turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Local Agenda 21: An effective tool for urban environmental management and participation?

oz YEREL GÜNDEM 21: KENTSEL ÇEVRE YÖNETİMİ VE KATILIMIN BAŞARISINA KATKIDA BULUNAN BİR ARAÇ MIDIR? Saçlı, Fatma Yüksek Lisans, Kentsel Politika Planlaması ve Yerel Yönetimler Ana Bilim Dalı Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Korel Göymen Ortak Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Firuz D. Yaşamış Temmuz 1999, 131 Sayfa Yerel Gündem 21, 21. yüzyılda, kentlerde sürdürülebilir kalkınmayı sağlamayı amaçlayan bir eylem planı olarak ortaya çıkmış ve bu görevi, yerel yönetimler ve yerel topluluklara vermiştir. Bu bağlamda, Yerel Gündem 21'in kapsamı, kentsel çevre yönetimi ve katılım süreçleri ile bağlantılıdır. Bu çalışmanın amacı, Türkiye'de oldukça yeni bir uygulama olan Yerel Gündem 21 'in, kentsel çevre yönetimine ve katılım süreçlerinin etkinliğine katkıda bulunabilecek bir araç olup olmadığını, Gölbaşı, Kastamonu ve Bursa örneklerinde incelemektir. Üç alan çalışmasından elde edilen sonuçlar, fonksiyonel sayılabilecek bir kentsel çevre yönetiminin ve katılımcı pratiklerin yaşandığı kentlerde uygulanan Yerel Gündem 21 çalışmalarının başarısının bir dizi faktöre bağlı olduğunu göstermektedir. Bunlar, temel aktörlerin ilgi ve kararlılığı; mevcut sivil toplum örgütlerinin niteliksel ve niceliksel anlamda gelişmişlik düzeyi ve yerel halkın çevre sorunlarına karşı duyarlılığı ve ilgisi olarak belirginleşmektedir. Böyle bir temel üzerine kurulan ve katılımcı pratikleri, çok-aktörlü ortaklıklara dönüştürebilen bir Yerel Gündem 21 sürecinin, mevcut kentsel çevre yönetimi ve bu sürecin katılım boyutuna katkıda bulunabileceği söylenebilir.
Normal ve büyükşehir belediyelerinde belediye gelirlerinin durumu

Toplu yaşamak zorunda kalan insanlar, kendileri için elverişli gördükleri alanlarda toplanıp, ortak çıkarlarını korumak üzere örgütlenirler ve komünleri kurarlar. Toplu yaşamanın biçim ve boyutları değiştikçe bu örgütler bir araya gelmeye başlarlar ve böylece devletin temellerini atarlar. Devletin bir merkezden yönetiminde çıkan zorlukların giderilmesi ve o belde halkının kendi yönetiminde söz sahibi olabilmesi için o beldelere yönetsel bazı haklar verilir. İlk mahalli idareler, devletin bir takim idari yetkilerini belde halklarının kurdukları örgütlere bırakmasıyla kurulmuştur. Türkiye'de Tanzimattan sonra pek çok çalışma yapılmasına rağmen bugünkü anlamda ilk belediyeler 1930 yılında kurulabilmiştir. Belediye, Belediye Kanunu'nun da 'beldenin ve belde halkının müşterek mahiyetteki ihtiyaçlarını tanzim ve tesviye ile mükellef tüzel kişilik' olarak tanımlanır. Yani belediyenin amacı belde halkına hizmet etmektir. Bu hizmetler ise belde halkının yol, su, kanalizasyon, ulaşım, kültür, imar ve bayındırlık v. b. hizmetlerdir. Hizmet yapabilmek belli gelirlere sahip olmakla mümkündür. 1981'e gelinceye kadar çok az bir gelir ile hizmet sunmaya çalışan belediyelerin bu dönemden sonra çıkarılan kanunlarla gelir kaynaklan artırılmıştır. Aşın nüfus yoğunluğunun sebep olduğu genişleme belediye hizmetlerine olan talebi artırmıştır. Özellikle Ankara, İstanbul ve Izmir gibi kentlerde artan nüfusun ihtiyaçlannın giderilmesi ve bu iş için kaynak bulunması problemleri onaya çıkardı. Belediye Kanunu'ndaki dar anlamda belediye kavramına sığmayan bu belediyelerde Büyükşehir Belediyesi kuruldu. Bu belediyelere, normal belediyelere nazaran görecekleri ek hizmetler için ek kaynaklar sağlanmıştır. Normal ve büyükşehir belediyelerin gelirleri ise GBVG'nden alman paylar, kendi kaynaklanndan sağladıklan vergiler, harçlar, harcamalara katılma paylan, işletme karlan ve borçlardan oluşmaktadır.
Çalışma yönetiminin dönüşümü: Sosyal politikadan işgücü yönetimine

