turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Evli çocuklu çiftler ile evli çocuksuz çiftlerin evlilik doyumu ve depresyon düzeylerinin karşılaştırılması

Amaç: Bu çalışmada evli çocuklu çiftler ile evli çocuksuz çiftlerin evlilik doyumu ve depresyon düzeylerinin karşılaştırılması, evlilikte çocuk sahibi olma ve olmamanın, depresyon ve evlilik doyumu arasındaki ilişkiye etkisinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Araştırmaya gönüllü olarak katılan, İstanbul ilinde ikamet eden, ilk evliliklerinin içinde olan, kolay ulaşılabilir durum örneklemesi yöntemiyle seçilen 50 evli çocuklu çift ve 50 evli çocuksuz çiftlerden oluşan toplam 100 çift yani 200 katılımcı yer almıştır. Veri toplama araçları olarak, sosyo-demografik bilgi formu, Beck Depresyon Envanteri ve Evlilik Doyum Ölçeği uygulanmıştır. İki adet form ve iki adet zarf verilerek, formların kapalı zarfta teslim edilmesi, formları her iki eşin ayrı ayrı doldurması istenmiştir. Bulgular: Araştırmada gruplar arasındaki BDE puanlarının karşılaştırılması amacıyla bağımsız iki örneklem t testi uygulanarak, normal dağılımlı hale getirilen verilere küp-kök dönüşümü uygulanmıştır. Yapılan analiz sonucunda gruplar arasındaki depresyon düzeylerinde istatistiksel olarak anlamlı bir farklılığın olmadığı bulunmuştur. Araştırmada gruplar arasındaki evlilik doyum düzeylerinin karşılaştırılması amacıyla EDÖ puanlarının normal dağılımda olmadığı bulunmuş, parametrik olmayan testler kullanılarak analiz yapılmıştır. Gruplar Mann-Whitney U Testi ile karşılaştırılmıştır. Sonuç olarak, evli çocuksuz çiftler ile evli çocuklu çiftler arasındaki EDÖ puanları arasında anlamlı fark bulunmuştur. Evlilik doyumu yüksek çiftlerin depresyon düzeylerinin düşük olduğu bulunmuştur. Evlilik süresinin arttıkça evlilik doyumunun düştüğü bulunmuştur. Evlilik süresi, çocuk sayısı, cinsiyet, eğitim düzeyi, yaş, sosyoekonomik düzey evlilik doyumu ve depresyon düzeyleri üzerinde önemli değişkenler olduğu bulunmuştur. Sonuç: Evlilik doyumu ve depresyon düzeylerinin gruplara ve sosyo-demografik değişkenlere göre farklılaştığı bulunmuştur.
Üniversite gençliğinin dini inanış ve davranışları

Ülkemizde üniversitede öğrenim gören gençlerin dini algılama ve davranış düzeylerinikonu edinen çalışmaların azlığı dikkate alınarak gerçekleştirilen bu araştırma, üniversitede öğrenim gören gençlerin dini inançları ve bu inançların onların davranışlarına nasıl yansıdığını konu edinerek ve elde edilen bulguları bilim alanları, cinsiyet, yaş, ailenin sosyo-ekonomik durumu, anne ve babanın eğitim durumu, dini bilgi düzeyi, gelecek beklentileri ve isyan etme düşüncesi gibi değişkenlerlekarşılaştırarak psikoloji biliminin bakış açısıyla yorumlamaya çalışmaktadır. Erciyes Üniversitesi Kampüsünde bulunan fakültelerden seçilen 220 kişilik bir örneklem gurubuna anket uygulanarak elde edilen veriler SPSS programı ile değerlendirilmiş ve Pearson xA testi ile frekans dağılımları yorumlanmıştır. Sonuçta ise; 1. Üniversite gençliğinin büyük çoğunluğunun Allah inancı ile ilgili belli bir kararavardığı ve bu kararın rasyonel inanç yönünde olduğu, 2. Öğrencilerin üniversite öncesi ile karşılaştırıldığında kısmen de olsa olumlu ya da olumsuz bir inanç değişimi içerisinde oldukları,3. Üniversite öğrencilerinin dindarlık anlayışında, ibadet boyutundan ziyade tutum ve bilgi boyutunun ön plana çıktığı,4. Öğrencilerin öğrenim gördükleri bilim alanlarının hakim atmosferi altında kaldıkları ve buna göre inanç, tutum ve davranışlarının oluştuğu,5. Kızların erkeklerden daha fazla geleneksel dini yaşama biçimlerine sahipoldukları,6. Üniversite öncesinde alınan dini eğitimin, üniversite ortamında inanç ve tutumlarda farklılaşmalara sebep olduğu, 7. Sosyo-ekonomik durum göz önüne alındığında öğrencilerin dindarlık anlayışları ile gelir durumları arasında bir ilişkinin olduğu, 8. Anne ve babanın eğitim durumlarının öğrencilerin dindarlık algıları üzerinde kısmen de olsa etkili olduğu tespit edilmiştir.
