turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sağlık hizmetlerinde kalite belgelendirme sistemleri ve akreditasyon

Bu tezin amacı, sağlık hizmetlerinde kalite belgelendirme sistemlerinin ortaya çıkış gerekçelerini ve ölçütlerini irdeleyerek, kalite belgelendirme sistemlerinin kuruma katkıları ve uygulamada karşılaşılan sorunları ortaya koymaktır. Çalışmanın temel çıkış noktası, son zamanlarda hızla başlayan sistem belgelendirmeye duyulan ilginin artması ve hükümet politikalarının bunları destekler nitelikte olmasıdır. Çalışmada tezde adı geçen kavramlar hakkında literatür taraması yapılmış, ardından en çok kullanılan kalite belgelendirme sistemi olan ISO'nun ölçütleri ve uygulamada karşılaşılan sorunlar üzerinde durularak, EFQM ve DEMİNG ödülü kriterlerinden söz edilmiştir. Hasta hakları ve hastane enfeksiyonlarının önlenmesini içeren kalite belgelendirme sistemi olan akreditasyonun Türkiye'deki durumu ve uygulamadaki işlerliğine bakılmıştır. Yeni kamu yönetimi anlayışıyla beraber vatandaş yerine müşteri kavramının kullanılması, kamuda etkinlik ve performansın artırılması, sıklıkla kaliteden söz edilmesi, merkezi yönetimin küçültülmesi ve bir kısım yetkilerinin başka birimlere devredilmesi, performans yönetiminin üzerinde yoğunlaşılmasına neden olmuştur. İyi bir performans yönetimi kurumun amaçlarının ve önceliklerinin neler olduğu, ne yapmak gerektiği, yapılan işin kurumun performansına katkısı ve bunun ölçülmesini getirmektedir. Neticede kaynaklarını iyi kullanan devlet israf etmemiş, verimli, etkili, etkin ve kaliteli hizmet vermiş olacaktır. Bunun için çeşitli kalite belgelendirme sistemleri oluşturulmuş ve uygulanmıştır. Sağlık sektöründe önceleri özendirici olarak başlayan kalite belgelendirme sistemleri son yıllarda da zorunlu olarak uygulanmaya başlanan, hastanenin mali kaynağını ve sağlık personelinin aldığı ek ödemeyi etkileyen, kalite kriterleri sağlık bakanlığının önem verdiği ve bizzat denetlediği hastane performansını belirleyen ölçütlerdir. Değişen kamu yönetimi anlayışının devamı olan performans yönetimi aynı zamanda sağlık sektöründe kaliteli olmanın da koşulu olmuştur. Kalite belgelendirme sistemlerinin işlerliği irdelenen çalışmada sonuç olarak kurumların kalite belgelendirme sistemlerini eksikleriyle uygulamaya çalıştıkları görülmektedir. Bu sistemlerin getirdiği yeniliklerin kurumdaki fonksiyonu çok fazla anlaşılmadan belgeyi almak için yapıldığı ya da alınan belgeyi yenilemek için yapıla gelen işlemler haline dönüştüğü görülmektedir. Çalıştıkları kurumun belge alması için çabalayanlar sistemin gereği olan işin dokümantasyonunu iyi yapmakta ve neticede belgeyi almakta fakat özünde sistemin fazlaca işlerliği müşteriye yansıtılamamaktadır. Diğer tarafta bulunan hastalar ve hasta yakınları için ise, önemli olan başvuracakları kurumun kalite belgesi olması değildir. Bunun nedeni ise çoğu yerde gidecek başka bir sağlık kuruluşunun yani rekabet edecek bir kuruluşun bulunmaması, çeşitli alışkanlıklar, kurumda çalışan hekimin yaklaşımının kurumda uygulanan kalite sisteminden daha çok ön plana çıkması veya ödeme zorluğunun özel sağlık kuruluşlarına gitmeyi engellemesi olabilmektedir.
