turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bilgi toplumu dönüşümü çerçevesinde E-devlet, E-belediye uygulamaları ve Yalova Belediyesi örneği

Gelişmiş ülkeler, Bilgi Toplumu yapılanmasını gerçekleştirebilmek için, sanayi toplumu yapılanmasında kullandıkları teknolojileri gelişmekte olan ülkelere transfer ederek, katma değeri yüksek teknolojilere yönelmektedir. Ancak günümüzde bilgi temelli yapılanma salt ekonomik amaçlı olmaktan öte yönetsel amaçlarda taşımaya başlamıştır. Kamu yönetimde reform çalışmaları kapsamında, devlet hizmetlerinin elektronik ortama aktarılması ile yönetimde şeffaflık, hesap verebilirlik, katılımcı demokrasi, kutasiyeciliğin azalması ve giderlerin tasarrufu hedeflenmektedir. İşte e-Devlet çalışmaları bu düşünsel temellerden hareketle uygulanmaya başlamıştır. Benzer gerekçeler ile belediyeler de hizmetlerini elektronik ortama aktarmak istemektedirler. Bu çalışmada Bilgi Toplumu yapışma ulaşmak için kültür, insan ve organizasyon yapımızda ne gibi değişimlere ihtiyaç duyduğumuz ve bu yapının basamakları olarak düşündüğümüz e-Devlet ye e-Belediye çalışmaları incelenecektir. E-Devlet ve e-Belediye çalışmalarının tanım ve kapsamı çerçevesinde Yalova Belediyesi e-Belediye çalışmasının analizi yapılacaktır. Yalova Belediyesi bünyesinde yapmış olduğumuz analizin, ülkemizde uygulanan ve uygulaması düşünülen diğer e-Belediye çalışmalarına referans olacaktır.
Osmanlı'dan günümüze Türk bürokratlarının eğitimi ve bürokrasi teorileri çerçevesinde değerlendirilmesi

Her ne kadar olumsuz etkileri en aza indirilmeye çalışılsa da, günümüz dünyasının en etkin yapılarından biri olan bürokrasi, devlet kavramıyla birlikte ortaya çıkmıştır denilebilir. Çalışmamızda bürokrasi ile ilgili birçok tanıma yer verilmiş, tarihi süreç içerisindeki gelişimi ele alınırken, Türk bürokrasisi ve Türk bürokratlarının eğitimi ve yetiştirilmesi konusunun, Osmanlı'dan başlayarak günümüze kadarki seyrinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde bürokrasi kuramı; tarihçesi, sınıflandırılması ve bürokrasiye dönük yaklaşımlar ele alınmış, ikinci bölümde; Osmanlı Devleti'nde Bürokrasi başlığı altında, Osmanlı devlet yapısındaki bürokratik oluşumlar ve bu dönemin bürokratlarını eğitme işini üstlenen Enderun Mektebi incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise, Tanzimat dönemi ve sonrası Türk bürokrasisi çerçevesinde; Tanzimat dönemi, II. Abdülhamid dönemi, II. Meşrutiyet ve Cumhuriyet dönemi bürokrasileri ve bürokratik eğitimleri irdelenmiştir.
Kentsel dönüşüm ve kentsel yoksulluk: Denizli örneği

