turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Milli emlak ve hazine taşınmazlarının idaresi

Selçuklu ve Osmanlı imparatorluğunun mülkiyet rejiminden kaynaklanan nedenlerle ve Türkiye Cumhuriyet devletinin yapısı gereği ülkemiz toprak yüzölçümünün % 50'sinden fazlasının mülkiyeti Hazineye aittir. Bu oran ülke genelinde yapılan kadastro çalışmaları, bağış ve çeşitli kanunlarla Hazineye mal intikali devam etmesi nedeniyle artmaktadır. 5018 sayılı Mali Yönetim ve Kontrol Kanunun I sayılı cetvelinde yer alan Genel Bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin tüzel kişiliklerine Hazine adı verilmiştir. Bu cetvelde yer alan kuruluşların mal edinme yetkileri olmaması nedeniyle taşınmazları Tapu sicilinde Maliye Hazinesi adına tescil ettirilmektedir. Mülkiyeti Maliye Hazinesine ait olan taşınmazların yönetimi sürecinde Maliye Bakanlığının ana hizmetler biriminde yer alan Milli Emlak Genel Müdürlüğü önemli bir görev üstlenmiştir. Bu çalışma kapsamında Hazine taşınmazlarının yönetiminde yetkili kuruluş olan Milli Emlak Genel Müdürlüğünün tarihçesi, teşkilatı yapısı ve görevleri hakkında bilgi verilmeye çalışılarak, Hazinenin nasıl mal edindiği ve mülkiyeti kendisinde bulunan taşınmazlarının tasfiyesi ve yönetimi ile ilgili çeşitli işlemler ve kavramlar üzerinde durularak Hazine taşınmazlarının nasıl idare edilmeye çalışıldığı açıklanmaya çalışılmıştır.
Türkiye'de yerel yönetimlerde performans yönetimi İstanbul Büyükşehir Belediyesi örneği

Kamu hizmetlerinin temel amacı, vatandaşların yaşam biçimini çağdaş değerlere uygun biçimde iyileştirmek ve onların refah düzeyini arttırmaktır. Bu amaca yönelmiş olan kamu yönetiminin yapısı, merkezi yönetim ve yerel yönetim olmak üzere iki idari altyapıdan oluşmaktadır. Özel sektörün kar amacı güden şirketlerinin yönetimini etkinleştirmeye yönelik olarak düşünülen modeller, kamunun kendine özgü yapılanması ve hizmet gerekleri çerçevesinde uygulama alanı bulmakla; stratejik düşünme ve stratejik planlama uygulamaları kamu yönetiminde yaygınlaşmaktadır. Stratejik planlama; önceleri daha ziyade kar amacı güden örgütler için, daha sonraları ise askeri nitelikteki kamu hizmetleri ve temel devlet idaresi için söz konusu olmuştur. Son dönemlerde kamu örgütlerinde yaşanan değişim çabaları, planlama çalışmalarının önemini bir kez daha vurgulamaktadır. Özellikle ihtiyaç duyulan personelin planlanması, seçilmesi ve işe başladıktan sonra performanslarının değerlendirilmesi verilen hizmetin kalitesini de ortaya koymaktadır. . Çalışmamızın temel amacı, bir kamu örgütü olan belediyelerde çalışanlara performans yönetim sisteminin nasıl uygulandığıdır. Bu amaçla çalışanlara yönelik anket uygulanmış ve performans değerlendirme çalışmalarına bakış açıları değerlendirilmiştir. Çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. Bu bağlamda birinci bölümde diğer bölümlere dayanak oluşturmak üzere, performans yönetimi ve performans yönetimine ilişkin temel kavramlar açıklanmaya çalışılmış; bu kavramların belediyeler açısından ifade ettiği anlam ortaya konulmak istenmiştir. İkinci bölümde, Türkiye'de yerel yönetimlerin neler olduğu, tanımı ve görevleri ile ilgili konulara değinilmiş, yerel yönetim birimi olan belediyelerde performans yönetimi uygulamasının hangi temellere dayandırılacağı açıklanmıştır. Üçüncü bölümde ise İstanbul Büyükşehir Belediyesi çalışanlarının performans değerlendirmeye yönelik bakış açıları ortaya konulmuştur.
Kentsel ayrışmada kapalı/ korunaklı konut yerleşmelerinin rolü: Bursa örneği

