turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Genç yetişkin bireylerin vücut algısı ve sosyal görünüş kaygısının cinsel doyuma etkisinin incelenmesi

Araştırmada, genç yetişkin bireylerin vücut algısı ve sosyal görünüş kaygılarının cinsel doyumlarına etkisini incelemek amacıyla 54 erkek ve 50 kadınla çalışılmış, katılımcıların 18 ile 50 yaş aralığında olması belirlenmiştir. Çalışma İstanbul ili genelinde uygulanmıştır. Katılımcıların sosyodemografik değişkenleri ile vücut algısı, sosyal görünüş kaygısı ve cinsel doyum puanlarını karşılaştırmak için bağımsız örneklem t testi uygulanmıştır. Yaş değişkenine göre karşılaştırma yapmak için ise tek yönlü varyans analizi uygulanmıştır. Varyans analizi sonucunda farkın kaynağını belirlemek için Scheffe testi kullanılmıştır. Katılımcılara, sosyodemografik dağılımlarını değerlendirmek için Sosyodemografik Bilgi Formu, vücut algılarını değerlendirmek için Vücut Algısı Ölçeği ve cinsel doyumlarını değerlendirmek için de Golombok-Rust Cinsel Doyum Envanteri uygulanmıştır. Çalışma sonucunda elde edilen verilere göre vücut algısı ile cinsiyet ve eğitim durumu arasında anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Sosyal görünüş kaygısı ile psikolojik rahatsızlığa sahip olma durumu ve gelir düzeyi arasında anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir. Cinsel doyum ile evlenme şekli ve yaş arasında bir ilişki olduğu bulunuştur. Kişilerin beden algısı ve cinsel doyumları arasında da anlamlı bir fark olduğu ulaşılan sonuçlar arasındadır.
Yeni gözetim ve Jung'un kolektif bilinçdışı kuramı arasındaki ilişkinin filmsel anlatım olanakları açısından değerlendirilmesi

Sinema var olduğundan bu yana benzer temalar kullanmaktadır. Aynı metaforlar, aynı ilişki örgüleri, kalıp davranışlar, çocukluk yaşantılarına göndermeler, stereotip kimlikler, benzer kaderi paylaşan karakterler, zaman ve mekan konusunda karmaşa yaratan, hipnotik bir üslup -hem tarihsel çizgide bir tarama yapıldığında hem de farklı tür ve akımlarda yahut farklı ülke sinemasından örnekler incelendiğinde- karşımıza çıkmaktadır. İnsanlık tarihinin başından itibaren filmlerde tekrar eden olguların açıklanmasında, Jung'un kolektif bilinçdışı kuramı ve arketiplerin işlevsel bir çözüm olduğu düşünülmektedir. Düşler insanın kişisel çelişkilerinin ötesinde kolektif bilinçdışını ortaya koyabiliyorsa, filmler neden bir noktaya kadar aynı işlevi görmesin? Birey, dolaysız olarak kendi tercihi olduğu durumları aslında kendisine kolektif bilinçdışı tarafından belletilen arketiplerin bir yansıması olarak yaşamaktadır. Tezin temel konusu, insan algısı üzerinde manipülatif bir güce sahip olan film olgusunun, bir gözetim pratiği olarak değerlendirilmesidir. Birey, kendi tercihi gibi görünen durumlarda aslında kolektif bilinçdışı tarafından belletilen arketiplerin bir yansıması olarak yaşamaktadır. Bu doğrultuda film belki de sadece bir sanat formu değil, bir gözetim pratiği olarak da düşünülmektedir. Gözetimin esas amacı, bireyin otoritenin uygun gördüğü davranışları benimseyerek kendi kendini kontrol etmesini sağlamaktır. Film olgusu ise bu durumun kanıksanmasında etkin bir rol oynar. İktidar bireyin sözde iyiliği için özgürlüğüne el koyarken, bilinç yerine bilinçdışının direktifleri doğrultusunda hareket etmesi yönündeki pratikleri kurar ve yönetir. Tezin odaklandığı nokta açısından çalışmanın evreni, yeni gözetim olgusunu içeren 60 filmden oluşmaktadır. Çalışmanın örneklemini ise 60 film içerisinden rastlantısal örnekleme yöntemlerinden biri olan sistematik örnekleme ile seçilen 6 filmi içermesi planlanmaktadır. Filmlerin çözümlemelerinde Jungcu yaklaşım esas alınacaktır.
