turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kadınların dinİ gruplara yönelim nedenleri ve dinİ grupların psiko-sosyal ve dinİ/manevİ etkileri

Bu araştırmanın amacı, kadınların dini gruplara yönelim nedenleri ile birlikte dini grupların psiko-sosyal, dini ve manevi etkisini tespit etmektir. Bu çalışmada, nitel araştırma yöntemlerinden biri olan yarı yapılandırılmış mülakat tekniği kullanılmıştır. Araştırma, İstanbul'da yaşayan farklı dini gruplara mensup 50 kadın katılımcı üzerinden yürütülmüştür. Her bir gruptan 10 katılımcı olmak üzere 5 farklı dini grup seçilmiştir. Bu gruplar; Gülen cemaati, Menzil tarikatı, İsmailağa cemaati, Süleyman Efendi cemaati ve Rıfai tarikatıdır. Araştırmamızda, dini gruba yönelme nedeni başlığı altında psikolojik nedenler, dini/manevi nedenler ve sosyal nedenler; katılma nedeni kısmında kişisel, dini ve manevi nedenler; bağlanma nedeni başlığında ise gruptan ayrılma kaygısı, dini sohbetler ve liderinin önemi katılımcıların görüşlerine dayalı olarak değerlendirilmiştir. Dini grupların psikososyal, dini ve manevi etkisi başlığında ise dini grubun psikolojik açıdan etkisi, dindarlık üzerindeki etkisi, manevi ve ahlaki değerlere etkisi, sosyal hayata etkisi ile İslam'da kadın ile ilgili algıya etkisi incelenmiştir. Ayrıca dini gruba yönelik eleştiriler ele alınmıştır. Araştırma bulguları, psikososyal, dini ve manevi etkenler çerçevesinde yorumlanmıştır. Dini gruba yönelme, katılma ve bağlılıkta ağırlıklı olarak psiko-sosyal, dini ve manevi nedenlerin ön planda olduğu görülmüştür. Kadınlar, çoğunlukla sosyal nedenlerden ötürü yöneldikleri bu tür gruplarda, dini ve manevi bir ortamda bulunup inançlarını daha iyi öğrenmek ve yaşamak; bu sayede aradığı maneviyatı bulmak, Allah'ın rızasını kazanmak, tebliğ etmek, insanlara yardım etmek; sosyal ve psikolojik problemlerden uzaklaşmak, dini lideri manevi rehber edinmek, grup ortamlarında sosyalleşmek gibi nedenlerden ötürü bulunmaktadır. Dini grupların, üyeleri üzerinde önemli ölçüde etkileri olduğu gözlemlenmiştir. Dini gruplar mensuplarını psikososyal, dini ve manevi açıdan etkilemektedir. Katılımcıların tesettür anlayışı ve uygulayışından İslam'da kadına dair görüşlerine kadar bu etkiyi görmek mümkündür. Araştırmamızda dini gruba girmeden önce, ayrıntılı olarak araştırma yapanların oranının düşük seviyede olduğu tespit edilmiştir. Bunda, dini gruba yönelten kişilere duyulan güvenin yanında, bu tür gruplara girmenin akıldan çok kalp ile ilgili olduğu düşüncesi de ağır basmaktadır. Dini gruplara girdikten sonra ise gruba bağlılıkla birlikte gruba itaat önem kazanmakta ve sorgulamalar ötelenmektedir. Katılımcılar arasında grup içerisindeki üyelere ve dini grup sistemine eleştiri yapmaktan kaçınanların oranının fazla olmasının, gruba itaat ile ilgili olduğu düşünülmektedir.
