turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuk doktorları ile zihinsel yetersizliği olan çocuğa sahip anne babaların, zihinsel yetersizlikten etkilenmiş bireylere yönelik tutumların karşılaştırılması

SONUÇLAR ve ÖNERİLER Özet ve Sonuçlar Bu araştırmanın amacı, çocuk doktorları ile zihinsel yetersizliği olan çocuğa sahip anne ve babaların, zihinsel yetersizliği olan bireylere yönelik tutumlarında anlamlı bir farkın bulunup bulunmadığını araştırmaktır. Araştırma betimsel bir çalışmadır. Araştırma grubunu Ankara ili belediye sınırları içinde bulunan 2 öğretilebilir çocuklar okulu ve l eğitilebilir çocuklar iş okuluna devam eden 21 yaşın altında zihinsel yetersiz çocuğa sahip 103 anne ve 101 baba ile Ankara ili belediye sınırları içinde bulanan bir devlet ve bir üniversite hastanesinde görev yapan 86 çocuk doktoru oluşturmuştur. Bu çalışmada Nursey ve arkadaşları, (1988) tarafından geliştirilen 'Zihinsel Yetersiz Bireylere Yönelik Tutum ölçeği'nin Türkçe'ye uyarlama çalışması yapılmış ve araştırma gurubuna uygulanmıştır. Veriler araştırma modeline uygun olarak çift yönlü t testi ve varyans analizi metodlanyla çözümlenmiştir. Yapılan varyans analizi sonucunda gruplar arası gözlenen farkın hangi grup ortalamaları arasındaki farktan kaynaklandığını bulmak için TUKEY testi uygulanmıştır. Araştırma amacına uygun olarak toplanan veriler belirtilen istatistiksel yöntemlerle analiz edildiğinde: l zihinsel yetersiz çocuğa sahip anne ve babaların, zihinsel yetersiz bireylere yönelik tutumlarında anlamlı bir farklılık görülmemiştir. Daha sonra zihinsel yetersiz çocuğa sahip anne-baba 80
The effect of parental control on externalizing behaviors in early childhood

Bu çalışma, ebeveynlerin kontrolcü davranışlarının ve ilişkili olduğu değişkenlerin çocuğun dışsallaştırma davranış problemlerine etkisini, Türk kültüründeki 3 yaş çocukları üzerinde araştırmayı amaçlamıştır. Bu araştırmada, ebeveynlerin kontrolcü davranışlarını tanımlamak için kavramsal ve deneysel çalışmalar yapılmıştır. Sıcaklık/yakınlık davranışları, ebeveynlerin kontrol davranışlarıyla aynı anda görülebilmekte ve bu durum ebeveyn davranışlarında kültürler arası farklar yaratabilmektedir. Çalışmanın verileri hem anne-çocuk ilişkisini gözlem yoluyla değerlendiren niteliksel yöntemle hem de annelere sorulan anketler yoluyla ölçülen niceliksel yöntemlerle elde edilmiştir. Çalışmanın örneklemini, Türkiye'de Erken Çocukluk Gelişim Ekolojileri araştırmasının katılımcılarından rastlantısal yolla seçilmiş, 123 anne-çocuk ikilisi oluşturmaktadır. Çalışma bulgularına göre Türk toplumunda ebeveynlerin, kontrol davranışlarını tek boyutlu bir kavram olarak algıladıkları ve üç kontrol türünü de aynı anda uyguladıkları saptanmıştır; Yüksek kontrol uygulayan ebeveynlerin çocuklarında, dışsallaştırma davranış problemlerine daha sık rastlanmıştır; Davranışsal kontrol için, çocuğun dışsallaştırma davranışları üzerinde bulunan doğrusal olmayan ilişki göstermiştir ki davranışsal kontrol için optimum bir seviye bulunmaktadır; Ebeveynlerin sıcaklık/yakınlık ve kontrol davranışları arasında etkileşim ilişkisi bulunmuştur. Bu çalışmanın en önemli katkısı, Türk kültüründeki ebeveyn kontrol davranışlarını ve bunun çocukların dışsallaştırma davranış problemlerine etkisini hem niceliksel hem de niteliksel yöntemlerle araştırmasıdır.