Okul öncesi çocuklarda dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu belirtilerinin, davranışsal, sosyal problemler, aile işlevselliği ve ebeveyn tutumları ile ilişkilerinin incelenmesi

Problemin tanımı: Bu araştırmanın amacı DEHB belirtileri gösteren 4-6 yaş aralığındaki çocukların sosyal, davranışsal problemlerini tespit etmek, aile işlevselliklerini ve ebeveynlerinin tutumlarını incelemektir. Yöntem: Katılımcılar, İstanbul Kadıköy ilçesinde yer alan 2016- 2017 yılları arasında anaokullarına devam eden 4-6 yaş aralığındaki öğrencilerin ebeveynlerinden ve öğretmenlerinden oluşmaktadır. Araştırmaya toplam 92 ebeveyn ve 14 öğretmen katılmıştır. Araştırılması amaçlanan bilgiler Sosyodemografik Form, DSM-V Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu Formu, Conners Ebeveyn Değerlendirme Ölçeği, Aile Değerlendirme Ölçeği ve Ebeveyn Tutumları Ölçeği ile elde edilmiştir. Bulgular: Conners Ebeveyn Değerlendirme Ölçeğinin analizi sonucunda DEHB belirtileri gösteren çocukların sosyal problemler, kaygı, karşı gelme, duygusal değişkenlik, mükemmeliyetçilik ve psikosomatik belirtileri, DEHB belirtileri göstermeyen çocuklara oranla daha fazla yaşadıkları tespit edilmiştir. Aile Değerlendirme Ölçeği sonucunda dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu belirtileri gösteren çocukların ailelerinde iletişim, duygusal tepki verebilme, davranış kontrolü ve genel işlevler alanlarında sağlıksız işlevsellikleri olduğu görülmüştür. Ebeveyn tutumları açısından bakıldığında ise DEHB belirtileri gösteren çocukların ebeveynlerinin otoriter ve aşırı hoşgörülü tutumu daha fazla sergilediği görülmüştür. Sonuç: Araştırmanın alan yazınına katkısı DEHB olan çocukların ilkokulda yaşayabilecekleri problemlerin önlenmesi ya da en aza indirilmesinin okul öncesi dönemde çocukların DEHB belirti düzeylerinin değerlendirilmesi ile sağlanabileceğinin önemini vurgulamaktır. Okul öncesi dönemde DEHB belirtileri gösteren çocukların davranışsal ve sosyal anlamda belirti göstermeyen çocuklardan farklılaşması ayrıca çocukların ebeveynlerinin tutumlarının farklı olması 4-6 yaş aralığında alınacak önemlemlerin önemini göstermektedir. Aile işlevselliği ve bahsedilen diğer alanlardaki problemlerin boyutları büyümeden önemlemler alınması çocuk için olumlu değişimler sağlayacaktır. Bu araştırma ile okul öncesi dönemin ileriki yaşların yordayıcısı olduğu görülmüştür.
