turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The predictors of life satisfaction of visually impaired Turkish adolescents

Bu çalışmada yaş, cinsiyet, algılanan görme engeli, gelir durumu, sosyal etkinlik düzeyi ve aileden, arkadaştan ve önemli diğer kişilerden algılanan sosyal destek gibi etmenlerin görme engelli ergenlerin toplam yaşam doyumunu, benlik, arkadaşlar, aile, okul, yaşanılan çevreyle ilgili yaşam doyumunu yordamadaki rolü incelenmiştir. Çalışmanın katılımcılarını Ankara ilinde ikamet eden 138 görme engelli ergen oluşturmuştur. 11-22 yaş aralığındaki katılımcıların yaş ortalaması 14 .38'dir (SS = 2 .17). Veriler Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği (Zimet, Dahlem, Zimet, & Farley, 1988) ve Çok Boyutlu Öğrenci Yaşam Doyumu Ölçeği'nin (Huebner, 1994) uygulanmasıyla elde edilmiştir. Verilere altı ayrı çoklu regresyon analizi yapılmıştır. Bulgular, toplam yaşam doyumunun algılanan aile desteği ve yaş tarafından yordandığını göstermiştir. Benlikle ilgili yaşam doyumu ise algılanan engel durumu ve gelir düzeyi tarafından anlamlı biçimde yordanmıştır. Arkadaştan algılanan sosyal destek arkadaşla ilgili yaşam doyumunu anlamlı biçimde yordarken, yaş ve aileden algılanan sosyal destek aileyle ilgili yaşam doyumunu anlamlı biçimde yordamıştır. Elde edilen bulgular ilgili olan yazın çerçevesinde tartışılmış, uygulamaya ve gelecekte yapılacak araştırmalara yönelik önerilere yer verilmiştir.
Paleolitik çağdan bugüne: Bir duygu ifade aracı olarak mağara resimlerinden emoji, animoji ve memojiler'e

İnsan, bilhassa Üst Paleolitik Çağ'da mağaralara çizilen duvar resimleri ile yaşamına ilişkin bazı kesitleri, hislerini, deneyimlerini aktardı. Dijital çağda ise emojiler ile bu tip eylemlerde bulunmaktadır. Bu nedenden ötürü, şu sıralar iletişimin görsel biçimde tektipleştiği tartışılmakta ve emojiler, kendine mahsus bir iletişim biçimi halini almaktadır. Emojilerin anonim bir yapısı vardır. Emojiler, iletişimin mağara duvarlarına çizilen resimler ile gerçekleşen boyutuna dijital bir geri dönüşü anlatır. Emojiler, animoji ve memojilerin doğuşuna da aracı oldu. Bundan başka, 19 Mayıs 2019'da Enis Timuçin tarafından kurulan ve dil, din, ırk ve cinsiyet gözetmeden herkesin vatandaşı olabileceği ilk dijital devlet 'Birleşik Dünya Devleti'nde emoji dilinin kullanılacağı bilgisi, dünyanın dijitalleşme aracılığıyla tek tipleşme yolunda olduğuna dair görüşlere sebep olabilir. Bir diğer tartışma konusu, evrensel bir dil olarak ortaya çıkan Esperanto dili ile ilgilidir. Esperanto dili, dijital çağda dilsel standartizasyon açısından dikkat çekmektedir. Bu bilgiler izleğinde bu tez, dijital süreç ve eylemleri değerlendirmektedir. Tez, emojileri mağara duvarlarındaki eylemsel resimlere 'dijital bir geri dönüş' olarak ele alacaktır.
