turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
1999 Marmara depremlerinin etkilerinin travma sonrası gelişim modeli çerçevesinde değerlendirilmesi

Oldukça stresli yaşam olaylarıyla müdcadelenin bir sonucu olarak görülen travma sonrası gelişim kavramı (Tedeschi ve Calhoun, 2004) ile ilgili çalışmalar son yirmi yıl içinde katlanarak artmıştır (Eve ve Kangas, 2015). Deprem gibi doğal felaketlerin ülkemizdeki yaşanma sıklıkları ve yıkıcı sonuçları göz önünde bulundurulduğunda depremin akut etkileri kadar daha uzun vadeli sonuçlarının da incelenmesi önem kazanmıştır. Bu çalışma kapsamında, Marmara depreminden 16 yıl sonra depremin, maruz kalan bölge insanı üzerindeki etkilerinin, Travma Sonrası Gelişim Modeli çerçevesinde değerlendirilmesi hedeflenmiştir. Bu amaçla yaşları 33 ile 58 arasında değişen Kocaeli depremini yaşamış ve şu anda Kocaeli'nde yaşayan 100 kadın ve 87 erkek olmak üzere toplamda 187 kişiye ulaşılmıştır. Katılımcılara kartopu örneklem yoluyla ulaşılmıştır. Bu amaçla katılımcılara demografik bilgi formu, Travma Sonrası Gelişim Ölçeği, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği, Travma Sonrası Stres Tanı Ölçeği, Pozitif ve Negatif Duygu Durum Ölçeği, Travmatik Yaşantı/ Deprem Yaşantısı Ölçeği, Travma Hakkında Kendini Açma Ölçeği, Travma Hakkında Kendini Açma Düzeyi ve Kendini Açmada Yönelinen Kaynaklar ile ilgili sorular uygulanmıştır. Korelasyon analizi sonucunda Travma sonrası gelişim ile pozitif duygulanım, algılanan sosyal destek, travma hakkında konuşmaya yönelik eğilim, travma hakkında kendini açma sırasında ortaya çıkan duygusal tepkinin varlığı, kendini açma düzeylerinden biri olan yakınlarla konuşma düzeyi, diğer yollar kendini açma düzeyi arasında pozitif yönde anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Travma anında deneyimlenen şiddet ile travma sonrası gelişim arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki saptanmıştır. Cinsiyetin temel değişkenlere göre farklılaşıp farklılaşmadığına tekrarlı ölçümler için çok faktörlü varyans analizi ile bakılmıştır. Bulgularda kadınların travma hakkında kendilerini açma sırasında verdikleri duygusal tepkinin ve travma hakkında yakınlarıyla konuşma düzeyinin erkeklere kıyasla anlamlı olarak daha fazla olduğu bulunmuştur. Bunlara ek olarak bir model testi yapılmıştır. Yapısal eşitlik modeli sonuçlarına göre travma sonrası gelişimi, pozitif duygulanımın, algılanan sosyal desteğin ve travma hakkında kendini açma sırasında verilen duygusal tepkilerin doğrudan yordadığı bulunmuştur.
Anne-baba kabul-reddinin psikolojik uyum üzerindeki etkisinin kimlik duygusu açısından incelenmesi

Anne-Baba Kabul-Reddinin Psikolojik Uyum Üzerindeki Etkisinin Kimlik Duygusu Açısından İncelenmesiBu araştırmada 671 üniversite öğrencisi, anne-baba kabul-reddi, psikolojik uyum ve kimlik duygusu açısından incelenmiştir. Araştırmada Rohner'in (1986, 1999) geliştirdiği Ebeveyn Kabul-Red/Kontrol Ölçeği Anne ve Baba formları, Kişilik Değerlendirme Ölçeği ve Dereboy ve ark. (1994) tarafından geliştirilmiş olan Kimlik Duygusu Değerlendirme Aracı uygulanmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgular, kimlik duygusunda sorun yaşayan üniversite öğrencilerinin anneleri ve babaları ile olan ilişkide sorun yaşamayanlara göre daha yüksek düzeyde saldırganlık, ihmal, ayrışmamış red ve düşük düzeyde sıcaklık göstermiştir. Genel psikolojik uyum açısından, bu araştırmada elde edilen bulgular, kimlik duygusunda sorun yaşayan üniversite öğrencilerinin genel psikolojik uyumlarının kimlik duygusunda sorun yaşamayanlara göre daha sağlıksız olduğunu ortaya koymuştur. Kimlik duygusunda sorun yaşayan üniversite öğrencileri kimlik duygusunda sorun yaşamayanlara göre daha saldırgan, bağımlı ve olumsuz bir benlik algısına ve özyeterliliğe sahiptirler, uygun duygusal tepkiler vermekte zorlanmaktadırlar, duygusal tutarlılıkları yoktur ve olumsuz bir dünya görüşüne sahiptirler. Çocuklukta ebeveynler ile yaşananların bugünkü psikolojik uyum üzerindeki etkisinde kimlik duygusunun aracılık etkisi incelendiğinde, üniversite öğrencilerinin bugünkü psikolojik uyumları hem çocuklukta anne-babalarıyla ilişkide algıladıkları kabul-red hem de kimlik duyguları ile ilişkilidir. Diğer yanda, kadın üniversite öğrencilerinin bugünkü psikolojik uyumları sadece kimlik duyguları ile ilişkilidir. Erkek üniversite öğrencilerinin kimlik duyguları çocuklukta algılanmış olan anne-baba kabulü ile psikolojik uyum arasındaki ilişkiye kısmi aracılık etmiştir.
