turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kadına yönelik şiddete ilişkin tutumlar ve siyasi eğilimler ilişkisinde değerlerin rolü

Bu araştırmada siyasi eğilimler ve kadına yönelik şiddete ilişkin tutumlar arasındaki ilişkinin temel değerlerin aracılık rolü ile açıklanması ve değerlerin aracılık rolleri üzerinde etkili olacağı düşünülen çelişik duygulu cinsiyetçiliğin düzenleyici etkisinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Veri toplamaseti, Evlilikte Kadına Yönelik Şiddete İlişkin Tutumlar Ölçeği, Portre Değerler Anketi, Çelişik Duygulu Cinsiyetçilik Ölçeği ve Siyasi Eğilim Soru Formundanoluşmaktadır. Veriler, İzmir ilinin merkez ilçelerinde yaşayan 255 katılımcıdan toplanmıştır. Verilerin analizi için SPSS Process makrosu kullanılmış olup, koşullu etki analizleri gerçekleştirilmiştir. Aracılıketkileri her bir değer için iki farklı model kullanılarak test edilmiştir. Elde edilen bulgulara göre sağ siyasi eğilim ve kadına yönelik şiddeti onaylayıcıtutumlar ilişkisi üzerinde başarı, güvenlik ve uyma-geleneksellik değerlerininaracılık etkisi bulunmaktadır. Sol siyasi eğilim ve kadına yönelik şiddete karşıttutumlar arasında ise evrenselcilik ve hazcılık değerinin aracılık rolü bulunmaktadır. Aracılık ilişkilerinde korumacı cinsiyetçiliğin ve düşmanca cinsiyetçiliğin modellere bağlı olarak farklı koşullarda düzenleyici etkileri bulunmaktadır. Ek olarak siyasi eğilim ile ilişkili muhafazakarlığın ve milliyetçiliğin araştırma değişkenleri ile olan korelasyonel ilişkileri incelenmiştir. Bu doğrultuda, hem milliyetçiliğin hem de muhafazakarlığınfiziksel şiddete ilişkin tutumlar ile pozitif yönlü bir ilişkisi bulunduğu saptanmıştır. Yapılan araştırmanın, kadına yönelik şiddete ilişkin tutumlar üzerinde etkili olan sosyal psikolojik faktörlerin belirlenmesi ve kadına yönelik şiddet sorununun çözümünde üretilebilecek önerilere işaret etmesi bakımından literatüre katkı sağlayabileceği düşünülmektedir.
5 ve 6 yaş grubu çocuklarının ilkokula hazırbulunuşluk düzeylerinin incelenmesi

Hazırbulunuşluk, çocukların fiziksel, bilişsel, sosyal, duygusal ve özbakım becerileri açısından belli bir düzeyde olgunlaşmasını ve bu alanlara uygun olarak gelişimini tamamlamasını gerektirir. Okul öncesi dönemde farklı alanlara göre ortaya çıkan hazırbulunuşluk çeşitli değişkenlerden etkilenir. Bu çalışmanın amacı 5 yaş grubu çocukları ile 6 yaş grubu çocuklarının ilkokula hazırbulunuşluk düzeyleri açısından farklılaşıp farklılaşmadıklarını incelemektir. Araştırmanın örneklemini 5-6 yaş gurubundaki 391 çocuk ile bunların ebeveynleri ve öğretmenleri oluşturmaktadır. Bu amaçla örneklem grubundaki çocuklara Marmara İlköğretime Hazıroluş Ölçeği Uygulama Formu, ebeveynlere Bilgi Formu ve MİHÖ-Gelişim Formu Ölçeği, öğretmenlere ise MİHÖ-Gelişim Formu Ölçeği uygulanmıştır. Araştırma, nicel araştırma yöntemlerine uygun olarak tarama modelinde tasarlanmıştır. Verilerin analizinde yüzde, frekans, ortalama ve standart sapma gibi tanımlayıcı istatistiklerin yanı sıra veri setinin dağılımlarını incelemek için Shapiro-Wilk ve Kolmogorov-Smirnov sınamaları yapılarak dağılımların normal olduğu belirlenerek T Testi, Anova, testleri kullanılmıştır. Ayrıca Pearson Momentler Çarpımı Korelasyon'undan yararlanılmıştır. Uygulama yapılan 5 ve 6 yaş gruplarının yapısı heterojen olduğu için bu grupları eş zamanlı olarak karşılaştırma yapabilmek için Tamhane T2 testi kullanılmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgulara göre 5 ve 6 yaş grubu çocukları ilkokula hazırbulunuşluk düzeyleri açısından incelendiğinde; yaş, okul öncesi eğitime devam etme /etmeme, anne-baba yaşı, anne-baba eğitim düzeyi ve ailenin gelir seviyesi/sosyo-ekonomik durum faktörlerine göre anlamlı olarak farklılaştığı; cinsiyet ve kardeş sayısı değişkenlerine göre ise farklılaşmadığı gözlenmiştir. Ayrıca 5/6 yaş grubu çocuklarının ilkokula hazırbulunuşluk düzeyleri açısından değerlendirilmesinde anne ve öğretmen görüşlerinin birbiriyle uyumlu olduğu tespit edilmiştir.
