turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kentsel siyaset: Sakarya metropoliten alanı

Bu tezde Kentsel Siyaset kavramı üzerinde çalışılmıştır. Kentsel siyaset kavramının birçok boyutu olması, kavramın incelenmesini zorlaştırdığı için burada daha çok kent düzeyindeki iktidarı belirleme yani yerel seçimler manasında kullanılmıştır. Kentsel siyasetin yerel seçim anlamında değerlendirilmesi kavramın yerelleşme ve belediye ile ilişkisini de ortaya koymayı gerektirmiştir. Bu yüzden yerel yönetim birimlerinin, hatta belediyenin ortaya çıkışı bir anlamda kent düzeyinde yapılan iktidar mücadelelerini de ortaya çıkardığı için, belediyenin doğuşu kentsel siyasetin doğuşuyla ilişkilendirilmiştir. Aynı şekilde bizim yönetim tarihimizde de kentsel siyaset belediye kurumunun ortaya çıkışı ile değerlendirilmiştir. Aynı zamanda kentsel siyasetin anayasalarda yer alan temellerine vurgu yapılmış ve 1963 yılından günümüze yerel seçimlere yer verilmiştir. Tezde ayrıca kentsel siyaset olgusu örnekle desteklenmeye çalışılmış, bu yüzden Sakarya Metropoliten alanı üzerine bu çalışma yapılmıştır. Sakarya metropoliten alanının genel özelliklerine değinildikten sonra metropoliten alan olma sürecine yer verilmiştir. Sakarya Büyükşehir Belediyesi ve alt kademe belediyelerinin genel özelliklerine de yer verilmiştir. Bunun yanında Sakarya'da kentsel siyasete etki eden aktörlere değinilmiş ve Sakarya yerel seçimleri incelenmiştir. Çalışmanın sonunda Sakarya ve Türkiye'de kentsel siyaset-genel siyaset etkileşimine yer vererek kavram açıklanmaya çalışılmıştır.
Türkiye'de anayasal gelişimin yerel yönetimler ve yerelleşme üzerine etkileri

Bu tezin amacı, Türkiye'de Anayasal Gelişim ile Yerelleşme ve Yerel Yönetimler arasındaki ilişkiyi araştırmaktır. Bu çerçevede; 'Yerelleşme ile anayasa arasında olumlu ilişki vardır.' 'Yerel yönetimlerin gelişimi ile anayasa arasında olumlu ilişki vardır. hipotezleri test edilmektedir. ilk bölümde Anayasanın Kavramsal Çerçevesi ile Batı ve Osmanlı-Türk geleneğinde Anayasal gelişmeler incelenmektedir. İkinci bölümde, yerel yönetimlerin, anlamı, doğası, özellikleri ile farklı ülkelerde yerel yönetim sistemleri üzerinde durulmaktadır. Bunu takiben yerelleşme kavramı tanımlanarak Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı incelenmiştir. Dördüncü bölümde ise, Osmanlı Dönemindeki yerel yönetim hareketleri Tanzimat Öncesi ve Tanzimat Sonrası olarak iki bölüm halinde ele alınmıştır. Beşinci bölümde, Cumhuriyet döneminde yerel yönetimler anayasal çerçeve içinde incelenmiştir. Burada Türk Kamu yönetiminin yapışım etkileyen yerelleşme ve merkezileşme durumu ayrıca ele alınmıştır. Altıncı bölümde ise Liberal dönemdeki yerel yönetim hareketleri ile 1982 Anayasasında ayrıntılı olarak ele alınan yerel yönetimlerin yapısını oluşturan İl Özel İdareleri, Belediyeler ve Köyler incelenmektedir. Bu çalışmada Türkiye'de yerelleşme ve anayasa arasında doğrudan bir ilişki olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca yerel yönetimlerin gelişimi ile anayasa arasında bir paralellik olmadığı da ortaya çıkmıştır.
Bürokrasi siyaset ilişkisi açısından Türkiye ile Fransa nın karşılaştırılması

