turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Evden hırsızlık olaylarının önlenmesinde komşuluk ilişkileri ve sosyal sermaye: Erzurum ili örneği

Kentler yaşam koşulları bakımından insanların rağbet ettikleri yerleşim birimleridir. Günümüzde nüfusun büyük çoğunluğu kentlerde yaşamaktadır. Bireylerin hayat standartları artmakta ve kent nüfusu giderek kalabalıklaşmakla birlikte bireycilik artmakta, kişilerin toplumsal ilişkileri azalmakta ve bireyler, topluma karşı sorumluluklarından uzaklaşarak toplum içinde yalnızlaşmaktadırlar. Kent yaşamında bireyler, kazandıkları maddi gelirle, sahip oldukları diplomalarla ve elde ettikleri statülerle değerlendirilmektedirler. Bireylerin sadece maddi özellikleri açısından toplum içinde varlıklarını sürdürebilmeleri mümkün değildir. Maddi unsurların yanı sıra kişilerin kimleri tanıdıkları ve tanıdıkları bu kişilerle güvene dayalı karşılıklı ilişkiler geliştirebilmeleri de sosyal bir varlık olan insanın manevi boyutunu oluşturmaktadır. Son yıllarda literatürde sıkça rastlanan sosyal sermaye kavramı ile kişinin maddi ve manevi boyutlarının bir arada olduğunda kişilere ve topluma katkısının olacağı, bireyler ve toplumlar yabancılaşma, yalnızlaşma, suçluluk, sorumluluk almama ve katılmaktan kaçınma gibi sorunlarını sosyal sermaye açığının kapanması ile giderebileceği dile getirilmektedir. Sosyal hayatı olumsuz etkileyen ve bireyleri sosyal yaşamdan koparan sorunları gidermede ve yaşamdaki kopukluğun azalmasında önemli bir role sahip olduğu iddia edilen sosyal sermaye bu çalışmanın temel amacını oluşturmuştur. Literatürde değişik araştırma alanlarında interdisipliner olarak yer edinen sosyal sermaye kavramı bu çalışmada, Erzurum ili özelinde evden hırsızlık suçunun önlenmesinde komşuluk ilişkilerini açıklamayı amaçlamıştır. Alan çalışması Erzurum ili Palandöken ilçesi örneği ile değerlendirilmiştir. Erzurum ili Palandöken ilçesinde yaşayan 437 apartman sakininin demografik özelliklerinin sosyal sermaye düzeylerini belirlediği ve evden hırsızlık mağdurlarının, mağdur olmayanlara göre daha düşük sosyal sermaye düzeyine sahip oldukları varsayımları test edilmiştir. Komşuluk ilişkilerinin yüksek olduğu apartmanlarda komşuların birbirlerine karşılıklı olarak daha fazla yardımcı oldukları ve evlerinin korunması anlamında daha hassas oldukları değerlendirildiğinden sosyal sermaye düzeyleri yüksek olan ailelerin yaşadığı apartmanlarda daha az hırsızlık olacağı düşüncesi ikinci ana hipotezi oluşturmuştur. Elde edilen bulgular ilk ana hipotezi kısmen doğrulamış ancak ikinci ana hipotezi doğrulamamıştır. Evden hırsızlık mağdurlarının, iddia edilenin aksine, daha yüksek sosyal sermaye düzeyine sahip olduğu görülmüş, bunun yaşanan mağduriyetin ardından ortaya çıktığı tespit edilmiştir. Sosyal sermaye düzeyinin yüksek olmasının evden hırsızlığa karşı hassasiyeti de arttırdığı görülmüştür.
Türkiye'de yerel yönetimlerde hizmet harcamalarına ilişkin karar alma süreci: İstanbul Büyükşehir Belediyesi örneği