Interdependencies and the family in Turkey

Bu çalışma üç ana amaçtan oluşmaktadır. Birinci amaç olan, sosyal ilişkiler ile ilgili farklı soyut kavramlar ve kişiler arası mesafe, coğrafi yakınlık, görüşmelerin derecesi, duygusal ve ilişkisel bağımlılıklar arasındaki ilişkiler, iki farklı üniversite öğrencilerinin katılımı ile ölçüldü. İkinci amacı olan, alanda çalışan farklı araştırmacıların geliştirdiği ve tanımladığı bu soyut kavramlar arasındaki ilişkiler belirlendi ve üçüncü olarak da bu kavramların geçerlilikleri incelendi. Sonuçların analizi için mevcut teorik yaklaşımlar, özellikle bireycilik-toplulukçuluk ve duygusal bağlılığın sentetik aile/insan gelişim modeli, göz önünde bulundurulmuştur. Yüzyetmişikisi Atatürk Üniversitesinden, 188'i Boğaziçi Üniversitesinden olmak üzere toplam 360 öğrenci bu çalışmaya katılmıştır. Sonuçlara göre, katılımcıların daimi ikametgahlarının gelişmişlik seviyesinin bir tanıdığa olan duygusal bağlılığı belirleyici önemli bir değişken olduğu ortaya çıkmıştır. Ayrıca kişiye yalan olan diğer insanlar ile duygusal bağlılığın devam ettiği belirlenmiştir. Sonuçlara göre günlük davranışların ve içinde bulunan ortamla ilgili değişkenlerin duygusal bağlılıkların yapısı ve şeklini belirleyici özellikleri olduğu ortaya çıkmıştır. Yalan bir aile ferdine veya kişiye violan duygusal bağlılık katılımcıların kırsal veya kentsel bir ortamdan gelmesine göre farklılık göstermezken, kırsal keşiden gelen katılımcıların bir tanıdığa verdiği maddi yardım, kentsel bölgelerden gelen katılımcılarınkinden daha fazladır. Bir tanıdığa verilen maddi yardım ve çekirdek aileden beklenen maddi yardım ebeveynlerin eğitim seviyesinden de anlamlı olarak etkilenmektedir. Yakın bir aile ferdine ve kişiye olan duygusal bağlılıkların, ilişkisel bağlılıkların, akrabalar arasındaki kişiler arasındaki mesafelerin birbirleriyle ve diğer soyut kavramlar ile olan korelasyon ve regresyon analizilerinin anlamlı sonuçlan, kullanılmış olan farklı ölçeklerin geçerliliklerini göstermiştir.
Egzersiz tedavisine dirençli tek taraflı patellofemoral ağrı sendromlu hastalarda, diz proprioception ve quadriceps kası yüzeyel emg cevaplarının tıbbi hipnoz altında incelenmesi

Irmak, R. Egzersiz tedavisine dirençli tek taraflı patellofemoral ağrı sendromlu hastalarda, diz proprioception ve quadriceps kası yüzeyel EMG cevaplarının tıbbi hipnoz altında incelenmesi. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Spor Fizyoterapistliği Programı Doktora Tezi, Ankara, 2012. Patellofemoral ağrı sendromu adolesan ve genç yetişkinlerde yaygın görülen, etiyolojisi bilinmeyen, sınıflama ve tedavi protokolleri üzerinde uzlaşmaya varılamamış bir patolojidir. Tek taraflı PFAS hastalarında sağlam dizin, medulla spinalis ya da daha üst merkezlerde yer alan bir mekanizma nedeni ile hasta dizdekine benzer semptomlar gösterdiği bilinmektedir. Ayrıca PFAS tanısı ile fizyoterapi ve rehabilitasyon programlarına alınan hastaların bir kısmında kalıcı iyileşme elde edilememektedir. Bu hastaların normal popülasyonun üzerinde anksiyeteye sahip olduğu bilinmektedir. Bu çalışmanın amacı, egzersiz tedavine dirençli tek taraflı PFAS hastalarının anksiyeteyi azaltıcı tıbbi hipnoz uygulaması ile tedavi edilebilirliklerinin incelenmesi, proprioception ve KsEMG ile ölçülebilen PFAS semptomların yoğun dikkat hali olan tıbbi hipnoz altında ortadan kalkıp kalkmadığının incelenmesidir. 12 haftalık tedavi programı sonunda hastaların kas kuvveti (15- 17 kgf), proprioception testleri (1,63 -2,59 ), Kujala (% 47), STAI (%16) ve VAS (%42) skorlarında hem klinik hem de istatistiksel açıdan anlamlı değişimler gözlenmiştir (p<0,05). Sonuçta son beş yıl içinde en az üç kez fizyoterapi ve rehabilitasyon programına katılmalarına karşın, semptomları devam eden tek taraflı PFAS hastalarının, anksiyetelerini kontrol etmeye yardımcı bir yöntem ile semptomlarının azaltılabileceği gösterilmiştir. Devam çalışmaları, egzersiz tedavisine dirençli PFAS hastalarında fizyoterapi ile birlikte farklı psikoterapi ekollerinin kullanımı ve etkinliği üzerinde yapılabilir.