Bu çalışmada 1980'den itibaren egemen olan neo-liberal politikalar temelinde uygulanan kentsel dönüşüm projeleriyle kentsel düzlemde ortaya çıkan farklılaşmalar, Denizli özelinde kentsel yoksulluk bağlamında ele alınmaktadır. Bilindiği gibi, neo-liberal politikalar, gerek global alanda gerekse Türkiye'de kentsel alanda yer seçim davranışlarında, yaşam biçimlerinde, konut piyasasında eşitsizlikleri keskinleştirmiş, sınıflar arasındaki farklılıkları belirginleştirmiştir. Kentsel düzlemde yaşanan değişimler, ülkelerin gelişmişlik düzeylerine, yerel dinamiklerine göre farklı sonuçlar ortaya koymuştur. Gelişmekte olan ülkeler arasında yer alan Türkiye'de ulus-devletleşme sürecinde yaşanan sorunların, bu sürecin eksik bıraktığı alanların, ekonomik ve siyasi hayatta geçirdiği dönüşümlerin neo-liberal politikalara eklemlenmesi, toplumsal zeminde en çok dezavantajlı gruplardan olan yoksullar üzerinde yıkıcı etkileri gözlemlenmiştir. Araştırmamız, Denizli merkezinde yer alan Karşıyaka, Anafartalar, Meska, Yeşilyurt, Sevindik, İlbadı, Dokuzkavaklar, Esentepe mahallelerinde uygulanmıştır. Göç ve hızlı nüfus artışı, kentleşme ve kentlileşme sürecinde kentsel yoksulluk ve kentsel bütünleşme bağlamlarında önemli sorunlar ortaya çıkarmaktadır. Araştırmamızın amacı, göç sürecinde kentin belirli mahalle ve semtlerine yerleşen örneklem grubunun yoksulluk ve kentsel bütünleşme ile ilgili yaşadıkları deneyimlerini demografik, sosyo-ekonomik değişkenler ve kavramsal kategoriler aracılığıyla tespit etmek ve yeni sonuçlar ortaya çıkarmaktır. Araştırmamızın verileri, örneklem grubuna uygulanan anket ve görüşme tekniklerine dayanmaktadır. Çalışmamızda Denizli merkezinde yaşayan 200 hane ile görüşülmüştür.
Ar-ge vergi teşvikleri

AR-GE ve yenilik faaliyetlerinin teşvik edilmesinde başvurulan mali tedbirler, OECD ülkelerinin bilim ve teknoloji politikalarının önemli bir parçasıdır. Hükümetlerin AR-GE ve yenilik faaliyetlerine müdahalesi, özel sektör AR-GE harcamalarının azalma trendinde olduğu ekonomilerde, özellikle firmaların rekabetçi bir özellik kazanması ve makroekonomik açıdan uzun dönemde verimlilik artışının sağlanması ve yüksek yaşam standartlarına ulaşılması açısından kritik öneme haizdir. Özel sektör AR-GE faaliyetlerine yapılan kamu müdahalesinin gerekçesi, firmaların AR-GE'nin getirilerinden tam olarak yararlanamamaları nedeniyle AR-GE harcamalarını ve AR-GE yatırımlarını kısıtlamaları ve dolayısıyla ortaya çıkan piyasa başarısızlığıdır. Bahse konu piyasa başarısızlığının üstesinden gelmek amacıyla hükümetlerin başvurdukları vergi kredileri, sübvansiyon vb. değişik mekanizmalar mevcuttur. Piyasaya olan müdahalenin daha az olması, idari ve finansal masraflarının düşük olması, öngörülebilir ve istikrarlı bir araç olması itibariyle, dönemsel bütçe tahsisatlarını gerektiren sübvansiyon uygulamaları yerine vergi teşvikleri daha sağlıklı sonuçlar doğurabilmektedir. AR-GE vergi hükümlerinin, AR-GE harcamalarına olan etkisinin tesbiti çeşitli faktörlere bağlı olarak her ne kadar kompleks bir süreçse de, B-endeks metodu, ülkeler bazında uygulanan AR-GE vergi sistemlerinin teorik açıdan üstünlük derecesini belirleyen bir yaklaşımdır. AR-GE vergi teşvikleri yapılan değerlendirmelere göre, AR-GE harcamalarını kısmen de olsa artıran bir etkiye sahiptir. Ancak AR-GE ve yenilik faaliyetlerinin teşvik edilmesinde, AR-GE vergi kredileri diğer bilim ve teknoloji politikalarının sadece bir parçası veya tamamlayıcısı olarak ele alınmalıdır. 189
Türk Pozitif Hukuku'nda ve Avrupa İnsan Hakları Hukuku'nda özgürlük ve güvenlik hakkı

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde yer alan özgürlük ve güvenlik hakkı, Türk pozitif hukukunda 'koruma tedbirleri' başlığı altında ele alınmıştır. Özgürlük ve güvenlik hakkının korunması amacıyla getirilen bu düzenlemelerin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile ne derece uyumlu olduğu, özgürlük ve güvenlik hakkının ulusal hukukta yeterince anlaşılıp anlaşılmadığının detaylı olarak incelenebilmesi ve bir sonuca varılabilmesi amacıyla böyle bir çalışma yapılmıştır. Özgürlük ve güvenlik hakkının, Türk pozitif hukukundaki düzenlemelerde ve uygulamada ne şekilde ele alındığı hususu, hem Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin hem de yüksek yargı organlarının kararları incelenerek değerlendirilmeye çalışılmıştır. Ayrıca Türk pozitif hukukundaki koruma tedbirlerinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile daha uyumlu hale getirilmesi amacını taşıyan bazı değişikliklere de tezimizin kapsamı dahilinde yeri geldiğince değinilmiştir.
Türkiye'de muhafazakarlığın temelleri: Düşünceler, düşünürler

