turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocukluk çağı travmalarının evlilik uyumu ve yaşam kalitesi üzerindeki etkisi

Bu araştırmanın amacı, çocukluk çağı travmaları ile evlilik uyumu ve yaşam kalitesi arasındaki ilişkiyi incelemek ve çocukluk çağı travmalarının evlilik uyumu ve yaşam kalitesi üzerinde etkisi olup olmadığını araştırmaktır. Çalışmaya 2017 yılının Mart-Haziran aylarında internet online formlar üzerinden rastgele seçilmiş 132 kadın, 100 erkek toplamda 232 evli birey katılmıştır. Katılımcılar araştırmaya, gönülllülük esasına göre, çalışma hakkında bilgilendirilip, kabul ettikleri takdirde katılmıştır. Verilerin toplanmasında, Bilgilendirilmiş Gönüllü Olur Formu, Sosyodemografik Veri Formu, Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği, Evlilikte Uyum Ölçeği ve Yaşam Kalitesi Ölçeği (SF-36) kullanılmıştır. Çalışmada elde edilen verilerin istatistiksel analiz işlemleri Statistical Package for Social Siences 21.0 programı kullanılarak yapılmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistiksel metotları kullanılmıştır. Araştırmada örneklem sayısı 50'nin üzerinden olduğundan, Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği, Evlilikte Uyum Ölçeği ve Yaşam Kalitesi Ölçeği (SF-36) ölçeklerinden elde edilen puanların normal dağılım gösterip göstermediğini belirlemek amacıyla tek örneklem Kolmogorov Smirnov testi yapılmıştır ve ölçeklerin normal dağılım göstermediği tespit edilmiştir. Niteliksel verilerin karşılaştırılmasında iki grup arasındaki farkı Mann-Whitney U testi ve ikiden fazla grup durumunda parametrelerin gruplar arası karşılaştırmalarında Kruskal Wallis H testi kullanılmıştır. Kruskal Wallis H Testinde anlamlı çıkan bulgular arasında farkı belirleyebilmek için Mann Whitney U testi yapılmıştır. İki veya daha fazla değişken grubu arasında ilişki bulunup bulunmadığınu incelemek için Ki-Kare Testi kullanılmıştır. İki değişken arasındaki ilişkinin neden-sonuç ilişkisini belirlemek için regresyon analizleri yapılmıştır. Ölçekler arasındaki korelasyon ilişkileri aşağıdaki kriterlere göre değerlendirilmiştir. Çalışmanın bulgularına göre, çocukluk çağı travmaları ile evlilik uyumu arasında negatif yönlü anlamlı bir ilişki varken evlilik uyumu ile yaşam kalitesi arasında pozitif yönlü anlamlı bir ilişki vardır. Çocukluk çağı travmaları arttıkça, evlilik uyumunda azalma görülmüştür. Evlilik uyumu arttıkça, yaşam kalitesinde de artma görülmüştür. Çocukluk çağı travmaları ile yaşam kalitesi arasında ise anlamlı bir ilişki yoktur. Sonuç olarak; çocukluk çağı travmlarının evlilik uyumu ve yaşam kalitesi üzerindeki etkisi bu çalışma ile ilk kez ortaya konulmuştur. Ayrıca elde edilen bulgular, daha önceki çalışmalar ışığında tartışılmış, ileride yapılacak çalışmalar için faydalı olabileceğine inanılan öneriler paylaşılmıştır.
