turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Siyasal iktidar-istihbarat ilişkisi: İstihbaratın politize olması

İktidarlar halka karşı sorumlu olduğu için yönetimin üzerindeki tasarruf yetkisi halktadır. Kamu kurumları da siyasal iktidarlara karşı sorumlu olduğu için bu kurumların yönetimi ve faaliyetleri üzerindeki tasarruf yetkisi siyasal iktidarlardadır. Peki, kamu kurumlarının görev tanımı sınırsız bir şekilde iktidara bağlı olarak mı belirlenmelidir? İktidarın talimatları her durumda meşru ve uygulanması gerekir mi? İktidarın halkın yararı değil politik çıkar için ellerindeki gücü kullanmaları durumunda neler yapılmalıdır? Bununla birlikte siyasal iktidarlardan daha iyi karar alacağını düşünen yöneticiler ülkeye fayda mı yoksa zarar mı getirir? Siyasal iktidarlar ile istihbarat görevlileri arasındaki ilişki nasıl olmalıdır? Söz konusu ilişki biçimiyle istihbaratın politize olması riskinin önüne geçilebilir mi? Bu çalışmada siyasal iktidarlar ile istihbarat teşkilatları/görevlileri arasındaki ilişki politize olma bağlamında incelenmiş, istihbaratın politizasyonuna sebep olan faktörler istihbarat görevlileri ve siyasal üstleri açısından irdelenerek istihbaratın politize olmasının sonuçları dünya kamuoyunu uzun süre meşgul eden çok sayıda örnek ile tartışılmıştır.
Trabzon'da mahalli idarelerin iktisadi analizi

Türk mahalli idare sistemi çok eski bir geçmişşe sahip değildir. Sistem batı toplumlarında olduğu gibi bir idare geleneği olarak ortaya çıkmamış, Türk idare sistemine dışardan ithal edilmiştir. Bu sebeple ilk mahalli idare uygulaması olan 'İstanbul Şehremaneti'nin kuruluşundan bu yana yüz elli yıla yakın bir süre geçmişş olmasına rağmen, bugün mahalli idare sistemimizde birçok sorun yaşanmaktadır. Genel olarak Türk idare sisteminin aşırı merkeziyetçi bürokratik bir yapıya sahip olması nedeniyle mahalli nitelikli hizmetlerin ve önceliklerinin merkezi idarece tespit edilmesi uygulamada birçok sorunu da beraberinde getirmektedir, aşırı merkeziyetçiliğin sonucu olarak mahalli idarelerin koyu bir vesayet altında oluşu, söz konusu birimlerin devletin bir uzantısı olarak algılanmalarına sebep olmaktadır. Bu durum ise devlet-mil ile t işbirliğinin yeterince sağlanamadığı ülkemizde, mahalli hizmetlerin karşılanmasında halk katılımının sağlanamamasına neden olmaktadır. öte yandan, mahalli idarelerin gelir kaynaklarının kıtlığı ve büyük ölçüde merkeze bağımlılığıyla birlikte, merkezden yapılacak yardımların zaman ve miktar bakımından objektif kriterlere bağlı olmaması, söz konusu idarelerin mali planlama yapmalarını engellemektedir. Mahalli idarelerin mali yapılarını karakterize eden diğer bir özellik ise toplam giderlerin yaklaşık '/. 70' inin cari harcamalara ayrılmasıdır, özellikle politik amaçlı belediye teşkilatı kurma ve mevcut belediyelerin bir istihdam alanı olarak düşünülmesi uygulamada toplam harcamalar içindeki cari harcamaların dolayısıyla personel harcamalarının artmasına neden olmaktadır. Türkiye genelinde olduğu gibi Trabzon'daki köy ve belediye mahalli idare birimlerinde yaşanan önemli diğer bir sorun ise 'optimum ölçek sorunu'dur. özellikle belde belediyeleri ve köyler hizmetlerin minimum maliyetle gerçekleştirilmesini sağlayacak yeterli nüfus büyüklüğüne sahip değildir. VII
Güvenlik hizmetlerinin iyileştirilmesinde polis eğitiminin rolü