Özel bir okulda okuyan 2-6 yaş arasındaki çocukların saldırganlık düzeyleri ile anne-baba tutumları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı; özel bir okulda okuyan 2-6 yaş arası çocukların saldırganlık düzeyleri ile anne baba tutumları arasındaki ilişkiyi ortaya konulmasıdır. Ek olarak, araştırmada ebeveynlerin cinsiyetleri, yaşları, eğitim düzeyleri gibi değişkenlerin saldırganlık ve anne baba tutumları üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Ayrıca çocukların cinsiyetleri, yaşları, kreşe gitme süreleri gibi değişkenlerin saldırganlık ve anne baba tutumları üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Araştırmaya İstanbul İlinde Ortaköy İlçesinde bulunan özel bir anaokulunda okuyan 125 çocuğun ebeveyni alınmıştır. Aynı zamanda ebeveynlerin ve çocuklarının sosyo-demografik özelliklerini belirlemek amacıyla araştırmacı tarafından Kişisel Bilgi Formu oluşturulmuştur. Araştırmada sosyo-demografik özelliklere göre bakıldığında; kız çocukların erkek çocuklarına oranla ebeveynlerinden algıladıkları demokratik tutum ve izin verici tutum düzeylerinin daha yüksek olduğu, erkek çocukların kız çocuklarına oranla ebeveynlerinden algıladıkları otoriter tutum düzeylerinin daha yüksek olduğu, erkek çocukların kız çocuklarına oranla sözel saldırganlık, kışkırtılmamış fiziksel saldırganlık ve saldırganlık düzeylerinin daha yüksek olduğu ve çocukların yaşları arttıkça; sözel saldırganlık ve saldırganlık düzeyleri de artmakta olduğu gibi sonuçlarına ulaşılmıştır. Araştırmada yer alan ebeveynlerin yaşı, eğitim düzeyi, gelir düzeyi gibi sosyo-demografik özelliklere göre de anlamlı sonuçlar elde edilmemiştir. Ayrıca; ebeveynlerin sergilediği demokratik tutum ve izin verici tutum arttıkça; çocuklardaki saldırganlık düzeyi de düşmekte olduğu ve ebeveynlerin sergilediği otoriter tutum arttıkça; çocuklardaki saldırganlık düzeyi de artmakta olduğu sonuçlarına ulaşılmıştır. Araştırmanın sonunda yer alan tartışma bölümünde bulgulara dayalı olarak araştırmacılara, alanda çalışan psikolojik danışmanlara ve ailelere yönelik önerilerde bulunulmuştur.
