turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
1980 sonrası Türkiye'de sosyal demokrasi: CHP örneği

sanayi devrimi sonrasında ortaya çıkan siyasal gelişmelerin en önemlilerinden birisi olan Sosyal Demokrasi, 19. yüzyılın sonlarında başladığıevrimleşme sürecini, 20. yüzyılın ortalarında tamamlamıştır. kinci Dünya Savaşı öncesinde Keynesçi ekonomik uygulamalarla Avrupa ülkelerinde varlığını iyice ağırlaştıran Sosyal Demokrasi, 1980'li yıllara geçen süredeiktidar olmuştur. 1980'den sonra liberal ekonomi politikalarının yaygınlaşmasıylaSosyal Demokrasi'nin Avrupa'da kısa süreli gerileme veya duraklama diyebileceğimizdönemi başlamıştır. Bu dönem içinde, küreselleşme politikaları ve Sovyetler Birliği'nin dağılması, Sosyal Demokrasi'yi yeni arayışlara yöneltmiş ve Üçüncü Yol kuramı ortaya çıkmıştır. 20. yüzyılın başlarında Sanayi Devrimini tamamlayıp gelişmesini hızlandıranAvrupa, yeni siyasal kavramlarla tanışırken Türkiye; Osmanlı mparatorluğu'nunküllerinden Türkiye Cumhuriyeti'ni kurmuştur. Cumhuriyetin kuruluşunu hazırlayanCumhuriyet Halk Partisi, 27 yıl boyunca Türkiye'yi tek parti rejimiyle yönetirken;dönem dönem devletçi ekonomik uygulamalara da imza atmıştır. CHP, kendi kararıyla Türkiye'de çok partili sisteme geçtikten sonra iktidarı kaybetmiş; muhalefet yıllarında gerek yapısall ve gerekse ideolojik arayışlarını sürdürmüştür.1970'li yıllara gelirken Ortanın Solu, sonraki süreçte Demokratik Sol ve Sosyal Demokrasi kuramlarıyla tanışan CHP; 1970'li yılların ortalarında büyük bir performansla iktidar olmuştur. 1980 askeri darbesinden sonra kurulan sol partiler CHP'nin devamı politikalarıbenimsemiş; 1992'de tekrar açılan CHP siyaset sahnesine dönerken; hem yapısall hem de ideolojik sorunlarını taşımıştır. Bütün Avrupa'da neredeyse sosyal demokratpartiler iktidar ya da iktidar ortağı iken Türkiye'de solun oyları hızla erimekte ve Türkiye solu kimlik arayışını sürdürmektedir. VII
Avrupa Birliği ve Türkiye'de iklim değişikliği politikalarının yenilenebilir enerji kaynakları açısından değerlendirilmesi

