turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Postbürokratik kamu yönetimi anlayışının 2000'lerden günümüze kamu yönetimi reformlarına etkisi

Türk kamu yönetiminde reform, Tanzimat döneminden bu yana hiçbir zaman gündemden düşmeyen bir konudur. Bununla birlikte son dönemde birçok ülkeyle birlikte Türkiye'de de kamu yönetiminde reform arayışları yeni bir ivme kazanmıştır. Özellikle 2000 sonrası dönemde Türk kamu yönetiminin yapılanma ve çalışma ilkelerinin düzenlendiği yasal mevzuatın köklü bir değişime girdiği görülmektedir. Yönetim anlayışında farklı bir dönemin habercisi olan bu arayışların nedenlerine bakıldığında; toplumların gerek düşünce yapısında gerekse gündelik hayatında ortaya çıkan farklılıkların beraberinde getirdiği yeni ihtiyaçlar ve bu ihtiyaçlarla aynı doğrultuda artan beklentiler, geleneksel yönetim anlayışının yetersiz kalmasına neden olmuş, bunun neticesinde yönetim sisteminin yeniden yapılandırılması bir zorunluluk halini almıştır. 2000 sonrası değişimin niteliğine bakıldığında bir reformun çok ötesinde köklü bir anlayış değişikliğinin yaşandığı görülmektedir. Bu kapsamda yerelleşme, katılım, şeffaflık, hesap verebilirlik, sonuç odaklılık, performans yönetimi, stratejik yönetim ve etik gibi daha önce ya hiç değinilmeyen ya da arka planda bırakılan kavramların ön plana çıkarıldığı ve örgütsel yapılanmanın da bu doğrultuda dönüştürülmeye çalışıldığı görülmektedir. Bu değişim sürecinde katı kuralcılığı, dikey ve çok katmanlı hiyerarşik yapısı, hızlı değişim süreci karşısında yavaş kalmasına neden olan hantal yapısı, dikey ve tek yönlü iletişim şekli ve kırtasiyeciliği gibi olumsuz örnekleri nedeniyle verimsizliğin ve kaynak israfının nedeni olarak görülen geleneksel yönetimin en belirgin örgüt formu olan bürokrasi, yerini değişen koşullar paralelinde kendini yeniden yapılandırabilen ve belirsizleşen örgüt sınırları ile daha esnek ve geçirgen bir yapıya sahip post-bürokratik yapılara bırakmaktadır. Bu post-bürokratik yapılar sayesinde bürokrasinin sebep olduğu olumsuz sonuçlar azaltılacak ve yönetimin etkinliği artırılarak maksimum fayda sağlanabilecektir.
Türkiye'de tehlikeli atık ve kimyasalların yönetimi ve çocuk haklarına etkileri

Üretim ve tüketim kalıplarının sürdürülebilirliğinin ayrılmaz bir parçası iyi bir atık yönetimi ve sorumlu tüketimdir. Çevresel etkileri ve insanlığın üzerindeki etkileri nedeniyle, konu tehlikeli atık yönetimi ve kimyasallar olduğunda bu hususlar çok daha büyük önem taşımaktadır. Türkiye Basel, Stockholm ve Rotterdam Sözleşmelerine taraf olması Avrupa Birliği'ne uyum sürecinin de etkisiyle çok kapsamlı bir atık ve kimyasal yönetimi mevzuatına sahip olsa da uygulamada ve denetimde yaşanan sorunlar nedeniyle bu konuda başarısızlıklar yaşamaktadır. Yaşanan bu başarısızlıkların çocuk hakları üzerine etkileri yeterince araştırılmamıştır. Bu eksiklik veri sıkıntısı doğurmakta ve bu alanda yapılabilecek araştırmaların da önünü tıkamaktadır. Genel kanının aksine tehlikeli atık ve kimyasalların sadece sağlık hakkı üzerine değil, geniş bir çocuk hakları yelpazesini etkilemektedir. Bu ihlallere örnek olarak, kurşunlu boya ve asbest kullanımı barınma hakkını, pestisit kullanımı gıda hakkını, sanayi atıklarının akarsulara deşarjı su ve sanitasyon hakkını, zararlı maddeler içeren oyuncakla oyun oynama hakkını ihlal etmesi verilebilir. Bu ihlaller son yıllarda birçok insan hakkı örgütü tarafından incelenmeye başlamıştır. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Komitesi özel sektör ve kamu sektörünün alacağı tüm kararlarda bir 'Çocuk Hakları Etki Değerlendirmesi' yapmasını önermektedir. Henüz deneme aşamasında olan bu uygulama bugüne kadar uygulanan benzerlerinden çok daha kapsamlı bir değerlendirme usulüdür. İsveç, Finlandiya, İskoçya İngiltere ve Kuzey İrlanda gibi ülkeler Çocuk Hakları Etki Değerlendirmesini deneyerek uygulamaya ve geliştirmeye çalışmaktadırlar. Türkiye henüz bu uygulamayı kullanmak için herhangi bir girişimde bulunmamıştır. Çalışmanın birinci bölümünde Türkiye'de tehlikeli atık ve kimyasalların yönetimi ve yaşanan aksaklıklar hakkında genel bilgiler verilirken ikinci bölümünde bu maddelerin çocuklar üzerine etkisi ve ihlal ettiği çocuk hakları ve çocuk hakları etki değerlendirmesi uygulaması anlatılmaktadır
Avrupa Birliği sürecinde Türk polis meslek etiği

insan tutum ve davranışlarının iyi-doğru, ya da kötü-yanlış yönden değerlendirilmesidir. Etik ilkeleri, bir örgüt içinde etiğin kurumsallaşması için, örgütün genel değerler sistemi ve amaçlarını tanımlayan, verilen kararların bu ilkelere uygunluğu için rehberlik eden mekanizmadır. Meslek etiği ise, belirli bir meslek grubunun, mesleğe ilişkin olarak oluşturup koruduğu, meslek üyelerine emreden, onları doğru şekilde davranmaya zorlayan, kişisel eğilimlerini sınırlayan, yetersiz ve ilkesiz üyeleri meslekten dışlayan, meslek içi rekabeti düzenleyen ve hizmet ideallerini korumayı amaçlayan mesleki ilkeler bütünü olarak tanımlanmaktadır. Günümüzde toplumun hemen her alanında, genel anlamda etik problemlerle karşı karşıya bulunulduğu konusunda ortak bir görüş olduğu söylenebilir. Topluma güvenlik ve asayiş hizmeti sunma görevini yerine getiren polisin meslek etiği ilkelerine ne kadar uygun davrandığı, etik dışı davranışlarda bulunup bulunmadığı konusu araştırılmaya değer bulunmuştur. Bu araştırmanın temel amacı, Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne giriş sürecinde, Türk polis meslek etiği kavramının incelenerek, Elazığ Emniyet Müdürlüğü'nde görev yapan polis memurlarının meslek etiğini nasıl tanımladıklarını ve mesleki etik, ilke ve değerlerini ne derecede benimseyip uyguladıklarını belirlemek, bununla ilgili var olan sorunları ortaya koymak ve çözüm önerileri geliştirmektir. Bu genel amaç doğrultusunda aşağıdaki sorulara cevap aranmıştır:IV Araştırma kapsamında bulunan polis memurlarının; cinsiyetleri, eğitim düzeyleri, polislik mesleğindeki hizmet yıllan ve mesleğe başlamadan önce yaşadıkları yerleşim yerleri bakımından, mesleki sorumluluk sahibi olmak, mesleki profesyonellik bilincine sahip olmak, örnek kişi olmak, insan ilişkileri ve eleştirilere açık olmak, eşitlik ve adalet, dürüstlük ve doğruluk meslek etiği ilkelerini benimsemelerine ilişkin görüşleri arasında anlamlı bir farklılık olup olmadığı ile bu etik ilkelerin her birine ilişkin görüşlerinin nasıl olduğu sorularına yanıt aranmıştır. Araştırmada betimsel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmaya katılan polis memurlarının görüşlerine başvurulmuş, bunun için bir anket geliştirilmiştir. Yapılan araştırmalar ve literatür taraması sonucunda hazırlanan anket, Elazığ Emniyet Müdürlüğü'nde çalışan 700 erkek, 100 bayan polis memuruna uygulanmıştır. Anketten elde edilen veriler SPSS for Windows 10.0 paket programı ile analiz edilmiştir. Yapılan analiz sonuçlarında, Elazığ Emniyet Müdürlüğünde görev yapan ve araştırma kapsamında bulunan polis memurlarının mesleki etik ilkelerini 'katılıyorum' düzeylerinde benimsemekle beraber, bazen bu ilkeleri ihlal edebildikleri anlaşılmıştır.