Çalışma yönetimi, kamu yönetiminin istihdam ve sosyal güvenlik sistemlerinin ulusal çapta yönetme ve bu yönetimi gerçekleştiren örgütlenmenin kendisidir. Kamu yönetiminde çalışma yönetiminin içeriği ve buna bağlı olarak araçları n. Dünya Savaşı'ndan sonra asıl olarak sosyal politika odaklı inşa edilmişti. 1980'lerden sonra, çalışma yönetimi üzerinde yükseldiği sosyal politika özü yerini piyasa odaklı işgücü yönetimi anlayışına terk etmiştir. Bu değişiklik, buna bağlı alt politikalarla beraber yönetimin araçlarını örgütlenmenin tarzım doğrudan etkilemiştir. Çalışma yönetiminin temel aktörü ülkemizde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'dır. Bakanlık, 1999'dan itibaren yeniden yapılanma içine girmiştir. Bu yeniden yapılanma, Bakanlığın bağlı ve ilgili kuruluşlarının yasalarının ve kurumsal yapılarının değişmesiyle somutlaşmış, ancak bu durum henüz tamamlanmamıştır. Bakanlık temel olarak iki yönetim yapısına sahiptir. Bunlardan birincisi istihdamın yönetimi, diğeri ise sosyal güvenliğin yönetimidir. Bu iki ana kısımdan dönüşümünü göreceli olarak daha tamamlamaya yakın olan istihdamın yönetimi ve onun kamu örgütlenmesi olan İŞKUR olmuştur. Sosyal güvenliğin yönetiminin yeniden yapılanması konusu henüz Bakanlığın üzerinde yoğunlaştığı bir konu değildir. Bu nedenle, tez boyunca incelenen çalışma yönetiminin dönüşümü, somut olarak Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ve daha ayrıntılı olarak Bakanlığın bağlı kuruluşu olan Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı'nm ilgili kuruluşu olan Türkiye İş Kurumu özelinde incelenmiştir. Bu tez kapsamında yapılan incelemeler çerçevesinde, İŞKUR'un geçirdiği dönüşümde iki ana dalga belirlenmiştir. Buna göre, Kurum'un dönüşümünde, birinci dalga yurt dışına işçi gönderme, ikincisi ise İş ve İşçi Bulma Kurumu'ndan İŞKUR' a geçiş olmuştur. Bu dönüşümün araçları olarak dış kaynaklı projeler, dönüşümün politikası olarak aktif işgücü piyasası politikası ve dönüşümün yönü olarak da istihdam hizmetlerinin özelleştirilmesi belirlenmiştir. Bu tezin temel savı, İŞKUR'un yaşadığı dönüşümün dış kaynaklı etkilerden doğru geldiğidir. Bu dış etki, birinci dalgada F. Almanya, ikinci dalga da ise uluslararası kuruluşlarla yapılan projeler olmuş, bu projeler içinde Kurum'u dönüştüren en önemli ve kapsamlı olan 221 proje ise Dünya Bankası destekli olan 'İstihdam ve Eğitim Projesi' olarak belirlenmiştir. 222
Büyükşehir ilçe belediyelerinin özerkliği: Şanlıurfa ilçe belediyeleri örneği