Preschoolers' co-representation of their partner's role in a joint simon task

Bu tezin amacı ortak eylemlerde okul öncesi çocukların partnerlerinin rollerini de simgeleyip simgelemediklerini araştırmaktır. Bu araştırmayı yürütmek için standart Simon, ortak Simon ve yap/yapma deneyleri kullanılmıştır. Deneylerin sıraları denkleştirilerek Saby ve diğerleri (2014) tarafından deneylerin belirli bir sıra ile gerçekleştirildiği çalışmanın güvenilirliği test edilmiştir. Ek olarak, katılımcıların işbirliğine yönelik motivasyonlarını ölçerek bu ölçümün, ortak Simon deneyindeki Simon etkisi ile ilişkili olup olmadığını incelemek için deneylerden önce ve sonra ön test gerçekleştirilmiştir. Çocukların asansör testindeki davranışları ile ortak Simon etkisi boyutları arasında istatistiksel bir ilişki bulunmamıştır. Cevap süreleri analizleri, alandaki mevcut çalışmalarla uyumlu olarak standart Simon deneyinde güçlü bir Simon etkisi bulunmuş, yap/yapma testinde ise Simon etkisi bulunmamıştır. Ortak Simon testinde de Simon etkisi bulunmuştur, fakat bu etki standart Simon testinde bulunan etkiden istatiksel olarak daha düşüktür. Sonuçlar, ortak Simon etkisini ve eylemin yapıldığı paydaşın kişiye algılanan benzerliğinin Simon etkisinin boyutunu etkilemesini de açıklayan referanslı kodlama yorumunu desteklemektedir. Standart ve ortak Simon deneylerinde gözlenen Simon etkisindeki fark, okul öncesi çocukların ortak Simon testini birlikte gerçekleştirdikleri yetişkin araştırmacıyı bir şekilde kendilerinden farklı gördükleri izlenimini uyandırmaktadır.
Evli bireylerin evlilik uyumu ve evlilik doyumu düzeylerinin aşk düzeyi açısından incelenmesi

Bu araştırmada, evli bireylerin evlilik uyumu, evlilik doyumu ve yaşam doyumu düzeylerinin aşk düzeyi ile ilişkilerinin belirlenmesi amaçlanmaktadır. Aşk düzeyi kavramlaştırılması Sternberg'in Üçgen Aşk Kuramı kapsamında yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini yaşları 21-75 arasında değişen 153'ü kadın, 87'si erkek olmak üzere toplamda 240 evli birey oluşturmaktadır. Aşk düzeyini ölçümlemek için 'Sternberg Üçgen Aşk Ölçeği', evlilik uyumunu belirlemek için 'Evlilikte Uyum Ölçeği', evlilik doyumunu belirlemek için 'Evlilik Yaşam Ölçeği' ve yaşam doyumunu belirlemek için 'Yaşam Doyumu Ölçeği' uygulanmıştır. Ayrıca araştırmada kullanılan sosyodemografik ve ilişkisel değişkenleri belirlemek amacıyla, araştırmacı tarafından hazırlanan 'Kişisel Bilgi Formu' kullanılmıştır. Ölçeklerden elde edilen verilerin, katılımcıların demografik özelliklerine göre farklılık gösterip göstermediğini saptamak amacıyla bağımsız t-testi ve tek yönlü ANOVA testi uygulanmıştır. Ölçüm yapılan değişkenler arasındaki ilişkileri saptamak amacıyla ise Pearson korelasyon analizi, basit regresyon analizi ve hiyerarşik regresyon analizi uygulanmıştır. Elde edilen verilerin analizi sonucunda evli bireylerin, evlilik uyumu, evlilik doyumu ve yaşam doyumu düzeylerinin, aşk düzeyi ile pozitif yönde ilişkili olduğu saptanmıştır. Ayrıca evli bireylerin; araştırma değişkenleri düzeylerinin, eşleri ile yaş farkı, eşler arası eğitim düzeyi farkı, evlilik öncesi flört süresi, çocuk sayısı ve evlilik tanımı açısından karşılaştırıldığında, anlamlı farklılıklar olduğu saptanmıştır. Araştırma değişkenlerinin; cinsiyet, gelir düzeyi ve çalışma açısından karşılaştırıldığında anlamlı farklılıklar tespit edilememiştir. Tüm bulgular ilgili literatür çerçevesinde tartışılmıştır.
