turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ceza muhakemesinde dijital delillerin elde edilmesi ve güvenilirliğinin sağlanması

Ceza muhakemesinde dijital delillerin elde edilmesi ve güvenilirliğinin sağlanmasını konu alan bu tezde, ilk olarak dijital verilerin üretildiği ve işlendiği cihazlar olan bilgisayarların tarihi süreçleri ve gösterdiği gelişim ele alınmış, çok çeşitli boyut ve özelliklerde bilgisayarların bulunduğu gösterilmiştir. Bilgisayarın yazılımı, donanımı ağ aracılığı ile olan iletişimi hakkında bilgi verilmiş, dijital delil ile ilgili bazı temel kavramlar açıklanmıştır. İkinci bölümde, delillerin özellikleri incelenmiş, dijital deliller de ayrıca bulunması gereken özellikler belirtilmiştir. Bu bölümde, dijital delillerin bulunabileceği ortamlar teker teker ele alınarak dijital verilerin nasıl oluşturulduğu, nasıl depolandığı ve nasıl iletildiği gibi teknik ayrıntılara yer verilmiştir. Ayrıca dijital delillerin güvenilirliğinin sağlanması için yapılması ve yapılmaması gerekenler aktarılmıştır. Üçüncü bölümde ise, dijital delilin elde edilmesine imkan veren metodolojiler ele alınmış; gerek diğer ülke mevzuatları, gerek uluslararası düzenlemeler ve gerekse de ulusal düzenlemeler belirtilmiş, bu düzenlemelerin ihtiyaca cevap verip vermediği sorusuna yanıt aranmıştır. Hukuk sistemimizde dijital delillerin elde edilmesine imkan veren bilgisayarlarda, bilgisayar programlarında ve kütüklerinde arama, kopyalama ve el koyma tedbiri, iletişimin tespiti, dinlenmesi ve kayda alınması tedbiri ve Cumhuriyet savcısının genel yetkisi incelenmiştir. Ayrıca, dijital delillerin teknik ayrıntıları, hukuki düzenlemeler birlikte değerlendirilerek, ceza muhakemesinde elde edilmesi ve güvenilirliğinin sağlanması değişik yönleriyle ele alınmış ve bir sonuca ulaşılmıştır. Nihayet dijital delil elde ederken tesadüf edilen başka bir suça ilişkin delillerin durumu da değerlendirilmiştir.
Ankara'da kentleşme olgusu; sosyo-ekonomik açıdan farklılaşmış bölgelerde kentsel davranışlar araştırması

Gelişmiş ülkelerde sanayileşmenin gelişimi ile ortaya çıkan kentleşme, gelişmekte olan ülkelerde sanayileşmeyle aynı hızda olmaması nedeniyle bazen sorun olarak karşımıza çıkarken, bazen de kentleşme sanayileşmeye hız verebilmektedir. 1950 yılından sonra çok hızlı bir kentleşme yaşayan Türkiye'nin büyük kentlerine yönelik bir nüfus akımı olmuştur. Kentleşme ve kentlileşme ile kentte yaşayanların geliri arasında sıkı bir ilişkinin olduğu söylenebilir. Kentin fiziksel gelişim yapısına ve gelir dağılımına göre semtler arasında sosyo-ekonomik açıdan farklılıklar vardır. Türkiye genelinde bölgeler arasında bile önemli farklılıklar söz konusudur. Kentlerin ve ülkelerin kentlileşmesi, bu alanların ve bölgelerin birbirlerini kentsel davranış geliştirme ve bütünleşme yönünden etkilemeleriyle şekil almaktadır. Ankara'nın başkent oluşu ve giderek metropelleşme süreci yaşaması, eğitim, kültür hizmetlerinin yoğun olması, son zamanlarda orta ve büyük ölçekli sanayinin kurulması nedeniyle, 1950 yılından sonra yükselen nüfus artışı hızıyla