turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Alacakaya ilçesi ve yakın çevresinin yeraltı kaynakları ve bunların kullanım durumu

İnsanlar varlığını sürdürebilmek için gerekli ihtiyaçlarını üzerinde yaşadığı topraktan sağlamaktadır. Bir ulus bağımsızlığını korumak yurdunu savunmak ve insanlarını çağdaş uygarlık düzeyinde yaşatabilmek için sahip olduğu topraklarının bahşettiği olanaklardan en çok ve en iyi biçimde yararlanmasını bilmek zorundadır. Maden yatakları devamlı belirli kayaç tipleriyle ilişkili olarak bulunurlar krom yatakları sadece bazik ve ultra bazik kayaçlar içerisinde gelişmektedir. Krom mineral olarak 1787'de Fransız kimyager N. L VAUGUELİN tarafından keşif edilmiştir. Kromit Türkiye'de ekonomik öneme sahip önemli bir mineraldir. İlk defa Bursa - Harmancık bölgesinde 1848 yılında bulunmuştur. Bundan sonra ülkemizde çok önemli yataklar keşif edilmiştir. 1935'te MTA ve Etibank'ın kurulmasından sonra krom araması ve madenciliği gelişmiştir. Elazığ'da 1935 yılında Abdullah HÜSREV Bey tarafından krom yatakları bulunmuş ve 1936 yılında işletmeye açılmıştır. Bu çalışma kapsamında krom yataklarının genel özellikleri; Alacakaya ve yakın çevresindeki çıkarım üretim faaliyetleri krom yataklarının tanımlanması, sınıflandırması ve kullanım alanları ortaya konulmaya çalışılmıştır. Mermerin tanımı, dünyada mermer rezervleri ile mermer üretim miktarı ihracat ve ithalatı verilmiştir. Türkiye'de, Elazığ'daki ve dolayısıyla Alacakaya ve yakın çevresindeki mermer çıkarım üretim alanları, çalışma alanında çıkarılan mermer türleri ve bunların pazar durumları ortaya konulmaya çalışılmıştır. Milli düzeyde ülke kalkınması için önemli yere sahip olan maden ve mermer sektörü, yerel düzeyde de Elazığ için ilin diğer sektörlerdeki durumu düşünüldüğünde daha da öncelikli hale gelmektedir. Çalışma sahasının mermer konusundaki potansiyeli azımsanmayacak seviyededir. Bunda hem rezerv hem de çeşit bakımından çalışma bölgesini ön plana çıkaran doğal taş mermer türlerinin etkisi vardır. Elazığ Türkiye mermer rezervlerinin %8'ine sahiptir. Bu büyük bir mermer ihracatçısı olan Türkiye içerisinde önemli bir rezerv oranıdır. Rezerv miktarının yanı sıra Alacakaya ve yakın çevresi, dünya çapında üne sahip olan ve dünya literatüründe Rosso Levanto olarak bilinen Elazığ Vişne isimli renkli mermer türüne sahiptir ki bu doğal taş Elazığ'ı hem Türkiye içerisinde hem de dünya çapında mermer konusunda hatırı sayılır bir yere taşımıştır.