Evlilik uyumunun ve çeşitli demografik değişkenlerin menopoza ilişkin belirtilerle ilişkisinin incelenmesi.

Bu araştırmada evlilik uyumu, birlikte yaşanılan çocuk sayısı, çalışma durumu, yaş ve eğitim düzeyi değişkenleri menopoz döneminde ortaya çıktığı öne sürülen belirtiler açısından 44-65 yaşlan arasındaki kadınlarda incelenmiştir. Araştırmanın amacı, evlilik uyumu, birlikte yaşanılan çocuk sayısı, çalışma durumu, yaş ve eğitim düzeyi değişkenlerinin menopoz döneminde ortaya çıktığı öne sürülen belirtileri yordayıp yordamadığmı belirlemektir. Araştırmanın ömeklemini 3 farklı evlilik uyum düzeyinden, 3 farklı sayıda çocuğu ile birlikte yaşayan, 3 farklı çalışma durumundaki, 3 farklı eğitim düzeyindeki 44-65 yaşlan arasında 2 farklı yaş grubunun (44- 54 yaş, 55-65 yaş) toplamı olan 244 kadm denek oluşturmuştur. Araştırmada menopoz döneminde ortaya çıktığı öne sürülen belirtileri belirlemek amacıyla Belirti Tarama Listesi ve evlilik uyumunu ölçmek amacıyla Çiftler Uyum Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizinde, Aşamalı Çoklu Regresyon Analizi ve Pearson Momentler Çarpımı Korelasyon tekniği kullanılmıştır. Araştırmamızın amacı olan menopoz döneminde ortaya çıktiğı öne sürülen belirtileri ve belirtilere ilişkin faktörleri yordamada katkısı olan değişkenlere ilişkin bulgulanmız, sırasıyla yaş, evlilik uyumu ve eğitim düzeyinin toplam belirtileri; evlilik uyumu, eğitim düzeyi ve yaşın psikolojik faktör puanlannı; yaş, evlilik uyumu ve çalışma durumunun somatik faktör puanlannı; yaş, evlilik uyumu ve eğitim düzeyinin psikosomatik faktör puanlarım yordamada anlamlı katkısının olduğu göstermiştir. Araştırma bulguları, evlilik uyumu, çalışma durumu, yaş ve eğitim düzeyi değişkenleri ile menopoz döneminde ortaya çıktığı öne sürülen belirtiler ve belirtilere ilişkin faktörler arasında ters yönde anlamlı bir ilişkinin olduğunuuı göstermiştir. Ayrıca, sözü edilen belirtiler ile birlikte yaşamları çocuk sayısı değişkem arasında ise pozitif yönde bir ilişki olduğu bulunmuştur. Araştırma bulguları diğer ülkelerde yapılan çalışmaların sonuçları çerçevesinde tartışılmıştır.
Evli ve bekar yetişkinlerin genel öz-yeterlik ve benlik saygılarının incelenmesi

Bu çalışmada, evlilik kurumunun varlığının yetişkinlerin genel öz-yeterlik ve benlik saygısı düzeyleri üzerinde olumlu etkisinin olup olmadığının incelenmesini amaçlanmıştır. Bununla birlikte, cinsiyet, yaş, eğitim düzeyi, meslek, sosyo-ekonomik düzey gibi değişkenler ile genel öz-yeterlik ve benlik saygısı düzeyleri arasında anlamlı bir fark olup olmadığı incelenmiştir. Bu araştırmanın örneklemi, 2015 yılında İstanbul ili, Bağcılar ilçesinde ikamet eden rastlantısal şekilde seçilmiş ve medeni halleri evli ve bekar olan 23 kadın ve 27 erkek toplam 50 yetişkin oluşturmaktadır. Katılımcılara, özyeterlik algılarını belirlemek için Genel Öz-Yeterlik Ölçeği ve benlik saygısı düzeylerini belirlemek için de Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği ve son olarak belirlenen değişkenleri belirlemek için peşi sıra Kişisel bilgi formu uygulanmıştır. Elde edilen veriler, bilgisayar ortamında SPSS 20.0 programı kullanılarak, Independent Samples T Testi, One Way-ANOVA ve Pearson Korelasyonu Analizi ile hesaplanmıştır. Araştırmanın sonucunda elde edilen bulgulara göre, yetişkinlerin genel öz-yeterlik düzeylerinin medeni duruma göre farklılaşmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Buna göre, katılımcıların medeni durumları genel öz-yeterlik düzeylerini etkilememektedir. Bununla birlikte, yetişkinlerin benlik saygısı düzeylerinde medeni duruma göre anlamlı bir fark olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Evlilerin benlik saygısı düzeyleri bekarlara göre daha yüksektir. Araştırmada bulgulanan sonuç alan yazın ile uyum göstermektedir. Son olarak, cinsiyet değişkeni ile genel öz-yeterlik düzeyleri arasında anlamlı bir fark olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Buna göre katılımcıların cinsiyet özellikleri genel öz-yeterlik düzeylerini etkilemektedir. Erkeklerin genel öz-yeterliği düzeyleri kadınlarınkine nazaran daha yüksek olarak bulgulanmıştır.
