turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ortaokul öğrencilerinde algılanan sosyal desteğin problemli internet kullanımı ile ilişkisi

internet kullanımının yaygın hale gelmesi ile problemli internet kullanımının da arttığı görülmektedir. Özellikle ergenlerin problemli internet kullanımı konusunda büyük risk altında oldukları bilinmektedir. Bu bağlamda bu çalışmada ortaokul öğrencilerinde problemli internet kullanımı ile algılanan sosyal destek ilişkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya İstanbul ilinde bulunan ortaokullarda öğrenim gören 424 ortaokul öğrencisi iştirak etmiştir. Araştırma verileri anket kullanılarak toplanmıştır. Verilerin analizinde SPSS 24.0 paket programı kullanılmıştır. Araştırma sonucunda ortaokul öğrencilerinde problemli internet kullanım düzeyinin 'yüksek', algılanan sosyal destek düzeyinin ise 'düşük' olduğu belirlenmiştir. Problemli internet kullanımı ile algılanan sosyal destek arasında negatif ilişki bulunmuştur. Öğrencilerin problemli internet kullanım düzeyleri arasında cinsiyet, yaş, baba eğitim durumu ve evde bulunan bilgisayar sayısı değişkenlerine göre farklılık olduğu saptanmıştır. Ayrıca öğrencilerin algıladıkları sosyal destek düzeyinin cinsiyet, yaş, anne-baba eğitim durumu ile evde bulunan bilgisayar sayısı değişkenlerine göre farklılaştığı belirlenmiştir.
Kiloya bağlı yaşam kalitesini yordayan değişkenler ve cerrahi tedaviye başvuran obezite hastalarının ebeveyn psikolojik kontrolü, yeme davranışı ve psikopatoloji açısından diyetisyen desteği alan obezite hastalarıyla karşılaştırılması

Bu çalışma kilonun yaşam kalitesi üzerindeki etkisini yordayan değişkenleri belirlemeyi ve obezite cerrahisi adayları ile obezite cerrahisini seçmeyip diyetisyen desteği alan obez kişileri psikopatoloji, yeme tutumları, algılanan ebeveyn kontrolü ve yaşam kalitesi açısından karşılaştırmayı amaçlamaktadır. Psikopatolojiyi anksiyete ve depresyon; yeme tutumlarını kısıtlayıcı, duygusal ve dışsal yeme davranışı; algılanan ebeveyn kontrolünü anne-baba psikolojik kontrolü ve yaşam kalitesi kilonun yaşam kalitesi üzerindeki etkisini oluşturur. Obezite psikopatoloji, yeme davranışları ve kilonun yaşam kalitesi üzerindeki etkisi ile alanyazında sıkça çalışılan konular arasındadır. Araştırma toplam 158 (114 obezite cerrahisi adayı, 44 diyetisyen desteği alan) katılımcıdan oluşmaktadır. Veri toplamak için demografik form, Beck Anksiyete Envanteri, Anne ve Baba Psikolojik Kontrol Ölçeği, Hollanda Yeme Davranışı Anketi, Beck Depresyon Envanteri ve Kilonun Yaşam Kalitesi Üzerindeki Etkisi Anketi kullanılmıştır. Verilerin analizinde IBM SPSS kullanılarak Pearson Korelasyon, Bağımsız Örneklemler t Testi, Çoklu Varyans Analizi ve Regresyon analizi yapılmıştır. Sonuçlar kilonun yaşam kalitesi üzerindeki etkisinin depresyon, anksiyete, vücut kitle indeksi ve dışsal yeme davranışı tarafından yordandığını ve iki örneklemin birbirinden kısıtlayıcı yeme davranışı ve kilonun yaşam kalitesi üzerindeki etkisi açısından farklılaştığını göstermektedir. Diyetisyen desteği alan katılımcılar daha fazla kısıtlayıcı yeme davranışı gösterirken; obezite cerrahisine başvuran katılımcıların yaşam kaliteleri diğer gruba oranla daha düşüktür. Alanyazınla tutarlılık gösteren sonuçlar ilgili yazın çerçevesinde tartışılmıştır. Gelecekteki çalışmalar için önerilerde bulunulmuştur.