The relationship between attachment and motivated forgetting: Investigating the effects of attachment style and mental representations of attachment figures on the directed forgetting of autobiographical memories

Önceki araştırmalar güvenli bağlanmanın, stresli bir olay gerçekleştikten sonra ortaya çıkan duyguların düzenlenmesi ile ilişkisine odaklanmıştır. Bağlanmanın henüz olumsuz duygu ortaya çıkmadan önceki rolü açık değildir. Otobiyografik bellek ve duygu düzenleme literatürü bize anıları hatırlamanın duyguların ortaya çıkarılmasını ya da bastırılmasını kontrol etmek için de kullanılabildiğini göstermektedir. Bu çalışmayla ilk defa bağlanma ve duygu düzenleme arasındaki ilişki, güvenli bağlanan bir figürü düşünmenin olumsuz anıları baskılamaya olan etkisine bakılarak araştırılmıştır. İlk olarak katılımcılar aldıkları bağlanma puanlarına göre güvenli ve güvensiz olarak iki gruba ayrılmıştır. Daha sonra, katılımcılardan seçkisiz olarak atandıkları deneysel koşula uygun olarak bağlanma figürlerini, arkadaşlarını ya da tanıdıkları birini düşünmeleri istenmiştir. Bu zihinsel imgeleme işleminden hemen sonra katılımcılara eşit sayıda olumlu ve olumsuz kelime içeren iki kelime listesi sırayla sunulmuştur. Katılımcılardan her bir kelime için belirli birer anı hatırlamaları istenmiştir. Her imgeleme koşulunda bulunan katılımcıların yarısına birinci listedeki anıları unutmaları ve sadece ikinci listedeki anıları hatırlamaları gerektiği söylenirken kalan tüm diğer katılımcılara ise her iki listedeki tüm anıları hatırlamaları gerektiği söylenmiştir. Çalışmanın sonunda, tüm katılımcılardan tüm anılarını hatırlamaları istenmiştir. Sonuçlar imgelemin olumlu ya da olumsuz anıları baskılamada anlamlı bir etkisinin olmadığını göstermiştir. Ancak, yönlendirilmiş unutma ile anı hatırlama arasındaki ilişkide bağlanma stilinin moderatör rolü anlamlı bulunmuştur. Bu etkiye göre, güvenli bağlananlar olumlu anılarını baskılayamazken güvensiz bağlananlar olumlu anılarını baskılayabilmişlerdir. Her iki bağlanma stilinde de olumsuz anılar baskılanamamıştır. Bu sonuçlar güvensiz bağlanma stilinin olumlu anıların baskılanmasını kolaylaştırdığını ve böylelikle kişinin duygu durumunu aşağıya çektiğini göstermektedir.