hızlı bir kentleşme yaşanmaktadır, bu sebeple Ankara'nın farklı sosyo-ekonomik bölgelerinden olan Ümitköy, Aşağı ayrancı, Batıkent ve Mamak'ta kentsel davranış biçimleri tespit edilmiştir. Ankara'da farklı sosyo-ekonomik düzeylere göre tabakalaşma olsa da; fiziki yapılaşması, gecekondulaşmanın topoğrafik eşiklerde olması, toplu konut alanları gibi yapılaşmaları ve işyerlerinin konut alanlarına çok uzak olmaması gibi nedenlerden ötürü; gruplar tutum ve davranışlarında birbirlerini etkilemektedirler. Kent göç eden nüfusun kalış süresine göre kentsel davranışları benimsemesi de hızlanmaktadır. özellikle gecekondu bölgelerindeki beklentilerin fazlalığı, Türkiye'nin kentleşme ve kentlileşme politikalarını olumlu etkilese de, bu alanda tekrar kaynak yaratılmasını zorunlu kılacağından gecekondulaşma; giderek kentleşme ve kentlileşmenin toplumsal maliyetini artırmaktadır. Ankara Türkiye'nin önemli bir toplumsal değişim merkezi olmasıyla; kentleşmesi ve kentsel bütünleşmesi gelecek için Türkiye'nin göstergesidir.
The impact of changing civil-military relations on Turkey's approach to the Kurdish question

Bu tez çalışması, Türkiye'de değişen sivil-asker ilişkilerin Kürt sorunu üzerindeki etkisini inceleyerek demokratikleşme ve uyuşmazlık çözümü arasındaki ilişkiyi ele almaktadır. Bu çalışmada demokratikleşme, sivilleşme veya politik gücün ordudan arındırılıp sivillerin kontrolüne geçişi olarak değerlendirilmektedir. Sivil hükümetin 'e-muhtıra' ile ortaya çıkan askeri tehditleri bertaraf etmesiyle birlikte, 2007 yılından sonra Türkiye'de sivil-asker ilişkilerinde önemli bir değişim meydana gelmiştir. Türk hükümeti ve PKK lideri Abdullah Öcalan arasında 2012 yılında başlatılan Barış Süreci müzakereleri örneğinde olduğu gibi sivilleşme süreci, Türkiye'nin Kürt sorununa yaklaşımı ile ilgili potansiyel sonuçlar barındırmaktadır. Barış Süreci, terörle mücadeleden, başlıca uyuşmazlık çözümü aracı olarak müzakereye geçişi simgelemektedir. Bu tez, sivilleşmenin, askeri liderlerin Kürt sorunu ile ilgili tutumları ve algıları üzerindeki etkilerini araştırmayı hedeflemektedir. Bu tezde karma araştırma yöntemi benimsenmiş olup; söylem analizi ve yarı-yapılandırılmış mülakatlar ile nitel veri, içerik analizi ile nicel veri toplanmıştır. Araştırmada, Milli Güvenlik Kurulu ve Türk Silahlı Kuvvetleri'nin, 2007- 2012 yılları arasındaki basın açıklamalarında demokrasi ve terörizm kavramlarının yapılandırılması mercek altına alınarak değişen sivil-asker ilişkilerin, uyuşmazlık çözümü ve terörle mücadelede benimsenen yaklaşımlar üzerindeki rolü vurgulanmaktadır. Araştırmanın bulguları, devletin siyasi yapısındaki kurumsal değişimlerin sivil-asker ilişkilerde de bir değişimi tetiklediğini önermektedir. Ayrıca, her ne kadar terörle mücadele konularında normatif değişim gözlenmese de, ordunun siyasetteki rolünde meydana gelen normatif değişime bağlı olarak, sivil-asker ilişkilerinde meydana gelen değişimin, askeri liderler tarafından kabul gören terörle mücadelede uzlaşmacı yaklaşımların takdimine olanak sağladığı araştırmanın bulguları arasındadır.