The political economy of medical tourism in Turkey

Bu tez Türkiye'de tıp turizminin ortaya çıkışını incelemektedir. Tıp turizminin bir alternatif olarak ele alınmasına sebep olan faktörlerin yanı sıra tıp turizmi endüstrisinin oluşturulması ve sürdürülmesinde devletin rolünün ne olduğunu anlamayı amaçlamaktadır. Türkiye'de tıp turizmi kültürel ve ekonomik küreselleşme ve sağlık sistemlerindeki dönüşüm ile paralel olarak gelişmiştir. Bu alanlardaki küreselleşme sağlık personelinin, uluslarararası hastaların ve tıbbi cihazların dolaşımını kolaylaştırmıştır. Sağlık sistemlerindeki dönüşüm ise sağlık hizmetinin kapsamını değiştirmiştir. Gelişmiş ülkeler sağlığın bütçe üzerindeki payını azaltmaya çalışırken, gelişmekte olan ülkelerdeki tıp turizmi bir alternatif olarak belirmiştir. Piyasadan çekilmek yerine, düzenleme ve denetleme mekanizmalarıyla devlet aktif olarak bu süreçte yer almaktadır. Özel sektör ve sivil toplum kuruluşlarıyla birlikte, devlet kurumları Türkiye'de tıp turizminin gelişmesinde önemli aktörler olarak öne çıkmaktadır. Sektörün kurumsallaşması 2003'te başlatılan Sağlıkta Dönüşüm Programı ile mümkün olmuştur. Alanın yönetimi ve kısmi finansmanı devlet tarafından karşılanırken tıp turistlerine sağlık hizmeti sunumu çoğunlukla özel hastaneler tarafından gerçekleştirilmektedir. Tıp turizmi ekonomi için bir nimet olarak görülürken, yerel sağlık sistemleri üzerinde nasıl etkileri olduğu yakın gelecekte ortaya çıkacaktır.
Göç ve kentleşme sürecinde Alevi kimliğinin kültürel-siyasal değişimi ve dönüşümü

Bu çalışma, Alevilerin 1950'li yıllardan itibaren yüzyıllarca kapalı kaldıkları yerleşimlerinden çıkarak Türkiye'nin büyük kentlerine ve diasporaya uzanan kitlesel göçlerinin ve kentleşme sürecinin Alevi toplum yapısı, kültür ve kimliğinde neden olduğu dönüşümü konu edinmiştir. Bahsi geçen dönüşüm süreci, daha önce de kimi çalışmalarda çeşitli yönleriyle ele alınmıştır. Bu çalışmalar farklı disiplinlerden ve kavramsal çerçevelerden hareket etmekle birlikte yaklaşım ve yöntem bakımından temelde bir noktada ortaklaşırlar. Görebildiğim kadarıyla bu çalışmalar, göç sürecinde Alevi toplumsal dönüşümünü zaman yönünden geleneksel-modern, yerleşim bakımından kır-kent ikilikleri esasında açıklamaktadır. Oysa geleneksel, geçiş sürecindeki ve modern formlar eşanlı olarak varlığını sürdürdüğü ve her dönem kendi geleneksel ve modernini sürekli yeniden inşa etmektedir. Öte yandan Aleviliğin mekan örüntüsünü açıklamakta bahsi geçen ikilikler yetersiz kalmaktadır. Ben bu çalışmada, alana ilişkin mevcut literatüre eleştirel yaklaşıyor ve kuramsal bölümlerde zaman-mekan-toplum eksenli bir düzlemde tartışma yürütüyorum. Kuramsal olarak Lefebvre ve Foucault'nun mekana yaklaşımları; Castells'in Direniş Kimliği ve Proje Kimliği kavramları ile