Kamu Personeli Seçme Sınavına hazırlanan öğretmenlerin gelecek kaygıları, intihar düşüncelerinin saptanması ve sosyodemografik değişkenlerle ilişkisinin incelenmesi

Araştırmada Kamu Personeli Seçme Sınavına hazırlanan ve hazırlanmayan mezun öğretmenlerin aile işlevleri, gelecek kaygısı ve intihar düşüncesi düzeyleri saptanmıştır. Çalışmaya, 23-26 yaş arası 120 birey ile örneklem grubu oluşturulmuştur. Katılımcılardan çalışmaya katılmaya gönüllü olanlara Bilgilendirilmiş Onam Formu, Sosyodemografik Veri Formu, İntihar Düşüncesi Ölçeği, Sürekli Kaygı Ölçeği uygulanmıştır. Araştırmaya katılanların sonuçları incelendiğinde bireylerin yaşları, sınava giriş sayıları, anne-baba tutumları, medeni durumları, genel ağırlıklı not ortalamaları, doğum sıraları, cinsiyetleri ile intihar düşüncesi ve gelecek kaygısı puanları açısından anlamlı fark bulunmaktadır. Bireylerin Kamu Personeli Seçme Sınavına hazırlanma durumları ile intihar düşüncesi ölçeğinden aldıkları puanlar arasında anlamlı fark görülmektedir. Bireylerin gelir düzeyleri ve kardeş sayılarına göre gelecek kaygısı puanları açısından istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde farklılaştığı görülmüştür. Bireylerin gelecek kaygı ölçeğinden aldıkları puanlar ile gereken ilgiyi gösterebilme, genel işlevler ve duygusal tepki verebilme alt ölçeklerinden aldıkları puanlar arasında anlamlı ve pozitif yönde ilişki olduğu görülmektedir. Bireylerin gereken ilgiyi gösterebilme, genel işlevler ve duygusal tepki verebilme düzeyleri arttıkça; gelecek kaygısı düzeylerinin de artmakta olduğu görülmektedir. Bireylerin intihar düşüncesi ölçeğinden aldıkları puanlar ile problem çözme ve davranış kontrolü alt ölçeklerinden aldıkları puanlar arasında anlamlı ve pozitif yönde ilişki olduğu görülmektedir. Bireylerin problem çözme ve davranış kontrolü düzeyleri arttıkça; intihar düşüncesi düzeylerinin de artmakta olduğu gözlenmiştir. Bunların yanı sıra bireylerin mezun oldukları bölüm, branş seçimleri ile intihar düşüncesi, gelecek kaygısı puanları açısından anlamlı fark bulunmamaktadır. Sonuç olarak, Kamu Personeli Seçme Sınavına hazırlanan ve hazırlanmayan öğretmen adaylarındaki gelecek kaygıları arasında anlamlı bir fark bulunmazken; intihar düşünceleri açısından Kamu Personeli Seçme Sınavına hazırlanan öğretmenlerde intihar düşüncelerinin daha fazla olduğu bulunmuştur.
Üniversite öğrencilerinin duygusal yeme davranışlarının ve duygusal iştahlarının incelenmesi

Duygular, davranışlarımızı yönlendiren en önemli ve güçlü kaynaklardan birisi olduğu gibi yemekle olan ilişkimizde de etkisi büyüktür. Yeme davranışı, bazen bireylerin duygularından kaynaklanabilmektedir. Üniversite öğrencilerinin içinde bulunduğu dönem, yetişkinliğe geçiş aşaması olup, çocukluk çağı sonrası ilk basamaktadır. Hem ailelerinden ayrılmaları hem de kendi özgür tercihlerini daha belirgin biçimde yapmaya başlamaları ve dış etkilere daha fazla maruz kalmaları, beslenmeleri açısından yeni bir dönem açmaktadır. Bu çalışmada üniversite öğrencilerinin duygusal yeme davranışlarının duygusal iştahları üzerine etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırma nicel araştırma yöntemlerinde bir çalışma olup, ilişkisel tarama modelinde gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın evreni Çankırı Karatekin Üniversitesi'nde öğrenim gören öğrencilerden oluşmaktadır. Araştırmanın örneklemi ise kredi yurtlar kurumunda kalan 18-22 yaş arası 200 kadın ve 200 erkek öğrenciden oluşmaktadır. Katılımcıların demografik özellikleri, antropometrik ölçümleri, duygusal iştahları ve duygusal yeme davranışları verileri değerlendirilmiştir. Duygusal Yeme Ölçeği ve Duygusal İştah Anketi arasındaki ilişkinin belirlenebilmesi için korelasyon analizi yapılmış ve pearson korelasyon katsayısı elde edilmiştir. Cinsiyete ve şu andaki kilodan memnun olma durumuna göre, yemek yemeyi