turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
2011 Van Depreminde merkezi ve yerel yönetimlerin rolü

23 Ekim 2011 tarihinde meydana gelen Van-Erciş merkezli deprem ve 9 Kasım 2011 tarihinde meydana gelen Van-Edremit merkezli deprem; Van ili merkezinde, ilçelerinde ve çevresinde çok kuvvetli bir şekilde hissedilmiştir. Ayrıca bölgede yıkıcı hasarlara da neden olmuştur. Çok sayıda can kaybına da yol açmıştır. 23 Ekim ve 9 Kasım 2011 depremlerinde toplam 644 vatandaşımız hayatını kaybetmiş, 1.966 vatandaşımız yer alanmış, 252 vatandaşımız ise enkazdan sağ olarak kurtarılmıştır. Ülkemizde afet yönetiminin tek elde toplanarak eşgüdümün sağlanması, afet politikalarının gözden geçirilerek olası afetlere karşı daha dikkatli ve hazırlıklı olunması, afet sonrası yönetimde olan bireylerin daha profesyonel davranarak afetin olası etkilerini minimize etmesi, Van Depremi sonrası gerek merkezi, gerekse yerel yönetimler bazında yapılanlar/yapılamayanlar irdelenerek ve fay hattı üzerinde bulunan ülkemizin olası diğer afetlere karşı hazırlıklı olunmasının sağlanması gerekmektedir. Bu çalışmanın birinci bölümünde afet yönetiminden, ikinci bölümde Van depreminden, deprem anı ve sonrasında yönetim birimlerinin yapmış oldukları çalışmalardan bahsedilmiştir. Yapılan çalışmalar ait belgeler birleştirilerek bir takım sonuçlara ulaşılmış ve bazı önerilerde bulunulmuştur.
A study on states' use of media tool within the context of 'propaganda and soft power': TRT Arabic case

Devletler uluslararası alanda çeşitli konularda, çıkar ve amaçları için birbirleriyle rekabet halindedirler. İletişim teknolojilerindeki gelişmeler ve küreselleşme, devletlerin veya yönetimlerin yürüttüğü politikalarındaki karar alma süreçlerine kendi kamuoyuyla beraber bu politikalardan etkilenen ülkelerdeki toplumları da ikna etme gerekliliğini ortaya çıkardı. Propaganda, yoğun olarak ülkelerin birbirlerinin kamuoylarını etkileme aracı olarak kullanılıyordu fakat günümüzde kamu diplomasisi ve yumuşak güç bunun yerini aldı.
Turizmin çevresel etkileri ve bir çözüm olarak ekoturizm

Turizmin dayandığı temel arz kaynakları; doğal ve sosyo-kültürel kaynaklardır ve bu kaynaklar yenilenemez niteliktedir. Kaynakların aşırı ve yanlış kullanımıyla birlikte çevrede çeşitli olumsuz değişimler ortaya çıkmakta, hava, su ve toprağın doğal dengesi bozulmakta, bitki ve hayvan toplulukları yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalmaktadır. Sürdürülebilir turizmin gelişimi, bir taraftan sonraki kuşaklar adına bir gelecek yaratıp, fırsatlar oluştururken ve geliştirirken, diğer taraftan bugünün turistleri ile ev sahibi toplumların birçok beklenti ve ihtiyaçlarını karşılamaktadır. Ne var ki, sürdürülebilir turizm, bir turizm çeşidi olarak algılanmakta ve buna göre yorumlar yapılmaktadır. Aslında, sürdürülebilir turizm bir turizm çeşidi olmayıp, kitle turizmi dahil tüm turizm türleri için kapsamlı ve turizmin kullandığı tüm kaynaklara duyarlı olan tüm politika ve uygulamaları içermesi gereken bir felsefedir. Ekoturizm, sürdürülebilirlik arayışları içerisinde turizmin geleceğini kurtaracak çözümlerden biri olarak görülmektedir. Ancak bu konuda yapılan yazın taramasında, koruyarak kullanma, taşıma kapasitesi, kültürel değerlerin sürdürülebilirliği ve halkın refah seviyesi gibi etkilere dikkat edilmediğinden ekoturizmin olumsuz çevresel ve sosyo-kültürel etkilerinin yoğunlukla yaşandığı saptanmıştır. Bu saptamadan hareketle, daha sonra yapılacak ekoturizm girişimlerinde özellikle korunan alanlar ve hassas ekosistemlerdeki uygulamaların ve bunlara yönelik plan ve politikaların daha etkili ve olumsuz etkileri önleyici yönde olması gerektiği önerilmektedir.
Ücret sistemlerinin çalışanlar üzerine etkilerinin analizi: Kastamonu Emniyet Müdürlüğü örneği