Otizmli çocuğa sahip anneler ile normal gelişimli çocuk annelerinin depresyon düzeyleri ve depresyonla başa çıkma stratejilerinin incelenmesi

Bu araştırmada otizmli çocuğa sahip olan anneler ile otizmli çocuğa sahip olmayan annelerin depresyon düzeyleri ile depresyonla başa çıkma özyeterliliklerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Bu araştırmaya 200 anne katılmıştır. Bu çalışmanın katılımcılarını İstanbul ilinde yaşayanlar oluşturmaktadır. Önce annelere Kişisel Bilgi Formu uygulanmıştır. Bu formda depresyon tedavisi alıp almadığı, otizmli çocuğunun yüzdeliği, eğitim yaşadığı bölge gibi sorular sorulmuştur. Otizmli çocuğa sahip olan 100 ve otizmli çocuğa sahip olmayan 100 anneye de Beck Depresyon ve Depresyonla Başa Çıkmada Öz Yeterlilik Ölçeği uygulanmıştır. Otizmli çocuğa sahip olan 100 anneye ilaveten Otizm Davranış Kontrol Ölçeği uygulanmıştır. Çıkan sonuçları analiz etmek için Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistiksel yöntemleri olarak sayı, yüzde, ortalama, standart sapma kullanılmıştır. Gruplu değişkenler arasındaki ilişki ki-kare analizi ile, ikiden fazla bağımsız grup arasındaki niceliksel sürekli verilerin karşılaştırılmasında Tek yönlü Anova testi kullanılmıştır. Çıkan analizler sonucunda depresyon düzeylerinin otizmli çocuğa sahip olan annelerin, otizmli çocuğa sahip olmayan annelerin yaşadıkları depresyon düzeylerine göre daha fazla olduğu görülmüştür.
Sporcularda farklı şiddetlerdeki aerobik egzersizin bozucu etkiye direnç ve çalışma belleği üzerine akut etkileri

Egzersizin bilişsel süreçler üzerine etkilerine olan ilgi gün geçtikçe artmaya devam etmektedir. Aerobik egzersizin bilişsel süreçler üzerine etkilerine dair yapılan çalışmalarda birbirine benzer sonuçlar alındığı rapor edilse de çalışmalar genellikle sedanter bireyler üzerinde gerçekleştirilmektedir. Bu çalışmanın amacı orta ve yüksek şiddetli aerobik egzersizin yönetici işlevlerden, bozucu etkiye direnç ve çalışma belleği üzerindeki akut etkilerini sporcu popülasyonu üzerinde incelemektir. Çalışmaya çeşitli branşlarda en az 3 yıldır aktif olarak yer alan 24 erkek sporcu (Yaş:20.87 1.42, Boy:176.50 6.97, Vücut Ağırlığı:69.24 8.20) dahil edilmiştir. Araştırma deseni olarak randomize çapraz döngülü karşılıklı dengeli çalışma dizaynı uygulanmıştır. Çalışma grubu dinlenme, orta şiddetli aerobik (%60 KAR Kalp atım rezervi) ve yüksek şiddetli aerobik (%80 KAR) egzersiz olmak üzere üç farklı koşula seçkisiz olarak atanmıştır. Katılımcılara, 30 dakikadan oluşan egzersiz protokolünü tamamlamalarının ardından, bozucu etkiye direnci ölçmek için Stroop (1935) tarafından geliştirilen ve Jaeggi ve ark. tarafından 2010 yılında revize edilen Stroop görevi ve çalışma belleğini ölçmek için ise Jaeggi ve ark. tarafından 2010 yılında geliştiren iki seçimli N-geri görevi uygulanmıştır. Egzersiz seansları ve bilişsel testlerin uygulanış sıraları karşılıklı dengelenmiştir. İki farklı egzersiz koşulunda düzenli olarak katılımcıların kalp atım hızları kontrol edilmiştir. Orta ve yüksek şiddetli aerobik egzersiz sonrasında katılımcıların Stroop testi ortalama reaksiyon zamanlarını kontrol koşuluna göre anlamlı derecede azaltırken (p<0.05), doğruluk oranlarında anlamlı bir farka rastlanmamıştır. İki seçimli N-geri testi performans değerleri açısından koşullar arası ne reaksiyon zamanı ne de doğruluk oranlarında anlamlı bir fark gözlemlenmemiştir (p>0.05). Sonuç olarak orta ve yüksek şiddetli aerobik egzersiz bozucu etkiye direnci olumlu etkilemekteyken, çalışma belleği üzerine bir etkisi gözlemlenmemiştir.