Öğretmen adaylarında psikolojik iyi oluş algılanan sosyal yetkinlik ve güvengenliğin incelenmesi

Bu araştırmada, öğretmen adaylarının psikolojik iyi oluş, algılanan sosyal yetkinlik ve güvengenlik durumlarının incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırma, ilişkisel tarama modelinde betimsel bir çalışmadır. Araştırmanın örneklem grubunu Erzincan Üniversitesi Eğitim Fakültesinde 2015- 2016 eğitim öğretim yılında öğrenim görmekte olan öğrenciler arasından seçkisiz örnekleme yöntemiyle belirlenen 205'i erkek (%35,3) ve 375'i kız (%64,7) olmak üzere toplam 580 öğrenciden oluşmuştur. Araştırma grubunun yaş ortalaması 21 .15'tir. Araştırmada veri toplama araçları olarak Psikolojik İyi Oluş Ölçeği, Sosyal Öz-Yeterlik Algısı Ölçeği, Voltan-Acar Kendini Belirleme Envanteri ve Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Elde edilen verilerin analizinde İlişkisiz Örneklemler İçin Tek Faktörlü Varyans Analizi, Bağımsız Örneklemler t Testi ve Çoklu Regresyon analizine başvurulmuştur. Araştırma sonucunda elde edilen bulgulara göre öğretmen adaylarının psikolojik iyi oluş puanlarında baba tutum algısına ve sosyal-kültürel etkinliğe katılma durumuna göre manidar farklılıklar bulunmakta iken cinsiyete, yaşamının çoğunun geçirildiği yere, anne tutum algısına, algılanan akademik başarıya, mezun olunan lise türüne, algılanan sosyal-ekonomik düzeye ve doğum sırasına göre manidar bir farklılık bulunamamıştır. Sosyal yetkinlik puanlarında yaşamın çoğunun geçirildiği yere ve sosyal-kültürel etkinliğe katılma durumuna göre manidar farklılık bulunmakta fakat cinsiyete, anne tutum algısına, baba tutum algısına, algılanan akademik başarıya, mezun olunan lise türüne, algılanan sosyal-ekonomik düzeye ve doğum sırasına göre manidar bir farklılık tespit edilememiştir. Güvengenlik puanlarında ise anne tutum algısına ve sosyal-kültürel etkinliğe katılma durumuna göre göre anlamlı farklılık tespit edilmiş, cinsiyet, yaşamının çoğunun geçirildiği yer, anne tutum algısı, algılanan akademik başarı, mezun olunan lise türü, algılanan sosyal-ekonomik düzey ve doğum sırası değişkenlerine göre manidar bir farklılık bulunmamıştır. Ayrıca araştırma sonucunda öğretmen adaylarında algılanan sosyal yetkinlik ve güvengenlik, psikolojik iyi oluşun anlamlı düzeyde birer yordayıcıları olduğu tespit edilmiştir.
Üniversite öğrencilerinin serbest zaman aktivitesine katılmalarının depresyon düzeylerine etkisi

Bu çalışmada Muğla Üniversitesi'nde öğrenim gören öğrencilerin serbest zaman aktivitelerine katılım durumlarına bağlı olarak depresyon düzeylerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu çalışma farklı bölümlerde öğrenim gören öğrencilerin serbest zaman aktivitelere katılım durumlarının depresyon düzeyleri üzerinde bir etkisi olduğu, serbest zaman aktivitesine katılan öğrencilerin depresyon düzeyleri arasında ilişki olduğu düşünüldüğü ve alanında yapılacak ilk çalışmalardan olduğu için önem arz etmektedir. Bu çalışmaya Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesinde çeşitli bölümlerde okuyan 915 kişi katılmıştır. Gönüllü katılım esas alınmıştır. Uygulanan ankette 600 kişi serbest zaman etkinliğine katılırken 315 kişi herhangi bir etkinliğe katılmamıştır. Araştırmaya katılan öğrencilerin demografik özellikleri Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi'nden alman izinle değerlendirilmiştir. Beck Depresyon Ölçeği uygulanmıştır. Öğrencilerden demografik özellikler olarak yaş, cinsiyet, serbest zaman etkinliğine katılma durumu, kardeş sayısı, okuduğu bölüm, okuduğu sınıf özellikleri dikkate alınmıştır. Elde edilen veriler SPSS 16,00 programıyla iki grup arasındaki farklılıkları belirlemede a=0, 05 anlamlılık düzeyinde bağımsız iki grup için t-testi çoklu gruplarda ise Anova Testi uygulanmıştır. Sonuçların anlamlılık derecesi p<0, 05 olarak kabul edilmiştir. Test sonuçlarına göre öğrencilerin serbest zaman aktivitesine katılmalarında anlamlı bir farklılık bulunmuştur (p<0.05). Kız öğrenciler ve erkek öğrenciler arasında yapılan t-test sonucuna göre de anlamlı bir farklılık bulunmuştur (p<0.05). Bunun yanı sıra kaçıncı sınıf olduğu ve kardeş sayılarına bakıldığında ise depresyon düzeylerinde herhangi bir değişiklik gözlenmemiştir (p>0.05).