Refakatsiz çocuklara yönelik sosyal politikalar

Sosyal ve ekonomik durumu düzenlemek amacıyla sorun tanımı sonrasında uygulanan, sorun çözümü stratejisi ve faaliyetler bütünü olarak tanımlanabilen kamu politikaları, birçok farklı alanda düzenleme ile birlikte sosyal yapı ve ilişkilerde değişimi sağlamaktadır. Demografik, coğrafi, siyasal, sosyal ve ekonomik çevrenin etkisi ile oluşan kamu politikası kararlarının etki alanı da sorun olarak tanımladığı konuya göre değişiklik gösterecektir. Ülkeleri politika yapmaya yönelten konulardan biri de son yıllarda artan uluslararası göç ve göçmenlerdir. Göçmenlere ilişkin son yıllarda yapılan çalışmalar içerisinde çocukların göç süreçlerindeki hassas konumları dikkate alınıp incelenmektedir. Ülkenin hem göç hem de çocuk politikasından birebir etkilenen çocuk göçmenler içerisindeki refakatsiz çocuklara yönelik politikalar da hem yabancı hem küçük hem de refakatsiz olmaları nedeniyle karşılaştıkları güçlükleri daha zor aşabilecek olmalarından dolayı ayrıca önemlidir. Özellikle son yıllarda büyük bir göçmen kitlesi ile karşı karşıya kalan Türkiye'de; savaş, şiddet vb. mağduru birçok göçmen içerisinde refakatsiz çocukların da sayısının oldukça fazla olduğu düşünülmektedir. Bu çalışmada refakatsiz çocuklara ilişkin politikalar hukuki ve kurumsal düzenlemeler incelenip, Konya İl Göç İdaresi ve Türk Kızılay ilgili personelleri ile yarı yapılandırılmış mülakat görüşmelerinin yapılması ile Türkiye'nin izlediği politikadaki durum ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Belediye yönetim kararlarında sivil toplum kuruluşlarının etkinliği (Gaziantep-Kahramanmaraş-Bingöl örneği

Toplumsal sorunların artması ihtiyaçların çeşitlenmesi ve Globalleşme süreci bireylerin yönetsel işleyişe yönelik modelleri gözden geçirmelerine/ geliştirmelerine yol açmıştır. Bu çerçevede merkezi yönetimlerin sorunları gidermekte yaşadıkları güçlükler ve temsili demokrasi modeli üzerindeki sorgulamalar bireylerin/toplumsal kesimlerin yönetsel yapılarda yer alma talepleriyle birleşince ortak/birlikte yönetim-katılıma demokrasi modelleri gündeme gelmiştir. Katılımcı yönetim modeli esas olarak toplumsal kesimlerin oluşturduğu örgütlerin Devlet erki, merkezi/yerel yönetimlerle ile birlikte sorumluluk paylaşma ve karar alma sürecinde etkin olma anlayışıyla şekillenmiştir. Bununla birlikte sivil toplum kuruluşları adı verilen, Devlet erkinden bağımsız olarak belirli amaç ve tutumları savunmak/geliştirmek üzere oluşturulan toplumsal örgütlenmeler yönetimde aktör olarak yer almışlardır. Katılımcı yönetim modeli ve bu model içinde sivil toplum kuruluşlannın yönetsel etkinlikleri ve konumlan ülkeler arasmda farklı içerikler taşımakla birlikte, özellikle yerel katılım noktasında uluslararası metinlerde bazı standartlar getirilmiştir. Özellikle Avrupa ile bütünleşme çabası içinde olan Türkiye uluslararası metinlerde yer alan katılımcı yönetim modellerini uygulamak durumundadır. Ancak yaşanan merkez- yerel, yöneten-yönetilen çekişme ve mücadelesi söz konusu katılımcı yönetim anlayışının uygulanmasını geciktirmektedir. Devlet ve toplumsal kesimler arasından yaşanan karşılıklı güven eksikliğinden ideolojik kaygılara kadar geniş bir yelpazede yer alan diğer nedenler ortak/katılımcı yönetim modelinin yerel düzeyde kurumsallaşmasının önündeki engeller olarak görünmektedir. Yasal, kurumsal ve düşünsel engellere karşın özellikle sivil toplum kuruluşları katılımcı yönetim anlayışının yerel düzeyde laırumsallaştırılmasına yönelik olumlu yaklaşımlar sergilemektedirler. Sivil toplum kuruluşlarının yaklaşımları bu kuruluşların birikim ve potansiyeüerinin yönetsel işleyişe ve topluma aktarılmasına yönelik kolaylaştırıcı bir unsur olarak görünmektedir. Gaziantep-Kahramanmaraş ve Bingöl illerindeki sivil toplum kuruluşları ve belediye meclis üyelerine yönelik olarak gerçekleştirilen çalışmamız katılımcı yönetim modeline yönelik bu unsurların yaklaşım, bilgi ve potansiyellerini ortaya koymak amacıyla gerçeldeştirilmiştir.