Eski çağlardan beri ekonomi biliminde üzerinde en fazla durulan konu olan ücret, bir taraftan emeği karşılığında çalışanların gelirlerini ve yaşam düzeylerini belirleyici bir unsur, diğer taraftan gerek ekonominin gelişmesine etki eden bir maliyet unsuru, gerekse milli gelirin çeşitli gelir grupları arasındaki dağılım tarzını, o toplumdaki sosyal adaletin durumunu ortaya koyan bir gösterge olarak çok yönlü bir içerik taşımaktadır Bu araştırma Kastamonu Emniyet Müdürlüğü bünyesinde çalışan polislerin ücret yönetimi ile ilgili görüş ve önerilerini almak, bazı demografik değişkenler açısından katılımcıların almış oldukları ücretlerin meydana getirdiği etkileri belirlemek için yapılmıştır. Araştırmaya 2015 yılında Kastamonu Emniyet Müdürlüğü'nde farklı birimlerde çalışan, örnekleme yöntemi ile seçilmiş 184 polis katılmıştır. Verilerin toplanmasında ilgili literatür taranarak anket formları oluşturulmuştur. Verilerin analizinde bağımsız örneklem t-testi, anowa testi, kruskal wallis testi ve tanımlayıcı istatistiki tablolar kullanılmıştır. Yapılan analizler sonucunda ücret sistemi ile ilgili polislere yöneltilen ifadelere verilen yanıtlardan cinsiyet, medeni durum, meslekte geçirilen süre, eğitim durumu ve çalışma sistemi değişkenlerinde anlamlı farklılıklar olduğu görülmüş;rütbe durumu değişkeninde ise anlamlı bir fark bulunamamıştır. Araştırmada yer alan polislerin çalışma düzeni ile ilgili görüşleri demografik değişkenlere göre farklılıklar göstermektedir. Ortaya çıkan bulgular ışığında, çalışmanın sonuç kısmında bazı çözüm önerileri sunulmuştur.
AB tarım hibelerinin Rostow Kalkınma Modeline göre etkileri

Kırsal kalkınma kavramı, küreselleşme ve Avrupa Birliğine katılımların artması sonucu kırsal alanlar üzerinde sınırların genişlemesiyle öne çıkan bir kavram haline gelmiştir. Bu kapsamda AB'ye aday ve potansiyel aday ülkelere tarım sektörlerini doğrudan destekleyen kırsal kalkınma politikaları uygulamaktadır. AB'ye aday ülke konumunda olan Türkiye, Cumhuriyetin ilk yıllarından beri kırsal kalkınma açısından çaba göstermişse de tam anlamıyla başarıya ulaştığı söylenemez. Bu anlamda AB tarafından sağlanan mali destekler fırsat niteliği taşımakta olup etkin şekilde kullanımı önem arz etmektedir. Bu çalışmada, AB mali destek programlarından biri olan IPARD'ın Rostow Kalkınma Modeline göre etkileri, Denizli İli örneğinde incelenmiştir. Birinci bölümde Walt Whıtman Rostow'un kalkınma modeli ele alınmıştır. Bu bölümde kalkınma modeli genel anlamıyla irdelenmektedir. İkinci bölümde Türkiye'de kırsal kalkınma çabaları ele alınmış olup AB mali desteklerinden olan IPARD programına değinilmiştir. Ayrıca IPARD uygulamasına benzer uygulamalardan bahsedilerek, AB üyeliği gerçekleşmiş olan Hırvatistan ile Türkiye'nin IPARD kapsamına alınarak karşılaştırması yapılmıştır. Üçüncü bölümde çalışmaya alan teşkil eden Denizli İli hakkında genel bilgiler verilerek, kırsal potansiyeli ortaya konulmuştur. TKDK kurumunun aracılık ettiği IPARD destekleri, Denizli İlinde 2009 yılında 9. Çağrı Dönemi ile başlamıştır. Araştırma dönemi 9. Çağrı dönemi ile 2015 yılı itibariyle 15. Çağrı dönemini kapsamaktadır. Bu dönemde toplamda 270 kişinin Tarım ve Hayvancılık alanında hibe desteği aldığı görülmektedir. Likert Yöntemi ile belirlenen ve tesadüfi örneklem yöntemi ile seçilen 41 hibe desteği almış çiftçiye anket yapılarak doğrudan veriler elde edilmiştir. Ayrıca Güney Ege Kalkınma Ajansından da konu hakkında veri temin edilmiştir. Bu kapsamda Rostow kalkınma modeline göre sonuçlar analiz edilmiş olup İl genelinde kırsal kalkınma ile birlikte tarım sektörünün Kalkışa Hazırlık Döneminde olduğu ve IPARD destekleriyle nispeten Kalkış aşamasına geçmeye başladığına dair bulgulara rastlanmaktadır. Bu bağlamda daha sonraki süreç içerisinde uygulanması gereken politikalar vurgulanmıştır.
Türkiye'de devletin optimal büyüklüğünün saptanması