etkileme durumunun anlamlı farklılık gösterip göstermediği tek yönlü varyans analizi ve bağımsız gruplarda t testi ile incelenmiştir. Kadın ve erkeklerde duygusal yeme davranışlarının duygusal iştahlarını etkileme durumu regresyon modelleri kurularak incelenmiştir. Araştırma sonucunda katılımcıların duygusal durumlarının, yemek yemeyi etkileme durumuna göre; gerginlik durumlarında yeme, olumsuz duygularla başa çikabilmek için yeme ve uyaran karşısında kontrol gibi alt boyutlarında farklılaşma olduğu tespit edilmiştir. Katılımcıların duygusal durumunun yemeyi etkileyip etkilemediğine yönelik olarak; negatif duyguların anlamlı düzeyde farklılık gösterdiği görülmektedir. Katılımcıların duygusal yeme ölçeği alt boyutlarının tamamının, cinsiyete göre anlamlı farklılaştığı tespit edilmiştir. Katılımcıların gerginlik durumlarında yeme, olumsuz duygularla başa çıkabilmek için yeme ve kendini kontrol edebilme alt boyutları şu andaki kilo ile ilgili düşünceye göre anlamlı farklılık gösterdiği tespit edilmiştir. Katılımcıların duygusal iştah anketinin şu anki kilo hakkındaki düşüncelere göre değişimi; negatif duygu ve negatif toplam alt boyutlarının şu andaki kilo hakkındaki düşüncelere göre anlamlı düzeyde farklılık gösterdiği, tespit edilmiştir. Özet olarak bu araştırmada üniversite öğrencilerinin duygusal durumlarının yeme alışkanlıkları üzerine olan etkisi araştırılmış olup elde edilen verilerin analizi sonucunda anlamlı sonuçlar elde edilmiştir. Üniversite çağı bir bireyin hayatında yeni bir zaman dilimine geçişi oluşturur ve bu dönemde duygusal davranışlar pek çok etkenle beraber bu süreci etkilemektedir.
Beliefs about emotions, sociotropy-autonomy and attitudes toward psychotherapy

Bu çalışmada, duygularla ilgili inançlar ve psikoterapiden yararlanmaya yönelik tutumlar arasındaki ilişki incelenmiştir. Özellikle, öfke ve üzüntü duygularını deneyimleme ve ifade etmeye yönelik inançların psikoterapiye yönelik tutumlar üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Ek olarak, sosyopropi ve otonomi yönelimlerinin insanların olumsuz duyguları ifade etmenin risklerine dair algılarını nasıl etkilediği incelenmiştir. Daha güçlü sosyotropik yönelime sahip insanların, duyguları ifade etmenin ilişkilere zarar verebileceği gibi daha ilişkisel inançları vurgulayacakları düşünülmüştür. Daha güçlü otonomik yönelime sahip olanların ise, duyguları ifade etmenin onları zayıf gösterebileceği gibi, daha bireysel düzeyde inançları vurgulamaları beklenmiştir. Çalışma kapsamında, öfke ve üzüntü duygularını deneyimleme ve ifade etmenin zarar ve yararlarıyla ilgili inançları ölçmek için yeni bir anket geliştirilmiştir. Araştırmada, Duyguları İfade Etmenin Zararlarına ve Yararlarına Yönelik İnançlar Ölçeği, Kişisel Tarz Envanteri ve Psikoterapi Hakkındaki Düşünceler Ölçeği kullanılmıştır. Regresyon analizi sonuçları, öfke ve üzüntüyü ifade etmenin zararlarına yönelik inançların, psikoterapiye yönelik olumsuz tutumlar ile pozitif yönde ilişkili olduğunu göstermiştir. Ayrıca insanların üzüntüyü ifade etmenin yararları hakkındaki inançları ile psikoterapiye yönelik olumsuz tutumlarının negatif yönde ilişkili olduğu bulunmuştur. Literatür ile tutarlı olarak, kadınların, duygularla ilgili inançların etkisinden bağımsız olarak, psikoterapi hizmetlerinden yararlanma konusunda daha olumlu tutumlara sahip oldukları bulunmuştur. Son olarak, sosyotropi ve otonomi kişisel tarzlarının, duyguların kişisel ve ilişkisel alanlardaki zararlarına dair inançları beklendiği gibi öngörmediği görülmüştür. Bu çalışma, Türkiye'de insanların psikoterapi hizmetlerinden yeteri kadar yararlanmamalarının ardındaki duygusal nedenleri detaylandırarak psikolojik yardım arama literatürüne katkıda bulunmuştur. Elde edilen bulgular, insanların psikolojik danışmanlıktan yararlanma oranlarını iyileştirmek açısından tartışılmıştır.