Bilişsel davranışçı terapiye dayalı bireysel psikolojik danışmanın sosyal kaygı, özyeterlik ve psikolojik iyi oluş üzerindeki etkisi

Bu araştırmanın amacı üniversite öğrencilerinin sosyal kaygıyla başa çıkmalarında Bilişsel Davranışçı Terapi'ye dayalı bireysel psikolojik danışmanın etkisinin belirlenmesidir. Belirlenen amaç doğrultusunda; araştırmacı tarafından BDT'ye dayalı olarak yapılandırılan 12 oturumluk bireysel psikolojik danışmanın sosyal kaygılı üniversite öğrencilerinin sosyal kaygıları, genel özyeterlikleri ve psikolojik iyi oluşları üzerindeki etkisi incelenmiştir. Karma yöntemde tasarlanan bu araştırmanın nicel bölümünde deneysel desenlerden tek grup ön test-son test araştırma deseni kullanılmıştır. Nitel bölümünde ise durum çalışması yapılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu Türkiye'de yer alan bir devlet üniversitesinin Eğitim Fakültesinde öğrenim gören sekiz üniversite öğrencisi oluşturmuştur. Araştırmanın veri toplama araçları; Sosyal Kaygı Ölçeği, Liebowitz Sosyal Kaygı Ölçeği, Genel Özyeterlik Ölçeği ve Psikolojik İyi Oluş Ölçeği'dir. Nicel verilerin analizinde Friedman Testi ve Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi kullanılmıştır. Ön test ile son test, izleme 1 ve izleme 2 ölçümleri arasında gözlemlenen değişimin klinik anlamlılığı, hesaplanan kesme puanı ve Güvenilir Değişim Endeksi ile analiz edilmiştir. Araştırmanın nitel verileri ise içerik analizi ile çözümlenmiştir. Araştırmada BDT'ye dayalı olarak yapılandırılan bireysel psikolojik danışmanın üniversite öğrencilerinin sosyal kaygılarının istatistiksel açıdan anlamlı ve geniş etki büyüklüğünde azalmasında etkili olduğu belirlenmiştir. Öğrencilerin sosyal kaygılarında gözlemlenen bu azalma, üç ay ve altı ay sonraki izleme ölçümlerinde de istatistiksel açıdan anlamlı ve geniş etki büyüklüğünde devam etmiştir. Öğrencilerin sosyal kaygı ön test-son test, ön test-izleme puanları arasında gözlemlenen değişimler, kesme puanı ve GDE ölçütlerine göre istatistiksel olarak güvenilir ve klinik olarak anlamlıdır. Ek olarak yapılan psikolojik danışmanın öğrencilerin genel özyeterliklerinin ve psikolojik iyi oluşlarının artmasında etkili olduğu belirlenmiştir. Danışan görüşlerinin araştırmanın nicel verilerini desteklediği görülmüştür.
Babanın çocuğun zekası, akademik başarısı ve benlik kavramı üzerine etkisinin araştırılması

Bu çalışmada 1. baba ile birlikte olma süresinin çocuğun zekasını, akademik başarısını, benlik kavramını ve ebeveynin kabul ve red edişini etkileyip etkilemediği; 2. Babasını kabul ya da red ediyor diye algılayan çocukların zeka, akademik başarı ve benlik kavramları açısından bir farklılık gösterip göstermedikleri; 3. Babaların çocuklarıyla birlikte yaptığı faaliyetlerin yukarda sayılan alanlar üzerinde bir etkisi olup olmadığı sorularına yanıt aranmıştır. Çalışma iki aşamada gerçekleştirilmiştir. Ön çalışma olarak da kabul edebileceğimiz ilk çalışmada İstanbul ili içindeki metropolitan alanlarda yaşayan çocukların babaları ile birlikte oldukları ortalama süre ve aileye ilişkin demografik bilgiler saptanmaya çalışılmıştır. Bu amaçla İstanbul ili içinde kalan ilkokulların % 10'unu örneklem grubu olarak seçilmiş ve bu okullardaki 3-A sınıflarına gidilerek bir anket formu verilmiştir. Ertesi gün de anket formları toplanmıştır. Ön çalışmaya 2483 öğrenci katılmış, bunlardan 1464'ü formlarını geri getirmişlerdir. '? Ön çalışmanın sonuçları değerlendirildikten sonra belirlenen bazı kriterlere göre ikinci çalışma için çocuklar seçilmiştir. İki grubu grubunu oluşturmak üzere belirlenen kriterler şunlardır :260 Bu çalışmadan alman sonuçlar baba ile çocuk arasındaki ilişkinin niteliğine yönelik daha fazla sayıda çalışma yapılması gerektiğini ortaya koymuştur.
