turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği sürecinde Türk Polis Teşkilatı'nın eğitim, yönetim ve politikalarının Avrupa Birliği üye ülkeleri ile karşılaştırılması

Bu tez Türkiye'nin 50 yıllık bir döneminde devlet politikası olarak yürüttüğü Avrupa Birliği sürecinde Türk polis teşkilatına düşen görev ve sorumlulukları ile değişim sürecini konu almaktadır. Türkiye'nin her dönem hükümet programları içerisinde yer alan Avrupa Birliğine uyum süreci içerisinde yapılan tüm düzenlemeler Türk polis teşkilatını doğrudan etkilemektedir. Demokrasi, insan hakları ve hukukun üstünlüğü gibi Türkiye'nin Avrupa Birliğine giriş sürecini etkileyecek hassas konularda Türk polis Teşkilatının sorumlulukları artmış ve ortaya koyduğu tutum ve davranışları büyük önem kazanmıştır. Avrupa Birliğine uyum yasaları olarak tanımlanan hukuki düzenlemeler tek başına bir kurumun yeniden yapılanmasında yeterli olmayacaktır. Kurumun değişim sürecini organizasyonun bütününe yansıtabildiği ölçüde sonuçlarını görebilecektir. Bunun için bu tez çalışmasında yalnızca Avrupa Birliği sürecinde gerçekleşen yasal düzenlemeler ile sınırlı kalınmamıştır. Türk polis teşkilatının bu süreç içerisinde eğitim sistemi ile yönetimi, organizasyon yapısından hizmet anlayışına varınca kadar tüm sürecin Avrupa Birliği Standartlarına çıkarılmasına yönelik analizlere yer verilmiştir. Bunun için İngiltere ve İspanya polisinin eğitim sistemi, yönetim ve organizasyon yapısı ile hizmet anlayışı incelenmiş ve Türk polis teşkilatı ile karşılaştırılmıştır. Karşılaştırma sonuçları Türk Polis teşkilatının Avrupa Birliği standartlarına çıkarılmasına yönelik analizler olarak aktarılmıştır. Elde edilen bulgular sonucunda Türk polis teşkilatında başta eğitim sistemi olmak üzere hizmet anlayışına varıncaya kadar yeni düzenlemelere gidilmesi gerekliliği ortaya çıkmıştır. Bu değişim sürecinin olumlu yönde sonuçlanmasında öncelikle Türk polis teşkilatının mevcut yönetim ve organizasyon yapısından kaynaklanan anlayışın değişimine ihtiyaç duyulmaktadır.
Karşılaştırmalı yönetim perspektifinden Nijer ve Türkiye'de belediye yönetimi

Bu çalışmada bir Batı Afrika ülkesi olan Nijer Cumhuriyeti ile Türkiye Cumhuriyetinde belediye yönetimleri belediyelerin tarihi gelişimi ve reform süreci; türleri, organları ve yönetimi; yetki, görev ve sorumlulukları; gelir ve harcamaları; özerklik ve desantralizasyon bağlamında belediyelerin merkezi yönetimle ilişkileri olmak üzere beş kriter açısından karşılaştırmalı olarak incelenmektedir. Birbirinden uzak coğrafyalarda yer alan iki ülke de kendine özgü tarihsel gelişim dinamiklerine, farklı toplumsal, siyasal ve yönetsel kültüre ve ekonomik gelişmişlik düzeylerine sahip olmakla birlikte bir takım benzer siyasal ve yönetsel özelliklere sahiptir. Özellikle Fransız yönetim geleneğinin etkileri, her iki ülkede de idari yargı rejiminin olması, üniter ve merkeziyetçi devlet yapısı gibi ortak yönler bulunduğundan iki ülkenin karşılaştırılabilir olduğu düşünülmektedir. İki ülke belediye yönetiminin belirli kriterler çerçevesinde incelenmesinin, ülkeler arasında belediye reformuna ilişkin tecrübe paylaşımı ve ders çıkarma imkanı sağlayacağı varsayılmaktadır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde karşılaştırmalı yönetim düşüncesi ve metodolojisi ile araştırma tasarımına yer verilmiştir. İkinci bölümde Nijer ve son bölümde Türkiye'nin belediye sistemi ortak kriterler açısından incelenmiştir. Sonuç olarak, farklı toplumsal, tarihsel, siyasal ve ekonomik özelliklere sahip olmakla birlikte, Türkiye'nin Nijer'den özel statülü belediyeler gibi uygulamaları öğrenebileceği, Nijer'in ise Türkiye'den belediye meclislerinin yönetimi, metropolitan belediye yönetimi, ölçek reformları, belediyelerin finansmanı gibi konularda örnek alabileceği politika ve uygulamaların bulunduğu tespit edilmiştir.
Sağlık hizmetlerinde idarenin hukuki sorumluluğu

