turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yerel yönetimlerde özelleştirme ve Türkiye'deki uygulamalar

Giderilmesinde kamu yararı bulunan, toplumsal bir ihtiyacı karşılamak amacıyla, kamu tüzel kişileri veya onların yakın gözetimi altında özel sektör işletmeleri ve gönüllü kuruluşlardan oluşan 'Ara sektör' tarafından yürütülen faaliyetler kamu hizmeti olarak nitelendirilmektedir. Çeşitli nedenler de son elli yıldır çok büyük oranda artış gösteren devletin ekonomik ve sosyal görevleri, başka deyişle kamunun yapısall ve işlevsel genişlemesi; örgüt yönetim, hizmetlerin işlenmesi, koordinasyon ve halkla ilişkiler açısından önemli sorunlara yol açmaktadır. Günümüzde devletin, ter tür ihtiyacı karşılaması zorlaştığından, kamu hizmetlerinin özel kişilere gördürülebileceği kabul edilmektedir. Bu bakımdan kamu hizmetinin organik unsurunda çözülme olmuştur. Demokrasi okulları olarak kabul edilen yerel yönetimlerden, nüfus ve teknoloji veri kabul edildiğinde, eşit miktarda faktör kullandıkları varsayımıyla merkezi yönetime oranla daha kaliteli hizmet üretmesi beklenir. Çünkü yerel yönetimler, zamanında ve isabetli karar alabilirler; sosyal mallara olan talebi merkezi yönetime oranla daha iyi bilebildikleri gibi, optimum hizmet kalitesini, kendi yetki alanının gereklerine göre daha gerçekçi saptayabilirler. Türkiye'de yerel yönetimler, bugün için, güçlü merkeziyetçilik uygulaması, politik baskılara elverişli vesayet sistemi, kaynak ve görev bölüşümündeki yetersizlikler gibi nedenlerle etkin ve verimli hizmet üretiminden uzak bir görünümdedir. Kentlerdeki hızlı nüfus artışına paralel olarak, kentsel hizmetlere olan ihtiyaçlar ve talepler de genişlemekte ve çeşitlenmektedir. Geleneksel hizmet yönetimlerinin yetersizliği, yerel yönetimleri, şirketleşme ihale- ki rai ama -imtiyaz gibi alternatif hizmet sunma yöntemlerini kullanmaya zorlamaktadır. Bu özelleştirme yöntemlerinin sakıncalı yönleri ve uygulama sorunları azaltılarak kaliteli yerel hizmet verebileceği düşünülmektedir. Çünkü, özel kesimin birikim, teknoloji ve araçlarından yararlanma konusu değerlendirilmelidir. Kamu ve özel kesimleri birbirine rakip ve düşman olarak algılamanın mantığı yoktur. Bu çalışmada yerel hizmetlerde özelleştirme konusu ve özelleştirmenin çeşitli yöntemleri incelenmiştir. Tüm dünyada olduğu gibi Türkiye'de özelleştirme uygulamaları, kendisinden beklenen amaçlarla birlikte henüz tam sonuç vermiş değildir.
İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi Hukukunun Fransız iç hukukuna etkileri

ÖZ İnsan Haklan Avrupa Sözleşmesi Avrupa Kamu Düzeninin Anayasal Belgesi olması ve koruma altına aldığı hakların etkin kullanımını sağlamak için getirdiği denetim mekanizmasıyla diğer uluslararası antlaşmalardan ayrılmaktadır. 1958 Fransız Anayasasının 55. maddesi uyarınca, usulüne uygun olarak imzalanmış ya da onaylanmış tüm antlaşmalar gibi İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi de yasalara üstün değer taşımaktadır. Sözleşmenin iç hukuklarda yerinin belirlenmesine ilişkin hiçbir hüküm bulunmamaktadır. Bağıtlı Devletler bu konuda farklı yöntemler izlemektedirler. Gerek Fransız Danıştayı, gerekse de Fransız Yargıtayı kararlarında İnsan Haklan Avrupa Sözleşmesinin uygulanmasına diğer uluslararası antlaşmalara göre bir ayrıcalık tanımaktadırlar. Fransız Yargıtayı en başından beri kararlarında İnsan Haklan Avrupa Sözleşmesine referanslar yapmakta ve İnsan Haklan Avrupa Mahkemesi içtihatlar yönünde kararlar vermekte, ancak bazı kararlarında Strasbourg içtihadından uzaklaşmış hatta bu içtihada 'baş kaldırmıştır'. Fransız Danıştayı hep ulusal yasayı uluslararası norma üstün tutma eğiliminde olmuşsa da zaman içinde kararlarında Sözleşmeye referanslar yapmaktadır. Danıştay, kararlarında İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi içtihadına elinden geldiğince referans vermemekte, ancak bu içtihatların gerekçelerini hukukun genel ilkeleri gibi göstererek kullanmaktadır. Fransız Anayasa Konseyi Anayasa yargıcı olarak verdiği kararlarda ne İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesine ne de İnsan Haklan Avrupa Mahkemesi içtihatlarına referans yapmamaktadır. Bununla beraber Konsey'in kararlarında Strasbourg içtihadının etkisi hissedilmektedir. Anayasa Konseyi Seçim yargıcı olarak hüküm verdiği davalarda İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesini uygulamaktadır.
Birleşmiş Milletler ve Türkiye ekseninde deniz haydutluğu