Özel ve devlet kuruluşlarında çalışan öğretmenlerin mobbing, kaygı ve iş motivasyonu düzeylerinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı; özel ve devlet kuruluşlarında çalışan öğretmenlerin mobbing, kaygı ve iş motivasyonu düzeylerini ortaya konulmasıdır. Ek olarak, araştırmada bireylerin cinsiyeti, yaşı, medeni durumu, gelir düzeyi, çalıştığı okul türü, haftalık çalışma saatti gibi değişkenlerin mobbing, kaygı ve iş motivasyonu üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Araştırmaya İstanbul İlinde Beşiktaş İlçesinde özel ve devlet okullarında öğretmen olarak çalışan 100 birey alınmıştır. Aynı zamanda bireylerin sosyo-demografik özelliklerini belirlemek amacıyla araştırmacı tarafından Kişisel Bilgi Formu oluşturulmuştur. Araştırmada sosyo-demografik özelliklere göre bakıldığında; özel kurumda çalışan öğretmenlerin kamu kurumunda çalışan öğretmenlere oranla içsel motivasyon ile sürekli kaygı düzeylerinin daha yüksek olduğu, özel kurumda çalışan öğretmenlerin kamu kurumunda çalışan öğretmenlere oranla kurumlarında duygusal tacize mağruz kalma düzeylerinin daha fazla olduğu, kurumdaki öğretmen sayısı 30 üstüne yükseldikçe özel kurumda çalışan öğretmenlerin kamu sektöründe çalışan öğretmenlere göre içsel motivasyon düzeylerinin düştüğü gibi sonuçlarına ulaşılmıştır. Araştırmada yer alan bireylerin cinsiyeti, yaşı, medeni durumu, çocuk durumu, gelir düzeyi, gibi sosyo-demografik özelliklere göre de anlamlı sonuçlar elde edilmemiştir. Ayrıca; özel kurumda öğretmen olarak çalışan bireylerin durumluk kaygı düzeyleri arttıkça; sürekli kaygı düzeylerinin de artmakta olduğu, özel kurumda öğretmen olarak çalışan bireylerin içsel motivasyon düzeyleri arttıkça; dışsal motivasyon düzeylerinin de artmakta olduğu ve kamu kurumda öğretmen olarak çalışan bireylerin durumluk kaygı düzeyleri arttıkça; sürekli kaygı düzeylerinin de artmakta olduğu sonuçlarına ulaşılmıştır. Araştırmanın sonunda yer alan tartışma bölümünde bulgulara dayalı olarak araştırmacılara, alanda çalışan psikolojik danışmanlara ve ailelere yönelik önerilerde bulunulmuştur.