Hall'un kimlik yaklaşımı; Castles'ın göçü çeşitli sosyo-mekansal düzeylerde ve toplumsal dönüşüm kavramı çerçevesinde ele alan yaklaşımı gibi farklı araçlardan yararlandığım çalışma, toplumsal dönüşümü zaman-mekan diyalektiği içinde bütüncül, tarihsel, dinamik bir süreç olarak ele alıyor. Zaman yönünden yukarıda değindiğim eşanlılık, Alevi toplumsal dönüşümünde mekanın önemini artırmaktadır. Bu nedenle bu çalışma bir tarih aralığında yaşanan sosyo-mekansal değişimi bütüncül olarak görebilmek üzere Yıldızeli kırsalından Ankara-İstanbul gibi büyük kentlere ve diasporik alanlara göç etmiş Alevilerin göç deneyimine dayalı bir alan çalışması da içermektedir. Haliyle bu çalışma Alevilik özelinde kırsal, kentsel ve diasporik alanları bir arada ele alan ilk tez çalışması niteliğindedir. Çalışma sonucunda; Alevilerin elli yıllık göç ve kentleşme deneyimi temel inanç-kültür değerleri, toplumsal kurumlar, sosyo-ekonomik yapı, siyasal tutumlar, toplumsal cinsiyet rolleri ve hafızanın aktarımı üzerinde dönüşüm olarak ifade edilebilecek önemli değişikliklere neden olurken bütün bunların yerini başka yapı, kurum ve aktörlerin almaya başladığı ve Alevi kimliğinin çoğullaştığı bir süreçten geçildiği görülmektedir.
İl Özel İdaresi ve mikro kredi uygulamaları: Kocaeli İl Özel İdaresi örneği

Fakirlik her geçen gün artmakta olan bir sorundur. Bu sorunu azaltmak için yeni bir yaklaşım ve yöntem getiren bir kavram olarak mikro kredi ilk kez 20. yüzyılın son çeyreğinde, Muhammed Yunus tarafından ortaya atılmıştır. Bu noktada Muhammed Yunus'un hedef kitlesi, geçimlerini sağlamak amacıyla, teminat eksikliği yüzünden ticari bankalardan kredi alamayan ve bu yüzden yüksek faizli krediler veren tefecilerden borç almak zorunda kalan yoksul kimselerdir. İşte Muhammed Yunus bu olumsuz durumu düzeltmek amacıyla 1974 yılında ülkesi Bangladeş'teki bir kadına bambu sepeti yapması için kefalet ve ipotek istemeden 6 dolar vermiş ve mikro kredi uygulamasını başlatmıştırMikro kredinin getirdiği bu avantajlar zaman içinde onun başarısını ve popülerliğini arttırmıştır. Muhammed Yunus'un kurucusu olduğu Grameen Bank tarafından uygulanan grameen mikro kredi modeli dünya geneline yayılmıştır. Ülkemizde mikro kredi projesi esasen 18 .07.2003'de Diyarbakır'da TİSVA, Grameen Bank ve Diyarbakır Valiliği işbirliğinde oluşturulan T. G. M. P. ile uygulanmaya başlanmıştır. 5302 sayılı İl Özel idaresi kanunu ile İl Özel İdarelerine mikro kredi hususunda görev ve sorumluluk verilmiştir. Böylece mikro kredi bu kanun ile yasal dayanağına kavuşmuştur. Bu tarihten itibaren mikro kredinin ülkemizdeki yaygınlığı artmıştır. Genel olarak bu şekilde özetlenebilecek olan bu tez çalışmasında esas itibariyle il özel idareleri ve bunların mikro kredi faaliyetlerine ayrıntılı olarak değinilmiştir.