Günümüzde yerel yönetimler, çeşitli kamu hizmetlerinin yerel düzeyde daha etkin bir biçimde sunulması ve demokratikleşme eğilimleri doğrultusunda giderek önem kazanmaktadır. Bu bağlamda, yerel halkın katılımının yanı sıra, yerel halkın yaşamını doğrudan etkileyecek olması nedeniyle yerel yönetimlerde karar alma sürecinin nasıl olması gerektiği konusunda da önemli tartışmalar söz konusudur. Bu tartışmalar doğrultusunda Türkiye'de yerel yönetimlerde hizmet harcamalarına ilişkin karar alma sürecini incelemek üzere hazırlanan bu tez çalışması kapsamında, yerel yönetimler ve karar alma sürecine ilişkin teorik tartışmaların genel çerçevesi ışığında, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Meclisi üyeleri ile bir anket çalışması yapılmıştır. Bu anket çalışmasında meclis üyelerinin yerel yönetimler mevzuatı, yönetimler arası ilişkiler, yetki devri ve paylaşımı, yerel hizmetlerin önceliği ve etkinliği ile sunum yöntemleri, belediye meclisinin işleyişi, belediye meclisinde temsil, katılım ve karar alma süreci ile ilgili konulardaki görüş ve önerileri alınmıştır. Daha sonra ise Türkiye'de yerel yönetimlerde hizmet harcamalarına ilişkin karar alma süreci ile ilgili olarak çeşitli değerlendirmeler yapılmaya çalışılmıştır. Anket çalışmasının sonuçları, yerel yönetimlerde temel karar alma organı olan belediye meclislerinde gündemin yoğunluğu, komisyonların etkin çalışamaması, soru-gensoru-genel görüşme vb. tekniklerin pek kullanılamaması, bireysel ve çevresel unsurların etkili olması, muhalefet kanadının görüşlerinin dikkate alınmaması, başkan-meclis dengesinin başkan lehine olması vb. unsurların karar alma sürecinin etkinliğini azalttığını ortaya koymaktadır. Yine çalışmanın sonuçları, karar alma sürecinde halkın katılımının yetersiz olduğunu, saydamlık, etkinlik ve verimliliğin yeterli ölçüde sağlanamadığını, etkin bir denetimin yapılamadığını göstermektedir. Bu sorunların çözümü için halkın katılımını ön plana çıkaran, çağdaş kentsel planlamaya yönelen, saydam, demokratik ve hesap verebilen bir yerel yönetim yapısının ve etkin bir denetim sisteminin oluşturulmasının yararlı olacağı düşünülmektedir.
20. yüzyıl sonunda kapitalizmin politik-ekonomik dönüşümü ve popüler kültür

Kapitalizmin 1970'lerdeki son büyük krizi ve bu krizi aşmak için gündeme gelen yeniden yapılanma çabalan, etkileri yalnız ekonomik alanla sınırlı olmayan oldukça kapsamlı ve hızlı bir değişim sürecini de beraberinde getirmiştir. Yeniden yapılanma, başta ekonomik açıdan birikim rejiminde ve üretim yapılarında bir değişimi ifade etmektedir. Fordist birikim rejiminden Postfordist birikim rejimine geçiş, bu bağlamda yeniden yapılanma sürecinin ekonomik ayağını oluşturmaktadır. Birbirinden ayrı iki tarihsel donem olarak nitelenen modernite ve postmodernite arasındaki kırılma noktası, yine 1970'li yıllardır. Gerçekten de sanatsal estetik ve kültür üzerine tartışmalardan, toplumla ilgili kuramsal çözümlemelere ve bilim kuramındaki paradigma dönüşümlerine kadar oldukça geniş bir alanı kapsayan postmodernizm tartışmaları 20. yüzyılın son çeyreğinde ortaya çıkmış bulunmaktadır. Hayatın tüm alanlarını kapsayan bir söylem ve bir dünya görüşü olarak modernizmden postmodernizme geçiş, yeniden yapılanmanın ideolojik ayağını oluşturur. Yine 1970'lerle birlikte, kültürel alanda kitle kültürü kavramının bilinçli bir şekilde terk edilerek, yerine popüler kültür kavramının kullanılmaya başlandığı görülmektedir. Önceleri 'halkın yaratısı ve halka ait olan kültür, halkın kendi kültürü' anlamlarına gelen popüler kültür, postmodernist dönüşümle birlikte, anlam kaymasına uğrayarak kitle kültürüne özdeş bir hale gelmiştir. Popüler kültürün, kitle kültürü yerine bu egemen kullanımı, postmodernist ve Postfordist dönüşümle birlikte, yeniden yapılanmanın üçüncü sacayağını oluşturmaktadır. Kültürel alanda yaşanan bu dönüşüm, kendiliğinden oluşan, rastlantısal bir gelişme değildir; altyapıda meydana gelen değişimlerin üstyapıya yansımasıdır. V
Liberalizm ve çokkültürlülük