Yeme bozukluğu hastalarında tedavi motivasyonu, beden imgesi ve depresyonun değerlendirilmesi

Yeme Bozukluğu Hastalarında Tedavi Motivasyonu, Beden İmgesi ve Depresyonun DeğerlendirilmesiF. Elif ErgüneyYeme Bozuklukları giderek yaygın görülmeye başlayan ve hayati risk içeren sağlık sorunlarındandır. Son zamanlarda, bu alanda tedavi etkinliğini arttırmak için vakaların tedavi motivasyonlarının değerlendirilmesi öne çıkan bir faktör olmuştur. Bu tezin amacı yeme bozukluğu vakalarında tedavi motivasyonun semptom düzeyi, beden imgesi ve depresyon ile ilişkisinin incelenmesidir. Araştırmada yeme bozukluğu grubundaki 75 kadın katılımcı, yaş, eğitim, medeni durum ve ekonomik düzey açısından eşlenmiş kontrol grubundaki 75 katılımcı ile yeme bozukluğu semptom düzeyi, depresyon, beden imgesi bozukluğu ve beden memnuniyetsizliği açısından karşılaştırılmıştır. Çalışmada SCID-I, Yeme Bozukluğu Değerlendirme Ölçeği, Beck Depresyon Ölçeği ve Kadınlar için Fotoğraflı Figür Derecelendirme Ölçeği'nin yanı sıra YBG'de tedavi motivasyonunu ölçmek için araştırmacı tarafından Türkçe adaptasyonu yapılan Anoreksiya Nervoza Değişim Evreleri Ölçeği ve Bulimiya Nervoza Değişim Evreleri Ölçeği kullanılmıştır. Sonuçlar YBG'nin BM dışındaki değişkenler açısından KG'den farklılaştığını ancak BİB'in beklenenin aksine kontrol grubunda daha yaygın olduğunu göstermiştir. YBG'de tedavi motivasyonunun en güçlü yordayıcısı yeme bozukluğu semptom düzeyi olmuştur. YBG'de semptom düzeyi arttıkça tedavi motivasyonun düştüğü gözlenmiştir. Yeme Bozukluğu semptom düzeyinin tedavi motivasyonu üzerindeki etkisinin depresyona göre değiştiği görülmüştür. Bu bulgular literatürdeki veriler ışığında tartışılmıştır. Sonuç olarak yeme bozukluğu vakalarında vakanın içerisinde bulunduğu motivasyonel düzeye göre tedavi planlaması yapabilmek açısından tedavi motivasyonun ve ilgili faktörlerin değerlendirilmesi önem taşımaktadır.
Üniversite öğrencilerinin sosyal kaygı düzeylerinin çeşitli değişkenlere göre incelenmesi

Bu araştırmada, üniversite öğrencilerinin sosyal kaygı düzeyleri çeşitli değişkenlere göre incelenmiştir. Araştırmada ele alınan bağımsız değişkenler cinsiyet, yaş, akademik başarı durumu, devam edilen fakülte, yaşamın çoğunun geçirildiği yerleşim birimi, anne ve babaların eğitim düzeyleridir. Bu araştırmanın evrenini, Kocaeli Üniversitesi Teknik Eğitim Fakültesi, Fen Edebiyat Fakültesi, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, Hukuk Fakültesi ve Mühendislik Fakültesinin çeşitli bölümlerine kayıtlı öğrenciler oluşturmuştur. Araştırmanın örneklemi ise, yine aynı fakültelerden tesadüf yöntemi ile seçilen 608 öğrenciden oluşmuştur. Araştırmanın amacını gerçekleştirmek için gerekli bilgiler, iki veri toplama aracı ile toplanmıştır. Araştırmanın bağımlı değişkeni olan sosyal kaygı düzeyini belirlemek için 'Sosyal Durumlarda Kendini Değerlendirme Envanteri'; bağımsız değişkenler için araştırmacı tarafından geliştirilen 'Kişisel Bilgi Formu' kullanılmıştır. Uygulamaya başlamadan önce Sosyal Durumlarda Kendini Değerlendirme Envanteri için önce yüz öğrenci üzerinde benzer ölçek yardımı ile geçerlik çalışması, daha sonra yine yüz öğrenciye yapılan tekrar test uygulaması ile güvenirlik çalışması yapılmıştır. Ill Araştırma