Bu çalışmanın temel amacı, Türkiye'de yaygın kullanılan; fakat kapsamı yeterince bilinmeyen muhafazakarlık kavramına açıklık getirmektir. Bu kapsamda Kıta Avrupa'sı ve Anglo-Amerikan dünyasında meydana çıkan muhafazakarlığın tarihçesi ve temel kavramları açıklanmış, sonrasında Türk siyasi hayatında muhafazakar düşüncenin gelişimi Osmanlı'dan başlayarak ele alınmıştır. Özellikle muhafazakarlığın temellerinin atıldığı 1961 Anayasa'sı sonrasında muhafazakar düşünürler ve söylemleri incelenmiş, 1960'larda ön plana çıkan Batı karşıtlığı, anti-komünizm, değişim, din ve ahlak konuları üzerinde durulmuştur.
Yargısal insan hakları koruma mekanizmalarında kabul edilebilirlik ölçütleri

Bireyi korumakla yükümlü devlet organlarının dahi bireylerin temel hak ve özgürlüklerini ihlal etmesi karşısında insan haklarını uluslararası boyutlarda koruyacak mekanizmalar geliştirilmiştir. Bu mekanizmaların arasında bireylere daha nitelikli bir koruma sağlayan bireysel başvuru yolu ön plana çıkmaktadır. Bireysel başvuru mekanizması, devlet karşısında, bireylerin hak ve özgürlüklerinin etkin bir şekilde korunması amacına hizmet etmektedir. Son dönemlerde bireylerin, gerçekleşen insan hakları ihlalleri karşısında bu yolu sıklıkla kullanmaya başladıkları gözlemlenmektedir. Bu yoğun başvuruların doğal bir sonucu olarak denetim organlarının artan iş yükü sorunu karşımıza çıkmaktadır. Bu noktada, denetim mekanizmalarının artan iş yükü sorununa bir çözüm niteliğinde kullanmaya başladığı kabul edilebilirlik ölçütleri karşımıza çıkmaktadır. Bireysel başvuru mekanizmasının etkinliğini koruyabilmesi hususunda önem arz eden, başvurunun esastan incelenmesine geçilmeden önce başvuruda aranan bir takım koşullar bulunmaktadır. Bu koşullar bireysel başvuru mekanizmasının usuli incelemesinin birinci basamağını oluşturan 'kabul edilebilirlik ölçütleri'dir. Ancak bazı ölçütler var ki, başvuruların bu ölçütlere dayanılarak kabul edilebilirlik incelemesi aşamasında reddedilmesi, başvurunun esastan reddedilmesine yakın sonuçlar içermektedir. Bu şekilde reddedilen bir başvuru düzeltilememekte, tamamlanamamakta veya değiştirilememektedir. Dolayısıyla denetim mekanizmalarının, artan iş yükleri karşısında söz konusu ölçütleri birer eleme aracı olarak kullanma olasılıkları, bireysel başvuru mekanizmasının temel hak ve özgürlükleri koruma işlevi açısından tehlike oluşturmaktadır. Bu durum ise bireysel başvuru mekanizmasının asıl anlam ve amacı ile ters düşecektir. Kabul edilebilirlik ölçütlerinin değerlendirilmesi bu sebeple büyük önem arz etmektedir. Bu çalışma, uluslararası mekanizmaların bireysel başvurularda aradığı kabul edilebilirlik ölçütlerinin, denetim mekanizmalarınca nasıl değerlendirildiğini ve yorumlandığını, bu yorumlar sonucunda insan haklarının korunması meselesinin nasıl şekillendiğini incelemeyi amaçlamaktadır.
Kamusal yönelti sürecinde Başbakanlık örgütü