Polis toplumla içiçedir ve vatandaşların can güvenliğini sağlamak gibi ciddi görev ve sorumluluklan vardır. Görevleri yerine getirmede polisin performansı, onun bilgisinin ve davranışının kalitesine göre belirlenmektedir. Kaliteli bir hizmet polisin saygınlığının artmasının yanında, Polis Teşkilatı'nın toplum içindeki yerini de güçlendirmektedir. Bu nedenle polis tarafından başarılı, kaliteli bir hizmet için, hizmet öncesi ve hizmet içi eğitim çok önem arz etmektedir. Bu çalışma, polis eğitim ve öğretiminin güvenlik hizmetlerinin iyiieştirHmesindeki rolünü incelemeyi amaçlamaktadır. Polis eğitiminde iletişim teknikleri, stres yönetimi ve halkta ilişkiler gibi konular üzerinde yoğunlaşılmasmın, polisin zor durumlarla başa çıkabilmesinde yardımcı olacağı öngörülmüştür. Ayrıca polisin eğitim süresi, memurların eğitim seviyeleri, uygulamalı eğitim ve hizmet içi eğitim kurs programlarının içeriklerinin, güvenlik hizmetlerinin sunumu üzerindeki etkileri incelenmiş ve vatandaşların toplam şikayet oranına göre değerlendirilmiştir. Sonuçlar, stres yönetimi ve öldürücü olmayan güç kullanımı eğitimi almış personelin çalıştığı birimlerde, vatandaş şikayetlerinin anlamlı şekilde bir azaldığım; buna karşın eğitim süresinin uzunluğu, kültürel duyarlılık ve halkla ilişkiler konularının vatandaş şikayetleri üzerinde artırıcı etkisi olduğunu ortaya koymaktadır. Sonuçlar polis eğitimi ekseninde değerlendirilmiştir.
Bir siyasetname olarak Kınalızade Ali Efendi'nin Ahlak-ı Alaİ eserinde yönetim-siyaset ilişkisi

Modern yönetim ve siyaset düşüncesinin belirttiği yönetim ile siyaset ayrılmalıdır görüşünün aksine, siyasetnamelerde bu iki kavramın birlikte ele alındığı bir anlayış hakimdir. Siyasetname geleneğinin bir ürünü olan Kınalızade Ali Efendi'nin Ahlak-ı Alai isimli eseri de benzer bir anlayışla yazılmıştır. Eser, modern düşüncedeki yönetim ile siyaset arasında ayrımın yapıldığı ve kavramların birbiri ile çatıştırıldığı bir anlayışla değil, birlikte düşünüldüğü bir yönetim ve siyaset düşüncesine sahiptir. Devletin ayakta kalması ve toplumsal adalet ile mutluluğu sağlama yolunda olaylara bütüncül bir bakış açısı ile yaklaşılmış, söz konusu nedenle de yönetim, siyaset, ahlak ve din gibi kavramlar bir bütün olarak birlikte ele alınmıştır. Kınalızade'nin eserinde bahsettiği kişi, aile ve devlet ahlakı düşüncesi, yönetim ve siyaset açısından varılmak istenen ideal devlet ve toplum yapısının sistematiğini oluşturmaktadır. Ahlak-ı Alai'de yönetim ve siyaset anlamında ideal devlete giden yolda kişi ahlakı en önemli uğrağı oluşturmaktadır. Eserde ideal devlet ve toplum yapısının oluşması, hükümdarın erdemli olmasına bağlanmıştır. Ki buradan yönetim ve siyasetin ahlak temeline dayandırıldığı görülmektedir. Dolayısıyla; Kınalızade düşüncesinde yönetim ve siyaset, ideal devlet ve toplum yapısının oluşturulması noktasında ahlaki açıdan bir bütün olarak ele alınan kavramlardır.
Yerel hizmetlerin üretilmesinde yeni yaklaşımlar: Özelleştirme yöntemleri