Hafif ve orta derecede zihinsel engeli olan çocukların annelerinin yaşam kalitesinin incelenmesi kontrol grubu ile karşılaştırılarak yaşam kalitesine etki eden faktörlerin belirlenmesi

Hafif ve Orta Derecede Zihinsel Engeli Olan Çocukların Annelerinin Yaşam Kalitesinin İncelenmesi Kontrol Grubu ile Karşılaştırılarak Yaşam Kalitesine Etki Eden Faktörlerin BelirlenmesiAraştırmanın temel amacı hafif derecede ve orta derece zihinsel engeli olan çocukların annelerinin yaşam kalitelerini değerlendirmek ve yaşam kalitesine etki eden faktörleri belirlemektir. Çalışma, 6-16 yaş arasında, hafif derecede zihinsel engelli 52 çocuk, orta derecede zihinsel engelli 54 çocuk, sağlıklı 33 çocuk olmak üzere toplam 139 çocuğun annelerini kapsamaktadır. Çocuğun kendisinde zihinsel engele ek olarak bir engel/ kronik hastalık durumu olması, ailede birinci derece yakınlarda kronik bir hastalık veya engel olması durumunda anneler çalışma grubuna dahil edilmemiştir. Araştırmada veri toplama aracı olarak, Sosyodemografik Form, Wechsler Çocuklar için Zeka Ölçeği ve Dünya Sağlık Örgütü Yaşam Kalitesi Ölçeği-Kısa Versiyonu kullanılmıştır. Bu çalışmada zihinsel engelli çocukların annelerinin yaşam kalitesine ilişkin incelemelerde hem Hafif MR hem de Orta MR tanılı çocuğa sahip annelerin yaşam kalitelerinin kontrol grubuna kıyasla anlamlı düzeyde düşük olduğu saptanmıştır. Bununla birlikte Hafif MR çocuğu olan ve Orta MR çocuğu olan annelerin yaşam kalitesi düzeyleri arasında istatistiksel düzeyde anlamlı bir fark bulunmamıştır. Annelerin yaşam kalitesini etkileyen faktörlerin, annenin öğrenim durumu, aylık gelir, ailedeki çocuk sayısı ve çocuğun yaşı olduğu bulunmuştur. Annenin çalışma durumu ve annenin yaşının ise annelerin yaşam kaliteleri üzerinde belirleyici olmadığı saptanmıştır.
Yetişkinlerde varoluşsal kaygının, bağlanma stilleri ve umutsuzluk ile olan ilişkisinin incelenmesi

Bu araştırmada varoluşun dört temel getirisi olan ölüm, özgürlük, yalıtılmışlık ve anlamsızlık kaygısının bağlanma stilleri ve umutsuzluk ile ilişkisinin incelenmesi hedeflenmektedir. Varoluşçu psikolojinin ilgilendiği meselelerden biri, kişinin doğup büyümüş olduğu ailenin sahip olduğu koşullara karşı nasıl bir yanıtının olduğudur. Bireyin ilişki kurma biçimini etkileyen ve temelinin doğduğu aile içerisinde atıldığı bağlanma stilinin de bu yanıtlardan biri olduğu düşünülebilir. Kaygının ise nesnesi hiçliktir. Hiçlik ise insanın yenebileceği bir olgu değildir. Bu sebeple insan umutsuzluğa düşer ve umutsuzluktan kurtulmak için çabalar. Bu bağlamda bu araştırma varoluşsal kaygının, kişinin bağlanma biçimi ve umutsuzluk düzeyi ile ilişkili olabileceği düşüncesinden doğmaktadır. Araştırmanın çalışma grubunu 159 kadın ve 130 erkek olmak üzere toplam 289 yetişkin oluşturmaktadır. Araştırma kapsamında Varoluşsal Kaygı Ölçeği, Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri II ve Beck Umutsuzluk Ölçeği kullanılmıştır. Elde edilen sonuçlara göre ölüm ve özgürlük kaygısı cinsiyetlere göre farklılaşma göstermektedir. Anlamsızlık ve yalıtılmışlık kaygısının ise yaş gruplarına göre farklılık gösterdiği görülmüştür. Ölüm, yalıtılmışlık ve özgürlük kaygısının kaygılı bağlanma ile pozitif yönde anlamlı bir ilişki gösterdiği görülmüştür. Varoluşsal kaygının tüm alt boyutlarının, kaçıngan bağlanma ve umutsuzluk ile pozitif yönde anlamlı bir ilişkisi olduğu sonucu elde edilmiştir. Hiyerarşik regresyon analizi sonuçlarına göre ise, kaygılı bağlanma ve umutsuzluğun varoluşsal kaygının önemli açıklayıcıları olduğu görülmüştür. Kaygılı bağlanma, kaçıngan bağlanma, umutsuzluk, yaş ve cinsiyet değişkenleri varoluşsal kaygı puanlarının %39'unu açıklamaktadır. Varoluşsal kaygı cinsiyet ve yaş değişkenlerine göre anlamlı bir farklılık gösterirken eğitim durumuna göre anlamlı bir farklılık göstermemektedir. Kadınların erkeklere göre daha fazla varoluşsal kaygı yaşadıkları, yaş arttıkça da varoluşsal kaygının azaldığı sonucuna ulaşılmıştır. Bu araştırmada varoluşsal kaygı genç, orta ve ileri yetişkinlik dönemlerini kapsayacak şekilde ele alınmıştır. Bundan sonraki araştırmalarda ergenlik ve yaşlılık dönemlerinde varoluşsal kaygının çalışılması önerilebilir.