Travma deneyimi yaşayan üniversite öğrencilerinin başa çıkma tutumları ve travma yaşantısı sonrası büyümeyle ilişkili faktörler

Bu araştırmada travma sonrası büyüme ve travma sonrası stres belirtilerinin, bireylerin başa çıkma tutumları, algılanan sosyal desteği ve travmatik olayın şiddeti açısından incelenmesi amaçlanmıştır. Ayrıca travma sonrası büyüme ile travma sonrası stres belirtileri arasındaki ilişki de incelenmektedir. Araştırma en az bir travma deneyimlemiş 240 üniversite öğrencisi ile yürütülmüştür. Katılımcılara Demografik Bilgi Formu, Travma Sonrası Stres Tanı Ölçeği, COPE, Algılanan Elde Edilebilir Destek Ölçeği ve Travma Sonrası Büyüme Envanteri elden verilerek uygulanmıştır. Veriler, tanımlayıcı istatistikler metotlar, açımlayıcı faktör analizi, Pearson Korelasyon analizi ve aşamalı regresyon analizi ile sınanmıştır. Elde edilen bulgulara göre, Travma Sonrası Büyümeyi pozitif yönde yordayan değişkenler; Travma Sonrası Stres Belirtileri, Algılanan Sosyal Destek, Sosyal Destek Kullanımı ve Aktif Başa Çıkmadır. Travma Sonrası Stres Belirtilerini pozitif yönde yordayan değişkenler; Travma Şiddeti ve Alkol İlaç Kullanımı, negatif yönde yordayan değişkenler ise Algılanan Sosyal Destek ve Aktif Başa Çıkmadır. Sonuç olarak, bireyin başa çıkma tutumları ve sosyal desteğinin, travma sonrası sağaltıcı rolü bu araştırmanın sonuçları ile bir kez daha ortaya konmaktadır. Bulgular klinik çalışma çerçevesinde değerlendirilerek literatüre ve klinik çalışmalara katkıları tartışılmıştır.
Ergenlerde psikolojik iyi olma ve şükür arasındaki ilişki üzerine bir araştırma Diyarbakır örneği

Bu çalışmanın amacı ergenlerin psikolojik iyi olma durumları ile şükretme davranışı arasındaki ilişkiyi ortaya koymaktır. Araştırma ilişkisel tarama modeline uygun olarak gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın örneklemini 2018- 2019 eğitim öğretim yılında Diyarbakır ilindeki bazı ortaöğretim kurumlarında eğitim gören 601 öğrenci oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak Kişisel Bilgi Formu, Psikolojik İyi Olma Ölçeği ve Takdir Etme ve Şükür Ölçeği kullanılmıştır. Veriler SPSS 22.0 istatistik programı kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırma verilerine göre ergenlerin psikolojik iyi olma düzeyleri ve şükretme arasında pozitif yönlü anlamlı ilişki olduğu görülmüştür. Araştırmanın ilk bölümünde araştırmayla ilgili genel bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde psikolojik iyi olma, şükür ve ergenlik kavramları ile ilgili bilgilere yer verilmiştir. Üçüncü bölümde bağımlı ve bağımsız değişkenler arasındaki ilişkilere ait bilgiler yer almıştır. Dördüncü bölümde bulgular, ilgili araştırmalar ışığında tartışılmış ve gelecek araştırmalar için önerilerde bulunulmuştur.