Örgüt ikliminin, çalışanların örgütsel bağlılık ve iş tatminlerine etkisinin incelenmesi: Adana-Mersin otel işletmeleri örneği

Bu çalışmada örgüt ikliminin, çalışanların duygusal örgütsel bağlıkları ve iş tatminlerine etkisi incelenmiştir. Örgüt iklimi; örgüt çalışanları tarafından dolaylı ya da dolaysız algılanan atmosfer/hava olarak ifade edilmektedir. Örgüt iklimi başta çalışanların örgüt içindeki davranış ve tutumları olmak üzere birçok örgütsel değişken üzerinde etkili olabilmektedir. Bu araştırmada veriler, Adana ve Mersin illerinde faaliyet gösteren 4 ve 5 yıldızlı otel işletmelerinde çalışan 362 kişiye uygulanan anket ile toplanmıştır. Anket, 30 maddelik Örgüt İklimi Ölçeği, 6 maddelik Duygusal Bağlılık Ölçeği ve 9 maddelik İş Tatmini Ölçeği olmak üzere üç ölçekten oluşmaktadır. Katılımcılardan elde edilen veriler, IBM SPSS Statistics 17.00 ile analiz edilmiştir. Veri analizleri ölçeklerden elde edilen toplam puanlar üzerinden gerçekleştirilmiştir. Sonuç olarak, çalışanların örgüt iklimi ile örgütsel bağlılık ve iş tatminleri arasında anlamlı pozitif bir ilişki olduğu ve örgüt ikliminin çalışanların örgütsel bağlılık ve iş tatmini düzeylerini pozitif yönde etkilediği saptanmıştır. Ayrıca yapılan çoklu doğrusal regresyon analizleri sonucunda; örgüt ikliminin alt boyutlarından organizasyon yapısı, ödül, çalışma ortamı ve destek boyutlarının çalışanların duygusal bağlılıkları ve organizasyon yapısı, ödül, çalışma ortamı ve destek boyutlarının da iş tatminleri üzerinde rol oynadığı görülmüştür.
Insight as invention of relational reference systems: Emerging cognitive maps in spatial and non-spatial contexts

İçgörü, daha spesifik olarak deneyimlenenin içindeki soyut bir düzenliliğin keşfedilmesi karmaşık uyaranlara dair yeni anlamlı ilişkileri tutan bir ilişkisel referans sisteminin icat edilmesi olarak düşünülebilir. Benzer şekilde, mekanda yön bulabilme esnekliğinin, gerekli verilerin tamamı doğrudan ya da aynı anda algılanmadığından, bir ilişkisel referans sistemine ya da bir bilişsel haritaya başvurmayı gerektirdiği düşünülmektedir. Bu çalışmada, gizli soyut bir düzenliliğe adapte olma ve onun tutarlı bir şekilde formüle etme becerileri bir Sayı Eksiltme Görevi içinde incelenmiştir. Esnek bir şekilde yön bulma becerilerini ölçmek için ise bilgisayar ortamında sanal bir mekan yaratılmış ve bilişsel bir haritaya başvurmayı gerektirecek bir dizi yön bulma ve uzamsal yargı durumlarının simülasyonu yapılmıştır. SEG deneyinde gizli soyut düzenliliği öğrenenlerin yön bulma görevleri sırasında başvurabilecekleri bir ilişkisel referans sistemini daha kolay oluşturacakları ve dolayısıyla bu görevlerde öğrenmeyenlere göre daha başarılı olacakları hipotezi 41 Boğaziçi Üniversitesi öğrencisiyle test edilmiştir. Sonuçlar, SEG deneyinde soyut bir düzenliliği keşfedenlerin keşfetmeyenlere göre yön bulma görevlerinde daha başarılı olduğunu göstermiştir. Ayrıca, ilişkisel öğrenme seviyeleri ve yön bulma performansları arasında doğrusal bir trend olduğu gözlemlenmiştir: K > Ö > H. İki bilişsel görevdeki performansların gözlemlenen korelasyonu uzamsal ve uzamsal olmayan bağlamlarda deneyimi bilişsel haritalar olarak organize etme kapasitesiyle ilişkili olarak tartışılmıştır.