7-12 yaş çocuklarının bağlanma stilleri ile okul başarıları arasındaki ilişkinin incelenmesi : Tarsus ilçesi uygulaması

Bu çalışmada 7-12 yaş aralığındaki çocukların bağlanma stilleri ile okul başarıları arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın verileri 2017- 2018 öğretim yılları arasında Mersin İlinde öğretim hayatına devam eden ve yaşları 7-12 arasında değişen 204 öğrenciden rastgele örnekleme yöntemi ile toplanmıştır. Araştırmada bağlanma stilleri ile ilişkisi araştırılan başarı notu öğrencilerin 2016- 2017 eğitim ve öğretim yılına ait not dökümlerine bakılarak hesaplanmıştır. İlköğretim 1. Sınıf öğrencilerinin geçen eğitim yılına dair genel not ortalamaları olmadığı için katılımcılar 2, 3, 4, 5 ve 6. Sınıflardan seçilmiştir. Araştırma öncesinde öğrencilerin velilerine bilgilendirme formu gönderilerek izin alınmıştır. Daha sonra öğrencilere demografik bilgileri içeren bir veri formu, Kerns Güvenli Bağlanma Ölçeği ve Yakın ilişkilerde Yaşantılar Envanteri II- Orta Çocukluk Ölçeği uygulanmıştır. Verilen bu bilgi formu ve ölçekler çerçevesinde elde edilen veriler istatistiksel olarak SPSS 21. Paket programı ile analiz edilmiştir. Çalışmadan elde edilen sonuçlara bakıldığında; bağlanma stillerinden hiçbiri cinsiyet, annenin eğitim düzeyi ve bakım veren kişi açısından anlamlı düzeyde farklılaşmadığı görülmektedir. Bağlanma stilleri ile not ortalaması arasındaki ilişki incelendiğinde ise not ortalaması ile yalnızca güvenli bağlanma puanları arasında pozitif yönde ve yüksek düzeyde korelasyon olduğu görülmektedir.
Belirsizliğe tahammülsüzlük ile kişiler arası problem çözme arasındaki ilişkide olumlu ve olumsuz ruminasyonun aracılık rolü

Bu araştırmada belirsizliğe tahammülsüzlük ile kişiler arası problem çözme arasındaki ilişkide olumlu ruminasyon ve olumsuz ruminasyonun aracı rolleri incelenmiştir. Bu amaçla 983 üniversite öğrencisi ile çalışma yürütülmüştür. Katılımcılardan 'Kişisel Bilgi Formu', 'Kişiler Arası Problem Çözme Envanteri', 'Olumlu ve Olumsuz Ruminasyon Ölçeği', 'Belirsizliğe Tahammülsüzlük Ölçeği' kullanılarak veriler toplanmıştır. Verilerin analizinde Pearson Korelasyon Katsayısı için SPSS 26.0 paket programı ve aracı değişkenlerin etkisi için SPSS Process Makro (Model 4) kullanılmıştır. Belirsizliğe tahammülsüzlük ile kişiler arası problem çözme envanteri alt boyutları arasında anlamlı pozitif ilişki bulunmuştur. Olumlu ruminasyon ile probleme olumsuz yaklaşma, kendine güvensizlik ve sorumluluk almama arasında anlamlı negatif; yapıcı problem çözme, ısrarcı-sebatkar yaklaşım ile anlamlı pozitif ilişki bulunmuştur. Olumsuz ruminasyon ile probleme olumsuz yaklaşma, kendine güvensizlik ve sorumluluk almama arasında anlamlı pozitif; yapıcı problem çözme ile anlamlı negatif ilişki bulunurken ısrarcı-sebatkar yaklaşım ile anlamlı bir ilişki bulunmamıştır. Belirsizliğe tahammülsüzlüğün olumlu ruminasyon aracılığıyla probleme olumsuz yaklaşma, yapıcı problem çözme, ısrarcı-sebatkar yaklaşım üzerindeki dolaylı etkisinin anlamlı olduğu bulunmuştur. Ayrıca belirsizliğe tahammülsüzlüğün olumlu ruminasyon aracılığıyla kendine güvensizlik ve sorumluluk almama üzerindeki dolaylı etkisinin anlamlı olmadığı görülmüştür. Belirsizliğe tahammülsüzlüğün olumsuz ruminasyon aracılığıyla probleme olumsuz yaklaşma, kendine güvensizlik, sorumluluk almama üzerindeki dolaylı etkisinin anlamlı olduğu bulunmuştur. Ayrıca belirsizliğe tahammülsüzlüğün olumsuz ruminasyon aracılığıyla yapıcı problem çözme, ısrarcı-sebatkar yaklaşım üzerindeki dolaylı etkisinin anlamlı olmadığı görülmektedir. Araştırmanın bulguları ilgili literatür çerçevesinde tartışılmış ve gelecekte yapılacak araştırmalara yönelik önerilerde bulunulmuştur.