Başbakanın kamusal yönelti belirleme sürecinde yararlandığı klasik nitelikli ve büyük ölçüde siyasal etmenler tarafından belirlenen araçların yanında yine aynı süreçte yararlandığı örgütsel araçların daha etkili olabildiği ve bunların başbakanın siyasal dizge içerisindeki konumunu etkileyip, değiştirebildikleri temel varsayımından hareketle iki ana bölümden oluşan bu çalışmanın birinci bölümünde, parlamenter dizgenin temel özellikleri çerçevesinde başbakanın 'siyasal gücü' ortaya konulmakta ve İngiltere, Fransa, Almanya ve 1980'lere kadar olan dönemde Türkiye örneği açısından söz konusu ülkelerin Başbakanlarının siyasal ve anayasal konumlan incelenerek, başbakana yönelti belirleme sürecinde yardımcı olan örgütsel araçların etkisi ortaya konulmaktadır. İkinci bölümde ise, temel varsayım, 1980'den sonraki dönemde, Başbakanın anayasal ve siyasal konumu çerçevesinde Başbakanlık örgütünün yönelti belirleme sürecindeki konumu belirlenerek ispat edilmektedir. Burada da iki varsayımdan hareket edilmektedir. Birincisi, 1980'den sonraki dönemde güçlendirilen ve nitelik değiştiren Başbakanlık örgütünün konumundaki değişmenin kaynağının 1982 Anayasası olduğudur. İkincisi, Başbakanlık örgütünün bu güçlü konumunun, merkez örgütünden çok Başbakanlığa bağlı ve ilgili kuruluşlar ile Başbakanlık yönetimindeki fonlardan kaynaklandığıdır. Çalışmada, örgütsel araçların başbakanın şahsında, siyasal, yönetsel ve akçal dizgelerde 'inerkezileşme', 'kişiselleşme' ve 'siyasallaşma' olgularını ortaya çıkardığını ya da bu olguları artırdığını ortaya koyma amaçlanmıştır.
Elektronik haberleşme endüstrisinde hakim durum ve hakim durumun kötüye kullanılması halleri

Teknolojinin hızlı gelişim ve değişim süreci klasik haberleşme yöntemlerini de değiştirmiş, dünyanın her bir noktasını her an ulaşılabilir bir haberleşme noktası haline getirmiştir. Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu, 2000 yılında elektronik haberleşme endüstrisinin düzenleyici ve denetleyici bağımsız idari otoritesi olarak kurulmuştur. Bu Kurum tarafından sabit telefon hizmetleri bakımından endüstri alanına yeni giren işletmeciler ilk olarak uzakm mesafe telefon hizmetleri sunmak üzere 17 Mayıs 2004 yılında yetkilendirilmişlerdir. Yetkilendirmenin ardından bu Kurum tarafından düzenleyici pek çok işlem yapılmıştır. Bu piyasalarda regülasyon ve rekabet en önemli başlıklar arasında yer almaktadır. Halihazırda elektronik haberleşme endüstrisinde yetkilendirilmiş pek çok işletmeci faaliyet göstermektedir. Elektronik haberleşme hizmetleri sunumu yüksek miktarlı yatırımlar gerektirmektedir. TTAŞ hakim durumunu korumakta ve endüstride yoğun rekabet sorunlarının yaşanmaktadır. Düzenleyici Kurumun piyasada etkili öncül düzenlemeler yapması ve Rekabet Kurumu'nun da ardıl müdahalelerini artırması önem arz etmektedir. Bu iki Kurum arasında yaşanan görev sorunu piyasadaki aksaklıklara zamanında müdahalede bulunulmasını zorlaştırmaktadır.
Türkiye yerel yönetimlerinde örgütsel güven, örgütsel özdeşleşme ve iş tatmini ilişiği: Elazığ belediyesi