Ailelerden algıladıkları detek düzeyleri farklı lise öğrencilerinin saldırganlık düzeyleri

Bu araştırmada ailelerinden algıladıkları destek düzeyleri farklı genel lise öğrencilerinin saldırganlık düzeyleri; cinsiyetlerine, sınıflarına, ailelerindeki tartışma ve kavga sıklığına, algıladıkları anne-baba tutumlarına, ailelerinin gelir durumunu algılama biçimlerine, ailelerinde şiddet uygulanma, okuldaki arkadaşlık ilişkilerinden memnun olma, öğretmenlerinden memnun olma, babalarının alkol kullanma durumlarına göre incelenmiştir. Araştırmanın örneklemini 2002- 2003 eğitim-öğretim yılında Ankara İli Çankaya ilçesinde bulunan Çankaya Lisesi ve 50. Yıl Lisesi, Yenimahalle ilçesinde bulunan Mustafa Kemal Lisesi ve 75. Yıl Lisesi, Sincan ilçesinde bulunan Sincan Lisesi ve İbn-i Sina Lisesi'nin 1. 2. ve 3. sınıflarında okuyan 639 öğrenci oluşturmaktadır. Öğrencilerin saldırganlık düzeyleri Kocatürk (1982)'ün 'Saldırganlık Envanteri'nden yararlanılarak Tuzgöl (1998) tarafından geliştirilen 'Saldırganlık Ölçeği' ile, ailelerinden algıladıkları destek düzeyleri ise Yıldırım (1997) tarafından geliştirilen 'Algılanan Sosyal Destek Ölçeği' ile ölçülmüştür. Araştırmada ele alınan diğer değişkenler ile ilgili bilgiler ise araştırmacı tarafından geliştirilen 'Kişisel Bilgi Formu' ile elde edilmiştir. Verilerin analizinde iki yönlü varyans analizi uygulanmıştır. Varyans analizi sonucunda F değerinin anlamlı çıkması durumunda, farkın hangi gruplardan kaynaklandığım belirlemek için Scheffe testi uygulanmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgular aşağıda özetlenmiştir. Aileden algılanan destek düzeyi ile okuldaki arkadaşlık ilişkilerinden memnun olma durumu değişkenlerinin saldırganlık puanları üzerindeki ortak etkisi anlamlı bulunmuş; aileden algılanan destek düzeyi ile cinsiyet, sınıf, ailelerindeki tartışma ve kavga sıklığı, algıladıkları anne-baba tutumları, ailenin gelir durumunum algılama biçimi, ailede şiddet uygulanma, okuldaki öğretmenlerinden memnun olma ve babalarının alkol kullanma durumu değişkenlerinin saldırganlık puanları üzerindeki ortak etkileri anlamlı bulunmamıştır. Aileden algılanan destek düzeyi, ailenin gelir durumunu algılama biçimi, ailede şiddet uygulanma, öğretmenlerinden memnun olma ve babalarının alkol kullanma durumu değişkenlerinin saldırganlık puanlan üzerindeki temel etkileri anlamlı bulunmuştur. Cinsiyet, sınıf, ailelerindeki tartışma ve kavga sıklığı, algıladıkları anne-baba tutumları, okuldaki arkadaşlık ilişkilerinden memnun olma durumu değişkenlerinin saldırganlık puanlan üzerindeki temel etkileri anlamlı değildir. Araştırma bulguları tartışılmış ve yorumlanmış, Psikolojik Danışma ve Rehberlik alanında çalışanlara ve benzer konularda çalışma yapacak araştırmacılara çeşitli önerilerde bulunulmuştur.
