turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kabil şehrinde çok boyutlu yoksulluk ölçümü

Ülkelerde, insanların ekonomik refahını artırmak ve yoksulluğu azaltmak ekonomik kalkınma programlarının temel hedeflerinden biridir. Yoksulluk, bu dünyadaki insan yaşamının başlangıcından beri insanlarla yakından ilişkili olumsuz bir olgudur. Yoksulluk, kuşaktan kuşağa geçerek süreklilik gösterirse kök salarak gelenekleşir ve gelişme için kalıcı bir engel haline gelir. Amaç: Bu çalışmanın amacı, Kabil'de Çok Boyutlu Yoksulluğun Ölçümünügerçekleştirmektir. Gelire dayanan yoksulluk ölçümündeki yetersizlikler ve sağlık, eğitim ve barınma gibi temel ihtiyaçlara dayanan yoksunluklar bu araştırmayı gerekli kılmaktadır. Kapsam: Araştırmanın kapsamı Kabil şehir merkeziyle sınırlandırılmıştır. Evren ve Örneklem: Araştırmanın evreni yaklaşık 3 milyon 500 bindir. Bu araştırmayı temsil etmek üzere, Kasıtlı Örneklem Belirleme Yöntemiyle 500 kişi belirlenmiştir. Metodoloji: Bu araştırmada, sağlık, eğitim, gelir ve barınma gibi dört niteliktemelinde çok boyutlu yoksulluk ölçülmüştür. Araştırmanın verileri Kabil kent merkezinin farklı bölgelerinden belirlenen örneklem üzerinde, araştırmacının kendisi tarafından hazırlanan araştırma sorularından oluşan anket uygulaması ile derlenmiştir. Sonuç ve Bulgular: Elde edilen sonuçlara göre, çok boyutlu yoksulluk bakımından en yüksek yoksulluk oranı, kentin doğu bölgesinde yani 12., 9. ve 16. semtlerde, Bagrami ve Dehi Sabz ilçelerindedir ve en düşük çok boyutlu yoksulluk oranı ise kentin merkez bölgesi olan 1., 2., 3., ve 4. semtlerindedir. Sağlık yoksulluğu açısından ise, kentin güney bölgeleri olan yedinci ve sekizinci semtleri en yüksek yoksullukoranına sahip ve kentin merkez bölgeleri olan 1., 2., 3. ve 4. semtler ise en düşük sağlıkyoksulluğu oranına sahiptir. Barınma yoksulluğu bakımından kentin en çok yoksul kesimi doğu bölgesi olan 12., 9. ve 16. semtler ve Bagrami ve Dehi Sabz ilçeleri iken bu bakımdan en düşük yoksulluk oranına sahip bölgeler ise kentin merkezindeki 1., 2., 3., ve 4. semtlerdir. Güney bölgeleri olan 7. ve 8. semtler en yüksek gelir yoksullukoranlarına sahipken en düşük gelir yoksulluğu oranı kentin merkezindedir. Kuzey bölgeleri olan 5., 15. ve 10. semtler ve Karabağ ve İstalif ilçeleri en yüksek eğitimyoksulluğu oranlarına sahipken en düşük eğitim yoksulluğu oranı doğu bölgeleri olan12., 9. ve 16. semtler ve Bagrami ve Dehi Sabz ilçelerindedir.
Kentleşme sürecinde ailenin değişimi:Bursa'da bir alan araştırması