İdarenin sağlık hizmeti bakımından sorumluluğu geçmişşte var olduğu gibi günümüzde de varlığını devam ettirmektedir. İdare hukukunun bir parçası olan sağlık hukuku günümüzdeki ihtiyaçlar, toplumda ortaya çıkan gereklilikler nedeniyle ayrı bir hukuk dalı olarak ortaya çıkmıştır. İdarenin sağlık hizmeti bakımından sorumluluğukusurlu sorumluluk ve kusursuz sorumluluk şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Sağlık hizmetlerinden kaynaklı zararların ortaya çıkması durumunda zararın tazmininde hangi sorumluluk türlerine başvurulabileceği, söz konusu sorumluluğundayanağı, şartları önem arz etmektedir. Fakat sağlık hizmetlerinin sunumu sırasında ortaya çıkan zararların tazmininin kim tarafından gerçekleştirileceği ve hangi usule tabi olduğu hususunda ayrıca ve net bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu sebeple çalışmanın amacı, daha çok içtihatlarla belirlenen zararın tazmininin şartları ve sınırlarını tek bir çalışmada toplayarak, sağlık hizmetinin sunumu sırasında zarar gören kişinin izleyeceği yolu somut bir şekilde ortaya koyabilmektir. Çalışmamızda idarenin sağlık hukuku bağlamında sorumluluğu üzerinde durulmuş, bu bağlamda sağlık hakkı, sağlık hizmeti ve sağlık hizmetinin sorumluluktürleri, kapsamı, sınırları ve tazmin usulü doktrin ve yargı kararları ışığında incelenmiştir.
Yerel yönetimlerde kadın ve temsil: İstanbul ilçe belediyeleri örneği

Kadınlar 1. Dalga feminist hareketle birlikte dünya genelinde seçme ve seçilme hakkına sahip olmuşlardır. Erkek tahakkümü ve denetiminde gerçekleşen bu katılım eksik temsil koşullarında meydana gelmesine neden olmuştur. Özellikle, yerel siyaset alanında kadınların temsili daha güç koşullarda olmaktadır. Uluslararası eğilimlerde görülen kadın temsilinin ulusal siyasete göre yerel siyasette daha yüksek olması gerçeğine karşı Türkiye'de kadın temsili yerelde daha düşüktür. Bu çalışma 'Yerel düzeyde kadın temsili nasıl gerçekleşmektedir? temel sorusuna yanıt aramaktadır. Ağustos 2011- Haziran 2013 tarihleri arasında yapılan saha çalışması kapsamında İstanbul'da 39 ilçe belediyesine seçilmiş 77 kadın meclis üyesiyle yüz yüze anket çalışması yapılmıştır. Saha çalışmasının ikinci aşamasında, anket uygulanan kadın meclis üyelerinden 12 tanesiyle derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. Saha çalışması sonucunda elde edilen veriler beş başlık altında incelenmiştir. Bunlar, kadın meclis üyelerinin demografik özellikleri, yerel siyasete giriş süreçleri, yerel siyasette karşılaştıkları engeller ve bunlara yönelik çözüm stratejileri, yerel siyasetteki görevleri ve aldıkları sorumluluklar, kadın meclis üyelerinin siyasal deneyimleri ışığında kendi siyasi kariyerleri ile ilgili düşünceleridir. Elde edilen verilere göre, kadınlar yerel siyasette ulusal siyasete benzer sorunlarla karşılaşmaktadırlar. İkinci olarak, kadınlar yerel siyasette daha çok 'vitrin' olarak düşünülmektedirler. Üçüncü olarak, kadınlar yerel siyasette kadınlık görevleriyle uyumlu alanlarda görevlendirilmektedirler. Dördüncü olarak, kadınların yerel siyasette var olma amaçları yerel sorunlara çözüm geliştirmedeki başarılarından ziyade ulusal siyasete katılma istekleridir. Son olarak, kadınların siyasal kariyer hedefleri siyasal partilerin erkek egemen zihniyeti tarafından şekillendirilmektedir.
İdarenin denetim yollarından biri olarak Sayıştay denetimi