Erbil temel okullarında görev yapan öğretmenlerin örgütsel adalet algılarıyla örgütsel sessizlik arasındaki ilişki

Bu çalışmanın amacı öğretmenlerin örgütsel adalet algıları ve örgütsel sessizlik düzeyleri arasındaki ilişkiyi göstermektedir. Araştırma 2016 2017 yılında Erbil şehrinde görev yapan 257 öğretmeni üzerinde yapılmıştır. Çalışma ilişkisel modelleme üzerine kurgulanarak analizler ortaya konulmuştur. Ayrıca örgütsel adalet ve örgütsel sessizlik ile alt boyutlarının öğretmenlerin demografi bilgilerine göre farklılaşıp farklılaşmadığı test edilmiştir. Son olarak öğretmenlerin dağıtımsal, işlemsel ve etkileşimsel adalet algıları ile örgütsel sessizlik düzeyleri arasında düşük, negatif ve anlamlı bir ilişki olduğunu belirlenmiştir.
14 - 35 yaş arası futbolcularda zihinsel dayanıklılık ile duygusal zeka arasındaki ilişkiler

Düğer, Muhammed Abbas, '14 35 Yaş Arası Futbolcularda Zihinsel Dayanıklılık ve Duygusal Zeka Arasındaki İlişkiler', Yüksek Lisans Tezi, Kırıkkale, 2019. Bu araştırmanın amacı, 14- 35 yaş arasındaki futbolcuların zihinsel dayanıklılık algıları ile sporcuların duygusal zeka özellikleri arasındaki ilişkileri incelemektir. Ek olarak, bu değişkenlerin futbolcunun oynadığı mevkiiye göre farklılaşıp farklılaşmadığı incelenmiştir. Araştırma grubunu MKE Ankaragücü Spor Kulübündeki 136 lisanslı futbolcu oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak; Sporda Zihinsel Dayanıklılık Envanteri, Schutte Duygusal Zeka Ölçeği kullanılmıştır. ANOVA ve korelasyon analizi verilerin analizinde yararlanılan temel istatistiklerdir. Araştırma sonucunda, futbolda oynanan mevkii ile duygusal zeka ve zihinsel dayanıklılık arasında anlamlı bir ilişki olmadığı ancak zihinsel dayanıklılık ile duygusal zeka ile pozitif yönlü orta düzeyde ilişki olduğu bulunmuştur. Araştırmanın analizi sonrasında elde edilen bulgular, alan yazındaki araştırma sonuçlarıyla karşılaştırılarak tartışılmıştır.