Beyşehir Gölü ve çevresinin fiziki coğrafyası ve doğal çevre sorunları

Beyşehir Gölü Havzası, Konya Kapalı Havzası'nın güneybatısında, Göller Yöresi'nde yer almaktadır. Havza'nın sınırlarını kuzeyde ve doğuda Sultan Dağları, doğuda Erenler Dağı, güneyde Geyik Dağları ve batıda Anamas Dağları oluşturmaktadır. Havza'da büyük akarsular yoktur. Derelerin çoğu yazın kurumaktadır. Havza'nın doğusunda alüvyal ovalar geniş yer tutmaktadır. Kuzeybatı-güneydoğu doğrultulu tektonik çöküntü alanında Beyşehir ve Suğla gölleri bulunmaktadır. Havza'da Paleozoik'ten Kuaterner'e kadar çeşitli formasyonlar yer almaktadır. Alp Orojenezi sırasında son şeklini alan Havza'nın batı ve güneyinde çok sayıda karstik oluşumlar vardır. Akdeniz ve karasal iklim arasında geçiş ikliminin etkili olduğu Havza'da yazlar sıcak ve kurak, kışlar soğuk ve yağışlı geçmektedir. Geçici bir göl olan Suğla Gölü'nün tabanı tarım arazisi olarak kullanılmaktadır. Havza'nın en önemli su kaynağı Beyşehir Gölü'dür. Çevresindeki yerleşimler içme suyu gereksinimlerini Göl'den karşılamaktadırlar. Yağmur ve kar erimeleriyle beslenen Beyşehir Gölü'nden, Beyşehir Gölü Havzası'ndaki ovaların ve Konya-Çumra ovalarının sulamasında yararlanılmaktadır. Göl'ün ortalama yükseltisi 1123 m, yüzölçümü 653 km2'dir. Türkiye'nin en büyük tatlı su gölü olan Beyşehir Gölü oligotrofik olup, aynı zamanda flora ve fauna zenginliği bakımından A sınıfı sulak alanlar arasında yer almaktadır. Havza'daki yeraltı ve yerüstü suları ile göller, Kıtaiçi Su Kaynakları Kriterlerine göre C2-S 1 sınıfına girmektedir. Fiziksel ve kimyasal analizlerin sonuçları, Havza'da henüz büyük boyutlu bir su kirlenmesinin olmadığını ancak, kanalizasyon atıkları nedeniyle bakteriyolojik kirlenmenin başladığını göstermektedir. Beyşehir Gölü'nde, sudak balığı aşılanması ve bilinçsiz avlanma nedeniyle sazan ve sudak dışındaki balık türleri yok olmuştur. Daha önce üretimi yapılan tatlı su ıstakozu populasyonu Plague hastalığı sonucu çok azalmıştır. Havza'daki yerleşimlerde hava kirliliğiyle ilgili bilgiler yerel kuruluşların gözlemlerine dayanmaktadır. Yapılan gözlemler Havza'da hava kirliliğinin önemli boyutlarda olmadığını göstermektedir. Büyük endüstri kuruluşlarının bulunmadığı Havza'da başlıca geçim kaynağı tarımdır. Hayvancılık geleneksel yöntemlerle yapılmaktadır. Bitki türleri bakımından zengin olan çayır ve meralar aşırı otlatma ve tarım arazisi olarak kullanma sonucu verimsizleşmekte, bazı bitki türleri yok olmaktadır. Bitki örtüsünün tahribi ve eğimin fazla olması erozyonu şiddetlendirmekte, toprak kaybına neden olmaktadır. Yeraltı suyu seviyesinin yüksek olduğu kesimlerde drenaj sorunu yaşanmakta, bataklıklar oluşmaktadır. Sulamanın bilinçsiz yapılması nedeniyle topraklarda yer yer tuzlanma görülmektedir. Tarımsal gübre ve ilaçların yoğun olarak kullanılması toprakta ve sularda fosfor ve pestisit konsantrasyonunun artmasına yol açmaktadır. 92
Aşağı Kelkit havzasının bazı toprak özelliklerinin coğrafi bilgi sistemleri ve uzaktan algılama ile haritalanması

Bu çalışmanın amacı uzaktan algılama ve coğrafi bilgi sistemleri teknikleriyle, Tokat ilinin Niksar, Almus, Başçiftlik, Reşadiye, Erbaa ilçeleri ve Amasya ilinin Taşova ilçesini kapsayan Aşağı Kelkit Havzasının önemli toprak özelliklerinin belirlenmesi ve uzaysal dağılımının haritalanmasıdır. Bu toprak özellikleri, toprak tekstürü, toprak reaksiyonu, toprak organik maddesi, elektriksel iletkenlik, değişebilir sodyum, değişebilir potasyum, bitkiler tarafından alınabilir fosfor, azot ve kireç(CaCO3) miktarı'dır. Çalışmada birbirinden