turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Grupla psikolojik danışmanın üniversite öğrencilerinin kendilerini açma davranışına etkisi

Bu araştırmada Grupla Psikolojik Danışma uygulamasının, öğrencilerin kendini açma davranışlarım etkileyip etkilemediği incelenmiştir. Araştırmanın bağımlı değişkeni Kendini Açmadır. Bağımsız değişkenler ise, cinsiyet, açılınan bireyler, açılınan konular ve grupla psikolojik danışma sürecidir. Araştırmanın evrenini Niğde Üniversitesi Eğitim Fakültesi 1. Sınıfa giden öğrenciler oluşturmaktadır. Araştırma, tesadüfi küme örneklemi yöntemi ile Sınıf Öğretmeliği Bölümü, 8 birinci sınıf şubesinden 2, Türkçe Öğretmeliği Bölümü 2 birinci sınıf şubesinden 1, Resim-İş Öğretmenliği Bölümü 2 birinci sınıf şubesinden 1 şube olmak üzere toplam 4 şubenin öğrencilerinden oluşmaktadır. Örnekleme alınan toplam öğrenci sayısı toplam 121 'dir. Kendini açma davranışı düzeyini ölçmek için Selçuk (1989) tarafından geliştirilen 'Kendini Açma Envanteri' kullanılmıştır. Öğrencilerin bazı özelliklerini belirlemek amacıyla Kimlik Bilgileri Anketi düzenlenmiştir. Elde edilen puanlar, değişken sayısına göre F ve t ile test edilmiştir. Araştırmada elde edilen bulgular, maddeler halinde özetlenmiştir. 1- Cinsiyet değişkeni, öğrencilerin kendini açma düzeyi üzerinde etkilidir. Kız öğrenciler kendilerini erkeklerden daha çok açmaktadırlar. Kız öğrenciler anneye, erkeklerden daha çok açılmaktadırlar. Erkek öğrenciler ise aynı cins yakın arkadaş ve karşıt cins yakın arkadaşa kızlardan daha çok açılmışlardır. Baba, öğretmen ve danışmana açılma düzeyi bakımından ise cinsiyetler arasında manidar bir fark bulunmamıştır. 2- Genel olarak öğrencilerin en çok açıldıkları birey 'aynı cins yakın arkadaş', en az açıldıkları birey ise 'öğretmen' olmuştur. 3- Genel olarak öğrencilerin en çok açıldıkları konu 'okul', en az açıldıkları konu ise cinsellik olmuştur. 4- Grupla psikolojik danışma süreci, öğrencilerin kendini açma puan ortalamalarını önemli düzeyde etkilemektedir. 4. a. Deney ve kontrol grubu ön-test kendini açma puan ortalamaları arasında önemli düzeyde fark yoktur. 4. b. Kontrol grubunun ön test-son test kendini açma puan ortalamaları arasında önemli bir farklılaşma bulunmamıştır. 4. c. Deney grubu son test kendini açma puan ortalamaları, ön test kendini açma puan ortalamalarından önemli düzeyde yüksek çıkmıştır. 5- Grupla psikolojik danışma süreci, öğrencilerin en fazla psikolojik danışmana açılması üzerinde etkili olmuştur. 6- Grupla psikolojik danışma uygulaması, öğrencilerin öncelikli olarak kendini açtığı bireylerle ilgili tercihlerini etkilemiştir. 7- Grupla psikolojik danışma uygulaması, öğrencilerin öncelikli olarak kendini açtığı konularla ilgili tercihlerini etkilemiştir. n