Bir yönetişim uygulaması olarak şeker kurumu denemesinin çözümlenmesi

1980 sonrası ekonomik, siyasal ve sosyal olarak yaşanan süreç, küreselleşmenin etkisiyle birlikte kamu yönetiminin yapısında değişimlere yol açmıştır. Yeniden yapılanma olarak adlandırılan bu süreçte Türkiye'nin idari yapısına yeni kurumlar eklenmiştir. Özelleştirme, yerelleşme ve toplam kalite yönetimi gibi neoliberal politikalar, kamu yönetiminin yeniden yapılandırılmasında araç olarak kullanılmıştır. Yeni kamu işletmeciliğinin ve yönetişim anlayışının kamu yönetiminde gerçekleştirdiği dönüşüm bağımsız idari otoritelerin oluşumuna yol açmıştır. Türk idari teşkilatında 1980 sonrası süreçte yer almaya başlayan bu kurumlar yönetişim anlayışının uygulandığı alanlar olarak karşımıza çıkmaktadır. Çalışmada, bağımsız idari otorite olarak kurulan Şeker Kurumu'nun kuruluşundan bu yana geçirdiği dönüşüm tarım reformu kapsamında irdelenmeye çalışılmıştır. Şeker kurumu yapısall ve işlevsel olarak ele alınmış, bu kapsamda Şeker Kurumu'nun Türkiye'de şeker sektörünün liberalize edilmesindeki işlevi tartışılmıştır. Şeker Kurumu'nun kapatılma süreci yönetişim uygulaması olarak çözümlenmeye çalışılmıştır.
Türkiye'de modern tıbbın kurumsallaşması ve Cumhuriyet dönemi sağlık politikaları

Tezde, modern tıbbın Türkiye'de gelişimi, Cumhuriyet döneminde, sağlık hizmetleri eğitimi ve teşkilatlanmasının yeniden yapılandırılması, bulaşıcı hastalıklarla mücadele ve Türkiye'de nüfus politikalarıyla sağlık politikaları arasındaki ilişki sosyolojik olarak incelenmiştir. 1867'de Türkçe tıp eğitimine geçilmesiyle tıp eğitimi yeni bir sürece girmiştir. Türkçe tıp eğitimi Türkiye'de pozitif bilimlerin gelişmesine büyük katkı sağlamıştır. Bunun neticesinde Tıbbiyede milli şuuru gelişmiş hekim ve aydınlar yetişmiştir. Bu gelişme, Cumhuriyet'in ilanıyla birlikte Türkiye'de modernleşmenin halka yöneldiği ilk uygulamalı alanlardan biri olarak sağlık hizmetlerinde karşımıza çıkmaktadır. Bunda en büyük etki, I. Büyük Millet Meclisi Hükümeti bünyesinde, dünyada da ilklerden biri olarak kurulan Sıhhiye ve Muavenet-i İçtimaiye Vekaleti sayesinde gerçekleşmiştir. 1921'de Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı'nın kurulmasıyla nüfusun artırılması ve sağlıklı bir toplum yaratma girişimleri başarıya ulaşmıştır. 1960 yılından sonra yeni bir sağlık politikası ve nüfus politikası geliştirilmiş ancak bu politika istenen hedefe ulaşamamıştır. Fakat, Türkiye hali hazırda sağlık hizmetlerinde modern ve çağdaş imkanları sunabilme potansiyeline sahip bir devlettir.