The effects of social support, perceived family environment, loneliness and emotion regulation difficulties on nonsuicidal self-harm behaviors & suicide ideation

Bu çalışmanın amacı, sosyal destek, algılanan aile ortamı, yalnızlık ve duygu regülasyon zorluklarının intihar amacı gütmeyen kendine zarar verme davranışları ile intihar düşüncesine etkisini 17 ve 19 yaş aralığındaki 414 lise öğrencileri arasında incelemektir. Demografik Bilgi Formu, Kısa Semptom Envanteri, Duygu Düzenlemede Güçlükler Ölçeği, Bilişsel Duygu Regülasyon Ölçeği, Aile Değerlendirme Ölçeği, Kendine Zarar Verme Davranışı Değerlendirme Envanteri, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği, İntihar Düşünce Ölçeği, UCLA Yalnızlık Ölçeği kullanılmıştır. İntihar amacı gütmeyen kendine zarar verme davranışlarına sahip öğrenciler, bu davranışları sergilememiş öğrencilere kıyasla, daha fazla psikolojik problemlere ve tedavi geçmişşine sahip olduklarını belirtmişlerdir. Kesmek, çimdiklemek, saç yolmak, cildini çizmek, kendine vurmak veya çarpmak gibi davranışların düşük sosyo-ekonomik statü ile ilişkili olduğu bulunmuştur. Kadınların erkeklere kıyasla daha çok ısırma, saçını yolma, çimdikleme ve cildini çizme davranışlarını gösterdiği bulunmuştur. Kendine zarar verme davranışlarının işlevlerinin çoğu, intihar düşüncesi, semptomlar, duygu regülasyon zorlukları, aile işlevsizliği, kendini suçlama, kabul, ruminasyon, perspektif içine alma ve felaketleştirme ile pozitif olarak korelasyon içinde olduğu tespit edilmiştir. Kendine zarar verme davranışları ve intihar düşüncesinin çalışmanın diğer değişkenleri ile olan ilişkisine regresyon analizleri ile bakılmıştır. Felaketleştirme, başkasını suçlama, kendini suçlama, olumlu yeniden değerlendirme, yalnızlık, aile içindeki iletişim, aile desteği, dürtüsellik, duygu regülasyon stratejilerine limitli erişilebilirlik, duygusal netlikten yoksunluk ve semptomlar intihar düşüncesini yordamıştır. Olumlu yeniden değerlendirme, başkasını suçlama, aile desteği, dürtüsellik ve düşmanlığın kendine zarar verme davranışını yordadığı saptanmıştır. Yalnızlık ile intihar amacı gütmeyen kendine zarar verme davranışları arasındaki ilişkide duygu regülasyon zorluklarının aracı rol üstlendiği desteklenmiştir. Bu çalışmanın sonuçları, ilgili literatür ışığında tartışılmış ve önerilere yer verilmiştir.
Yetişkinlerde kendine yansıtma ve içgörü, duyguları ifade etme, duygusal şemalar ve psikolojik iyi oluş arasındaki ilişki ve çeşitli demografik değişkenler açısından incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, içgörü ve kendine yansıtma, duygusal şemalar, duyguları ifade etme ve psikolojik iyi oluş arasındaki ilişkinin yetişkin popülasyonunda incelenmesidir. Araştırmanın örneklemini yaşları 18 ve üzeri değişen toplam 391 kişi (166 erkek ve 225 kadın) oluşturmaktadır. Katılımcılara içgörü ve kendine yansıtma, duygusal şemalar, duyguları ifade etme ve psikolojik iyi oluş düzeyini değerlendiren özbildirim ölçekleri uygulanmıştır. Yapılan parametrik analizler sonucunda içgörü ve duyguları ifade etmenin psikolojik iyi oluş ile pozitif yönde anlamlı bir ilişkisi olduğu, duygusal şemaların ise negatif bir ilişkisi olduğu tespit edilmiştir. Kendine yansıtma ve psikolojik iyi oluş arasında ise anlamlı bir ilişki bulunmamıştır. Evli bireyler ile bekar bireyler arasında psikolojik iyi oluş düzeylerine göre anlamlı bir farklılık olduğu ortaya çıkmıştır. Gelir düzeylerine göre psikolojik iyi oluş düzeyi arasında anlamlı bir farklılık olduğu görülmüştür. Bu farklılığın 4000 tl ve üzeri maaş alanların lehine olduğu tespit edilmiştir. Yapılan çoklu regresyon sonuçlarına göre, içgörü, duyguları ifade ve duygusal şemaların psikolojik iyi oluşu anlamlı düzeyde yordadığı sonucuna ulaşılmıştır.