Türkiye'de büyükşehir belediye yönetim modeli, diğer ülkelerde büyük şehirlerde uygulanan büyükşehir yönetim modellerinden farklıdır. Türkiye'de belediye yönetimi adına uygulanan iki farklı yönetim mevcuttur. Bir yanda metropoliten kentlere özgü olan büyükşehir belediye yönetimi uygulanırken bir yandan da diğer şehirlerde normal belediye yönetimi uygulanmaktadır. Bu iki farklı yapının varlığı yönetimde bazı sorunların yaşanmasına neden olmaktadır. Büyükşehir belediye sınırları dahilinde yer alan ilçe belediyeleri büyükşehir ilçe belediyelerine dönüştürülmüştür. İl genelinde büyükşehir belediyesi ve ilçe belediyelerinin ayrı tüzel kişiliklere sahip olmaları, büyükşehir belediyelerinin hizmet alanlarının il mülki sınırları olarak belirlenmesi, büyükşehir belediyesi ile ilçe belediyeleri arasında bazı konularda bir takım sorunların yaşanmasına sebep olmaktadır. Bu nedenle ortaya çıkan bu sorunları tespit edebilmek ve ilçe belediyelerinin özerkliklerini de göz önünde bulundurarak ortaya çıkan sorunlara çözüm önerilerinde bulunabilmek için büyükşehir belediyesi ile ilçe belediyeleri arasındaki vesayet, görev ve yetki paylaşımı ve imar konularının çok iyi analiz edilmesi gerekmektedir. Bu bağlamda hazırlanmış olan bu çalışma, teorik ve alan araştırması olmak üzere iki ana bölümden oluşmaktadır. Teorik bölümde öncelikle; yerinden yönetim ve özerklik ayrıntılı olarak ele alınmıştır. Daha sonra Türkiye'de belediye yönetimi, büyükşehir belediye yönetimi anlatılarak büyükşehir belediyesi ile ilçe belediyeleri; vesayet, görev ve yetki paylaşımı, imar uygulama ve denetleme konuları özerklik bağlamında incelenmiştir. Şanlıurfa ili alan çalışması kapsamında ise; ilçe belediyelerinin büyükşehir ile ilişkilerini özerklik bağlamında irdelemek amacıyla hazırlanan ve uygulanan bir anket çalışmasına yer verilmiştir. Bu anket sonucunda elde edilen veriler değerlendirilerek ilçe belediyelerinin özerkliği hususunda yaşanan sorunlar ve bunların çözümüne yönelik önerilerde bulunulmuştur.
Türkiye'de kentsel toprak politikalarının uygulama aracı olarak kamulaştırma

Hüseyin Kutlu, Türkiye'de Kentsel Toprak PolitikalarınınUygulama Aracı Olarak Kamulaştırma, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Prof. Dr. Ayşegül MENG, 133 s.20. yüzyıla damgasını vuran ve günümüzde de etkisini artarak devam ettiren kentleşme hareketleri sonucunda, kentlerin yönetiminden sorumlu olan kamu yönetimlerinin görevlerinde büyük oranda artışlar meydana gelmiştir. Kentlerde yaşayan bireylere eğitim, sağlık, konut, kültür gibi hizmetleri götürmegöreviyle donatılmış olan kent yönetimleri için, bu görevlerini yerine getirmek ancak kent toprağının etkin bir biçimde kullanımıyla mümkündür. Ancak kentiçerisinde, kentin sunduğu olanaklardan yararlanabilen alanlar olarak tanımlanabilecek kentsel toprakların kamu tarafından edinilip kullanılması, bu alanların spekülatif faaliyetlere konu edilmeleri sebebiyle mümkün olamamaktadır. Bu sorunun çözümü konusunda kamu yönetimlerinin elinde bulunanaraçlardan en önemlisi kamulaştırmadır. Kamulaştırma kavramı, genel olarak, özel mülkiyette bulunan bir taşınmaz malın, kamu gücü kullanılarak ve özel kanunda yer alan ilkelere bağlı kalmak kaydıyla kamusal mülkiyete konu edilmesidir. Bütün dünyada olduğu gibi Türkiye'de de önemli bir kentsel toprak politikası aracı olarak kabul edilen kamulaştırma, ülkemizde geniş kapsamlı yasaltemellere sahip bir kamusal faaliyettir.1Ancak her idari işlem gibi kamulaştırma işlemi de uygulama safhasındadevlet ve toplum üyeleri açısından sorunlar yaratabilmektedir. Devlet-toplumilişkisini zedeleyebilecek olan bu sorunlara çözüm bulunması, kamu yönetimleri açısından hayati önem taşır. Bu çalışmada, kamulaştırma uygulamaları ile ilgili olarak, kamu yönetimlerinin ya da toplum üyelerinin karşı karşıya olduğu sorunlar ele alınarak bu sorunların çözümüne yönelik yol ve yöntemlerincelenmiştir. 2
Türk kamu personel sisteminde yeniden yapılanma çalışmalarının 1960'tan günümüze kalkınma planları ve hükümet programları çerçevesinde değerlendirmesi