Bu çalışmada deniz haydutluğu olaylarının arkasında yatan nedenleri ortaya koymak, uluslararası mücadele kapsamında başta ABD olmak üzere, diğer devletlerin ve Türkiye'nin soruna bakış açılarını incelemek, mücadeledeki boşlukları tespit ederek askeri tedbirlerin tek başına yeterli olup olmadığını analiz etmek ve mücadelede etkinliğin artırılması için öneriler getirmek amaçlanmıştır. Bu çalışma kapsamında, deniz haydutluğu kavramsal olarak tanımlanmış, söz konusu suçun nedenleri, yoğun olarak yaşandığı bölgeler ve etki alanları incelenmiş, deniz haydutluğuna karşı verilen mücadele uluslararası hukuk çerçevesinde analiz edilmiş, uluslararası ölçekte alınan güvenlik ve emniyet tedbirleri ortaya konularak mücadeledeki boşluklar saptanmış ve mücadelede Türkiye'nin rolü tartışılmıştır. Bu çalışmada kullanılan yöntem kitap, makale, rapor, haber, dergi ve elektronik kaynak incelemesidir. Çalışma neticesinde, deniz haydutluğu ile mücadelede yabancı devletlerin kendi menfaatleri doğrultusunda deniz alanlarında askeri unsurları ile varlık göstermesinin tek başına yeterli olmadığı, etkin mücadele için deniz haydutluğunun yoğun olarak yaşandığı ülkelerde siyasi istikrar ve ekonomik kalkınmanın sağlanmasının yanı sıra hukuki alt yapı eksikliklerinin de tamamlanması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
Türkiye'de kent yönetiminin demokratikleşmesi

Kent mekanı, toplumsal değerler ve anlamlar temelinde şekillenen ve bir kez şekillendiğinde de mekansal algı ve uygulamaları belirleyen toplumsal bir üründür. Bu çerçevede, bireyin toplumsallaşması ve toplumsal yeniden üretimin sağlanması noktasında önemli bir 'belirleyen' olan kent mekanının, toplumsal sistemlere göre farklı şekiller alsa da tarihsel önemini hiçbir zamanyitirmeyerek demokratik kurumların ortaya çıkmasında kritik bir rol üstlenmesi, kentsel sistemin oluşmasında ciddi bir paya sahip olan kent yönetimlerinin incelenmesini zorunlu kılmaktadır. Bu zorunluluk ise bizi, kent mekanının, kent yönetimlerinin siyasetleri ve içinde barındırdıkları toplum tarafından şekillendiriliyor olması, bu kapsamda oluşan ilişkiler ağına ev sahipliği yapıyor olması ve bu ilişkiler ağının, kentsel yaşam ve kent hakkı ile doğrudan bağlantılı olması dolayısıyla, söz konusu ilişkiler ağını yöneten kent yönetimlerinin demokratikliğini sorgulamaya itmektedir. Bu varsayımlar temelinde çalışmanın konusu, Türkiye örneğinde kent yönetiminindemokratikleşmesi olarak belirlenmiştir. Bu bağlamda ilk bölümde kentlerin gelişim, değişim ve dönüşüm tarihi, kent yönetimlerinin demokratikleşmesi temelinde ele alınmıştır. İkinci bölümde ise yine aynı temelde kent teorileri incelenerek, kent, toplum ve siyaset etkileşimi derinleştirilmiştir. Son bölümde ise Türkiye kentleşme deneyimi ve bu deneyimin Türkiye kentlerine yansıması üzerinde kent yönetimlerinin ne ölçüde demokratik ilkelere uygun politikalar ürettikleri, belirlenen sorun alanları/düzeyler üzerinden incelenmiştir. Bu yönüyle çalışma, Türkiye'de kent yönetimlerinin demokratikleşme saiklerinin varlığına dair bir sorgulamayı ve demokratikleşmesaiklerinin ortaya çıkarılmasına dair bir çabayı içermektedir. Türkiye'de kent yönetimlerinindemokratikleşmesine yönelik bir takım somut önerilerle sonuçlandırılan bu çalışma, teorik bir çalışma olarak şekillenmiştir.
Siyaset biliminde Pozitivizm sorunu: Türkiye örneği