Dünya genelinde ofis ve kurul tipi olmak üzere iki türü bulunan Sayıştay, Türkiye'de yargı yetkisine sahip kurul tipi şeklinde örgütlenmiştir. Sayıştayın yargı yetkisine sahip olması da onun hem yargısal konumunun hem de işlemlerinin niteliğinin tartışma konusu olmasına neden olmuştur. Sayıştayın temel işlevi idari denetim işlevidir. Fakat Türkiye'de yargılama faaliyeti de en az idari denetim faaliyeti kadar ön plandadır. Son yıllarda yapılan yasal düzenlemeler de bu durumu değiştirmemiştir. Bu bakımdan çalışma kapsamında Sayıştayın denetim ve yargı fonksiyonu birlikte ele alınarak incelenmiştir. Çalışmanın konusunu, genelde yüksek mali denetim kurumlarının, özelde Türk Sayıştayının denetim ve hesapları kesin hükme bağlama faaliyetleri kapsamında izlediği yöntemler ile bu konulardaki tartışmalar, uygulamada karşılaşılan aksaklıklar ve muhtemel çözüm yolları oluşturmaktadır. Bu bağlamda hem idari hem yargısal denetim konu, kapsam ve süreç bakımlarından incelenmiştir.
Kentsel mekan ve suç ilişkisi bağlamında Trabzon'da çocuk suçluluğu

Kentsel mekan, içerisinde birçok faktörü barındırmaktadır. Suç kavramı bu faktörlerden birisidir. Kentsel mekan içerisinde meydana gelen suç olgusu, kenti kent yapan iç dinamiklerin de etkisiyle kendi içinde yeniden türeyerek devam etmektedir. Kentlerin sahip olduğu fazla nüfus, insanların birbirine yabancılaşması, kent kurallarının hakim olduğu ekonomik sistem, değişen aile yapıları dolaylı da olsa kentsel mekan içerisinde suç unsurunu besler niteliktedir. Kentsel mekan ve suç ilişkisi bağlamında, suç fiilini uygulayan kişiler yalnızca yetişkinler değildirler. Çocuklar, kentlerde suça yönlendirilen bir başka gruptur. Çocuk suçluluğu tanımlanırken, suçlu çocuk yerine suça itilen çocuk kavramlaştırması kullanılmaktadır. Kentsel mekan içerisinde var olan faktörlerin çocukları suça ittiği göz önünde bulundurulduğunda, söz konusu kavramlaştırmanın doğruluğu tartışılmaz bir gerçektir. Kentlerde çocukları suça yönelten birçok faktör bulunmaktadır. Akran grupları, ekonomik faktörler, aile yapısı, yasadışı etmenlere ulaşım kolaylıkları bu faktörlerden yalnızca birkaçıdır. Çocuk suçluluğu olgusu salt suç unsuru olarak düşünülmekten ziyade, çocukları suça yönelten faktörler bağlamında düşünülmelidir. Ayırıcı birleşimler teorisinin görüşleri çerçevesinde çocuk suçluluğu ele alınmış, çocukları suça yöneltebilecek faktörler üzerinde durulmuştur. Bu çalışmada, öncelikle kentsel mekan ve suç olgusu arasındaki ilişki incelenmiş, ardından bu ilişkiyi bilimsel bir perspektifte analiz eden Chicago Okulu'na yer verilmiş, çocuk suçluluğu kavramı incelenmiş ve nedenleri analiz edilmiş, kentsel mekan ve çocuk suçluluğu arasındaki ilişkiye yer verilmiş ve son olarak da Trabzon kenti bünyesinde çocuk suçluluğunun durumuna dair veriler sunulmuştur.
Seçim sistemlerinin yönetimde istikrar ve temsilde adalet üzerinde belirleyiciliği