Üniversite öğrencilerinde temel ihtiyaçların karşılanma düzeyinin öznel iyi oluş düzeyini yordamadaki rolü

Bu çalışmanın amacı, üniversite öğrencilerinde temel ihtiyaçların karşılanma düzeyinin, öznel iyi oluş düzeyini yordamadaki rolünü incelemektir. Araştırma örneklemi, Pamukkale Üniversitesi'nin farklı fakültelerinde öğrenim gören 627 öğrenciden (350 kız, 277 erkek) oluşmaktadır. Araştırma kapsamında öğrencilerin öznel iyi oluş düzeylerini ölçmek için Yaşam Doyumu Ölçeği ve Pozitif Negatif Duygu Ölçeği kullanılmıştır. Öğrencilerin temel ihtiyaçlar doyumuna ilişkin algıları ise, araştırmacı tarafından geliştirilen Üniversite Öğrencileri Temel İhtiyaçlar Ölçeği aracılığıyla ölçülmüştür. Verilerin analizinde, verilerin türüne göre, korelasyon, t testi, tek yönlü varyans analizi yapılmış; F değerlerinin anlamlı olması durumunda farkın hangi gruplardan kaynaklandığını bulmak için Tukey testi uygulanmıştır. Bunun yanı sıra, temel ihtiyaçların karşılanma düzeyinin, öğrencilerin öznel iyi oluş düzeyi üzerindeki yordama gücü için regresyon analizi kullanılmıştır. Sonuçlar, üniversite öğrencilerinde temel ihtiyaçların karşılanma düzeyine ilişkin 7'li dereceleme ölçeği aracılığıyla elde edilen puanların, tüm ihtiyaç boyutları için nötr noktanın (4 puan düzeyi) üstünde olduğunu göstermektedir. Buna ek olarak, öğrencilerin temel ihtiyaçlar doyumuna ilişkin algılarının cinsiyete, sınıf düzeyine, barınma durumuna, yerleşim birimine, ailenin gelir düzeyine, algılanan ekonomik doyuma ve eğitim programına ilişkin yapılan seçimin niteliğine göre anlamlı şekilde farklılaştığı görülmektedir. Sonuçlar ayrıca, öğrencilerin temel ihtiyaçlara ilişkin algıladıkları doyumun, tüm ihtiyaç boyutlarında öznel iyi oluşu anlamlı olarak yordadığını göstermektedir. Bunun yanı sıra, özgürlük ve eğlence ihtiyaçlarının üniversite öğrencilerinin öznel iyi oluş düzeyinin daha güçlü yordayıcıları oldukları görülmektedir.
Does the focus of organizational identity moderate the relationship between norm conflict and dissent to norms?