Devletin ekonomideki rolünün ne olması gerektiği son yıllarda üzerinde önemle durulan konulardan biridir. Sanayileşmiş ülkeler refah toplumunu genişletirken, gelişmekte olan ülkelerin çoğu devlet denetimindeki kalkınma stratejilerini benimsemişlerdir. Bunun sonucu olarak bütün dünyada kamu büyüklüğü artmış kapsamları genişlemiştir. Bu çalışmada Türkiye'nin optimal büyüklüğünün saptanması ana amaç edinilmiştir. Bu doğrultuda optimal büyüklüğe ulaşmak için de kamuya sunulan sosyal hizmetlerin yeterli kalite ve kantitede sunulması gerekmektedir. Yapılan literatür taraması ve uygulama verilerine göre Avrupa Birliği ülkelerinde sosyal hizmetlerin sunumuna ne derece önem verildiği görülmüştür. Neticede de Avrupa Birliği ülkeleri optimal büyüklüğü sağlamış bulunmaktadır. Türkiye ile optimal büyüklük karşılaştırılması yapıldığında, Türkiye oldukça gerilerde kalmıştır. Birincil neden olarak da uygulanan yanlış politikalar yer almaktadır. Türkiye'de iktidar değiştikçe sosyal hizmetlerin uygulanma biçimleri de değişmiştir. Bu tez çalışmasında kamu ekonomisinin temel amaçlarına ulaşabilmek için, devletin optimal büyüklük olarak teori ve uygulamada, genel ekonomiden aldığı payın büyütülmesi gerektiği sonucuna ulaştık. Şöyle ki, kaynak ayırımı etkinliği ve gelir dağılımı adaletinin sağlanması gibi iki temel fonksiyonunu yerine getirebilmesi için Türkiye'de de kamunun payının büyütülmesi gerekmektedir. Ancak, belirli bir büyüklüğe erişen kamunun bütçesinden sosyal hizmetler için yeterli pay ayırabilir. Gerçekten, Avrupa Birliği üye ülkelerinde genel bütçenin % 50'si sosyal hizmet sunumuna ayrılırken, Türkiye'de ise % 20 kadar bir pay ayrılmaktadır. Eğitim, sağlık, sosyal güvenlik, toplu taşımacılık ve sosyal konut gibi sosyal hizmetler bu nedenle Türkiye'de yetersiz kalite ve kantitede sunulmaktadır. Bu tezde kanıtlanmaya çalışılan, Türkiye'de sosyal hizmetlerin yeterli miktar ve kalitede üretilememesi neticesinde makroekonomik sorunların da çözülemediğidir. Şöyle ki işsizlik, enflasyon, istikrarsız büyüme ve artan dış açık gibi sorunlar kamu sektörünün küçüklüğü nedeniyle, nüfus artışının da etkisiyle giderek daha da artmaktadır. Ne var ki, kamu sektörünün büyümesi bir yandan toplum refahını yükseltirken, öte yandan yayacağı önemli dışsallıklar nedeniyle piyasanın daha etkin işlemesine katkıda bulunacaktır.
Türk idari denetim sisteminde değişim