Sağlıkta ve hastalıkta kontrol algısı ölçeği

Bu araştırmanın amacı, sağlıklı olma ile yakından ilgili olan 'sağlık kontrol algısı' kavramını geçerli ve güvenilir olarak ölçmeye yarayan yeni ve orijinal bir ölçek geliştirmektir. İlgili kaynaklarda, sağlık kontrol algısı inancı, gerek fiziksel gerekse psikolojik sağlık ve sağlığa yönelik davranışlarla yakından ilgili olduğu belirtilmektedir. Bu amaçla, II Aşamalı olarak yürütülen bu çalışmada I. Aşamada Sağlık ve Hastalıkta Kontrol Algısı ölçeğin 300 kişilik bir örneklem yardımıyla geliştirilmesi, II. Aşamada ise, 600 kişilik başka bir örneklem üzerinde geçerlik ve güvenirlik çalışmaları gerçekleştirilmiştir. Yapılan çalışmalar sonucunda 36 maddeden oluşan 4 alt ölçekli Sağlık ve Hastalıkta Kontrol Algısı Ölçeği ortaya çıkmıştır. Dış Kontrol, İç Kontrol, A-tipi Davranışlar ve Kaderci Yaklaşım adı verilen alt ölçeklerin güvenirliklerinin. 47 ile. 80 arasında değiştiği gözlenmiştir. Yine ölçeğin Alt ölçekleri ile bazı semptom testleri arasında. 01 ve.001 düzeyinde yüksek korelasyonların olduğu belirlenmiştir. Ayrıca yapılan ekstrem grup karşılaştırmalarında ölçeğin tüm alt testlerinin düşük semptom düzeyi olan bireyleri yüksek olanlardan anlamlı düzeyde ayırt edebildiği görülmüştür. Demografik değişkenlere göre yapılan analizler sonucunda ise, ölçeğin, A-tipi davranışlar alt testi dışında cinsiyetten etkilenmediği ancak yaş ve eğitim düzeyinden etkilendiğini anlaşılmıştır.. Buna göre, yaşın küçük oluşu (14- 20 yaş) ve eğitim düzeyinin düşüklüğü beklendik yönde Dış Kontrol eğilimini arttığı görülmüştür. Sonuç olarak, ülkemizde ilk kez bu araştırma ile geliştirilmeye çalışılan Sağlıkta ve Hastalıkta Kontrol Algısı ölçeğinin geçerli ve güvenilir bir ölçüm aracı olarak Sağlık Psikolojisi alanına yönelik ihtiyacı karşılayacağı ümit edilmektedir.
Suça sürüklenen çocukların benlik uyum düzeylerinin ve psikolojik semptomlarının incelenmesi

Bu çalışmada suça sürüklenen çocukların benlik uyum düzeylerinin ve psikolojik semptomlarının incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmada ölçme aracı olarak; araştırmacı tarafından hazırlanan Kişisel Bilgi Formu, Offer Benlik İmgesi Ölçeği ve Kısa Semptom Envanteri kullanılmıştır. Araştırmanın evreni; İzmir İlinde çocuk mahkemeleri tarafından haklarında, danışmanlık tedbiri, eğitim tedbiri, tedavi tedbiri veya denetimli serbestlik tedbiri hükmü verilen suça sürüklenmiş çocuklardır. Veri analizi sürecinde ölçeklerde boş bırakma, desen oluşturma veya aynı seçeneğin işaretlenmesi nedeniyle 11 çocuğa ait form değerlendirme dışı bırakılmış ve örneklem 148 suça sürüklenen çocuktan oluşmuştur. Verilerin normal dağılım gösterip göstermediği, Lilliefors düzeltmeli Tek Örneklem Kolmogorov-Smirnov Testi ile denetlenmiştir. Normallik varsayımları karşılandığında t-testi ve Tek Yönlü Varyans Analizi kullanılmıştır. Normallik varsayımları karşılanmadığında ise Mann-Whitney U Testi ve Kruskal-Wallis Testi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda elde edilen bulgulara göre, suça sürüklenen çocukların benlik uyum düzeylerinde; cinsiyet, yaş, öğrenim durumu, çalışma durumu, kardeş sayısı, göç durumu, ebeveyn yoksunluğu, ebeveynlerin çalışma durumu, evden kaçma durumu, sabıkalı arkadaşının olması, sabıkalı akrabasının olması, mükerrer suç işleme ve işlenen suçun türü değişkenlerinde, gruplar arasındaki farklılıkların istatistiksel olarak anlamlı olduğu bulunmuştur. Suça sürüklenen çocukların psikolojik semptom düzeylerinde; cinsiyet, kardeş sayısı, evden kaçma durumu, sabıkalı arkadaşının olması, sabıkalı akrabasının olması, mükerrer suç işleme ve işlenen suçun türü değişkenlerinde, gruplar arasındaki farklılıkların istatistiksel olarak anlamlı olduğu bulunmuştur. Bulgular, literatür ışığında tartışılmıştır.