Yerel yönetimlerde yönetime katılma ve açıklık: Ümraniye ve Şişli Belediyesi örneği

Yaygın küreselleşme söylemlerinin etkisinde kalan alanlardan biri, siyasal bilim alanıdır. Kamu yönetimi, günümüzün değişen koşullarına uyum sağlamaya zorlanan alanların başında gelmektedir. Yirminci yüzyılın ikinci yarısında, özellikle İkinci Dünya Savaşı sonrasında, dünyanın hemen her bölgesinde, sosyal ve siyasal yapılar, teknik ve iktisadi koşullar büyük ölçüde değişikliğe uğramış; geleneksel kamu yönetimi anlayışlarında da yeni koşulların gerektirdiği değişiklikleri yapmak bir zorunluluk olarak ortaya çıkmıştır. Siyasal sistemlerin, modern ulus-devletin sınırlarının sorgulanmaya başladığı 1970'li, 80'li ve 90'lı yıllarda, aşama aşama yayılan reform hareketleri, kamu sektörünün karşı karşıya kaldığı sorunların baskısından doğmuştur. Kamu yönetimi başta olmak üzere yaşamın farklı alanlarında, reformcu yaklaşımlar, çeşitli biçimlerde kendini göstermektedir. Ekonomiden, teknolojiye; toplumsal yapılardan, uluslararası ilişkilere kadar pek çok alanda bu değişimin izlerini görmek mümkündür. Geleneksel kamu yönetimi anlayışı, yeni sosyo-ekonomik, sosyo-kültürel ve siyasal koşullara uyma çabaları, kamu sektöründe, yeniden yapılanma sürecini oluşturmaktadır. Bir siyasal bilim konusu olarak yönetimler dolayısıyla yerel yönetimler bu sürecin odağında yer almaktadırlar. Yerel yönetim anlayışları, özellikle teknoloji, ulaşım ve iletişim alanındaki önemli gelişmelerden büyük oranda etkilenmektedirler. Tüm bu gelişmelerin sonucunda Türkiye'de, genel olarak kamu yönetiminde ve özel olarak yerel yönetimlerde katılımcı ve şeffaf politikaların pratiğe yansımasına ilişkin çeşitli hamleler yer almaktadır. Bu ihtiyaca binaen, 1990'lardan, özellikle kamu yönetimi reformu çerçevesinde 2000'li yıllardan itibaren, katılım ve açıklık kavramları yerel yönetimlere ilişkin tartışmaların temel kavramları olmuştur. Katılım ve açıklık uygulamalarının ortak amacı, kamu yönetimiyle halk arasındaki mesafenin yöneten-yönetilen etkileşimi sayesinde asgari düzeye indirilmesiyle konumlandırılır. Bu bağlamda, Şişli ve Ümraniye Belediyeleri örneğinde, katılım ve açıklık uygulamalarının nasıl şekillendiği; katılım ve açıklık ilkelerine uygun bir kurumsallaşmaya gidilip gidilmediği alanda incelenmiştir. Yapılan incelemede, gizliliğin ağır bastığı geleneksel kamu yönetimi anlayışının, merkeziyetçi-birlikçi-otoriter yönetim alışkanlıklarının belli oranda halen geçerliliğini koruduğu görülmüştür. Katılım ve açıklık konusunda yasal düzenlemelere dayalı teorinin, pratiğe tam olarak yansımadığı; düzenlemelerin, uygulamalarla tam anlamıyla örtüşmediği bu incelemede görülebilir.