Bu çalışmanın temel amacı, kamu kurumu alanlarından biri olan yerel yönetimlerde çalışanların örgütsel güven duygusunun var olup olmadığını ve örgütsel özdeşleşme kavramını nasıl algıladıklarını, iş tatmini boyutunun ne kadar hissedildiğini, bu kavramların birbirini nasıl etkilediklerini, birbirleriyle nerede kesiştiklerini, ne anlamda ve hangi boyutta ilişkilerinin olduğunu ölçmektir. Araştırma Elazığ Belediyesi'nde çalışanlar evreninde gerçekleştirilmiştir. Örneklem ise evrenden rastgele yöntemle seçilen dörtyüziki kişiden oluşmaktadır. Çalışmada elde edilen bulgular değerlendirilirken, istatistiksel analizler için SPSS 21,0 İstatistik paket programı kullanılmıştır. Çalışma verileri değerlendirilirken tanımlayıcı istatistiksel metotları, tek yönlü varyans analizi, t testi, Regresyon ve korelasyan analizi yöntemlerinden faydalanılacaktır. Çalışmada; 'örgütsel güven ile örgütsel özdeşleşme arasında anlamlı pozitif bir etki' 'örgütsel güven ile iş tatmini arasında anlamlı pozitif bir etki' ve 'örgütsel özdeşleşme ile İş tatmini arasında anlamlı pozitif bir etki' araştırılmıştır. Sonuç olarak, Araştırma neticesinde gerek örgütsel güven örgütsel özdeşleşme ve İş tatminine ilişkin görüşlerin, çalışanların sosyo-demografik özelliklerine göre farklı düzeyde olduğu görülmüştür. Erkek katılımcıların kuruma olan örgütsel özdeşleşmesinin daha yüksek olduğu görülmüştür. Yaş değişkeni açından 60 +yaş üstü katılımcıların örgütsel özdeşleşmelerin daha yüksek olduğu, yaş ilerledikçe örgütsel bağlılığının ve örgütsel özdeşleşmenin artığı sonucuna varılmıştır. Evli katılımcıların kurumla daha fazla özdeşleştiği, daha fazla örgüte güvendiği, sonucuna varılmıştır. Çalışma yılının artması iş tatminin azalttığı, örgütsel özdeşleşmeyi ve örgüte güveni artırdığı, fakat yöneticiye güveni azalttığı görülmüştür. Regresyon analizi sonuçlarına göre; örgütsel güvenin örgütsel özdeşleşme üzerindeki etkisi % 13,9, yöneticiye güvenin özdeşleşemeye etkisi%0,9, örgüte güvenin örgütsel özdeşleşmeye etkisi %12,8, örgütsel güvenin iş tatminine etkisi %25,8, yöneticiye güvenin iş tatminine etkisi %26,7, örgüte güvenin iş tatminine etkisi %0,089, örgütsel özdeşleşmenin iş tatminini %0,09 oranında pozitif yönle etkilediği görülmüştür. Modeldeki tüm hipotezlerimiz kabul görmüştür.
4857 sayılı İş Yasası'na göre iş güvencesi

İş Hukuku bağımsız bir hukuk dalı olduğundan beridir, amaçları arasındaki önemli kurum, iş güvencesi kurumudur. İş güvencesinin sağlanması çeşitli ülkelerde farklı hukuki yollarlasağlanmaktadır. Bu çalışmamızda iş güvencesi kavramı, doğuşu, uygulanış şekilleri, gerek diğer ülke uygulamaları ve gerekse ülkemizdeki uygulamaları incelenmeye çalışılmıştır. Öncelikle konunun kavranması açısından mukayeseli hukuktan yararlanmakgerektiği de göz önüne alınarak Avrupa ülkeleri örnekleri incelenmiştir. Yine iş hukukunun uluslararası kaynaklarından ILO belgelerinden iş güvencesi ile ilgili olan ve özellikle mevzuatımızda 4857 sayılı yasanın yapımında esas alınan 158 sayılı Sözleşme hükümleri incelenmiş, Avrupa Konseyi belgeleri ile Avrupa Birliği yönergelerine de değinilmiştir. Konumuzun kavranabilmesi açısından halen kıdem tazminatı ile ilgilimaddesi yürürlükte olan 1475 sayılı eski İş Yasası ve bunu değiştiren 4773 sayılı yasanın iş güvencesi ile ilgili hükümleri incelenmiştir. Zira iş güvencesi kapsamına girmeyen işçilerimizle ilgili olarak yeni hükümler hemen hemen eski yasaylabenzerlik göstermekte olup, bu yasa dönemindeki öğreti ve uygulama geçerliliğinihalen korumaktadır. Bu nedenle çalışmamızda eski yasa dönemindeki uygulama ve öğretideki görüşlere de yer verilmiştir. Tezimizin esas inceleme konusu olan 4857 sayılı yeni İş Kanunumuzun iş güvencesi konusunda getirdiği yeni sistem, 17, 18, 19, 20, 21,22 ve 29. maddeler çerçevesinde öğreti ve Yargıtay kararları da tartışılarak incelenmiştir. Geniş anlamda iş güvencesi kapsamında görülen, kanundaki askı halleri, yeniden işe alma kurumları ise inceleme konusu yapılmamıştır. Yapılan inceleme ile yeni yasamızdaki iş güvencesinin getirdikleri, uygulama ve öğretideki görüşlere göre eleştirel olarak incelenmiş ve sonuç kısmındaönerilerimize de yer verilmiştir.
Afet yönteminde arama kurtarma ekiplerinin rolü: Adana AFAD örneği