Sigara içen ve içmeyen Üsküdar Üniversitesi öğrencilerinin yetişkin seperasyon anksiyeteleri arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi

Yetişkin seperasyon anksiyetesi ise, bireyin gerçek ya da bir algılamaya ilişkin ayrılma yaşaması ile beraber ortaya çıkan bir unsur olduğunu belirtmektedir. Ayrılık anksiyetesinin genel olarak çocuklarda görülen bir durum gibi değerlendirilmesi sonucunda, yapılan çalışmaların yetişkinlik dönemine özgü olanlarda da meydana gelen bir unsur olması, bu duruma yönelik çalışmalara eğilim gösterilmesine etki etmiştir. Buna göre anksiyeteye etki eden temel faktörler bu bağlamda irdelenmiş olmaktadır. Buna dayalı olarak araştırma kapsamında Üsküdar Üniversitesi öğrencilerinin sigara kullanmaya olan yönelimleri değerlendirilmeye çalışılmıştır. Elde edilen bulgularda, kadınların ayrılık anksiyetesi düzeylerinin erkeklere kıyasla yüksek olduğu, 18-25 yaş arası kişilerin ayrılık anksiyetesi düzeylerinin 26 yaş ve üzeri kişilere kıyasla yüksek olduğu, lisans mezunu kişilerin ayrılık anksiyetesi düzeylerinin diğer kişilere kıyasla ve sigara kullanan kişilerin ayrılık anksiyetesi düzeylerinin kullanmayan kişilere kıyasla yüksek olduğu, herhangi bir işte çalışmayan kişilerin ayrılık anksiyetesi düzeylerinin çalışan kişilere kıyasla yüksek olduğu, sigara kullanmayan kişilerin ayrılık anksiyetesi düzeylerinin diğer kişilere kıyasla düşük olduğu, sigara içen kadınların ayrılık anksiyetesi düzeylerinin erkeklere kıyasla daha yüksek olduğu, sigara içen 18-25 yaş arası kişilerin ayrılık anksiyetesi düzeylerinin 26 yaş ve üzeri kişilere kıyasla yüksek olduğu, sigara içen ve herhangi bir işte çalışmayan kişilerin ayrılık anksiyetesi düzeylerinin çalışan kişilere kıyasla yüksek olduğu belirlenmiştir. Bu durumlar, sigara kullanımı ile anksiyete arasında anlamlı bir ilişkinin olduğunu göstermektedir.