Mağdurun özelliklerinin nefret suçuna yönelik tutumlar üzerindeki etkisi

Bu araştırmanın amacı, mağdurun özelliklerinin nefret suçuna yönelik tutumlar üzerindeki etkisini Suriyeli sığınmacılar örneğinde incelemektir. Bu kapsamda, yapılan ilk çalışmada, ahlaki uzaklaşma eğiliminin etkisi kontrol edilerek Suriyeli mağdurun cinsiyetinin ve geçim kaynağının mağdurun yaşadığı nefret suçuna yönelik tutumlar üzerindeki etkisi test edilmiştir. Çalışmada 102 (61 kadın, 41 erkek) lisans öğrencisi (yaş için Ort=22.18, SS=4.09) yer almıştır. Katılımcılara Demografik Bilgi Formu'nun ardından Ahlaki Uzaklaşma Ölçeği uygulanmış, bunun sonrasında nefret suçuna maruz kalan Suriyeli bir kişinin hikayesi sunulmuştur. Hikayenin ardından manipülasyon kontrol soruları sorulmuştur. Daha sonra, bağımlı değişken ölçümleri alınmış ve Suriyelilere karşı tehdit algısına yönelik sorular yöneltilmiştir. Analiz sonuçları, ahlaki uzaklaşma eğiliminin nefret suçunu işleyen faillerle kurulan özdeşimi arttırdığını göstermiştir. Mağdurla özdeşimin ise dilendiği koşula kıyasla mağdurun geçimini çalışarak sağladığı durumda, daha fazla kurulduğu ve mağdura yönelik daha fazla empati hissedildiği bulunmuştur. Mağdurun dilendiği koşulda maruz kaldığı nefret suçunun daha adil değerlendirildiği bulgulanmıştır. Bunun yanı sıra, Suriyeli mağdurun geçim kaynağı ile başına gelen nefret suçunu adil bulma arasında mağdurla empatinin kısmi de aracı rolü olduğu gözlenmiştir. Son olarak, mağdurun geçim kaynağının mağdurla empati üzerindeki etkisinde tehdit algısının düzenleyici rolü olduğu görülmüştür. İkinci çalışmada, birinci çalışmada olduğu gibi Suriyeli mağdurun geçim kaynağının başına gelen nefret suçuna yönelik tutumlar üzerindeki etkisi incelenmiştir. Ancak birinci çalışmadan farklı olarak mağdurun cinsiyeti değil, toplumsal cinsiyet rolü değişimlenerek, bunun nefret suçuna ilişkin tutumlar üzerindeki rolü test edilmiştir. Bunun yanında, katılımcıların benimsediği cinsiyet rolünün, ahlaki uzaklaşma eğiliminin, Türklerle kimliklenmenin, dindarlık düzeyinin de etkileri araştırılmıştır. Çalışmaya 147 kadın ve 103 erkek olmak üzere toplam 250 üniversite öğrencisi (yaş için Ort=30.33, SS=2.35) katılmıştır. Katılımcılara Demografik Bilgi Formu, Ahlaki Uzaklaşma Ölçeği ve Bem Cinsiyet Rolleri Envanterinin ardından Suriyeli bir kişinin maruz kaldığı nefret suçu hikayesi sunulmuş ve buna dair ölçümler alınmıştır. En son, Algılanan Tehdit Ölçeği uygulanmıştır. Analiz bulgularına göre, ahlaki uzaklaşma eğiliminin artması Suriyelilere yönelik tehdit algısını ve nefret suçunu adil bulmayı arttırırken mağdurla kurulan empatiyi azaltmaktadır. Aynı zamanda, kadınlara kıyasla erkek katılımcıların Suriyeli mağdurun geçimini çalışarak sağlaması koşulunda faillerle daha fazla özdeşim kurduğu görülmüştür. Suriyelilerden algılanan tehdidin artması, kadın katılımcılarda Suriyeli mağdura duydukları empatiyi azaltırken, erkek katılımcılarda nefret suçunun failleriyle kurulan özdeşimi arttırmıştır. Her iki çalışmanın bulguları, sosyal psikolojik mekanizmaların nefret suçuna dair tutumlar üzerindeki etkisini göstermesi açısından önemli olup, bulgular kuramlar ve alanyazın bulgularıyla tutarlılık göstermektedir.