Lise öğrencilerinin ototelik kişilik özellikleri, yaşam amaçları, hayat anlamları ve akış eğilimleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Akış kuramı; kişinin bir işle uğraşırken yapılan işin zorluk derecesiyle kendisinin işteki beceri algısına dayanmaktadır. İşin zorluk derecesi ve kişinin beceri düzeyi yüksekse akış yaşanmaktadır. ''Ototelik'' Yunanca iki sözcükten ortaya çıkan bir terimdir. Oto; Öz ve Telos; Hedef sözcüklerinin birleşimidir. Ototelik kişilik özelliklerine sahip olanlar o ana ve işe odaklanıp yaşamlarından zevk alır, öz farkındalığa sahiptir, psişik enerjilerini yaşayabilecekleri akış deneyimine odaklayabilme, merak, geri bildirimlere odaklayıp eylem için yeni fırsatlar yaratabilirler. Yaşam amaçları varılmak istenen nokta olarak tanımlanmakta, içsel ve dışsal amaçlar olarak ayrılmaktadır. Bu araştırmanın amacı lise öğrencilerinin ototelik kişilik özellikleri, yaşam amaçları, hayat anlamları ve akış eğilimleri arasındaki ilişkinin cinsiyet, sosyoekonomik düzey, sınıf düzeyi, okul türü, anne-baba eğitim düzeyi ve yaşamının büyük çoğunluğunu geçirdiği yer değişkenlere göre incelenmesidir. Araştırmanın çalışma grubunu 2018- 2019 eğitim-öğretim yılında Van Edremit, Erciş ilçelerinde bulunan farklı liselerdeki 9,10, 11 ve 12. sınıf öğrencileri oluşturmaktadır. Araştırmaya 368 kız, 248 erkek olmak üzere toplamda 616 öğrenci katılmıştır. Veri toplamak amacıyla araştırmacı tarafından geliştirilen Kişisel Bilgi Formu, Yarar (2015) tarafından geliştirilen Ototelik Kişilik Envanteri, Ullen ve arkadaşları (2012) tarafından geliştirip uyarlaması Yarar (2015) tarafından yapılan İsveç Akış Eğilimi Ölçeği, Steger ve arkadaşları (2006) tarafından geliştirilen ve Yarar (2015) tarafından uyarlaması yapılan Hayatın Anlamı Ölçeği, İlhan (2009) tarafından geliştirilen Yaşam Amaçları Ölçeği kullanılmıştır. Araştırma sonucunda ototelik kişilik özelliklerinin cinsiyete göre farklılaştığı, kızların işbirliğine erkeklere göre daha açık olduğu, on ikinci sınıf öğrencilerinin hayatlarını anlamlı buldukları, imam hatip lisesi öğrencilerinin ototelik kişilik özelliklerine sahip olduğu, günlük yaşamlarında akış yaşamaya eğilimli grup olduğu ve lise öğrencilerinin boş zamanlarında daha çok akış yaşadıkları sonuçlarına ulaşılmıştır. Bulgular ilgili literatür ışığında tartışılmış ve öneriler verilmiştir.
Planlama, sezgisel problem çözme ve üstbiliş

Bu araştırmanın temel amaçlarından biri sezgisel problem çözme, planlama ve üstbiliş arasındaki ilişkiyi incelemektir. Diğer hedefi ise sezgisel problem çözme ve planlama becerilerinin birbirinden farklı yapılar olup olmadığını Doğrulayıcı Faktör Analizi uygulayarak araştırmaktır. Bu araştırmada, sezgisel problem çözme becerisini ölçmek için Sezgisel Problem Çözme Görevi ve Uzak Bağlantılar Testi; planlama becerisini ölçmek için Hanoi Kulesi Görevi, Hampshire Ağaç Görevi ve Cambridge Çorapları Görevi; üstbilişi ölçmek içinse Bilişötesi Farkındalık Envanteri kullanılmıştır. Testler toplamda 103 öğrenciye uygulanmıştır. DFA sonuçları sezgisel problem çözme ve planlamanın birbiriyle ilişkili olduğunu ancak birbirinden ayrı yapılar olmadığını göstermiştir. Modeller karşılaştırıldığında tek faktör modelinin uyumunun iki faktörlü modele göre daha iyi olduğu gözlenmiştir. Korelasyonel sonuçlar da sezgisel problem çözme ve planlama becerilerinin, Bilişötesi Farkındalık Envanteri'nin üstbilişsel bilgi ve üstbilişsel düzenleme alt boyutlarıyla ilişkili olmadığını göstermiştir.