Yönetimin dört ana işlevinden birisi olan denetim, kapitalist yönetim düşüncesi için önemli bir kavramdır. Karın azamileştirilmesi ilkesi gereğince kapitalizmde, emeğin ürettiği artı değere el koyulması temel kaygılardan birisi olmuştur. Bu nedenle üretim sürecinde sermaye birikimine zarar verecek bireysel ya da kolektif eylemlerin engellenmesi ve sürekli olarak emeğin denetimi gerekmiştir. Bunu sağlayan en önemli mekanizma kapitalist denetim yöntemleridir. Tarihsel süreçte bu yöntemlerin değişimini, kapitalizme en büyük desteği veren liberalizm içerisindeki değişime bakarak incelemek olanaklıdır. Liberalizm; klasik liberalizm, refah liberalizm ve neoliberalizm şeklinde üç evreye ayrıldığında, bu evrelerde farklı denetim yöntemleri ortaya çıkmıştır. Klasik liberalizm döneminde despotik, refah liberalizm döneminde bürokratik, neoliberalizm döneminde ise hegomonik denetim anlayışlarının geliştikleri kabaca söylenebilir. Kapitalizmin çalışmamızı ilgilendiren iki temel özelliği bulunmaktadır: Bunlar; verimlilik ve sınırlı devlet ilkeleridir. Bu ilkeler idari denetim anlayışına; performans denetimi, bağımsız dış denetim ve üst kurul denetimi şeklinde yansımıştır. Bunlardan performans denetimi verimlilik ilkesi gereğince, bağımsız dış denetim ve üst kurul denetimi ise sınırlı devlet ilkesi uyarınca ortaya çıkmışlardır. Kapitalist dünyada konumlanan ve teftiş kurulu temelli denetim yapısına sahip olan Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin, verimlilik ve sınırlı devlet hedefleri bakımından ne tür değişiklikler gerçekleştirdiği sorusuna cevap aramak tezin amacıdır. Tezde, kapitalist yönetim düşüncesi içerisinde yer alan ve modern bir devlet olan Türkiye Cumhuriyeti'nin idari denetim yapısında neoliberalizmle birlikte 1980'lerden itibaren yaşanan değişim, kapitalizm-denetim ilişkisi bağlamında incelenmekte ve kapitalist denetim anlayışına büyük etkisi olan neoliberal uygulamaların eleştirel değerlendirmesi yapılmaktadır. Çalışmanın genel önermesi; neoliberalizm ile birlikte 1980 yılı sonrasında Türk idari denetiminde yaşanan değişim ve dönüşümün nedenlerinin tamamen idari denetim sisteminin yapısı, işlevi ve işleyişinden kaynaklanmadığı, hem kapitalizmi değiştiren neoliberal anlayışın özelliklerinden, hem de son dönem iktidarların yönetim tarzlarından kaynaklandığıdır.
Tarihte Türk-Ermeni ilişkileri ve Ermeni sorunu