A Comparative analysis of the 1960 and 1980 military interventions in Turkey

Bu tezin amacı Türk siyasi yaşamında ordunun devleti koruyucu rolünün evrimini, 1960 ve 1980 askeri darbelerinin karşılaştırmalı analizi ile yapmaktır. Bu karşılaştırma bizim şu noktayı görmemizi sağlar: 1960 ve 1980 askeri darbeleri ' rasyonel demokrasi ' olgusun siyasal yasama geri getirmeyi amaçladığı halde, her müdahale demokrasi olgusuna farklı anlamlar yüklemiş, demokrasiyi kendi meşru zemini olarak kullanmıştır, ve daha önemlisi devlet iktidarım ve devlet özerkliğini kurmak için bir ' karar-alıcı ' kurum işlevini görmüştür. 1960 ve 1980 askeri darbelerinin karşılaştırmalı çözümlemesinden üretilen bu tezin ana teması, ordunun bir karar-alma organı veya bir devlet seçkini olarak hareket ettiği zamanlarda, devleti koruma işlevini üstlendiğidir. Bu konuyu daha detaylı araştırmak için; askeri müdahalelerin örgütlendiği yollar ve siyasal yasamı yeniden kurma girişimleri incelenmiştir. Bu analiz içinde, 1961 ve 1982 Anayasaları karşılaştırılmış ve aralarındaki farklılıklara rağmen her iki darbenin ve yaşama geçirilen anayasaların devleti koruma ve devlet iktidarını ve özerkliğini pekiştirme amaçlarını üstlendiği ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde dernek kurma özgürlüğü

Çalışmamızın konusunu Avrupa insan Haklan Sözleşmesi'nde demek kurma özgürlüğü oluşturmaktadır. Dernek kurma özgürlüğü çoğulcu toplum yapısının temel taşlarından birisi olarak en önemli temel haklardan birisidir. Ulusal hukuklarda korunan dernek kurma özgürlüğü, Sözleşmede yer almasıyla birlikte daha güvenceli bir duruma gelmiştir. Sözleşmeyle uluslararası hukukun süjesi haline gelmiş olan kişiler, dernek kurma özgürlükleri ihlal edildiğinde, Avrupa insan Hakları Mahkemesine başvurabilirler. Uzun yıllar boyunca dernek kurma özgürlüğü konusunda Sözleşme organları çok önemli kararlar vermişlerdir. Mahkeme kararlarının bağlayıcılığı ve etkisi sayesinde bu kararlar iç hukukları etkilemiş, böylece dernek kurma özgürlüğünün daha etkili gerçekleşmesi sağlanmıştır. Dernek kurma özgürlüğü Sözleşmenin 11. maddesinde güvence altına alınmıştır. 11. madde kapsamında yer alan dernek türlerinin başlıcaları dar anlamda dernekler, işçi ve işveren sendikaları ve siyasi partilerdir. Dernek kurma özgürlüğü Sözleşme kapsamında hem bireysel hem de kolektif yönü itibariyle korunmaktadır. Ancak hem bireysel yönün hem de kolektif yönün hangi unsurları içerdiği tam olarak belirgin değildir ve kararlarda bu sorunlar tartışılmıştır. Bireysel dernek kurma özgürlüğü açısından korunan faaliyetler genel olarak, derneklerin kurulması, derneklere üye olunması, dernek seçme özgürlüğü ve derneklere üye olmaya zorlanmamaktır. Kolektif dernek kurma özgürlüğü açısından, derneklerin varlık güvenceleri ve derneklerin amaçlarına ulaşmak için kullandıkları yollar korunur. Sözleşme organları sendikaların aktiviteleri konusunda daha çekimser bir tutum sergilerken, siyasi aktiviteler konusunda daha geniş yaklaşımlarda bulunmuşlardır. Devletin dernek kurma özgürlüğüne müdahale etmeme ve bu konuda olumlu yükümlülükler de bulunma görevi vardır. Ayrıca 11. maddenin üçüncü kişileredolaylı etkisi de kabul edilmiştir. Dernek kurma özgürlüğü 1 1. maddenin 2. fıkrası uyarınca sınırlanabilir. Ancak sınırlama yapılırken, 2. fıkradaki kriterlere uyulması gereklidir. 2. fıkra kamu görevlilerinin dernek kurma özgürlüklerinin sınırlanmasına ilişkin ayrı bir rejim getirmiştir. VI
Yerelleşme ve merkezileşme açısından Türkiye'de yerel yönetimler reformu (2002-2015 yılları arası dönem)