Önceki çalışmalar muhalif davranışın düşük grup özdeşleşmesi ile ilişkili olduğunu öne sürdü. Yeni çalışmalar ise eski çalışmaların aksine yüksek grup özdeşleşmesi olan grup üyelerinin de muhalif davranışlarda bulunabileceği üzerine odaklandı. Örneğin Packer (2008)'ın çalışmasına göre grup özdeşleşmesi yüksek olan üyeler, yüksek norm çatışması yaşadıklarında, grubun iyiliğini gözeterek muhalefet etmeye meyillidirler. Packer'ın geliştirdiği normatif çatışma modeline göre muhalif davranışlar, kolektif özdeşleşme ve norm çatışması ile açıklanabilir Packer (2008). Bir taraftan, bazı çalışmalar, örgütsel özdeşleşmenin odağının da muhalif davranışta etkili olabileceğini öne sürüyor. Grup özdeşleşmesinin seviyesinin yanı sıra özdeşleşmenin kaynağı da muhalif davranışı belirlemekte etkili olabilir. Örneğin, bir iddiaya göre, örgütlerinin iyiliğine ve prestijine odaklanan üyeler, örgütlerindeki ilişki ve harmoniye odaklanan üyelere göre daha fazla muhalif olabilirler (Blader, Patil, Packer 2017). Başka bir araştırmaya göre de örgütsel kimlik odağı şirket olan çalışanlar örgütsel kimlik odağı takım olan çalışanlara göre daha fazla muhalif olabilirler (Miceli & Near, 1984). Farklı örgütsel kimlik odağı olan üyelerin farklı öncelikleri ve motivasyonları olduğu göz önünde bulundurulduğunda örgütsel kimlik odakları yaşadıkları norm çatışmasını da etkileyebilir. Bu çalışma, örgütsel kimlik odağının, norm çatışması ve muhalif davranış üzerindeki düzenleyici etkisini incelemektedir. Katılımcılar (N=215, 154 erkek, 61 kadın) bu çalışmada yer aldı ve örgütsel kimlik odağı, norm çatışması ve muhalif davranış ölçeklerini doldurdu. Sonuçlara göre norm çatışması muhalif davranışla pozitif yönde ilişkilidir. Ayrıca hem meslek odağı hem örgüt odağı, norm çatışması ve muhalefet arasındaki ilişkiyi düzenlemekte; ancak takım odağı norm çatışması ve muhalif davranış arasındaki ilişkiyi düzenlememektedir.
Aile içi etkileşimlerle çocuğun saldırganlık düzeyi ve uygu

Bu araştırmada aile içi etkileşimlerle çocuktaki saldırganlık ve uygu davranışları arasındaki ilişki incelenmiştir. Araştırmanın evrenini, 1999- 2000 yılında İzmir il merkezinde ilköğretimin 6. sınıfına devam eden öğrenciler ve bu öğrencilerin ebeveynleri oluşturmaktadır, örneklem grubu 6. sınıfa devam eden 107 kız ve 110 erkek olmak üzere toplam 217 öğrenciden ve bunların anne- babalarmdan oluşmaktadır. Araştırmada ölçm araçları olarak, Saldırganlık Ölçeği, Öğrenci Uygu Ölçeği ile anne-baba ve çocuk için ayrı ayrı hazırlanmış olan kişisel bilgi formları kullanılmıştır. Veriler SPSS 10.0 for windows paket programı kullanılarak analiz edilmiştir. Analizlerde, varyans analizi, t testi uygulanmıştır. Ayrıca yaş gibi yıldan yıla farklılaşan değişkenlerle, ölçekler arası ilişkilere, korelasyon ve X2 analizleriyle bakılmıştır. Ortalamalar arası farkların anlamlılık düzeyi p<0.05'e göre değerlendirilmiştir. Araştırma sonucunda; aile içi etkileşimlerle, çocuğun saldırganlık davranışı göstermesi arasında anlamlı ilişki bulunmuştur. Ancak, çocuktaki uygu davranışının türü ile aile içi etkileşimlerin doğrudan ilişkisinin bulunmadığı saptanmıştır. Buna göre; çocuktaki saldırganlık davranışı ile çocuğun cinsiyeti, öfkesini genel olarak ifade etme biçimi, annenin öğrenim düzeyi, kardeş sayısı, ailenin ekonomik düzeyi, annenin çocuğun davranışlarını algılama biçimi, babanın öz ya da üvey olması ve anne-babanm birlikte yaşayıp yaşamamaları arasındaki ilişki anlamlıdır. Çocuktaki uygu davranışının türü ile ise; yine çocuğun cinsiyeti, kardeş sayısı, öfkesini genel olarak ifade etme biçimi, annenin öğrenim düzeyi, ailenin ekonomik düzeyi ve ayrıca annenin öfkesini çocuğuna ifade biçimi arasındaki ilişki anlamlıdır.