tarihinde Türkiye'nin İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi'ne taraf olma süreci tamamlanmıştır. Ayrıca, Avrupa Birliği'nin kabul ettiği Kyoto Protokolü de 16 Şubat 2005 tarihinde resmen yürürlüğe girmiş ve AB'ye üye bütün ülkeler ile Türkiye dışındaki aday ülkelerin tamamı bu Protokolü imzalamıştır. Bu kapsamda AB Komisyonu Kasım 2003 'de, 'AB Sera Gazı Salım Ticareti ' konulu bir direktif yayınlamıştır. Salım ticaretinin ilk aşaması 2005 yılında başlayacaktır. 2001 verilerine göre AB sera gazı emisyonlarının %28'i enerji, %21'i ulaştırma, %20'si endüstri, %10'u tarım ve %17'si diğer kaynaklardan oluşmaktadır. Türkiye'nin İklim Değişikliği ile ilgili politika ve mevzuatına bakıldığında, politika belgelerinin henüz yetersiz kaldığı ve tamamlanmadığı görülmektedir. Türkiye'de üretilen enerji, tüketimi karşılamadığı için, enerji tüketiminin %66'sı ithalatla karşılanmaktadır. Türkiye, yenilenebilir enerji kaynaklan açısından zengin bir potansiyele sahiptir ve toplam enerji tüketiminin %14'ü bu kaynaklardan sağlanmaktadır. ETKB'nin öngörülerine göre 2020 yılında, güneş, rüzgar ve jeotermal enerjinin toplam talep içerisindeki payının %3, hidrolik enerji ve diğer yenilenebilir kaynaklarla birlikte bu payın %8 olması hedeflenmektedir. Türkiye'nin Kyoto Protokolünü imzalamamış olması önümüzdeki dönemde ve AB uyum sürecinde problemli alanlardan biri olacaktır. Bu nedenle Türkiye, Protokolün 1. uygulama dönemi sonu olan 2012 sonrası için programım oluşturarak, protokole taraf olma yönünde hazırlıklarım yürütmelidir. Bu çerçevede 'Ulusal İklim Değişikliği Eylem Planı' hazırlanarak, enerji, sanayi, ulaştırma, tarım ve çevre politikaları arasında entegrasyon sağlanmalıdır. 98
Türkiye'de devlet memurlarının yetiştirilmesi ve güdülenmesi

Bu çalışmada genel olarak personel eğitimi konusunda özet bilgiler verilmiş, çeşitli eğitim yöntemleri ve araçları incelenmiştir. Bu genel bilgiler ışığında devlet memurlarının yetiştirilmesi konusu tarihsel süreç içerisinde ele alınmış ve bu konudaki yasal düzenlemelerimiz incelenmiştir. Ayrıca maksimum düzeyde verim elde etmek için gerekli olan, devlet memurlarının güdülenmesi faaliyeti ele alınmış, insanın mahiyetini çözümleyici çeşitli modeller ve güdüleme kuramları belirtilmiştir. Yasal düzenlemelerimizde yer alan güdüleme araçları incelenmiş ve uygulamada karşılaşılan sorunlar ve çözüm yollan belirtilerek çalışma sonuçlandırılmıştır. Bu çalışmada amaç, kamu kurum ve kuruluşlarında maksimum düzeyde verim sağlayabilmenin şartı olan yetiştirme ve güdüleme konusunun önemini vurgulamak, gittikçe hantallaşan idareye yetişmiş personel sağlamanın ve bunları en etkili şekilde işe motive etmenin yollarını göstermek ve bu alanda karşılaşılan sorunlara çözüm üretmektir. Bu bağlamda, öncelikle eğitimin önemi personele kabul ettirilmeli ve gereken ciddiyet sağlanmalıdır. Ayrıca eğitim faaliyetinde kullanılan eğiticiler iyi seçilmeli, Devlet Personel Başkanlığı bu alanda daha aktif hale getirilmelidir. Eğitim faaliyetlerinde TODAİE gibi kurumlardan faydalanılmak, bu alanda gerekli harcamalar kesinlikle yapılmalıdır. Diğer taraftan güdüleme araçları etkin hale getirilmeli ve uygulamada karşılaşılan sorunlara karşı idare tarafından etkili tedbirler alınmalıdır. 95
6360 sayılı Kanun'a göre Türkiye'de mali paylaşım açısından yerel yönetimler