Çağdaş ulus-devlet sistemleri liberal bir düşünsel zemin üzerinde şekillenmiştir. Toplumlardaki farklı grupların kültür temelli hak istemleri ve günümüz liberal devletlerinin bu talepler karşında göstermiş olduğu reaksiyonlar, güncel politik tartışmaların odağında yer almaktadır. Bu kapsamda liberal devletlerinin bu talepler karşısında geleneksel sınırlılıkları içinden geliştirmiş oldukları politikaların beraberinde birçok sıkıntıyı da - siyasal istikrar ve meşruiyet vb. - getirmesi yeni siyaset kuramlarının doğmasına yol açmıştır. Azınlık gruplarının hak taleplerinin karşılanması konusunda yeni bir yaklaşım ve liberalizmin grup iddialarını bireyci haklar dizgesinin içine yerleştirmesindeki sınırlarını açığa çıkarmada önemli bir eleştirisi olarak çokkültürlülük günümüz siyasal tartışmalarında merkezi bir yere sahiptir. Özellikle Will Kymlicka ve Charles Taylor'un çok kültürlü yaklaşımları bize liberalizmin sadece grup temelli haklarla ilgili kapasitesini sorgulamayı değil aynı zamanda çokkültürcülük ajandalarının bireyin otonomisinin belli cemaatlerde ortadan kalkma ihtimalini eleştirmek için de belli bir muhakeme tarzı sağlar. Bu çalışma, Taylor ve Kymlicka'nın politik teorileri arasındaki farkları ve benzerlikleri analitik bir biçimde karşılaştırarak 'liberalizm ve çokkültürlülük ilişkisi'nin iki yüzünü ortaya çıkarmayı amaçlar
Türkiye'de kamu konutları yönetimi ve konut kiralarının analizi: Ankara ili örneği