Günümüzde gerek dünyada gerekse ülkemizde merkezi yönetim ile yerel yönetimler düzeyinde kamu hizmetlerinin daha etkin ve daha verimli bir şekilde, üstelik daha az maliyetle yürütülmesine yönelik yeni yöntem arayışları yoğunluk kazanmaktadır. Kamu hizmetlerinin Devlet ve diğer kamu kuruluşları eliyle yürütülmesine alternatif oluşturan yöntemler arasında, en fazla önem kazananı ve aynı zamanda en fazla tartışma konusu olanı özelleştirme yöntemidir, Türkiye'de yerel yönetimler üstlendikleri görevleri yeterli düzeyde yerine getirememektedir. Yerel yönetimlerin etkin hizmet üretebilmek için değişik yöntemlere başvurmaları halinde başarılı olacaklarına ilişkin görüşler ileri sürülmektedir. Bu yöntemlere genel olarak 'özelleştirme Uygulamaları' denilmektedir. Bu çalışmada, Türkiye'de yerel yönetimlerin uyguladıkları özelleştirme yöntemleri incelenmiştir. Yerel yönetimlerin, 1984 yılında yapılan yerel yönetimler seçimlerinden sonra uyguladıkları yöntemler ve uygulamalar değerlendirilmiştir. Uygulanan yöntemler birbirleriyle etkileşim içinde, genellikle bir arada uygulanmıştır. En fazla kullanılan yöntem, İhale yöntemi olmuştur. Bunu Şirketleşme, Kiralama ve Yap-işlet-Devret gibi yöntemler izlemektedir. Kullanılan yöntemlerin etkinliği ve verimliliğini ölçebilecek ölçütler olmadığı için bu konuda kesin bir şey söylemek mümkün değildir. Temizlik işlerinin ihale yöntemiyle özel kişilere gördürülmesinde belediyeler, işi ucuza mal ettiklerini ve kar ettiklerini iddia etmektedirler. Ancak bu karı mevcut belediye muhasebe sistemi içinde görebilmek olanaklı değildir. Kısa vadede, ucuz işçilik nedeniyle ucuza gördürülen bu hizmetin gelecekteki maliyetini kimse görmek istememektedir. Bu yöntemin tüm belediyelerde sıcak karşılanmasının nedeni, özelleştirmeye konu olan hizmetlerde çalışanların ücret ve öteki özlük haklarıdır. Aşırı ücret istekleri karşısında sendikaların baskısından kurtulmak amacıyla belediye hizmetlerinin 185 özelleştirilmesi yolu seçilmektedir. Bu hizmetlerde işgücü payının maliyet içinde yüksek yer tutması 'kamu işletmelerinin sendikalı işçiler tarafından istismar edilmesi' olarak değerlendirilmektedir. Kamu hizmeti niteliği ağır basan ve bir kamu görevi olduğu kabul edilen hizmetler özelleştirilirken en çok kan elde etmek değil, genel yararın korunması söz konusu olduğundan, kamu fiyatlarının üstünde fiyatlar belirleyen özel kuruluşların tüketiciyi ezmesine fırsat verilmemektedir. Yerel yönetimlerin uyguladıkları özelleştirme yöntemleri henüz belirli bir düzene oturtulmuş değildir. Genel bir düzenleme olmadığı için bu konuda bir karmaşa söz konusudur. Uygulamalardan ülke düzeyine yaygmlaştırılabilecek genel kurallar çıkarabilmek zor görünmektedir. 186
Yerel yönetimlerde iç denetim sisteminin değerlendirilmesine yönelik bir araştırma

5018 Sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu ile yerel yönetimlerde de uygulanmaya başlanan iç denetim, yerel birimlerin tutumlu, verimli, etkin ve kaliteli hizmet sunmasını sağlayacak, hesap verebilirlik ve şeffaflık anlayışının yerleşmesine yardımcı olacak ve yerel yöneticilerin karar verme süreçlerini kolaylaştıracak bir uygulamadır. Bu çalışmada amaç, yerel yönetim birimlerindeki iç denetim sisteminin işleyişini inceleyerek, iç denetim sistemine ilişkin aksaklıkları belirlemek ve mevcut durumla ilgili çözüm önerileri sunmaktır. Araştırma, yerel yönetim birimlerine ataması yapılan 254 iç denetçiyi kapsamaktadır. Araştırma yöntemi olarak anket yöntemi tercih edilmiştir. SPSS 19 programı ile elde edilen bulgular, değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Çalışma sonucunda iç denetimin genel yapısının iç denetçiler tarafından doğru algılandığı tespit edilmiştir. Ancak yerel yönetimlerde iç denetimin üst yöneticilerce tam anlamıyla sahiplenilmediği ve iç denetim sürecinin tüm birimlerde aktif olarak uygulanamadığı sonucuna da ulaşılmıştır. Çalışma; mevcut durumu, sorun alanlarını tespit edip çözüm önerileri sunarak literatüre katkı da sağlamaktadır.
Avrupa Birliği uyum yasaları ve Sivas Emniyet Müdürlüğü uygulamalarında ortaya çıkan hizmet içi eğitim ihtiyacı