sonucunda elde edilen verilere, değişkenin türüne göre bağımsız gruplar için kullanılan t-Testi ve Tek Yönlü Varyans Analizi uygulanmıştır. Tek Yönlü Varyans Analizinde ilişkinin anlamlı çıkması durumunda ise, farkın hangi gruplar arasında olduğunu belirlemek için Tukey HSD Testi uygulanmıştır. Anlamlılık kontrolü için hata payı. 05 olarak alınmıştır. Bu araştırmanın sonuçlarına göre, üniversite öğrencilerinin sosyal kaygı düzeylerinin ile cinsiyet, yaş, akademik basan durumu ve devam edilen fakülteye göre değişmediği ortaya çıkmıştır. Yaşamlarının çoğunu geçirdikleri yerleşim birimine göre öğrencilerin sosyal kaygı düzeyleri arasında anlamlı bir fark bulunmuş ve bu farklılığın büyük ve küçük kentler lehine olduğu saptanmıştır. Bundan başka, anne ve babalarının eğitim düzeylerine göre öğrencilerin sosyal kaygı düzeyleri arasında anlamlı bir fark bulunmuş ve bu farkın lise ve üniversite düzeyinde eğitime sahip olma lehinde olduğu saptanmıştır. IV
Onur kültürü ve bazı demografik değişkenler ile öfke ve saldırganlık arasındaki ilişkiler

Bu araştırma, onur kültürü ile öfke ve saldırganlık arasındaki ilişkilerin incelenmesi amacıyla yürütülmüştür. Bunun yanı sıra, onur kültürünün benimsenme düzeyi, öfke ve saldırganlık açısından cinsiyet, eğitim düzeyi, yaşanılan coğrafi bölge, yaşanılan yerleşim birimi, ana-baba eğitimi gibi demografik değişkenlere bağlı farklılıklar da incelenmiştir. Araştırma lisans ve yüksek lisans düzeyinde eğitim gören 450 üniversite öğrencisi katılımcıyla yürütülmüştür. Veri toplama aracı olarak Onur Ölçeği, Saldırganlık Ölçeği ve Sürekli Öfke-Öfke Tarz Ölçeği ile bir Demografik Bilgi Formu kullanılmıştır. Onur kültürü ile saldırganlık arasındaki ilişkileri belirlemek amacıyla yapılan analizlerin sonuçları, onur ölçeğinin alt boyutları olan toplamsal onur, kadınlık onuru ve aile onuru ile saldırganlık ölçeğinin değişik alt boyutlarından alınan puanlar arasında negatif, erkeklik onuru ile saldırganlık ölçeğinin alt boyutlarından biri olan öfke arasında pozitif yönde ilişki olduğunu göstermiştir. Öfke ile ilgili analizlerin sonuçları ise toplumsal onur ve kadınlık onuru ile öfkenin dışa yönelik ifade edilmesi arasında negatif yönde ilişki bulunduğunu ortaya koymuştur. Onur kültürünün benimsenme düzeyi, öfke ve saldırganlıkta gözlenebilecek demografik değişkenlere bağlı olası farklılıkları incelemek amacıyla yürütülen analizlerin sonuçları, kadınların toplumsal onur ve kadınlık onurun boyutlarında erkeklerden, babaları okuma-yazma bilmeyen katılımcılar ile yaşamının çoğunu kasabada geçiren katılımcıların toplumsal onur boyutunda diğer katılımcılardan daha yüksek olduklarını göstermiştir. Öfke ve saldırganlık ile ilgili analizlerden ise erkeklerin fiziksel ve sözel saldırganlık alt boyutları puanlarının kadınlardan, yaşamının çoğunu Doğu Anadolu Bölgesinde geçiren katılımcıların saldırganlığın öfke ve düşmanlık alt boyutları puanlarının yaşamının çoğunu diğer bölgelerde geçiren katılımcılardan daha yüksek olduğunu gösteren bulgular elde edilmiştir. Bunun yanı sıra, öfke, öfke ifade tarzı ve öfke kontrolü açısından da demografik değişkenlere bağlı bazı farklılıklar gözlenmiştir.
Cinsel mitlerin, evlilik doyumu ve toplumsal cinsiyet rolleri arasındaki ilişkisinin incelenmesi.