'Kent' ve 'aile' insanlık tarihinin iki önemli olgusudur. Kent, sosyal olarak heterojen bireylerin oluşturduğu, büyük ve yoğun bir yerleşim birimidir. Aile ise, kan, yasa ve evlilik yoluyla, birbirlerine akrabalıkları bulunan hane halkı üyelerinden meydana gelen sosyal bir kurumdur. Aileye, birincil ilişkiler, kente ise, ikincil ilişkiler yön vermektedir. İnsanların kırsaldan kent merkezlerine akın etmesi sonucu, kentlerin nüfus ve alan yönünden büyümesi ise, 'kentleşme' olarak adlandırılmaktadır. Kentleşme aynı zamanda, insanların kentte örgütlenme biçimini ifade eden, bir toplumsal değişme sürecidir. Bu bağlamda kentleşme, toplumsal bir kurum olan aileyi de etkilemekte ve değişimine sebep olmaktadır. Çalışmanın ana hipotezi, bu düşünce üzerine kurulmuştur. Sosyal bilimlerde alan çalışması yapılmadan, sadece literatür bilgisiyle özgün ve gerçekci sonuçlar çıkarabilmenin mümkün olamayacağı düşünülmektedir. Bu nedenle çalışma; kentleşme sürecinde ailede meydana gelen değişmeleri, bir alan araştırması çerçevesinde ele almaktadır. Bursa'da yapılan bu araştırma, kır ve kent merkezinde yaşayan aileleri karşılaştırmalı olarak incelemektedir. Çalışmada veri toplamak için yüz yüze anket, görüşme ve gözlem teknikleri kullanılmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde kentleşme, ikinci bölümünde ise aile konusu, ayrıntılı bir şekilde ele alınmaktadır. Üçüncü bölümde, kentleşme ve aile arasındaki ilişki, toplumsal değişme ve modernleşme kavramları çerçevesinde incelenmektedir. Dördüncü bölümde ise, alan araştırmasının sonuçları yorumlanmaktadır.
Hukuki düzenlemeler ışığında büyükşehir belediye meclisi: Mardin örneği

İlk köy organizasyonlarından günümüz devletlerine kadar geçen süre zarfındainsanlık birçok yönetim modeli belirlemek suretiyle gelişimini devam ettirmiştir. Yönetimlerin örgütlenmeleri bulundukları toplum yapısı, tarih, kültür, sosyal ve ekonomik durumlarına göre farklılık arz etmektedir. Türkiye'de ve dünyanın birçok ülkesinde devletler vatandaşlarına hizmet götürmek amacıyla merkezi ve yerel yönetimler şeklinde teşkilatlanmak suretiyle görev paylaşımı yoluna gitmektedirler. Merkezi ve yerel yönetimler arasındaki ilişki yetki genişliği ile sağlanmaktadır. Yerel yönetimler halkın mahalli müşterek ihtiyaçlarını karşılayan hukuk düzeni içinde meydana gelmiş kuruluşlardır. Demokrasinin yaygınlaşması, küreselleşme, Türkiye'nin Avrupa Birliğine giriş süreci gibi etmenlerden dolayı yerel yönetimlergüçlendirilerek geliştirilmek suretiyle, yerel halkı yönetimin temel bileşeni haline getirilmeye çalışılmaktadır. Yerel yönetimlerin özerk yapısı Anayasa ve kanunlar çerçevesinde belirlenmiştir. Mardin Büyükşehir Belediyesi ve diğer yerel yönetim organizasyonlarında yer alan eş başkanlık uygulamaları iki kişinin başkanlık yapma durumudur. Eş başkanlıkyönetmeliklerinin hukuksal altyapısını düzenlemeden uygulamaya koymak hizmet faaliyetlerinin aksamasına sebep olacaktır. Yerel yönetimlerin yetki alanında yaşayan vatandaşların hizmetlerden memnuniyeti yönetimlerin temel başarı kriteridir.
Kamu diplomasisi aracı olarak ulus markalama: Turquality örneği

Küresel rekabet ortamında devletler siyasi, ekonomik ve askeri hegemonyalarını sürdürmek için çabalarken, 'yumuşak güç' olarak tanımlanan kamu diplomasisinin ortaya çıkmasıyla etki ve ikna odaklı politikalara yönelmeye başlamışlardır. Kamu diplomasisinin bir aracı olarak ele alınan ulus markalama devletler tarafından son 20 yıldır deneyimlenmeye başlanan bir pratik haline gelmiştir. Ulusların turizm, kültürel miras, ihraç malları, iç ve dış politika, insanlar ve yatırım/göç alanlarındaki repütasyonlarını değerlendiren ulus marka endekslerinde ilk sıralarda yer alan ülkelerin olumlu bir imaja sahip olduğu görülmüştür. Türkiye'nin bu endekslerde ilk 20 sıralamasına girmeyi başaramadığı görülmektedir. Çalışmada kamu diplomasisi ve ulus markalama kavramları tartışılmış, Türkiye'nin ulus markalama çabaları irdelenmiş, ihraç ürünlerini markalama programı olan Turquality örnek olay olarak incelenmiş, araştırma Turquality yetkilisiyle gerçekleştirilen odaklı mülakat ile desteklenmiştir. Sonuç olarak Türkiye'nin ulus markalama adına belirli stratejik çalışmalar gerçekleştirdiği saptanmıştır. Bu çalışmaların yetkinliğini artırma amacına yönelik bir ulus markalama modeli önerilmiştir.
Kentsel risklerin belirlenmesi kapsamında afetlerde güvenli şehir değerlendirme ölçütlerinin tespiti