Bu tezin amacı, kalkınma planları ve hükümet programları üzerinden kamu personel yönetimindeki yeniden yapılanma çalışmalarına bakış açısını incelmektir. Üç bölümden oluşan bu çalışmanın birinci bölümünde, kamu ülkemizdeki personel sistemi genel özellikleri ele alınmıştır. İkinci bölümde, ülkemizdeki personel yönetiminde yeniden yapılanma çalışmalarının tarihsel olarak incelenmiştir. Üçüncü bölümünde, kalkınma planlarında ve hükümet programları içerik analizine yöntemi ile incelenmiştir. Yeniden yapılanma, Türk Kamu Yönetimin Osmanlı Devletinin sön dönemlerinden başlamak üzere, cumhuriyet tarihi boyunca önemini hep taşımıştır. Yeniden yapılanma çalışmaları cumhuriyet ilk yıllarında daha çok yerli ve yabancı uzman raporlarının konusunu teşkil etmiştir. Planlı kalkınma döneminden sonra kanun taslakları ve kanun değişiklikleriyle yeniden yapılanma çalışmaları farklı şekilde ortaya çıkmıştır. Bu nedenle 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu yeniden yapılanma amacı çerçevesinde birçok değişikliğe uğramıştır. 657 sayılı Devlet Memurları Kanununda yapılan değişikliklerin çokluğu çalışmanın kısıtlarıdır. Bu nedenle kanunda önemli ve güncel olan değişiklikler ele alınmıştır. Sonuç olarak, Planlı kalkınma döneminde itibaren kalkınma planlarında ve hükümet programlarında kamu personelinde ilişkin olarak yeniden yapılanma hedefleri arasında yer almasına rağmen plan ve programlar arasında paralellik bulunmamaktadır. 657 Sayılı DMK 'da yapılan son değişiklikler ve bu değişikliklere Devlet Personel Başkanlığı tarafından 'reform niteliğinde düzenlemeler' olarak ifade edilmesi ve ayrıca X. Kalkınma Planı ve 61. Hükümet Programları göz önünde bulundurulduğunda yeni bir personel kanunun öngörülmemektedir.
İki Dünya savaşı arasında şeflik sistemi: Türkiye örneği

İki Dünya Savaşı arasındaki dönem radikal değişim ve dönüşümlerin yaşandığı bir süreç olmuştur. Bu durum Avrupa'da özellikle Almanya ve İtalya'da otoriter/totaliter yapıların ortaya çıkmasına ve güçlü lider anlayışına vurgu yapılmasına neden olmuştur. Mustafa Kemal önderliğinde kurulan yeni devlet modeli de Avrupa'da yaşanan süreçten etkilenmiştir. Bu etkileşimle birlikte tek partiye dayalı otoriter bir yapı ve gücünü liderin otoritesinden alan Şeflik sistemi uygulanmıştır. Çalışmamızda, Avrupa'da ortaya çıkan faşist ideolojinin tarihsel arka planı ve ortaya çıktığı dönemin koşulları, Türkiye kurulan tek partili yapının inşası ve Avrupa'daki otoriter-totaliter rejimlerden etkileşimi, tek parti döneminde fiili olarak uygulanan şeflik sisteminin özellikleri ve yansımaları incelenmeye çalışılmıştır.
Türkiye'de modernleşme ve İslamcılık (1980-2000)