The effects of maternal characteristics on prenatal attachment in first-time mothers

Bu çalışma hamilelik döneminde anneye ait özelliklerin, anne adayının henüz doğmamış bebeği ile kurduğu bağ üzerindeki etkisini görmeyi amaçlamıştır. Bu kapsamda yaşları 18-41 (AO = 30.2 yıl, Ss = 4 .42) arasında değişen 248 kadın çalışmaya katılmış ve demografik, hamilelik dönemi ve psikososyal değişkenlere yönelik envanterleri cevaplamışlardır. Bütün katılımcılar ilk çocuğuna hamile kadınlardan oluşmakta ve araştırmaya katıldıklarında hamileliklerinin 13 ile 42. hafta (AO = 31.5 hafta, Ss = 5 .50) aralığında yer almaktadır. Katılımcılara verilen araştırma bataryası Demografik Bilgi Formu, Duygu Düzenleme Güçlüğü Ölçeği, Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri Revize Formu, Kısa Semptom Envanteri, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği ve Çok Boyutlu Öfke Ölçeği'den oluşmaktadır. Verilerin analizi için öncelikle demografik, hamilelik dönemi ve psikososyal değişkenler ile prenatal bağlanma arasındaki ilişkiye ve daha sonra regresyon analizi uygulanarak hangi değişkenlerin prenatal bağlanma için yordayıcı olduğuna bakılmıştır. Sonuçlar hamilelik haftası, yaş, hamile kalmak için tedavi görmüş olmak, psikiyatrik hastalık geçmişşi, yenidoğan bakımında yetkin hissetmek, bebeğin adına karar vermiş olmak, bebeğin cinsiyeti, romantik bağlanma stili, algılanan sosyal destek, duygu düzenleme güçlüğünde farkındalık eksikliği ve sıkıntılıyken bilişleri ve davranışları kontrol etmede güçlük ile doğum öncesi bağlanma arasında anlamlı bir ilişki olduğunu göstermiştir. Buna ek olarak yaş, romantik bağlanma stili ve öfke düzeyi doğum öncesi bağlanmayı yordayan değişkenler olarak bulunmuştur. Çalışmanın bulguları, ilgili literatu r ışığında tartışılarak, çalışmaya dair kısıtlılıklar belirlenmiş ve gelecek için yapılması uygun olacak araştırma ve uygulamalar önerilmiştir.
The cognitive and affective characteristics of antisocial youth with and without callous-unemotional traits: A systematic review of evidence

Giriş: Son yıllarda yapılan çalışmalar, davranım bozukluğu yaşayan çocuk ve gençlerin deneyimlerinin heterojen yapısına vurgu yapmaktadır. Bu nedenle, davranış bozukluğunu daha iyi tanımlayabilmek için alt gruplarını inceleyen bir yaklaşımı benimsemek önemlidir. Bu yaklaşımlardan biri, davranım bozukluğu yaşayan çocuk ve gençleri katı-duygusallıktan yoksun kişilik özelliğine sahip olup olmamaya bağlı olarak iki alt grup olarak değerlendirmektir. Bu özelliğe sahip çocukların sosyal-bilişsel becerileri, diğer saldırgan çocuklara göre önemli farklılıklar gösterir. Bu bağlamda, katı-duygusallıktan yoksun kişilik özelliği saldırgan davranışın etiyolojisindeki biyolojik ve psikolojik etmenler de de, diğer alt gruplara kıyasla, farklılıkların gözlenmesine sebep olabilir. Amaç: Çalışmanın amacı, katı-duygusallıktan yoksun kişilik özelliği ile bağlantılı olan duygusal, bilişsel ve nörolojik farklılıkları inceleyen araştırmaların kapsamlı ve sistematik bir derlemesini sunmak ve araştırma bulgularını gelişimsel psikopatoloji bağlamında değerlendirmektir. Yöntem: Literatür taraması, Web of Science, Pubmed ve PsycInfo veri tabanları kullanılarak yapılmıştır. Kriterlere bağlı kalarak yapılan elemeler sonucunda 52 çalışma mevcut araştırma kapsamında değerlendirmeye alınmıştır. Bulgular: Yapılan çalışmalar, katı-duygusallıktan yoksun kişilik özelliğine sahip çocuk ve gençlerin empati ve pişmanlık hissetmede bozukluk, duygusal tepkisellikten yoksunluk ve kendi çıkarları için başkalarını kullanma eğilimi gösterdiklerini ortaya koymuştur. Ayrıca, bu özellikleri taşıyan çocukların ciddi ve uzun süreli anti-sosyal sonuçlar yaşama riskinin daha fazla olduğu görülmektedir. Bu bulgular bu grubu tanısal sınıflandırma sistemlerinde belirlemenin klinik önemini desteklemektedir. Sonuç: Saldırgan davranış gösteren gençler arasında katı-duygusallıktan yoksun özellikler taşıyanların tespit edilmesi, daha ciddi suç işleme olasılığı olan ve suç işlemede devamlılık gösterecek kişilerin belirlenmesi bakımından faydalı olacaktır. Bu çalışma aynı zamanda davranım bozukluğunun alt grupları için farklı müdahale ve önleme programlarının geliştirilmesinin önemini vurgulamaktadır.