Bu çalışmada, kapalı/korunaklı konut yerleşmelerinin kentsel ayrışmadaki rolünün Bursa örneği üzerinden analizi hedeflenmektedir. Çalışmanın birinci bölümünde, kentsel ayrışma kavramı ve dinamikleri incelenmektedir. İkinci bölümde, kapalı/korunaklı konut yerleşmeleri ve tercih edilme nedenleri analiz edilmektedir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise, Bursa'nın kentsel gelişimi genel olarak değerlendirilmekte ve Bursa ölçeğinde kentsel ayrışmada kapalı/korunaklı konut yerleşmelerinin rolünün tespit edilebilmesi amacı ile 28 katılımcı ile 'derinlemesine görüşme yöntemi' kullanılarak gerçekleştirilen araştırma ve bulguları yer almaktadır. Çalışmanın sonucunda, Bursa'daki kapalı/korunaklı konut yerleşmelerinin, kentsel ayrışma olgusunun yanı sıra kentin diğer problemleri ile olan ilişkisi tartışılmaktadır.
Anayasa Hukuku açısından yasama meclisi üyeliği

Yasa ve yasama kavramlarına zaman içinde çeşitli nitelendirmeler yapılmıştır. Genel olarak bakıldığında ise yasa ve yasama kavramlarının kişiler ve toplumlar nezdinde farklı sebeplerle önem taşıdığını söylemek mümkündür. Kavramlara atfedilen bu önem, başlarda eşitlik ilkesinden uzak bir biçimde, yalnızca toplumun belirli bir kesiminin yararına hizmet etmiştir. Düşünce tarihi boyunca, toplumsal düzen, ahlak, fazilet, adalet gibi soyut kavramlar çerçevesinde yasanın ideal niteliği tartışılmıştır. Bununla birlikte, yasa ve yasama kavramlarının iyi ya da kötü olarak genel nitelemelere tabi tutulması yanıltıcıdır. Zira tarih şunu göstermiştir ki benimsenen amaç çerçevesinde, her somut uygulamada yasa ve yasama kavramlarının iyi ya da kötü yönde kullanılabilmeleri mümkündür. Günümüz hukuk devleti anlayışı açısından, yasa ve yasama kavramlarının vazgeçilmez bir niteliğe büründüğü ise aşikardır. Yasama meclisi üyeliğinin ortaya çıkışı, yasama erkinin kullanımı konusunda yaşanan dönüşüme bağlıdır. Yasama meclisi başta aristokratik bir niteliği haizken zaman içinde demokratik bir niteliğe bürünmüştür. Günümüzde ise yasama meclisi üyeliği, temsil işlevi nedeniyle demokrasi bakımından büyük önem arz etmektedir. Millet iradesinin tecellisi bakımından büyük önem taşıyan yasama meclisi üyeliğinin demokratik yollarla kazanılması beklenmektedir. Demokratik yollarla seçilen yasama meclisi üyelerinin ise varlık amaçlarına uygun olarak görev ifa etmeleri gerekir. Kamuoyu nezdindeki meşruluğun korunabilmesi, yasama meclisi üyelerine ilişkin davranış kurallarının varlığını zorunlu kılmaktadır. Diğer taraftan yasama meclisi üyelerine sağlanan hukuki ve mali imkanların amaç ile orantılı olması gerekir. Türkiye Büyük Millet Meclisinin köklü bir parlamenter geleneğe sahip olduğu söylenebilir. Bununla birlikte, diğer demokratik düzenler gibi Türkiye bakımından da demokratik gelişim halen devam etmektedir. Söz konusu dönüşüm çok yönlü niteliğiyle yasama meclisi üyeliği kurumunu da kapsamaktadır.
İslamiyet öncesi türk devlet geleneği