Bireylerin kullandığı savunma mekanizmalarının akıl hastalıklarının stigmatizasyonuyla ilişkisi

ÖZ Bu araştırmada 'Bireylerin Kullandığı Savunma Mekanizmalarının Akıl Hastalığının Stigmatizasyonu ile ilişkisi var mıdır? sorusunun cevabı aranmıştır. Bu amaçla İstanbul'daki devlet üniversitelerinde okuyan toplam 150 öğrencinin katılımıyla örneklem grubu oluşturulmuştur. Bu amaçla örneklem grubundaki katılımcılara vaka öyküsü okutulmuştur. Stigmatizasyonu ölçmek üzere Sosyal mesafe Skalası, Karakteristikler Skalası, Duygusal Tepki Skalası, Maharet Değerlendirme Skalası ve Tehlikelilik Skalası olmak üzere beş skala, Savunma mekanizmalarını ölçmek için ise Savunma Biçimleri Testi örneklem grubuna birebir uygulanmıştır. Skalalar ve test puanlandıktan sonra elde edilen veriler istatistik yöntemlerle analiz edilmiştir. Savunma mekanizmalarının 88 itemi ve her bir stigmatizasyon ölçeği arasındaki ilişkiye Spearman Korelasyon Katsayısı ile bakılmış ve burada anlamlı çıkan veya anlamlılığa yakın olan itemler açıklayıcı değişken olarak regresyon analizine alınmıştır. Elde edilen sonuçlara göre Sosyal Mesafe, Duygusal Tepki ve Tehlikelilik skalalannda kendisini tekrar eden iki savunma mekanizması olduğu tespit edilmiştir. Bunlar yapay özgecilik ve karşıt tepki geliştirmedir. Tamamında ortak olan savunma mekanizması ise karşıt tepki geliştirmedir. Bu sonuçlar doğrultusunda kaşıt tepki geliştirme mekanizmasının akıl hastalığının tehlikeliliğinin vurgulanması ile birlikte ortaya çıktığı ve bunun stigmatizasyonu arttırıcı yönde bir etkiye sahip olduğu anlaşılmıştır.
Yas ve dini başa çıkma: Klinik bir örneklem değerlendirmesi

Ölüm nedeniyle yaşanan kayıplar özellikle de ani ve travmatik ölümler, geride kalan bireyler için atlatılması zor ve sarsıcı yaşam olaylarıdır. Kayıp yaşayarak ölümün gerçekliğini daha fazla idrak eden bireyler hayatın anlamını sorgulamaya ve yaşanan kayıpla başa çıkmaya çalışırlar. Başa çıkma sürecinde bireysel kaynaklarından biri olan dini inançlarını kullanabilirler. Bu bağlamda bu çalışma kayıp yaşayan bireylerin yas sürecinde kullandığı dini başa çıkma tarzlarını, yas belirtilerini, kayıp sonrası yaşadığı değişimleri, ölüm ve ahiret hakkındaki düşüncelerini ve psikolojik belirti şiddetini içermektedir. Çalışmanın amacı, yas sürecinde kullanılan dini başa çıkma tarzlarını tespit etmektir. Bu amaçla yakınını son 1 yıl içinde kaybetmiş 14 kadın ile görüşme yapılmıştır. Görüşmenin yanı sıra Dini Başa Çıkma Tarzları Ölçeği, Dindarlık Yönelimi Ölçeği ve Psikolojik Belirti Tarama Listesi (SCL-90-R) uygulanmıştır. Görüşmeler ve ölçek verilerinin yorumlanması sonucunda, bireylerin olumlu dini başa çıkma tarzlarına sıklıkla başvurdukları tespit edilmiştir. Nitekim bütün bireylerin ibadet etme, dua etme, sadaka dağıtma gibi olumlu dini davranışlardan en azın birini yaptığı tespit edilmiştir. Ayrıca olumlu dini başa çıkma etkinliklerinin yanı sıra olumsuz dini başa çıkma etkinliklerine de başvuran bireylerin dış güdümlü dindarlık düzeyi ve psikolojik belirti şiddetinin sadece iç güdümlü dindarlık puanı yüksek olanlara göre daha yüksek olduğu bulgulanmıştır. Bu durum, olumsuz dini başa çıkma tarzlarını kullanan bireylerin patolojik yas yaşama ihtimalinin daha fazla olduğunu göstermektedir.