Bu Tez'de, Türkiye'de idari ve mali açıdan yerel yönetimlerin yapısı ele alınmıştır. 6360 Sayılı Kanun çerçevesinde yapılan düzenleme ve değişiklikler incelenmiştir. Bu tezin amacı; 6360 Sayılı Kanun'la yapılan yeni düzenlemeleri ve değişiklikleri, görüşme ve içerik analizi yöntemiyle incelemektir. Yerel yönetim birimleri arasındaki mali ilişkileri, yerel idare birim yetkilileriyle görüşerek analiz etmektir. Kanun'a dair literatür incelemesi ve Kanun'a yöneltilen eleştiriler doğrultusunda, 6360 Sayılı Kanun'un uygulanması sonrasında, beklenen faydaları sağlayıp sağlamadığını, ilgili kişilerin de görüşlerine yer vererek tespit etmektir. Tezin tartışma ve sonuç kısmında, 14 İli, il mülki sınır olarak büyükşehir belediyesine dönüştüren ve diğer büyükşehir belediyelerinin de sınırını İl mülki sınırı yapan 6360 Sayılı Kanun, genel hatlarıyla değerlendirilmiştir. Kanun'a dair, yetkililerle yapılan görüşmelerle, Kanun'un uygulanması sonrası doğurduğu ya da muhtemel doğuracağı sonuçlar ortaya konulmuştur. Yerel idare birim yetkilileri, genel olarak 6360 Sayılı Kanun'un uygulama sonuçlarının, beklenen faydayı sağlamaktan çok uzak olduğu görüşünü dile getirmişlerdir.
Suriye kaynaklı göçün Türkiye'nin göç politikalarının kurumsallaşması üzerindeki etkisi

Türkiye coğrafi konumu nedeniyle Doğudan Batıya olan göçün güzergahı üzerinde bulunmaktadır. Bu nedenle de tarihin çeşitli zamanlarında göç akınlarına maruz kalmış ve kalmaya da devam etmektedir. Göçün sürekliliği ve evrenselliği ayrıca Türkiye'nin coğrafi konumu konunun yasal düzlemde ve ayrıntılı olarak ele alınmasını gerekli kılmaktadır. Türkiye ilk göç akınını Yunanistan'la olan mübadele anlaşması sonrasında almıştır ve göç politikalarına ilişkin ilk mevzuat 1926 yılında düzenlenmiş ve yıllar içerisinde genişletilmiştir. Ancak göçün sürekliliği daha kapsamlı yasaların çıkarılmasını gerekli kılmıştır. Türkiye'nin Cenevre Anlaşması'nı imzalarken coğrafi sınırlama koyması uluslararası anlamda terim farklılıklarına neden olmuştur. 2005 yılında başlayan AB uyum süreci çerçevesinde dağınık halde bulunan mevzuatın toplanması ve sınır güvenliğinin sağlanması için çalışmalar başlamıştır. 2013 yılında Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanununun çıkarılmasına kadar Türkiye'nin göç politikaları kısaca dağınık ve yetersiz kalmıştır. Suriye'de başlayan ayaklanmaların iç savaşa dönüşmesi üzerine milyonlarca Suriye vatandaşı göç etmiştir. Mayıs 2016 verilerine göre sadece Türkiye'de 2.748. 367 Suriyeli sığınmacı vardır. Bu çalışma, 2011'den sonra Ortadoğu'da başlayan ayaklanmaların Suriye'de yarattığı siyasi kaosun Türkiye'de yasal anlamda neleri değiştirdiği üzerinedir. Bu çalışmada Türkiye'nin göç politikaları konusundaki geçmişş ve güncel mevzuatlar incelenecek ve Türkiye'nin karşılaştığı en büyük kitlesel göç karşısında hukukun ne denli yeterli kaldığı ve AB yolundaki Türkiye'nin göç politikalarının ne denli ihtiyaçları karşıladığı tartışılacaktır.
Devletin toprak üzerinde örgütlenmesi: Türkiye'de illerin yönetimi