İslamiyet öncesi Türk Devletleri; Asya Hun Devleti ile başlar ve İslamiyet'i devlet dini olarak kabul eden Karahanlılara kadar devam eder. Türk tarihi bir anlamda devlet kurma ve örgütlenmenin de tarihidir. İslamiyet öncesi Türklerin yaşam alanı olan Orta Asya'nın, coğrafi ve iklimsel yapısının pek de cömert olmamasına karşın bu bölgede güçlü devletlerin kurulması, Türklerin sosyal yapısı ve örgütlenme kültürüyle doğrudan ilgilidir. Türklerin aileden başlayarak devletin en tepesine kadar özdeş bir yapı oluşturması, benzer işleyiş göstermesi, devlet yapısının ortaya konmasındaki en temel unsurdur. Toplumu oluşturan bireyden başlayarak, devlet yöneticilerine kadar benzer özellikler göstermesinin nedeni toplumcu düşünce sistemidir. Birey; topluma gösterdiği fayda oranında konumunu geliştirmekte, topluma yapılan yararlı etkiler sonucunda güçlenmektedir. Birlikte yaşama isteği tüm toplumca kabul edilmiştir. Zor coğrafi şartlarda bireysel düşünceler ve eylemler toplumun tamamını yok etmiş veya toplumun zarar görmesine yol açmıştır. Bu ağır coğrafi şartlar, Türklerin dayanışmacı, zor şartlara dayanıklı, bireylerin eşit ve özgür olduğu toplumlar yaratmalarına neden olmuştur. Hükümdar veya hanedan üyeleri devletin sahibi değildir. Yönetici halk adına bu görevi yapmaktadır. İslamiyet öncesi Türk devletlerinde, hükümdarın kendi hazinesi ve toprağı olmamış, elde edilen kazanç boylar ve halk arasında eşit olarak paylaştırılmıştır. Yönetme görevi, devlet ve halk için yeterince yarar sağlayıp, başarı elde eden hanedan1üyesine verilmiştir. Yönetme görevini başaramayan, görevini devretmiş veya zorla devrettirilmiştir. Hükümdar her ne kadar son sözü söyleyen ve mutlak karar verici makam da olsa, devletin işleyişinde yardımcı kurumlar oluşturulmuş, çoğu zaman karar alınmasında ve uygulanmasında etkin olmuştur. Devlet iki anlamda kullanılmıştır. Birinci anlamı örgütlenme, ikinci anlamı barıştır. Devletin sadece kurumları ile örgütlenmesi yeterli değildir. İç ve dış barışın sağlanması devletin oluşumundaki diğer temel eylemdir. Ülke içindeki ve dışındaki tüm huzursuzlukların giderilmesi, devletin olağan işleyişi olarak görülmüştür. Halk sınıflara ayrılmamış, tüm dünya halkları ayrım yapılmaksızın ulus olarak kabul edilmiştir. Hükümdarın iktidara gelmesi ile birlikte ilk yaptığı eylem töreyi oluşturmak olmuştur. Töre, tüm devlet işleyişini ve sosyal yapıyı düzenleyen, geleneksel olarak oluşturulmuş kurallar bütünüdür. Bu kurallar sosyal yapıya uygun kültürel birikimler sonucu oluşturulmuştur. İslamiyet öncesi Türk devletleri, tüm sosyal, ekonomik, siyasal yapılanmaları kapsayan, olağanüstü bir örgütlenme kültürü üzerine oturtulmuştur. Türklerdeki bu örgütlenme kültürü, bugünün koşullarında dahi örnek alınıp uygulanabilir seviyededir. Dolayısıyla, İslamiyet öncesi Türk devlet geleneğinin incelenmesi, bugüne ışık tutacak gerçeklerin ortaya çıkartılması ve bunlardan ders alınması bu çalışmayı daha da önemli kılmaktadır.
İdari reform bağlamında 1980 sonrası Türk kamu bürokrasisi