Yas yaşantısında travma sonrası büyüme

Araştırmada, sevdiği birinci dereceden yakınını kaybeden yetişkinlerin Türk kültüründe, travma sonrası büyüme deneyimlerini derinlemesine incelemek amaçlanmıştır. Nitel araştırmalardan fenomenoloji deseni kullanılmıştır. Araştırmanın katılımcı grubunu, amaçlı örnekleme biçimlerinden ölçüt ve uygun örnekleme yoluyla seçilmiş yaş aralığı 20-28 arasında değişen 10 kişi oluşturmaktadır. Araştırmada yarı-yapılandırılmış görüşmeler yoluyla veri toplanmıştır. Veri analizi içerik analizi yoluyla incelenmiştir. Analizin geçerliliğinin sağlanması amacıyla uzman incelemesinden yararlanılmıştır. Güvenirliğin sağlanması için ise kodlayıcılar arası uzlaşmaya başvurulmuştur. Araştırmada katılımcıların travma sonrası büyümelerini sağlayan ve engelleyen boyutlar belirlenmiştir. Yas sürecinde travma sonrası büyümeyi sağlayan boyutlar olarak yedi temaya ve engelleyen boyutlar olarak ise üç temaya ulaşılmıştır. Yas sürecinde travma sonrası büyümeleri sağlayan boyutlar olarak yaşamın değerini fark etme teması için, 'yaşama yaklaşım' ve 'önceliklerin değişimi'; ilişkilerde olumlu dönüşümler teması için, 'karşılıklı ilişkisel dönüşüm', 'kişisel dönüşümler' ve 'algılanan sosyal destek'; yüksek dayanıklılık teması için, 'kırılganlığın üstesinden gelme' ve 'baş etme becerileri'; içsel dönüşümler teması için, 'ölüme yaklaşım', ' dini inancın dönüşümü', 'ibadete yaklaşım' ve 'yaşam anlamının değişimi' alt temaları bulunmuştur. Ayrıca büyümeyi sağlayan 'kaybın fırsata dönüşümü', 'yücelme eğilimi' ve 'olumlu dış faktörler' temalarına ulaşılmıştır. Engelleyen boyutlar olarak ise yaşam ve ölüme olumsuz yaklaşım teması için, 'yaşamın anlamsızlığı' ve 'ölüme olumsuz yaklaşım'; ilişkilerde olumsuz dönüşümler teması için, 'olumsuz ilişkisel yaşantılar', 'olumsuz duygular geliştirme' ve 'problemli sosyal destek' ve problemli baş etme teması için, 'kayıp sonrası kaygılar' ve 'baş etme becerisi yoksunluğu' alt temaları tespit edilmiştir. Sonuç olarak travma sonrası büyümeyi sağlayan ve engelleyen boyutlar literatür bağlamında tartışılmıştır. Yas yaşantısı yaşayan bireylerin travma sonrası büyüme deneyimlerinin Türk kültür yapısında ele alındığı bu araştırmanın literatüre katkı sağladığı düşünülmektedir.