Bu çalışma pozitivist programın, siyaset bilimi üzerindeki etkisinin değerlendirilmesi amacı ile yapılmıştır. Pozitivizmin, teorik çerçevesi ile ele alındığında, siyaset bilimi açısından ne anlam taşıdığının ve uygulamalı sonuçlan açısından değerlendirildiğinde ne gibi mesele ya da sorunlara yol açtığının incelenmesi üzerine kurulmuştur. Pozitivist teorinin siyaset bilimine yansımalarının incelenmesinde, bilim felsefecilerinin yöntem üzerindeki etkilerinin yanı sıra doğa bilimcilerinin programa katkıları da dikkate alınmıştır. Doğuşundan bugüne teorik çerçevesi içinde incelenen yöntemin kat ettiği yolun da bu biçimde daha iyi anlaşılabileceği düşünülmüştür. Bu sebeple de çalışmanın yöntemin çeşitli dönemlerindeki uygulamalarına ve bu uygulamalar sonucunda ortaya çıkan sorunlara yer verilmiştir. Pozitivizmin uygulamadaki sonuçlarının incelenmesi ise, pozitivist paradigmanın etkisi altındaki bir siyaset bilimi geleneğinin ve bu gelenek içinde yapılan çalışmaların ne gibi olumlu ve olumsuz sonuçlar doğurduğunun ortaya konmasını hedeflemiştir. Elde edilen sonuçlar; pozitivizmin siyaset bilimini derinden etkilediği, yalnızca kullanması gereken yöntemi belirlemekle kalmayıp konusunu da sınırladığı yolunda olmuştur. Pozitivist etki altoda siyaset bilimi, morfolojik bir saha çalışması halini almış ve sosyal ve siyasal olgular hakkında derinlemesine inceleme yapma yetisini kaybetmiştir. iv
Donatanın deniz kirliliğine yol açan fiillerden dolayı hukuki sorumluluğunun sınırı

Mevcut hukuk sistemimize göre donatanın deniz kirliliği zararlarından sorumluluğunun sınırına, Türk milli hukuk hükümleri ile bu alanda yapılmış uluslararası anlaşma hükümleri uygulanabilecektir. Türk hukukuna göre uygulanacak hükümler; Çevre Kanunu, TTK m. 947, 948/ 1 b.3, BK m. 41 vd ile m.55 olup, bu hükümlerden TTK m. 947 dışında sorumluluk sınırsızdır. Ancak tazminattan indirim sebeplerinin varlığı halinde o oranda sorumluluğun sınırlanmasına engel bir durum da yoktur. Uluslararası anlaşmalarda ise özellikle deniz kirliliği zararlarından sorumluluğun şartlan giderek ağırlaştırılmakta ve böylece mümkün oldukça fazla zararın karşılanması amaçlanmaktadır. Buna karşılık söz konusu anlaşmaların hemen tamamında, değişik şekillerde olmakla beraber, sorumluluğun sınırlandırılması ilkesi de muhafaza edilmektedir. Türkiye bu alanda yapılmış anlaşmaların bazısının tarafıdır. Ancak iç hukukunu henüz bu anlaşmalar doğrultusunda düzenlemiş değildir. Şu halde ortaya çıkacak bir uyuşmazlıkta öncelikle kirliliğinin Türkiye'nin tarafı olduğu bir Anlaşmanın kapsamında olup olmadığına bakılacak, değilse o halde mesele iç hukuk hükümlerine göre çözülecektir.
Türkiye'deki yurttaşlık anlayışının değişimine merkez-çevre paradigması ile bakmak