The role of attention on scene recognition

Li, VanRullen, ve Koch'un 2002 yılında yaptıkları çalışma sahne tanımada dikkatin rolünün çok az, belki de hiç olmadığını göstermiştir. Sahne tanımada dikkatin rolünün olmadığını ileri süren bu görüşle çelişir şekilde Cohen, Alvarez, ve Nakayama (2011), basit-anlam seviyesinde sahne sınıflandırması ve nesne tanıma performansının aynı anda dikkat gerektiren başka bir görev ile birlikte gerçekleştirildiğinde düştüğünü göstermiştir. Biz bu tezde, Cohen ve grubunun kullanmış olduğu ikili-görev paradigmasını daha güvenilir (Greene & Oliva, 2009a) bir psikofizik yöntemi ile bir arada kullanarak sahne tanıma performansını farklı dikkat yükü durumlarında ve sahne tespit etme, sahnenin uzamsal yapısı ve işlevini tanıma, ve yüksek- ve basit-anlam seviyelerinde sınıflandırma gibi geniş bir aralıktaki sahne tanıma görevleri bağlamında ölçüp karşılaştırdık. Sonuçlar, anlamlı sahne uyaranlarını tanımada doğru yanıtların %75'e ulaştığı en düşük gösterim süresinin tekli-görev durumdan ikili-görev duruma geçişte arttığını ve buna bağlı olarak sahne tanıma performansının düştüğünü gösterdi. Benzer bir düşüşün ikincil görev olarak sunulan çoklunesne takibi performansında da gözlemlenmesi, sahne tanıma ve çoklunesne takibi görevlerinin aynı dikkat kaynağını paylaşabiliyor olabileceğine işaret etti. Çalışmamızın son aşamasında, literatürde var olan bir bilişimsel model kullanarak, dikkat modülasyonu içermeyen ileri beslemeli bir modelin davranışsal sonuçları ne kadar açıklayabileceğini test ettik. Sonuçlar, davranışsal sahne tanıma performansının ileri beslemeli modelin tahminlerine sadece ikili-görev durumlarında, dikkat mekanizmaları halihazırda meşgulken uyduğunu, tekli-ödev durumlarındaysa modelin 'zor' addettiği sahneler için davranışsal performansta düşüşün olmadığını ve büyük ihtimalle dikkat mekanizmalarının devreye girmiş olabileceğini gösterdi.
Ergenlerde bilişsel esneklik düzeyi ve problem çözme becerisinin mizahı kavramayla ilişkisi

Bu araştırmada, ergenlerin bilişsel esneklik düzeyleri ile problem çözme becerilerinin mizahı kavrama ve mizaha gülmeyle ilişkisi incelenmiştir. Araştırma, ilişkisel tarama modeline dayalı betimsel bir çalışmadır. Araştırma grubu, Ankara ili merkezinde 9., 10. ve 11. sınıflarda öğrenim görmekte olan 226 ergenden oluşmaktadır. Ergenlerin kişisel bilgileri araştırmacı tarafından oluşturulan Demografik Bilgi Formu ile toplanmıştır. Araştırma grubundaki ergenlere, araştırmacı tarafından hazırlanan Mizahı Kavrama Görevi, Bilişsel Esneklik Envanteri ve Problem Çözme Envanteri uygulanmıştır. Araştırmada verilerin analizi, Mann Whitney U-Testi, Spearman rho, ve Pearson korelasyon analiz teknikleri kullanılarak yapılmıştır. Veriler SPSS 20.0 programı kullanılarak çözümlenmiştir. Araştırmanın sonucunda, ergenlerin bilişsel esneklik düzeyleri ile mizahı kavramaları arasında düşük düzeyde pozitif yönde anlamlı ilişki bulunurken, bilişsel esneklik düzeyi ile mizaha gülme puanları arasında anlamlı bir ilişkiye rastlanmamıştır. Bununla beraber, ergenlerin problem çözme becerileri ile mizahı kavrama ve mizaha gülme puanları arasında düşük düzeyde anlamlı ilişki bulunmuştur. Ergenlerin mizahı kavrama puanları ile mizaha gülme puanları arasında anlamlı ilişkiye rastlanırken; cinsiyet değişkenine göre mizahı kavramanın farklılaşmadığı, fakat mizaha gülme puanlarının kızların lehine anlamlı farklılık gösterdiği saptanmıştır. Araştırma bulguları, bilişsel değişkenlerin mizahı kavrama ve mizaha gülme üzerindeki rolünü göstermektedir.