Afetin birçok tanımı yapılması karşın en genel tanımı toplumun tamamı veya belli kesimleri için fiziksel, ekonomik ve sosyal kayıplar doğuran, normal hayatı ve insan faaliyetlerini durduran veya kesintiye uğratan, etkilenen toplumun baş etme kapasitesinin yeterli olmadığı doğa, teknoloji veya insan kaynaklı olay olarak nitelemiştir. Afetleri en zararla atlatabilmek için oluşturulan afet yönetimi sisteminin afet ve acil durum öncesi, sırası ve sonrasında yapılması gereken çalışmaların, planlanması, yönlendirilmesi, koordine edilmesi, desteklenmesi ve uygulanabilmesi için toplumun tüm kurum ve kuruluşlarıyla, kaynakların bu ortak hedefler doğrultusunda yönetilmesi gerekmektedir. Bu çalışmada Adana ili afet müdahale planı başta olmak üzere afetlerle ilgili tüm yerel planlar incelenmiştir. Adana il Afet ve Acil Durum Müdürlüğü ve afetlerde işbirliği içeresinde olması gereken tüm kamu kurum kuruluşlarının, afet ve acil durumlarda gereken mücadelede hazırlık, müdahale süreçleri araştırılarak afet ve acil durum anında, insan hayatı ve maddi kayıpların en aza indirgenebilmesi için gerekli tedbirlerin aldırılması ve daha etkin bir afet müdahale sistemi oluşturmak amaçlanmıştır.
Polis-halk ilişkileri

Son yıllarda polislik mesleğinde büyük gelişmeler meydana gelmiş, bilimsel yöntem ve tekniklerden çokça yararlanılmaya başlanılmıştır. Yaklaşık 150. 000 kişilik bir personeli ile 65 milyonluk bir topluma hizmet götüren polis örgütü halkla olan ilişkilerini en iyi şekilde yürütmek durumundadır. Araştırmanın amacı, Türkiye'de polis-halk ilişkilerinde son durumun ne olduğu, halkın polisten, polisin de halktan neler beklediği, polis halk kopukluğunun giderilerek polis halk bütünleşmesinin nasıl sağlanabileceği, polis örgütünün halkın destek ve güvenini alabilmek için halkla ilişkiler politikasının nasıl olması gerektiği konulan ile uygulamada karşılaşılan aksaklıklar ve polis-halk ilişkilerine halkın ve örgüt mensuplarının bakış açısını belirlemektir. Polisle kolaylıkla iletişim kurup kuramadıklarına ilişkin soruya, deneklerin %45.83'ü polisle iletişim kurmada zorlanmadığı, %54.17'si ise iletişim kurmada zorluk çektiği şeklinde görüş bildirmiştir. Halkla ilişkiler açısından polisin en önemli eksikliğinin ne olduğuna yönelik olarak sorulan soruya, deneklerin %57.91'i polisin iletişim kuramaması, %20.00'si eğitiminin yetersizliği, %18.75'i tanıtımını yapamıyor olması şeklinde görüş bildirmişlerdir. Halkın %65'inin halkla ilişkiler faaliyetlerin en iyi gerçekleştiren polis olarak karakol polisini seçmesi araştırmanın en çarpıcı sonucudur. Toplumsal bansın sağlanmasında güvenlik güçlerinin vazgeçilemez olduğu unutulmamalıdır. Yapılan bireysel hatalar sebebiyle örgütün tümünü eleştiri sınırları dışına çıkarak rencide etmek yerine polisi tanımaya ve sunduğu hizmetlerde ona yardımcı olmaya çalışmanın yerinde olacağını düşünmekteyiz. 97
Rights of the child under state sovereignty and human rights regime: The case of children prosecuted by the Turkish Anti-Terror Law between 2006-2010