Bu çalışmanın amacı, Türkiye'deki yurttaşlık anlayışının gelişim, değişim ve dönüşümünde ortaya çıkan sorunları, Edward Shils tarafından geliştirilen ve Şerif Mardin tarafından Osmanlı-Türk modernleşmesinin analizinde kullandığı merkez-çevre paradigması ile açıklamanın mümkün olup olmayacağı sorusuna cevap aramaktır. Başka bir ifadeyle, merkez-çevre paradigmasının Türkiye'deki içerme-dışlama faktörleri temelli yurttaşlık sorununu/sorunsalını anlamakta ne ölçüde geçerli olduğunu öğrenmektir. Bu nedenle, bu çalışma da teorik/yapısall/kavramsal bir çalışma yöntemi benimsenmiş ve nitel araştırma yaklaşımlarından literatür çözümlemesi kullanılarak veri analizi gerçekleştirilmiştir. Merkez-çevre paradigması varsayımları ile modern yurttaşlık rejiminin değerler noktasında uyuşmadığını, merkez-çevre paradigmasının modern yurttaşlık rejiminin nötr olma ilkesini yok saydığını söyleyebiliriz. Daha doğrusu, merkez-çevre paradigması bağlamında Cumhuriyet Türkiyesi'nde yurttaşlık rejimi verili değildir, genel-geçer ilkelerden oluşmamaktadır. Bu nedenle Cumhuriyet Türkiyesi'nin yurttaşlık rejimi, modern yurttaşlık rejiminin sahip olduğu ilke ve değerleri, değiştirilebilir, ele geçirilebilir olarak görmektedir. Çünkü merkez-çevre paradigması toplumu ikilikler üzerine inşa ettiğinden mutlaka karşıt bir değer üretmektedir. Bu nedenle, merkez-çevre paradigmasının Türkiye'nin yurttaşlık anlayışının değişimini açıklama noktasında sınırlılığının ortaya çıktığını söyleyebiliriz. Merkez-çevre paradigması, Osmanlı-Türk toplumsal, siyasal, kültürel ve ekonomik yapısından kaynaklı sorunların analizinde kolaylık sağlamaktadır. Öte yandan bu kolaylık, sorunların kendi mecralarında, kendi metodolojileriyle çözümlenmesinin önüne geçmektedir. Bu durum ise, merkez-çevre paradigmasının diğer paradigmalara göre hegemonik bir nitelik kazanmasını sağlamaktadır. Bu nedenle, bu çalışmada Osmanlı-Türk siyasal ve toplumsal modernleşmesini merkez-çevre paradigmasından farklı okuyan paradigmalara yer verilerek eleştirel bir bakış açısı kazanılmaya çalışılmıştır.
657 Sayılı Devlet Memurları Kanunu'na göre disiplin suçları ve disiplin soruşturmaları, Danıştay kararları üzerine bir inceleme