Ulus devletin tarihsel gelişimi ve geleceği

21. yüzyılın ilk çeyreğinde mikro seviyede bölgesel olarak, makro seviyede küresel çapta; ulus oluşumları, devletlerin yaşadığı değişimler, 11 Eylül terör saldırıları sonrası oluşan ortam; ulus, devlet, etnisite, millet gibi kavramların ve bunların oluşturduğu yapıların gözden geçirilmesine, yenilenmesine ve/veya meydana gelen durum için bir tanımlama yapmaya ve bu tanımlamayı da tartışmayı gerekli kılmaktadır. İUlus-Devlet'in Tarihsel Gelişimi ve Geleceği? başlıklı bu çalışmada ilk paragrafta bahsedilen bakış açısıyla yola çıkarak; öncelikle ulus ve devlet kavramlarının hangi şartlarda meydana geldiği ve ortaya çıkardığı fikirlerin hangi farklı anlam ve özelliklerde kullanıldığı ulus, ulusçuluk, ulusçuluk/milliyetçilik biçimleri, ulus-devlet, ulus-devletin teorik çerçevesi, ulus-devletin özellikleri ve devlet şekilleri başlıkları altında incelenecektir. İlerleyen kısımlarda ise, ulus-devlet kavramının -18yy. dan sonra ve özellikle küreselleşmeyle birlikte- kendi içinde geçirdiği değişimler incelenecektir. Küreselleşme kavramının karakteristik yapısından bahsedildikten sonra ulus-devletin aşındırılması sürecinden bahsedilecektir. Çalışmada bahsedilen fikir ve tartışmalardan pratik bir bulgu elde etmek için sonuç kısmına geçmeden önce 2008 yılının ilk günlerinde bağımsızlığını ilan eden Kosova ile ilgili diğer tüm aktörleri de kapsayacak şekilde bir araştırma verilecektir. Araştırmanın bilimselliğini artırmak ve bilimsel literatüre katkı sağlanması amacıyla BM Güvenlik Konseyi'nin 10 Haziran 1999 tarihinde Kosova sorunu ile ilgili olarak ele aldığı 1244 sayılı kararın orjinali ve Türkçe çevirisi çalışmanın sonuna eklenecektir. Son olarak giriş ve gelişme kısımlarında incelenecek bulgulardan sonra bu ve benzeri örneklerden çıkarsamalar yaparak bir sonuç fikri veya tartışması ortaya atılacaktır.
Yeni kamu yönetimi düşüncesinin yerel yönetimlere etkileri

Yirminci yüzyılın ikinci yarısından itibaren yönetim alanında yaşanan gelişmeler, geleneksel kamu yönetimi düşüncesinin yerini yeni kamu yönetimi düşüncesine bırakmasını beraberinde getirmiştir. Yeni kamu yönetimi düşüncesinin yerel yönetimlere olan etkilerinin belirlenmesi, bu çalışmanın temel amacını oluşturmaktadır. Çalışmada literatür taraması yöntemi kullanılmıştır. Ulaşılan sonuçlara göre, yeni kamu yönetimi düşüncesi yerel yönetimleri hizmet alımı, performans değerlendirme, hizmet içi eğitim, istihdam, sosyal hizmet ve sosyal yardım açısından etkilemiştir. Yeni kamu yönetimi düşüncesinin yerel yönetimlere olan etkileri daha şeffaf ve vatandaş odaklı bir anlayışın benimsenmesini sağlamıştır. Literatürde yer alan bilgilerin geçerli ve güvenilir olduğunun kabul edilmesi çalışmanın sınırlılıklarını oluşturmaktadır.