Toplumsal alanda önemli bazı aktörler vardır. Bu aktörlerden bürokrasi ve siyaset karşılıklı bir ilişki içerisinde kimi zaman çatışarak kimi zaman da uzlaşarak toplumsal alanda işlev görürler. Söz konusu ilişki sürecinde her ikisinin de kendisine özgü avantajları ve dezavantajları vardır. Bu ilişki literatürde bolca incelenen bir konudur. Söz konusu ilişkinin yasama, yürütme ve yargı alanlarında nasıl gerçekleştiğiniincelerken karşılaştırma yapmak da kullanılan yöntemler arasındadır. Bu çalışmada da Fransa ve Türkiye karşılaştırılmıştır. Türkiye bürokratik yönetim geleneğine sahip bir ülkedir. Cumhuriyet kurulurken idari yapılanmasında Fransa'yı örnek almıştır. Bu bağlamda bu karşılaştırma zaman içerisinde meydana gelen gelişmeleri, farklılaşma veya benzeşmeleri ortaya koyması açısından önemlidir. Çalışma sırasında tarihi, yasal ve örgütsel açıdan karşılaştırmalar yapılmıştır. İki ülke arasında bürokrasi-siyaset ilişkileri açısından hem benzerlikler hem de farklılıklar mevcuttur. Fransa ve Türkiye, amaç ve yöntemleri farklı olsa da yoğunluğu ve etkinliği birbirleri arasında farklı olsa da diğer gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelere nazaran daha güçlü ve etkili birerbürokratik yapıya sahip oldukları ifade edilebilir.
Avrupa'da bölgeselleşme için yeni bir rehber: Avrupa bölgesel demokrasi için başvuru çerçeve belgesi

Bölgeler, Avrupa birleşmesinde ve bütünleşme sürecinde temel aktörler olmaktadırlar. Avrupa Birliği ve Avrupa Konseyi, bölgelere yönelik pek çok düzenlemeler gerçekleştirmiştir. AB düzenlemelerinde temel amaç, ekonomik ve sosyal uyumun sağlanmasıdır. Avrupa Konseyi ise, bölgelerin haklarının, görev ve sorumluluklarının belirlendiği, özerk bölgesel yönetimlerin tanımlandığı hukuki belgeler üretmek amacındadır. Ancak, bölgelerin pek çok çeşidinin bulunması ve aynı tür bölgelerin ise, ülkeden ülkeye değişebilmeleri, bu amaçların önünde engel oluşturmaktadır. Bir diğer engeli ise, devletlerin benimsedikleri devlet sistemleri, yönetim şekilleri ve tarihi, kültürel geleneklerindeki farklılıklar oluşturmaktadır. Avrupa Konseyi, bölgesel yönetimler için temel alınacak ortak normlar üretmek çabasıyla, 2009 yılında Bölgesel Demokrasi İçin Başvuru Çerçeve Belgesi'ni kabul etmiştir. Ancak bu belgenin kabul edilmesi uzun bir hazırlık sürecini gerektirmiştir. Bu süreçte, Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı ve bölgesel yönetimlerle ilgili daha önce hazırlanan iki Şart Taslağı oldukça belirleyici olmuştur. Bu tezde, Avrupa'da bölgelerin ve bölgeselleşme sürecinin sonucunda varılan nokta olarak, Bölgesel Demokrasi İçin Başvuru Çerçeve Belgesi incelenmiştir. Bu belgede yer alan ilkeler, tanımlar, bölgelere verilen yetki ve sorumluluklar üzerinde durulmuştur. Son olarak, Konsey'in, henüz bölge yönetimleri için bağlayıcı bir hukuki belge kabul edemediği ve 1997 Özerklik Şartı Taslağı'nın getirmek istediği bazı hükümlerden vazgeçmek zorunda kaldığı; fakat, Belge'nin Avrupa'da bölgeselleşme için yeni bir rehber olarak önemli olduğu sonucuna varılmıştır.
Performans yönetimi ve hizmet sektöründe bir alan çalışması