Kamu hizmetinin kendine özgü kural ve kurumları olması nedeni ile, toplum düzenini sağlayan ceza hukuku kurallarıyla kamu düzeninin korunması mümkün olmamıştır. Bu nedenle kamu hizmetinin etkili ve verimli olarak yerine getirilebilmesi için ayrı kurallara ihtiyaç duyulmuştur. Devlet memurları veya kamu görevlilerine verilecek disiplin cezaları, 657 sayılı DMK ile özel kanunlar ve bu kanunlara dayanılarak çıkarılmış tüzük ve yönetmeliklerle belirlenmiştir. Özellikle temel yasa olarak 657 sayılı DMK'daki disiplin suçları ve cezalarına ilişkin düzenleme, ceza kanunlarında yapıldığı gibi suçun unsurlarına yer vermemiştir. Ceza Hukuku'ndaki suç genel teorisi hakkında herhangi bir eğitimi veya deneyimi olmayan devlet memurları veya kamu görevlileri tarafından yapılan disiplin soruşturmalarında, özellikle de disiplin suçlarının unsurlarının tespit edilmesi ve bu tespit ışığında disiplin cezasına karar verilmesi aşamasında çoğunlukla yanlışlıklar yapılmaktadır. Tez çalışmasında öncelikle konu ile ilgili kavramlar ve kamu görevlilerinin tabi olduğu rejim aktarılmış, bunların yanında disiplin suçu, disiplin cezası, disiplin soruşturması kavramları genel olarak tanımlanmış ve 657 sayılı DMK uyarınca disiplin soruşturmasının aşamaları ve yöntemi kısaca açıklanmıştır. Ceza Hukuku'ndaki suç genel teorisi ile suçun unsurları üzerine bilimsel görüşler ve yargısal tartışmalar ele alınmış ve suç genel teorisine uygun bir biçimde, genel olarak disiplin suçlarının kanunilik unsuru, maddi unsuru, manevi unsuru ve hukuka aykırılık unsuru üzerine detaylı bir inceleme yapılmıştır. Daha sonra, 657 sayılı DMK 125. maddesinde düzenlenmiş olan disiplin suçları, Ceza Hukuku'ndaki suç genel teorisi ile incelenmiş ve bu disiplin suçlarının unsurları tespit edilmeye çalışılmıştır. İdare Hukuku'nun İçtihat Hukuku olduğu yönündeki genel kabule uygun olarak, konunun uygulama açısından somutlaştırılabilmesi amacıyla Danıştay kararları incelenmiştir.
Demokrat Parti Dönemi'nde bürokrasi-siyasi iktidar ilişkileri

Osmanlı İmparatorluğundaki modernleşme hareketleri, bürokrasiyi siyasi kararlan uygulayan değil, siyasi kararlan alan bir kurum haline getirmiştir. İmparatorluğun çökmesinden sonra onun kalıntısı üzerine kurulan Cumhuriyet yeni bir devlet ve yeni bir sistem olduğu halde, devletin yönetim yapısı büyük ölçüde İmparatorluktan kalan düzene dayandınlmıştır. Bundan dolayı kamu yönetimine ilişkin bazı temel gelenekler Cumhuriyet dönemine de yansıyarak egemenliğini sürdürmüştür. Siyasal sistemin iki partili bir niteliğe kavuşması ile beraber, bürokrasinin siyasi etkinliği giderek azalmıştır. İlerleyen yıllarda ise kendisinden farklı düşünen ve siyasi iktidan elinde tutan yeni güçlere bağımlı hale gelmiştir. Bürokrasi bu yeni dönemde önemli engellerle karşılaşmaya başlamış. Bunun nedeni ise, Tanzimat'tan bu yana, ilk defa geleneksel yönetici grupların dışmda bir grubun siyasal iktidan ele geçirmesidir. DP hükümetlerinde, parti programına uygun olarak, bürokrasinin siyasal etkinliğini kırmaya yönelik çabalar ön plana çıkmıştır. DP bu çabasında bir ölçüde başanlı olmuştur. Bunun sonucu, bürokrasinin davranışlarında da değişiklik olmuştur. İktidar ile muhalefet arasındaki çatışmalar devletin kurumlarını da etkilemiştir. Bu çatışmada bürokratlar, aydınlar ve akademisyenler genelde muhalefetten yana tavır takınmışlardır. İktidar, bürokratik yönetim geleneğine karşı aldığı tavır nedeni ile bütün devlet kurumlan ile çatışır duruma gelmiştir. DP'li hükümetlerin uyguladığı ekonomik politikalar kalkınmayı sağlarken diğer taraftan da enflasyonun yükselmesine neden olmuştur. Bu durumdan en çok etkilenen kesim ise asker ve sivil bürokrasi olmuştur. DP dönemi ile beraber toplumsal statüsünü, gelirini ve güvencesini kaybeden bürokrasi düştüğü bu durumu bir türlü kabullenmemiştir. Bu nedenle eski toplumsal statüsüne, gelirine ve güvencesine kavuşmak amacıyla 27 Mayıs'ta DP iktidannın devrilmesinde büyük rol oynamıştır.
6360 sayılı kanunla güçlenen büyükşehir belediye modeli ile değişen Türk idare yapısı ve modelin kırılganlıkları