2010 anayasa değişikliğine göre Türk anayasa yargısı sistemi

Anayasanın üstünlüğü ilkesi ile hukuk devleti ilkesinin gerçekleşmesinde en etkin mekanizma olarak görülen anayasa yargısı, dar anlamda kanunların ve diğer bazı yasama işlemlerinin anayasaya uygunluğunun yargı organları tarafından denetlenmesini, geniş anlamda ise kanunların ve diğer bazı yasama işlemlerinin anayasaya uygunluğunu sağlamak amacıyla yapılan her türlü yargı faaliyetini ifade etmektedir. İlk kez Amerika Birleşik Devletleri'nde ortaya çıkan anayasa yargısı sistemi konusundaki asıl gelişme İkinci Dünya Savaşı'nın bitimini izleyen anayasacılık döneminde gerçekleşmiş olup, bu düzenlemelere paralel olarak Türk Anayasa tarihinde ilk defa anayasa yargısına ilişkin yapılanma 1961 Anayasası ile düzenlenmiştir. 1982 Anayasası, 1961 Anayasasına oranla bazı değişiklikler getirmiş olmasına rağmen anayasa yargısını esastan kabul etmiş ve bu yargının Anayasa Mahkemesi tarafından yürütülmesi kuralını aynen korumuştur. Anayasa'nın 146 ila 149. maddelerinde değişiklik getiren 5982 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının Bazı Maddelerinde Değişiklik yapılması Hakkında Kanun'un 12 Eylül 2010 tarihinde yapılan halk oylamasında kabul edilmesiyle birlikte Anayasa Mahkemesi'nin kuruluşu, görev ve yetkileri yeniden düzenlenmiştir. 2010 Anayasa değişikliğinin ardından kabul edilen 30 Mart 2011 tarih ve 6216 sayılı Anayasa Mahkemesi'nin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun ile de Anayasa Mahkemesi'nin çalışma usul ve esasları yeniden belirlenmiştir. Çalışmamızda, anayasa yargısının anlamı, ortaya çıkışı, hukuki ve demokratik meşruiyeti, anayasa yargısı görevini icra eden organları ve nihayetinde Türkiye'de anayasa yargısı kavramının tarihsel gelişimi, 2010 Anayasa değişikliğine göre Anayasa Mahkemesi'nin statüsü, kuruluşu, yapısı, yargılama usulü, görev ve yetkileri, Anayasa Mahkemesi'nin içtihat yoluyla anayasa yargısına dahil ettiği yürürlüğün durdurulması, yokluk, yorumlu ret kararları ile zimni ilga, ihmal kararları gibi yaptırım türleri ile yargısal aktivizm ele alınacaktır.