Bu çalısma, devletin topraga dayalı örgütlenisindeki degisimi konu almaktadır. Devletin topraga dayalı örgütlenme tarzı, topluma egemen üretim biçiminin bagımlıdeğişkeni olarak ele alınmakta; devlet ve toprak iliskisi bir iktidar sorunu olarak tanımlanmaktadır. Konu, 'illerin yönetimi' olgusunu açıklamak amacıyla, Osmanlı-Türkiye örnekleri üzerinden irdelenmektedir. Geleneksel Türk kamu yönetimi sisteminde iller, hem merkezin tasra örgütü hem de bir yerel yönetim birimi olarak faaliyet göstermektedir. Cumhuriyetin topraga dayalı örgütlenme politikası, Osmanlı dönemine bir tepki olarak gelismis ve henüz milli mücadele döneminde il kademesiesas alınarak Osmanlı vilayetleri kaldırılmıstır. l düzeyinde yönetim yetkisi merkezi yönetimin tasra örgütüne bırakılmıs, il özel idareleri bu mekanizmanın yakındenetimi ve gözetimi altında faaliyet göstermistir. Cumhuriyetin topraga dayalı örgütlenme tarzı, bölge esasının reddi ve il yerel yönetimi seçeneginin geri çekilmesi üzerine insa edilmistir. Çeyrek yüzyıldır uygulanan neoliberal reform programı, bu yapıyı çözerek ilerlemektedir. Günümüzde il genel yönetimi yerine, hem il yerel yönetimi hem de bölge istenmektedir. Temel sorularını bugünden alan tez, tarihselarastırma yoluyla devletin topraga dayalı örgütlenme tarzındaki degisimi açıklamayaçalısmaktadır. Osmanlı örneginde, feodal toplumda devletin topraga dayalı örgütlenme tarzı ilgi alanına çekilmistir. Türkiye'de illerin yönetimi, kapitalist toplumda devletin toprak üzerindeki hareketini göstermektedir. Bu çalısma, güncelkamu reformları sürecine bilimsel bir bakıs gelistirmenin yanında, yönetim kuramınada katkı saglayabilirse, amacına ulasmıs olacaktır.
Avrupa Birliği sürecinin kentler üzerindeki etkisi

Bu çalısmada, Avrupa Birliği'nin bölgesel politikasından hareketle, ToplulukGirisimleri'nden biri olan Kent Topluluk Girisimi'nin, baslangıcı ve bugüne kadarkatettigi idari asamalar ve elde edilen sonuçların incelenmesi suretiyle, AvrupaBirliğin'nin bölgesel politikası içindeki yeri ve kapsadıgı kentler üzerindeki etkileriyle ilgili bir değerlendirme yapılmak istenmistir. Özellikle birbirinin devamı olarak düsünülen ve birlikte Kent Topluluk Girisimini olusturan Urban I ve Urban IIGirisimleri'nin ilgilendikleri kent alanları üzerinde elde ettikleri sonuçlar, finansal yapıları ve kapsadıkları alanlar karsılastırmalı olarak degerlendirilmeye çalısılmıstır. Konu ile ilgili olarak Avrupa Birliği Kurumları'nın ve sivil toplum örgütlerinin ortaya koydugu her türlü resmi belge, yönetmelik, bildiri, rapor, sunum, çalısmakagıtları, anlasma metinleri vb. birincil kaynaklardan agırlıklı olarak yararlanılmıs veçalısma, tablo, harita ve grafiklerle desteklenmistir.
Kültür - sanat finansmanında özerklik yaklaşımı: İngiltere ve Sanat Konseyi örneği

Bu tez çalışmasında kamunun, kültüre ve sanata doğrudan bir destek sağlamak amacıyla geliştirdiği destek mekanizmalarından biri olan 'özerklik/ arm's lenght yaklaşımını' incelenmektedir. Devlet bütçesinin bir kısmının sanata ve kültüre ayrılmasının nedenleri, kamunun kültür ve sanat finansmanını gerçekleştirmek için benimsedikleri modelleri ve bir Anglosakson modeli olarak tanımlanan 'arm's lenght principle /özerklik yaklaşımı' İngiltere Sanat Konseyi örneği üzerinden tartışılmaktadır. Son olarak bu tez çalışmasında özerk bir yapının, yani Sanat Konseyi'nin güçlü ve zayıf yanları değerlendirilerek, Türkiye'de bir konsey kurulması halinde çıkarılabilecek sonuçlara yer verilmiştir.
Bankacılık sistemi ve Türkiye'ye uygulanabilirliği