Cumhuriyet'in ilk yıllarından itibaren başlayan kamu konutu uygulaması, günümüze kadar devam etmiştir. Artan nüfus ve çeşitlenen kamu hizmetleri ile orantılı olarak devlet personeli sayısının artması, kamu konutu sayısında da artışa neden olmuştur. Kamu personelinin barınma hakkına karşılık olarak düşünülen konutlar, kimi zaman kamu personeli olduğu halde ihtiyaç sahibi bireylerin bu haktan yoksun kalmasına ve eşdeğerleri ile aynı imkanlardan yararlanamamasına neden olmuş ve bu durum eşitsizlik olarak tanımlanmıştır. Şehirlerin gelişmişlik düzeylerine ve kamu konutlarının şehir içindeki konumlarına bakılmadan belirlenen kira katsayıları ile tespit edilen kira paraları gerçeği yansıtmamaktadır. Kamu kurum ve kuruluşlarının mülkiyet ve yönetimindeki konutların bulundukları yerleşimlerde merkeze uzaklıkları, ulaşım olanakları, bina yaşı, inşaat kalitesi, hastane ile diğer kentsel hizmet alanlarına uzaklığı gibi faktörlerin, kira katsayısı tespitinde dikkate alınmadığı görülmektedir. Alan çalışmasının sonuçları, kamu konutu ile aynı bölgede bulunan benzer özel mülkiyete konu bağımsız bölümlerin kira paraları veya mülkiyet bağı dikkate alınmaksızın benzer konutların kira bedelleri arasında önemli farklılığın olduğunu göstermektedir. Özellikle kamu konutlarının kira değerlerinin benzer özel mülkiyete konu taşınmazların kira paralarından daha düşük olduğu ortaya konulmuştur. Bu yapı kamu konutundan yararlanamayan kamu personelinin hane geliri ve refahında kayba neden olmaktadır. Kamu konutları için birim alan başına yapılan masrafların kamu konutlarından birim alan başına yararlanıcıların ödedikleri kira parasından daha yüksek olduğu ve bu bakımdan konut yönetiminin devlet bütçesine ilave yük getirdiği açıktır. Mevcut yasal ve kurumsal düzenlemelerle kamu konutundan yararlanamayan personelin refah kayıplarının telafi edilemediği dikkate alınarak; ya kamu konutundan yararlanan personele verilen imkanların diğer kamu çalışanlarına da sunulabilmesi yoluna gidilmeli ya da sadece belirli bir kesimin refahını artıran bu uygulamanın yeniden gözden geçirilmesi veya uygulamaya son verilmesi gerekli görülmektedir.
1982 Anayasası döneminde yasama ve yürütme ilişkilerinin evrimi

Bir hükümet sisteminde yasama ve yürütme ilişkilerini değerlendirebilmek için söz konusu organlara tanınan yetkilere ve bu yetkilerin karşılıklı dağılımına bakmak gerekmektedir. Zira bir sistemde organlardan herhangi birinin tüm yetkileri kendinde toplaması ya da diğer organa oranla oldukça fazla yetkilere sahip olması hiç şüphesiz yasama ve yürütme ilişkileri arasındaki orantıyı bozacaktır. Dolayısıyla yasama ve yürütme ilişkilerinin dengeli bir zemine oturması kuvvetler ayrılığı açısından en önemli noktayı oluşturmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünü kuvvetler ayrılığı kuramı ve bu kurama dayalı hükümet sistemleri Amerika Birleşik Devletleri, Fransa ve Birleşik Krallık ülkeleri örnek alınarak incelenecek ve bu ülkelerdeki yasama ve yürütme ilişkileri ele alınacaktır. İkinci bölümünde 1876 Kanun-u Esasi ile başlayan Osmanlı-Türk anayasa tarihindeki yasama ve yürütme ilişkileri incelenecektir. Üçüncü bölümde ise hükümet sistemi adına önemli bir değişim içeren 2007 tarihli ve 2017 tarihli anayasa değişiklikleri, bu değişiklikler sonucunda değişen hükümet sisteminin niteliği ve bu çerçevede yasama ve yürütme ilişkileri açıklanacaktır. Sonuç olarak da bu çalışma, kuvvetler ayrılığına dayanan hükümet sistemlerindeki yasama ve yürütme ilişkilerini incelemekte ve 1876'dan günümüze uzanan süreçte, özellikle de 1982 Anayasası dönemindeki, yasama ve yürütme ilişkilerini açıklamaktadır. Bu noktada 2017 tarihli anayasa değişikliği ile benimsenen yeni hükümet sistemine ilişkin karşılaştırmalı bir değerlendirme de yapmaktadır.
5302 ve 5393 sayılı Yerel Yönetim Yasalarının Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı açısından değerlendirilmesi