Afetler insanların ve toplulukların güvenlik ve refahlarının zarar görmesine neden olabilirler. Afetin etki derecesi yapılı çevremiz ve toplumdaki çeşitli faktörler ile doğrudan ilişkilidir. Afetlerin olumsuz etkilerinin önlenmesinde veya azaltılmasında, ayrıca risk altındaki toplulukların olumsuz etkilere tepkisini güçlendirmede temel olarak mevcut durumun iyi anlaşılması gerekmektedir. Afet riski, genellikle ölçülmesi zor olan farklı potansiyel zarar türlerini içerir. Literatür incelendiğinde kent planlaması ve kentsel riskler arasındaki ilişkiyi inceleyen akademik alanda henüz tanımlanmamış bir boşluk olduğu ve planlama, risk bileşeninden bağımsız olarak ele alındığı görülmektedir. Bu çalışma ile güvenli kent kavramının bileşenlerini ortaya koyarak tanımlamak ve gösterge değeri oluşturarak afet planlaması sürecinde bu kavramın yerinin ve öneminin belirlenmesi amaçlanmaktadır. Bu kapsamda çalışmada toplumdirencini geliştirme faaliyetlerine rehberlik etmek için kentleri de dikkate alarakafetlerde güvenli bir ortamın belirlenmesinde temel alınacak göstergeler ile şehirlerinafetlere hazırlığı kapsamında Afetlerde Güvenli Şehir Değerlendirme Puan Kartı geliştirilmiştir. Bu çalışmada 10 faktör, 33 alt faktör ve 100 gösterge değeri ile oluşturulmuşpuan kartı değerlendirmesi sağlanmıştır. Puan kartı, toplam 100 puan olacak şekilde 10 farklı faktörün eşit puan dağılımından oluşturulmuştur. Her faktör kendi arasında eşitpuanlama yapılarak şehirlerin afetlere hazırlığı kapsamında dirençlilik puanı elde edilmiş ve seviyelendirilmiştir. Her soruda, şehrin dirençlilik seviyesini ölçmek için nesnel kriterler oluşturulmuş olup ek olarak normalize edilmiş bir puan elde edilip pupuanlar seviyelendirilerek değerlendirilmiştir. Çalışma kapsamında performans ölçüm sistemlerinin modern yöntemi olarak niteliksel ve niceliksel bir çözüm sunulmaya çalışılmıştır. Kentsel riskler dahilindeafetlerde şehir güvenliği değerlendirme ölçütleri irdelenerek dirençlilik eylemleri tespit edilmeye çalışılmıştır. Çalışmanın veri setinin oluşturulmasında paylaşılmış ikincil verilerden yararlanılmıştır. Puan kartı ile verileri paylaşılmış büyükşehir statüsündekiiki şehir değerlendirilerek öneriler sunulmuştur.
II. Meşrutiyet döneminde devletin restorasyonu bağlamında 1909 Teşkilat ve Tensikat Kanunu