Siyasal sistemlerin sınıflandırılmasında yasama, yürütme ve yargı güçlerinin birbirlerini etkileme biçimleri ile bu kuvvetlerin, dağılım ve denetimleri önemli derecede rol oynamıştır. Başkanlık sistemi, kuvvetlere en çok ve en ileri düzeyde bağımsızlık sağlarken, parlamenter sistem kuvvetlerin ayrılığı yerine, kuvvetlerin paylaşımını öngörmüştür. Yan başkanlık sistemi ise her ikisinin harmanlanmış halidir. Kuvvetlerin ayrılış biçimleri özellikle yürütme alanında kendisini göstermektedir. Yürütmenin istikrar ve etkinliği ile yakından alakalı olan koalisyon hükümetleri ve yönetimde yer alacak olan kişilerin seçimi ile sorumlulukları siyasi sistemlerin farklı yönlerini bariz şekilde ortaya koymaktadır. Aym şekilde, parti ve toplum yapısı ile seçim sistemlerinden de kaynaklanan bu durum ülkelerin siyasi, ekonomik ve sosyal yapışım yakından ilgilendirmektedir. Bugün ülkemizde, 1982 Anayasası ile parlamenter sistemin ağırlıklı olarak uygulandığı fakat cumhurbaşkanına da önemli yetkilerin verildiği bir siyasi yapı mevcuttur. Oysa sistem bu haliyle iyi işleyememektedir. Halkımızın beklentileri ve istekleri karşılanamazken, yeni bir yüzyılın başlangıcında, bizi etkin olmaya iten dış gelişmeler karşısında daha aktif bir portre çizmemiz gerekmektedir. Şu andaki tablo, parlamenter sistemin zayıf yönlerinin ağır bastığı ve tarihi birikimi ile şuurunu değerlendiremeyen, coğrafi konumunun avantajlarını kullanamayan, kişisel ihtiras ve basit iç çıkar çatışmalarına dayanan bir devlet görüntüsünden ibarettir. Buradan hareketle, çalışmamızda sorunların sistemle olan etkilerini, hatta sistemden kaynaklanıp kaynaklanmadığım öncelikli olarak inceleme konusu yapıp, sistemlerin getirmiş oldukları çözüm yollarım da anlatmaya çalıştık. Bu aşamada parçalanmış parti yapısı ve koalisyonlarla yönetilmemize değinerek, yürütme organının aşın düalizmi ve siyasi yozlaşma sorununu da genişçe ele aldık. Konuyu örneklerle zenginleştirip, mevcut sistemin aksayan yönlerini saptamaya çalıştık. Başkanlık sistemi, tanımı ve özellikleri yanında, zayıf ve güçlü yanlarıyla ele alınarak, alternatifi olan parlamenter sistemle arasındaki farklar ile konunun daha iyi anlaşılması açısından diğer ülke sistemleri, özellikle A. B. D. 'deki uygulama da geniş olarak anlatılmaya çalışılmıştır. Bugüne kadarki değişikliklerin etkilerini anlamak ve yasama-yürütme ilişkilerini daha yakından incelemek içinde, şu ana kadar uygulanan anayasalar karşılaştırılmalı olarak incelenmeye çalışılmış ve geçmişşten günümüze uygulanan anayasaların doğrulukları test edilmiştir. Konumuz olan başkanlık sisteminin Türkiye'ye uygulanabilirliği incelenirken de, söz konusu sistemi destekleyen ve eleştiren görüşlere yer verilmiş ve cumhurbaşkanlanndan, siyasi kimlik taşıyan şahsiyetlere ve bilim çevrelerine kadar geniş bir kesimin görüşleri tartışmalı bir biçimde verilmeye çalışılmıştır.
XIX. yüzyıl Osmanlı devlet'inde batılılaşma aracı olarak roman