Avrupa demokrasisinin temel kaynağını oluşturan özerk yerel yönetimler, Avrupa Konseyi tarafından geleceğin birleşik Avrupa'sını oluşturmak için en önemli temel taşlarından biri olarak düşünülmektedir. Bu düşünceyle Avrupa Konseyi, Avrupa ülkelerinde ortak bir toplumsal değeri olan yerel özerkliğe, kuruluşundan itibaren büyük önem vermiştir. Bu nedenle Avrupa Konseyi tarafından hazırlanan Avrupa Yerel yönetimler Özerklik Şartı 15.10. 1985 tarihinde üye devletlerin imzasına açılmıştır. Yerel yönetimlerin özerkliği açısından önemli bir belge olan Şart, Türkiye tarafından bazı çekinceler koyulmak kaydıyla 21.11. 1988 yılında imzalanmıştır; fakat AB'ye tam üyelik sürecine kadar şartın hükümlerini yerine getirmek için önemli adımlar atmamıştır.2000'lı yılların başında AB tam üyelik sürecine giren Türkiye, AB mevzuatı ve sözleşmeleri arasında önemli bir yer tutan Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı hükümlerini yerine getirmek için kamu yönetimi alanında bir dizi düzenlemeye gitmiştir. Bu düzenlemelerin en önemlisi olan ve bizim de çalışma konumuz olan il özel idaresi ve belediye kanunlarıdır. Yeni yürürlüğe giren 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve 5393 sayılı Belediye Kanunu'nda Avrupa Yerel Yönetim Özerklik Şartındaki ilkelerin ne ölçüde yansıtıldığı veya yeni yasaların ne kadar yerel özerkliğe yer verdiği sorununa cevap bulmak amacıyla yapılan bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk iki bölümde özerklik kavramı derin bir şekilde ele alındıktan sonra bu kavramın içinde yer aldığı Şartın ortaya çıkış süreci ele alınmıştır. Çalışmamızın konusu olan üçüncü bölümde ise Şartın temel ilkeleri altında yerel özerkliğin il özel idaresi ve belediyelere ne ölçüde yansıdığı ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu çalışmanın sonucunda varılan sonuç; 5302 ve 5393 sayılı Kanunlarda yerel özerkliği batıdaki yerel yönetimlerin özerkliği düzeyinde olmasa da il özel idaresi ve belediyelerin özerkliği adına önemli adımlar attığı sonucuna varılmaktadır.
Küreselleşme sürecinde milli güvenlik kavramı

saldırısından beri bu tanımlar üzerinde önemli değişiklikler olmaktadır. Güvenlik algılaması, daha doğrusu güvenlik tanımı, yeni dünya düzenindekendi etkinliklerini sürdürmek isteyen ve bunu korumak isteyen güçler için bu düzenin işlerliğidir. Yani yeni dünya düzeninin işler vaziyette olması ve bunuengelleyecek, zayıflatacak gelişmelerin durdurulması, bu gelişmelerin uyguntertip ve tedbirlerle engellenmesi, bertaraf edilmesidir. Soğuk savaş döneminin keskin ideolojik, askeri ve siyasal bloklaşmaanlayışının ortadan kalkması milli güvenlik kavramını derinden etkilemiştir. Türkiye için tehdit algılamasının en önemli kaynağı olarak gösterilen Sovyetler Birliği dağılmış ve yeni bir siyasal yapı ortaya çıkmıştır. Bu çalışmada küreselleşme sürecinde değişmesi gereken milli güvenlik kavramının tanımı yeniden yapılacak ve Türkiye için yeni ulusal güvenlik stratejileri üzerinde durulacaktır.
Bilgi Edinme Kanunu ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nde uygulanma şekilleri