Çalışma; küresel ölçekte kamu yönetimi değerler dizisinde gerçekleşen farklılaşmalar çerçevesinde yaşanan gelişmelerin, Türk kamu yönetimine yansımalarını irdelemeyi hedeflemektedir. Bu doğrultuda 'geleneksel kamu yönetiminde' 1970'ler ve özellikle 1980 sonrası yaşanan gelişmeler; başta idari reformlar olmak üzere, 'Türk kamu yönetimi' ekseninde değerlendirilmiştir. Geleneksel kamu yönetimi Weber, Wilson ve Taylor etrafında büyük oranda şekillenmiştir. Büroların yönetimi, kamu yönetimi gibi anlamları karşılayan bürokrasi kavramı üzerinde Weber'in gerçekleştirdiği çalışmalar geleneksel kamu yönetiminde önemli bir yere sahiptir. Özellikle 20. yy son çeyreğinde yaşanan gelişmeler hem Weber bürokrasisinin hantal, verimsiz, kuralcı ve detaycı niteliklerinin hem de refah devleti anlayışının belirgin biçimde eleştirilmesine yol açmıştır. Diğer taraftan 1980 sonrası küreselleşmenin ivmelenen yükselişi ile birlikte ağırlığını giderek hissettiren küresel rekabet; ülke özelinde, başta Türk kamu bürokrasisi olmak üzere farklı başlıklarda reformlara duyulan ihtiyacı arttırmıştır. Zira bürokrasiye yönelik değişim, dönüşüm ve farklılaşmada küresel ve özellikle kapitalist beslenme kanallarının ilgili değişim, dönüşüm ve farklılaşmayı şekillendirebilen bir etkisi söz konusudur. Bu bağlamda 1980 sonrası Türk kamu bürokrasisinde yaşanan gelişmeler ilgili kapsam ve çalışma amacı doğrultusunda analiz edilmiştir. Çalışma bir bütün olarak değerlendirildiğinde küresel anlamda geleneksel kamu yönetiminde yaşanan farklılaşma ve ayrışmanın, ulusal ölçekte Türk kamu yönetimine yansıdığı ve özellikle 1980 sonrası yaşanan çeşitli gelişmeler ve idari reformların yönünün belirlenmesinde etkili olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
İstihbaratın demokratik gözetimi

Günümüz dünyasında güvenlik stratejileri sadece askeri alanda yoğunlaşmalarla sınırlı kalmamış olup ekonomik, insani, ekolojik, ticari, hukuki gibi alanlarda da güvenlik boyutlarını içerir bir evrilmeye doğru başlamıştır. İstihbaratın önem ve değerinin her geçen gün daha da artması ile ulusal ve uluslararası alanda değer olarak daha mühim ölçüde karşılık bulması istihbaratın yelpazesinin genişlemesine yol açarken beraberinde gözetimi sorununu da gündeme getirmiştir. İstihbarat alanında değişimin elzem hale gelmesi elbette teknolojide yaşanan atılım, gelişim ve değişimlerin yaşanmasıdır. Özellikle internet ve bilgisayar temelli gelişim ve değişimler baş döndürücü bir hızla istihbarat faaliyetlerine de yansımıştır. Verilerin elde edilmesi, depolanması, tasnif edilmesi ve değerlendirilmesi için bilgi teknolojileri çok önemli bir araç olarak değerlendirilmektedir. Gerçekleştirilen istihbarat faaliyetlerinin etkinliği, gizliliğinin korunması meşru olarak gerçekleştirilmesine bağlıdır. Bu bağlamda meşruiyet ise istihbarat kurum ve kuruluşlarına hangi hallerde istihbarat yapacağına dair kanuni düzenlemelere dayanmaktadır. Sosyoloji, iletişim ve antropoloji başta gelmek üzere sosyal bilimlerde birçok çalışmada yer alan ve disiplinler arası niteliğe sahip gözetim kavramı tarihsel süreç ve dinler tarihi içerisinde bireyler arasında meydana gelen bir eylem olmakla birlikte otoriteyi sağlamak ve korumak gayesi ile de devletler açısından ehemmiyet arz etmektedir. İnsanoğlunun varlığından bu yana birey ya da grup menfaatleri noktasında gerçekleştirilen gözetlemede öncelikle birey istihbaratı ile başlanmış, askeri disiplin-istihbarat, devlet idaresi-nüfus sayımı, işyeri izleme-denetleme, polis faaliyetleri-suçla mücadele, gibi alanlarla günümüze değin gelişerek devam etmiştir. Demokratik gözetimden bahsetmek için elde bir takım kullanılmaya elverişli ve elbette kullanımı meşru bir takım mekanizmaların olması olağan bir sonuçtur. Gerçekte bir yönüyle de bunu yapacak ya da yapması yönünde destekleyici olan 'sivil aktörleri', 'medyayı', 'parlamentoyu', 'yargı' ve 'ombudsmanı' tanımlamayı ve güçlendirmeyi de harekete geçirmek gerekmektedir. Bu durum güvenlik kuruluşlarından ayrı olarak değerlendirildiğinde ve gerekli görülen hallerde seçilmiş olsalar dahi devletin kuruluşlarından hesap soran, şeffaflık beklentisi ile özgürlükler ve hakların korunarak kullanılmasını da isteyen sivil aktörlerin varlığı demokratik bir var olmayı toplumun en küçük hücresine kadar yayan bir anlayışın da ilk koşulu olarak kabul edilmelidir. Bu çalışma ile istihbarat, gözetim ve istihbarat ile gözetim bağlamında istihbaratın demokratik gözetimine bakış ve istihbaratın demokratik gözetiminin hangi aktörlerle hangi yollar kullanılarak nasıl sağlanabileceği ve modern devlet anlayışında bahse konu gözetimin yapılmasının gerekliliğine yer verilmiştir.
Türk kamu personel yönetiminde liyakat ve kariyer sistemi