Yetişkin bireylerde tanrıya bağlanma ile ruh sağlığı arasındaki ilişkisinde ölüm kaygısı ve mutlak doğru ihtiyacının aracılık etkisinin yapısal eşitlik modellemesi ile test edilmesi

Bu çalışmanın amacı yetişkin bireylerde tanrıya bağlanma ile ruh sağlığı arasındaki ilişkisinde ölüm kaygısı ve mutlak doğru ihtiyacının aracılık etkisini incelemektedir. Araştırmanın uygulama aşamasında 18 -52+ yaş aralığında 325 katılımcıya Tanrı'ya Bağlanma Envanteri, Kişisel Ölüm Korkusu Ölçeği, Mutlak Doğru İhtiyacı Ölçeği, Kısa Semptom Envanteri uygulanmıştır. Araştırma kapsamında öncelikle konunun kavramsal incelemesi yapılarak teorik alt yapısı oluşturulmuş, Yapılan yapısall eşitlik analizi sonucuna göre yetişkin bireylerde Tanrıya bağlanma ile ruh sağlığı arasındaki ilişkide ölüm kaygısı ve mutlak doğru ihtiyacının aracılık etkisi olduğu bulunmuştur.
Evli bireylerin bağlanma stillerinin, bireylerin umutsuzluk düzeyi ve evlilik uyumu üzerindeki etkisi

İnsanın, doğumundan itibaren çocuklukta bakım veren ile yetişkinlikte ise romantik ilişkide bulunduğu eşi, bireyin davranış örüntülerinin, ruh sağlığının oluşumunda önemli rol oynamaktadır. Yaşamın ilk yıllarında bireyin bakım veren kişi ile olan ilişkisinin niteliği ise aynı zamanda karakterini ve kişilerle olan iletişimini de etkiler. Bireyin bağlanma tarzı eşiyle uyumunu, iletişimini ve davranış örüntülerini etkiler. Bu çalışmanın amacı, evli bireylerin, bebekliklerinde kendilerine bakım veren kişiye nasıl bağlandıkları ile bu bağın yetişkinlikte umutsuzluk düzeyi ve evlilik uyumu üzerindeki etkisinin yaş, cinsiyet, medeni durum, eğitim düzeyleri açısından farklılıkların incelenmiştir. Bu sayede bu konuda evlilikte problem yaşayan bireyler için uygun tedavi yöntemlerine destek sağlanarak psikolojik rehabilitasyon süreçlerine olumlu katkılar sunulacaktır. Araştırma Maltepe ilçesindeki ikamet eden 147 evli birey ile bizzat araştırmacı tarafından uygulanan ölçeklerle gerçekleştirilmiştir. Evli bireylerin bağlanma stillerinin, bireylerin umutsuzluk düzeyi ve evlilik uyumu üzerindeki etkisini incelemek amacıyla gerçekleştirilmiş olan bu araştırmada veriler Beck Umutsuzluk Düzeyi ölçeği, Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri ve Evlilik Uyum Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Evli bireylerin bağlanma stillerinin, bireylerin umutsuzluk düzeyi ve evlilik uyumu üzerindeki etkisini incelerken ise bireylerin, yaş, cinsiyet, eğitim düzeyleri, evlilik durumları gibi değişkenler incelenerek çalışma yürütülecektir. Araştırmanın sonucuna göre elde edilen sonuçlara göre de kaygılı ve kaçınmalı bağlanma düzeyleri umutsuzluk düzeyini artırırken evlilik uyumunu düşürmektedir. Katılımcıların yaşları, cinsiyetleri, aile durumu, eğitim düzeyi, engellilik düzeyi ve çocuklara ait yaş, cinsiyet ve engellilik düzeyleri arasındaki ilişkilere bakıldığında anlamlı sonuçlar ortaya çıktığı görülmektedir.
