LGBT bireylerin yalnızlık, yaşam memnuniyeti ve sosyal uyum düzeylerinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı lezbiyen, gey, biseksüel ve transseksüel bireylerin yalnızlık, yaşam memnuniyeti ve sosyal uyum düzeylerini belirlemektir. Araştırmada aynı zamanda LGBT bireylerin yalnızlık, yaşam memnuniyeti ve sosyal uyum düzeylerinin, bazı demografik değişkenler açısından farklılaşıp farklılaşmadığı incelenmiştir. Araştırma, ilişkisel tarama modelindedir. Araştırmanın örneklemini, 245 LGBT birey oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama araçları olarak Russell, Peplau ve Ferguson (1978) tarafından geliştirilen ve Demir (1989) tarafından Türkçeye uyarlanan 'U. C. L. A. Yalnızlık Ölçeği'', Lavallee, Hatch, Michalos ve McKinley (2007) tarafından geliştirilen ve Akın ve Yalnız (2015) tarafından Türkçeye uyarlanan ''Yaşam Memnuniyeti Ölçeği'', Bosc, Dubini ve Polin (1997) tarafından geliştirilen ve Akkaya ve diğerleri (2008) tarafından Türkçeye uyarlanan ''Sosyal Uyum Kendini Değerlendirme Ölçeği '' kullanılmıştır. Demografik özelliklere ilişkin verileri elde etmek için araştırmacı tarafından geliştirilen 'Kişisel Bilgi Formu' kullanılmıştır. Veriler, SPSS 22.0 ile analiz edilmiştir. Verilerin analizinde bağımsız t-testi, Mann Whitney U Testi, ANOVA, Post Hoc Tukey Testi, Pearson Momentler Çarpımı korelasyon katsayısı tekniği ve çoklu doğrusal regresyon analizi tekniği kullanılmıştır. Ayrıca değişkenlere ilişkin ortalama, standart sapma, frekans ve yüzde değerlerinin belirlenmesinde betimsel istatistik tekniklerinden yararlanılmıştır. Araştırmanın bulguları, LGBT bireylerin yalnızlık düzeylerinin yaş, eğitim düzeyi, anne eğitim düzeyi, baba eğitim düzeyi, kardeş sayısı, yerleşim yeri ve aylık gelir değişkenlerine göre farklılaşmadığını göstermektedir. Araştırmanın sonuçları, LGBT bireylerin yaşam memnuniyeti düzeylerinin, yaş, eğitim düzeyi, baba eğitim düzeyi, kardeş sayısı, kardeş sırası değişkenlerine göre farklılaşmadığını, anne eğitim düzeyi lisansüstü olan grubun, anne eğitim düzeyi ilkokul olan gruptan anlamlı bir şekilde daha yüksek yaşam memnuniyeti düzeyine sahip olduğunu göstermektedir. LGBT bireylerin aylık gelir düzeyi arttıkça, yaşam memnuniyeti düzeyleri de artmaktadır. Kentsel bölgede yaşayan LGBT bireylerin yaşam memnuniyeti puanı ise kırsal bölgede yaşayanlardan anlamlı bir biçimde yüksektir. Araştırmanın sonuçları, LGBT bireylerin sosyal uyum düzeylerinin yaş, anne eğitim düzeyi, baba eğitim düzeyi, kardeş sayısı, kardeş sırası ve yerleşim yeri değişkenlerine göre farklılaşmadığını göstermektedir. Bununla birlikte lisansüstü eğitim düzeyine sahip olanların, eğitim düzeyi lise olanlardan anlamlı bir biçimde yüksek sosyal uyum düzeyine sahip olduğu bulgusuna ulaşılmıştır. Ayrıca aylık gelir düzeyi arttıkça, sosyal uyum düzeyi de artmaktadır. Yalnızlık, yaşam memnuniyeti ve sosyal uyum arasındaki ilişki incelendiğinde, sosyal uyum ile yaşam memnuniyeti arasında, yalnızlık ile sosyal uyum arasında ve yalnızlık ile yaşam memnuniyeti arasında pozitif yönde istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olduğu saptanmıştır. Araştırmanın sonuçları, sosyal uyum ve yalnızlık puanlarının, yaşam memnuniyeti puanlarını anlamlı bir şekilde yordadığını göstermektedir. Araştırma sonucunda elde edilen bulgular, alan yazına dayalı olarak tartışılmış ve elde edilen sonuçlar doğrultusunda önerilerde bulunulmuştur.