İş sağlığı ve güvenliğinde psikososyal etkenlerin rolü: Çanakkale kamu kurumlarında ampirik bir uygulama

Rekabetin ve teknolojik gelişmelerin hızla arttığı günümüzde, değişen işgücü yapısı, çalışan beklentileri vb. hedeflere varma yolunda işletmeleri psikososyal etmenleri dikkate almaya zorunlu hale getirmiştir. Psikososyal etkenler; iş sağlığı ve güvenliğinin fiziksel, biyolojik, kimyasal ve ergonomik etkenlere göre az bilinen bir boyutudur. İşyerinde mevcut fiziksel risklere göre çoğunlukla göz ardı edilen psikososyal riskler, işgören sağlığı üzerinde negatif etkilere sebep olmaktadır. İş yükünün artması, çalışma saatleri, çalışma temposu gibi olumsuz etkiler kişiler üzerinde tükenmişlik ve gerginlik başta olmak üzere pek çok etkiye neden olmaktadır. Bu olumsuz etkiler zamanla işyerine bağlılığın azalması, devamsızlıkların artması gibi istenmeyen neticelere sebep olmaktadır. Bu noktada psikososyal risklerin işgörenler üzerinde oluşturduğu stres çalışma hayatında etkisi ve sonuçları ile beraber üzerinde durulması gereken bir husustur. Araştırmanın amacı, kamu çalışanlarının örgütsel adalet, örgütsel bağlılık ve iş tükenmişliği düzeylerini belirleyerek, söz konusu faktörler arasındaki ilişkiyi ortaya çıkarmaktır. Bunun için, Çanakkale merkezde çeşitli kurumlarda görev yapan toplam 612 kamu çalışanına anket uygulanmıştır. Araştırma sonucunda elde edilen bulgular, SPSS 19'da analiz edilmiştir. Araştırmada, frekans analizi, bağımsız örneklemler için T-testi, ANOVA testi, çoklu regresyon analizi, korelasyon analizi, ve güvenilirlik analizi kullanılmıştır. Araştırmada elde edilen sonuçlara göre, kamu çalışanlarının örgütsel adaleti algılama düzeyleri ile cinsiyet, yaş, medeni durum, görev yılı, kadro durumu, gelir ve unvanları arasında; örgütsel bağlılığı algılama düzeyleri ile medeni durum, cinsiyet, kadro durumu, gelir ve unvanları arasında; son olarak tükenmişliği algılama düzeyleri ile cinsiyet, yaş, medeni durum, görev yılı, toplam hizmet süresi, kadro durumu, gelir ve unvanları arasında istatistiki olarak anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Araştırma bütünsel olarak değerlendirildiğinde, örgütsel adaletin örgütsel bağlılık üzerinde doğru yönlü pozitif; örgütsel adaletin örgütsel tükenmişlik üzerinde ters yönlü negatif bir ilişkisinin olduğu sonucuna varılmış olup, Ayrıca, örgütsel bağlılık ile örgütsel tükenmişlik arasında da ters yönlü negatif bir ilişkinin olduğu ortaya konmuştur.
The relationship between maternal gatekeeping and parental warmth through the mediating role of traditional motherhood

Bu çalışma, anne bekçiliğinin sosyolojik yönlerini tanımlamayı ve geleneksel anneliğin aracı rolüyle ilişkili olarak ebeveyn sıcaklığı ve anne bekçiliği arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Sembolik Etkileşim ve Aile Sistemleri Kuramları ışığında anne-çocuk ilişkisinin ilk yıllarındaki dinamikler, anneliğin biyolojik olarak çocuk sahibi olan kadına atfedilen rolü yerine, kurumsallaşmış ve yeniden üretilen rolü ele alınarak tartışılmıştır. Verinin toplanması ve analizi aşamalarında nicel ve nitel yöntemler bir arada kullanılmıştır. Çevrimiçi ankette 200 ve odak grup görüşmelerinde de 10 katılımcı yer almıştır. Türkiye'nin farklı bölgelerinde yaşayan orta ve orta-üst sosyo-ekonomik sınıflardan olan anneler çevrimiçi anket yoluyla üç farklı ölçek ve bir demografik bilgi formu doldurmuşlardır. Anne bekçiliği, ebeveyn sıcaklığı ve geleneksel annelik arasında anlamlı ilişki olduğu ve annelerin duygusal sıcaklığı ile anne bekçiliği arasındaki ilişkinin geleneksel annelik tarafından aracılık edildiği varsayımları test edilmiştir. Ayrıca, annelerin anne bekçiliği uygulamalarının toplumsal cinsiyet rollerinden etkilenmesi beklenmektedir. Anne bekçiliği ve ebeveyn sıcaklığı arasında beklenen doğrudan ilişki dışında, çalışmanın bütün varsayımları desteklenmiştir.