Borderline Kişilik Ölçeği : Geçerlik, güvenirliği, faktör yapısı

Amaç: Bu çalışmada, Türkçe BPQ ölçeğinin geçerlik, güvenirlik ve faktör yapısının incelenmesi amaçlanmaktadır. Yöntem: Araştırmanın örneklemini, Hasan Kalyoncu Üniversitesinde 2015- 2016 yıllarında öğrenim görmekte olan 18 36 yaş arasında 306 üniversite öğrencisi oluşturmaktadır. Çalışmada, araştırmacı tarafından hazırlanan Sosyodemografik Bilgi Formu, Borderline Kişilik Ölçeği, Borderline Şiddet Değerlendirme Ölçeği, Marlowe-Crowne Sosyal Arzulanırlık ölçeği, Beck Depresyon Ölçeği, Kişilik İnanç Ölçeği Kısa Formu, Durumluk ve Sürekli Kaygı Ölçeği kullanılmıştır. Tüm istatistiksel değerlendirmeler için SPSS 23 yazılım programı kullanıldı. Bulgular: Türkçe BPQ iç tutarlılık katsayısı Cronbach değeri 0.89 olarak hesaplandı. Test-tekrar test için Türkçe BPQ 4 hafta arayla tekrar uygulandı ve iki uygulama arasındaki korelasyon katsayıları Dürtüsellik, Duygulanımda Kararsızlık, Terk Edilme, İlişkiler, Kendilik İmgesi, İntihar/ Kendini Yaralama Davranışı, Boşluk Duygusu, Yoğun Öfke ve Psikoz Benzeri Durumlar boyutları için sırasıyla 0 .50, 0 .77, 0 .40, 0 .68, 0 .72, 0 .48, 0 .73, 0.74 0.62 olarak bulundu. Türkçe BPQ ile BEST (r=0.337, p<.0.01), Türkçe BPQ ile BDÖ (r=0.375, p<0.01), Türkçe BPQ ile KİÖ-KTF (r=0.322, r<0.01), Türkçe BPQ ile Durumluk Anksiyete (r=0.299, p<0.01), Türkçe BPQ ile Sürekli Anksiyete (r=0.306, p<0.01) Ölçekleri arasında istatistiksel olarak pozitif yönde anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Türkçe BPQ alt ölçekler düzeyinde 2 faktörlü yapı elde edildi. Türkçe BPQ'nun madde düzeyinde ise 5 faktörlü yapı elde edildi. Sonuç: Sonuç olarak, Borderline Kişilik Ölçeği, borderline kişilik bozukluğunun DSM-IV tanı kriterlerine göre belirlenmesinde kullanılabilecek geçerli ve güvenilir bir ölçme aracı olduğu saptanmıştır.
Üniversite öğrencilerinin yeme davranışlarıyla ilişkili faktörlerin incelenmesi: Ebeveyn tutumları ve duygu düzenlemenin rolü

Yeme örüntülerindeki problemler kişilerin, özellikle de kadınların davranış ve algılarını etkilemekte, dolayısıyla da fiziksel ve ruhsal sağlığını riske atmaktadır(Neumark-Sztainer, Wall, Larson, Eisenberg ve Loth, 2011). Bozuk yeme örüntüleriningelişiminde ebeveyn çocuk ilişkisi (Salafia, Schaefer ve Haugen, 2014) ve olumsuz duyguyu düzenleme güçlüklerinin (Stice, 2002) araştırılması önem kazanmaktadır. Bu çalışmada, kadın üniversite öğrencilerinin duygusal iştah ve yeme davranışlarının, annelerinden algıladıkları ebeveyn tutumları ve duygu düzenleme güçlüğü ile ilişkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Ayrıca üniversite öğrencilerinin annelerine ait çeşitli demografik özelliklerin ve yeme davranışlarının da gençlerdeki yeme örüntüsü ile ilişkisi incelenerek, yeme örüntüsünün kuşaklar arası geçişine dair bir fikir edinilmesihedeflenmiştir. Bu amaçlar doğrultusunda çalışma, katılmaya gönüllü olan, 18 ile 25 (Ort.= 20 .32, SS = 1 .57) yaş aralığında, 537 kadın üniversite öğrencisi ve yaşları 34 ile 65 (Ort. = 46 .35, SS = 5 .58) arasında değişen, 300 üniversite öğrencisinin annesi ile yürütülmüştür. Veri toplama sürecinde, Demografik Bilgi Formu, Duygusal İştah Anketi ve Üç Faktörlü Yeme Ölçeği her iki katılımcı gruba uygulanırken; Ebeveyn KabulRet/Kontrol Ölçeği Anne Formu ve Duygu Düzenleme Güçlüğü Ölçeği sadece üniversite öğrencilerine uygulanmıştır. Çalışma bulguları, özellikle beden kitle indeksinin, algılanan anne kontrolünün ve duygu düzenleme güçlüğünün, kadın üniversite öğrencisinin bozuk yeme davranışlarını yordadığını ortaya koymuştur. Ayrıca anneye ait duygusal iştah ve yeme davranışlarının, öğrencilerin duygu odaklı yeme örüntüsünde belirleyici olduğu görülmüştür. Bu bulgular, alanyazındaki araştırmalarla birlikte değerlendirilmiş, gelecek çalışmalar ve önleyici uygulamalar için önerilere yer verilmiştir.