Bugün Avrupa Birliği'ne tam üye olmak, Türkiye'nin öncelikleri arasında yer almakta ve bu süreçte birçok değişimler gerçekleştirilmektedir. Yapılan düzenlemelerin yaşam alanına aktarılıp uygulanmasının da önemle üzerinde durulmaktadır. Bu düzenlemelerden en çok üzerinde durulan ve uygulamaya yansıtılması isteneni ise AB müktesebatına uyum sağlamak üzere yapılan hukuksal düzenlemelerdir. Hukuksal düzenlemelerin önemli bir kısmının uygulama sorumluluğu da Emniyet Teşkilatına düşmektedir. İşte Avrupa Birliği Uyum Yasaları Ve Sivas Emniyet Müdürlüğü Uygulamalarında Ortaya Çıkan Hizmet İçi Eğitim İhtiyacı adlı bu çalışma, Emniyet Teşkilatım ilgilendiren hukuksal düzenlemeleri ortaya koymak, personelin bunlarla ilgili bilişsel haznbulunuşluk düzeyini belirlemeye yönelik olarak gerçekleştirilmiştir. Araştırma, Sivas Emniyet Müdürlüğü merkez teşkilatında çalışan Polis Memuru rütbesindeki 1100 kişilik evrenden seçilen 110 kişilik örneklem grubu üzerinde uygulanan anketin verilerine dayanmaktadır. Araştırmaya katılanların Avrupa Birliği uyum yasaları ile ilgili genel hazırbulunuşluk düzeyleri % 47 olarak gerçekleşmiştir. Hazırbulunuşluk düzeyi, Eğitim Düzeyi, Hizmet Süresi, Avrupa Birliği Uyum Yasaları İle İlgili Eğitim Faaliyetlerine Katılma Durumu ve Çalıştığı Hizmet Branşı değişkenlerine bağlı olarak da ölçülmüştür. Eğitim düzeyi esas alınarak yapılan başarı değerlendirmesinde Lisans mezunları % 51; Polislik mesleğinde geçen hizmet süreleri dikkate alınarak yapılan değerlendirmede 6-10 yd hizmet süresi olanlar % 48; Avrupa Birliği uyum yasaları ile ilgili hizmet içi eğitim faaliyetlerine katılma durumları esas alınarak yapılan değerlendirmede konferanslara katılanlar % 50; Çalıştıkları hizmet branşlarına göre yapılan değerlendirmede ise İstihbarat Şube Müdürlüğü çalışanları % 58 oranıyla en yüksek başarıyı göstermişlerdir. ıı
Bir sermaye birikim aracı olarak kentsel toprak rantının paylaşım süreci -Çevre düzeni planından imar planına-: Adıyaman kenti örneği

Sanayi kentinin sorunlarına çözüm bulmak için bilimsel bir disiplin haline gelen kent planlaması pratiği, tarihsel süreç içerisinde egemen sınıfın talepleri doğrultusunda farklı amaçları gerçekleştirmek üzere kullanılmıştır. Kamu yararını savunması gereken plancı, söz konusu egemen gücün isteklerini kağıda döken bir teknik eleman konumuna itilmiştir. Neo-liberal dönem öncesinde küçük ölçekli çıkarların alanı olan kentler, 1980'li yıllarda, devletin yerel yönetimler aracılığıyla sermayeye kaynak aktarımını sağladığı kentsel yatırımlarla birlikte büyük ölçekli sermaye gruplarının odağı haline gelmiştir. Böylece kent toprağı hiç olmadığı kadar değer kazanmaya başlamıştır. Bu dönemde dünyada olduğu gibi Türkiye'de de yerelin önemi artmıştır. Kentsel rantın paylaşımının en önemli aracı olan imar planlarının, yüz yüze ilişkilerin görece yoğun olduğu yerel yönetimlere devredilmesi plan kararlarını esnek hale getirmiştir. Plan kararlarının esnekleşmesi imar haklarını ve imar planı sınırlarını esnekleştirmiştir. İmar planları ile üretilen artı değerin, sermaye birikim aracı olarak kullanılması yaygınlaşmıştır. Bu tezde, imar planı kararlarının kentsel rantın paylaşım sürecindeki etkileri Adıyaman Kenti örneğinde incelenmektedir.
İsg alanında ulusal standartlar, mesleki yeterlilik ve kurumsal yapılanmanın önemi