Teaching empathy to early adolescents: Variations in terms of socio-economic status, parenting and gender

Empatinin akademik başarı ve kişilerarası ilişkiler gibi önemli bilişsel ve davranışsal sonuçları etkilediği bilinmektedir. Bu çalışma, empatiyi pozitif ergen gelişimi çerçevesinde ele alarak, sosyoekonomik statünün empatiyi erken ergenlerde nasıl yordadığını araştırmıştır. Bu değişkenler arasındaki ilişkiye ebeveynliğin aracılık edeceği varsayılmıştır. Ayrıca cinsiyetin de empatiyi yordadığı varsayıldığından hem bu ilişki araştırılmış, hem de farlı cinsiyetler için ebeveyniğin izlediği aracılık yolu test edilmiştir. Bir pozitif ergen gelişimi programının katılımcıları olarak, İstanbul'da dokuz ortaokulda altıncı sınıf öğrencisi olan erken ergenlerden oluşan bir örneklemde (N = 929), programın empati üzerine etkisi araştırılmış ve erken ergenlerin farklı sosyoekonomik statü, farklı ebeveynlik, ve farklı cinsiyetlerden gelmeleri durumunda programın farklı etkileri olup olmadığı test edilmiştir. Sonuçlar, sosyoekonomik statünün empatiyi yordadığını göstermiştir. Sıcak ve red eğilimli ebeveynlik bu ilişkide aracılık yaparken kontrol eğilimli ebeveynlik arabulucu olarak görev almamıştır. Kızlar ve erkekler öntest sonuçlarında farklı empati seviyeleri göstermiş ve aynı zamanda ebeveynliğin arabuluculuk görevinden de farklı şekillerde etkilenmişlerdir. Programın empatik yetenekler bağlamında başarılı olduğu görülmüştür. Program, farklı sosyoekonomik statü, farklı ebeveynlik, ve farklı cinsiyetlerden gelen katılımcılara farklı etki etmemiştir.
Ortaokul öğrencilerinde anksiyete ve saldırganlık düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Yapılan araştırmanın amacı, ortaokul öğrencilerinde anksiyete ve saldırganlık düzeyleri arasındaki ilişkiyi belirlemektir. Yaş, cinsiyet ve sosyoekonomik düzeye göre öğrencilerin anksiyete ve saldırganlık düzeyleri arasında anlamlı bir farklılaşmanın olup olmadığını belirlemek, elde edilen bulgular çerçevesinde yorum ve önerilerde bulunmak ve bilimsel literatüre katkıda bulunmak amaçlanmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise İzmit Fatma Seher Ortaokulu'nda öğrenim gören 187 öğrenci oluşturmaktadır. Araştırmada Sosyodemografik Bilgi Formu, Beck Anksiyete Envanteri ve Saldırganlık Ölçeği kullanılmıştır. Yapılan analizler sonucunda cinsiyet ve yaş değişkenine göre anksiyete düzeyinin farklılaşmadığı; düşük ekonomik duruma sahip olanların anksiyete düzeylerinin yüksek olduğu belirlenmiştir. Cinsiyet ve ekonomik duruma göre saldırganlık düzeylerinin farklılaşmadığı; 10 yaşındaki çocukların en yüksek saldırganlık düzeyine sahip oldukları belirlenmiştir. Anksiyete ile saldırganlık arasında ise negatif yönlü orta düzeyde bir ilişki tespit edilmiştir.
What makes us resilient: The predictors of resilience

Yaşam, doğası gereği stresli olaylar ve durumlar içerir. Bireyler yaşamları boyunca birçok olumlu ve olumsuz olayla karşılaşırlar ve bu olayların üstesinden gelmek bireyden bireye farklılıklar gösterir. Bu araştırmada stresli yaşam olaylarına verilen tepkiler psikolojik dayanıklılık kavramı çerçevesinde incelenmiştir. Psikolojik dayanıklılık kavramı bireylerin yaşadıkları zorluk, travma, trajedi ve tehditlere adapte olabilme süreci olarak tanımlanmıştır (APA, 2010). Bu süreç bireylerin sahip olduğu karakteristik özellikler ve alınan dış destek farklılıkları nedeniyle her birey için farklı olmaktadır. Buna ek olarak, psikolojik dayanıklılık yaşam doyumunda önemli bir rol oynamaktadır. Bu çalışmada bireysel özelliklerden duygulanım, baş etme tarzları, kontrol odağı, adil dünya inancı ve kader algısı ile aile desteği ve sosyal çevre desteğinin psikolojik dayanıklılık üzerindeki rolünü araştırmak amaçlanmıştır. Ayrıca psikolojik dayanıklılığın yaşam doyumundaki etkisi de incelenmiştir. Araştırmada 18 yaş üstü yetişkin bireylere ulaşmak hedeflenmiş, kartopu örnekleme yöntemiyle 403 katılımcıya (N=403) ulaşılmıştır. Katılımcıların %76'sı (n= 310) kadın, %24'ü (n= 93) erkektir. Sonuçlara göre, aile desteği ve sosyal desteğe ek olarak bireysel özelliklerden pozitif duygulanım, iyimser baş etme ve kendine güvenli baş etme tarzları psikolojik dayanıklılığın önemli yordayıcılarıdır. Buna ek olarak psikolojik dayanıklılığı yüksek olan bireylerin yaşam doyumlarının da yüksek olduğu bulunmuştur. Demografik özelliklere göre grup farklılıkları, araştırmanın klinik psikoloji alanındaki önemi ve gelecek araştırmalara ilişkin bulgular ilgili literatür ışığında tartışılmıştır.