XIX. yüzyıl, Osmanlı Devleti'nin siyasal ve toplumsal dönüşüm geçirdiği bir dönemdir. Tanzimat Fermanı, Islahat Fermanı, I. ve II. Meşrutiyet dönemleri de siyasal dönüşümlerin somut sonuçları olmuştur. Bu sonuçlar geleneksel politikaların Batı formuna dönüştürülmesiyle toplumsal, sosyal ve askeri alanlarda uygulanmıştır. Batı özentisi, taklit veya Batı'nın model olarak algılanması şeklinde farklı bakış açılarıyla düşünebileceğimiz batılılaşma, geleneksel Osmanlı siyasetini ve politikalarını keskin bir biçimde dönüştürme ihtiyacını gündeme getirmiştir. Bu dönüşüm bir yanda yeni Batılı değerlerin Osmanlı toplumuna nüfuz etmesi şeklinde cereyan ederken diğer yanda geleneksel ve dinsel değerler ile ters düşmesinden dolayı toplumsal ve bireysel bunalım ve çatışmaları da gündeme getirmiştir. Eski değerlerinden kopamayan insanlarla yeni değerlerini benimsemiş gözüken insanlar arasında çelişki, çatışma ve sürtüşmelerin yoğun olarak yaşandığı bir süreç ortaya çıkmıştır. Romanlar da tam olarak bu çalkantılı dönemi yansıtma ve yaşananları aktarma bakımından önemli işlevler görmektedir. İYeni? fikirler gazete, tiyatro, şiir gibi yayınlarda olduğu gibi romanlarda da işlenmiş ve geniş bir okuyucu kitlesine ulaşmıştır. Özgürlük, hak, hukuk, vatandaşlık bilinci, bilim, akıl gibi yeni kavramları gündeme getiren bu dönem aydınları ayrıca dünyayı etkileyen liberalizm, feminizm, pozitivizm ve milliyetçilik gibi ideolojileri de halka tanıtmışlardır. Hızlı toplumsal dönüşümlerin gerçekleştiği bu dönem kimi zaman kaosa yol açmış, kültürel ve toplumsal bunalımlara neden olmuştur. Dönemin özellikleri romanlarda ele alınarak tartışılmış, farklı yazarlar değişik bakış açılarıyla olaylara yaklaşmış ve çözüm üretmişlerdir.
Bölgesel güvenlik; Türkiye ve Rusya işbirliği