Sivil toplum kuruluşlarında gönüllü aktif kadınların, olumlu sosyal davranışlarının ve bireysel değerlerinin incelenmesi

Sivil Toplum Kuruluşları son yıllarda sağlıklı bir toplumsal düzeninin göstergesi olarak gittikçe önem kazanmaktadır. Bugüne kadar STK'lara yönelik yapılan araştırmalar, genellikle sivil toplum ve STK kavramları ve önemlerini açıklamaya yönelik, tarihsel ve toplumsal ilişkiler üzerine yapılmış çalışmalardır. Yapılan literatür çalışması sonucu STK'larda gönüllü aktif kadınlar ve bireysel değerleri ile olumlu sosyal davranışları ilişkisi üzerine çalışmalara rastlanmamıştır. Bu araştırma ''Sivil Toplum Kuruluşlarında Aktif Gönüllü Kadınların, Bireysel Değerleri ve Olumlu Sosyal Davranışları'' arasındaki ilişkinin incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın evrenini, İstanbul'un çeşitli bölgelerinde yaşayan ve STK'larda aktif olarak yer alan vakıflar, dernekler ve dezavantajlı grupları temsil eden 173 kadın oluşturmaktadırlar. Çalışma kapsamı içinde sosyal, toplumsal, kültürel ve sanatsal çalışmalar yapan, toplumda dezavantajlı gruplara destek veren farklı gelir düzeyine ve kültür yapısında STK'lardaki aktif kadınlar, yaş aralığı gözetmeksizin katılım göstermişlerdir. Araştırma bulgularına göre, Bireysel Değerler Ölçeği alt boyutları ile OSD Eğilimi Ölçeği arasında tüm boyutlarda pozitif yönde anlamlı ilişki bulunurken, sadece özgenişletim alt boyutu ile özgeci OSD arasında negatif yönde anlamlı ilişki bulunmuştur. Çalışmada Bilgilendirilmiş Onam Formu, Demografik Bilgi Formu, bireysel değerlere ilişkin veriler için, Schwartz tarafından geliştirilen Portre Değerler Anketi, olumlu sosyal davranışlara ilişkin veriler için ise, OSD Eğilimi Ölçeği kullanılmıştır. Çalışmada elde edilen verilerin analiz edilmesi için bağımsız gruplar t testi ve tek yönlü varyans analizi tekniği kullanılmıştır. Tek yönlü varyans analizi sonucunun önemli bulunduğu durumlarda farkın hangi ortalamalar arasındaki farklardan kaynaklandığını belirlemek amacıyla Post-hoc Tukey testi kullanılmıştır. Araştırmada yer alan değişkenler arasındaki ilişkileri saptamak üzere Pearson Momentler Çarpımı Korelasyon Analizi yapılmıştır. Araştırma sonucunda elde edilen sonuçlara göre; STK'larda gönüllü aktif kadınların, bireysel değerleri ile OSD eğilimi arasında pozitif yönde anlamlı ilişkiler bulunmuştur.
Gestalt yaklaşımına dayalı olarak yapılan bireysel psikolojik danışmanın zihinsel engelli çocuğa sahip annelerin sürekli kaygı ve uyum düzeylerine etkisi

Bu araştırmada geştalt yaklaşımına dayalı olarak yapılan bireysel psikolojik danışmanın, eğitilebilir düzeyde zihinsel engelli çocuğa sahip annelerin kaygı ve uyum düzeylerine etkisi incelenmiştir. Bu amaca yönelik olarak Ankara Çankaya Rehberlik ve Araştırma Merkezinde bireysel olarak yapılan incelemeler ve uygulanan testler sonucunda eğitilebilir düzeyde zihinsel engele sahip olduğu belirlenen çocukların anneleri arasından gönüllü olanlar seçilmişlerdir. Bu annelerden çocukları ilköğretim çağında ve kaynaştırma programı dahilinde, formal eğitim sürecinde yer alan 40 kişi belirlenerek deney ve kontrol grupları oluşturulmuştur. Deney ve kontrol grubundaki annelere ön test olarak Hacettepe Kişilik Envanteri ve Sürekli Kaygı Envanteri uygulanmıştır. Bu gruplar arasında envanterlerden alınan puanlar arasında fark olup olmadığını belirlemek amacıyla ANOVA yöntemi kullanılmıştır. Deney grubunda yer alan annelerle ortalama 10 hafta süren geştalt yaklaşıma dayalı bireysel psikolojik danışma uygulaması yapılmıştır. Uygulama sonucunda deney ve kontrol grubunda yer alan annelere aynı ölçekler ile son test uygulaması yapılmıştır, iki grubun uygulamalardan elde ettikleri puanlar arasındaki farkın önemlilik testi için a = 0.05 kabul edilmiştir. Araştırma sonucunda elde edilen bulgular kısaca şu şekilde özetlenebilir: 1. Geştalt terapiye dayalı olarak yapılan bireysel danışma sonucunda, deney ve kontrol grupları arasında sürekli kaygı düzeyi yönünden, deney grubu lehine farklılık oluşmuştur. 2. Uyum düzeyleri ile ilgili olarak kurulan denencelerden genel ve kişisel uyum düzeyleri ile ilgili olanlar araştırma sonuçlarına göre desteklenmemiş, deney ve kontrol grubu arasında yalnız sosyal uyum düzeyleri yönünden önemli bir farklılık oluştuğu belirlenmiştir.