Evlilik uyumu ile eşlerin somatizasyon düzeyleri arasındaki ilişki ve diğer sosyodemografik değişkenler açısından karşılaştırılması

Bu araştırmanın temel amacı evlilik uyumu ile eşlerin somatizasyon düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi ve sosyodemografik değişkenlerle karşılaştırma yapmaktır. Araştırmanın örneklemi için İstanbul Ümraniye ilçesi Kazım Karabekir Mahallesi, dört ayrı coğrafi bölgeye ayrılarak her bölgeden rasgele yöntem kullanılarak yedi sokak ve her sokaktan yine rasgele yöntemle dört hane seçilmiştir. Araştırmaya 270 gönüllü evli çift katılmıştır. Katılımcılara, araştırmacı tarafından hazırlanan sosyodemografik özellikleri tespit için Bilgi Formu, Çiftler Uyum Ölçeği ve Somatizasyon Ölçeği uygulanmıştır. Araştırmanın analizinde sürekli değişkenlerin normal dağılıp dağılmadığına bakılarak normal dağılıma uyan durumlarda parametrik testler kullanılmıştır. Normal dağılan ikili grupların bağımlı değişkenlerle farklılaşıp farklılaşmadığı Student T Test kullanılarak analiz edilmiş; çoklu gruplarda ise normal dağılıma uyan gruplarda Tek Yönlü Varyans Analizi kullanılmıştır. Normal dağılıma uymayan ikili gruplar Mann Whitnet U Testi ile, çoklu gruplar ise Kruskall Wallis Testi ile analiz edilmiştir. Bağımlı değişkeni etkileyen faktörler ise Lojistik Regresyon ile analiz edilmiştir. Somatizasyonun kategorik olarak farklı değişkenlerle ilişkisinin incelenmesinde de Ki-Kare testi uygulanmıştır. Yürütülen analizler sonucunda, Çift uyumu alt ölçeklerinden bazıları ile anlamlı derecede ilişkisi saptanan değişkenler cinsiyet, eğitim durumu, çocuk sahibi olma, babanın hayatta olması, ayrı yaşanan süre olması, eşlerin akrabalık durumu ve evlilik süresidir. Somatizasyonla anlamlı derecede ilişkili bulunmuş değişkenler ise cinsiyet, eğitim, sosyal güvence, kız çocuğuna sahip olma, bireysel ve ailevi sağlık durumu, kilo farkı ve evlilik süresidir. Ayrıca, çift uyumu ile somatizasyon arasındaki negatif yönde zayıf ilişki bulunmuştur. Somatizasyon puanı azaldıkça çift ilişkisindeki doyum, fikir birliği, duyguların ifadesi ve genel evlilik uyumuı artmaktadır. Araştırma bulguları, ilgili literatür ışığında tartışılmıştır.