Bu çalışmanın konusu, 'Türk Kamu Personel Yönetiminde Liyakat ve Kariyer Sistemi'dir. Çalışmada sınırlı olarak kamu personel yönetimi, ayrıntılı olarak kamu personel yönetiminde liyakat ve kariyer sistemi incelenmiştir. Liyakat ve kariyer sisteminin gelişimi incelenirken Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve Fransa'daki gelişim araştırıldıktan sonra, Türkiye'deki gelişim incelenerek bir karşılaştırma yapılmıştır. Liyakat ve kariyer sisteminin Türkiye'deki gelişimi incelenirken, konu ile ilgili yasal düzenlemelere geniş ölçüde yer verilmiştir. Liyakat ve kariyer sisteminin personel yönetimi açısından önemine değinilerek, Türkiye'de sistemin sağlam temeller üzerine yerleşememesinin nedenleri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Araştırmada, kuramsal çerçeveyi oluşturmak amacıyla kaynak taraması yapılarak, konu ile ilgili kitaplar ve makaleler kullanılmış, yasal düzenlemelere yönelik veriler incelenmiş ve yorumlanmıştır.
Engellilerin istihdam sorunlarına yönelik kamu politikaları

Engelliler, sahip oldukları dezavantajlar sebebiyle belki de desteğe en fazla ihtiyacı olan gruplardan biridir. Eğitim, meslek edinme, istihdam edilebilme konularında hayat mücadelesine dezavantajları nedeniyle bir adım geride başlamaktadırlar. Bu dezavantajlar, engelli bireyler üzerinde psikolojik olarak olumsuz sonuçlar doğurduğu gibi yoksullaşma ve bireylerin toplumdan uzaklaşarak izole bir hayat sürmeleriyle de sonuçlanabilmektedir. Bu bağlamda engellilerin istihdamı, onların hayatın içine dahil olmalarını, toplumla bütünleşmelerini sağlamaktadır. Bu çalışma, Türkiye'nin yaklaşık %12'sini oluşturan engelli bireylerin eğitimsizlik, mesleksizlik ve işsizlik mücadelesine bir katkı sağlanması amacıyla gerçekleştirilmiştir. Engelli bireylerin kendi ilgileri, becerileri, yetenekleri ya da eğitimleri doğrultusunda kendine uygun bir işi yapabilir, istihdam edilebilir olduğuna inanmanın gerekliliği savunulmuştur. Çalışma kapsamını, Türkiye içerisindeki engellilerin mevcut durumu ve engelli istihdamıyla ilgili devlet politikaları oluşturmaktadır. Bu çalışmada engellilerin istihdam sorunları hakkında devletin geliştirmiş olduğu kamu politikaları ve mevzuattaki karşılıkları değerlendirilerek engellilerin istihdamı ile ilişkili haklarının tek bir çatı altında toplanması hedeflenmiştir. Mevzuat incelemesi ve literatür araştırması yapılmış, engelli istihdamını arttırıcı ve mevcut durumu iyileştirici öneriler sunulmuştur.
Kalıcı organik kirleticilerin çevresel güvenlik bakımından irdelenmesi

Kalıcı organik kirleticiler, çevrede kalıcı ve toksik, canlıların yağ dokularında biyoakümüle olabilen, ekosistem içinde besin zincirine girdiklerinde biyomagnifikayona uğrayan sentetik kimyasal maddelerdir. Pestisitler ve sanayi kimyasalları olarak yoğun bir şekilde kullanılmışlardır. Faydalarının yanı sıra önemli ölçüde çevresel bozulma ve değişimlere sebep olduklarından, devletler için riskler oluşturdukları da varsayılabilmektedir. Bu çerçevede çalışmanın genel amacı, çevresel kıtlık, çevresel bozulma ve krizlere bağlı olarak, KOK'ların ekolojik ve toplumsal gerilim yaratma potansiyellerinin belirlenmesi ve bu gerilimlerin ulusal veya uluslararası ölçekte direkt veya endirekt olarak bir çatışmaya kaynaklık etme ve/veya çevresel mülteci sorunu yaratma olasılıklarının ortaya çıkarılmasıdır. Bu bağlamda iki bölümden oluşturulan çalışma, güvenlik nesnesinin belirlenmesi, risklerin tespiti ve ortak güvenlik yaklaşımının tasarlanması aşamalarını takip edecek şekilde geliştirilmiştir.
Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde Ceza Hukuku bağlamında insan hakları ve demokratikleşme