Yirminci yüzyılın ikinci yarısında yapılan önemli buluşlar ve teknolojik gelişmelerin beraberinde getirdiği dünyanın küreselleşme süreci dünyada birçok şeyin değişmesine sebep olmuştur. Örneğin küreselleşme sonrasında dünyada demokratikleşme hareketleri artmıştır. Bununla beraber yönetimde daha demokratik uygulamalara geçilmiştir. Yönetimde şeffaflık, denetime açılmayı kabul etme, hesap verebilirlik, eşit ve adaletli uygulamalar vb. kavramlar böylece önem kazanmıştır. Bu belirttiğimiz kavramlar kurumsallaşma ile ilgilidir. Kurumsallaşmanın prensiplerindendir. Türkiye'de yakın zamanda Bilgi Edinme Hakkı Kanunu çıkarılmıştır. Vatandaşların yerel yönetimlerden, buralarda alınan yönetimsel kararları, yaptıkları işlemlerini, bilançolarını, gerektiğinde başka kurumlar ile ilgili bilgileri, verdikleri hizmetleri vb. hususlarda bilgilenmeleri bu kanun ile bir hak olarak vatandaşlara tanınmıştır. Kanunun ülkemizde çıkarılması yerinde bir karar olup, çağdaş yönetimin gereği bulunmaktadır. Vatandaşlara tanınan bilgi edinme hakkı, kurumsal yönetimin bir gereği bulunmakta ve etkili uygulandığında yerel yönetimlerin demokratikleşmesine hizmet etmektedir. Bu nedenle İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nde de böyle bir birim oluşturulmuştur.
Factors explaining size and organizational performance of civil society organizations : Multiple regression analysis for csos in Turkey

STK'lar dünyadaki farklı topluluklarda, toplumlarda, kültürlerde ve ülkelerde kurumsal performans ve büyüklük bakımından büyük farklılıklar göstermektedirler. Bu farklılaşma, ihtiyacı olan insanlar için STK'lar tarafından sunulan kamusal ürün ve hizmetlerin kalitesini, miktarını, sürdürülebilirliğini, erişilebilirliğini ve etkinliliğini etkilemektedir. Bu nedenle, STK'ların varoluşlarına ve performanslarına yönelik olan teoriler, farklı sosyal ortamlarda STK'ların büyüklüklerinde ve kurumsal performansında farklılaşmaya neden olan faktörler için kısmi, örtüşen, çelişen veya aynı doğrultuda olan ama yine de önemli açıklamalar sağlamaktadırlar. Bu tez çalışması, kapsamlı bir analiz yapmak için şu temel STK teorilerinden yararlanılmıştır: kamu malları teorileri, güvene dayalı teoriler, karşılıklı bağımlılık ve kaynak bağımlılığı teorileri, girişimcilik teorisi, paydaş teorisi, sosyal kökenler teorisi ve kurumsal faktörlere odaklanan kurumsal teoriler. Bu teorilere bağlı olarak, bu tez 'STK'ların büyüklüklerini ve kurumsal performanslarını açıklayan faktörler nelerdir? araştırma sorusuna yönelik açıklamalar bulmaya çalışmaktadır. Bu soruyu cevaplamak ve teorilerden geliştirilen hipotezleri test etmek için, Türkiye'nin 81 İBBS- 3 bölgesindeki STK'ların büyüklüklerine ve Türkiye'deki 975 Gençlik STK'sının kurumsal performansına yönelik olarak iki model oluşturulmuştur. Birincil veriler, rastgele seçilen ve Türkiye'deki 975 Gençlik STK temsilcisine uygulanan yarı yapılandırılmış, ayrıntılı bir anket çalışmasından elde edilmiştir. İBBS- 3 bölgeleri için ikincil veriler, kamu kurumlarının resmi veri tabanlarından ve diğer araştırmalardan elde edilmiştir. Bağımlı ve bağımsız değişkenler arasındaki ilişki, Hiyerarşik OLS Regresyon Analizi ile istatistiksel olarak tahmin edilmiştir. Çalışmanın bulguları, sosyo-ekonomik ve kurumsal faktörlerin STK'ların büyüklükleri veya kurumsal performansları ile önemli ilişkilere sahip olduğunu ortaya koymuştur.
Türkiye'de iş sağlığı güvenliği mevzuatları çerçevesinde Ortak Sağlık ve Güvenlik Birimlerinin karşlaştıkları sorunlar ve çözüm önerileri