İnsan kaynağı, tarih boyunca bütün örgütlerin vazgeçilmez bir öğesi olmuştur. Bu sebeple, bütün örgütler değişik isimler altında ve değişik yöntemlerle insan kaynağının görevlerini nasıl yaptıklarını gözlemleme ihtiyacı duymuşlardır. Bu araştırmanın ilk bölümünde, performans yönetimi, amaçları, ilkeleri, yapılan hatalar ile geleneksel ve çağdaş yöntemler adları altında performans değerlendirme yöntemleri incelenmiştir. Günümüzde, örgütler tarafından kullanılan en çağdaş yöntemin, 360 derece performans değerlendirme yöntemi olduğu kabul edilmektedir. Çünkü bu yöntemi diğer yöntemlerden ayıran en önemli özelliği, işgörenin performansı belirlenirken işgörenin görevi sebebiyle etkileşim ve iletişim içinde olduğu bütün çevrelerden bilgi akışının sağlanmasıdır. Araştırmanın ikinci bölümünde, alan çalışmasının yapıldığı Tepe Savunma ve Güvenlik Sistemleri Sanayi A. Ş.'de uygulanmakta olan grafik cetveller performans sistemi analiz edilmiş, üçüncü ve son bölümde ise bu firmanın hizmet verdiği iki alışveriş merkezinde görev yapan işgörenlerin performansının belirlenmesinde, müşterilerin görüş ve düşüncelerine de yer verilerek, 360 derece performans değerlendirme yöntemi ile grafik cetveller performans değerlendirme yönteminin birlikte başarılı bir şekilde kullanılıp kullanılamayacağı araştırılmış ve kullanılabileceği sonucuna varılmıştır.
Public private partnerships in nutrition education: Policy and evidence from Turkey and The European Union

Halk sağlığı kapsamındaki sağlığın geliştirilmesi ve beslenme politikaları, son otuz yılda hem Avrupa Birliği ülkelerindeki hem de Türkiye'deki neoliberal dönüşümlerin bir sonucu olarak yaygınlaşmaya başlamıştır. Bu tez, söz konusu dönüşümlerin halk sağlığına etkilerini ve yapısını daha iyi anlamak amacıyla, AB üye devletlerinde ve Türkiye'de beslenme politikalarının uygulanmasında görülen kamu özel ortaklıklarının gelişimine odaklanmıştır. Araştırma, KÖO'ların hem AB ülkelerinde hem de Türkiye'de beslenme programlarının uygulamasında yaygın olarak kullanıldığını göstermiştir. Türkiye'deki KÖO'lar, ürün dağıtımı gibi daha geniş bir çeşitlilik ortaklığı içeren AB ülkelerindeki KÖO'lara nazaran daha çok beslenme ile ilgili eğitim programlarına ağırlık vermektedir. Araştırma kapsamında Türkiye'deki kamu-özel ortaklıklarında Ankara ve İstanbul illerindeki kamu ve özel sektör temsilcileriyle yapılan saha çalışması, önemli bulgular ortaya koymaktadır. Ortaklıklar, okullarda beslenme konusunda halk eğitimi programları düzenlemek için Milli Eğitim Bakanlığı'na başvuran özel sektör temsilcileri tarafından başlatılmıştır. Özel sektör temsilcilerine göre, kamu sektörüyle yaptıkları ortaklıklar 'sosyal sorumluluklarını' yerine getirmelerine, markalarının görünürlüğünü artırmalarına ve bu ürünlere yönelik müşteri sadakatini artırmalarına izin vermektedir. Kamu yetkililerine göre, özel sektörle ortaklığın en önemli yararı, beslenme programlarının uygulanması için sağlanan fondur. Finansmana ek olarak, Bakanlık temsilcileri, özel sektör tarafından okul öğretmenlerine beslenme konusunda verilen eğitimlerin de programların bir başka yararı olduğunu belirtmiştir. Her iki taraf da programlardaki olası çıkar çatışması konusundaki endişelerini dile getirmiş ve bunları önlemek için aldıkları önlemleri ifade etmiştir. Araştırma aynı zamanda Türkiye'nin beslenme politikaları kapsamında kurulan kamu-özel ortaklıkları konusunda dikkate değer bir deneyim edindiğini ancak, sonraki programlar için ortaklık prensiplerini belirten bir rehber geliştirilmesi gerektiğini göstermiştir.
Kamu zararı ve ilgililere rücu