Tezin amacı; 'Seçim Sistemlerinin Yönetimde İstikrar ve Temsilde Adalet Üzerinde Belirleyiciliği Var mı? sorusunun cevabını ortaya çıkarabilmektir. Bu bağlamda çalışmada, siyasi istikrarı veya temsilde adaleti en iyi şekilde sağlamış demokratik ülkeler referans alınmakta ve bu ülkelerin siyasi istikrarı ve/veya temsilde adaleti sağlama yöntemleri irdelenmektedir. Bu amaçla giriş bölümünde demokrasi açısından seçimler, seçim sistemleri, yönetimde siyasi istikrar ve temsilde adalet ilkeleri irdelenmiştir. Bu kapsamda yönetimde siyasi istikrarın ve temsilde adaletin öneminden bahsedilmiş ve bu ilkeleri sağlama yöntemlerine değinilmiştir. Ayrıca çalışmanın amacı ve metodolojisi de giriş bölümünde ortaya konmuştur. Çalışmanın ikinci ve üçüncü bölümleri çalışmanın hipotezini oluşturan siyasi istikrar ve temsilde adalet yaklaşımlarının tartışıldığı bölümlerdir. Bu çerçevede her ülke için farklı derecelerde önem arz eden siyasi istikrar ve temsilde adalet ilkelerinin önemi, etkileri ve farklı ülkelerde bunları sağlama yöntemleri detaylı olarak irdelenmiştir. Dördüncü bölümde ise, Türkiye'nin çok partili hayata geçmesinden son genel seçimlerin yapıldığı 2015 yılına kadar olan zaman dilimi, tablolar eşliğinde, yönetimde istikrar ve temsilde adalet açısından değerlendirilmeye çalışılmıştır. Sonuç bölümünde ise hem siyasi istikrarı ve hem de temsilde adaleti aynı anda sağlayabilen bir seçim sisteminin olmadığı sonucuna varılarak çalışmanın hipotezi olan 'Seçim Sistemlerinin Yönetimde İstikrar ve Temsilde Adalet Üzerinde Belirleyiciliği Var mı? sorusu olumsuz olarak yanıtlanmıştır. Ancak çalışma boyunca edinilen bilgiler ışığında, siyasi istikrarın ve temsilde adaletin aynı anda sağlanabilmesinin anayasal düzenlemelerle olabileceği kanaatine varılmıştır. Bu düşüncenin oluşmasında İsviçre'de uygulanan Konkordanz Yönetim Sistemi etkili olmuştur.
İstanbul ilçesi yerel yönetim uygulamaları ve katılımcı demokrasi açısından tartışılması

Yerel yönetimler, merkezi yönetimin yetkilerinin yerel birimlere aktarılmasını sağlayıp, hizmeti daha süratli, etkin ve verimli sunulmasını sağlamaktadır. Yerel ihtiyaçlar daha kısa sürede ve halkın da yönetimde söz sahibi olabildiği eşit imkanlar da karşılanmaktadır. Yerel yönetimler halkın yönetime katılmasına önem vermekte ve birimlerini buna göre şekillendirmektedir. Bu çalışmada yerel yönetimlerin tanımı yapılmış, ülkemizdeki yerel yönetimler tarihi anlatılmış, katılımcı demokrasi konusu işlenmiş, ülkemizde katılımcı demokrasi açısından yapılan kanuni düzenlemeler ve yerel yönetimlerin katılımcı demokrasi uygulama biçimlerinden bahsedilmiştir. Çalışmada ayrıca örnek ilçe olarak İstanbul ili Kağıthane ilçesi belediye çalışmaları katılımcı demokrasi açısından incelenmiş ve belediye tarafından yapılan çalışmalar, örneklerle sunulmuştur.
Türkiye'de elektronik devlet hizmetlerinin tanıtımı çalışmaları üzerine bir inceleme

Bu çalışmada bilgi toplumunun yeniden yapılandırdığı devlet uygulamalarının, internet ortamında vatandaşın hizmetine sunulurken hangi tanıtım tekniklerinin kullanıldığı belirlenmeye çalışılmıştır. Bu amaç doğrultusunda İstanbul il sınırları dahilindeki 24 belediyede 'E- Belediye Hizmetlerinin Tanıtımı' araştırması gerçekleştirilmiştir. Araştırma sonucunda, internet ortamında verilen hizmetlerin vatandaşa yeterince tanıtılamadığı ortaya konulmuştur.
Türkiye Cumhuriyeti hükumetlerinin 1938-1960 arası izledikleri politikaların milli eğitime yansımaları