The self in family context and traditional family values on attitudes toward paternalistic leadership style

Bu çalışmada, Aile Bağlamında Benlik ve (2) Geleneksel Aile Değerleri, Babacan Liderlik Tipi' ne yönelik tutumların gelişimde etki edici faktörler olarak araştırılmıştır. Çalışma 467 üniversite öğrencisi ve 230 beyaz yaka çalışandan oluşan iki örneklem kullanılarak yapılmıştır. Her iki örneklem grubu içinde, sonuçlar bireylerin sahip oldukları özerklik ve ilişkililik değerleri ile babacan liderlik tipine yönelik tutumları arasında anlamlı bir ilişki göstermiştir. Ayrıca öğrenci örneklem grubunda, bireylerin özerklik ve ilişkililik değerleri ve bu ikisinin kesişimindenoluşan üç benlik grubu, özerk-ilişkisel benlik, özerk-ayrık benlik, ve bağımlı-ilişkisel benlik, babacan liderlik tipine yönelik tutumları bakımından anlamlı farklılar göstermiştir. Ancak çalışan örneklem grubunda sadece özerk-ayrık vebağımlı-ilişkisel benlik grupları arasında anlamlı fark bulunmuştur. Sonuçlar ayrıca her iki örneklem grubunda da Geleneksel Aile Değerlerinin babacan liderliğe yönelik tutumlar ile anlamlı bir ilişki içinde olduğunu ortaya koymuştur. Son olarak, çoklu regresyon analizleri, özerklik ve ilişkililik boyutlarının geleneksel aile değerleri aracılığı ile babacan liderlik tipine yönelik tutumları anlamlı bir şekilde yordadığını göstermiştir.
Ortaöğretim okullarında görev yapan okul yöneticisi ve öğretmenlerin mobbing 'e maruz kalma düzeyleri

Çalışanlara üstleri, astları veya kendileriyle eşit düzeyde olanlar tarafından, sistematik biçimde uygulanan her türlü kötü muamele, tehdit, şiddet, aşağılama davranışlarını kapsayan psikolojik şiddet, örgüt psikolojisi konusunda çalışanlar tarafından, günümüzün işyeri hastalığı olarak kabul edilmektedir. Örgütsel, yönetsel, hukuksal ve psikolojik boyutları olan bu kavram; kendine özgü karmaşık nedenleri, telafisi güç sonuçları, olaya değil kişiye dönük yapılması ve etik olmayan zorbaca davranışlar içermesi bakımından çatışmadan farklılaşmaktadır. Sözlü, hatta sözsüz saldırıdan başlayan psikolojik şiddet davranışları fiziksel saldırıya, hatta cinayete kadar uzanan geniş bir yelpazede kendini gösterebilmektedir. Avrupa ve Amerika'da yapılmış bazı araştırma sonuçlarına göre, çalışanlar arasındaki kişisel ilişkiler ve iletişimin üst düzeyde yaşandığı, kar amacı gütmeyen hizmet sektörü, psikolojik şiddetin yaşanmasına daha yatkındır. İletişim ve sosyal ilişkilerin, işin doğası gereği üst düzeyde yaşandığı okullar, kar amacı gütmeyen kamu kurumlarının başında gelmekte ve bu örgütsel hastalığın bulaşmasına uygun özellikler taşımaktadır. Bu çalışma ortaöğretim okullarında görev yapan yönetici ve öğretmenlerin psikolojik şiddete maruz kalma düzeylerini belirlemeyi amaçlamaktadır. Çalışmada ayrıca cinsiyet, okul türü, kıdem, görev ve branş değişkenlerinin yönetici ve öğretmenlerin psikolojik şiddete maruz kalma düzeyine etkisi olup olmadığı araştırılmıştır. Kavramsal altyapısı doğrultusunda psikolojik şiddet beş boyutta ele alınmıştır. Tarama modeline dayalı olarak desenlenen bu çalışmanın evreni 2007- 2008 eğitim-öğretim yılında, Çanakkale ilindeki ortaöğretim okullarında görev yapan okul yöneticileri ve öğretmenlerdir. Örneklem grubu ise toplam 705 okul yöneticisi ve öğretmenden oluşmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak anket kullanılmış, verilerin istatistiksel analizi SPSS paket programı kullanılarak yapılmıştır. Verilerin analizinde betimleyici istatistikler, t-testi ve tek yönlü varyans analizi kullanılmıştır.