Anadolu, sahip olduğu jeopolitik ve jeostratejik konumu itibariyle her zaman güçlü devletlerin dikkat merkezinde olmuştur. Söz konusu ülkeler bölgeden kendi çıkarları doğrultusunda pay koparmak için buradaki azınlıkları sık sık kullanmışlardır. Bu amaçla en çok kullanılan azınlık Ermeniler olmuştur. Her ne kadar Ermeni tarihçiler Ermenilerin Doğu Anadolu'nun ilk ve gerçek yerlileri olduğunu iddia etseler de, tarihi incelemeler Ermenilerin bölgeye küçük topluluklar halinde M. Ö. Vl. yy'da yerleşmeye başladıklarını ve gelişlerinde Türklerle karşılaştıklarını göstermiştir. Nitekim, Proto Türklerin Batı kolunu oluşturan Kimmer'lerin Anadolu'ya akınları M. Ö. IX. yy'a, bir başka Türk kavimi olan Sakaların bölgeye yerleşmesi ise M. Ö. Vll. yy'a rastlamıştır. Bu bağlamda Ermenilerin, bölgede eski bir Ermenistan'ın varlığı ile ilgili iddiaları kimi zaman 'coğrafi bölge' olarak kendine tartışma zemini bulmuş olsa da, hiçbir zaman tarihi gerçek olamamış ve mesnetsiz kalmıştır. Tarihi araştırmalar Ermenilerin XlX. yy' in ikinci yarısına kadar Türklerle çok iyi ilişkiler içerisinde olduğunu ve tarihlerinin en rahat ve özgür dönemlerini Türk Devletlerinin hakimiyetleri altında yaşadıklarını göstermiştir. Ancak bu ilişkiler, XIX. yy'ın ikinci yarısında Osmanlı İmparatorluğu üzerinde oyunlar oynayan büyük devletlerin etkisiyle bozulmuştur. Bu doğrultuda Ermeni azınlığı kendi menfaatleri için en fazla kullanan devletler Rusya, Fransa, ingiltere ve A. B. D. olmuştur. Adı geçen devletlerin kışkırtmaları sonucu XIX. yy'ın sonlarından itibaren Ermeniler Osmanlı Devletine karşı başkaldırmış ve bu başkaldırılar I. Dünya Savaşı zamanı sistemli bir hal almıştır. Bu dönemde birkaç cephede ölüm-kalım mücadelesi veren Osmanlı, Ermenilerin arka cephede çıkardıkları isyanlar ve gerçekleştirdikleri katliamlar karşısında, 27 Mayıs 1915 tarihinde Ermeni nüfusun Güney bölgelere naklini öngören tehcir kararı almak zorunda kalmıştır. Tehcir uygulaması zamanı Ermeni nüfus ciddi kayıplar vermiş, ancak bu kayıplar Ermenilerin iddia ettikleri gibi, devletin gerçekleştirdiği herhangi bir 'soykırım' sonucu değil, savaşın getirdiği açlık ve karmaşa yüzünden olmuştur. Ayrıca tarihi belgeler, dönem içerisinde Ermeniler tarafından katledilen Türklerin sayısının ölen Ermeni sayısından birkaç kat daha fazla olduğunu açık bir şekilde ortaya koymuştur. Buna rağmen, Ermeniler günümüze kadar her fırsatta soykırım iddiaları ile gündemi işgal etmiş ve sorunlu coğrafya yaratmıştır. Ermeniler hatta bu amaç için 1970'lerden itibaren teröre başvurmaktan çekinmemiş, 1990'lardan itibaren ise Azerbaycan topraklarının %20'sini işgal ederek eylemlerini devlet terörü düzeyine çıkarmıştır. 108
Parlamenter sistemde devlet başkanının cezai mesuliyeti

Devleti temsil eden, çeşitli görev ve yetkilerle donatılmış devlet başkanı, hangi sisteme bakarsak bakalım devletin en önemli unsurlarından birini teşkil etmektedir. Modern devlet anlayışı öncesi yönetme yetkisini ilahi haklara dayandıran devlet başkanlarının dünyevi sorumluluğu bulunmamaktaydı. Fakat modern devlet yetki ile birlikte mesuliyet kavramını da devlet başkanı için gündeme getirmiştir. Çalışmamız kapsamında parlamenter sistemde devlet başkanının cezai mesuliyeti karşılaştırmalı hukuk ve doktrindeki görüşlerle ortaya konularak, 1982 Anayasası özelinde inceleme yapılmaya çalışılmıştır.
Kamu düzeninin sağlanmasında jandarma polis ilişkileri

Günümüzde çağdaş kolluk, yakalanan suçlu oranları ile değil, halkla geliştirilenilişkilerin niteliği, halka verilen güven, suçu önleme sorumluluğuna vatandaşın katılımını sağlama ve insan haklarıyla bütünleşmiş bir görev anlayışı kriteri ile birlikte değerlendirilmektedir. Türkiye'de köklü tarihsel geçmişşleri olan jandarma ve polis teşkilatlarının;geçirdikleri evreler, parlamenter demokrasinin normal işlediği devrelerle olağanüstürejimlerde birbirleriyle ve diğer birimlerle olan ilişkileri, Avrupa Birliği bünyesindedemokratik geleneğe sahip ve model niteliğindeki jandarma ve polis teşkilatları ile Türk jandarma ve polis teşkilatlarının karşılaştırılması ve son olarak da uluslararası organizasyonlardaki ilişkiler ele alınarak belirlenen aksaklıklar hakkında önerilerde bulunulmuştur. Türk jandarma ve polisinin özverili çalışmalarına rağmen, Avrupa'dakimeslektaşlarına nazaran belirgin koordinasyon eksikliği içinde oldukları tespit edilmiş olup, başta toplum destekli polislik uygulamaları olmak üzere çağdaş kolluk anlayışınıyansıtmakta sorunlarla karşılaşıldığı, ayrıca yabancı dil konusu ile birlikte evrensel manadaeğitim problemlerinin aşılamadığı belirlenmiştir. Bu çalışmada ileri sürülen temel sav, ülkedeki iç güvenliğin sağlanmasında başarılı olmak için jandarma ve polisin daha iyi ilişkiler ve işbirliği geliştirmesi gerektiğidir.
Çokkültürlülük bağlamında Türkiye'de anayasal vatandaşlık