Bu araştırmada, cinsel mitlerin, evlilik doyumu ve toplumsal cinsiyet rolleri arasındaki ilişkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmaya Çorlu ilçesinde yaşayan 122 evli birey (64 kadın- 58 erkek) katılmıştır. Araştırmaya katılan evli bireylere araştırmacı tarafından hazırlanan 'Kişisel Bilgi Formu' , evlilik doyumunu ölçmek üzere 'Evlilik Doyum Ölçeği' (Çelik,2006), cinsiyet rollerini ölçmek üzere 'Toplumsal Cinsiyet Rolleri Tutum Ölçeği' (Zeyneloğlu ve Terzioğlu, 2011), cinsel mitlerini ölçmek üzere 'Cinsel Mit Değerlendirme Formu' (Zilbergeld,1992) uygulanmıştır. Araştırmadan elde edilen verilerin istatistiksel analizinde Mann-Whitney U, One-Way Anova, Kruskall-Wallis H, Korelasyon ve Regresyon kullanılmıştır. Araştırmada anlamlılık düzeyi 0.5 olarak kabul edilmiştir. Araştırma sonucunda; Evli bireylerin evlilik doyumu ile evlilikte cinsiyet rolü arasında negatif yönlü bir ilişki olduğu bulunmuştur. Yani evlilik doyumu yüksek olan bireylerin evlilikte cinsiyet rolü puanları düşüktür. Cinsel mitler ile toplumsal cinsiyet rolleri arasında negatif yönlü bir ilişki olduğu bulunmuştur. Eşitlikçi cinsiyet rolüne sahip evli bireylerin cinsel mitlere katılma oranının düşük olduğu söylenebilir. Cinsel mitler ile evlilik doyumu arasında anlamlı bir ilişki bulunmamıştır.
Developing and testing the effectiveness of the teacher training program on child sexual development

Bu çalışma, çocuk cinsel gelişimi ve eğitimi hakkında öğretmenlere yönelik 4 -oturumluk bir psiko-eğitim programı geliştirmek ve bu programın öğretmenlerin çocuk cinsel davranışları konusundaki bilgi, yaklaşım ve algılanan yeterlilik düzeyi üzerindeki etkililiğini ölçmek amacıyla tasarlanmıştır. Bu amaçlar doğrultusunda, çalışmanın birinci aşamasında, çocuk cinsel gelişimi ve eğitimi ile ilgili öğretmen eğitimi programı ve iki farklı ölçme aracı geliştirilmiştir. Ölçme araçlarının psikometrik özellikleri, 5-12 yaş grubu çocuklarla çalışan 186 öğretmenden oluşan bir örneklemde yürütülen bir pilot çalışmayla ortaya konulmuştur. Çalışmanın ikinci aşamasında, çocuk cinsel gelişimi ve eğitimi hakkında geliştirilen öğretmen eğitim programının etkililiğini ölçmek amacıyla, Ankara'daki bir özel okulda, ön-test son-test bekleyen liste kontrol grup deneysel çalışması yürütülmüştür. Parametrik olmayan analiz sonuçları, eğitim sonunda, eğitim grubundaki katılımcıların (n = 23) Çocuk Cinsel Gelişimi ve Eğitimi Bilgi Testi puanlarının kontrol grubu katılımcıların (n = 19) puanlarından daha yüksek olduğunu göstermiştir. Ayrıca, eğitim programına katılan öğretmenlerin çocukluk çağı cinsel davranışlarına yaklaşımlarının olumlu yönde değiştiği ve gelişimsel olarak doğal ve doğal olmayan davranışları kontrol grubu katılımcılarına kıyasla daha doğru bir şekilde ayırt edebildikleri görülmüştür. Benzer şekilde, kontrol gruba kıyasla, eğitim grubundaki öğretmenler eğitim programı sonunda kendilerini daha yeterli hissettiklerini ifade etmişlerdir. İlgili alanyazın kapsamında, öğretmen eğitimi programları ve okul rehberlik servislerindeki uygulamalar açısından sonuçlar tartışılmış ve sonraki çalışmalar için öneriler sunulmuştur.
İşten ayrılma niyetinin tükenmişlik, mobbing, duygu düzenleme değişkenleri tarafından yordanması

Bu araştırmanın amacı, tükenmişlik, mobbing, duygu düzenleme ve işten ayrılma arasındaki ilişkiyi incelemektir. Araştırmanın çalışma grubu, İstanbul ilindeki sancaktepe belediyesinde çeşitli görevlerde yer alan 230 işgörenden oluşmaktadır. . Verileri toplamak amacıyla bu araştırmada demografik bilgi formu, tükenmişlik ölçeği, mobbing ölçeği, duygu düzenleme ölçeği. İşten ayrılma ölçeğini kullanılmıştır. Verilerin analizi aşamasında ise önce değişkenler arası ilişkileri incelemek amacıyla Pearson momentler çarpımı korelasyon analizi yapılmıştır. Daha sonra tükenmişlik, mobbing ve duygu düzenlemenin işten ayrılma konusundaki yordayıcı gücünü araştırmak amacıyla aşamalı regresyon analizleri yapılmıştır. Araştırmanın beklentileri doğrulamıştır. Değişkenler ilişkili bulunmuştur ve her üç değişkenin alt boyutları işten ayrılma konusunda yordayıcı olarak bulunmuştur. Sonuçlar ilgili alanyazın temelinde tartışılmıştır.