Which aspects of early childhood experience predict romantic jealousy? an investigation of the effects of parental treatment, sibling jealousy, and adult attachment style on adult romantic jealousy

Bu çalışmanın amacı, romantik ilişkilerdeki kıskançlığın gelişimsel kökenlerini araştırmak ve kardeş ilişkileri açısından erken dönem aile ilişkilerinin genç yetişkinlik dönemindeki romantik ilişkiler üzerine olan etkilerini incelemektir. Ebeveynlerin algılanan kardeşler arası ayrımcı davranışları, erken dönem kardeş kıskançlığı, çocukluktaki kardeş kıskançlığı, romantik ilişkilerdeki bağlanma stilleri, ve romantik ilişkilerdeki kıskançlık arasındaki ilişkiler gelişimsel ve teorik bağlamda incelenmiştir. Bu amaç doğrultusunda, 19-29 yaş arası, bir kardeşi olan 162 kişi Romantik İlişkiler Ölçeği, Marlowe-Crowne Sosyal Beğenilirlik Ölçeği, Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri, ve Kardeş İlişkileri Ölçeği'ni doldurmuştur. Sonuçlar, erken dönem kardeş kıskançlığı ile ileriki yaşlardaki romantik kıskançlık arasında bir ilişki olduğunu öne süren ilk hipotezi desteklememiştir. Romantik ilişkilerdeki kıskançlığı erken dönemdeki kardeş ilişkileri bağlamında anne kıskançlığı ya da karşı cins ebeveyn kıskançlığı ile ilişkilendiren önermeler de doğrulanmamıştır. Beklenilenin aksine, romantik ilişkilerdeki kıskançlık ile ebeveynlerin ayrımcı davranışları arasında bir ilişki bulunamazken, romantik ilişkiyi tek öngören etkenin kaygılı bağlanma olduğu bulunmuştur. Kaygılı bağlanmayı ise spesifik ve direkt olarak annenin ayrımcı davranmasının öngördüğü görülmüştür. Öte yandan, annenin ayrımcı davranması kardeş kıskançlığı üzerindeki etkisi yoluyla da kaçınan bağlanmayı öngörmektedir. Babanın ayrımcı davranması ise kardeş kıskançlığı etkisi yoluyla kaygılı bağlanmayı öngörmektedir. Beklenildiği gibi, ebeveynlerin ayrımcı davranmaları kardeş kıskançlığı ile ilişkili bulunmuştur. Eşdeğişkenlerin etkileri açısından bakıldığında, beklenilenin aksine, ilk çocuklar ile ikinci çocuklar arasında ebeveylerinin ayrımcı davranışları ya da kardeş kıskançlığı açısından bir fark bulunamamıştır. Benzer şekilde, ilk çocukların ikinci çocuklara kıyasla romantik ilişkilerinde daha fazla kıskançlık hissettikleri yönündeki hipotez de doğrulanmamıştır. Doğum sırasının sadece babanın ayrımcı davranışı üzerine anlamlı bir etkisi olduğu bulunmuş; buna göre ilk çocukların ikinci çocuklara oranla babanın ayrımcı davranışını daha fazla deneyimlediklerini bulunmuştur. Cinsiyetin de çalışmanın bütün değişkenleri arasından sadece anne kıskançlığı üzerine anlamlı bir etkisi olduğu bulunmuş; buna göre kadınlar çocukluktaki kardeş ilişkileri bağlamında erkeklere oranla daha fazla annelerini kıskandıklarını belirtmişlerdir. Yine bir eşdeğişken olan kardeş çiftlerinin cinsiyet dağılımının ise çalışmanın hiçbir değişkeni üzerine anlamlı bir etkisi olmadığı bulunmuştur.