Yerel yönetimlerde demokrasi ve kent konseyleri üzerine bir araştırma: Ardahan örneği

Yerel yönetimler, devletin kendisini iyiden iyiye hissettirdiği alanlar olarak halka en yakın birimlerin başında gelmektedir. Temsili demokrasinin neden olduğu krizlerin çözümü noktasında ortaya konacak yerel düzeydeki katılımcılık örneklerinin dünya üzerinde kabul gördüğü birçok demokratik uygulama hayata geçirilmiştir. Halkın doğrudan yönetimde olduğu özellikle genel kurulu itibariyle yeni bir demokrasi platformu olarak dikkat çeken kent konseyleri, 2005 yılından beri Türk Kamu Yönetiminde adından söz ettirmektedir. Rio de Janeiro'da Birleşmiş Milletler Çevre ve Kalkınma Konferansı'nın en önemli çıktılarından biri, kent konseylerinin çıkış noktası olan Gündem 21 kararlarıdır. Sürdürülebilir kalkınmanın yerel düzeyde örgütlenmesinin hedeflendiği bu ulus-aşırı sürecin devamını ise Yerel Gündem 21 kararları oluşturmaktadır. Yerel yönetimlerde üst düzey bir katılımcılık örneği gösteren bu örgütlenmenin 'Kent Konseyleri ' adıyla ülkemizde uygulamaya alınması noktasındaki tartışmalar, İstanbul'da gerçekleştirilen HABITAT II konferansıyla başlamıştır. 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 76 ve 13. Maddelerinde tanımlamaları verilen kent konseylerinin yasal bir zorunluluk haline getirilmesiyle sayılarının hızla arttığı görülmektedir. Kent konseyleri, kentle ilgili hemen her sorunun çözümü noktasında gerek genel kurulu gerekse meclis ve çalışma gruplarıyla ortak akıl çerçevesinde fikirler üretmekte ve ilgili makamlara sorunların çözümü bağlamında öneriler sunarak demokrasinin işletilmesi açısından önemli bir örgütlenme görevi görmektedir. Bu çalışmada, kent konseylerinin Ardahan örneği ele alınmış ve 2010 yılında kurulan bu yapının ortaya çıkışı ve gelişimi analiz edilerek ulaşması planlanan hedeflere ne düzeyde erişebildiği; Ardahan Kent Konseyi'nin bugüne kadar yapmış olduğu proje ve etkinlikler ile gelecek dönem yapılması planlanan taslak halindeki projeler kapsamında incelenmiştir. Bu bağlamda yapılan analizler ile Ardahan Kent Konseyi'nin daha etkin bir yapı haline gelmesi noktasında değerlendirmelere yer verilmiştir.
Yaygın eğitim kurumlarında verilen meslek edindirme kurslarının kadın istihdamına katkısı: Muğla Menteşe Belediyesi örneği

Bu çalışmada, Türkiye işgücü piyasasının içerisinde kadınların işgücüne katılımını incelemek ve kadınların işgücüne katılımını arttırmak için yaygın eğitim kapsamında düzenlenen meslek edindirme kurslarının öneminden bahsedilmiştir. Türkiye'de kadınların işgücüne katılımının, ekonomik kalkınma için önemli olduğu kabul edilmekle birlikte, işgücüne katılım oranları düşüktür. Ülkemizde kadınların çalışma hayatına istenilen düzeyde katılımı sağlanamamış; modern anlamda ücretli çalışma kadınlar için yaygınlaşmamıştır. Kadının niteliksel gelişimini ve işgücü piyasasına girişini sağlayacak gerekli mekanizmaların oluşamaması bu olumsuz durumun nedenlerini oluşturmaktadır. Çalışmanın teorik kısmında dünyada ve Türkiye'de işgücü piyasası hakkında bilgiler verilmiştir. Bunun yanında dünyada ve Türkiye'de kadınların işgücüne katıldığı sektörlerden bahsedilmiş ve kadınların işgücüne katılımını engelleyen faktörler üzerinde durulmuştur. Daha sonra ise yaygın eğitim kavramı, amacı ve önemi, özellikleri, kapsamı, hedef kitlesi, yaygın eğitimi gerekli kılan faktörler, yaygın eğitim hizmeti veren kurum ve kuruluşlar incelenmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise Muğla Menteşe Belediyesi sınırları içerisinde faaliyet gösteren ve yaygın eğitim faaliyeti kapsamında düzenlenen kurslara katılarak sertifika alan ve aldıkları sertifikalarla yaz döneminde Marmaris, Bodrum ve Datça... gibi. Turizm merkezlerine giderek otellerde, restoranlarda garson, komi, ön büro elemanı, ya da meslek edindirme kursları kapsamında aldıkları sertifikalarla el sanatları alanında çeşitli süs eşyaları yapıp satarak işgücüne katılan kadınlar incelenmiştir.