Ebeveyninde depresyon olan veya olmayan çocukların sosyal uyum açısından karşılaştırılması

Bu çalışmada ebeveyninde depresyon olan çocukların davranışsal sorunlarıyla ebeveyninde depresyon olmayan çocukların davranışsal sorun açısından karşılaştırılması incelenmiştir. Ayrıca depresyon teşhisi alan ebeveynlerin çocuklarındaki davranışsal sorunların araştırılması ve ebeveyn depresyonu ile çocuklarda davranış sorunlarının çıkıp çıkmayacağı arasında bir ilişki olup olmadığının değerlendirilmiştir. Ek olarak; anne baba tutumlarının çocuk üzerindeki etkileri, çocukların sosyal gelişimi ve depresyonun buna etkileri incelenmiştir. Araştırmanın örneklemini oluşturan İstanbul il sınırlarında, rastgele yöntemle seçilecek bir Gündüz Bakım Evi ve Çocuk Kulübü'nde eğitim ve öğretim görmekte olan, 24-72 ay arasındaki 30 çocuk ve bu çocuklarının ebeveynleri ve çocuklarla ilgili ek olarak öğretmenlerinden veri toplanmıştır. Araştırmada depresyon, ana baba tutumu, depresyondaki ebeveynlerin çocukları üzerindeki etkileri, çocukların sosyal gelişimleri, depresyonlu ailelerdeki çocukların davranış sorunları ve çocukların öğretmenlerinin bu çocuklarda fark ettiği davranışa yönelik problemler değerlendirilmiştir. Bu nedenle ebeveynlere 'hamilton depresyon ölçeği' ve bununla birlikte çocuklar için olan çocuklardaki davranışsal sorunların belirlenmesine yardımcı olacak 'Vineland Uyum Davranış Ölçeği' ayrıca ebeveynler ve çocuklarıyla alakalı kişisel bilgi elde etmek için demografik form uygulanmıştır.. Araştırma bulguları ilgili tam olarak tutarlılık göstermemektedir. Araştırma sonuçlarına göre kızların erkeklere oranla sosyal uyum düzeylerinin ve 2009 doğumlu olan çocukların diğer çocuklara oranla sosyal uyumsuzluk düzeylerinin daha yüksek olduğu saptanmıştır. Ancak yapılan araştırma bulguları ebeveyndeki depresyonun çocuğun sosyal gelişimine bir etkisi olmadığı saptanmıştır.
Ailenin çocuklarda problem çözme yeteneğinin gelişmesi üzerindeki etkisi

Bu araştırmada, ilköğretim okulu 4. ve 5. sınıf öğrencilerinin problem çözme yeteneklerinin gelişmesinde, ailenin sosyo-ekonomik seviyesinin ve eğitim durumunun etkisi incelenmiştir. Ailenin etkisini değerlendirirken, ailedeki fertlerin çocuklara karşı sergiledikleri, öğrencilerin problem çözme beceri ve alışkanlıktan kazanmasını sağlayan tutumlara ilişkin bir anket uygulanmıştır. Anne-babanın eğitimi, ailedeki çocuk sayısı, ailenin gelir seviyesi, anne ve babanın yaşı, babanın mesleğine göre geliştirilen tutumlar arasında farklılık olup olmadığı araştırılmıştır. Araştırma Sakarya ilinde farklı çevrelerde yer alan iki ilköğretim okulunda yapılmıştır. Bu okulların 4. ve 5. sınıflarında öğretim gören öğrencilerin velilerinden 107 kişiye anket uygulanmıştır. Ankette ailelerin çocuklarına karşı geliştirdikleri tutum ve yaklaşımlara ait 44 soru yer almaktadır. Araştırmanın amacı, ilköğretim okulu 4. ve 5. sınıf öğrencilerinin problem çözme yeteneklerinin gelişmesinde ailenin sosyal ve ekonomik özellikleri ile eğitim seviyesinin ne ölçüde etkili olduğunu tespit etmektir. Araştırmadan elde edilen sonuçlar sayesinde, çocukların olumlu tutum ve alışkanlıklar kazanmasında son derece etkili bir kurum olan ailelerin eğitilmesi amacıyla yeni uygulamalara gidilebilir, faaliyetler düzenlenebilir. Başta anne ve babalar olmak üzere aile fertlerinin çocuklarına karşı tutumları değerlendirilebilir. Araştırmanın bulgularına göre, öğrencilerin problem çözme yeteneklerinin gelişmesini sağlayan beceri ve alışkanlıkları kazanmasında; annelerin eğitim seviyesi ve yaşlan, babaların eğitim seviyesi ve yaşlan, ailenin gelir seviyesi, ailenin sahip olduğu çocuk sayısı yüksek düzeyde etkili çıkmıştır. Babanın çalışmakta olduğu mesleğin ise düşük düzeyde etkili olduğu değerlendirilmiştir. Sonuçlan değerlendirilirken çalışmanın sadece aile üzerine yapıldığı, öğrencilerin yeteneklerinin gelişmesinde öğretmen ve okul gibi belirleyici etkisi olan başka etkenlerin de olduğu unutulmamalıdır.