İlkokul 3. ve 4. sınıf öğrencilerine yönelik cinsel istismarı önleme psiko-eğitim programının geliştirilmesi ve etkililiğinin sınanması

Bu araştırmanın amacı, ilkokul 3. ve 4. sınıf öğrencilerini cinsel istismardan korumak amacıyla bir psiko-eğitim programı geliştirmek ve etkililiğini sınamaktır. Araştırmanın katılımcıları Kocaeli ilinin İzmit ilçesinde bulunan bir ilkokulun 3. ve 4. sınıf öğrencileridir. Araştırmada deney(n=41) ve kontrol (n=39) gruplu ön test, son test ve izleme modeline dayalızayıfdeneysel desen kullanılmıştır. Eğitim programı uygulamasından önce ve sonra gruplara bağımlı değişkenlerle ilgili öntestler ve son testler, uygulamadan altı ay sonra ise yalnızca deney grubuna izleme testleri verilmiştir. Bağımlı değişkenlere ilişkin veriler araştırmacı tarafından geliştirilen Kişisel Güvenlik Farkındalık Ölçeği, Sosyal Beceri Ölçeği ve Piers-Harris (1964) tarafından geliştirilen Piers-Harris Çocuklarda Öz Kavramı Ölçeği aracılığıyla elde edilmiştir. Parametrik ve parametrik olmayan verilerinanalizindegrupların karşılaştırılmasına yönelik hipotez testleri kullanılmıştır. Kişisel Güvenlik Farkındalık olarak adlandırılan ve altı oturumdan oluşan psiko-eğitim programına katılan öğrencilerinKGFÖ puanlarında uygulama öncesi ölçümlere göre anlamlı düzeyde yükselme olmuş, buna karşılık SBÖ ve PHÇÖKÖpuanlarında anlamlı bir yükselme olmamıştır. Kontrol grubunun PHÇÖKÖ sontest puanları anlamlı bir şekilde düşerken, deney grubu son test puanlarının düşmediği görülmüştür. Deney ve kontrol grubunun kişisel güvenliğe ve benlik saygılarına ilişkinöntest-sontest fark puanları karşılaştırıldığında deney grubunun KGFÖ ve PHÇÖKÖ fark puanlarının kontrol grubundan yüksek olduğu görülmüştür. Deney grubuna altı ay sonra yapılan izleme testi sonucunda öğrencilerin kişisel güvenlik farkındalık, sosyal beceri ve benlik saygılarında anlamlı bir farklılık olmadığı bulunmuştur. KGF psiko-eğitim programı öğrencilerin kişisel güvenliğe ilişkin farkındalıkları üzerinde etkili, sosyalbecerilerileri ve benlik saygıları üzerinde etkili bulunmamıştır. Bulgular, çocuk cinsel istismarını önlemede okullarda uygulanabilecek, erişimi ve uygulaması kolay eğitim programları bağlamında tartışılmıştır.
İlkokul çocuklarında sınıf büyüklüğü ve kardeş sayısının denetim odağı ve atılganlık düzeyine etkisi

Bu araştırmada, sınıf büyüklüğü, kardeş sayısı, cinsiyet, oda durumu, annenin çalışıp çalışmaması gibi değişkenlerin, ilkokul 3. Sınıf öğrencilerinin denetim odağı ve atılganlık düzeyine etkisi araştırılmıştır. Araştırma evrenini Ankara ili sınırlan içindeki ilkokullar oluşturmaktadır. Araştırma örneklemi tesadüfi küme örnekleme yöntemiyle özel okullarda 2, Devlet okullarından 2 olmak üzere 4 okuldan birer şube toplam 4 şubenin öğrencilerinden oluşmaktadır. Örnekleme alınan öğrenci sayısı 187 'dir. Öğrencilerin denetim odağı, Nowicki-Strickland Denetim Odağı Ölçeği ile, atılganlığı ise Atılganlık envanteri ile ölçülmüştür. Öğrencilerin ailelerine ait kişisel bilgileri bir anketle belirlenmiştir. Elde edilen puanlar değişkenlere göre F ve t testi ile test edilmiştir ve tek yönlü varyans analizi kullanılmıştır. Gruplar arasında fark önemli olduğunda ise farklılığı yaratan grupları belirlemek için Scheffe çoklu karşılaştırma testi kullanılmıştır. Araştırma bulguları aşağıda özetlenmiştir. 