Ortak Sağlık ve Güvenlik Birimleri organize sanayi bölgelerinde faaliyet gösteren, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliği çalışmalarını yapmak üzere yetkilendirilmiş birimlerdir. Bu çalışmanın amacı OSGB'lerde görevli personelin yasal düzenlemelerden ve çalışma ortamındaki uygulamalardan kaynaklanan sorunları ve bu sorunların çözüm önerileri incelemektir. Çalışmada OSGB kurulabilmesi için gerekli fiziki şartlar ve yasal dayanak, kurulumu için başvuru işlemlerinde izlenecek prosedürler, birimin yetkilendirilme süreci, çalışma usul ve esasları, bu birimlerden hizmet alımı ve bu birimler için ihtar ve uyarılar gibi konular ile ilgili bir inceleme yapılmıştır. Ayrıca Afyonkarahisar, Ankara, Bilecik, Eskişehir, Gaziantep ve Mersin illerinde hizmet veren OSGB'lerde farklı uzmanlık alanlarında çalışan bireylere OSGB uygulamalarından kaynaklanan sorunlar ve bu sorunların çözüm önerileri ile ilgili anket çalışması yapılarak sonuçları değerlendirilmiştir.
Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde yasama sürecinde komisyonlar

Yasa tasarı ve tekliflerinin üzerinde çalışmaların yapıldığı ve bunların son halini aldıkları yer meclis komisyonlarıdır. Bu anlamda komisyonlar yasa yapım sürecinin en önemli evrelerinden birinde rol alırlar. Bu yüzden komisyonlar parlamento faaliyetinin yürütülmesinde çok büyük öneme sahiptir. Günümüzde komisyonlar, parlamentoların vazgeçilmez unsuru haline gelmişlerdir. Bu nedenle komisyon çalışmalarını, demokratik siyasi hayatın vazgeçilmez unsuru olan siyasi partilerin komisyon faaliyetlerine nasıl katıldıklarını yakından incelemek gerekmektedir. Bu çalışmada, Türkiye'de komisyonların yasama faaliyetine katkıları, çalışma biçimleri, genel kurula ne şekilde etki ettikleri kapsamlı bir biçimde ele alınmıştır. Parlamento ve Komisyonların tarihçesinden başlayarak, komisyonların teşekkülü, çalışma şartları, çalışmalarının Genel Kuruldaki yansıma biçimleri, sistematik bir şekilde okuyucuya aktarılmaya çalışılmıştır.
Yerel yönetimlerde etik: Uşak İl Özel İdaresi örneği

Son yıllarda yükselen bir yönetsel sorun olarak görülen Etik olgusu, Etik kurallar ve uygulanması yerel yönetim ölçeğinde de öne çıkan konulardır. Yolsuzluk, adam kayırmacılık, rüşvet gibi etik dışı davranışlarla sık sık karşılaşılmaya başlanması ve vatandaşlardan gelen şikayetler sonucunda kamu yönetimi ve yerel yönetim birimlerinde bir takım tedbirler alınmasını gerekli kılmıştır. Türk yönetim tarihinde 5176 sayılı Kamu Etik Kurulunun yürürlüğe girmesiyle bir üst mekanizma olarak yönetim, işleyişi sırasında uyulması gereken etik kuralları belirleyerek Türk yönetim tarihinde önemli bir adım atmıştır. Bu noktada etik kurul, etik davranış ilkelerini belirleyerek, kamu kurumlarında çalışan personele belli davranış standartları getirerek etik dışı davranışları engellemeye çalışmıştır. Bu noktada çalışmamızın amacı, etik ilke ve standartları ortaya koyarak yerel yönetim birimi olan İl Özel İdaresi özelinde Etik kuralların işleyişi, bilinirliği,