Klasik yönetim paradigmasının yeniden tanımlandığı küreselleşme ile birlikte yerel yönetimlerin devlet idari teşkilatı içerisindeki özgül ağırlıkları artmıştır. Bu bağlamda, 2014 yılında uygulamaya giren 6360 sayılı Kanununda, özellikle büyükşehir belediyeleri bakımından önemli değişiklikler getirmiştir. Bu çalışmada, büyükşehir belediyelerinin yetkilerinin ve sınırlarının genişlemesinin Türk İdari sistemine etkileri araştırılmıştır. Büyükşehir belediyelerinin kırsal alanlara doğru genişlemesiyle birlikte bir taraftan hizmette etkinlik, yönetimde yeknesaklık ve katılımcılık arttırılmış; fakat diğer yandan mahalli hizmet sunumunun büyükşehir uhdesinde merkezileşmesi, dağınık şehirleşmenin hizmet sunumunu güçleştirmesi, ilçe belediyelerinin kaynak sıkıntısına girmesi, köy geleneğinin aşınmasıyla aidiyet duygusunun kaybolması ve benzeri sakıncalar ortaya çıkmıştır. Sonuç olarak, ilgili kanunun uygulanmasına dair ilk tecrübeler; yerel yönetim sisteminin, yerel demokrasiyi güçlendirecek, yerel yönetim organlarının etkin bir kaynak dağılımı çerçevesinde koordineli bir şekilde çalışmalarını temin edecek, hesap verilebilir bir yapıya kavuşturulmasının gerekliliğini ortaya koymaktadır.
Küreselleşen dünyada sivil toplumun rolü ve işlevi: Greenpeace örneği

Sivil toplumun ortaya çıkması, devlet alanını etkilemesi, sivil alanda belirlenen ihtiyaçların devletin düzenlemelerinde kendini bulabilmesi uzun ve karmaşık bir tarihsel sürecin ürünüdür. Tarihsel süreç içinde toplumsal sorunların değişmesi devlet ile sivil toplum arasındaki ilişkide tarafların rollerinin de farklılaşmasına yol açmıştır. Özellikle ilk çağlardan itibaren ticaret ile uğraşan kesim, devlet politikalarının sınırlandırıcı olması nedeni ile giderek devlet yönetimini eleştirmeye başlamış ve devletin yetkilerinin sınırlandırılması gerektiğini savunmuştur. Tüm bu gelişmeler ve küreselleşme süreci ile birlikte devlet ve sivil toplum ilişkileri dönüşüm geçirmiş ve sivil toplum örgütleri ile devlet yönetimleri denetim altına alınmak istenmiştir. 1970'li yıllardan sonra iletişim ve teknoloji alanındaki gelişmeler ile birlikte dünya sınırların kalktığı küresel köy halini almıştır. 1990'lı yıllarda Sovyetler Birliği'nin dağılması ile birlikte ulus devlet anlayışı giderek zayıflamış, neo-liberal politikalar işlerlik kazanmış ve sivil toplum kuruluşlarının sayısı giderek artmıştır. Bu gelişmeler yönetim anlayışını da etkilemiş ve yönetimden, katılımcılığın esas alındığı çok aktörlü yönetişime geçiş başlamıştır. Bu noktada üçüncü sektör olarak devlet ve özel sektör arasında köprü görevi alan sivil toplum kuruluşları hemen hemen her alanda aktif rol oynamaya ve önemli bir aktör olmaya başlamıştır. Dünyada Sanayi Devrimi sonrasında çevre sorunlarının giderek artması, bu sorunlarla mücadele etme gereğini beraberinde getirmiştir. Sanayi Devrimi'nin yarattığı olumsuz etkilere tepki olarak, ilk çevre hareketleri 19. yüzyılda korumacı hareketler olarak ortaya çıkmıştır. 1971 yılında, dünyanın çevre suçlarıyla mücadele eden en büyük sivil toplum örgütü olan Greenpeace kurulmuştur. Bu çalışmada sivil toplum ve sivil toplum kuruluşlarının geçirmiş olduğu değişim ortaya konularak, gelişen teknoloji ve küreselleşmenin de etkisi ile artan çevre sorunları karşısında Greenpeace'in faaliyetleri ele alınacaktır.
Organizasyon ve verimlilik arasındaki ilişki örnek olay uygulaması: Freebird havayolları işletmesinde verimlilik ölçümü