Üretim süreci, bünyesinde fiziksel, kimyasal, biyolojik vb. birçok risk faktörünü bir arada barındırmaktadır. İş sağlığı ve güvenliği kültürünün çalışma hayatında kendine yer bulması ve sahiplenilmesi oranında bu risklerin zarar verici sonuçlarını en aza indirmek mümkün olmaktadır. Söz konusu kültür başta eğitim olmak üzere denetim ve standartlar üzerinden somutlaşmaktadır. İş sağlığı ve güvenliği alanı; AÇSHB, İSGGM tarafından hazırlanan mevzuat ve hayata geçirilen eğitim, tanıtım ve organizasyon gibi farkındalık artırıcı etkinlikler ile Mesleki Yeterlilik Kurumu tarafından yayımlanan meslek standartları, ulusal yeterlilikler ve TSE tarafından yayımlanan standartlar ile disipline edilmektedir. Ülkemizde mesleki yeterlik, kurumsal yapılanma ve ulusal İSG standartları özelinde kapsamlı ve yeterli çalışmalar bulunmamaktadır. İş sağlığı ve güvenliği alanındaki ulusal standartlar ile mesleki yeterliliklerin incelenerek kurumsal bir yapılanma içerisinde durum tespiti yapılması ve söz konusu hizmetlerin sunumunda etkinliği ve verimliliği artıracak önerilerde bulunulması amaçlarıyla işbu tez çalışması hazırlanmıştır. Sonuç olarak; MYK'nın belgelendirme çalışmaları sayesinde; çalışma hayatının İSG'yi benimsemesi ve sağlık ve güvenliğe verdiği önem artmaktadır aynı zamanda işverenlerin kalifiye işgücüne erişimi de sağlanarak, eğitimli, nitelikli işgücü sayesinde rekabet avantajında artış olmaktadır. Yapılan çalışma ile ileriye yönelik araştırmalar için detaylı bir hazırlık yapılmış olacaktır.
Sosyo-kültürel strateji ve projelerin PKK ile mücadelede etkisi

Türkiye yaklaşık 30 yıldır ulusal güvenliğini tehdit eden ayrılıkçı ve bölücü terörle mücadele etmektedir. Bu mücadelede her iki taraftan kaç kişinin öldüğü, kaç kişinin yer alandığı ve maliyetinin ne olduğu net olarak bilinmemektedir. Terörle mücadelede başarı için ortaya konan kavramlar ve stratejiler uygulamada ne kadar karşılığını bulduğu ise tam bir tartışma konusudur. Terörle mücadele adına son yıllarda özellikle sosyo-kültürel alanlarda bölge halkına yönelik çalışmalar dikkati çekmektedir. Bu çalışmada, günümüze kadar sosyo-kültürel alanda ayrılıkçı ve bölücü terörün önlenmesi maksadıyla ortaya konmuş projeler; raporlar, istatiksel veriler, üst düzey devlet yetkililerinin yazılı ve sözlü beyanları ışığında analiz edilmiş, başarı durumları belirlenmiş ve bu alanda yapılması gereken projeler ortaya çıkarılmıştır. Bu çalışma neticesinde terörü önlemeye yönelik ortaya konan sosyo-kültürel projelerin terörü önlemede olumlu yönde etkili olduğu ancak tek başına yeterli olmadığı görülmüştür.
Afetlerde arama ve kurtarma yönüyle mağaracılık faaliyetleri