Engelli çocuğa sahip olup olmama ile ailelerin bilgi-iletişim teknolojilerine bağımlılık düzeyleri ve sosyal dışlanma etkisinin incelenmesi

Bu çalışmada, engelli çocuk sahibi olan ve olmayan ebeveynlerin internet, akıllı telefon ve sosyal medya bağımlılığı ve sosyal dışlanmışlıkları arasındaki ilişki incelenmiştir. Araştırmaya, engelli çocuk sahibi olan 102 ebeveyn ile engelli çocuk sahibi olmayan 102 ebeveyn katılmıştır. Çalışmada, engelli çocuk sahibi olma bakımından internet, akıllı telefon ve sosyal medya bağımlılığı arasındaki ilişki karşılaştırılmıştır. Araştırmada kullanılan veri toplama araçları 'Young Internet Bağımlılığı Ölçeği Kısa Form','Akıllı Telefon Bağımlılığı Ölçeği', Sosyal Medya Bağımlılığı Ölçeği Yetişkin Formu' ve 'Sosyal dışlanmışlık Ölçeği' olarak belirlenmiştir. Araştırmada elde edilen sonuçlar doğrultusunda, bakım veren kişinin anne olması bakımından sosyal dışlanmışlık maddi yoksunluk düzeylerinin anlamlı düzeyde ilişkili olduğu saptanmıştır. Bununla birlikte, ebeveynin engelli çocuk sahibi olma durumu ile araştırma değişkenleri arasındaki korelasyon değerlerinin daha yüksek ve pozitif ilişkili olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Yapılan doğrusal regresyon sonuçlarına göre sosyal haklar alt boyutlarının ebeveynlerin internet bağımlılığı skorlarını anlamlı biçimde yordadığı bulunmuştur. Bununla birlikte, katılımcıların internet bağımlılığı skorları, sosyal medya bağımlılığı alt boyutları ve akıllı telefon bağımlılığı değişkenleri bakımından anlamlı bir biçimde yordanmaktadır. Araştırmada elde edilen sonuçlar doğrultusunda, engelli çocuk sahibi olan ebeveynlerde maddi boyutta sosyal dışlanma düzeyi daha yüksek bulunmuştur. Elde edilen sonuç doğrultusunda, engelli çocuk sahibi ailelere yönelik desteğin yapılandırılabileceği ve ilerleyen dönemlerde çalışmaların bu doğrultuda ilerletilebileceği öne sürülebilir.
Üniversite öğrencilerinde bağlanma stilleri ile duygu dışavurum arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bağlanma stilleri ile duygu dışavurumun, üniversite öğrencilerinin örneklem alınarak yapıldığı bu çalışmada, literatürde bulunan boşluğu doldurulmaya çalışılacaktır. Demografik etkenlere göre ana değişkenlerin farklılık yaratıp yaratmadığı da tespit edilerek, çıkan sonuçlarla birlikte çözüm önerilerinde bulunulacaktır. Araştırmanın modelini betimsel yöntem oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise aynı üniversitede Psikoloji, Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler, Mimarlık, Hemşirelik, İşletme ile Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon bölümlerinde öğrenim gören 200 öğrenci oluşturmaktadır. Araştırmada, Sosyodemografik Veri Formu, Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri ve Berkeley Duygusal Dışa Vurum Ölçeği uygulanmıştır. Araştırma sonucunda Üniversite öğrencilerinin cinsiyet, sınıf düzeyi, anne-baba eğitim seviyesi, kardeş sayısı, akademik başarı düzeyi ve sosyo-ekonomik düzey değişkenlerine göre Güvenli, Kaygılı ve Kaçıngan Bağlanma alt boyutlarından alınan puanlara göre farklılaşmadığı tespit edilmiştir. Hemşirelik bölümü öğrencilerinin Güvensiz, Kaygılı ve Kaçıngan bağlanma düzeylerinin diğer bölümlerdeki öğrencilere göre yüksek olduğu belirlenmiştir. Üniversite öğrencilerinin cinsiyet, anne-baba eğitim seviyesi, kardeş sayısı, akademik başarı düzeyi ve sosyo-ekonomik düzey değişkenlerine göre duygu dışavurum düzeylerine göre farklılaşmadığı tespit edilmiştir. 1. sınıf öğrencilerinin dışavurumlarının 2, 3 ve 4. Sınıflara göre anlamlı biçimde yüksek olduğu tespit edilmiştir. Psikoloji bölümü öğrencilerinin diğer bölümlerde okuyanlara göre duygusal dışavurumlarının anlamlı biçimde yüksek olduğu tespit edilmiştir.