Travmaya tanıklık etmenin etkilerinin sıçanlarda incelenmesi

Travmaya tanıklık etmenin ruh sağlığı u zerindeki olumsuz etkileri bilinmektedir. Bu etki bireylerde farklılık göstermektedir. Bunun bir nedeni kurban ve tanık arasındaki sosyal yakınlık olabilir. Çalışmanın amacı, sıçanlarda travmanın kurban ve tanık u zerindeki etkisini ve sosyal bağın önemini araştırmaktır. Deney öncesinde hayvanların saldırgandan kaçınma davranışı test edilmiştir. (D8) Deney grubundaki (n:24) sıçanlar 7 gu n boyunca 45 dakika sosyal yenilgiye maruz bırakılmışlardır(D9-15). Tanıklar (n:12) ise izlemişlerdir. Ardından kurban ve tanıklar birlikte kafeslenmişlerdir. Çiftlerin yarısı birbirleri ile kardeş (n:6), yarısı kafes arkadaşıdır. Kontrol grubuna (n:24) işlemler saldırgan olmadan uygulanmıştır. Seanslarının sonunda yem, su, ağırlık kontrolu yapılmış, yeni cisim tanıma testi ile bellek işlevleri, yu kseltilmiş artı labirent testi ile anksiyete du zeyleri değerlendirilmiştir.(D16-19) Travma ile ilişkili hatırlatıcıya tepkiyi ölçmek için kaçınma davranışı analizi (D20) ve EPM (D20) uygulanmış, plazma kortikosteron ve amigdalada c-fos du zeylerine bakılmıştır. Kurban grupları arasında istatistiksel fark bulunmamıştır. Deney tanık grubunda bellek işlevlerinde bozulma ve kortikosteron du zeylerinde artış saptanmıştır. Kardeş olan tanıkların anksiyete du zeyleri yu ksek izlenmiştir. Yöntemsel sorunlar ya da travmaya yanıtta farklılıklar nedeniyle deney kurban grubunda travmatik etki oluşturulamadığı izlenmiştir. Etkilenen hayvan sayısının, kurban grubunda travma sonrası kardeşi ile birlikte kafeslenenlerde az olduğu izlenmiştir. Bu sosyal bağın kurbanlarda etkilenmeyi azalttığını göstermektedir. Yalnızca ağır davranışsal yanıt gösteren kurbanlar analize dahil edildiğinde deney grubunda yem tu ketiminde, adrenal ağırlığında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmıştır. Seanslardan önce saldırganın uygunluğunun test edilmemesi, aynı saldırganın kullanılması, deney su resinin uzunluğu ve hayvan sayısının yetersizliği temel kısıtlılıklardandır. Bu çalışma, sosyal bağın kurbanın travmadan etkilenme oranını değiştireceğini göstermektedir. Belirtilen kısıtlılıkların aşılarak yu ru tu lecek gelecek çalışmalar bu konudaki bilgilerin artmasını sağlayacaktır.
Associations of psychological well-being with early maladaptive schemas and self-construals

Bu çalışmanın amacı, ilk olarak demografik özelliklerin araştırmanın çeşitli ölçütleri [şema alanları, ayrışma/ayırtetme ve kişiler arası bütünleşme yönelimleri ve psikolojik sağlık ölçütleri üzerindeki etkisini belirlemekti. İkinci amaç, şema alanlarının, Dengeli Bütünleşme Ayrışma Modeli'ndeki ayrışma/ayırtetme ve kişiler arası bütünleşme yönelimleri ve psikolojik sağlık üzerindeki etkisini saptamaktır. Son amaç ise Dengeli Bütünleşme Ayrışma Modeli'ndeki dört benlik tipinin şema alanları ve psikolojik sağlık üzerindeki olası etkisini analiz etmektir. Bu amaçlara ulşamak için, yaşları 18 ile 50 arasında değişen 501 kişi araştırmaya katıldı. Araştırmanın sonuçlarına göre, şema alanlarına denk gelen özellikleri fazlaca taşımakla, düşük derecede ayrışma/ayırtetme ve kişiler arası bütünleşme yönelimleri arasında bir ilişki olduğu saptandı. Ayrıca, şema alanlarına denk gelen özellikleri fazlaca taşımakla, depresyon, negatif duygular ve güvence arama psikolojik sağlık ölçütleri arasında pozitif bir ilişki saptanırken, Şema Alanları ile pozitif duygular arasında negatif bir ilişki gözlendi. Diğer bir taraftan, düşük derecedeki ilişkili-kendileşme benlik tipi ile şema alanlarına denk gelen özellikleri fazlaca taşımak arasında bir ilişki saptandı. Bununla beraber, baskın kopuk-kalıplaşma benlik tipi ile şema alanlarına denk gelen özellikleri fazlaca taşımak arasında bir ilişki bulundu. Buna ek olarak, ilişkili-kendileşme benlik tipi yüksek miktardaki pozitif duygularla ve düşük depresyon, negatif duygular, güvence arama ölçütleri ile ilişkili çıktı. Son olarak, kopuk-kalıplaşma benlik tipi düşük miktardaki pozitif duygularla ve yüksek derecede depresyon, negatif duygular, güvence arama ölçütleri ile ilişkili bulundu. Elde edilen bulgular, gelecekte yapılabilecek araştırma konuları ve bu çalışmanın klinik uygulamalara katkısı tartışma bölümünde tartışıldı.