Süreç analizi çerçevesinde Türkiye'de büyükşehir belediyesi kurma ve genişletme politikası

Kamu politikası devletin/siyasal iktidarın bir şeyi yapmayı ya da yapmamayı tercih etmesidir. Devletlerin/siyasal iktidarların ulusal ve uluslararası arenada hemen hemen her konuda geliştirdikleri ve uyguladıkları bir kamu politikası söz konusudur. Metropoliten alan yönetimi/anakent yönetimi ve büyükşehir belediyesi kurma ve/veya genişletme politikası da bu kamu politikalarından bir tanesidir. Yerel yönetimlerin Osmanlı'dan itibaren Türkiye tarihinde köklü geçmişşe sahip olduğu söylenemez. Osmanlı'da batılılaşmaya yönelik reform çabalarının başlamasının ardından 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren yerel yönetimler alanında idari ve kanuni düzenlemeler yapılmaya başlanmıştır. Osmanlı Devleti'nde 1855 yılında kurulan İstanbul Şehremaneti hem bir metropol yönetimi hem de ilk belediye teşkilatıdır. İstanbul ve Ankara Şehremaneti teşkilatları Cumhuriyet'in ilk yıllarında büyükşehir/anakent/metropol yönetim sistemi ve politikasını oluşturmuştur. 1930'da 1580 sayılı Belediye Kanunu'nun çıkarılmasıyla belde/ilçe/il/büyükşehir ayrımı yapılmaksızın bütün belediyeler 1984 yılına kadar aynı Kanun'la yönetilmiştir. Türkiye Cumhuriyeti'nde kapsamlı büyükşehir belediye politikası 1984'de çıkarılan 195 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ve beş ay sonrasında bu Kararname'nin değiştirilerek 3030 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun çıkarılmasıyla şekillendirilmiştir. 2004 yılında kanunlaşan 5216 sayılı yeni Büyükşehir Belediyesi Kanunu 10 yılda hayli eskiyerek 5390, 5393, 5747 ve özellikle 6360 ve 6447 sayılı kanunlarla kuruluş ve genişletme açısından önemli değişikliklere uğratılmıştır. Mart 2014 mahalli idareler seçimiyle büyükşehir belediye sayısı otuza yükselmiştir. Bu çalışmada Türkiye'de büyükşehir belediyelerinin kuruluş ve genişletme politikası klasik/öncü bir kamu politikası çözümleme modeli olan 'Süreç Analizi' çerçevesinde; gündeme geliş, formüle ediliş, kanunlaştırma, uygulama ve değerlendirme evreleri perspektifinde incelenmektedir.
Kentsel politikaların oluşturulmasında çocukların yeri: Antakya-Hatay'da bir uygulama

Kentsel politikalar, kentin sosyal-fiziksel olarak biçimlenmesine ve kent profilinin çizilmesine katkı sağlayan araçlar olarak tanımlanabilir. Kullanım hakkı topluma ait olan bu araçların, demokratik bir yapıda işlerlik kazanması, toplumun tüm gruplarını kapsamına almasıyla mümkündür. Kentsel politikaların oluşum sürecinde katılımcı aktörlerin çeşitliliği sosyal bir yönü bulunan kentin, tasarımının doğru yapılmasına katkı sağlamaktadır. Birden farklı görüşü içeren kentsel politika belirleme sürecinin sonucu, daha demokratik, daha deneyimli ve daha elverişli kentlerin varlığına işaret etmektedir. Bu çalışmada, farklı toplumsal gruplar arasından çocukların katılımının, kentsel politika belirleme sürecine etki düzeyleri ve sonuçları değerlendirilmektedir. Kenti, çocukların da söz sahibi olduğu politikalar üreterek biçimlendirmenin gerekliliği üzerinde duran çalışma Hatay kentinin Antakya ilçesi örneğini kapsamaktadır. Antakya'da çocukların kente aidiyet duygusunu, kentsel tasarıma katılma düzeyleri ölçüsünde ortaya koymaya çalışan saha araştırması için 11-17 yaş arası çocuklara yöneltilen anket soruları kullanılmıştır. Ayrıca vakıf ve devlet okullarından birer grup amaçlı örnekleme yöntemiyle oluşturularak odak grup görüşmesi yapılmış ardından veriler analiz edilerek yorumlanmıştır. Çalışma, dünya ve Türkiye literatüründen örnek uygulamaları, Antakya-Hatay ölçeğinde değerlendirme ve öneri sunma potansiyeli açısından önem taşımaktadır.