farklı toprak sınıflarını belirlemek amacıyla bir LANDSAT-ETM+ arşiv uydu görüntüsünden yer alanılmış (2000, Path/row: 175 /32) ve kontrolsüz sınıflandırması yapılmıştır. Örneklerin alınacağı noktalar bu kontrolsüz sınıflara göre seçilmiştir. Araştırma alanında 2006- 2008 yıllarında yürütülen arazi çalışmaları sonucu 239 ayrı noktadan 0-20 cm derinlikten Küresel Konumlama yöntemiyle koordinatlı toprak örneği alınmış ve toprak özelliklerini belirlemek için gerekli olan toprak analizleri uygulanmıştır. Bu proje kapsamında bölgenin toprak özelliklerine ait konumsal veri tabanı CBS içinde hazırlanarak kareler ağı haritalarına dönüştürülmüştür. Ele alınan toprak değişkenlerinin topografya, büyük toprak grupları, arazi kullanım kabiliyet sınıfları ve erozyon sınıflarıyla ilişkileri iki değişken korelasyon analizi ile incelenmiştir. Bunlardan; kum-kil (-0,833), arazi kullanım kabiliyet sınıfları-erozyon sınıfları (0,833), kum-silt (-0,636), eğim-arazi kullanım kabiliyet sınıfları (0,627), bakı-büyük toprak grupları (0,599), büyük toprak grupları-arazi kullanım kabiliyet sınıfları (0,567), organik madde-azot (0,545), büyük toprak grupları-erozyon sınıfları (0,530) ve eğim-erozyon sınıfları (0,526) arasındaki ilişkiler istatistiksel anlamda önemli bulunmuştur. Hazırlanmış olan toprak uzaysal veri tabanı yapılacak olan tarımsal uygulamalar ve yerel kalkınma projelerine temel oluştururacaktır.
Korkuteli'nin beşeri ve ekonomik coğrafyası

Araştırma sahasını oluşturan Korkuteli, Akdeniz Bölgesi'nin Antalya Bölümü'nde yer almaktadır. Antalya iline bağlı olan ilçe 2 470 km2 yüzölçüme ve 1020 m. ortalama yükseltiye sahiptir. İlçenin doğusunda, Antalya merkez ilçesi; batısında, Fethiye ; kuzeyde, Tefenni ve Bucak ilçeleri; güneyinde Kumluca ve Elmalı ilçeleri yer almaktadır. Korkuteli, Toroslar'ın başlangıcını teşkil eden Bey Dağları'nın kuzeybatısında, polye düzlükleri ve tepelerin hakim olduğu topografyaya sahiptir. İlçe arazileri genellikle Mesozoyik'ten Kuvaterner'e farklı litolojik birimlerden oluşmaktadır. Araştırma sahasında, polye tabanında alüvyal topraklar, polye kenarında kırmızımsı kahverengi topraklar, dağ eteklerinde organik, kolüvyal ve kahverengi orman toprakları, dağlık alanlarda ise çıplak kayalıklar bulunur. İlçenin genelinde Göller Yöresi karasal iklimi hüküm sürer. Yıllık sıcaklık ortalaması 12,8 oC iken yağış ortalaması 406, 1 mm'dir. Bitki örtüsünü antropojen bozkır, kızılçam, karaçam, ardıç, kermes meşesi, mazı meşesi, lübnan sediri, toros göknarı, geven ve çoban yastığı oluşturmaktadır. Korkuteli'nin tarihi Romalılar'dan önce Pisityalılar'a kadar dayanmaktadır. Osmanlı Devleti'nde, Yavuz Sultan Selim zamanında kardeşi Şehzade Korkut Antalya'da sancak beyliği yapmıştır. 1915 yılında vilayet meclisinin kararı ile Şehzade Korkut'a izafeten ilçenin adı Korkuteli olarak kabul edilmiştir. İlçede 6 belde, 48 köy bulunmaktadır. Korkuteli İlçesi'nin nüfusu 48 159 (2007) kişidir. İlçe nüfusunun 18 971 kişisini şehir nüfusu, 29 188 kişisini kırsal nüfus oluştururken; nüfusun % 49 ,66'sı erkek nüfus, % 51 ,44'ü kadın nüfustur. İlçede eğitim ve sağlık hizmetleri oldukça gelişmiştir. İlçe genelinde ekonomik geçim kaynağını tarım, hayvancılık ve kültür mantarcılığı oluşturmaktadır. Ekonominin sektörel dağılımının % 61 ,98'ini hizmet sektörü, % 13 ,39'u inşaat sektörü, % 12 ,27'sini tarım sektörü, % 12 ,17'sini sanayi sektörü ve % 0 ,17'sini diğer sektörler oluşturmaktadır. İlçede ticaret oldukça canlıdır. İlçe üzerinden 5 devlet karayolunun geçiyor olması, ulaşımın gelişmişliğini göstermektedir.