3-6 yaş arası okul öncesi çocukların oyuncak tercihleri ve cinsiyet kalıp yargıları ile ebeveynlerinin toplumsal cinsiyet algıları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Toplumsal cinsiyet, sonradan öğrenilen, değişebilen ve insanların oluşturduğu bir kavramdır. 3-6 yaş arası çocuklarda toplumsal cinsiyet algısı oluşmaya başlamaktadır. Toplumsal cinsiyette roller ve cinsiyete yönelik davranış kalıp yargıları çevreden öğrenilir ve kültürden kültüre değişir. Bu öğrenmenin gerçekleştiği ilk yer ailedir. Aile, çocuğunu toplumsal beklentilere göre yetiştirme eylemindedir. Bundan dolayı bu araştırmada ebeveynlerin sahip oldukları toplumsal cinsiyet algılarının okul öncesi dönemdeki çocuklarının oyuncak tercihlerine ve cinsiyet özelliklerine ilişkin kalıp yargılarına etkisi incelenmiştir. Araştırmada nicel yöntemlerden biri olan ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubuna 50'si devlet 50'si özel kuruma bağlı anaokulundan toplam 100 çocuk ile birlikte anne ve babaları katılmıştır. Araştırmada araştırmacı tarafından hazırlanan çocuk gözlem formu, yine araştırmacı tarafından hazırlanan kişisel bilgiler formu, Cinsiyet Kalıp Yargı Ölçeği ve Toplumsal Cinsiyet Algısı Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizinde yazılım programı kullanılarak betimsel analizler yapılmıştır. 3-6 yaş arası okul öncesi çocukların oyuncak tercihleri ve cinsiyet kalıp yargıları ile ebeveynlerinin toplumsal cinsiyet algıları arasındaki ilişkileri çözümlemek amacıyla yürütülen bu çalışmada araştırmaya katılan annelerin ve babaların toplumsal cinsiyet algılarının çocuklarının cinsiyet kalıp yargıları üzerinde etkili olduğu fakat çocuklarının oynadıkları oyuncakları üzerinde etkili olmadığı sonucuna varılmıştır. Diğer değişkenlere göre; 3-6 yaş grubu çocukların kız ya da erkek olmalarının çocukların kadın kalıp yargısallık durumlarını etkilediği görülmüştür. Bu durumda kız çocuklarının kadın cinsiyet kalıp yargısallık durumları yüksek iken, erkek çocuklarının ise erkek kalıp yargısallık durumlarının daha yüksek olduğu görülmektedir. Fakat 3-6 yaş grubu çocukların cinsiyet kalıp yargısallık durumlarının, yaşlarına ve özel ya da devlet okulunda okumalarına göre farklılaşmadığı görülmüştür.