Bu tez, genel olarak İslamcılık olgusunu ve İslamcılığın Türkiye'deki toplumsal ve siyasal gelişimini, Batı dışı bir toplum olarak Türkiye'nin deneyimlediği modernleşme ve sekülerleşme bağlamında konu edinmektedir. Özel olarak, 1990'lar ile birlikte İslamcılığın bir sosyal hareket olarak toplumsal iktidar alanlarında; siyaset, ekonomi, entelijansiya, vd. güçlenmesini, İslamcı aktörler; siyasal partiler, burjuvazi, entelektüeller ve kadınlar bağlamında analiz etmektedir. Tez, 28 Şubat süreci ve Ak Parti üzerinden yapılan İslamcılığın iflas ettiği ya da dönüştüğüne dair okumaların, İslamcılığı siyasal aktör, hedef ve stratejilere indirgediğini, onun çok-boyutlu, çok-aktörlü bir sosyal hareket olduğu gerçeğini dikkate almadığını iddia etmektedir. Tez, söz konusu dönüşümün temel parametrelerini, İslamcı aktörler, özellikle İslami burjuvazi ve İslamcı entelektüeller üzerine yoğunlaşarak göstermektedir. Çalışma, İslamcılığın Türkiye'de gelişimini ve yaşadığı dönüşümü, Şerif Mardin'in merkez-çevre ilişkileri paradigmasında sunduğu tarihsel arka plan çerçevesinde Pierre Bourdieu sosyolojisinin habitus, alan ve sermaye kavramları üzerinden anlamayı önermektedir. Buna göre Osmanlı/Türk modernleşmesi, merkez ve çevre arasında kültürel bir fay hattı oluşturmuştur. Daha sonradan Kemalizm ve İslamcılık olarak belirginleşecek merkez ve çevreyi ayrıştıran/çatıştıran faktör, tarafların sahip oldukları farklı habitus/yaşam biçimleridir. Çevreye mensup İslamcı aktörler, siyasetten ekonomiye, entelijansiyaya kadar pek çok alanda, bu alanlarda hakim grup Kemalist seçkinlere karşı kendi yaşam biçimleri ile mücadele içerisine girmektedirler. Tez, işte bu mücadelede tarafların benimsediği amaç, eylem ve stratejilerin, İslamcılığın sistem karşıtı, muhalif bir hareketten sistemle uyumlu, daha muhafazakar bir harekete dönüşümünde kilit unsur olduğunu iddia etmektedir.
Çocuğun kent yönetimi algısı: Konya ili ilköğretim öğrencileri örneği

İnsanlar toplumsal yapı içinde hayatlarını idame ettirirken birçok problemle karşı karşıya kalmaktadır. Yaşanılan hak ihlallerinin ve problemlerin çözümü noktasında ise temel haklar ve insani ilişkiler devreye girmektedir. Temel hakların bilinmesi ve iletişim becerilerinin yeterli düzeyde kullanılması, sorunların giderilmesi noktasında yetişkinler açısından kolay olurken; toplumun en masum kesimi olan çocuklar açısından daha karmaşık bir hal almaktadır. Çocuk hissederek, görerek, dokunarak, duyarak hayatı algılar ve anlamlandırır. Çevresiyle olan diyalogu ve çevrenin sağladığı imkanlar ölçüsünde sağlıklı bir birey olarak geleceğe ulaşır. Bu sebeple yetişkinler tarafından olağan görülen birçok durum çocuklar açısından farklı algılanabilmektedir. Çocukların özel yapısı düşünüldüğünde kendi yaşam çevrelerini nasıl algıladıkları ve beklentilerini görmek önem kazanmıştır. Çocuğun, annesine, babasına, aile bireylerine, çevresini oluşturan sosyal dokuya, yönetimsel yapıya ve yöneticilere karşı algılarının belirlenmesi bu çalışmanın temelini oluşturmaktadır. Yapılan çalışma ile çocuğun, ihtiyaçlarının, beklentileri ve hakları ile ne ölçüde örtüştüğünün görülmesi, çocuk yararına yapılması gerekenleri ortaya çıkarmaktadır. Literatür araştırmasının sonucunda, en uygun kent yapısının yerel düzeyde sağlanabilmesi için ilköğretim öğrencileri üzerinde bir araştırma çalışması yapılmıştır. Çalışma sonucunda literatürde ve gerçek hayatta çocuğun çevresini nasıl algıladığı elde edilen veriler ışığında, karşılaştırılarak değerlendirilmiştir.
Üniter ve federal devletlerde yerel yönetimler: Latin Amerika ülkeleri üzerinden bir inceleme