İnsan hakları, ırk, dil, din, cinsiyet gibi ayrımlar gözetilmeksizin tüm insanların eşit bir şekilde yararlanabileceği haklardır. Bu temel özelliği nedeniyle insan hakları, devletlerin iç hukuk konusu olmaktan çıkmış ve evrensel bir kavram haline gelmiştir. İnsan haklarını koruyan en iyi rejim şekli demokrasi olup, demokratik rejimler, temel hak ve hürriyetleri güvence altına almaktadır. Avrupa Birliği oluşumu, demokrasi ve insan haklarını, temel değerler olarak kabul etmiş, imzaladığı antlaşmalar ve belgelerde de bu değerlerin korunmasına öncelik vermiştir. Avrupa Birliği aday ülkelere de 'demokrasiyi, hukukun üstünlüğünü ve insan haklarını güvence altına alacak kurumları düzenlemeleri' şartı yüklemekte ve bu kriteri yerine getirmeyen aday ülke ile tam üyelik müzakerelerini başlatmamaktadır. Avrupa Birliği ile Türkiye ilişkileri 12 Eylül 1963 tarihinde Ankara Antlaşmasının imzalanmasıyla birlikte başlamış, 1999 yılında Helsinki zirvesinde aday ülke statüsü verilmesiyle ivme kazanmıştır. 3 Ekim 2005 tarihinde Lüksemburg zirvesinde Avrupa Birliği, Türkiye ile tam üyelik müzakerelerini başlatmış olup, müzakere süreci devam etmekte ve Avrupa Komisyonu tarafından Türkiye için her yıl düzenli olarak ilerleme raporları açıklanmaktadır. Türkiye, Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde insan hakları ve demokratikleşme alanında önemli adımlar atmıştır. Özellikle ceza hukuku alanında gerçekleştirilen refomlar ile temel hak ve hürriyetleri güvence altına alan düzenlemeler yapılmıştır. Çalışmada, ceza hukuku bağlamında yapılan bu reformlar ayrıntılı olarak incelenmiş ve Avrupa Birliği'nin söz konusu reformlar hakkındaki düşünceleri, ilerleme raporları çerçevesinde ele alınmıştır.
Perşembe ilçesinin Yavaş Kent Birliğine dahil olmasının kentsel yaşam kalitesine etkisi

Tüketim toplumu mantığının yarattığı aynılaşma sürecine karşı çıkan yavaş hareketi, uluslararası düzlemde büyük bir ilgi görmektedir. Fast food tarzı beslenmeye bir tepki olarak ortaya çıkan yavaş hareketi, bugün yavaş kentleşme olarak tanımlanan bir modelin temelini de oluşturmaktadır. Yavaş Kentler Birliği, küreselleşmenin yarattığı homojen mekanlardan biri olmak istemeyen, yerel kimliğini ve özelliklerini muhafaza ederek dünya sahnesinde yer almak isteyen kentlerin katıldığı uluslararası bir birliktir. Yavaş kent felsefesi; huzurlu bir gündelik yaşantıyı destekleyerek sağlıklı, temiz ve yerel ürünlerden hazırlanan geleneksel yemek kültürünün devamlılığını sağlamayı hedeflemektedir. Yavaş kent hareketinin dayandığı ilkeler ise, o yerleşim yerinde yaşayan bireylerin yaşam kalitelerinin yükseltilmesini ve bunun korunmasını olumlu yönde etkilemektedir. Çalışmada sürdürülebilirlik ekseninde gelişen yavaş kent hareketinde Perşembe ilçesinin söz konusu harekete dahil olmasıyla ilçenin kentsel yaşam kalitesinde ne gibi farklılıklar meydana geldiği araştırılmaktadır. Yavaş kent hareketinin dayandığı ilkelerin harekete geçirilmesi sürecinde Perşembe'de bireylerin ve kentin yaşam kalitelerinin yükseltilmesi için çalışmalar yapılmaktadır. Bunun sonucunda da yavaş kentleşme hareketi ile kentsel yaşam kalitesi arasında güçlü bir bağ olduğu anlaşılmaktadır.
Terörle mücadelede psikolojik harekat ve psikolojik harekatın PKK terör örgütü mensuplarının aileleri üzerindeki etkisi