1-a- Sınıf değişkeni çocukların atılganlığı üzerinde etkilidir. Kalabalık olmayan sınıflardaki çocuklar, kalabalık sınıflardaki çocuklardan daha atılgandır. b- Kalabalık ve kalabalık olmayan sınıflardaki denetim odağı puan ortalamaları arasında anlamlı bir farklılaşma görülmemiştir. 2- a- Annenin çalışıp, çalışmaması çocukların atılganlığı üzerinde etkilidir. Çalışan annelerin çocukları, diğerlerine göre daha atılgandır. 64b- Annenin çalışıp, çalışmaması çocukların denetim odağı üzerinde etkili değildir. 3- a-Kardeş sayısı çocukların atıl ganlığını etkilemektedir. Tek çocuklar, diğerlerine göre daha atılgandır, b- Kardeş sayısına göre çocukların denetim odağı puan ortalamaları arasında anlamlı bir farklılaşma görülmemiştir. 4- a- Odası olup, olmaması çocukların atılganlık puanlarını etkilemektedir. Odası olan çocuklar, odası olmayan çocuklara göre daha atılgandır. b- Odası olan ve olmayan çocukların denetim odağı puan ortalamaları arasında anlamlı bir farklılaşma görülmemeiştir. 5- a- Annenin öğrenim düzeyine göre çocukların atılganlık puan ortalamaları arasında önemli düzeyde fark bulunmuştur. Yüksekokul ve üniversite eğitimi olan annelerin çocukları, diğerlerine göre daha atılgandır, b- Annenin öğrenim düzeyine göre çocukların denetim odağı puan ortalamaları arasında önemli bir farklılaşma görülmemiştir. 6- a- Cinsiyete göre çocukların denetim odağı ve atılganlık puan ortalamaları arasında anlamlı bir farklılaşma görülmemiştir. 65
Lise öğrencilerinin üstbilişlerinde boyun eğici davranışların ve akademik ertelemenin incelenmesi

Bu araştırma akademik erteleme, boyun eğici davranışlar ve üstbiliş kavramlarının birbirleriyle ilişkili olduklarını ortaya koymak amacı ile gerçekleştirilmiştir. Bunun yanı sıra akademik erteleme, boyun eğici davranışlar ve üstbiliş bazı demografik değişkenler açısından da incelenmiştir. Araştırmaya Sinop ilinde yaşayan, gönüllülük esasına göre rastlantısal olarak seçilen 14-18 yaş arası kız ve erkek lise öğrencileri katılmıştır. Çalışmada veri toplamak amacıyla 'Aitken Erteleme Eğilimi Ölçeği', 'Boyun Eğici Davranışlar Ölçeği' ve 'Üstbiliş Ölçeği Çocuk ve Ergen Formu' uygulanmış 'Kişisel Bilgi Formu' kullanılmıştır. Çalışmada elde edilen veriler SPSS 21.0 paket programı kullanılarak analiz edilmiştir. Verileri değerlendirilirken tanımlayıcı istatistiksel metodları kullanılmıştır. Boyun eğici davranışlar, akademik erteleme, olumlu üsten endişeler, olumsuz üsten endişeler, batıl inançlar, bilişsel izleme ve üstbiliş ölçeklerinden elde edilen puanların normal dağılım gösterip göstermediğini belirlemek amacıyla yapılan tek örneklem Kolmogorov-Smirnov testi sonucunda ölçeklerin dağılımının normal dağılmadığı saptanmıştır. Yapılan değerlendirmeler ve analizler sonucunda üstbiliş faaliyetleri ve akademik erteleme davranışları arasında bir ilişki bulunamamıştır; ancak, üstbiliş faaliyetleri arttıkça boyun eğici davranışlar artar sonucuna ulaşılmıştır. Buna ek olarak akademik ertelemenin, boyun eğici davranışların ve üstbilişin bazı değişkenlerle anlamlı oldukları görülmüştür.