Psikiyatrik hasta yakınlarında damgalama ve ilişkili faktörler

Ruhsal hastalıkla ilişkili damgalama psikiyatrik hastalar için olumsuz tıbbi ve duygusal sonuçlar doğuran önemli bir sosyal sorundur. Geçmiş araştırmalar bir karar olarak tedaviye başvurmamayı seçen psikiyatrik hastaların çoğunda damgalanma ile ilgili endişenin önemli bir neden olduğunu göstermiştir. Psikiyatrik hastalığı bulunan kişilerin aile içinde dahi damgalanmasını kolaylaştıran bazı etkenlerden vardır ve bunların bir kısmı bu araştırmada ele alınmıştır. Hasta yakınlarının damgalayıcı tutumlarını, hastalıkla ilgili bilgi düzeylerini ve psikiyatrik rahatsızlıklara ilişkin inançlarını bilmek kapsamlı bir tedavi ve prognoz için önem taşımaktadır. Çalışmanın örneklemini çalışmaya katılmayı kabul eden hasta yakınları oluşturmaktadır (n:82). Katılımcılar, araştırmacı tarafından hazırlanan 'Hasta Yakını Bilgi Formu' ve 'Ruhsal Hastalığa Yönelik İnançlar Ölçeği' aracılığıyla değerlendirilmiştir. Veriler SPSS istatistik programı aracılığıyla Tek Yönlü Varyans Analizi, t testi ve Pearson korelasyonu ile değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonucunda Ruhsal Hastalığa Yönelik İnançlar Ölçeği skorlarının katılımcıların eğitim seviyesi (F: 4 .076, p: .002<.05) ve hastalık hakkında bilgi sahibi olması (t: .414, p: .001<.05) ile istatistiksel açıdan anlamlı bir ilişki içerisinde olduğu bulunmuştur. Çalışma eğitim seviyesi ve katılımcıların tanı hakkında bilgi sahibi olmasının damgalamayı engelleyen faktörler olduğunu ortaya koymuştur. Sonuç olarak psikiyatrik rahatsızlığı olan bireylere yönelik damgalamayı engellemek amacıyla yapılacak çalışmaların, aile psikoeğitimine odaklanmasının önemli olduğu belirlenmiştir.
Üniversite öğrencilerinin özgecilik düzeyleri ile empatik eğilim ve benlik saygısı arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırma, üniversite öğrencilerinin özgecilik düzeyleri ile empatik eğilim ve benlik saygısı arasındaki ilişkiyi belirlemeyi amaçlamaktadır. Araştırmanın örneklemini 2018- 2019 bahar döneminde Bingöl Üniversitesi Psikoloji ve Sosyal Hizmet Bölümlerinin 1, 2, 3 ve 4. sınıfında okuyan 333 öğrenci oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak Kişisel Bilgi Formu, Özgecilik Ölçeği, Empatik Eğilim Ölçeği ve Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmanın sonucunda özgecilik düzeyi ile empatik eğilim arasındaki pozitif yönde, orta düzeyde anlamlı bir ilişki bulunmuştur (r=.412). Öğrencilerin empatik eğilim düzeyi arttıkça özgecilik düzeyleri artmaktadır. Özgecilik düzeyi ile benlik saygısı arasında negatif yönde, düşük düzeyde bir ilişki bulunmuştur (r=-.111). Öğrencilerin benlik saygısı düştükçe özgecilik düzeyleri artmaktadır. Öğrencilerin sınıf düzeylerine, ailelerinin yaşadığı yere, ailelerinin ekonomik düzeyine, öğrenci kulüplerine üyelik durumuna göre ve öğrencilerin sosyal sorumluluk projelerinde aktif görev alma durumuna göre özgecilik düzeyinde anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Öğrencilerin cinsiyetine ve okuduğu bölüme göre özgecilik düzeyinde anlamlı bir farklılık saptanmıştır. Kadınların erkeklere göre daha yüksek özgecilik düzeyine sahip olduğu bulunmuştur. Sosyal hizmet bölümünde okuyan öğrencilerin özgecilik düzeyleri psikoloji bölümünde okuyan öğrencilere göre daha yüksek olduğu saptanmıştır. Empatik eğilim düzeyinde cinsiyete, sınıf düzeyine ve ailenin gelir durumuna göre farklılık bulunmuştur. Empatik eğilim düzeyinde okuduğu bölüme, ailenin yaşadığı yere, öğrenci kulüplerine üyelik ve sosyal sorumluluk projelerinde aktif görev alma durumuna göre bir farklılık bulunmamıştır. Benlik saygısı düzeyinde ailenin gelir durumuna göre bir farklılık saptanmıştır. Benlik saygısı düzeyinde cinsiyete, okuduğu bölüme, sınıf düzeyine, ailenin yaşadığı yere, öğrenci kulüplerine üyelik ve sosyal sorumluluk projelerinde aktif görev alma durumuna göre bir farklılık saptanmamıştır.