Türkiye'de yıllardır devam eden terör sorununun oldukça büyük ekonomik maliyete ve insan kayıplarına sebebiyet verdiği bilinmektedir. Terörle mücadelede askeri önlem konseptine yönelik çabaların yetersiz kaldığı, bu tür gayretlerin yanı sıra; 'Bilgilendirme ve Önleme Faaliyetleri' kapsamında psikolojik harekat çalışmalarının da problemin çözümü için gerekli olduğu artık tartışma götürmez bir gerçektir. Bu faaliyetler, şüphesiz sadece güvenlik birimlerinin 'Bilgilendirme ve Önleme Faaliyetleri' ile sınırlı kalmamalıdır. Mücadele, şüphesiz devletin tüm organları ile topyekun gerçekleştirildiği takdirde başarıya ulaşılabilir. Bu tez, Türkiye'nin kronikleşen sorunlarından biri olma konumunu sürdüren 'terör' gerçeğini bugüne kadar yürütülmüş olan psikolojik harekat çalışmaları bağlamında ve 'PKK' özelinde bilimsel verilere dayalı olarak değerlendirerek, şu ana kadar ortaya konulmuş olan parametreleri daha sağlıklı analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bu paradigma doğrultusunda örgüt mensuplarının aileleri ile 'derinlemesine mülakat' yöntemiyle yürütülen araştırmada; devlet kurumlarının bilgilendirme ve önleme faaliyetleri kapsamında uyguladığı psikolojik harekatın bir değerlendirilmesinin yapılması hedeflenmiştir. Bu çalışma, sadece güvenlik birimlerinin önleme faaliyetlerinin nasıl ve ne şekilde olması gerektiğini değil, aynı zamanda tüm devlet organları tarafından yapılabilecek iş ve işlemlerin kuramsal dayanaklarının betimlemesini içermesi açısından da ayrıca öneme arz etmektedir. Bilimsel yöntemlere sadık kalınarak yürütülen bu araştırmada, sonuçları itibariyle değer atfedilmesi gereken bulgulara ulaşılmıştır. Bu bağlamda, 'ÇÖZÜM' olarak adlandırılan ve 'toplumsal uzlaşı arama süreci' şeklinde ifade edilmesi mümkün olan sürecin bir değerlendirmesinin de yer aldığı bu çalışmanın; bugüne kadar eksik ve hatalı aşamaların tespit ve revize edilmesine ve toplumsal bir mutabakata zemin hazırlanmasına katkı sağlayacağı beklenmektedir.
Parlamenter demokrasi ve liderlik: Max Weber ve Carl Schmitt üzerinden bir tartışma

Siyasal modernite parlamentoların monarklar karşısında üstünlüğünü kuran devrimlerle başladı. Ne var ki parlamentonun tarihi günümüze kadar bir düşüş tarihi oldu. Parlamento yeni seçilmiş monark - başbakan ve başkan - karşısında halkı temsil kabiliyetini yitirdi. Çalışma Max Weber ve Carl Schmitt'in parlamentoya karşı eleştirileri ve argümanlarını demokrasi ilişkisi üzerinden tartışmıştır. Parlamento, demokrasi ve liderlik üçgeninde Weber'in düşüncelerinin içerdiği çelişkiler liberal parlamenter siyasal sistemle ve onun yaşadığı sıkıntılarla neredeyse özdeştir. Weber liderliği parlamento karşısında öncelerken parlamento'nun halkı temsil temelinde yükselen demokrasi ayağını görmezden gelmiştir. Schmitt ise demokrasi ve liderlik ilişkine yaptığı türdeşlik vurgusuyla bizzat parlamentonun kendisini olumsuzlamıştır. Tez Weber ve Schmitt'in liderlik üzerinden ya demokrasiyi ya da parlamentoyu olumsuzlayan bu çözümlerini reddederken, parlamento, demokrasi ve liderlik üçgeninde parlamentonun kamusal niteliğinin ön plana çıkarılmasının gerekliliğini güçlü bir biçimde vurgular.