Bu çalışmada, Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu ile mali mevzuatına giren kamu zararı incelenmiştir. Mevzuata aykırı olarak yapılan kamu kaynağındaki artışa engel veya eksilmeye neden olmanın, başka bir anlatımla kamu kaynağında oluşan her zararın kamu zararı olmadığının kavranması önemlidir. Tez üç bölümden oluşmaktadır. Tezin birinci bölümde; kamu kaynağındaki artışa engel veya eksilmeye neden olmanın hangi şartları taşıması halinde kamu zararı oluşturacağı, başka bir deyiş ile kamu zararının unsurları açıklanmıştır. Tezin ikinci bölümde, kamu kaynağındaki oluşan olumsuz durumun kamu zararı olduğu tespit edildikten sonra kamu zararının ekonomik boyutunu, kamu bütçesinden olumsuz eksilmenin veya kamu bütçesine haksız olarak dahil edilmeyen gelirin ekonomik değerini hesaplayabilmek Kanunda ve Yönetmelikte belirtilen kriterler açıklanmış ve kamu zararının tespit yöntemleri olan, kontrol, denetim, inceleme; Sayıştay'ca kesin hükme bağlama ve yargılama konuları ele alınmıştır. Tezin üçüncü ve son bölümde, kamu zararından doğan alacakların takibi, tebliği ve tahsili ile sorumluların haklarında tazmin hükmü verilen kamu zararları tutarların sorumlulardan tahsil ediğinde ve kamu zararının sorumluların malvarlığında değil de ilgililerin malvarlığında artış meydana getirdiğinde ise, sorumluların ilgililere kamu zararı tutarlarını nasıl rücu edebilecekleri konusu incelenmiştir.
1980 sonrası Türkiye'de yerel yönetimler için önerilen modeller

Yerel yönetimlerin ülkemiz yönetim yapısı içinde yer alması neredeyse yüz elli yıllık bir geçmişşe sahiptir. Bu geçen zaman zarfında Yerel yönetimler tarihsel gelişim süreci içerisinde her dönemde değişik sorunlarla karşı karşıya kalmıştır. Bu sorunların çözümü için ortaya birçok öneri atılmış fakat atılan öneriler sorunu çözmeyeyetmemiştir. 1980 öncesi ve sonrası merkezi yönetim ile yerel yönetimler arasında yaşanan sorunlar karşısında tek tek modeller önerilmiştir. Bu modellerin tek bir gerekçesivardır, o da yerel yönetimleri çağdaş demokratik bir seviyeye ulaştırmaktır. Böylecemerkezi yönetimin idari vesayet denetimini ortadan kaldırarak güçlü bir konumagetirilmeye çalışılmıştır. Fakat ortaya atılan bu modeller yerel yönetimler için yarar sağladığı gibi sakınca da doğurmuşlardır. Türkiye'nin bu modellere ayak uydurmasında en önemli etkenler dünyada hızla yayılan küreselleşme, yerelleşme ve bölgeselleşme kavramları olmuştur. Özellikle Avrupa bu kavramlara daha fazla önem vermeye başlamıştır. Türkiye'de Avrupa Birliği'ne girmek isteyen bir devlet olduğu için bu kavramlara ister istemez önem vermek zorunda kalmıştır. Son yıllarda gerçekleşen reformlar yerel yönetimleri merkezi yönetimden ayırmış ve otonom bir yapıya ulaştırmıştır. Avrupa birliği ülkelerininpolitikalarından bilgi sahibi olabilmek ve yararlanmak için lobi kurması zorunlu hale gelmiştir. Fakat çalışmalar tek bir kurumla yönetilemeyeceği ve aynı zamanda diğerkurumlarında birlikte hareket etmeleri gerektiği anlaşılmıştır. Bu konuda yerel yönetimlere çok iş düşmektedir. Bu değerlendirmeler karşısında yerel yönetimler için iyi bir model belirlemeyeçalışırsak eğer, bu model; iyi bir yönetişimden geçer. Çünkü iyi yönetişim toplumu etkin hale getirerek bu sayede toplumda bulunan tüm bireylerin, kurum ve kuruluşlarınbirlikte hareket etmelerini ve karar alma sürecine birlikte katılmalarını sağlayacaktır. Ayrıca merkezin tüm görevlerini yerele devretmesine değil merkez ve yerel arasında iyi bir görev bölüşümünün olmasının gerekliliğine dikkat çekmiş olacaktır.
Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sisteminde uygulamada yaşanan sorunlar ve çözüm önerileri