Kültür turizminde çini sanatının yeri

Türklerin başlatıp geliştirdiği Çini sanatı, hem bir mimari süsleme kolu hem de geleneksel el sanatı olarak, kültür turizmi içerisinde küçümsenemeyecek bir paya sahiptir. İç ve dış mimaride karşımıza çıkarak yapıları estetik yönden daha çekici hale getiren çini sanatı, ziyaretçilere görsel bir zenginlik sunmaktadır. Tarihsel olanı güncelle birleştiren kültür turizmi kapsamında ele alınabilecek bu sanat dalı, Türkiye'de turizm sektörünün vazgeçilmez ve önemli potansiyellerinden biridir. Türk süsleme sanatında ve kullanılan eşyalarda önemli bir yer teşkil eden çini ve seramik sanatının Türkiye'deki önemli üretim merkezleri İznik, Kütahya ve Çanakkale'dir. XV. Yüzyılın sonu ile XVI. Yüzyılın başlarında en önemli çini üretim merkezi İznik'tir. XVII. Yüzyılın ikinci yarısından itibaren Osmanlı Devleti'nin karşılaştığı ekonomik, sosyal ve siyasal sıkıntılar çini sanatını da etkilemiştir. XVIII. Yüzyılda İznik atölyelerinin kapanması sonucu yeni çini merkezi olarak Kütahya ortaya çıkmıştır. En erken örneklerini XVII. Yüzyıl sonlarında gördüğümüz diğer bir merkez de Çanakkale'dir. İznik ve Kütahya'nın aksine Çanakkale'de duvar çinisine rastlanmamış, çoğunlukla günlük kullanım eşyaları üretilmiştir. Çini sanatı, ülkemizde pek çok şehirde yer alan dini ve sivil mimari yapılarda karşımıza çıkmakta ve bu şehirlerin kültürel turizmine katkıda bulunmaktadır. Çini sanatının en önemli sorunlarından biri bazı sanat düşmanları ve maddiyata esir olmuş insanlar tarafından günümüze kadar ayakta kalabilen bu yapıların tahrip edilmesidir. Doğal afet ve restorasyon çalışmalarıyla da zarar gören bu sanatta zararın en aza indirilmesi için yapılacak çalışmalar kültürel ve tarihi mirasımızın korunmasını, kültür turizmi içerisinde çini sanatının çok daha fazla söz sahibi olmasını sağlayacaktır.