Sağlık çalışanlarında iş doyumu ile uyku sorunları ve yeme tutumları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Giriş: Hastaneler kesintisiz, sürekli hizmet veren hizmet sektörü kurumlarıdır. Hastanelerde çalışan kişiler de vardiya sistemiyle çalışmaktadır. O uzun vardiya sürelerinde dinlenememekte, uyuyamamakta ve hastanede verilen yemekleri yemek durumunda kalmaktadırlar. Gece çalışıldığı dönemlerde uyku düzeni bozulmakta ve geç saatlerde yemek yendiği için yeme sorunları da oluşmaktadır. Uyku ve yeme sorunları, başta dönemsel kabul edilmekte fakat önlenmediği takdirde bozukluk tanısı almaya gidebilecek sorunlardır. Çalışma, kişi yaşamının büyük zamanlarını kapsamaktadır. Bu sebeple kişinin iş doyumu birden fazla etmenle oluşmaktadır. Çalışmanın Amacı: Bu çalışmada, vardiyalı sağlık çalışanlarının iş doyumları ile uyku sorunu ve yeme tutumları arasındaki ilişkiyi değerlendirebilmek amacıyla yapılmıştır. Bunun dışında kavramlar arası ilişkinin incelenmesi amaçlandı. Araştırmanın uygulandığı kesim sağlık çalışanlarıdır. Sağlık çalışanlarının iş doyumları ile uyku sorunları ve yeme tutumlarının ilişkisini araştırmak çalışmanın amacını oluşturmaktadır. Çalışmada Kullanılmış olan Gereç ve Yöntemler: Araştırmamızın evrenini bütün sağlık çalışanları oluşturmaktadır. Evrenin içindeki örneklemse İstanbul Beylikdüzü Devlet hastanesi çalışanlarından seçilmiştir. Çalışanların gönüllü olmaları öncelik durumundadır. 300 çalışan basit, randomize biçimde seçilmiştir. Çalışanlardan bütün sorulara tam biçimde cevap vermeleri istenmiştir. 3 adet ölçek, 1 adet Sosyodemografik form kullanılmıştır. Bu ölçekler; Uyku Sorunu Ölçeği, Yeme Tutumu Ölçeği ve Minesota İş Doyumu envanteridir. Bulgular: Çalışmamızda; katılımcıların iş doyumu ile uyku sorunu ve yeme tutumu arasında negatif yönlü bir ilişki olduğu görülmüştür. Kişilerde uyku sorunu ve yeme tutumunda değişmeler görüldüğünde iş doyumunda da azalmalar olduğu düşünülmüştür. Sağlık çalışanlarında vardiyalı çalışma ve çevresel etmenlerin uykuda sorunlar yarattığı istatistiksel olarak görülmüştür. Sağlık çalışanlarında kahve ve sigara kullanımının yeme ve uyku tutumuyla ilişkisine dair istatistiksel olarak anlamlı bir sonuç görülmemiştir. Sonuç: Sağlık çalışanlarında iş doyumu ile uyku sorunu ve yeme tutumu arasındaki ilişki değerlendirilmesi sonucunda alan yazınla uyumlu olarak; katılımcıların uyku sorunlarının ve yeme tutumu değişimlerinin iş doyumu ile ilişkili olduğu düşünülmüştür. Sağlık çalışanlarının iş doyumunu etkileyen faktörlerin belirlenebilmesi için daha geniş örneklemde, izlemsel çalışmalara ihtiyaç vardır.