Türkiye'de yapılan 16 Nisan 2017 referandumuyla Türk tipi başkanlık sistemi olarak da adlandırılan ve kendine özgü bazı farklı yönle bulunan Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemine geçilmiştir. Türkiye'de 24 Haziran 2018 seçimlerinden itibaren Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi uygulanmaktadır. Cumhurbaşkanlığı hükümet sisteminin Türkiye'de yeni uygulanmaya başlanması nedeniyle bazı sorunlar yaşanmaktadır. Bu çalışmada Cumhurbaşkanlığı hükümet sisteminde uygulamada yaşanan sorunlar ve çözüm önerileri ele alınmaktadır. Bu kapsamda yetki devri sorunu, bürokrasinin hantallığı sorunu, Cumhurbaşkanlığı politika kurulları ve ofislerinin uygulamadaki etkinliği, kamu politikalarının oluşturulması ve uygulanmasında politika kurulları ve ofislerle bakanlıklar arasında yaşanan koordinasyon sorunu, Cumhurbaşkanının iş yükü sorunu, bakanların Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemine uyum sağlayamama sorunu, bakanlıkların sayısının düşürülmesinden kaynaklı iş yükü sorunu, Cumhurbaşkanı yardımcı sayısının yetersizliği, milletvekili seçilme yaşının 18'e indirilmesi, TBMM'nin bilgi edinme ve denetleme yollarından yazılı soru önergeleri, TBMM'nin yasama işlevinin azalması, bakan yardımcıları arasında yaşanan koordinasyon sorunu ele alınmıştır. Çalışmada nitel araştırma yöntemlerinden literatür taraması yöntemi ve yarı yapılandırılmış görüşme yöntemi uygulanmıştır. Yarı yapılandırılmış görüşme yöntemi kapsamında milletvekilleri, bakanlıkların üst düzey bürokratları, Cumhurbaşkanlığı teşkilatında yer alan kurum/kuruluş/başkanlıkların üst düzey bürokratları, başkent teşkilatındaki kamu kurum ve kuruluşlarının üst düzey bürokratları ve partilerin üst düzey yöneticileriyle görüşmeler yapılmıştır. Yapılan görüşmeler neticesinde Cumhurbaşkanlığı hükümet sisteminin uygulanmasından kaynaklı bazı sorunlar yaşandığı ve bu sorunların giderilmesi gerektiği ortaya çıkmıştır. Çalışmanın teorik kısmında belirtilen sorunların yapılan uygulama araştırmasıyla da varlığı ortaya çıkarılarak sorunların çözümüne yönelik öneriler getirilmiştir.
Küreselleşmenin Türk kamu yönetimine etkileri

Bu çalışmanın amacı, kamu yönetimi alanında oluşan değişimleri, küreselleşme süreci ile ilişkilendirerek incelemektir. Yönetsel alandaki değişimde, küreselleşmenin hangi alanlarda değişime etkide bulunduğu, değişimin yönü ve oluşan yeni yönetsel anlayış ve yapılanmaya katkısı ele alınmıştır. Çalışma giriş, sonuç ve üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde küreselleşmeye yönelik tanımlama çabalan ve bu konudaki farklı yaklaşımlar ele alınırken, küreselleşmenin tarihsel gelişimine ve sürecin arka planında yatan dinamiklere değinilmekte ve genel olarak küreselleşmenin etki alanları incelenmektedir. İkinci bölümde küreselleşmenin ülke yönetimlerini nasıl ve hangi yönde değişime uğrattığı ele alınmış ve bu değişimin yaşandığı alanlar kamu yönetimi ile ilişkilendirilerek açıklanmıştır. Üçüncü bölümde ise, ülkemiz kamu yönetiminin 1980 sonrası yaşadığı dönüşüm ve bu dönüşümde küreselleşmenin rolü ve etkisine değinilmiş ve bu dönüşümün yaşandığı alanlar incelenmiştir. Çalışmanın bir ve ikinci bölümlerinde konunun daha çok teorik ve kavramsal düzeyde incelenmesine ağırlık verilirken, son bölümde ülkemiz düzeyinde küreselleşmenin yönetsel etkileri, somut örneklerle açıklanmaya çalışılmıştır. Varılan sonuç, küreselleşme sürecinin kamu yönetimlerini kaçınılmaz bir şekilde etkilediği ve dönüştürdüğüdür. Artık ülke yönetimleri, uluslararası toplumla hareket etmekte, evrensel düzeyde oluşan değer, norm ve standartlara göre yemden yapılanmakta, yönetsel amaç ve uygulamaları değişmektedir. Kamu yönetimleri ulusal toplumla birlikte uluslararası toplumun da etkisine açık hale gelmektedir. Oluşan yeni yönetim anlayışı ile piyasaya, iç-dış topluma karşı duyarlı, esnek örgütlenmeye sahip, şeffaf-katıkmcı, hızlı işleyen bir yapılanma ortaya çıkmış bulunmaktadır. XII
Kapitalist ataerkil iktidar ilişkileri dahilinde kentsel mekanda kadının gündelik hayatının coğrafyası Tokat örneği