Eğitim bir kültürlenme süreci olarak ele alındığında, iktidarlarca kendi düşünce ve politikalarını halka benimsetmede Milli Eğitimin bir araç olarak kullanıldığı görülmüştür. Bu çalışmamızla, 1938- 1960 yılları arasında meydana gelen siyasi politikaların etkileri ortaya konularak, bu politikaların Milli Eğitim üzerindeki yansımaları ele alınacaktır. Bu bağlamda, çalışmamızın evrenini Türkiye Cumhuriyeti hükümetlerinin geliştirdikleri politikalar; çalışmanın örneklemini ise, 1938- 1950 arası İsmet İnönü yönetimi ile 1950- 1960 arasında iktidarda olan Adnan Menderes hükümetlerinin geliştirdikleri politikaların Milli Eğitime yansımaları oluşturmaktadır.
Kriz yönetiminde istihbarat birimlerinin fonksiyonları ile güvenlik politikaları

Geçmişte ve günümüzde krizler örgütlerin her zaman karşısına çıkmış ve hayatın kaçınılmaz bir parçası haline gelmiştir. Bu amaçla, örgütlerin yaşamlarını olumsuz yönde etkilememesi için krizlerin başlamadan önlenmesi, ortaya çıkan krizlerin en az zararla bertaraf edilmesi ve krizlerin olumlu yöne tedvir edilmesi temel amaç haline gelmiştir. Kriz ortamından kurtulmanın ve süreçten en az etkilenmenin yolu kriz yönetiminden geçmektedir. Kriz yönetimi ayrı bir yönetim şekli olup içerisinde birçok dinamikliği barındırmaktadır. Bu dinamiklerin başında da istihbarat ve güvenlik bağlamında güvenlik politikaları gelmektedir. İnsanoğlunun dünyaya gelişiyle beraber keşfetmiş olduğu en güçlü silah bilgidir. Bilgi silahına sahip olan örgütler bilgi sayesinde gücü, kuvveti ve hakimiyeti de ellerinde bulundurmaktadır. İstihbaratın bilgi edinme ihtiyacının bir sonucu olduğu düşünüldüğünde bu alanda güçlü olanlar yaşamda da her zaman güç rüzgarını arkasına almıştır. İstihbarat bir süreçtir. Özellikle kriz yönetimi döneminde kullanılan istihbarat fonksiyonları bu sürecin bir parçasıdır. Güvenlik ise ihtiyaç bağlamında değerlendirildiğinde ilkel ama güç, korunma, bağımsızlık ve egemenlik açısından temel bir argümandır. Geçmişte olduğu gibi günümüzde de örgütler güvenlik zırhına her zaman ihtiyaç duymuştur. Bu ihtiyacı karşılamada ulusal çıkarlar başta olmak üzere örgütler, gelebilecek tehditlere karşı nasıl ve ne şekilde bir plan yapılması gerektiğinin kılavuzu niteliğinde olan güvenlilik politikalarını kullanmaktadır. Özellikle istihbarat birimleri tarafından kriz çözme ve kriz çıkarma yöntemleri arasında kullanılan istihbarat faaliyetleri ve fonksiyonları, güvenlik ve güvenlik politikaları geçmişşte ve günümüzde önemini korumakla beraber gelecekte de ehemmiyetini devam ettirecektir.
Marka türleri ve korunması

İnsan, doğası gereği düşünme yeteneğine sahip bir varlık olması sebebiyle, zeka ve yaratıcılığını kullanarak, 'Fikir Ürünleri' meydana getirir. Fikri ve sınai haklar, patentleri, faydalı modelleri, Endüstriyel tasarımları, menşe ve mahreç işaretlerini, ticari ad ve unvanları, markaları, benzer işaret ve sembol ve logoları, telif haklarını ve gelişen teknoloji ile ortaya çıkan ve günümüzde telif hakları korumasına dahil edilen bilgisayar programlarını ve bazı ülkelerde özel kanunlar ile korunan microchip'leri kapsamaktadır. Sınai hak türlerinden birini oluşturan marka, işletmelerin mal veya hizmetlerini, diğer işletmelerin mal veya hizmetlerinden ayırt etmek amacıyla kişi adları dahil, özellikle sözcükler, şekiller, harfler, sayılar, malların biçimi ve ambalajlarının gibi çizim ile görüntülenebilen veya benzeri biçimde ifade edilebilen, baskı yoluyla yayınianabilen ve çoğaltılabilen her türlü işaretler olarak tanımlanmaktadır. 556 sayılı K. H. K.'nin 2. maddesinde marka türleri, ortak markalar, garanti markalarım da içermek üzere, ticaret markaları veya hizmet markaları olarak sayılmıştır. Çalışma, altı bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, genel olarak fikri ve sınai haklar hakkında, haklarla ilgili olan uluslararası anlaşmalarda verilmek suretiyle, bilgi verilmiştir. İkinci bölümde, markalar hakkında genel bilgiler verildikten sonra, eski 551 sayılı Markalar Kanunu ile, 556 Sayılı Markalar Kanunu arasındaki belli başlı farklılıklar belirtilmiş, marka türleri açıklanmış ve markalarla ilgili olarak Türkiye'nin taraf bulunduğu uluslararası anlaşmalar hakkında da genel bilgiler verilmeye çalışılmıştır. Üçüncü bölümde, marka hakkına tecavüz durumları belirtilmiştir. Dördüncü bölümde, marka hakkına tecavüz durumunda, marka hakkı sahibinin 556 sayılı K. H. K.'ye göre hukuki talepleri belirtilmiştir Beşinci bölümde, tecavüz durumunda açılacak olan davalarda, taraflar, görevli - yetkili mahkemeler ve zamanaşımı durumları incelenmiştir. Altıncı bölümde, tecavüz durumunda açılacak olan ceza davalarında, marka hakkının korunmasına ilişkin cezai hükümlere kısaca değinilmiştir. Çalışmanın başlığı her ne kadar Marka Türleri ve Korunması olsa da çalışmada özellikle marka hakkına tecavüz durumları incelenmeye çalışılmıştır. Çalışmanın tümünde mümkün olduğunca teorik bilgiler, pratikte yaşanan durumlara da ışık tutması bakımından Yargıtay içtihatları ile desteklenmeye çalışılmıştır. VI
Yerel siyasette etik

Yerel yönetimler, demokrasi kültürünün doğduğu ve geliştiği örgütsel yapılardır. Toplumun yönetim ve karar alma süreçlerine katılma imkanının daha yüksek olduğu bu örgütsel yapılar, birçok bireysel ve toplumsal değerlerin ortaya çıkmasına da zemin hazırlamaktadır. Toplumsal ihtiyaçları karşılamak amacıyla kurulan yerel yönetimler, halka sunmuş oldukları hizmetleri karşılıksız olarak hiçbir kar amacı gütmeden yerine getirmektedirler. Yerel yönetimlerin halka yakın olması, içinde bulunduğu toplumun ahlaki ilkelerine ve kültürel değerlerine uygun hareket etme noktasında daha dikkatli davranmasını gerektirmektedir. Bu yakınlık, toplum için yerel yönetimlerin uygulamalarındaki olumlu ve olumsuz yönleri değerlendirme açısından kolaylık sağlamaktadır. Yerel yönetimlerin yönetim mekanizmalarında, karar alma ve uygulama süreçlerinde bazı zafiyetlerin olması muhtemel bir durumdur. Bu zafiyetler süreç içerisinde etik ilkelerin ihlaline ve etik dışı davranışların oluşmasına neden olmaktadır. Yerel yönetimlerde mali kaynakların etkin ve verimli kullanılması, kaliteli ve nitelikli hizmet sunulması, şeffaf, hesap verebilir ve kamu yararı ilkesini gözeten bir yönetim anlayışının oluşturulması noktasında, etik ilkelerin önemi ortaya çıkmaktadır. Etik ilkeler, toplumlar arasında farklılıklar göstermekle birlikte, adil davranma ve bireyin hakkını koruma düşüncesiyle geliştirilen değerlerdir. Bu değerlere aykırı davranılması, toplumun zararına etik dışı bir tutumdur. Günümüzde yerel yönetimlerde etik dışı davranışlar içerisinde en yaygın olanları: rüşvet, irtikap, zimmet, kayırmacılık, çıkar çatışması, bireysel menfaat elde etme amacıyla görevi kötüye kullanma, partizanlık ve kamu yararını gözetmeme şeklinde sayabiliriz. Kentsel yaşamda, günümüzde artan toplumsal ihtiyaçların karşılanması ve kaliteli hizmet sunulması açısından, yerel yönetimlerin etik dışı uygulamalara yönelik olarak, etkin çözümler üretmelerini bir zorunluluk olarak değerlendirebiliriz. Etik dışı davranışlara yönelik olarak, son zamanlarda yerel yönetimlerde oluşturulan etik komisyonları, yolsuzluk, usulsüzlük ve yozlaşmaya karşı mücadelede en belirgin ve en etkin denetim mekanizmalarıdır. Bu komisyonlar belirlenen kriterler doğrultusunda, yerel yönetimlerde görülen etik dışı davranışlara bazı yaptırımlar uygulamaktadır. Etik değerleri yaygınlaştıran ve sürekliliğini sağlayan bu tür çalışmalar, aynı zamanda toplumun bu değerleri öğrenme ve benimsemesi noktasında da katkı sağlamaktadır. Toplumsal, Ahlaki, Siyasi ve Yönetsel yozlaşmaların önlenebilmesi, yasal ve idari yaptırımların yanı sıra, etik ilkelerin bu alanlarda etkin bir şekilde uygulanması ile ancak mümkün olmaktadır. Modern çağda etik kavramı, oluşan farkındalıkla birlikte anlam ve önemi gün geçtikçe artan bir nitelik kazanmıştır.
Bilgi edinme hakkı ve bilgi edinme hakkının istisnaları

Bilgi edinme hakkı, temel bir insan hakkıdır. Bilgi edinme hakkı, yönetimin şeffaflığını ve açıklığını sağlayan, idarenin keyfi davranışlarını önleyerek kamu hizmetinden yararlananların demokratik yollarla idareden hesap sorabilmesine imkan veren, vatandaşlara daha yakın ve daha katılımcı bir yönetim sağlayan, halkın devlet yönetimine karşı güven duymasına yardımcı olan bir haktır. Bilgi edinme hakkı, demokratik sistemlerin tamamlayıcı ve vazgeçilmez bir unsurudur. Bilgi edinme hakkı, idarenin tek taraflı iradesiyle hukuk düzeninde yapacağı değişiklikler hakkında ilgililerin, işlemin niteliği ve sonuçları hakkında bilgi alabilmesi ve idarenin elinde bulunan bilgi ve belgelere bireylerin hiçbir bir kısıtlama olmaksızın ulaşabilmesi olarak tanımlanabilir. Ülkemizde 4982 sayılı Bilgi Edinme Hakkı Kanunu, Avrupa Birliği mevzuatı ile uyum süreci içerisinde TBMM tarafından 09.10. 2003 tarihinde kabul edilmiş ve 24.04. 2004 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Kanun'un kabul edilmesi ile birlikte 'devletin hikmetinden sual olunmaz' anlayışı terk edilmiştir. Kanun, bilgi edinme hakkını kural olarak herkese tanımakta, hem bilgilere hem de belgelere erişim imkanı getirmekte ve bu hakkın istisnalarını düzenlemekte, diğer kanunların bu kanuna aykırı hükümlerinin uygulanmayacağını hükme bağlamakta, idarelere açıklığı sağlamaya yönelik bir takım yükümlülükler getirmekte, bilgi ve belgelere kısmi erişim imkanı sağlamakta, hakkın kullanılmasını gözetmekle yükümlü bağımsız bir kurul oluşturarak kötüye kullanımlar için ceza hükümleri öngörmektedir.
Kent planlaması-toprak mülkiyeti arasındaki ilişki ve Türkiye örneği

Bıı tez çalışmasında, kent planlaması-toprak mülkiyeti arasındaki ilişkiler ve Türkiye'deki uygulamalar incelenmiştir. Birinci bölümde kent planlaması-toprak mülkiyeti ilişkisi başağı akında kentsel topraklar ve önemi, kentsel toprak ve mülkiyet sorunları, mülkiyet sistemleri, kentsel toprak ve spekülasyon kavramları açıklanmıştır. ikinci bölümde Türkiye'de kentsel toprak mülkiyeti ve planlama ilişkisinin gelişimi, Türkiye'de kentsel topraklarla ilgili sorunlar, kentsel topraklarla ilgili düzenlemeler, kent planlaması ve toprak kullanımı ve gecekondulaşmanın kentsel topraklarm kullanımına etkileri, kentsel toprak politikasında yetkili kurum ve kuruluşlar ele alınmıştır. Bu bölümde Arsa Ofisi Genel Müdürlüğü ve belediyelerin kentsel toprak politikası konusundaki rolleri üzerinde durulmuştur. Kentsel topraklarla ilgili düzenlemeler başlığı altında satın alma, kamulaştırma, emlak vergisi, düzenleme ortaklık payı kavramlan açıklanmıştır.