Yeme tutumlarının nesne ilişkileri kuramı çerçevesinde incelenmesi

Bu çalışmada, işlevsel olmayan yeme tutumlarının nesne ilişkileri kuramı ile ilgili değişkenler çerçevesinde klinik olmayan üniversite öğrenci örnekleminde (N = 541) incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda nesne ilişkileri, gerçeği değerlendirme yetisi, algılanan ebeveynlik biçimleri, duygu düzenleme güçlükleri, kimlik duygusu ve ayrılma bireyleşme güçlükleri değişkenleri açısından yeme tutum puanı farklılık gösteren gruplar arasında bir fark olup olmadığı incelenmiştir. Yapılan MANOVA analizleri, yeme tutum puanı yüksek olan katılımcıların nesne ilişkilerinin, gerçeği değerlendirme yetisinin ve ayrılma bireyleşme güçlüklerinin tüm alt boyutlarında daha yüksek puan aldıklarını ve dolayısıyla daha fazla oranda bozulma gösterdiklerini ortaya koymuştur. Buna ek olarak yeme tutum puanı yüksek olan katılımcıların hem anne hem de baba için aynı ebeveynlik boyutlarında daha yüksek puan aldıkları bulunmuştur. Bu boyutlar Kuralcı/Kalıplayıcı, Küçümseyici/Kusur Bulucu, Aşırı Koruyucu/Evhamlı, Koşullu/Başarı Odaklı ve Kötümser/Endişeli ebeveynliktir. Yapılan analizler yeme tutum puanı yüksek olan katılımcıların duygu düzenleme güçlüklerinin sadece Kabul Etmeme alt boyutunda yüksek puan aldıklarını ortaya koymuş ancak depresyon puanı istatistiksel olarak kontrol edildiğinde söz konusu farkın ortadan kalktığı bulunmuştur. Kimlik duygusu değişkeni ile ilgili yapılan analizler açısından yeme tutum puanına göre farklılık gösteren gruplar arasında herhangi bir fark ortaya çıkmamıştır. Bu analizlere paralel olarak yapılan Regresyon analizleri işlevsel olmayan yeme tutumlarını nesne ilişkilerinin Yabancılaşma, gerçeği değerlendirme yetisinin Gerçekliğin Bozulması, algılanan ebeveynlik biçimlerinin Aşırı Koruyucu/Evhamlı ve Kötümser/Endişeli Ebeveynlik ve ayrılma bireyleşmenin Bölme alt boyutları tarafından yordandığını ortaya koymuştur. Duygu düzenleme güçlükleri ve kimlik duygusu değişkenlerinin hiçbir alt boyutunun modele anlamlı bir katkı sağlamadığı bulunmuştur. Gerek kuramsal gerekse görgül literatürde yeme bozuklukları açısından önemine işaret edilen bu iki değişkenin mevcut çalışmada işlevsel olmayan yeme tutumları ile ilişkili bulunmaması dikkat çekicidir. Elde edilen bulgular var olan literatür temelinde tartışılmış, araştırmanın sınırlılıkları, daha sonra yapılacak araştırmalar için öneriler ve çalışmanın klinik doğurguları aktarılmıştır.