Konservatuvar ortaokul devresi flüt öğrencilerinin çalgı öğrenme sürecine Albert Bandura'nın sosyal öğrenme kuramı açısından yaklaşımlar

Ülkemizde hedeflenen mesleğe yönelik en uzun eğitim veren kurum, 12 yıllık öğretim süreci ile konservatuvarlardır. Ortaokulda başlayan öğrenciler enstrüman eğitimlerini yüksek oranda başladıkları bölümde bitirirler ve profesyonel hayatlarına başlarlar. Konservatuvar öğrencileri için okul sadece bir eğitim kurumu değil aynı zamanda bir yaşam tarzıdır. Öğrenciler, diğer okullarda okuyan yaşıtları gibi okulda sadece ders saatlerinde bulunmaz, aynı zamanda enstrümanlarının pratiklerini, oda müziği, orkestra gibi toplu derslerinin provalarını da aynı binalarda sürdürürler. İlk çalgı dersinden itibaren mesleklerinin gerektirdiği disiplin, özveri, yaşıtlarıyla ve toplu derslerde birlikte çalışacakları diğer yaş gruplarıyla dikkatli iletişim konusunda eğitilirler. Bir açıdan profesyonel hayatlarına eğitimlerinin ilk günü başladıklarını da söyleyebiliriz. Okulda sadece öğretmenlerinden değil birbirlerinden de çok şey öğrenirler çünkü yaş grubu fark etmeksizin konuştukları ortak dil, müziktir. Meslek eğitimine yönelik aldıkları spesifik dersleri başka öğrencilerin derslerinde, provalarda gözlemleme şansına sahip olurlar. Yaşça daha küçük olan öğrenciler için öğretmenlerinin dışında gözlemleyebilecekleri rol modellerinin olması, aldıkları eğitimin sürecini daha bilinçli takip etmelerini sağlayabilir. Bunun en bariz örneklerinden biri de çalgı dersleridir. Çalgı eğitimi veren eğitimcilerin ortaokuldan lisansa kadar farklı sınıflarda öğrencileri bulunur ve bu öğrencilere birebir çalgı eğitimi verilir. Öğrenciler birebir yapılan bu derslerin sonunda kendi bireysel çalışmaları ile bilgilerini pekiştirirler. Yapılan dersler sınıfa uygun bir müfredatla çerçevelense de öğrencilerin başarı durumlarına göre değişiklik gösterebilir. Ortaokul öğrencilerinin de sınıflarına uygun belirli programları olsa da bazı eserler ve teknik metotlar her sınıfta uygulanabilmektedir. Öğrencilerin kendi dersleri dışında diğer dersleri de gözlemlemesi öğrenme hızlarına etki edebilir. Bu konuda konservatuvar öğrencileri üzerinde direkt bir araştırma yapılmamış olsa da, sosyal öğrenme kuramı ile çevreden öğrenmenin mümkün olduğunu ispatlayan psikoterapist ve kuramcı Albert Bandura'nın çalışmaları bu teze ışık olacaktır. Bu çalışmada Albert Bandura'nın sosyal öğrenme kuramı ışığında ortaokul devresi flüt öğrencilerinin çalgı öğrenme süreci incelenecek ve uzman görüşleri de alınarak birebir yapılan çalgı derslerini geliştirmeye yönelik cevaplar aranacaktır.