Hukuki boyutuyla baz istasyonları

Cep telefonlarıyla haberleşme açısından gerekli olan baz istasyonları yaygınlaştıktan sonra, bunların insan ve çevre sağlığına zarar verip vermediğine ilişkin çeşitli görüşler ortaya çıkmıştır. Buna bağlı olarak, baz istasyonlarından yayılan elektromanyetik dalgaların oluşturduğu çevre kirliliğinden insan ve çevre sağlığının korunmasına ilişkin uluslararası hukuki düzenlemeler oluşturulmuştur. Buna ek olarak, baz istasyonlarının belirli kurallar içinde kurulmaları ve faaliyete geçmeleri için Türkiye'de ve diğer ülkelerde birçok hukuki düzenlemeler yapılmıştır. Söz konusu hukuki düzenlemeler ışığında, günümüzde, Türkiye'de baz istasyonlarının kurulmaları ve faaliyete geçmeleri için Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'ndan güvenlik sertifikası alınmalıdır ve baz istasyonlarının belediye mücavir alan sınırları içerisinde kurulabilmesi için yetkili belediyeden yer seçim belgesi alınmalıdır. Ancak belediyelerden yapı ruhsatı ve yapı kullanma izni alınması zorunluluğu bulunmamaktadır. Baz istasyonlarının mevzuata aykırı kuruldukları, faaliyet gösterdikleri veya insan ve çevre sağlığına zarar verdikleri düşüncesinden dolayı baz istasyonları hakkında yargı dışı denetim ve yargısal denetim yollarının işletilmesi mümkündür. Yargı dışı denetim, özellikle Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu ve Kamu Denetçiliği Kurumu ile belediyeler tarafından yapılmaktadır; yargısal denetime gelince, bu denetim Anayasa Mahkemesi, Yargıtay ve Danıştay tarafından yapılmaktadır. Bu kapsamda, çalışmanın birinci bölümünde, çevre hukuku bakımından baz istasyonları ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde, baz istasyonlarının kurulması ve işletilmesi süreci incelenmiştir. Son olarak, çalışmanın üçüncü bölümünde, baz istasyonlarının denetimi değerlendirilmiştir.
Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş döneminde din-devlet ilişkisi modelinin kurumlaşması

Bu çalışmanın ana konusu, Cumhuriyet'in kuruluş döneminde din-devlet ilişkisi modelinin kurumlaşmasını incelemektir. Çalışma imkanlar elverdiği ölçüde birincil kaynaklara dayanılarak yapılmıştır. Ana konuya geçmeden önce birinci bölümde; Osmanlı Devleti'ndeki din-devlet ilişkisi modelini kısaca tanıtmak amacıyla hilafet ve şeyhülislamlık kurumlan hakkında bilgi verilmiştir. ikinci bölümde, Birinci Meclis'in faaliyetleri, üçüncü bölümde de ikinci Meclis'in faaliyetleri konumuz açısından incelenmiştir. Ayrıca 'milli devlet' olgusu ve inkılabın ideolojisi üzerinde kısaca durulmuştur. Çalışmanın sonunda, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş dönemindeki din-devlet ilişkisi modelinin; Osmanlı Devleti'ndeki modelden ciddi bir farklılık arz etmediği, bu dönemde de din işlerinin; devletin bir idari organı tarafından, devletin kontrolü altında yürütüldüğü kanaatine varılmıştır. Ayrıca; yenilik hareketleri yapılırken dine, bir meşruiyet aracı olarak başvurulduğu gözlemlenmiştir. n