Günümüz dünyasında her alanda yaşanan değişim ve dönüşüm, yönetim yapılarını da etkilemiş, söz konusu etkilenme yönetimleri çeşitli reformlar gerçekleştirmeye zorlamıştır. Bu süreçte ortaya çıkan çeşitli sorunların çözümünde küreselleşme ve bilgi teknolojilerinin getirdiği farklı düşünce ve anlayışlardan faydalanılması gerekmiştirTezin amacı, Türkiye'de 2000'li yıllardan itibaren kamu yönetimi alanında meydana gelen değişimlerin yasal mevzuat açısından değerlendirilmesi ve yaşanan gelişmelerin yönetim yapımıza etkilerini araştırmaktır. Osmanlı İmparatorluğu'ndan devralınan merkeziyetçi bir yönetim anlayışını devam ettiren Türk kamu yönetiminin 2002 yılından itibaren kurulan siyasal iktidarlar tarafından yoğun ve etkili bir reform sürecine tabi tutulduğu görülmektedir. Çalışmada, kamu yönetimindeki değişim ve dönüşüm süreci ile gerçekleştirilen reformların gerekçeleri irdelenirken söz konusu reformların yerel anlamda yönetsel yapı, mali yönetim, katılımcılık ve sosyal belediyecilik, vb. alanlarda etkilerinin neler olduğu ortaya konulmaya çalışılmıştır. Çalışmanın sonucunda ise aşırı merkeziyetçi devlet yapılanmasının ortadan kaldırılması ve bürokratik devletin hizmet devletine dönüşümünü sağlamada önemli bir mesafe alındığı söylenebilir. Bunun yanı sıra güçlü belediyecilik anlayışıyla formüle edilen yerel yönetim reformları ile yerel kamu hizmetlerinin daha etkin, verimli ve halkın talebine uygun bir şekilde yerine getirilmesinin mümkün hale geldiği, dolayısıyla yerel yönetimlerin siyasal, yönetsel, finansal yetki ve sorumluluklarının arttırılarak yerelleşmede önemli bir ilerleme sağlandığı ifade edilebilir.
Belediye İktisadi Teşebbüslerinin İstanbul Büyükşehir Belediyesi faaliyetleri içindeki etkinliği

Yerel yönetimlerin en etkin örgütlenme biçimi olan belediyeler, gerek ekonomik gerekse sosyal alanda her geçen gün daha fazla söz sahibi olmaktadırlar. Belediyelerin üstlendikleri hizmetleri yerine getirmesinde klasik idari işleyişin yanında bir takım alternatif hizmet yöntemlerine başvurdukları görülmektedir. Söz konusu alternatif hizmet yöntemlerinden olan ve 1980'li yıllardan bu yana sayıları giderek artan belediye iktisadi teşebbüslerinin mahiyetinin ve hukuki dayanaklarının anlaşılması, misyonlarını daha sağlıklı bir biçimde yerine getirebilmeleri açısından önem arz etmektedir. Kamu hizmetlerini daha iyi şekilde yürütmek amacıyla belediyeler, bürokrasinin ve kamu hukukunun ağır işleyişinden ve sert kurallarından etkilenmemek için şirketler yolu ile ekonomik girişimlerini görevlerini ifa etmektedirler. Belediyeler bu yolla, yeni gelir kaynakları yaratabilmekte, ekonomik karar alabilme serbestisine sahip olmakta, daha nitelikli eleman çalıştırabilmekte, daha hızlı karar alıp uygulayabilmekte ve bürokratik engelleri daha kolay aşa bilmektedirler. Belediyelerin şirket kurması ya da ortaklık kurmaları bir özelleştirme yöntemi olarak da değerlendirilmektedir. Ancak uygulamada belediyelerin ekonomik alandaki faaliyetlerin azaltılmasından çok, bu şirketlerin belediyelere sağladığı avantajlar için kurulmaktadır. Şirketlerle beraber belediyelerin faaliyetlerinde bir artış olmuş ve belediyeler kendi görev alanlarıyla ilgili, ilgisiz birçok alanda faaliyet göstermeye başlamışlardır. Bu tezde belediyelerin ekonomik fonksiyonlarının bir sonucu olarak doğan belediye iktisadi teşebbüsleri, İstanbul Büyükşehir Belediyesi ve ortak olduğu belediye iktisadi teşebbüsleri detaylı olarak tanıtılmış ve sorunları incelenerek bir takım sonuçlar çıkarılmaya çalışılmıştır.