Dünya Savaşı'nın ardından ortaya çıkan iki kutuplu dünyada ideolojilerinçekişmesinin yol açtığı Soğuk Savaş'ın ardından güvenlik algılamaları, tehdit kavramındakidönüşüme paralel olarak değişmiştir. Tehdit kavramındaki değişim, güvenlik politikalarına da yansımış kolektif güvenlik anlayışı yerini bölgesel güvenlik anlayışına bırakmıştır. Bölgesel güvenlik anlayışına geçiş; önyargıların bir kenara bırakılmasını da zorunlu kılmıştır. Çağımızda yıllardır birbirleriyle mücadele eden toplumların bölgesel çaptakiişbirliği girişimlerine şahit olmaktayız. Türkiye ve Rusya da etki alanlarının çakışmasından ötürü birbirleriyle bu bölgelerinegemenliği için uzun süreler mücadele etmişlerdir. Osmanlı İmparatorluğu ve Çarlık Rusyasıdöneminde her iki taraf, Balkanlar ve Kafkasya'nın egemenliği uğruna birbirlerine karşı mücadele içinde olmuşlardır. Rusya Federasyonu'nun kurulmasından sonra Ankara ve Moskova kısmen Balkanlar'da, ancak daha çok Orta Asya ve Kafkaslar'da nüfuz mücadelesi içinde olmuşlardır. Rusya ve Türkiye'nin etki ve güvenlik alanlarının aynı olmasından kaynaklanan siyasi soğuklukları, bölgenin kaderini çoğu kez olumsuz yönde etkilemiştir. Buradan hareketle çalışma; her iki ülkenin etki alanları olan Balkanlar, Kafkaslar, Orta Asya ve Orta Doğu'da bölgesel çapta bir işbirliğine gidip gidemeyeceğini ele almaktadır.'Bölgesel Güvenlik; Türkiye ve Rusya İşbirliği' konulu araştırmada genel olarak Türkiye ve Rusya'nın Orta Asya-Kafkasya, Orta Doğu ve Balkanlar ekseninde bölgesel ve küresel aktörlerle ilişkileri ele alınmıştır. Araştırmada Balkanlar, Orta Asya ve Orta Doğu ileKafkaslar'da gelişen olaylar irdelenirken Türkiye ve Rusya arasında bölgesel çapta işbirliğiolasılığı sorgulanmıştır. Araştırma; Türkiye ve Rusya'nın bölgelerine yönelik olarak siyasi ve ekonomik işbirliği yapabileceği sonucuna varmıştır. Buna ek olarak Türkiye'nin Rusya ile kuracağıişbirliğinin, Avrupa Birliği'nin en önemli enerji tedarikçisi olan ve örgütle ilişkilerini yüksek düzeyde tutma çabasındaki Rusya ile örgüte üye olmayı hedefleyen Ankara açısından olumlu olabileceği sonucuna varılmıştır. Orta Doğu, Balkanlar ve Kafkasya coğrafyasına etki eden bu iki bölgesel aktörün çıkar çatışmalarının sona erdirilmesi, anılan coğrafyaların istikrara kavuşması yolunda atılmış önemli bir adım olacağı sonucu çıkmaktadır.
Avrupa Birliği, Amerika Birleşik Devletleri ve Türkiye'nin göç ve sosyal içerme politikalarının analizi

Göç hareketleri karmaşık bir süreç olduğu için devletlerin etkili politikaya gereksinim duyduğu çok boyutlu bir olgudur. Göçün çok fazla değişkene sahip olması ülkelerin göç sorununun çözümünde disiplinler arası bir analiz kullanmasına neden olmaktadır. Göç hareketleri sonucunda uluslararası, ulusal, ekonomik, siyasal ve sosyal konularda problemler yaşanmaktadır. Göçte bireyin temel isteği daha iyi bir yaşama ulaşmaktır. Ancak, göçmenler yeni gelinen toplum kültürüne uyum sağlayamadığı için toplum tarafından sosyal dışlanmayla karşılaşabilmektedir. Sosyal dışlanma ile mücadelede en etkili yol olan sosyal içerme, toplumdaki dışlanmış bireylerin toplumla bütünleşmesini sağlamaktadır. Günümüzde Avrupa Birliği, Amerika Birleşik Devleti ve Türkiye ülkeleri göç hareketlerinin ortaya çıkardığı sorunlarla karşılaşmaktadır. Bu ülkelerinin kendine özgü göç koşullarının bulunması göç ve sosyal içerme politikalarında farklı uygulamaların bulunmasına yol açmaktadır. Bu çalışmanın amacı, göç hareketleri sonucunda yeni yerleşim yerlerinde sosyal dışlanma problemi ile karşılaşan göçmenlere uygulanan sosyal içerme politikalarının incelenmesidir. Bu konuda göçmen ülkesi olarak nitelendirilen Amerika Birleşik Devletleri ile Türkiye'nin aday olduğu Avrupa Birliği'nin göç ve sosyal politikaları incelenmiş ve karşılaştırmalı olarak Türkiye'nin göç politikasında sosyal içerme uygulamalarının etkili olup olmadığı sorgulanmıştır.
Türk modernleşmesinde Kadın Kimliğinin inşası: Falih Rıfkı Atay, Mustafa Sekip Tunç, Zekeriya Sertel'in çalışmaları üzerine karşılaştırmalı bir inceleme