Bu çalışma organizasyon ve verimlilik kavramlarını ele almaktadır. Ayrıca havayolu yolcu taşımacılığı sektöründe faaliyet gösteren bir şirketin; verimliliğinin Asya Verimlilik Merkezi sektörel verimlilik ölçme modeline dayalı olarak ölçülmesi ve organizasyon ile verimlilik arasındaki ilişkiyi incelemektedir. Bu çalışma hizmet sektöründe verimliliğin nasıl ölçülebileceğine dair sorulara bir cevap aramaya yönelik olarak hazırlanmıştır. Bu çalışma, 4 bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde organizasyon ve yönetim kavramları ele alınmış, ikinci bölümde verimlilik kavramı açıklanmış ve üçüncü bölümde havayolu yolcu taşıma sektörü ve, üzerinde çalışılacak işletme ele alınmıştır. Son bölüm, örnek uygulamayı ve değerlendirmeyi içermektedir.
Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ve Türk Hukukunda iletişimin denetlenmesi

İletişimin denetlenmesi tedbiri, kolluk güçleri tarafından en etkin ve en geniş şekilde uygulanmak istenmektedir. Bu isteğin doğal bir sonucu olarak, iletişimin denetlenmesine ilişkin ülke uygulamalarında ciddi artışlar ortaya çıkmıştır. Ülkeler yeni tehdit türleriyle baş edebilmek bakımından bu tedbiri daha etkin olarak kullanabilmek için mevzuatlarını güncellemek zorunda kalmışlardır. Bu zorunluluğu gören kanun koyucumuz da, bu konu ile ilgili yeni bir mevzuat çalışması yapmıştır. Bu çalışma yapılırken, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihatlarından yararlanılmış olmakla birlikte, teknolojik gelişmeleri çok yakından izleyen Amerika Birleşik Devletleri'ndeki güncel mevzuat ve uygulama hakkındaki bilgilere yeterince ulaşılmış olduğu söylenemez. İletişimin denetlenmesi kavramını uluslararası bir bakış açısıyla ele almayı hedefleyen çalışmamızda; ABD hukuku, AİHM hukuku ve Türk hukuku incelenmiştir. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. ABD'nin iletişimin denetlenmesine ilişkin mevzuatı ve uygulaması hakkında bilgi verilen birinci bölümde, bu ülkenin, özellikle 11 Eylül olayları ile değişen tavrı çerçevesinde adli ve önleyici amaçlı iletişimin denetlenmesi irdelenmiştir. İkinci bölümde, iletişimin denetlenmesi ile ilgili olarak AİHM içtihatları incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise, Türk Hukukunda adli amaçlı iletişimin denetlenmesi ve önleyici amaçlı iletişimin denetlenmesi kavramları mercek altına alınmıştır. ABD'deki iletişimin denetlenmesi mevzuatı, ana hatlarıyla, iletişim içeriğinin denetlenmesine ilişkin hükümler ihtiva eden Teknik Dinleme Kanunu'nun yanı sıra, Numara ve Rota Tespit Kanunu ve Dış Güvenlik İstihbarat Kanunu'nda yer almaktadır. İletişimin denetlenmesi sistemi çok geniş bir mevzuata dayandırılmasına rağmen, yer yer mevzuattan kaynaklanmayan yetkilere başvurulduğu, bazen de yasal yetkilerin sınırlarının olması gerekenden fazla genişletildiği gözlemlenmektedir. 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulu Kanunu döneminde kıyas ya da yorum marifetiyle uygulanan iletişimin denetlenmesi sistemimizin, yapılan mevzuat çalışmaları sonrasında, ana hatları itibariyle, AİHM standartlarına uyumlu hale getirildiği söylenebilir. Adli amaçlı iletişimin denetlenmesi alanındaki gelişmelerin oldukça tatminkar boyutlara ulaştığı, bununla birlikte önleme amaçlı iletişimin denetlenmesi uygulamasının birçok önemli eksiklikler ve boşluklar ihtiva ettiği görülmektedir. İletişimin denetlenmesi tedbirinin denetimindeki eksiklikler ile ilgili mevzuattaki boşluk ve muğlaklıklar gibi hususlar, AİHM'ye yapılabilecek muhtemel başvurular sonucunda Ülkemiz aleyhine yeni ihlal kararlarının verilmesine neden olabilecektir.