4-6 yaş arası çocukların oyuncak tercihleri ve oyun becerilerinin annenin depresyon düzeyi ile ilişkilendirilerek incelenmesi

Oyun; bir amaca yönelik olan, kurallı ya da kuralsız, çocukların isteyerek ve hoşlanarak yer aldığı, fiziksel, bilişsel, dilsel, duygusal ve toplumsal gelişimin temeli olan, gerçek yaşamın bir parçası ve en etkin öğrenme aracıdır. Oyun yeryüzünde yeni keşfedilmiş. bir olgu değildir. Söz konusu kavramın tarihsel süreci incelendiğinde kültürden daha eski olduğu görülmektedir. Eski din, dil, inanç ve ritüelleri incelemek için kaynak oluşturan oyunlar antropologlar tarafından kültür yayılmalarını ve göçlerini incelemede, kültür biçimlerini sınıflandırıp uygarlıkların niteliklerini saptamada bir araç olarak kullanılmıştır. Çocuğun büyümesi, öğrenmesi için gerekli bir eylem olan oyun, çocuğun kendisinin yarattığı bir dünyada geçmektedir. Çocuk her türlü nesneyi bir oyun aracı olarak kullanabilmektedir. Fakat bazı nesneler oyunda kullanılmak üzere tasarlanmıştır. On dört yaşından küçük çocukların oyunlarında kullanılmak üzere tasarlanan ve üretilen her türlü ürün ve oyun araç gerecine 'oyuncak' denilmektedir. Çocuğun yetişmesinde gelişiminde rol oynayan birçok etmen vardır. Bunların bir kısmı genetik faktörler bir kısmı ise çevresel faktörlerdir. Çevresel faktörler denildiğinde; aile, çocuğun içinde bulunduğu toplum ve kültür, ailenin sosyo-ekonomik durumu gibi birçok etmen akla gelmektedir. Çocuğun içinde büyüdüğü en temel çevre olan aile, onun gelişimini ve psikolojik sağlığını kritik bir şekilde etkilemektedir. Çocuğun yetişmesinde gelişiminde rol oynayan birçok etmen vardır. Bunların bir kısmı genetik faktörler bir kısmı ise çevresel faktörlerdir. Çevresel faktörler denildiğinde; aile, çocuğun içinde bulunduğu toplum ve kültür, ailenin sosyo-ekonomik durumu gibi birçok etmen akla gelmektedir. Çocuğun içinde büyüdüğü en temel çevre olan aile, onun gelişimini ve psikolojik sağlığını kritik bir şekilde etkilemektedir. Yapılan bu araştırmanın amacı 4-6 yaş arası çocukların oyuncak tercihleri ve oyun becerilerinin annenin depresyon düzeyi ile ilişkilendirilerek incelenmesidir. Araştırma betimsel olarak yapılmış olup, ilişkisel tarama yöntemi kullanılmıştır. Genel tarama modelleri, çok miktarda elemandan meydana gelen bir evrende, evren hakkında genel bir yargıya ulaşmak amacı ile evrenin tümü ya da evrenden alınan bir grup, örnek ya da örneklem ile yapılan tarama düzenlemeleridir. Çalışma sol ölçümlü ilişkisel tarama modeli ile tasarlanmıştır. Başka bir deyimle yapılacak olan çalışma son ölçümlü - tek gruplu araştırma desenine uygun olan ilintisel bir çalışma olarak tasarlanmaktadır. Araştırmanın evrenini İstanbul İlinde 4-6 yaş çocuğa sahip anneler oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise İstanbul ilinde ikamet eden 4-6 yaş çocuğa sahip 67 anneden meydana gelmektedir. Araştırmada kişisel bilgi formu, beck depresyon ölçeği, oyun becerileri değerlendirme ölçeği ve oyuncak tercihi formu kullanılmıştır. Araştırmamızın sonuçlarına göre Beck Depresyon Düzeyleri ve Oyun Becerileri arasında negatif yönde anlamlı ilişki olduğu görülmektedir. Depresyon artıkça, oyun becerileri azalmaktadır. Yaş değişkenine göre Oyun Becerileri arasında anlamlı farklılık bulunmaktadır. 20-30 yaş arası annelerin oyun becerileri en yüksektir. Annelerin depresyon düzeyleri ve annelerin eğitim düzeyine göre anlamlı farklılık tespit edilmiştir. İlkokul mezunlarında orta depresyon, Ortaokul mezunlarında hafif depresyon, Lise mezunlarında Minimal depresyon, Üniversite mezunlarında Hafif depresyon yüksektir. Annelerin mesleklerine göre Oyun Becerileri arasında anlamlı farklılık bulunmaktadır. Öğretmen olan kişilerde oyun becerileri en yüksektir. Ev hanımı ile serbest meslek arasında ev hanımı lehine istatiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur.