turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Siyasal istikrar bağlamında Türkiye'de 1980 sonrası dönemde parlamenter hükümet sistemi uygulamaları

1215 tarihli Magna Carta Libertatum ile İngiltere'de başladığı kabul edilen Parlamenter Sistem dünyanın birçok ülkesinde uygulanmaktadır. İngiltere'de geleneklere bağlı olarak ortaya çıkan parlamenter sistem, başta Türkiye olmak üzere uygulandığı birçok ülkede, aynı istikrarı sağlayamamaktadır. Türkiye'de özellikle 1991- 2002 arasındaki koalisyon dönemlerindeki hükümet istikrarsızlıklarının siyasal istikrarsızlığa sebep olması dolaylı olarak ekonomi, eğitim gibi diğer alanları da etkilemiştir. Demokrasiye karşı yapılan askeri darbeler, koalisyon dönemi hükümet bunalımları, 1994 ve 2001 yıllarındaki ekonomik krizler ile yaşanan bu olumsuz süreçler halk nezdinde parlamenter demokrasiye olan güveni de sarsmıştır. Türkiye'de parlamenter hükümet sisteminde yaşanan en önemli problemlerden birisi de cumhurbaşkanı ile başbakan arasındaki çift meşruluk sorunudur. Cumhurbaşkanı ile başbakan arasında yaşanan bu krizler farklı siyasi görüşe mensup olmalarından ziyade aynı partiye mensup yöneticiler arasında da sorun teşkil etmiştir. Bu da parlamenter sistemin en önemli siyasi çıkmazlarından biri olarak görülmektedir. Turgut Özal ile Yıldırım Akbulut, Süleyman Demirel ile Tansu Çiller, Ahmet Necdet Sezer ile Bülent Ecevit vs. arasında bu siyasi krizler yaşanmıştır. Bu çalışmayla Türk Siyasetindeki siyasi çıkmazlar, ekonomik krizler, askeri darbeler ile koalisyon dönemlerindeki hükümet istikrarsızlıkları üzerine değerlendirme yapılmıştır.
Türk parlamenter sisteminde cumhurbaşkanının rolü

1982 Anayasasının kabul ettiği Türk parlamenter sisteminin diğer parlamenter sistemlerden farklı olması gayet normaldir. Normal olmayan parlamenter sistemi kendine özgü yorumlamak ve uygulamak değil sistemin özünden kopmaktır. Parlamenter sistemin özü, devlet içerisinde üç ana kuvvetin farklı organlara verilerek bu organların birbirini dengelemesini ve denetlemesini sağlamaktır. Bu üç kuvvetten yürütme tek bir organa verilmemiş devlet başkanı ve bakanlar kurulu arasında paylaştırılmıştır. Yürütme içerisinde bakanlar kurulu yürütmenin sorumlu ve icrai kanadını, devlet başkanı ise sembolik yetkileri olan sorumsuz kanadını oluşturmaktadır. 1982 Anayasasında da yürütme, parlamenter sisteme uygun olarak Cumhurbaşkanı ve bakanlar kurulu arasında paylaştırılmıştır. Bu normaldir, normal olmayan ve Türk parlamenter sistemini klasik parlamenter sistemin özünden uzaklaştıran nokta; sembolik yetkileri olması gereken Cumhurbaşkanının olağan ve olağanüstü yetkilerle donatılmış olmasıdır. Bu sebeple Cumhurbaşkanının Türk parlamenter sistemi içerisindeki konumu ve yetkileri, Türk Anayasa Hukuku doktrininde ve kamuoyunda her zaman için güncelliğini koruyan bir tartışma konusudur. 1982 Anayasasında düzenlenen Cumhurbaşkanının konumunun parlamenter sistemle ne denli uyuştuğunu incelemek amacıyla çalışmamızda; öncelikle parlamenter sistem ve devlet başkanlığı kavramları ile Türk Anayasalarında devlet başkanlığının gelişimi ele alınmıştır. Daha sonra 1982 Anayasasının öngördüğü parlamenter sistemde Cumhurbaşkanının görev ve yetkileri son olarak ise Türk parlamenter sisteminde Cumhurbaşkanının sorumluluğu incelenmiştir. Sonuçta Türk parlamenter sisteminde Cumhurbaşkanının klasik parlamenter sistemdeki devlet başkanının konumuyla uyuşmayan yanları ortaya konularak bu konudaki öneriler dile getirilmiştir.
Türk - İslam geleneği siyasetnamelerinde mukayeseli bürokrasi anlayışı

Çalışmanın amacı, Türk-İslam medeniyetinin kültürel mirası olan altı siyasetnamede hakim bulunan bürokrasi anlayışlarının kıyaslanmasıdır. Bu doğrultuda seçilen eserler, çağlarının nidaları olan özellikleriyle, tarihsel süreçte kronolojik bir bütünlük arz etmektedir. Öncelikle konu ile ilgili kavramsal çerçevenin sunulduğu çalışmada, bürokrasi olgusu temel alınarak eserlerin özetleri çıkarılmış ve nihai olarak elde edilen bilgiler bürokrasi anlayışı bakış açısıyla mukayese edilmiştir. Analizler sonucunda siyasetnamelerde; bürokrasi anlayışına ilişkin birçok ortak paydanın bulunduğu tespit edilirken, bazı hususlarda ise anlayış farklılıklarının ortaya çıktığı görülmüştür.
ulusal güvenliğin sağlanması açısından iç güvenlik istihbaratının önemi

Devletlerin var olma süreçlerinde iç ve dış tehditlere karşı, ulusal güvenliklerininteminat altına alınmasında, istihbarat faaliyetlerinin önemli ve ayrıcalıklı bir yeri olduğu şüphesizdir. İstihbarat, çok disiplinli ve geniş çalışma alanlarını bir arada barındıran bir kavram olup ulusal güvenlik stratejilerinin de temel yapı taşlarındandır. Ulusal güvenliğin sağlanmasında, devletin iç ve dış her türlütehlikelerden korunmuş olarak varlığının devamı, bu tehdit ve tehlikelerin önceden bilinmesi ve tedbirler alınmasıyla mümkündür. Dünyada güçlü devletlerin siyasistratejilerini evrensel ortamda kabul ettirmek için etkili istihbarat yöntemleri uyguladıkları görülmektedir. Ancak ülkemizde istihbarat faaliyetlerine verilen önem, hak ettiği konumda değildir. Bu kapsamda ülkemizde istihbaratın akademik yöndenaraştırılması, istihbarat yöntemleri konusunda iyi yetişmiş istihbarat elemanları ve sağlam organize edilmiş istihbarat örgütlerinin varlığı, bağımsızlık ve güvenliğimizinteminatı olması yönüyle gereklidir. Ulusal güvenliğine ilişkin olarak güvenlik ile ilgili ve İstihbarata ait temel kavramların araştırılması, güvenlik ve istihbaratınkesişen noktasında ulusal güvenliğin sağlanması açısından iç güvenlik istihbaratınınincelenmesi ve öneminin vurgulanmasına çalışılacaktır. Ulusal Güvenlik veİstihbaratın tez konusu olarak seçilmesi, araştırmanın kamu yararına olması ve konu ile ilgilenen akademik personel ve araştırmacılara fayda sağlayabilmesi hasebiyledir.
Avrupa Birliği ve yerel yönetimler

Ulus üstü bir örgütlenmeye sahip olan Avrupa Birliği'nin temelleri 1951 yılında imzalanan Paris Antlaşması ile Almanya, İtalya, Fransa ve Benelüx ülkeleri arasında oluşturulan Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu'na dayanmaktadır. Bu süreçte kurucu antlaşmalar ve devamında katılım antlaşmaları birlik kurma düşüncesinin gelişimine katkıda bulunmuşlardır. Birliğin yapısını ve işlevini daha iyi kavrayabilmek açısından organları da detaylı olarak incelenmiştir. Avrupa Birliği Hukuku'nun dayandığı temel ilkeler ilgili antlaşma maddeleri çerçevesinde ele alınmıştır. Avrupa Birliği Adalet Divanı'nın içtihat ve kararları incelemeler bakımından yol gösterici olmuştur. Yerel yönetimler konusu yerel özerklik, subsidiarite ilkesi ve Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı kapsamında incelenmiştir. Özerklik şartı yerel idarenin güçlendirilmesi ve özerkliklerinin savunulması düşüncesinden hareketle oluşturulmuş ve 1988 yılında yürürlüğe girmiştir. Böylesine büyük ve karmaşık bir yapıda tüm ülkeler için ortak bir yerel yönetim yapısından bahsetmek mümkün olmamaktadır. Bu durumu daha iyi kavrayabilmek açısından Avrupa Birliği üyesi olan bazı ülkelerde yerel yönetim yapıları ele alınmıştır.
Belediyelerde toplam kalite yönetimi: Üsküdar Belediyesi örneği

Kalite kavramında yaşanan gelişmeler ve Yeni Yönetim Anlayışı, Türkiye'de de kamu hizmeti sunan kurum ve kuruluşların yönetimi konusunda yeniden düşünmeyi gerektirmiştir. Süreç içerisinde Türkiye de toplumun beklentileri eskisinden çok daha farklılaşmış ve çeşitlenmeye başlamıştır. Bu anlamda yerel kamu hizmetlerini etkin, verimli ve kaliteli bir şekilde vatandaşların beklentilerine göre sunma zorunlulukları ortaya çıkan yerel yönetimlerin bazı yönetim tekniklerini hizmet işlevlerini gerçekleştirirken kullandıkları görülmektedir. Bu anlamda Yeni Yönetim Anlayışı içerisinde öncelikli bir öneme sahip olan Toplam Kalite Yönetimi için, özel sektörde geliştirilen yol ve yöntemlerin kamuda da uygulanıp uygulanılamayacağı değerlendirilmeye çalışılmaktadır. Özel sektör ve kamu yönetiminin taşıdığı bazı farklı özellikler nedeniyle TKY'nin kamu yönetimine adaptasyonunda bazı güçlüklerle karşılaşıldığı ifade edilmektedir. Bu bağlamda; Belediyelerde TKY'nin uygulanabilirliğini ele alan bu çalışma; TKY'ye ulaşmada bir atlama taşı olarak görülen Kalite Yönetim Sistemi'nin, belediyelerdeki uygulama deneyimini betimlemeyi ve karşılaşılan sorunları açıklamayı amaçlamaktadır. KYS kuran belediyelerin yaşamakta olduğu sürecin betimlenmesinin, TKY modeli oluşturma kapasitelerinin belirlenmesine katkı sağlayacağı düşünülmektedir. Bunun için KYS uygulamasının getirdiği değişimi İstanbul'da Üsküdar Belediyesi örneğinde ele almayı hedeflemiştir. Bu bağlamda Türkiye'de birçok belediyenin KYS oluşturmaya yöneldiğini, birçok belediye için ISO 9001 sertifikası almanın hedef olarak gündemde olduğunu belirtmek mümkündür.
Türkiye'de idari kapasite: İller üzerine bir değerlendirme

Kamu yönetimi disiplini içerisinde idari kapasite kavramı, günümüz toplumsal sorunları çözme ve ortak ihtiyaçları rasyonel bir biçimde karşılama amacı doğrultusunda günden güne sıklıkla ifade edilmektedir. Son yıllarda kamu yönetimi yazınında örgütlerde kapasite, devlet kapasitesi ve idari kapasite gibi olgular hem akademik çalışmalarda hem de kurumsal incelemelerde yaygın bir biçimde incelenmektedir. Mevcut geleneksel idari yapıların rasyonel sonuçlara ulaşma noktasında yetersiz kaldığı ifade edilmekte, rasyonel örgütler olarak kurgulanan bürokratik yapıların kimi toplumlarda bahsi geçen sorunlar ve ortak ihtiyaçları karşılamada istenilen düzeyde olmadığı belirtilmektedir. Bu noktada kamu politikalarının uygulanma sürecinde idari kabiliyet ya da uygulanabilirlik önemli bir kıstas olarak ele alınmakta; tüm toplumlarda mevcut idari yapıların arzu edilen sonuçlara ulaştırma konusunda ne kadar başarılı olup olmadığı değerlendirilmektedir. Bu çalışmada idari kapasitenin detaylı bir analizi ile birlikte Türkiye'de merkezi idarenin taşra teşkilatı olan il idaresinin idari kapasite açısından değerlendirilmesi ve kapasite ölçümü amaçlanmaktadır. İkincil verilerden elde edilen sonuç göstergeleri, temel bileşenler analizi ile tek bir bileşene indirgenerek idari kapasite endeks skoru oluşturulmaktadır. Kesitsel araştırma ile 81 ilin idari kapasite endeksine göre sıralandığı ve değerlendirildiği bu çalışma ile kapasite yazınına hem teorik hem de yöntemsel katkı sağlanması hedeflenmektedir. Türk kamu yönetiminde mevcut göstergeler üzerinden idari kapasite endeksinin iller bazında belirlenmesi, yöneticilerin karar verme aşamasında sağlıklı ve rasyonel davranması açısından oldukça önemlidir. Karar verme sürecinde iyi bir ölçüt olarak idari kapasitenin geliştirilmesinde atılabilecek adımlar bundan sonraki aşamalarda daha net ortaya konulabilecektir.
Sağlık hizmetlerinde yaşanan dönüşüm ve etkileri: Batı Akdeniz bölgesi il merkezleri örneği

1980 sonrası dönemde neoliberal politikaların etkisiyle devlete ilişkin bakış açısı ve buna bağlı olarak kamu hizmeti anlayışı değişime uğramıştır. Yeni dönemde geçerli olan düzenleyici ve denetleyici devlet anlayışı ile birlikte devletin faaliyet alanı sınırlandırılmıştır. Bu sınırlandırma devletin sunduğu kamu hizmetlerinin kapsamını da etkilemiş ve bazı kamu hizmetleri özel sektör kuruluşlarına bırakılırken bazı kamu hizmetleri de yine özel sektörden satın alınarak yerine getirilmiştir. Devletin özel sektör kuruluşlarıyla birlikte yürüttüğü kamu hizmetlerinden biri de sağlık hizmetleridir. Özel sağlık kuruluşlarının sağlık hizmetlerinin sunum ve finansmanındaki rolü her geçen gün artmaktadır. Türkiye'de bu süreç 2003 yılında yayımlanan Sağlıkta Dönüşüm Programı ile hız kazanmıştır. Düzenleyici ve denetleyici Sağlık Bakanlığı anlayışla hareket eden Sağlıkta Dönüşüm Programı, gerek sağlık hizmetlerinin sunumu gerekse de sağlık hizmetlerinin finansmanı açısından önemli düzenlemeler getirmiştir. Bu çalışmanın amacı Sağlıkta Dönüşüm Programı sonrasında sağlık sisteminde meydana gelen değişmeler hakkında bilgi vermek ve sağlık hizmeti sunucuları, yararlanıcıları ve yöneticilerinin Sağlıkta Dönüşüm Programına yönelik algılarını ve bakış açılarını ortaya koymaktır. Bu kapsamda sağlık hizmeti yararlanıcıları, sunucuları ve yöneticilerinin bakış açılarında bir farklılaşma olup olmadığının tespit edilmesi hedeflenmektir. Çalışmanın ilk aşamasında konu ile ilgili literatür taraması yapılmış, ikinci aşamada ise anket tekniği ile Batı Akdeniz Bölgesi il merkezlerinde bulunan sağlık hizmeti yararlanıcıları, sağlık hizmeti sunucuları ve sağlık hizmeti yöneticilerinden veriler toplanmış ve sonra bulgular değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgular doğrultusunda, Sağlıkta Dönüşüm Programı ile Türk sağlık sisteminde yeni bir döneme girildiğini söylemek mümkündür. Bu dönemde sağlık hizmetlerinin sunumunda ve finansmanında değişikliklere gidilmiş ve sağlık hizmetlerinin özelleştirilmesi, fiyatlandırılması ve desantralizasyonu gibi uygulamalar gündeme gelmiştir. Sağlıkta Dönüşüm Programı ile getirilen düzenlemeler hem sağlık hizmeti yararlanıcıları hem de sağlık hizmeti sunucuları ve yöneticileri üzerinde etkili olmuştur. Genel anlamda, sağlık hizmetlerinden yararlananlar düzenlemeleri desteklerken, sağlık hizmeti sunucuları ve yöneticileri ise çekimser kalmışlardır.
Belediyelerde kent yoksulluğunun önlenmesinde sosyal belediyecilik ve yönetişim uygulamalarının etkisi: Elazığ Belediyesi örneği

Yoksulluk sorunu, sosyal bir varlık olan insanın tek başına giderebileceği bir sorun değildir. Bu nedenle bireylerin ihtiyaçlarına karşı çözüm üretecek kurum devlettir. Bireyler ihtiyaçlarının giderilmesi konusunda devletin yetkili mercii olduğunu bildiği gibi devlette kişinin ihtiyaçlarını gidermek zorunda olduğunu bilir. Türkiye cumhuriyeti de sosyal bir hukuk devleti olarak küresel dünyanın kabul ettiği ekonomik ve sosyal hakları gerçekleştirmek zorundadır. Sosyal eşitlik ve sosyal güvenlik ilkeleri ile sosyal devlet olabilmenin gereklerini yerine getirmeye çalışan Türkiye, devlet olarak yapmak zorunda olduğu birçok görevi yerel yönetimlerden biri olan belediyelere devretmiştir. Bu araştırma ise kentsel yoksullukla mücadele konusunda sosyal belediyeciliğe yüklenen misyonun, yerel yönetişim modelini benimseyen bir yönetim anlayışıyla anlam kazanabilmesi hususuna dikkat çekmek için oluşturulmuştur. Bu bağlamda çalışma 3 ana bölüm ve bir sonuçtan oluşmaktadır. İlk bölümde çalışma hakkında ayrıntılı bilgi verilmiş olup ikinci bölümde yoksulluk, sosyal belediyecilik ve yönetişim kavramlarına yönelik bilgi verilmiştir. Son bölüm olan üçüncü bölümde ise Elazığ belediyesi sosyal belediyecilik ve yerel yönetişim uygulamaları bakımından değerlendirilmiş ve bir model önerisinde bulunulmuştur. Birincil ve ikincil kaynaklardan yararlanılarak oluşturulan çalışmada yoksulluk söyleminde ön plana çıkan sosyal belediyecilik uygulamalarının yerel yönetişim modelinde anlamlı olacağı sonucuna varılırken; çalışmanın örneklemini oluşturan Elazığ belediyesinin sosyal belediyecilik ve yerel yönetişim uygulamaları yönüyle yetersiz bir yapıda olduğu tespit edilmiştir.
Yakın tarihimizde askerİ ve mülkİ bürokraside tasfiyeler, askerİ ve mülkİ heyet-i mahsusalar

II. Meşrutiyet'in ilanından sonra iktidara gelen İttihat ve Terakki Cemiyeti, çıkardığı kanun ve kararnamelerle II. Abdülhamit dönemi askeri ve sivil bürokrasisini tasfiye ederek yerine kendi ideolojilerine bağlı bir bürokrasi oluşturmaya çalıştı. Bu tasfiye politikalarından zarar görenler İttihat ve Terakki Cemiyeti'ne karşı dönemin muhalefetiyle birlikte hareket ettiler. 30 Ekim 1918'de Mondros Mütarekesi'nin imzalanmasından sonra İttihat ve Terakki Cemiyeti iktidardan düşünce yerine önceki dönemin muhalifleri iktidara talip oldular. En büyük destekçileri de önceki dönemde tasfiye edilmiş askeri ve sivil bürokrasinin üyeleriydi. Mütareke döneminin başta Damat Ferit Hükümetleri olmak üzere İstanbul Hükümetleri, İtilaf Devletleri'nin işgalleri karşısında sessiz kalırken, Mustafa Kemal Paşa önderliğinde başlayan Milli Mücadele'yi İttihatçılık olarak değerlendirdikleri için karşı çıktılar. Bu dönem içerisinde de Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükümeti ve İstanbul Hükümetleri arasında askeri ve sivil bürokrasiyi kontrol etme konusunda sert bir mücadele yaşandı. Milli Mücadele'nin başarıyla sonuçlandırılması üzerine Ankara Hükümeti İstanbul Hükümeti'ne bağlı askeri ve sivil bürokrasiyi Milli Mücadele'ye katılıp katılmamalarına göre yeniden istihdam edip etmemeye karar verdi. İstanbul Hükümeti'nden devralınan bürokrasinin durumunu tetkik etmek üzere de Askeri ve Mülki Heyet-i Mahsusalar adlı tasfiye kurulları oluşturuldu. Bu kurullar vasıtasıyla birçok kişi tasfiyeye tabi tutuldu. Bu tasfiye politikaları sırasında kendilerine haksızlık yapıldığını iddia edenlerin durumu yeniden kurulan Ali Karar Heyeti tarafından yeniden gözden geçirildi. Sonuç olarak 26 Haziran 1938 tarihli Af Kanunu ile Heyet-i Mahsusa tarafından aleyhlerinde karar verilenler affedildiler. Daha sonra 1952 yılında çıkarılan bir kanunla bunların emeklilik hakları geri verildi.
Türk kamu yönetiminde bölgesel örgütlenme

Türkiye'de merkezi yönetimin taşra örgütü temelde il sistemine göre kurulmuştur. Ancak bir taraftan kamu hizmetlerinin gerektirdiği teknik zorunluluklar diğer taraftan il sisteminden ve valinin denetiminden kaçma eğilimleri nedeniyle birçok merkezi yönetim kuruluşu genellikle il sınırlarına uymayan ya da il sınırlarını aşan bölge örgütleri kurma yoluna gitmişlerdir. 1961 Anayasası il sistemini benimsemekle birlikte, belli kamu hizmetlerinin görülmesi amacıyla birden çok ili içine alan çevrede, bu hizmetler için yetki genişliğine sahip kuruluşlar meydana getirilebileceğini de hükme bağlamıştır. Böylece bölge düzeyinde örgütlenmenin anayasal temelleri atılmıştır. 1982 Anayasası 1961 Anayasası'ndan farklı olarak 'belli kamu hizmetleri' yerine 'kamu hizmetleri' demek suretiyle verim ve uyum sağlamak amacıyla tüm kamu hizmetleri için bölge düzeyinde örgütlenmeye olanak tanımıştır. İl sisteminde ülke illere bölünmüş ve merkezi yönetim kuruluşlarının taşra örgütlenmelerini buna göre gerçekleştirmeleri beklenmiştir. Ancak bölge düzeyinde örgütlenmenin belirli ilke ve ölçütlere bağlanmamış olması sonucu birbirinden farklı, sınırları birbirine uymayan pek çok bölge örgütü ortaya çıkmıştır. Bu örgütlerin il yönetimi ve merkezi yönetimle ilişkilerinde önemli sorunlar ortaya çıkmaktadır. Merkezi yönetimin bölge ölçeğinde örgütlenmesi bir kural değil, istisna olmalıdır. Belirli sayıdaki hizmetler için il yönetimine ağırlık verilmelidir.
Bir etnik çatışma çözüm yöntemi olarak özerklik

Ulus devlet hala makbul devlet biçimidir. Ancak bu devlet biçimi kendi ulusunu yaratma fikri ile ortaya çıkmasına rağmen söz konusu proje başarılı olmamıştır, zira çok küçük bazı devletler bir tarafa bırakılacak olursa bugün hemen her devletin, bünyesinde çeşitli sayıda azınlık barındırdığı görülmektedir. Modernleşmenin sağladığı imkanlar nedeniyle ulus devlet içinde yer alan farklı etnik grupların benzer koşullara sahip olacağı, dolayısıyla ülke içinde herhangi bir çatışma yaşanmayacağı düşünülmüşse de yaşadığımız yüzyıl devletlerarası çatışmaların çok ötesine geçen biçimde devlet içi etnik çatışmaların yaşandığı bir çağ olmuştur. Devletler bu etnik çatışmaları öncelikle bastırmaya, ceza ve güvenlik tedbirleriyle sorunların üstesinden gelmeye çalışmışsa da etkin yöntemin çatışmaların tekrarlanmayacak biçimde çözülmesi olduğu zamanla anlaşılmıştır. Sadece fiziksel değil, yapısall şiddetin de ortadan kalkmasını sağlamanın yolu ise azınlık haklarını güvence altına almak, demokratik usullerle her grubun yönetime etkin katılımını sağlamak ve gerektiği hallerde iktidarı paylaşmak ya da egemenliği kısmen devretmek olmuştur. Özerklik de çatışmaların çözümünde diğer bazı usullerin fayda sağlamaması üzerine tercih edilen bir yetki devri sistemidir. Özerkliğin üç farklı uygulaması söz konusu olup bunlar bölgesel özerklik, kültürel özerklik ve idari özerkliktir. Her bir özerklik türünün kendine göre olumlu ya da olumsuz yanları bulunmakta, farklı bölge ya da etnik çatışmalar bakımından farklı bir model başarı sağlamaktadır. Özerkliğin hukuki altyapısına bakılacak olursa, mevcut uluslararası hukuk düzeninde özerklik biçiminde bir hakkın yer almadığı, ancak azınlık hakları, ulusların kendi kaderini tayin hakkı gibi haklar ile temellendirilebileceği görülmektedir.
Eşe karşı cinsel saldırı suçu

Evlilik birliği içerisinde bulunan eşler arasında gerçekleşen cinsel saldırı olayları, günümüzde bütün toplumlar için ciddi bir sorun olma özelliği taşımaktadır. Bu çalışmanın amacıi toplumların ve yasaların cinsel davranışların sınırlarına olan bakış açısını, cinsel suçların evlilik birliği içerisinde eşler arasında işlenip işlenemeyeceğini, eşe karşı cinsel saldırının hangi şartlarda suç teşkil edeceğini, eşe karşı cinsel saldırı suçunun gerçekleşme oranları ile sebep ve sonuçlarını ve mağdur eşin başvurabileceği hukuki yolları ortaya koymaktır. Çalışmanın birinci bölümünde, cinsel suç kavramına değinilmiş; toplumların ve Türk Hukuku'nun, cinsel davranışların sınırlarını çizerken geçirmiş olduğu tarihsel süreç ele alınmıştır. İkinci bölümde, eşe karşı cinsel saldırı fiili irdelenmiş, söz konusu fiilin suç olarak öngörülmesi süreci açıklanmış ve Türk Ceza Kanunu'ndaki mevcut yasal düzenleme açısından eşe karşı cinsel saldırı suçunun tahlili yapılmıştır. Son bölümde ise, eşe karşı cinsel saldırı olayları aile içi şiddet açısından irdelenmiş, eşe karşı cinsel saldırı suçunun sebep ve sonuçları ile faile ve mağdur profili ortaya koyulmuş ve mağdur eşin sahip olduğu hukuki seçeneklere değinilmiştir.
Kamu personeli ücret yönetimi ve politikaları

Kamu hizmetinin insan unsuru olması sebebiyle memur, her dönemde, önemli bir konuma sahip olmuştur. Memurlar, iş yaşamlarında kendilerini kamu hizmetlerine adayan, geçimlerini ve geleceklerini bu hizmetleri karşılığı almış oldukları maaşla sürdüren sosyal bir sınıftır. Kamu kesiminde çalışanların, verdikleri hizmetlerin karşılığı olarak aldıkları maaşın hesaplanmasının açık, tutarlı, doğru ve anlaşılır olması gerekir. Ücret politikalarında, kamu kesiminde ödenen ücretlerde sınıflar arasında ve işin niteliğine ve güçlüğüne göre denge unsuru gözetilmelidir. Özel kesim-kamu kesimi ücret politikaları arasında dengesizliklerin giderilmesi de beklenir. Çalışma şartlarındaki gelişmeler ile ülkenin ve çalışanların içinde bulunduğu ekonomik ve sosyal durum ve imkanlar da bu değerlendirmede dikkate alınmalıdır. Bu çalışmada, kamu personeli ücret yönetimi ve politikaları incelenmiş, Türkiye ve Azerbaycan ülkeleri bu açıdan karşılaştırılmıştır
Kent kültürü ve kent kimliğinin küreselleşme bağlamında bir analizi: Van ili örneği

Kentler, sınırları içerisinde yaşayan toplumların kültürel, sosyal, ekonomik ve dinsel özellikleriyle şekillenen yaşam alanları olup toplumun bir yansıması niteliğindedirler. Tarih boyunca savaşlar, göçler, afetler ve ekonomik gelişmeler gibi olaylarla şekil değiştiren kentlerin günümüzdeki yapısını biçimlendiren olayların başında Sanayi Devrimi'nin geldiği genel kabul görmüş bir olgudur. Sanayi Devrimi ile birlikte kentlerde fordist üretim yapısı hakimiyet kazanmaya başlamış ve sanayi kentleri ve buna bağlı olarak birlikte bu kentlerde de işçi sınıfları oluşmuştur. Bu durum tarım sınıfının işçi sınıfına dönüştüğü şeklinde yorumlanabilir. Van ilinin küreselleşme bağlamında şekillenen kent kimliği ve kent kültürünün incelendiği bu araştırmada, nicel ve nitel araştırma yöntemleri birlikte kullanılmıştır. Literatür taramasıyla elde edilen bilgiler araştırmanın kavramsal çerçevesini oluşturmuştur. Bununla birlikte yapılan saha çalışmasında, Van'ın küreselleşme unsurlarına bağlı olarak kültürel ve kent kimliği bağlamında nasıl şekillendiği irdelenmiştir. Kentin kimlik unsurlarının tarihi ve coğrafik kriterlere bağlı olarak şekillendiği sonucuna ulaşılırken küreselleşme etkisinde tarımsal toplumun kentleştiği, Van Gölü turizminin kentin ekonomik çehresini değiştirdiği ve bu değişimlerin kent kültürüne yansıdığı sonuçlarına ulaşılmıştır. Bu yansımalar, giyim alışkanlıkları, kültürel davranışlar, sosyal ilişkiler gibi hususlarda etki sahibi olduğu da yapılan araştırma neticesinde ulaşılan bulgulardandır.