Çalışmanın amacı devlet egemenliği ve insan hakları rejimi arasındaki ilişkiyi incelemektir. Bu ilişkiyi göstermek amacıyla istisna hali konsepti üzerine odaklanılmıştır. Çalışmanın bir diğer amacı Türkiye'de Terörle Mücadele Kanunu üzerinden yargılanan çocuklar vakkasının altında yatan esas problemi açığa çıkarmaktır. Çalışmanın metodu niteldir. Ele alınan vakkanın oluştuğu 2006 ve 2010 yılları arasına odaklanılmaktadır. Disiplinler arası araştırma yapılmış olup, eleştirel hukuk teorisi paradigması benimsenmiştir. Özel olarak Giorgio Agamben, Costas Douzinas ve Jack Donnelly'nin eleştirilerine yer verilmiştir. Bu çalışma açığa çıkarmıştır ki, devlet egemenliği ve insan hakları rejimi sanılanın aksine birbirini dışlayan değil birbirinin içine geçmişş bir ilişkiye sahiptir. Bu tür bir ilişkinin sonucu olarak insan hakları rejimi devlet egemenliğini korumaya yönelik mekanizmalar içermektedir. Bu mekanizmalardan biri olan istisna hali Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nde de yer almaktadır. 2006- 2010 yılları arasında yürürlükte olan Terörle Mücadele Kanunu bu sözleşmenin açıkça ihlalidir. Çalışmanın sonucu, istisna halinin 2006- 2010 arası yürürlükte olan Terörle Mücadele Kanunu ile çocuklara genişletilmiş olmasıdır. Dahası, 2010'da Terörle Mücadele Kanunu'na yapılan değişikliğin çocuklar üzerindeki istisna halini kaldırmaktan ziyade, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'ne uygun hale getirilmiş olmasıdır.
Kamu yönetimi reformu çerçevesinde Türk su yönetimi

Bu tez, Türkiye'de bir dönüşüm süreci içindeki su yönetim sistemini incelemektedir. Dönüşüm süreci küresel etki kanallarının çerçevesini çizdiği bir düşünsel ortam içinde şekillenmektedir. Ayrıca, AB'ne üyelik süreci gibi bir başka dinamik de, aynı yönde etki yaratmaktadır. İlk olarak, küresel etki kanallarının oluşturduğu hegemonik söylem çerçevesinde gündeme getirilen su yönetimi reformu incelenmektedir. İncelemede, belirleyici olan kavram ve ilkeler ortaya konmaktadır. Kavram ve ilkeler, sürdürülebilir kalkınma, havza bazında entegre yönetim, talep odaklı yönetim, etkin fiyatlandırma ve yönetişim biçiminde sıralanmaktadır. Bu kavram ve ilkeler eşliğinde, bir doğal ve kamusal kaynağın piyasa ilişkilerine tabii tutulmasının amaç edinildiği savunulmaktadır. Bu amacın kaynağının neoliberal söylem olduğu ve kamusal kaynakların piyasa ilişkilerine dahil edilmesi ve özelleştirilmesinin, söylemin temel savlarından biri olduğu açıklanmaktadır. Bu bağlamda, rant kavramının açıklayıcı olduğu gösterilmiştir. İkinci olarak, suya dayalı kalkınma modelleri çerçevesinde Türkiye'nin Hidrolik Paradigma dönemini yaşamakta olduğu ve su yönetiminde, mevcut hukuki ve idari yapılanmasının sorunlar yaşadığı vurgulanmıştır. Hukuki ve idari yapılanma açısından incelenen iki örnek durumda, son yıllarda yaşanan sorunlar ortaya konmuştur. Üçüncü olarak da, suyun doğal ve kamusal bir kaynak olması çerçevesinde, insani bir hak olduğu savunulmaktadır. Bu bağlamda, devletin yurttaşların suya erişimini temel bir kamu hizmeti alanı olarak görmesi gerektiği savunulmuştur. Mevcut yapının etkin bir kamu hizmeti alanını sağlayacak şekilde değiştirilmesi gerektiği de vurgulanmaktadır. Bu hedef doğrultusunda, planlamaya dayalı ve konunun bütüncül bir yaklaşımla ele alınmasının gerekliliği gösterilmektedir. Bu hedefin siyasi bir tercihe dayandığı belirtilerek, böyle bir hedefin benimsenmesi için devletin toplumsal ihtiyaç ve taleplere karşı daha duyarlı hale gelmesinin gerektiği belirtilmiştir.