Yüksek lisans tezi olarak hazırlanmış bu çalışmada, iki üniter ve iki federal devlet olmak üzere, dört Latin Amerika devletinde yerel yönetimler incelenmiştir. Bu devletler Kolombiya, Peru, Brezilya ve Meksika'dır, sayılan ülkeler nüfus, yüzölçümü kriterlerine göre seçilmişlerdir. Çalışmada öncelikle üniter devlet ve federal devlet biçimleri ve bu devlet biçimlerindeki yerel yönetimler incelenmiştir. Çalışmanın devamında ise Üniter Latin Amerika ülkelerinde merkezi idare ilkesi ve yerinden yönetim ilkelerinin nasıl uygulandığı ve ülkelerin yerel yönetim birimlerinin teşkilatlanması, görevleri ve yetkileri incelenmiştir. Federal Latin Amerika ülkelerinde, ülkelerin federal yapısı, federal devletin yetkileri, federe devletleri, federe devletlerin yetkileri ve yerel yönetim birimlerinin teşkilatlanması, görevleri ve yetkileri incelenmiştir. Çalışmanın amacı, Latin Amerika'dan örnek olarak seçilen üniter ve federal devletlerdeki yerel yönetim yapısının, birinci bölümde incelenen üniter ve federal devlet yapılarındaki kabullerle karşılaştırılmalı değerlendirilmesidir.
Türkiye'nin çevre yönetimi ve politikasında Özel Çevre Koruma Kurumu kararlarının rolü

Çevre koşullarının bozulması, günümüzde Dünyanın ortak sorunu olarak kabul edilmektedir. Bu nedenle karar alıcı durumunda olan Kamu Yönetimleri, çevre sağlığının korunması ve devamını sağlamada sorumluluklarının ' farkına varma' gerekliliğini duymuşlardır. Çevre korumada ilke, bulunduğumuz mekanda ve üzerinde yaşadığımız dünyada ekolojik dengeyi bozmadan faaliyetlerimizi sürdürmektir. Bu nedenle, tüm ülkeler ortak alınan kararları kendi iç hukuk düzenlemelerine göre değerlendirerek yerine getirme istekliliğini göstermek durumundadır. Başka bir ifadeyle, çevre sorumluluğunu 'dayanışma yoluyla' yerine getirme gereklilik olarak görülmektedir. Ekonomik gelişme/değişime bağlı olarak yeni ihtiyaçlar ile yeni sorunlar ortaya çıkmakta ve hukuki düzenlemelere gidilmektedir. Bu düzenlemelerden birisi de 'Özel Çevre Koruma Bölgeleri' olarak ekolojik değerlere sahip, bozulmamış bölgelerin daha 'özel' ve 'öncelikli' koruma altına alınmasına ilişkindir. Bu çalışmada, 'özel Çevre Koruma Bölgeleri'nin, ülkenin diğer bölgelerinden farklı bir korumaya tabi olmadığı, turizm, endüstri faaliyetlerinin, kente göç ve hızlı nüfus artışının yarattığı olumsuz etkilerin, korumacılığın önüne geçtiği, aslında ülkenin bütününde 'Çevre Korumacı' anlayışın gerçekleşmemesi halinde 'özelde' de başarının sağlanamayacağı vurgulanmaktadır.
Doğal afetlerde yaşanan aksaklıklarda mahalli idarelerin rolü: Van depremi örneği