Öfke denetimi eğitim programının lise öğrencilerinin sürekli öfke ve öfke ifade tarzlarına etkisi

Bu araştırma; öfke denetimi eğitim programının lise öğrencilerinin sürekli öfke ve öfke ifade tarzlarına etkisini inceleyen deneysel bir çalışmadır. Bu amaçla 2014- 2015 eğitim-öğretim yılında Zonguldak İli Ereğli İlçesinde bir liseye devam eden 162 öğrenci ile çalışılmıştır. Araştırmanın bağımsız değişkenini öfke denetimi eğitim programı, bağımlı değişkenini ise araştırmaya katılan öğrencilerin Sürekli Öfke-Öfke İfade Tarz Ölçeği'ne verdikleri cevaplardan elde edilen puanlar oluşturmaktadır. Çalışmada deney-kontrol gruplu, ön-test, son-test ve izleme ölçümlü deneysel desen kullanılmıştır. Öfke düzeyi yüksek olarak belirlenen ve gönüllü olarak çalışmaya katılmak isteyen öğrencilerden 15 kişilik deney ve 15 kişilik kontrol grubu oluşturulmuştur. Araştırmada deney grubuna, haftada bir kez olmak üzere 10 hafta süre ile 'Öfke Denetimi Eğitimi Programı' uygulanmıştır. Araştırma sonucunda; öfke denetimi eğitimi ile deney grubundaki öğrencilerin sürekli öfke ve öfke dışta puan ortalamalarında anlamlı bir azalma olduğu, öfke kontrol puan ortalamalarında ise anlamlı bir artma olduğu görülmüştür. Ancak öfke içte puan ortalamasında (4. denence, deney grubu ön-test son-test öfke içte puan ortalamaları dışında) istatistiksel bir değişim olmadığı görülmüştür. Kontrol grubundaki öğrencilerin sürekli öfke, öfke dışta, öfke içte ve öfke kontrolü puan ortalamalarında ise anlamlı düzeyde değişme olmadığı saptanmıştır. İki ay sonra yapılan izleme ölçümünde de deney ve kontrol gruplarına ait sonuçların paralel yönde olduğu görülmüştür.
Lise öğrencilerinin sosyal medyaya ilişkin tutumlarının incelenmesi

Bu çalışmada lise öğrencilerinin sosyo-demografik değişkenler ve sosyal medya kullanım durumu değişkenlerine göre sosyal medya tutumlarının incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışma grubu 2018- 2019 eğitim-öğretim yılında Mersin İli Tarsus İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne bağlı üç farklı lise türünde eğitim gören 9, 10, 11 ve 12. sınıflar arasından kolaydan örnekleme yöntemiyle seçilen 379'u erkek, 232'si kadın olmak üzere toplam 611 öğrenciden oluşmaktadır. Verilerin toplanmasında Otrar ve Argın (2013)' nın geliştirmiş olduğu Sosyal Medya Tutum Ölçeği ve araştırmacı tarafından hazırlanan Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Veriler SPSS 22.0 programı ile analiz edilmiştir. Öğrencilerin cinsiyetlerine göre tutumlarının farklılaşıp farklılaşmadığına t testi ile diğer tüm bağımsız değişkenler açısından puanlar tek yönlü Varyans Analizi ile incelenmiştir. Farkın kaynağına Sheffe testi ile bakılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre öğrencilerin sosyal medyaya ilişkin tutumlarının cinsiyet, okul türü, sosyal medya ağlarını kullanım sıklığı, en çok kullanılan sosyal medya ağları değişkenlerine göre farklılaştığı bulunmuştur.