Afetler konusunda acı bir geçmişşi olan Türkiye'de afetler bugün halen ülkenin en önemli sorunlarından bir tanesidir. 1999 Marmara Depremi hem kamu hem sivil kesime acı tecrübeler katmıştır. Devletin afetlerle mücadele konusunda tek yetkili mercii olduğu anlayışı 1999 depremi ile geçerliliğini kaybetmiştir. Yaşanan bu büyük afette sivil toplum kuruluşları arama ve kurtarma ile iyileştirme çalışmalarına büyük ölçüde katkı sağlamışlardır. Bu katkı sonrası sivil toplum kuruluşlarının önemi bir kez daha anlaşılmıştır. Her ne kadar katkı sağlanmış olsa da sivil toplum kuruluşları ile kamu kurumları arasında koordinasyon sıkıntısı yaşanmıştır. Bu koordinasyon sıkıntısı kriz yönetimi anlayışının getirmiş olduğu bir sonuç olarak karşımıza çıkmaktadır. Nitekim kayıpların bu kadar büyük olduğu bir afet sonrası Türkiye afetlerle mücadelede kriz yönetiminden risk yönetimine geçmişştir. Ancak bu geçişin tam olarak sağlandığını söylemek pek de mümkün değildir. 2009 yılında AFAD'ın kuruluşu ile birlikte yetki karmaşası ve koordinasyon problemleri ortadan kaldırılmaya çalışılmıştır. AFAD'ın yayınlamış olduğu Türkiye Acil Müdahale Planı işbirliğini ön plana çıkararak sivil toplum kuruluşlarını da sürece dahil etmekle beraber arama ve kurtarma faaliyetlerinde genel bir ifadeye yer vermiştir. Mağaracılık ile çalışmalar yapan kulüp ve derneklerin burada kendisine yer bulabileceği bir muammadır. Tayland'da yaşanan mağarada mahsur kalma vakasından sonra bütün dünyada mağaralarda arama ve kurtarma hususunda ne kadar hazırlık olunması gerektiği anlaşılmıştır. Bu sebeple mağaralarda arama ve kurtarma yapan ekiplerin desteklenmesi ve afetlerle mücadelenin her evresinde sürece dahil edilmesi büyük önem arz etmektedir.
Üniversite gençliğinin çevre ve çevre sorunlarına yönelik tutumları -Gazi Eğitim Fakültesi öğrencileri üzerine bir araştırma-

Belirli bir konu, durum, nesne, birey ya da olaya karşı geliştirilmiş olan tutumların belirlenebilmesi öteden beri araştırmacıların ilgisini çekmektedir. Türkiye'de de birçok tutum araştırması yapılmıştır. Bununla beraber, çevre ve çevre sorunlarına yönelik tutumları ölçmeye yönelik araştırmaların yetersiz olduğu bilinmektedir. Benzeri araştırmaların çoğalması eğitsel, toplumsal ve kültürel anlamda bazı önlemler alınmasına katkı sağlayabilecektir. Bu nedenlerle araştırma, üniversite öğrencilerinin çevre ve çevreye yönelik turumlarını belirlemeyi amaçlamıştır. Literatür incelemesi ile oluşturulan 43 maddelik tutum ifadesi, ön uygulamada 120 öğrencide denenmiştir. Deneme sonunda yapılan faktör analizi ile ifade sayısı 21 olarak belirlenmiştir. Değişkenleri de kapsayan anket, Gazi Eğitim Fakültesi öğrencilerinin % 20'si üzerinde uygulanmıştır. İstatiksel işlemlerde, t-testi, tek ve çift boyutlu varyans analizi teknikleri kullanılmıştır. Bulgular; cinsiyet, bölüm, yerleşim birimi, baba eğitim düzeyi- mesleği ile ailenin gelir düzeyi bağımsız değişkenlerinin öğrencilerin tutumlarını etkiledikleri yönündedir. Birinci ya da son sınıf öğrencisi olma ile yaşanılan coğrafi bölgenin tutumlar üzerinde etkisi görülememiştir.. Sonuç olarak; tutum puanlan yüksek çıkanların, kız öğrenciler oldukları, yabancı diller bölümünde öğrenim gördükleri, büyük kentlerde yaşadıkları, babalarının eğitim düzeyi ve mesleksel statülerinin yüksek, ailelerinin gelir düzeyinin orta olduğu belirlenmiştir..
Küreselleşme sürecinde İstanbul'da taksicilik hizmetinin iktisadi olarak incelenmesi