Psikoloji ve mühendislik bölümlerinde okuyan 3. ve 4. sınıf öğrencilerinin anksiyete, depresyon, öznel iyi oluş düzeylerinin karşılaştırılması

Çalışmada psikoloji ve mühendislik bölümlerinde okuyan 3. ve 4. sınıf öğrencilerinin anksiyete, depresyon ve öznel iyi oluş düzeyleri karşılaştırılmıştır. Bu amaç doğrultusunda çalışma, gönüllülük esasına dayalı olarak 150 psikoloji bölümünde okuyan, 150 ise mühendislik bölümlerinde okuyan 300 öğrencinin katılımıyla yapılmıştır. Öğrencilere Demografik bilgi formu, Zung Depresyon Ölçeği, Beck Anksiyete Ölçeği ve Öznel İyi Oluş Ölçeği uygulanmıştır. Elde edilen verilerin analizi için SPSS 23.0 programı kullanılmıştır. Verilerin frekans, yüzde, ortalama ve standart sapma değerlerine bakılmıştır. Zung Depresyon Ölçeğinin değerlendirme skalasına göre, çalışmaya katılan üniversite öğrencilerindeki depresyon puanlarının ortalamasının, ortalamanın biraz üstünde olduğu bulunmuştur. Öğrencilerin okudukları bölümlere göre ölçeklerden elde edilen puanlarının ortalamaları incelendiğinde; mühendislik bölümlerinde okuyan öğrencilerin BAÖ puanlarının ortalaması, psikoloji bölümünde okuyan öğrencilerin BAÖ puanlarının ortalamasından düşük olduğu bulunmuştur. Öğrencilerin okudukları bölümlere göre ölçeklerden elde edilen puanları arasında pozitif ve anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Öğrencilerin üçüncü ve dördüncü sınıfta olmalarına göre; ölçeklerden elde edilen puanlarının ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. Psikoloji ve Mühendislik bölümlerinde okuyan öğrencilerin cinsiyetlerine göre ölçeklerden elde edilen puanlarının ortalamaları arasındaki fark incelendiğinde; kadın öğrencilerin BAÖ puanlarının ortalaması, erkek öğrencilerin BAÖ puanlarının ortalamasından daha yüksek olduğu bulunmuştur. Öğrencilerin okudukları bölümler ayırt edilmeksizin cinsiyetlerine göre ölçeklerden elde edilen puanlarının ortalamaları arasındaki fark incelendiğinde; kadın öğrencilerin BAÖ puanlarının ortalaması, erkek öğrencilerin BAÖ puanlarının ortalamasından daha yüksek olduğu bulunmuştur.
The relationship between traumatic life experience, locus of control and driver behaviors

Bu çalışmanın amacı sürücülerin dünyaya ilişkin varsayımlarını ve travma sonrası büyüme seviyesini ölçerek travmatik hayat tecrübelerinin sürücü davranışları üzerindeki etkisini incelemek ve kontrol odağının bu olaylar ve sürücü davranışları arasındaki dolaylı etkisini değerlendirmektir. Çalışmaya 533 Türk sürücü katılmış ve belirttikleri travmatik hayat tecrübelerine göre çalışma gruplarına atanmışlardır. Trafik kazası travmaları grubunda, sadece trafik kazası yaşadıklarını belirten 120 sürücü vardır. 231 sürücü trafik kazası dışında herhangi bir olay yaşadığını belirtmiş ve genel travma grubuna atanmıştır. Kontrol grubu ise travmatik bir olay yaşamadığını belirten 182 sürücüden oluşmaktadır. Grup atamaları Travmatik Olaylar Kontrol Listesi'ne göre yapılmıştır. Ayrıca, sürücülerden Dünyaya İlişkin Varsayımlar Ölçeği, Travma Sonrası Büyüme Envanteri, Sürücü Davranış Anketi, Çok Boyutlu Trafik Kontrol Odağı Ölçeği ve Rotter'ın Kontrol Odağı Ölçeğini doldurmaları istenmiştir. Sonuçlar gruplar arası farkın sadece Rastlantısallık ve toplam Dünyaya İlişkin Varsamlar Ölçeği'nde ortaya çıktığını göstermiştir. Dünyaya İlişkin Varsamlar Ölçeği'nin ve Çok Boyutlu Trafik Kontrol Odağı Ölçeği'nin alt boyutları hataları, ihlalleri ve olumlu sürücü davranışlarını yordama gücüne sahiptir. Ek olarak, Çok Boyutlu Trafik Kontrol Odağı dünyaya ilişkin varsayımlar ve sürücü davranışları arasında aracı değişken rolündedir. Çalışmayı kısıtlayan olası faktörler ve çalışmanın katkıları ilgili literatür ışığında tartışılmıştır.