Effects of working memory, attention, and expertise on pilots' situation awareness

Durumsal Farkındalık, çevresel nesnelerin algılanması, anlamlandırılması ve yakın gelecekteki durumlarının tahmin edilmesi olarak tanımlanır (Endsley1995). Bu çalışmanın genel amacı, Durumsal Farkındalığın bireysel bilişsel farklılıklarla ilişkisinin araştırılmasıdır. Spesifik olarak, farklı deneyim seviyelerindeki pilotlardan alınan çalışma belleği ve dikkat kapasitesi ölçümlerinin Durumsal Farkındalığı tahminleme gücü çalışmanın ilgi alanını oluşturmaktadır. Literatürde Durumsal Farkındalık, çoğunlukla uygulamalı bilimlerin yaklaşımları kullanılarak çalışılagelmiştir. Bu çalışma, söz konusu uygulamalı çalışmalara gerekli bilişsel temelleri sağlamayı hedeflemektedir. Çalışmada iki deney gerçekleştirilmiştir. İlk deneyde, otuz altı pilottan bilişsel kapasite ve Durumsal Farkındalık Ölçümleri alınmıştır. Çalışma belleği kapasitesinin ölçülmesi için Otomatize İşlem Erim Görevi, baskılama gücünün ölçülmesi için Stroop ve bölünmüş dikkat kapasitesi ölçümü için de Çift Dinleme görevi, Seçim Reaksiyon Zamanı göreviyle birlikte kullanılmıştır. Çevrimiçi ve çevrimdışı olarak bilinen ölçüm teknikleri, bilişsel açıdan zorlayıcı bir uçuş senaryosunda Durumsal Farkındalığın farklı bileşenlerini ölçümleyebilmek için birlikte kullanılmıştır. Sonuçlar, çalışma belleği kapasitesi ve deneyimin % 58 oranında çevrimdışı skorlarındaki değişimi açıklayabildiğini, baskılama gücü, bölünmüş dikkat kapasitesi ve deneyimin % 52 oranında çevrimiçi skorlarındaki değişimi açıklayabildiğini göstermiştir. İkinci deneyde temel hedef, bireysel farklılıklar açısından göz hareketlerinin korelasyonlarının bulunmasıdır. On deneyimli pilot örneklemi kullanılarak Durumsal Farkındalık ile ilintili dört farklı görsel görev gerçekleştirilirken bireysel farklılıklarla ilişkilendirilebilecek görsel tarama örüntüleri araştırılmıştır. Sonuçlar göstermiştir ki, deneyimli pilotlar, deneyimsizlere göre daha kısa fiksasyon süreleri üretmektedirler. Diğer bireysel farklılıkların bir etkisi gözlemlenememiştir. Ek olarak, deneyimli pilotların görsel görevleri gerçekleştirirken bazı tarama stratejileri kullandıkları gözlemlenmiştir.
Üniversite öğrencilerinin öğrenilmiş çaresizlik düzeyleri ile anksiyete, sürekli öfke ve öfke ifade tarzları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırma; üniversite öğrencilerinin öğrenilmiş çaresizlik düzeyleri ile anksiyete, sürekli öfke ve öfke ifade tarzları arasındaki ilişkiyi incelemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırmada veri toplama aracı olarak Kişisel Bilgi Formu, Yükleme Biçimi Ölçeği, Beck Anksiyete Envanteri, Sürekli Öfke ve Öfke İfade Tarzı Ölçeği kullanılmıştır. Ölçek ve envanterler, Üsküdar Üniversitesi'nde eğitim gören öğrencilere uygulanmıştır. Araştırmaya 18 yaşın üstünde olmak üzere 251 öğrenci katılmıştır. Üniversite öğrencilerinin öğrenilmiş çaresizlik düzeyleri ile anksiyete, sürekli öfke ve öfke ifade tarzları arasındaki ilişki araştırılırken çıkan bulgular sonucunda, sürekli öfke, öfke kontrolü ve öfke içe ifade tarzının öğrenilmiş çaresizlikle ilgili olabileceği sonucuna varılmıştır. Öğrenilmiş çaresizlik ile anksiyete ve öfke dışa ifade tarzı arasında ise anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. Bu çalışma, öğrenilmiş çaresizlik düzeyi ile anksiyete, öğrenilmiş çaresizlik düzeyi ile sürekli öfke ve öfke ifade tarzları arasındaki ilişkiyi araştırarak literatüre katkı sağlamıştır.