Üniversite öğrencilerinde depresif belirtiler ve umutsuzluk düzeyleri ile ilişkili etmenler

Araştırma, üniversite öğrencilerinde umutsuzluk ve depresif belirti düzeyinin belirlenmesi ve sosyo-demografik değişkenlerle ilişkilerini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Amaç doğrultusunda 'Sosyo-demografik Veri Formu, Beck Umutsuzluk Ölçeği ve Beck Depresyon Envanteri'nden oluşan formlar; İstanbul Üsküdar Üniversite'sinde öğrenim gören 250 öğrenci içerisinden rastgele seçilen 221 gönüllü öğrenciye uygulanmış olup, 3'ü geçersiz olmak üzere toplam 218 geçerli anket sayılmıştır. Katılımcılardan elde edilen veriler araştırmacı tarafından kodlanmış ve kağıt ortamda elde verilen veriler, SPSS (20.0) versiyonu bilgisayar paket programında, elektronik ortama geçirilmiş ve analiz edilmiştir. Analizlerde sıklık dağılımlarının elde edilmesi yanında, Mann-Whitney U ve Kruskal-Wallis Varyans Analizi yöntemleri kullanılmıştır. Analizlerde Non-Parametrik testlerin tercih edilmesinin nedeni, araştırmanın nihai çıktısı olarak kabul edilecek Beck Depresyon skoru ve Beck Umutsuzluk skorunun ve ölçümsel Sosyo-demografik veri formunda değişken olarak yaşın, hiçbirinde normal dağılım göstermemiş olmasıdır. Bu değişkenlerin normal dağılıma uygunluğu, tek örnekte Kolmogorov-Smirnov testi ile incelenmiş ve veriler normal dağılıma uygun bulunmamıştır. Araştırma sonucunda, umutsuzluk skorları açısından erkek öğrencilerin skorlarının kadın öğrencilerin skoruna göre daha yüksek olduğu (p<0.05), ailesinde kronik hastası olan öğrencilerin ailesinde kronik hastası olmayan öğrencilere göre depresyon skorlarının daha yüksek olduğu (p<0.05), kendisinde kronik hastalığı olan öğrencilerin kendisinde kronik hastalık olmayan öğrencilere göre depresyon skorlarının daha yüksek olduğu (p<0.05) ve kendisinde psikiyatrik hastalık olan öğrencilerin yaş ortancasının kendisinde psikiyatrik hastalık olmayan öğrencilere göre daha yüksek olduğu bulunmuştur (p<0.05). Bunun yanında, ikiden çok seçenekli değişkenlerden; gelir düzeyi, aşırı kontrol, ilgi durumu, anne eğitim düzeyi, baba eğitim düzeyi, anne-baba beraber-ayrı yaşama durumu ve öğrencinin sınıfı bağımsız değişken olarak ele alınıp, Kruskal Wallis Sıralamalı Tek-Yönlü Varyans Analizi ile yaş, beck depresyon skoru ve beck umutsuzluk skoru açısından etkileri incelendiğinde ise, yalnızca öğrencilerin sınıfı arttıkça, yaşlarının anlamlı şekilde yükseldiği görülmüştür (p<0.05). Bunun dışında diğer analizlerde anlamlı bir farklılık bulunmamıştır (p>0.05).