Depresyon ve sosyal destek ilişkisinde sosyal beceri ve duygusal farkındalığın aracı rolünün incelenmesi

Bu çalışmanın amacı sosyal desteğin depresyonu yordamasında sosyal beceri, duygusal farkındalık ve yalnızlığın aracı rolünün incelenmesidir. Çalışmanın katılımcılarını 18-65 yaş arası 181 kadın ve 171 erkek olmak üzere toplam 352 kişi oluşturmaktadır. CES-Depresyon Ölçeği, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği, A Sosyal Beceri Ölçeği-80, A Duygusal Öz Farkındalık Ölçeği-10, UCLA Yalnızlık Ölçeği ve çalışmacı tarafından hazırlanan Demografik Bilgi Formu kullanılmıştır. Depresyon, sosyal destek, sosyal beceri, duygusal farkındalık ve yalnızlık ölçeklerine ait toplam puanlar arası korelasyon analizleri yapılmıştır. Depresyon ve yalnızlık arasında, sosyal beceri ve duygusal farkındalık arasında, sosyal beceri ve sosyal destek arasında, duygusal farkındalık ve sosyal destek arasında pozitif yönde ilişki görülmüştür. Diğer değişkenler arasında negatif yönde ilişki bulunmuştur. Depresyonun yordanmasında sosyal desteğin etkisinin incelenmesi için yapılan basit doğrusal regresyon analizi sonucunda sosyal desteğin depresyonun anlamlı bir yordayıcısı olduğu görülmüştür. Depresyonun yordanmasında sosyal destekle beraber sosyal beceri, duygusal farkındalık ve yalnızlık değişkenleri de dahil edilerek çoklu doğrusal regresyon analizleri yapılmış, ilgili değişkenlerin depresyonu açıklayabildiği görülmüştür.
Adolesan Sporcuların Tükenmişliğinin Belirlenmesinde Algılanan Ebeveyn Mükemmeliyetçiliği ve Güdüsel İkliminin Rolü

Giriş-Amaç: Çalışmanın amacı adolesan sporcuların tükenmişlik düzeylerinin belirlenmesinde spora yönelik anne ve baba mükemmeliyetçiliği ve algılanan anne ve baba güdüsel iklim rolünü araştırmaktır. Çalışmanın ikinci amacı ise tükenmişlik düzeyinin cinsiyet, spor türü ve spor deneyimine göre incelenmesidir. Gereç-Yöntem: Çalışmaya 12-18 yaş arası 152 kız (Xyaş= 13.07 1 .37) ve 182 erkek (Xyaş=13. 73 1.81) olmak üzere toplam 334 (Xyaş=13.43 1 .66) sporcu katılmıştır. Katılımcılara 'Kişisel Bilgi Formu' ile birlikte 'Sporda Tükenmişlik Ölçeği', 'Ebeveyn Güdüsel İklim Envanteri-2' ve 'Spora Özgü Çok Boyutlu Mükemmeliyetçilik Ölçeği'nin Algılanan Aile Baskısı Alt Boyutu' uygulanmıştır. Verilerin analizinde çoklu hiyerarşik regresyon analizi ve bağımsız örneklemlerde t testi kullanılmıştır. Bulgular: Analiz sonuçlarına göre, algılanan anne mükemmeliyetçiliği tükenmişliğin duygusal/fiziksel tükenme ( =0.22, p<0.05) ve duyarsızlaşma ( =0.21, p<0.05) alt boyutlarının ve genel tükenmişliğin pozitif ( =0.23, p<0.05) yordayıcısı olarak bulunmuştur. Bunun yanı sıra, babanın yarattığı öğrenme/haz iklimi tükenmişliğin azalan başarı hissi ( = -0.29, p<0.05) ve duyarsızlaşma ( = -0.17, p<0.05) alt boyutlarının ve genel tükenmişliğin negatif ( = -0.25, p<0.05) yordayıcısıdır. Regresyon sonuçları, babanın yarattığı endişe ikliminin tükenmişliğin duygusal/fiziksel tükenme ( =0.17, p<0.05) alt boyutunun pozitif yordayıcısı olduğunu ortaya koymuştur. Yapılan bağımsız örneklemlerde t test analiz sonuçları cinsiyete göre genel tükenmişlik düzeyi, duyarsızlaşma, duygusal/fiziksel tükenme alt boyut puanlarında anlamlı fark vardır. Spor türüne göre genel tükenmişlik düzeyi ve azalan başarı hissi alt boyut puan ortalamalarında anlamlı fark bulunmuştur. Spor deneyiminde ise duyarsızlaşma alt boyut puan ortalamalarına göre anlamlı fark bulunmuştur. Sonuç: Bulgular, algılanan ebeveyn mükemmeliyetçiliği ve ebeveynlerin yarattığı güdüsel iklim algısının adolesan sporcuların tükenmişlik düzeylerinin belirlenmesinde önemli rol oynadığını göstermektedir.