Bu tezin amacı, çokkültürlülük kavramını, vatandaşlık politikaları ve düzenlemeleri bağlamında ele almaktır. Dünyada egemenliğin kaynağının ulus temelli olması gerektiği yönündeki milliyetçilik etkileri, 1789 Fransız Devrimi ile ortaya çıkmakla birlikte, bir üst kimliğin her konuda egemen olması gerektiği düşüncesi, ulus devlet anlayışıyla 19. yüzyılda kendisine yer edinmiştir. Bir ülkenin vatandaşlık politikası, öncelikle o coğrafyada hakim olan ideoloji bağlamında anlaşılabilecektir. Bu doğrultuda, milliyetçilik eksenli ulus devletler ile çokkültürlülük politikalarının benimsendiği ve farklı grupların varlığının kamusal alanda tanınarak, daha ziyade liberal politikaların uygulandığı devletlerde vatandaşlık hakları değişkenlik gösterecektir. Bu çalışma kapsamında literatürün incelenmesi suretiyle hukuk, sosyoloji ve siyaset bilimi disiplinlerinin yaklaşımlarından mümkün olduğu kadar yararlanılmaya çalışılmıştır. Zira, bu çalışmanın gerçekleştirilmesinde etnisite, kültür, kimlik gibi temel sosyolojik kavramların incelenmesi, siyasi bağlamda vatandaşlık tarihinin ele alınması, vatandaşlığın ve çokkültürlülüğün hukuksal metinlerle birlikte değerlendirilmesi zorunluluk arz etmektedir. Bu bağlamda, dünyada ve ülkemizde vatandaşlığın tarihsel gelişimi ile başta anayasalar olmak üzere vatandaşlık düzenlemeleri, vatandaşlık kavramının sosyolojik, hukuki ve siyasi yönleri, insan hakları ve vatandaşlık ilişkisi, çokkültürlülük kavramı, azınlık konusu ve Osmanlı Devleti'nde azınlıklar çalışmanın temel inceleme konularını oluşturmaktadır.
Türk kamu yönetiminde yolsuzlukla mücadelede hukuki ve idari düzenlemelerin etkisi

Bu çalışmada yolsuzluk konusu Türk kamu yönetimi içerisinde ele alınmıştır. En eski yozlaşma türü olan yolsuzluğun kamu yönetimi içerisindeki nedenleri, etkileri ve mücadele edilmesi için gerçekleştirilen çözüm yollarına değinilmiştir. Yolsuzluğun karşıt uygulaması olan etik davranışlar incelenmiş ve yolsuzluğun önlenmesinde etik davranışların büyük etkisine değinilmiştir. Gerçekleştirilen yolsuzlukların sadece kamu görevlilerinin ahlaki ve vicdani eksikliklerinden değil, ülkemizde var olan yönetim yapısının ve uygulamalarının doğal sonucu olduğundan bahsedilmiştir. Yolsuzluk ve etik incelenirken Türk kamu yönetiminde uygulanan yönetim yapısının eksik ve yanlış tarafları da inceleme altına alınmış, hukuki düzenlemelerin kamu görevlileri üzerindeki etkisine değinilmiş ve denetim mekanizmalarının işlerliği üzerinde durulmuştur. Çalışmada, hukuki ve idari düzenlemelerin yolsuzluğun önlenmesinde ne derece etkin rollerinin olduğu sonucu ortaya konulmuş ve yolsuzlukların azaltılmasında bu düzenlemelere çeşitli ilaveler yapılarak eksikliklerinin giderilmesi belirtilmiştir.
Yönetim ahlakı bağlamında Osmanlı siyasetnamelerinin incelenmesi