0-6 yaş arası çocuğu olan annelerin psikolojik iyi oluşlarının öznel iyi oluş, öğrenilmiş güçlülük ve algılanan sosyal destek açısından yordanması

Bu araştırmanın amacı, 0-6 yaş arası çocuğu olan annelerin psikolojik iyi oluşlarının, öznel iyi oluşlarının, öğrenilmiş güçlülüklerinin ve algıladıkları destek kaynakları hakkındaki görüşlerinin incelenmesidir. Betimsel tarama modellerinden olan bu araştırmaya 256 anne katılmıştır. Araştırmada ölçme aracı olarak Psikolojik İyi Oluş Ölçeği, Yaşam Doyumu Ölçeği, Pozitif ve Negatif Duygu Ölçeği, Rosenbaum Öğrenilmiş Güçlülük Ölçeği, Algılanan Sosyal Destek Ölçeği ve sosyo-demografik değişkenleri incelemek amacıyla araştırmacı tarafından oluşturulmuş kişisel bilgi formu kullanılmıştır. Araştırmacı, çeşitli okul öncesi kurumlarda seminerler düzenlemiş, bu seminerlere katılan ve araştırmaya katılmak için gönüllü olan annelere formları vermiş ve verileri bu yolla toplamıştır. Elde edilen verilerin analizinde Bağımsız Gruplar İçin t Testi ve Aşamalı Çoklu Doğrusal Regresyon Analizi kullanılmıştır. Araştırmadan elde edilen sonuçlara göre, çalışan annelerin çalışmayan annelere göre psikolojik iyi oluş, yaşam doyumu, sosyal destek ile pozitif ve negatif duygularının anlamlı bir fark gösterdiği bulunmuştur. Ayrıca yapılan regresyon analizi sonunda psikolojik iyi oluşun yordanmasında en önemli katkının özel bir insana yönelik olarak algılanan sosyal desteğin geldiği, bunu yaşam doyumu, arkadaş sosyal desteği, aile sosyal desteği ve öğrenilmiş güçlülük değişkenlerinin izlediği bulgularına ulaşılmıştır.
Yaşlılarda fiziksel bir aktivite olarak dans eğitiminin, bellek performansı, benlik saygısı ve yaşam kalitesi üzerinde yarattığı değişikliklerin incelenmesi

Bilim ve teknolojinin ilerlemesi, sağlık alanındaki gelişmeler, yaşam standartlarının artması ve düşük doğurganlık hızı gibi gelişmeler sebebiyle Dünya nüfusunun büyük bir bölümünü 60 yaş ve üzeri bireyler oluşturmaya başlamıştır. Bu sebeple yaşlılara yönelik araştırmalar ve çalışmalar hız kazanmıştır. Yaşlı bireyler gerek yaşa bağlı değişimler, gerek içinde yaşadıkları ortam gerekse de toplumsal beklentiler nedeniyle hareketsizliğe mahkum edilmektedir. Bu da onların bilişsel, duygusal ve fizyolojik yapılarını olumsuz etkileyebilmektedir. Bu süreçte aktivite kayıpların geciktirilmesinde ya da önlenmesinde önemli bir rol oynamaktadır. Literatürde bellek performansı, kısa süreli ve uzun süreli bellek, yaşam kalitesi ve fiziksel aktivite olarak dansın bir arada ele alındığı çalışmalar çok az yer almaktadır. Bu sebeple bu alanlara yönelik daha kapsamlı bir çalışma yapabilmek için yapılan bu çalışmanın amacı yaşlılara verilecek dans eğitiminin, bellek performansına, benlik saygısına ve yaşam kalitesine olumlu katkı sağlayıp sağlamayacağının incelenmesi olarak belirlenmiştir. Araştırmanın örneklemini SGK Narlıdere Dinlenme ve Bakımevi'nde kalan 65-85 yaş arası, 66 kişinin deney, 67 kişinin kontrol grubunu oluşturduğu toplam 133 kadın oluşturmaktadır. Araştırmada Bireysel Bilgi Formu, Mini Mental Test, Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği ve Whoqol-old Yaşam kalitesi Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmada ön-test/ son-test/ kontrol ve deney gruplu deneysel bir desen kullanılmıştır. Bulgulara bakıldığında dans eğitimi alan yaşlıların dans eğitimi almayan yaşlılara göre son test bellek performansı, benlik saygısı ve yaşam kalitesi puanları artmıştır. Sonuç olarak dans eğitiminin bellek performansına, yaşam kalitesine ve benlik saygısına olumlu etki sağladığı gösterilmektedir.