Ergenlerde kendine zarar verme davranışının risk alma davranışı ve algılanan sosyal destek açısından incelenmesi

Kendine zarar verme davranışı hem ergen hem de çevresi için önemli bir problem olarak görülmektedir. Ergenlik döneminde başladığı kabul edilen kendine zarar verme davranışının çok boyutlu olarak ele alınması, bu davranışın ergenlikte ve yetişkinlikte önlenebilmesi açısından önem taşımaktadır. Bu araştırma ergenlerde kendine zarar verme davranışını risk alma davranışı ve algılanan sosyal destek açısından incelemeyi amaçlamıştır. Ayrıca kendine zarar verme davranışının cinsiyet, okul türü, akademik başarı, anne-babanın birliktelik durumu, ailenin ortalama aylık geliri ve disiplin cezası alıp almama değişkenlerine göre farklılık gösterip göstermediği araştırılmıştır. Araştırma grubu, 2013 2014 eğitim öğretim yılında Trabzon ili İl Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı liselerde öğrenim gören 1120 öğrenciden oluşmaktadır. Katılımcılara kişisel bilgi formu, 'Kendine Zarar Verme Davranışı Değerlendirme Envanteri', 'Risk Alma Ölçeği' ve 'Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği' uygulanmıştır. Verilerin analizi için Tek Yönlü Varyans Analizi, Tukey Post-Hoc testi, Ki-Kare Analizi ve Bağımsız Grup t-testi teknikleri kullanılmıştır. Analiz sonucunda elde edilen bulgulara göre kendine zarar verme davranışı sergileyen ergenlerin risk alma davranışı puanları kendine zarar vermeyenlere göre daha yüksek, algılanan sosyal destek puanları ise daha düşük bulunmuştur. Bununla birlikte kendine zarar verme davranışı ile bazı sosyo-demografik değişkenler arasında anlamlı farklılıklar bulunmuştur. Sonuçlar, kuramsal çerçevede yapılan çalışmalar göz önünde bulundurularak tartışılmıştır. Bu sonuçlar doğrultusunda araştırmacılara ve uygulayıcılara yönelik bir takım önerilerde bulunulmuştur.
Yaratıcı drama temelli çatışma çözme programının 5. sınıf öğrencilerinin çatışma çözme becerilerine etkisi

Bu araştırmada yaratıcı drama temelli çatışma çözme programının 5. sınıf öğrencilerinin çatışma çözme becerilerine etkisi incelenmiştir. Araştırmada veri toplama araçları olarak Sarı (2005) tarafından geliştirilen 'Çatışma Çözme Becerileri Ölçeği ' ve araştırmacı tarafından hazırlanan 'Kişisel Bilgi Formu' kullanılmıştır. Öntest-sontest-izleme testi uygulanarak deney, kontrol ve plasebo gruplu deneysel desen kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubu, İzmir İli, Kemalpaşa İlçesinde bulunan Sekiz Eylül Ortaokulunda, 2018/ 2019 eğitim öğretim yılında öğrenim görmekte olan; 16 deney, 15 kontrol ve 15 plasebo grubu olmak üzere toplam 46 beşinci sınıf öğrencisinden oluşmaktadır. Deney grubuna 8 oturum YDTÇÇP uygulanırken, plasebo grubu ile de çatışma çözme konusu ile ilişkili olmayan 3 farklı seminer çalışması yapılmıştır. Kontrol grubuna ise herhangi bir çalışma yapılmamıştır. Çalışmanın başında ve sonunda deney grubunda bulunan öğrencilerin velilerine 'Aile İçi Çatışmaları Nasıl Çözebiliriz? konulu seminer verilmiştir. Çalışmanın başında, sonunda ve uygulamalardan 4 hafta sonra yapılan izleme çalışmasında bütün gruplara ÇÇBÖ uygulanmıştır. Deney, kontrol ve plasebo grubu katılımcılarından elde edilen ön test, son test ve izleme testi puanlarının analizinde; grupların kendi içindeki karşılaştırmada ilişkili ölçümler için kullanılan Wilcoxon işaretli sıralar testi, gruplar arası karşılaştırmada ise ilişkisiz örneklemler için Kruskal-Wallis H Testi kullanılmıştır. Deney grubunun bütün alt ölçekler boyutunda öntest- son test puanları arasında son test lehine anlamlı fark bulunmuştur. Yapılan izleme çalışmasında ise deney grubunun bütünleşme ve hükmetme alt ölçeklerinde son test ile izleme testi arasında ve kontrol ve plasebo gruplarında öntest son test ve izleme testi arasında anlamlı fark bulunmamıştır. Sonuç olarak uygulanan YDTÇÇP'nın öğrencilerin çatışma çözme becerileri üzerinde olumlu yönde bir etkisi olduğu ve bu etkinin bütünleşme ve hükmetme boyutunda devam ettiği görülmektedir. Fakat çalışmalarında YDTÇÇP'nı kullanacak araştırmacıların, programı kaçınma ve hükmetme boyutlarında daha etkili hale getirmelerinin kazanılan becerilerin kalıcılığı açısından yararlı olacağı düşünülmektedir..