Türk yönetim düşüncesi incelemesi açısından önemli olan siyasetnameler, ortaya çıktıkları zamandan itibaren yöneticiler için önemli olmuştur. Çünkü yöneticilere yönetim faaliyetini yürütürken uymaları ve kaçınmaları gereken öneriler sunmuştur. Bu ise siyasetnamelerin dönemlerinin yönetim düşüncesini anlamada önemini ortaya çıkarmaktadır. Siyasetnamelerde üzerinde tartışılan yönetim, bilindiği üzere modern öncesi toplumsal ilişkilerde başka bir deyişle tarım toplumu düzeninde oluşmuştur. Bu açıdan siyasetnamelerdeki yönetim konusunu, en temelde yöneten-yönetilen yönü ile ele almak gerekmektedir. Bu bakımdan yöneticinin karakteri, ahlakı ve davranışları yönetim sürecinde modern yönetim düşüncesine nispetle daha fazla ön plana çıkmaktadır. Çünkü hem en üst yönetici olarak hükümdarın, hem de diğer yönetici ve kamu görevlilerinin birbirlerinin davranışları ve dolayısıyla ahlaki sorumluluklarında etkili olduğu varsayılabilir. Siyasetnameler, İslam siyaset düşüncesinin temel kavramları olan adalet, ahlak ve nizamın temel karakterini oluşturduğu bir yönetim düşüncesi merkezinde gelişmiştir. Bu bakımdan ahlak, siyasetnamelerde aynı zamanda yönetimin niteliğinin göstergesi olarak değerlendirilebilir. Başka bir deyişle siyasetnamelerdeki iyi ve kötü yönetim arayışı ve tartışmaları ilk olarak ahlak ile ilişkilendirilebilir. Ahlak ise İslam düşüncesinde farklı ekoller ve bağlamları ile incelenmiş ve bu birikim birey, aile/toplum ve devlete kadar her kademede ele alınmıştır. Siyasetnameler iyi yönetimin nasıl mümkün olacağını incelemesi bakımından birer nasihat eserleridir. Yöneticiye öğüt verme olarak değerlendirildiğinde çoğu toplumda örneğine rastlanabilecek bu tür eserler bulundukları dönemin yönetsel aksaklıklarına da yer vermişlerdir. Bu bağlamda, İslam-Türk tarihinde bu metinlerin bir süreklilik içinde değerlendirilmesi anlamlı hale gelmektedir. Bu çalışmada ise Osmanlı siyasetnameleri örnek metinler olarak seçilmiş ve bunların yönetim ahlakına dair söylemleri betimsel yöntemle incelenmiştir. Söz konusu siyasetnamelerde yönetim ahlakı devlet başkanı, vezir ve diğer üst düzey kamu görevlileri ve son olarak da memurlar açısından irdelenmiştir. Osmanlı dönemi siyasetnamelerinde ahlak alanı bu açılardan incelendiğinde yönetim ahlakı ile iyi yönetim anlayışı arasında zorunlu bir ilişki olduğu belirtilebilir.
Perceptions of inmates of prison education programs

Bu araştırmada, hükümlülerin cezaevi eğitim programları hakkındaki görüşleri araştırılmıştır. Eğitim etkinliklerine katılan hükümlülerin görüşleri; onların eğitim deneyimlerini değerlendirmelerine; eğitimlerin, yaşamlarındaki etkilerine ve gelecekteki planları üzerinde beklenen katkılarına bakılarak belirlenmiştir. Ayrıca hükümlülerin görüşleri ile demografik özellikleri arasındaki ilişkiye bakılmıştır. Araştırma sonuçları, hükümlülerin katıldıkları eğitim programları hakkında genel olarak olumlu düşündüklerini göstermiştir. Hükümlülerin önemli bir kısmı kişisel beklentileri çerçevesinde, azınlığı ise diğer kişilerin önerisiyle eğitim etkinliklerine katılmaktadırlar. Kendilerine olan güvenin artması, daha olumlu hissetme, geleceğe dair planlar yapıp, amaç belirleme ve öğrenme ortaya çıkan etkilerdir. Hükümlülerin çoğunluğu eğitim programlarının gelecekteki planlarını gerçekleştirmede yardımcı olacağını düşünmektedirler. Okuma yazma bilmeyen hükümlüler için ise ilk eğitim deneyimi olan bu eğitim programları, yaşamlarında olumlu etkiler yaratmıştır. Analizler yaş ve hükümlülerin görüşleri arasında bir ilişki olmadığını göstermiştir. Fakat cinsiyet ve eğitim düzeyleri ile görüşleri arasında bir ilişki belirlenmiştir.
Milliyetçilik ilkesinin 1923 -1950 döneminde Türk Devleti'nin politika ve uygulamalarına yansımaları

Bu çalışma; Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin kuruluş tarihi olan, 1923 yılından Demokrat Parti'nin iktidara gelişi olan, 1950 yılı arasındaki milliyetçilik ilkesi ışığında görev başında olan hükümetlerin, siyasal uygulamalarını konu almaktadır.