Kamu yönetiminde denetim mekanizmaları ve ombudsman kurumu

Devletlerin büyümesi ve buna paralel olarak, 'sosyal devlet' ilkesi gereği görevlerinin artması ile birlikte yönetimde kamunun ağırlığı ve yükü öne çıkmıştır. Bu durumunda, bir takım aksaklıkların ortaya çıkmasına, bürokrasinin artmasına, kamu hizmetlerinde verimsizliğe ve sonuç olarak bu hizmetlerden faydalanmakta olanların yakınma ve şikayetlerine sebep olmuştur. Varılan bu noktadan hareketle kamu yönetiminin durumunu gözden geçirmek, aksayan yönlerini tespit etmek ve bunları ortadan kaldırmak için bazı denetim yöntemleri ortaya konulmuştur. Bugün, ülkemizde kamu yönetiminin denetimi idari mahkemeler, Meclis, Cumhurbaşkanı ve her kamu kurumun kendi denetim organlarınca yapılmaktadır. Buna ek olarak, Başbakan da teftiş kurulu yardımıyla tüm kamu kurumlarım teftiş edebilir. Ancak yargının dışında kalan denetimlerin ne derece etkin, tarafsız ve adil olduğu hususu düşündürücüdür. Bununla birlikte, yönetimin eylem ve işlemleri karşısında şikayetlerde görülen artışın yanında yargı hizmetlerinin biçimsel ve zaman alıcı özelliği, kişileri mağdur etmektedir. Bu durum 'hukuk devleti' ilkesini de belirli ölçüde işlevsiz duruma getirmektedir. Kamu yönetimindeki diğer bütün denetim mekanizmalarına göre daha ucuz, basit ve pratik olan 'Ombudsman' kurumunun ülkemizde de benimsenmesi ve 'şeffaf devlet' ilkesinin söylem haline getirildiği günümüz ortamında kurulması gereklidir. Bu düşünce ile hazırladığım çalışmam iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, kamu yönetiminin denetim yöntemleri ile bunların özelliklerinden bahsedilmekte; ikinci bölümde ise, bu çalışmanın konusu olan 'Ombudsman' kurumu daha geniş irdelenerek, tanımı, ortaya çıkış nedenleri, tarihi gelişimi, dünyadaki uygulama örnekleri ve Türkiye'de uygulanabilirliği değerlendirilmektedir. VII
Türkiye'de kamu kesimi istihdam politikaları ve personel harcamaları

oz 21'inci yüzyılla birlikte küreselleşme süreci ulus-devlet bütünlüklerini etkinsizleştirmek suretiyle toplum ve Devlet olarak sosyal yapıyı bir yeniden yapılanma sürecine tabi tutulması noktasında zorlamış, refah-kalkınma kamu yönetimi önderliğinde kamu sektörü tarafından değil, kamu-özel sektör önderliğinde özel sektör tarafından gerçekleştirilebileceği kanısı benimsenmiştir. Kamu vurgusu zayıflamaya başlamış, kamu kesimine kamu mekanizmaları değil de piyasa mekanizmaları egemen kılınmaya çalışılmış, bu da doğal olarak merkeziyetçi örgütlenmeyi kırıp dökmeye başlamıştır. Bu değişim ister istemez Kamunun istihdam