Türkiye'de eğitim hizmetlerinin yerelleşmesi: Bir model önerisi

Türkiye'de, genelde kamu yönetiminin, özelde eğitim yönetiminin işleyişinde; hizmetlerin üretilmesi, sunulması ve değerlendirilmesi yönünden sorunların olduğu gözlenmektedir. Araştırmacı, bu sorunların önemli kısmının, yönetimin merkeziyetçiliğinden kaynaklandığı görüşündedir. Bu nedenle, araştırmanın problemi 'Türkiye'de eğitim hizmetlerinin yerelleşmesinde kullanılabilecek bir modelin yapı ve işleyiş özellikleri neler olabilir. Bu konuda eğitim yönetici ve denetçileri, kamu yöneticileri, yerel yöneticiler ve öğrenci velilerinin görüşleri nelerdir? biçiminde tanımlanmıştır. Diğer ülkelerin eğitim sistemlerinin incelenmesi ve alanyazın taraması sonucu, sınanmak amacıyla, Türkiye'de eğitim hizmetlerinin yerelleşmesini öngören bir model geliştirilmiştir. Türkiye sınırları içindeki 9 il ve 1 8 ilçe random yöntemle saptanmış; bu il ve ilçelerdeki eğitim yönetici ve denetçileri, kamu yöneticileri, yerel yöneticiler ve öğrenci velilerinin sınanmak için geliştirilen modele ilişkin görüşleri, anket ve görüşme yoluyla alınmıştır Sınanan modeli, deneklerin % 98'i Türkiye'de uygulanabilir bulmuştur. Uygulanabilir diyen deneklerin % 69'u modele ilişkin bir değişiklik önermezken, % 29'u modeldeki görev ve görevlilerin bazılarının çıkarılmasını ya da modele yeni görev ve görevlilerin eklenmesini önermiştir. Deneklerin % 2'si ise modele tümüyle karşı çıkmıştır. Denek gruplarından, eğitim yönetici ve denetçileri % 73, kamu yöneticileri % 44, yerel yöneticiler % 73 ve öğrenci velileri % 85 oranında modeli uygulanabilir bulmuştur. Denek gruplarının sınanan modelden çıkarılmasını ya da modele eklenilmesini önerdikleri görevler ve görevlerde dikkate alınarak, eğitim hizmetlerinin yerelleşmesine ilişkin ilk örnek bir model önerilmiştir. Araştırmacının savı, Türkiye eğitim sisteminin var olan sorunlarının bu model yoluyla çözülebileceği gibi bir sav değildir. Ancak böyle bir yönelim sorunların fark edilmesine, yaşanması yoluyla çözülmesine ve demokratikleşme sürecinin ivme kazanmasına katkı sağlayabilir.
Karbondioksit emisyon hacminin alt sektörler için analizi : Türkiye örneği

Bu çalışmanın asıl amacı 1974 ile 2014 yılları arası dönem için Türkiye'de Çevresel Kuznets Eğrisi'nin geçerliliğini karbondioksit (CO2) emisyonunun alt sektörleri itibariyle analiz etmektir. Çalışmamızda gecikmesi dağıtılmış otoregresif yöntemi uygulanılmıştır. Elde ettiğimiz sonuçlar CO2 toplam emisyonu için uzun ve kısa dönemde Türkiye'de ÇKE ilişkisini doğrulamakta olup alt sektörlerden sadece gaz yakıt tüketimi sonucu oluşan CO2 emisyonunda ÇKE doğrulanmıştır. Alt sektörler itibari ile yaptığımız analizlerde uzun dönem ilişkisine rastlanılmamış sadece kısa dönem ilişkisi belirlenmiştir. Türkiye'de kişi başı CO2 emisyonuna dolayısıyla çevre kirliliğine en çok sebep olan değişkenin uzun ve kısa dönemde enerji tüketimi olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Bunun yanı sıra finansal gelişmişlik