Çocuklarda düşünce, duygu ve davranışları ayırt etme yeteneğini etkileyen faktörlerin incelenmesi

Bu çalışmada, çocukların düşünceler, duygular ve davranışları ayırabilme yeteneğini etkileyen faktörlerin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu faktörlerin genel olarak yaş, cinsiyet ve zeka ile ilişkili olabileceği düşünülmüştür. Ayrıca bu araştırmada ruhsal problemlerin düşünce, duygu ve davranışlar arasında ayırım yapma yeteneği üzerindeki etkisi incelenmiştir. Yurtdışında yapılan benzer pek çok araştırmanın örneklemini klinik olmayan popülasyon oluşturmuştur ancak ruhsal problemleri olan çocukların BDT ile ilgili bilişsel becerilerini değerlendirmek önemlidir. Uygulamaları T. E. V Sultanbeyli Devlet Hastanesi'nde gerçekleştirilen araştırmanın örneklemini ilköğretimin 1., 2., 3., 4. ve 5. sınıflarda okuyan çocuklar oluşturmuştur. Örneklemin yarısını herhangi psikiyatrik bir tanısı olmayan normal grup, diğer yarısını da içe yönelik bozukluk veya dışa yönelik bozukluk tanısı alan klinik grup çocuklar oluşturmaktadır. Örnekleme, WISC-R'ın alt testlerinden Küplerle Desen ve Genel Bilgi testleri ile düşünce-duygu-davranış ayırt etme görevi uygulanmıştır. Katılımcı çocukların anneleri ise Çocuk ve Gençler İçin Davranış Değerlendirme Ölçeği'ni doldurmuşlardır. Çalışmanın bulgularına göre, yaş arttıkça düşünce-duygu-davranış ayırt etme görevindeki performansın arttığı, sözel IQ'nun düşünce-duygu-davranış ayırt etme becerisiyle performans IQ'ya göre daha ilişkili olduğu, klinik grup ve kontrol grubu arasında düşünce-duygu-davranış ayırt etme görevindeki performans açısından herhangi bir farklılaşma olmadığı görülmüştür. Buna göre, yaş ve sözel zeka puanları arttıkça düşünce-duygu-davranış ayırt etme becerisinin arttığı görülmüştür. İçe yönelik problemleri olan çocuklar ile dışa yönelik problemleri olan çocukların düşünce duygu ve davranışları ayırt etme becerisi açısından farklılaşmadığı bulunmuştur.
Otizm spektrum bozukluğu, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu olan ve normal çocukların ana-babalarında zihin kuramı ve yürütücü işlevlerin karşılaştırılması

Bu çalışmanın amacı Otizm Spektrum Bozukluğu ve Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu olan çocukların anne-babaları ve sağlıklı çocukların anne-babalarında OSB ve DEHB belirtileri, zihin kuramı ve yürütücü işlevlerin karşılaştırılmasıdır.
Üniversite öğrencilerinin ayrışma-bireyleşme sürecinin öz belirleme kuramı çerçevesinde incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, beliren yetişkinlikteki ayrışma-bireyleşme süreci ile temel psikolojik ihtiyaç doyumu arasındaki ilişkiyi incelemek ve bu iki konunun yaşam doyumu, depresyon ve benlik saygısı üzerindeki etkisini belirlemeye çalışmaktır. Özbelirleme kuramı; davranışların dış etkenlerden çok, bireyin kendi kararlarıyla belirlenmesi ve kararlarını kendi başına verebilmesi olarak tanımlanmaktadır. Bu kuram çerçevesinde insanların davranışları incelenirken temel biyolojik ihtiyaçlarından daha çok temel psikolojik ihtiyaçları üzerinde durulmuş ve bu temel psikolojik ihtiyaçlar üç başlıkta toplanmıştır: 1) Özerklik, 2) Yetkinlik ve 3) İlişkisellik. Söz konusu ihtiyaçların doyuma ulaşmasında pek çok faktörün etkisi olduğu bilinmektedir. Yapılan araştırma kapsamında bu faktörlerden biri olarak ele alınan ayrışma-bireyleşme süreci, ebeveyn-beliren yetişkin arasındaki ilişki temelinde ele alınmış ve temel psikolojik ihtiyaç doyumu ile ilişkisi araştırılmıştır. Bu araştırmaya, Ege Üniversitesi'nde sosyal bilimler alanında öğrenim gören ve yaşları 