yönüne de yansımış, esnek istihdam biçimlerini kamu yönetiminde yaşama geçilmenin yolları aranır olmuştur. Ne var ki; geleneksel Türk kamu yönetimi yapı ve anlayışının; gerek siyasal kadroların gerekse bürokrasisinin bakış açısı ve buna müsaade edecek gibi görünmemektedir. Süreçleri ve sonuçları standardize eden Klasik bürokratik dönemini dahi tamamlayamadan 'post-fordist' döneme Türk kamu yönetiminin geçmesi en azından önümüzdeki 15 yıllık dönemde mümkün gözükmemektedir. Bu durumda kamu yönetimimizin sorunlarını kendi bütünselliği içinde ve uygulanabilir boyutuyla ele almak, daha doğru ve ihtiyaca uygun bir tutum olacaktır. Bu çalışmada Türk kamu personel sistemi, çeşitli yönleriyle ele alınmış, sorunları belirlenmiş ve çözüm önerileri de kendi bütünselliği içinde ortaya konulmaya çalışılmıştır. Çalışmada önemle vurgulanan husus, kamu personel sistemimizin esaslı sorununun; personel fazlalığı değil toplam kalitesi düşük ve düşük verimlilikle çalışan personel sayısının fazlalığıdır. Bunu besleyen hususlar ise, düşük maaş düzeyi, olumsuz motivasyon faktörleri ve yolsuzlukları kolaylaştıran yönetim sistemi ve hizmete giriş ve yükselme de liyakat sistemindeki aksaklıklar sıralanabilir. Bu da doğal olarak kamu hizmetlerinin giderek daha yetersiz kamu görevlileri ile yürütülmek zorunda olması anlamına gelecektir. Bu temel problemin çözülmesi ile Türk kamu yönetiminin 21. Yüzyılda daha etkin çalışabileceğini beklemek mümkün gözükmektedir. III
Türkiye Cumhuriyeti İstanbul Şehremaneti Mecmuası (1924-1928) dizin inceleme ve değerlendirme

İstanbul Şehremaneti Mecmuası, Cumhuriyet'in ilanından sonra Türkiye'de bir belediye tarafından yayımlanan ilk şehircilik ve yerel yönetim yayını olma özelliğine sahiptir ve özellikle İstanbul'daki belediyecilik faaliyetleri ve şehir hayatı hakkında çok önemli bilgiler içermektedir. Bu sebeple yayının incelenmeye değer bir nitelikte olduğu düşünülmüş ve yayın, tez çalışmamıza konu edilmiştir. Şehremaneti Mecmuası, üç bölüm halinde incelenmiştir: Birinci bölümde, mecmuanın yayımlanma amacı, şekilsel özellikleri ve içeriği ele alınmıştır. İkinci bölümde, mecmuanın yazar kadrosu hakkında teferruatlı bilgi verilmiş, üçüncü bölümde ise mecmuada yer alan makaleler genel başlıklar altında toplanarak değerlendirmeleri yapılmıştır. Ayrıca ekler bölümünde de mecmuada yayımlanan makale, yazı ve fotoğrafların bibliyografik dizinleri hazırlanarak dönemin yerel yönetim yazınına, İstanbul'un sosyo-kültürel yapısına ait bulgular elde edilmiştir. Bu inceleme sonucunda, araştırmacıların, ortaya çıkarılan bilgiler ışığında, Cumhuriyet'in ilk yıllarında İstanbul'daki belediyecilik ve kentleşme uygulamalarını yeniden ve daha ayrıntılı bir şekilde yorumlayabilmesine katkı sağlanmıştır.