Küreselleşme süreci ekonomik, politik, teknolojik, kültürel anlamda birçok köklü değişikliğe neden olurken günümüz şehirlerini de önemli ölçüde değiştirmiştir. 'Küresel şehir' olarak adlandırılan bu şehirler, küreselleşmenin şehre olan etkisinin gerçekleştiği mekanlar olmanın yanında diğer küresel şehirler ile olan etkileşimi ile de öne çıkmaktadır. Coğrafi konumuna ek olarak sahip olduğu siyasi ve kültürel derinlik ile öne çıkan İstanbul, önemli bir küresel şehir konumunda olmuştur. Siyasi, kültürel, ekonomik göstergeler üzerinden değerlendirildiğinde İstanbul'un küresel konumu güçlenirken; yaşam kalitesi ve yaşanabilirlik gibi göstergeler göz önüne alınarak yapılan değerlendirmelerde bu konum gerilemiştir. İstanbul'un yaşam kalitesini düşüren başlıca etkenlerden biri olan şehir içi ulaşım sorunları son yıllarda yapılan ulaşım yatırımları ile çözülmeye çalışılmış ancak İstanbul'un özellikle ziyaretçiler gözünde vitrinlerinden biri olan taksicilik sektörüne ilişkin sorunlara dönük bir çözüm üretilememiştir. Küreselleşme sürecinde İstanbul'un artan ihtiyaçlarına karşın sektörün düzenlenmesinde gerekli adımların atılmaması sonucunda sektörde hizmet kalitesi düşükmüş ve bunun yanında yüksek ranta dayalı ticari ilişkilerin oluştuğu görülmüştür. 1991 yılından beri aynı olan tahditli plaka sayısı arttırılmalı ve İstanbul taksicilik piyasası yeniden düzenlenmelidir. New York, Londra, Tokyo ve Singapur gibi küresel şehirler, taksicilik hizmetlerine dönük düzenlenmeleri ile İstanbul için önemli birer örnek olmaktadır. İstanbul'da da bu şehirlerde olduğu gibi şehir idaresine bağlı bir taksicilik merkezi kurulmalıdır ve sektör bu merkez üzerinden idare edilmelidir.
Osmanlı Devleti'nde hapishane reformu: Çanakkale Hapishanesi örneği

İOsmanlı Devleti'nde Hapishane Reformu: Çanakkale Hapishanesi Örneği? adlı başlığı taşıyan tezde, Osmanlı'da özellikle XIX. yüzyılın ikinci yarısından sonra gerçekleşen hapishane reformu süreci ve bu reform sürecinin Kal'a-i Sultaniye hapishanesine yansıması değerlendirilmiş olup çalışmamız üç bölüm olarak hazırlanmıştır. Tezin birinci bölümünde Osmanlı şer'i ve örfi hukuku bağlamında suç ve cezanın tanımı yapılarak, hadd, kısas ve hapis cezasının dayanağı olan tazir suçları tanımlanmıştır. Ayrıca sadece hapsetmeye yönelik bir yapı olan hapishane kurumu ortaya çıkmadan önce hapis mekanı olarak kullanılan Osmanlı zindanları anlatılmış, hapis türleri olarak nitelendirilen kalebentlik, pranga, kürek ve tomruk cezaları açıklanmıştır. Tezin ikinci bölümünde Osmanlı modernleşme sürecinde hapishane ıslahatı ele alınmıştır. İlk olarak zindan ve mahbesten hapishaneye geçişin yaşandığı Tanzimat döneminde ceza anlayışının değişimi 1840, 1851 ve 1858 tarihlerinde çıkarılan Ceza kanunnameleri ışığında değerlendirilmiştir. Ardından Osmanlı hapishanelerinin düzenlenmesi sürecine geçilerek, 1859 Muhakemat Nizamnamesi, 1880 ve 1916 Hapishaneler Nizamnameleri ele alınmıştır. Ayrıca bu nizamnamelere ait maddelerin İstanbul ve taşra hapishanelerine yansımaları ile bu süreçte gerek yabancı gerek devlet erkanının yapmış olduğu hapishane teftişleri ve sonuçları değerlendirilerek, Tanzimat ve Meşrutiyet dönemlerinde Osmanlı hapishane kurumundaki değişim ortaya konulmaya çalışılmıştır. Tezin üçüncü bölümünde ise Kal'a-i Sultaniye hapishanesi arşiv belgeleri ışığında ve tüm yönleriyle ele alınmaya çalışılmıştır.