İzmir ve çevresinin iklimi

Ege bölgesinin batısında 37 -39 kuzey paralelleri 26 -28 doğu meridyenleri arasında bulunan İzmir ili batısında Ege Denizi'ne uzun bir kıyı kuşağı ile açılır. Ana çizgileri ile doğu-batı doğrultusunda uzanan alüvyal ovalar ve bu ovalan çevreleyen yükseltiler yer alır. İzmir ve çevresini yıl boyunca Atlas Okyanusu'ndan, Orta ve Doğu Avrupa üzerinden gelen polar hava kütleleri ile Asor yüksek basıncından kaynaklanan Akdeniz üzerinden gelen tropikal hava kütleleri etkiler. Bu hava kütlelerinin oluşturduğu cephe sistemleri İzmir ilim de etkiler. Araştırma sahasında iklim olaylarım yöneten bu hava akımları yeryüzü şekilleri nedeniyle termik ve dinamik değişmelere uğramaktadır. İzmir ve çevresinde belirlenen istasyonlarda, kış aylan dışında termik bilançonun hemen her ayda pozitif değerler gösterdiği belirlenmiştir. Yıllık ortalama sıcaklığın elverişliliği insan yaşamı, turizm ve tarımsal etkinliklerde bazı avantajlar sağlar. Yağış, sıcaklık ve rüzgar tarım için temel iklim unsurlarıdır. Araştırma sahasında kışın düşük sıcaklıklardan etklenebilen, yazın ise yüksek sıcaklıklara dayanabilen ve su ihtiyacı sulama ile karşılanabilen ürünler yetiştirilmektedir. Mayıs-eylül arasındaki dönemde sıcaklık değerlerinin yüksek olması, bulutluluk değerlerinin ise düşük olması turizmi olumlu etkilerken, yaz aylarında artan sıcaklık ve nem insan sağlığı üzerinde olumsuz etkiler yaratmaktadır. İzmir ve çevresinde iklim koşullarının bu elverişliliğine karşın dağların doğu-batı doğrultusunda uzanması kuzey-güney yönünde yükselti değerlerinin değişmesi iklim unsurlarında kısa mesafeler dahilinde değer değişikliklerine neden olmuştur. Dağlık alanlarla ova tabanları arasında yükseltiye bağlı olarak sıcaklık, yağış, basınç değerleri değişir. Dağların uzanış doğrultusunun ova tabanlarında denizin etkisinin 100- 150 km içerilere kadar girmesine izin vermesinden dolayı ova tabanlarında sıcaklık değerleri değişmez. Örneğin; kuzeyde Kozak kütlesi ve Yuntdağı üzerinde yıllık ortalama sıcaklıklar 10-12 C arasında iken önünde uzanan Bakırçay çöküntü ovasında 16 C ye yükselmektedir. Yine güneyde Bozdağlar üzerinde 8 C ye düşen yıllık ortalama sıcaklık hemen dağın güney eteklerinde yer alan Küçük Menderes çöküntü ovasında 16 C ye çıkmaktadır. Sonuç olarak istasyonlar, yağış rejimine göre orta kuşağın yan nemli iklim tipinde yer almaktadır. Thornthwaite yöntemi ile belirlenen aylık yağış ve sıcaklık ortalamaları ile potansiyel evapotransprasyonuna göre sıcaklık şartlan bakımından üçüncü dereceden mezotermal, yağış rejimi kışın su fazlası olan sahada yer alırken, sıcaklık rejimi okyanusal tipe yakındır. İzmir ve çevresi iklim olanakları ve doğal çevre özellikleri ile yerleşim, tarımsal üretim ve turizm açısından elverişlidir.