Bu çalışma, kapitalist ataerkil sistem ile inşa edilen kentsel mekanla farklı sınıfsal ve kültürel yapılara sahip kadınların gündelik hayat pratikleri bağlamında nasıl bir ilişki geliştirdiğini belirleme amacı taşımaktadır. Gündelik hayata odaklanmanın temel sebebi toplumsal yapıya dağılmış ve bireylere belirli roller atfetmiş iktidar ilişkileri ile aralarında karşılıklı bir ilişkinin olmasıdır. Bu bakımdan gündelik hayat ile ilgili Henri Lefebvre'in, iktidar ilişkileri ile ilgili de Michel Foucault'nun geliştirmiş oldukları kuramlardan faydalanılmıştır. İktidar mücadelesi alanı olan gündelik hayat pratiklerini irdelemek bu pratiklerin cinsiyetçi doğasını toplumsal mekan bağlamında görme olanağı yaratmaktadır. Çünkü cinsiyete dayalı işbölümünün yarattığı iktidar ilişkileri, mekanın kurgulanma biçimi ve işleyişi üzerinde etkilidir. Dolayısıyla toplumsal cinsiyet ilişkilerinin bir coğrafyası vardır. Bu coğrafya doğrultusunda kadın ve erkeğin mekanı deneyimlemesi, toplumsal cinsiyet kimliğinin toplumsal inşası sonucunda farklılaşmaktadır. Bununla birlikte kadınlığın tekil bir kategori olmadığı gerçeği göz önüne alındığında kadınlar arasında da mekanı deneyimleme açısından farklılık vardır. Bu farklılığın temelinde ise kadınların sınıfsal ve kültürel konumları yatmaktadır. Buradan hareketle bu çalışma kadınların kentsel mekan ile olan ilişkisini, Tokat kentinde farklı sınıfsal ve kültürel yapılara sahip iki semt örneği üzerinden belirlemeye çalışmıştır. Bu çerçevede kadınların kentsel mekanla kurduğu ilişki, kadınların gündelik hayatı temelinde haritalandırılarak nesnel bir şekilde açıklanmaya çalışılmış; yapılandırılmış görüşme planı ile elde edilen bulgular ise niteliksel olarak çözümlenmiştir. Her iki semtte yaşayan kadınların sınıfsal ve kültürel farklılıkları kentsel mekandaki gündelik hayat coğrafyalarının da farklılaşmasına yol açmaktadır.
Birinci Türkiye Büyük Millet Meclisi Dönemi siyasal rejimi ve Anayasal düzeni