Küresel olarak doğal afetler başta insanları ve daha sonra da dünya üzerinde yaşayan ne kadar canlı var ise doğrudan veya dolaylı bir şekilde etkilemektedir. İnsanlığın varlığından günümüze kadar sayısız doğal afetler olmuş toplu can ve mal kayıpları yaşanmıştır. İnsanlık doğal afetlerden dolayı zaman zaman ağır darbeler almış ve elinden geldiği kadarı ile de önleyici tedbirler almaya gayret göstermiştir. Son zamanlarda doğal afetlerin içinde dünya üzerinde yaşayan canlıları daha derin ve aniden etkileyen afet türü ise depremdir. İnsanlık depremin ne zaman, nasıl ve ne şekilde geleceğini tahmin edememesinden dolayı alacağı önlemler sadece yüzeysel ve deprem gerçekleştikten sonraki durumlar içindir. Fiziksel koşullar ele alındığında Türkiye dünyanın deprem kuşağı olarak en faal bölgeleri arasında yer almaktadır. Türkiye deprem kuşağında olması sebebi ile son yıllarda deprem öncesi tedbirler almakta ve sonrası planlama ve düzenlemeler için çeşitli yasa, kurum ve kuruluşlar oluşturmaktadır. Türkiye'de depremin etkin olması fay hatlarının üzerinde bulunmasındandır. Doğu Anadolu fay attı aktif fay hatlarındandır. Van ilimiz ise Doğu Anadolu fay hattı üzerine inşa edilmiş bir ilimizdir. Son yıllarda Van'da ağır iki deprem yaşanmış ve birçok maddi ve manevi zararlar meydana gelmiştir. Bu meydana gelen zararlardın en başında ise yapı denetimlerinin eksiklikleri ve çeşitli kontrol mekanizmalarının olmayışıdır. Van'da yaşanan büyük depremlerin ardından çeşitli önleyici mekanizmalar devreye girmiş olsa da henüz ülke çapında yeterli seviyeye ulaşmamıştır. Çalışmamda yapılan araştırmalar, insanların ve diğer canlıların Van ili kapsamında yaşadığı depremin etkilerini incelemek, insanlara ve diğer canlılara etkisini vurgulamaktır. Bu nedenden dolayı da alınacak tedbirlerin daha sağlıklı ve tüm canlılara olumlu yönde hitap etmesinin altı çizilmiştir.
İl özel idarelerinin kurumsallaşma süreci: Batman İl Özel İdaresi

İl Özel İdareleri 5302 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesiyle birlikte özellikle teşkilat yapısı ve temel organları olan il genel meclisi ve il encümeninde önemli değişikliklere uğramıştır. Bu kanun çıkana kadar, yerelde birçok alanda temel hizmetleri yerine getiren İl Özel İdareleri tüm iş ve işlemlerini uzunca bir süre uygulanan ve neredeyse kanunun tamamının zamanla tadil edilerek yeni bir şekil aldığı 1913 tarihli Kanun-u Muvakkat'ı esas alarak yürütmüştür. 1987 yılında çıkarılan 3360 sayılı Kanun'la günün koşullarına daha uygun hale getirilmeye çalışılmış olsa da, söz konusu kanun uygulanabilir olmaktan çıkmıştır. Kamu yönetimi reformu çalışmalarının sonucunda ortaya çıkan ve mahalli idarelere birçok alanda görev ve yetkileri devreden Kamu Yönetimi Temel Kanunu'nun çıkmaması üzerine, kanun çıkana kadar yerel yönetimlerin bu değişim sürecine adapte olmalarını sağlamak amacıyla hem güncelliğini yitirmiş olan, hem de merkezi yönetimin etkin vesayet uyguladığı dönemlerin etkisini belli eden 1580 sayılı Belediye Kanunu ve 3360 sayılı İl Özel İdare Kanunu değiştirilerek yerine, 2005 yılında yerel idarelere yönelik olarak yeni kanunlar hazırlanmıştır. Bu araştırmada yukarıda değinilen tüm gelişmelerin İl Özel İdareleri'nin kurumsallaşma süreciyle bağlantısı değerlendirilerek 2005 yılı bir başlangıç olarak alınarak bu tarihten önceki süreçte İl Özel İdareleri'nin kurumsal yapısı ile bu tarihten şu ana kadarki süreçte kurumsal yapısı ayrı ayrı ve karşılaştırmalı olarak incelenmeye çalışılmıştır. Bu incelemeyi daha somut hale getirmek için Batman İl Özel İdaresi çalışanları ile anket çalışması gerçekleştirilmiştir. Anket sonuçları bilgisayar ortamında SPSS 17.0 istatistik programından faydalanılarak değerlendirilmeye çalışılmıştır. Araştırma sonucunda; Batman İl Özel İdaresi'nin özellikle yönetim sistemleri ve yönetim yaklaşımı bakımından 2005 yılı öncesine göre, kararların hızlı bir şekilde alınması, bilgi teknolojilerinin kullanılması, katılımcı yönetim anlayışının yerleşmesi gibi konularda daha kurumsal bir yapıya kavuştuğu, ancak insan kaynakları yapısına ve yönetim kalitesine ilişkin olarak yöneticilerin gerekli tecrübeye sahip olması, yöneticilerin çalışanları ile iyi iletişim kurması, yöneticilerin yükselmelerinde siyasi görüşlerinin rolünün bulunmaması gibi konularda önemli eksikliklerinin olduğu sonucuna varılmıştır.