Bir grup ruh sağlığı çalışanında iş doyumunun psikolojik dayanıklılık ve sağlıklı yaşam biçimiyle ilişkisi

Amaç: Bu araştırma, bir grup ruh sağlığı çalışanında psikolojik dayanıklılık ve sağlıklı yaşam biçimi davranışlarının iş doyumuna etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Yöntem: Araştırma evrenini İstanbul ilindeki kamu hastanelerinde çalışan ruh sağlığı çalışanları; psikiyatristler, psikologlar ve psikiyatri hemşireleri oluşturmaktadır. Araştırma örneklemini ise izin alınan Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma, Haydarpaşa Numune Eğitim ve Araştırma, Şişli Etfal Eğitim ve Araştırma, Sağlık Bilimleri Üniversitesi Sultan Abdülhamid Eğitim ve Araştırma, Medeniyet Üniversitesi Göztepe Eğitim ve Araştırma, Fatih Sultan Mehmet Eğitim ve Araştırma, İstanbul Tıp Fakültesi Hastanelerinde çalışmakta olan ruh sağlığı çalışanları oluşturmaktadır. Bu çalışmaya 61 psikiyatrist, 41 psikolog, 54 psikiyatri hemşiresi olmak üzere toplam 156 kişi katılmıştır. Veriler; Sosyodemografik Form, Yetişkinler için Psikolojik Dayanıklılık Ölçeği ve Sağlıklı Yaşam Biçimi Davranışları Ölçeği, Minnesota İş Doyum Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Bulgular: Araştırmaya katılanların %72'sini kadın %28'ini erkek bireyler oluşturmaktadır. Araştırmaya katılan kişilerin psikolojik dayanıklılık, iş doyumu ve sağlıklı yaşam biçimi davranışları değerlendirildiğinde; değişkenlerin kendi aralarında pozitif ve anlamlı bir ilişkisi olduğu bulunmuştur. Psikolojik dayanıklılık ile iş doyumu arasında pozitif ve zayıf düzeyde bir ilişkinin olduğu görülmektedir. Ayrıca psikolojik dayanıklılık değişkeninin iş doyumu üzerinde anlamlı bir yordayıcı olduğu görülmektedir. Sağlıklı yaşam biçimi davranışları ile iş doyumu arasında pozitif ve zayıf düzeyde bir ilişki bulunmuştur. Sağlıklı yaşam biçimi davranışları, iş doyum puanı ile anlamlı ancak zayıf bir ilişki vermektedir. Sağlıklı yaşam biçimi davranışlarının iş doyumu üzerinde anlamlı bir yordayıcı olduğu görülmektedir. Sonuç: Araştırmada, psikolojik dayanıklılık ve sağlıklı yaşam biçimi davranışlarının iş doyumu üzerinde anlamlı bir yordayıcı rolü olduğu bulunmuştur. Bunun yanında sosyodemografik özelliklere göre de ruh sağlığı çalışanlarının psikolojik dayanıklılıkları, sağlıklı yaşam biçimi davranışları ve iş doyumları istatistiksel olarak anlamlı fark göstermiştir. Elde edilen tüm bulgular literatür ışığında tartışılmıştır.
Üniversite öğrencilerinde sosyal fobi, içe ve dışa dönük kişilik özellikleri ve okul başarı durumu

Bu çalışmanın amacı, üniversite öğrencilerinde sosyal fobi, içe ve dışa dönük kişilik özelliklerinin, okul başarı durumuyla ilişkisinin incelenmesidir. Çalışmada 2015- 2016 eğitim-öğretim yılında Üsküdar Üniversitesinin çeşitli bölümlerinde okuyan 50 kız, 50 erkek toplamda 100 öğrenci katılmıştır. Katılımcılar araştırmaya gönüllülük esasına göre, çalışma hakkında bilgilendirilip, kabul ettikleri takdirde katılmışlardır. Değerlendirmeler araştırmacı tarafından hazırlanan Kişisel Bilgi Formu, Liebowitz Sosyal Fobi Ölçeği ve Eysenck Kişilik Anketi-Gözden Geçirilmiş Kısaltılmış Formu aracılığıyla yapılmıştır. Çalışmada elde edilen veriler SPSS for Windows 21.0 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Niceliksel verilerin karşılaştırılmasında iki grup arasındaki farkı Mann Whitney-U testi, ikiden fazla grup durumunda parametrelerin gruplar arası karşılaştırmalarında Kruskal Wallis H-Testi kullanılmıştır. Araştırmanın bağımlı ve bağımsız değişkenleri arasındaki ilişkiyi Spearman korelasyon ile test edilmiştir. İstatistik anlamlılık düzeyi p<0. 05 olarak kabul edilmiştir. Çalışmanın bulgularına göre; yurtta yaşayan bireylerin, evde yaşayan bireylere oranla sosyal fobi düzeylerinin daha yüksek olduğu görülmüştür. Annelerinden otoriter tutum algılayan bireylerin, annelerinden demokratik tutum algılayan bireylere oranla sosyal fobi düzeylerinin daha yüksek olduğu görülmüştür.