18-26 arasında değişen 366'sı kadın (%69), 161'i erkek (%31) toplam 527 katılımcı katılmıştır. Araştırma kapsamında 'İhtiyaç Doyumu Ölçeği', 'Beliren Yetişkinlikte Bireyleşme Ölçeği', 'Yaşam Doyumu Ölçeği', 'CES Depresyon Ölçeği' ve 'Benlik Saygısı Ölçeği' kullanılmıştır. Araştırma sonucunda elde edilen bulgularda temel psikolojik ihtiyaç doyumunun, demografik değişkenlerden cinsiyet, sınıf düzeyi, sosyoekonomik durum, romantik ilişki durumu ve psikolojik rahatsızsızlık durumuna göre farklılaştığı, bireyleşme alt boyutlarının ise ebeveynin cinsiyeti, katılımcının cinsiyeti, yaş, sosyoekonomik durum ve babanın eğitim durumuna göre farklılaştığı görülmektedir. Bunun yanında temel psikolojik ihtiyaç doyumunun ve bireyleşme alt boyutlarının yaşam doyumu, depresyon ve benlik saygısını çeşitli düzeylerde yordadığı bulunmuştur. Son olarak bireyleşme alt boyutlarının, temel psikolojik ihtiyaçlardan özerklik ihtiyacını %20, yetkinlik ihtiyacını %17, ilişkisellik ihtiyacını %12 ve toplam ihtiyaç doyumunu ise %22 oranında yordadığı görülmüştür. Elde edilen bulgular beliren yetişkinlikte bireyleşme ve temel psikolojik ihtiyaç doyumu arasındaki ilişkilerin daha kapsamlı ve boylamsal araştırmalar ile açıklanması gerektiğini göstermektedir. Gelecek araştırmalarda beliren yetişkinlik dönemindeki bireyleşme durumunun farklı örneklem grupları ile çalışılmasının daha zengin bulgular sunacağı düşünülmektedir.
Ergenlerde riskli davranışların güvensiz bağlanma ve algılanan sosyal destek tarafından yordanmasında psikolojik belirtilerin aracı rolü

Bu araştırmanın amacı, ergenlerin algıladıkları sosyal desteğin, sahip oldukları güvensiz bağlanma tarzlarının gösterdikleri riskli davranışları yordamasında psikolojik belirtilerin aracı rolünün belirlenmesidir. Bu amaç doğrultusunda oluşturulan hipotez model yapısall eşitlik modellemesi ile test edilmiştir. Hipotez modelde güvensiz bağlanma ve algılanan sosyal destek bağımsız değişken, psikolojik belirtiler aracı değişken, riskli davranışlar ise bağımlı değişken olarak alınmıştır. Bu araştırmada nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırma Eskişehir ilinin Odunpazarı ilçesinde yer alan beş ortaöğretim kurumunun 9., 10., 11, ve 12. sınıflarına devam eden 230'u erkek ve 232'si kız olmak üzere toplam 462 lise öğrencisi üzerinde gerçekleştirilmiştir. Riskli davranışların ölçülmesinde Gençtanırım ve Ergene (2014) tarafından geliştirilen Riskli Davranışlar Ölçeği, bağlanma tarzlarının ölçülmesinde Bartholomew ve Horowitz (1991) tarafından geliştirilip Türkçeye Sümer ve Güngör (1999) tarafından uyarlaması yapılan İlişki Ölçekleri Anketi, algılanan sosyal desteğin ölçülmesinde Yıldırım (2004) tarafından geliştirilen Algılanan Sosyal Destek Ölçeği ve psikolojik belirtilerin ölçülmesinde Dregotis (1992) tarafından geliştirilen ve Türkçeye Şahin ve Durak (1994) tarafından uyarlanan Kısa Semptom Envanteri kullanılmıştır. Hipotez model yapısall eşitlik modelleme tekniklerinden yol analizi ile test edilmiş ve modelin uyum değerleri incelenmiştir. Uyum değerlerine göre modelin kabul edilebilir düzeyde uyum gösterdiği belirlenmiştir. Güvensiz bağlanmanın ve psikolojik belirtilerin riskli davranışları olumlu yönde ve orta düzeyde, algılanan sosyal desteğin ise riskli davranışları olumsuz yönde ve orta düzeyde anlamlı olarak yordadığı bulunmuştur. Psikolojik belirtilerin hem güvensiz bağlanmaya hem de algılanan sosyal desteğe kısmi aracılık yaptığı belirlenmiştir. Oluşturulan modeldeki değişkenlerin riskli davranışlardaki toplam varyansın %25'ini açıkladığı tespit edilmiştir.