Uygulamada yönetişim: Gümrük ve Ticaret Bakanlığı örneği

Bu tezin amacı, GTB'deki kamu, özel sektör ve sivil toplum kuruluşlarının katılımı ile oluşturulan heyet, konsey, şura ve kurulların yapısı ve işleyişinin açıklanarak, yönetişimci özelliklerini tespit etmektir. Bu nedenle, GTB çatısı altındaki yönetişimci yapıların, yönetişimin temsil düzeyi, işleyişe katılım, kararların yaptırım gücü, işleyişte süreklilik ve şeffaflık ilkeleri çerçevesinde uygulamada yönetişimci olup olmadıkları analiz edilmiştir. Bu kapsamda, GTB'nin söz konusu yapıların oluşturulması ve işleyişindeki etkisi, özel sektör ve sivil toplum kuruluşlarının buradaki konumu ve mevcut yapının neokorporatizm ile ilişkisi araştırılmıştır. Dünyada olduğu gibi Türkiye'de de kamusal karar alma mekanizmalarında özel sektör ve sivil toplum kuruluşları giderek artan bir şekilde yer almaya başlamıştır. Bu doğrultuda, merkezi idare örgütlenmesinin temelini oluşturan bakanlıklarda da yönetişimci yapı ve uygulamalar bulunmaktadır. Bu tez ile, yönetişimin bakanlıklardaki uygulaması, GTB'de faaliyet gösteren heyet, konsey, şura ve kurulların yapısı ve işleyişi üzerinden ilk kez analiz edilmiştir. Bu tezde, GTB'de yönetişim ilkelerinin tamamını orta veya yeterli düzeyde karşılayan 4 yapı bulunduğu, 5 yapının ise en az bir ilkeyi karşılamadığından gerçek anlamda yönetişimci bir nitelik taşımadığı sonucuna ulaşılmıştır. Bu yapıların ortak özellikleri, piyasa ilişkilerinin düzenlenmesi, sektörel ekonomi politikalarının oluşturulması, bu konularda tavsiyelerde bulunulması, kamusal irade çerçevesinde mevzuatla oluşturulmaları, başkanlıklarının GTB temsilcileri tarafından yürütülmesi ve özel sektör ve/veya STK temsilcilerinin yer alması olarak tespit edilmiştir. Ayrıca, söz konusu yapıların oluşturulması ve işleyişine ilişkin kuralların belirlenmesinde GTB'nin etkili olduğu, yapıların işleyiş süreçlerinde ise bu etkinin bir ölçüde azaldığı görülmüştür. GTB'deki yönetişim uygulamalarının neredeyse tamamının ticaret işlemleri ile ilgili olması ve GTB'nin yapılar üzerindeki etkisi nedeniyle, bu yapıların neokorporatist özellikler de gösterdiği saptanmıştır. Bu kapsamda, Türkiye'deki yönetişim literatürünün özgünlüğü ve katılımcı kamusal mekanizmalarının istenilen düzeyde olmadığı tartışılarak, önerilerde bulunulmuştur.
Personel yönetiminden insan kaynakları yönetimine geçişl; 'Çanakkale Belediyesi örneği'

Bu çalışmanın amacı; kamu personel yönetiminden, insan kaynakları yönetimine geçişte yaşanan değişikler ve bu değişikliklerin çalışanlar üzerinde yaratmış olduğu etkiyi belirlemektir. Bu amaç doğrultusunda Çanakkale Belediyesi çalışanlarına uygulanmak üzere bir anket düzenlenmiş ve Çanakkale Belediyesinin 126 çalışanına uygulanmıştır. Anket sonuçlarının çözümlenmesi SPSS 15 paket programı kullanılarak bilgisayar ortamında gerçekleştirilmiştir. İnsan kaynakları yönetimine geçişin personel üzerindeki etkilerinin incelenmesinde frekans ve yüzde tanımlayıcı istatistikleri kullanılmıştır. Söz konusu etkilerin belediye çalışanlarının demografik özelliklerine göre farklılaşma durumu ise t-testi ve varyans analizi yöntemleri kullanılarak sınanmıştır. Araştırma sonucunda; Çanakkale Belediyesi'nde personel yönetiminden insan kaynaklarına geçişte yaşanan değişikliklerin çalışanlar tarafından tam anlamıyla algılanamadığı ve değişimin olumlu yönlerinin yeni yeni anlaşılmaya başlandığı sonuçlarına ulaşılmıştır.