TÜRKİYE'NİN KURAKLIK ANALİZİ

Türkiye'nin çok büyük bir bölümünde yaz mevsiminin yağışsız geçmesi, Polar Cephe'nin bu mevsimde iyice kuzeye çekilmesi, yüksek basınç sistemi ve cT hava kütlelerinin etkisiyle ilgili olduğu bilindiği için bu durum iklim normali ve her yıl tekrarlanan bir süreç olarak su kaynaklarının yönetimi konusunda bir belirsizliği ortadan kaldırmıştır. Fakat yaza göre daha yağışlı olan mevsimlerde gerçekleşen, periyodik olmayan, ne zaman, ne şiddette ve ne kadar uzun süreceği belli olmayan kuraklıklar en tehlikeli ve baş edilmesi en zor olanlarıdır. Yağış miktarının yıllar arası değişim oranı yüksek olan yarı kurak iklim bölgelerinde yaşanan kuraklıklar, doğal ve beşeri ortamda büyük zararlara neden olabilir. Türkiye'nin Kuzey bölgeleri dışında kalan çok önemli bir bölümü, yaşanabilecek şiddetli veya ekstrem kurak koşulların neden olacağı stres karşısında ciddi problemler yaşayabilir. Tarım sektöründen kentsel ve kırsal bölgelerin su ihtiyacına, hidroelektrik üretiminden ekosisteme varıncaya kadar suyla ilişkili bütün sistemler yıkıcı etkilerle karşılaşabilir. Bu çalışmada, fiziksel iklim bileşenleri, iklim değişikliği ve Türkiye'nin bulunduğu bölgenin iklim koşullarını kontrol eden sinoptik süreçler ile yerel faktörler hakkında detaylı bilgiler verilmiştir. Kuraklık tanımı, etkileri, çeşitleri ve kuraklığa neden olan doğal sistemler geniş bir literatür taranarak anlatılmıştır. 1975- 2008 yılları arasında Türkiye'de ortaya çıkan kuraklık olayları, Türkiye'deki 133 istasyonun aylık toplam yağış miktarları SYİ yöntemiyle incelenerek ele alınmıştır. Türkiye genelinde kuraklığın zamansal ve alansal karakteristikleri, şiddetli ve ekstrem kuraklık olasılıkları, kuraklık süresi, kuraklık genliği ve şiddeti incelenmiştir. Özellikle kış aylarında Akdeniz havzasına yağış getiren Kuzey Atlantik kökenli cephesel depresyonların frekansını etkileyen, dolayısıyla meteorolojik kuraklık olaylarına da neden olabilen süreçlerden KAS'ın Türkiye'deki kuraklıkları ne ölçüde etkilediği araştırılmıştır.
Pazarcık'ın kuruluşu, gelişimi ve şehirsel fonksiyonları

0+VI Çalışma sahamızı oluşturan Pazarcık ilçe merkezi, Akdeniz Bölgesinin, Adana Bölümünde yer almaktadır. Kahraman Maraş iline bağlı bir ilçedir. İlçe merkezi hafif dalgalı bir görünüme sahip ' Aksu Platosu' üzerinde yer almaktadır. Denizden yükseltisi ortalama 750 metredir, iilçe merkezinde kuzey - güney yönlü ' Pazarcık Fayı' adı verilen bir fay geçmektedir. Pazarcıkta denizel etkinin bulunduğu ' Bozulmuş Akdeniz İklimi' etkindir. İlçenin en büyük su kaynağı Aksu Çayı ve bu çay üzerine 1971 yılında kurulan Kartalkaya Barajıdır. Kartalkaya Barajı, sulama, içme suyu ve taşkın koruma amaçlı yapılmıştır. Pazarcık ilçe sınırları içinde Paleolitik dönem ve sonrasına ait tarihi birçok yerleşme izine rastlanmıştır. Pazarcık 1530 tarihinde, Maraş Kazası'na bağlı bir nahiyedir. Pazarcık'ta, kaza teşkilatı 1867 yılında, belediye teşkilatı ise 1917 yılında kurulmuştur. İlçe merkezi olarak kurulduğu ilk yer Yukarı Pazarcık olarak bilinen Bağdin-i Sağir Mahallesidir. Pazarcık ilçe merkezi, 1941 yılında Bağdin-i Sağir Mahallesi'nden, şimdi kurulu bulunduğu yere taşınmıştır. İlçe merkezinin yer değiştirmesinin nedeni, Bağdin-i Sağir Mahallesi'nin üç kilometre güneybatısına, demiryolu istasyonu kurulmasıdır. Yeni hükümet konağının' da demiryolu istasyonu civarına yapılması ile ilçe merkezi yer değiştirmiştir. Pazarcık'ta 1927'de nüfus 1146 iken, 1997'de 29780 olmuştur. 1990 yılında nüfusun %72'si okuma-yazma bilmektedir. Pazarcık yurtiçine ve yurt dışına göç veren bir ilçedir. Pazarcık'ta en gelişmiş ekonomik faaliyet kolu tarımdır. En fazla üretilen ürün pamuktur. Dikili alanlarda ise, Antep fıstığı ve üzüm yetiştirilmektedir. İlçede 16 modern sanayi kuruluşu vardır. Pazarcık'ta gelişen sanayinin temel dayanağı tarımdır. Pazarcık, Doğu Anadolu Bölgesi'ni, Akdeniz Bölgesi'ne bağlayan karayolu üzerinde bulunmaktadır. Haydarpaşa- Kurtalan Demiryolu hattı ilçe merkezinden geçmektedir. Pazarcık. Bulunduğu coğrafi konum itibariyle gelişmeye müsait bir yerde kurulmuştur. Pazarcık tarım faaliyetinin yanında idari fonksiyonu, sosyal ve ekonomik fonksiyonları ile bir tarım / hizmet kasabasıdır.
Uludağ yöresinde alternatif turizm türü olarak yayla turizmi

Yaylalar, Anadolu'da Türk toplumlarının öteden beri ekonomik ve yerleşme amaçlarıyla değerlendirdikleri mekanlardandır. Günümüzde ise daha çok alternatif turizm kaynağı olarak çekicilikler sunan ve bu kapsamda değerlendirilen yaylalar, turizm fonksiyonları ile yeniden önem kazanmaya başlamıştır. Burada sunulan çalışma kapsamında Bursa ili sınırları içindeki Uludağ Yöresi yaylalarından Sarıalan, Kirazlıyayla ve Kocayayla incelenmiştir. Büyük bir bölümü Marmara Bölgesi'nin Güney Marmara Bölümü'nde, Bursa ili sınırları içinde yer alan Uludağ Yöresi; zengin doğal ortamı, temiz havası, endemik bitkileri, kültürel zenginliği, sosyo-ekonomik özellikleri ve özellikle kış turizmi olanakları ile dikkat çeken çevrelerden biridir. Çalışma kapsamında Uludağ Yöresi yaylalarının doğal ve beşeri coğrafya özelliklerinin değerlendirilmesi hedeflenmiştir. Ayrıca yaylaların kulanım durumları, turizm potansiyelleri, yaylaların mevcut kullanımı ile ilgili problemler Uludağ Yöresi yaylalarında uygulanan anket yöntemi ile ortaya konmuş ve bazı sonuçlar elde edilmiştir. Çalışmanın sonucunda Uludağ Yöresi yaylalarının daha çok turizm kaynağı olarak değerlendirildiği; yaylaların doğal ve beşeri özelliklerinin yayla turizmi açısından önem taşıdığı tespit edilmiştir. Bununla birlikte Uludağ'ın kış turizm merkezi olarak da önem taşımasının yaylaların alternatif turizm açısından değerlendirilmesinde etkileyici bir faktör olduğu belirlenmiştir. Ancak Uludağ yöresi yaylalarından turizmde etkin bir şekilde yararlanma konusunda henüz gelişme sağlanamamıştır.