CO2 emisyonunu uzun vadede azaltmaktadır. ARDL yöntemiyle gerçekleştirilen çalışmaya göre; Türkiye'de finansal gelişmişliğin artırılması, gelirin dolayısıyla ekonomik büyümenin artırılması uzun vadede ülkemizin faydasına olacaktır. Enerji tüketimi, ticaret oranı ve GDP'nin alt sektörlerden sadece üç tanesinde aynı olduğu belirlenmiştir. Kısa dönem uygulamalar sonucunda dikkat çeken durumlardan birisi gelir olmuştur. GSYİH olarak verdiğimiz bu değişken kısa dönemde gaz yakıt tüketiminden kaynaklanan CO2 emisyonunu ters yönde etkilemektedir. Yani GSYİH % 1 artarsa eğer gaz yakıt tüketiminden kaynaklanan CO2 emisyonu % 0.2 oranında azalacaktır. Diğer alt sektörlerin tamamında GSYİH aynı yönlü ve kirliliği artırıcı bir etkiye sahiptir. Diğer bir dikkat çeken unsur ise enerji tüketimi ile alakalıdır. Enerji tüketimi gaz yakıt tüketiminden oluşan karbon emisyonu ve elektrik ve ısı üretiminden kaynaklanan karbon emisyonunda pozitif yönlü bir ilişkiye işaret etmektedir. Ancak diğer alt sektörlerin tamamında enerji tüketiminin katsayısı negatif ve ters yönlü bir ilişkiye işaret etmektedir. Son olarak dikkat çeken diğer belirti ticaret oranının katsayısında gözlemlenmiştir. Ulaşımdan kaynaklanan karbon emisyonu hariç diğer alt sektörlerin tamamında pozitif ve aynı yönlü bir ilişkiyi gösteren ticaret oranı sadece ulaşımdan kaynaklanan karbon emisyonu ile negatif katsayıya ve ters yönlü bir ilişkiye işaret etmektedir. Uygulamamızın Türkiye üzerine yapılan en kapsamlı ve en özgün çalışma olduğuna inanmaktayız. ÇKE literatürüne Türkiye için özgün bir çalışma katmış olmayı temenni ederiz.
Çocuk dostu kent açısından Çanakkale belediyesi uygulamalarının değerlendirilmesi

'Çocuk Dostu Kent Açısından Çanakkale Belediyesi Uygulamalarının Değerlendirilmesi' başlıklı bu tez araştırmasının çıkış noktası 'Child Friendly City ' kavramıdır. Tezin temel amacı; 'Çocuk Dostu Kent' kavramını çocuk haklarına dayanan bir yaklaşımla ele almak, Çanakkale Belediyesi'nin çocuklara yönelik uygulamalarını tespit ederek bu uygulamaların yeterliliğini ve Çocuk Dostu Kent kriterlerine uyumluluğunu belirlemektir. Araştırmaya ilişkin bilgiler literatür taraması, doküman incelemesi ve bireysel görüşme teknikleri kullanılarak elde edilmiştir. Elde edilen bilgiler tümevarım yöntemi ve betimsel analiz yöntemi kullanılarak analiz edilmiştir. Bilgilerin analiz edilmesinde içerik analiz yöntemi ve MAXQDA programı kullanılmıştır. Araştırmada kent, belediye, hak, çocuk, çocuk haklarının önemi, Çocuk Dostu Kent kavramları açıklanarak Çocuk Dostu Kent uygulamalarından örnekler verilmektedir. Ayrıca Çanakkale Belediyesi'nin çocuklara yönelik uygulamaları ele alınmakta ve alan araştırması ile elde edilen bulgulara yer verilmektedir. Yapılan alan araştırması doğrultusunda Çanakkale Belediyesi'nin Çocuk Dostu Kent kriterlerinden bazılarını uygulamadığı saptanmıştır. Fakat buna rağmen Çanakkale Belediyesi'nin Çocuk Dostu Kent olmak için gerekli zemini hazırladığı görülmektedir.