Kadına yönelik şiddet: Çelişik duygulu cinsiyetçilik, yetkecilik ve sosyal baskınlık yönelimi açısından bir inceleme

Bu araştırmada, çelişik duygulu cinsiyetçilik, yetkecilik ve sosyal baskınlık yönelimi ile evlilikte kadına yönelik şiddete ilişkin tutumlar arasındaki ilişkiler incelenmiştir. Araştırmanın örneklemini 286'sı kadın (%59,6) kadın, 194'ü erkek (%40,4) erkek olmak olmak üzere toplam 480 katılımcı oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak Demografik Bilgi Formu, Çelişik Duygulu Cinsiyetçilik Ölçeği, Sağ Kanat Yetkecilik Ölçeği, Sosyal Baskınlık Yönelimi Ölçeği ve Evlilikte Kadına Yönelik Fiziksel Şiddet Ölçeği kullanılmıştır. Bulgular çelişik duygulu cinsiyetçiliğin düşmanca cinsiyetçilik bileşeni, yetkecilik ve sosyal baskınlık yönelimi değişkenlerinin evlilikte kadına yönelik şiddete ilişkin tutumları pozitif yönde yordadığını göstermiştir. Başka bir deyişle, katılımcıların düşmanca cinsiyetçilik, yetkecilik ve sosyal baskınlık yönelimi düzeyleri arttıkça evlilikte kadına yönelik şiddete ilişkin tutumları daha olumlu olmaktadır. Çalışmada ayrıca, erkeklerin evlilikte kadına yönelik şiddete ilişkin tutumlarının kadınlarınkinden daha olumlu olduğu görülmektedir. Erkeklerin sosyal baskınlık yöneliminin eşitliğe karşı olma bileşeninden aldıkları puanlar ve çelişik duygulu cinsiyetçilik düzeyleri de kadınlarınkinden daha yüksektir. Son olarak çalışmada, düşmanca cinsiyetçiliğin hem 'yetkecilik ve evlilikte kadına yönelik şiddete ilişkin tutumlar arasındaki ilişkide' hem de 'sosyal baskınlık yönelimi ve evlilikte kadına yönelik şiddete ilişkin tutumlar arasındaki ilişkide' aracı rol üstlendiği belirlenmiştir.
Lise öğrencilerinin anne baba tutumları ile kaygı düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışma bir grup lise öğrencisinin anne-baba tutumları ile kaygı düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemek amacıyla yapılmıştır. Çalışmanın örneklemini İstanbul ili Üsküdar ilçesinde bulunan özel bir kolejin 9 .,10.,11. Ve 12. sınıfta bulunan 200 öğrencisi oluşturmaktadır. Bu çalışmada Anne baba tutumunu ölçmek amacıyla 'Anne-baba Tutum Ölçeği', öğrencilerin kaygı seviyelerini ölçmek amacıyla 'Sürekli Kaygı Envanteri (STAİ Form TX-2)' ve öğrenciler hakkında demografik veriler elde etmek amacıyla ise araştırmacı tarafından oluşturulan 'Demografik Bilgi Formu' kullanılmıştır. Çalışma sonucunda elde edilen verilere göre anne baba tutumu ile annenin eğitim durumu, babanın eğitim durumu arasında anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Anne ve babanın eğitim seviyesi arttıkça demokratik tutum oranları aynı şekilde artmakta olduğu görülmüştür. Aynı şekilde, kardeş sayısı, doğum sırası, yaş arasında da anlamlı bir ilişki saptanmıştır. Öğrencilerin yaşları arttıkça kaygı seviyelerinin de yükseldiği görülmüştür. Araştırmaya göre öğrencilerin kaygı düzeyleri ile demokratik tutum, otoriter tutum ve koruyucu istekçi tutum arasında anlamlı bir ilişki olduğu saptanmıştır. Demokratik anne baba tutumu yükseldikçe sürekli kaygı azalmaktadır. İstekçi anne baba tutumu yükseldikçe sürekli kaygı yükselmektedir. Otoriter anne baba tutumu yükseldikçe sürekli kaygı yükselmektedir.