Ilgaz Milli Park topraklarının erozyon duyarlılık parametrelerinin farklı enterpolasyon yöntemleriyle konumsal dağılımlarının belirlenmesi

Dünyanın birçok bölgesi için, verimli toprak katmanlarını taşıyıp toprak üretkenliğini azaltan, topraktaki organik madde miktarını ve besin maddelerini azaltıp toprağı sığlaştırarak arazi bozulmasına neden olan en önemli olaylardan birisi toprak erozyondur. Bu nedenle tahmin modellerine girdi olacak şekilde toprağın aşınabilirlik karakterinin belirlenmesi, erozyon çalışmalarında ilk adımı oluşturmaktadır. Bu çalışmanın amacı, Ilgaz Milli Park sınırları içerisinde dağılım gösteren topraklarının toprak aşınım faktörü, dispersiyon oranı ve kil oranı gibi bazı erozyon duyarlılık parametrelerinin belirlenmesi ve Coğrafi Bilgi Sistemi yardımıyla farklı enterplasyon yöntemleri kullanılarak konumsal dağılımlarının haritalanmasıdır. Bu amaçla, alandan 0-20 cm'den toprak derinliğinden alınan 151 adet toprak örneklemesi yapılmıştır. Elde edilen sonuca göre, araştırma alanı toprakların büyük bir kısmı erozyona karşı duyarlılıkları oldukça yüksek oldukları belirlenmiştir. Ayrıca, duyarlılık parametreleri ile toprakların diğer fiziksel ve kimyasal özellikleri arasında korelasyon analizi yapılmıştır. Analiz sonucuna göre, USLE-K ile organik madde, kireç, kil ve silt arasında p<0, 01 önem düzeyinde negatif ilişki belirlenirken, hacim ağırlığı ve kum arasında p<0, 01 önem düzeyinde pozitif ilişki görülmüştür. Benzer sonuçlar kil haricinde DO da belirlenmiştir. KO da ise organik madde ile herhangi bir ilişki görülmezken kil ve silt ile p<0, 05 önem düzeyinde negatif, kum ile pozitif ilişki belirlenmiştir.
Osmanlı kroniklerine göre Türkiye iklimi

Bu çalışma Anadolu'da 14 -17. yüzyılları arasında yaşanan iklim özelliklerini yeniden inşa ederek hem tarihi süreci daha iyi anlamayı hem de geçmişşten günümüze sürekli olarak değişiklik gösteren Türkiye iklimini açıklamayı amaçlamaktadır. Çalışmanın ana materyali Osmanlı kronikleri/vekayinameleri olup bunlar, hava şartlarının nicel veya nitel olarak kayıt altına alındığı tarihi belgelerdir. Zira kronikler ve arşiv belgeleri, geçmişş yüzyılların iklimini ortaya koymak için gerekli olan verileri bünyesinde barındırabilmektedir. İncelenen dönem içerisinde yaşanan iklim salınımları kapsamında bulunduğundan, Küçük Buzul Çağı da dikkate alınmıştır. Çalışmada bulgular ortaya konmadan önce ilk olarak dünyada yapılan tarihi iklim çalışmaları incelenmiştir. Sırasıyla bakıldığında giriş bölümünde çalışmanın amacı, kapsamı ve yöntemi açıklanmıştır. İkinci bölümde iklim elemanlarına yer verilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümü ise kroniklerden elde edilen verilere ayrılmıştır.
Bafra'nın iki köyünde karşılaştırmalı arazi kullanımı

Bu çalışmada jeomorfolojik yapıdaki farklılığın arazi kullanımına ne ölçüde etkide bulunduğu ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu amaçla arazi gözlem-incelemeler yanında AKKAN'nın (1970) da Kızılırmak Deltası'nda tespit ettiği jeomorfolojik özelliklerle örtüşen morfolojik üniteler esas alınarak iki köy seçilmiş ve bu köylerdeki arazi kullanım durumuna ilişkin karşılaştırmalar yapılmıştır. Köylerden birisi yeni delta üzerinde yer alan Türbe köyü, diğeri ise eski deltanın güneyindeki aşınım yüzeyleri üzerinde yer alan Sarıçevre köyüdür. Köylere ilişkin karşılaştırmalar yapılırken arazi kullanımı çalışmalarının özünü oluşturan arazinin halihazır kullanım durumu tespit edilmiş, araziler değer bakımından sınıflandırılmış, yanlış arazi kullanımı ve buna bağlı sorunlar ortaya konularak çözüm önerileri sunulmuştur. Çalışma aynı zamanda, ülkemizde kırsal alanlarda arazi kullanımı konusunda yaşanan sorunları yansıtması bakımından da önemlidir.