Bu tez, Cumhuriyet'in kurulum asamasmda, goriiniirliik kazanan farkh modernlesmeprojelerinde kadma atfedilen anlarm cozmeyi amaclamaktadir, Bu amac dogrultusunda, farkh ideolojik konumlann temsilcileri olmalan acismdan, Kemalist kadro icerisindesiyasal ve entelektiiel anlamda onemli bir yere sahip olan Falih Rifki Atay (1894-1971), diisiince tarihinde Kemalizm'in sosyalist yorumu ile on plana cikan Zekeriya Sertel(1890-1980) ve Kemalizme yonelik 'ilk felsefi ve siyasi' elestirinin kaynagi olarak kabul edilebilecek olan cumhuriyetci muhafazakar hareketin aydmlanndan biri olan Mustafa Sekip Tunc; (1883-1958) diisiincesinde kadm imgesinin kurulusu cahsmanmana temasmi olusturrnaktadrr, Tez kapsammda, Atay, Tunc; ve Sertel cahsmalanndakadm imgesi, Tiirkiye orneginde modernlesme sorunsah cercevesinde irdelenecektir. Bu noktada aym zamanda kadm analitik bir kategori olarak kullamlacaktir, Bu baglamdatezin temel argiimam, ideolojik konumlanmalanndaki farkhhklara ragmen, iiC;diisiiniiriin modernlesme stratejilerinde kurucu unsur olarak islevsellestirdikleri kadmimgesini, ortak bir muhafazakar zihniyette idealize ettikleridir.
Household survival strategies of the urban poor in Turkey

Bu çalışmanın amacı, Türkiye kentlerinde yaşayan gecekondu hanelerinin geçinme stratejilerini ve bu stratejilerdeki değişimleri Ankara örnek çalışmasına dayanarak incelemektir. Bu bakımdan, yoksul hanelerin göç modeli, işgücüne katılımı, kentsel arazi ve gecekonduya erişimleri, dayanışma örüntüleri, ve kentsel servis ve hizmetlere erişim düzeyleri temel geçinme stratejileri olarak ele alınmıştır. Bu çerçevede, 1980'lerden sonra ortaya çıkan eğilimler, Ankara gecekondu yerleşimlerinde yapılan alan araştırması ile desteklenerek tartışılmıştır.
Turizm olgusunun sosyal yapı üzerindeki etkileri

Turizm olgusunun, toplumsal yapıda yarattığı değişim küresel boyutlarda ve hızlı bir biçimde gerçekleşmektedir. Turizm olgusu hem turist hem de turistik yörenin halkı için değişime yol açabilmektedir. Bu çalışmada, turizmdeki tarihsel gelişim incelenerek toplumsal yapıda meydana getirdiği değişim ele alınmaktadır. Değişik kültürlerden insanların etkileşimine imkan sağlaması, ekonomik hareketlilik yaratması, kapalı toplumların dışa açılmalarına olanak sağlaması, dünya barışma katkı sağlaması gibi turizmin olumlu etkileri yarımda; yabancılaşmaya yol açması, çarpık kentleşmeye yol açarak doğal güzelliklere ve çevreye zarar vermesi, mevsimlik işsizliğe yol açması gibi olumsuz sonuçlan bulunmaktadır. Turizm olgusunun toplumsal yapıda yarattığı değişim turizm beldesi olan Akyaka örneğinde açıklanmaktadır. Bu beldede turizmin, nüfus ve gelir yapısı, bireyler arası ilişkiler ile çevreye karşı tutumlarda değişime yol açtığı gözlenmektedir. Bu değişimlerin yanında doğal yapısını bir ölçüde koruduğu ve yeni özellikler kazandığı gözlenmektedir. Alanda uygulanan anket çalışması ve mülakatlarla değişimde etkili olan faktörler açıklanarak irdelenmektedir.