Topluluk anayasal düzeninde temel haklar koruması: Özerk bir koruma düzenine doğru

oz Temel haklar koruma düzeninin özerkliğinin ilk koşulu, o hukuksal düzeni oluşturan normların yorum ve uygulamasında dışsal bir yargısal denetim sistemine tabi tutulmamasıdır. ikinci koşul ise, gene aynı hukuksal düzenin dışsal normlar ya da prensiplere başvuruyu gerektirmeyecek ölçüde kendine yetmesidir. Temel haklar topluluk hukuku çerçevesinde bugün, Birlik'i kuran politik iradenin, özerkliğe ilişkin iki koşul üzerinde Luxembourg Mahkemesi jürisprüdansı ile örtüştüğü gözlenir. Bu örtüşme ile yapılmak istenen belki de Topluluk'u artık dış kaynaklı genlerle aşılanmaya gerek duymayacak ölçüde kendi genetik yapısına uygun iç kaynaklı cihazlarla donatmak; 'özerklik' temasını bir dogmatik olmaktan çıkararak ona hukuksal sonuçlar kazandırmaktır.. Ancak, bu yapılırken Topluluk hukukunun tuhaf biçimde insan Hakları Avrupa Sözleşmesi Hukuku'na benzetilmek istendiği gözlenir: insan Hakları Avrupa Sözleşmesi, aynı anda hem normatif hem de kurumsal bir cihazdır ve Sözleşme sisteminin başarısının altında yatan neden de belki bu iki cihazın bir araya gelmiş, birleşmiş olmasındadır. Bu yönde, Amsterdam Anlaşması ile başlayıp Avrupa Anayasası'nın yazımına uzanan süreçte Topluluk çerçevesinde temel hakların yargısal ve politik boyutu yeniden örgütlenirken, Temel Haklar Şartı ile aynı haklara normatif bir boyut kazandırılır. Sözleşme Sistemi'nin bir tekrarı/taklidi olarak ilgili düzenlemeler açıkça Sözleşme Sistemi'ne duyulan güvensizliğin ve O'nu marjinalleştirme iradesinin ifadesidir. Ya da bir çeşit Oedipus kompleksinin. V
Bir kamu politikası analizi olarak Türkiye'de uyuşturucu ile mücadele

Bu tezin amacı, uluslararası bir sorun olarak kabul edilen uyuşturucu ile mücadele konusunda Türkiye'nin politika yapma sürecini ve bu sürecin sonuçlarını açıklamaktır. Bu kapsamda, politika yapma sürecinin en güçlü aktörleri ile dinamiklerinin neler olduğu ve bunların Türkiye'yi nasıl etkilediği araştırılmıştır. Ayrıca politika yapma süreci sonunda Türkiye'nin uyuşturucu ile mücadele politikasının, dünyada UNODC ve Avrupa'da EMCDDA politikalarıyla ne ölçüde benzeştiği ve hangi düzeyde uyumlu hale geldiği analiz edilmiştir. Uyuşturucu sorununun sınırları aşan doğası, ülkeler ve örgütler arasındaki uluslararası işbirliğini son zamanlarda kaçınılmaz hale getirmiştir. Bu etkileşim sürecinde, ülkelerin uyuşturucu ile mücadele politikaları birçok aktör ve sistemden etkilenmektedir. Bu durum küreselleşmenin de etkisiyle UNODC ve EMCDDA gibi uluslararası aktörler ile dış dinamikleri daha baskın hale getirmektedir. Bu tez, Türkiye'nin uyuşturucu ile mücadele konusunda politika yapma sürecini anlamak için birkaç kamu politikası kuramını incelemiştir. Bu kapsamda politika yayılması, ders çıkarma, politika transferi ve politika yakınsaması kuramları analiz edilmiş ve Türkiye'nin uyuşturucu ile mücadele politikasına uygulanmıştır. Tez, Türkiye'nin uyuşturucu ile mücadele politikası yapma sürecinin temel dinamiklerinin, uluslararası uyuşturucu kontrol rejimleri oluşturma girişimleri ve AB üyelik süreci olduğu sonucuna ulaşmıştır. Bunun yanı sıra, BM'de UNODC ile AB'de EMCDDA'nın politika yapma sürecinin en güçlü aktörleri olarak öne çıktığını saptamıştır. Ayrıca, Türkiye'nin AB'ye üyelik sürecinde yaşadığı politika transferleri ile birlikte genel politika anlayışı, temel yaklaşım, politika alanları, politika belgeleri ve politika araçları konularında AB politikaları ile yapısall ve içerik olarak sınırlı düzeyde yakınsadığı tespit edilmiştir. Bu bağlamda, politika yakınsamanın AB beklentileri çerçevesinde istenilen seviyeye henüz ulaşmaması tartışılarak önerilerde bulunulmuştur.