Birinci Dünya Harbi sonrası, Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin kuruluşuyla sonuçlanacak çok önemli anayasal ve siyasal gelişmelerin yaşandığı bir dönemdir. Bu dönem içerisinde yaşanan gelişmelerin merkezinde Birinci Türkiye Büyük Millet Meclisi bulunmaktadır. Birinci Meclis sadece milli mücadelenin yürütüldüğü bir komuta merkezi değil, siyasal rejimi temelinden değiştiren, anayasal düzenlemeleri hayata geçiren bir yasama organı olarak da tarihi bir role sahiptir. Osmanlı Devleti'nin sona ererek Türkiye Devleti'nin kurulduğu bu dönem içerisinde Birinci Meclis, kuvvetler birliği sistemini benimsemiş ve kendisini tek meşru iktidar olarak tanıtmıştır. Mütareke döneminin kendine has koşulları içinde, Osmanlı anayasal tecrübesinden ve parlamento geçmişşinden gelen birikim, meşruti monarşiden cumhuriyete geçişin alt yapısını oluşturmuştur. Cumhuriyet döneminin siyasal rejimini belirleyen temel ilkeler yine bu dönemde ortaya çıkmıştır. Anayasal meselelerin müzakereleri esnasında Meclis'te çok çeşitli fikirler dile getirilmiş, özgür bir tartışma ortamında en temel siyasal ve anayasal konular uzun tartışmalara konu olmuştur. Bu minvalde Meclis'te yer alan Birinci ve İkinci guruba mensup vekillerin siyasi görüş farklılıkları da söz konusu tartışmalarda açığa çıkmaktadır. Siyasal rejim değişikliğinin yeni bir devletin kuruluşuyla sonuçlanacak gelişiminde; temel anayasal ve siyasal ilkeler olarak milli hakimiyet, kuvvetler birliği, meclis üstünlüğü ve halkçılık benimsenmiştir. Bu ilkeler hukuki düzenlemelerin çerçevesini çizmiştir. 1921 Anayasasında meclis hükümeti sistemi benimsenmekle beraber, uygulamada yasama ve yürütme arasında yetki mücadelesi yaşanmıştır. Meclis'in yargı yetkisini kullandığı bir organ olarak İstiklal Mahkemeleri dönem içerisinde tartışmalara sebep olmuş, mahkemelerin görev ve yetkilerinin sınırlandırılması meclis gündemini işgal etmiştir.
Kapitalizmin krizleri ile devleti anlama: Kapitalist form ve işlev tartışması

Kapitalizmin oluşumsal farklılığı kendini artı değere el koyuş biçiminde gösterir. Kapitalist üretim ekonomik ve siyasi alanı birbirinden ayırmakla kapitalizme özgü toplumsal formlar yaratır. Kapitalizm içindeki bu toplumsal formların ekonomik alan ve siyasal alanın ayrılığı bağlamında ayrılığı yapısall bir ayrılık olmaktan öte kurumsal bir ayrılık olarak görülmelidir. Piyasa, kapitalizmin oluşumsallığının toplumsal formu olarak kapitalizmin çelişkilerinin sürekli kılındığı ve kapitalizme özgü kriz eğilimlerin somutluk kazandığı yer olarak ortaya çıkar. Kapitalist üretim biçiminde kriz eğilimi olasılık olmaktan öte kapitalizmin içkin bir parçasıdır. Devlet, kapitalizmin oluşumsallığının tamamlayıcısı ve biçimlendiricisi olarak; ekonomik zoru destekleyen, toplumsal düzenin sürdürülebilirliği için uygun koşulları sağladığından niteliksel olarak kapitalist devlettir. Kapitalist devlet olma niteliği, devlete üretim biçiminin toplumsal formu olarak krizi 'önleyici' karşı eğilimler yaratma işlevi yükler. Bu kavramsal çerçeve üzerinden öncelikle krizlerin üretim biçimi ile belirlenen özgün nitelikleri araştırılacak bu bağlamda tarihsel krizler, tarihsel geçiş dönemi krizleri ve tarihsel yeniden yapılanma krizleri olarak sınıflandırılmış ardından çalışmanın genel yapılanması içerisinde tarihsel yeniden yapılanma krizleri niteliksel olarak kapitalist devlet formunun işlevlerinin değişimini belirleme anlamındaki nedenselliği incelenmiştir. Bununla birlikte kriz teorisinde yüksek bir soyutlama düzeyinde ele alınan unsurların somut yaşanmışlığı içinde tartışılması zorunluluğu kapitalist üretim biçiminin tarihsel yeniden yapılandırma krizlerini tanımlama ve farklılaştıran noktalarını belirleme gereği yaratır. Bu bağlamda 1873, tarihsel yeniden yapılandırma krizi, 'kriz' kavramının tanımı gereği olan kriz öncesi ve sonrası durum arasında yaşanan farklılaşma temelinde kapitalist devletin karşı eğilimler üzerinden belirlenen işlevleri ile ayrıştırılmıştır.