Yakın tarihimizin önemli kilometre taşlarından bir tanesi de Anayasa'nın ikinci defa -1908 Devrimi ile- yürürlüğe konulmasıdır. Bu gelişme beraberinde seçimleri, parlamentonunaçılışını, farklı bir yasama-yürütme ilişkisini ama belki de her şeyden önemlisi çok partili bir hayatı getirmiştir. Ülke sorunları, merkeziyetçilik anlayışı içerisinde yeniden tanımlanmıştır. 1908 Dünyası tüm milliyetçi duyguları, emperyalist paylaşımları ile doludizgin bir şekildeDünya Savaşı'na doğru akarken imparatorluğun yeni mirasçıları her tarafından su alan devletgemisini kurtarmanın telaşına düşmüşlerdi. Jön Türkler her ne kadar kendilerini iktidara taşıyan asli gücün ordu olduğunu bilselerde devlet idaresinde bürokratik mekanizmanın taşıdığı önemin farkındaydılar. Ancak bu idareaygıtının harekete geçirilebilmesinden önce tüm Saray bağlantılarından ve eski dönemanlayışlarından kopartılması gerekiyordu. Kısa sürede memurların kabusu haline gelentensikatlar da böylesi kaygılar sonucunda ortaya çıktı. Tensikat sadece memurların kadro dışına çıkarılması anlamına gelmez. Daha çok bürokratik teşkilatların düzenlenmesi, ıslah edilmesi anlamında kullanılmıştır. Ancak reformlar aynı zamanda masraf kapılarıdır. 1908'e kadar Osmanlı bürokratlarının köklü reformlara girememesinin nedeni gerekli mali kaynaklara hiçbir zaman kavuşamamışolmasıydı. 1908 Temmuzu'nda imparatorluk yönetimini ele geçiren ttihatçılar da farklı bir finansal yapının üzerinde durmuyordu. Ancak devletin acil reformlara ihtiyacı vardı. Bu tez bu ihtiyaca ne kadar cevap verildiğini araştırmaktadır.
XIX. yüzyıl Osmanlı vakıf müesseselerinin dönüşümü ve kamu hizmetlerinin yürütülmesinde vakıfların toplumsal hayattaki rolü: Kütahya ili örneği

Osmanlı Devleti'nde XIX. yüzyılda başlayan modernleşme ve merkezileşme hareketleri iktisadi, idari ve askeri alanlardaki geleneksel kurumları etkilediği gibi vakıf müesseselerini de etkilemiştir. Vakıfların yürüttüğü geleneksel kamu hizmetlerinin yerine bu yüzyılda modern ve merkezi bir sistemin kurulması için reformlar yapılmaya çalışılmıştır. Ancak reformlar sonucu ortaya çıkan modern kurumlar ile geleneksel kurumlar ikili bir sistem ortaya çıkarmış ve bu yüzyıl boyunca geleneksel ve modern kurumlar kamu hizmetlerini birlikte yürütmüştür. Bu süreç içerisinde devlet modern kurumlara ağırlık vererek geleneksel kurumların modern kurumlara dönüştürülmesini sağlamıştır. Çalışmada, Osmanlı Devleti döneminde vakıfların yürüttüğü hizmetler günümüzdeki modern kamu hizmeti kavramı açısından değerlendirilerek eğitim, din, beledi, ekonomik ve sosyal hizmetler başlıkları altında sınıflandırılmıştır. Bu başlıklar altında günümüzde devletin görevi olan kamu hizmetlerinin vakıflar tarafından yürütüldüğüne yer verilmiştir. XIX. yüzyılda Osmanlı Devleti'nde başlayan modernleşme ve merkezileşme çalışmalarının vakıflar üzerindeki etkileri ele alınmış ve araştırma Kütahya ili özelinde sınırlandırılarak şehirdeki vakıflar üzerinde meydana gelen dönüşüm süreci incelenmiştir.
Büyük Ortadoğu'da küçük Ortadoğu: Lübnan

Lübnan Devleti Ortadogu'nun bir prototipi olan ve sahip olduğuözelliklerle Ortadogu'yu yansıtan bir devlettir. Lübnan'a iliskin hazırlanan bu tezin ilk bölümünde Ortadogu bölgesi özellikleriyle beraber anlatılmıs ve Lübnan'ınilk çaglardan günümüze kadar geçen süredeki tarihine bir bakıs yapılmıstır. Böylece özellikle Lübnan bölgesinde yasayan farklı ırka ve dine mensup insanların bu bölgedeki varlık sebepleri algılanmıs olacaktır. Bununla beraber Osmanlı yönetimi sonrası Fransız Manda Dönemi ve Bagımsız Lübnan Devletininolusumu, bu yeni devletin anayasası ve milli pakt ele alınmıstır. AyrıcaLübnan'daki ç savas dönemi, 1982 srail sgali ve 1991 Taif Anlasmasındangünümüze kadarki gelismelere deginilecektir. Bu baglamda özellikle son yüzyılın ikinci yarısında ülkede yasanan olayların nedenlerinin neler olduğuna dair tespitlerde bulunmak için bir altyapı olusturulmustur. kinci bölümde, Lübnan'da yasayan dinsel ve etnik grupların neler olduğu, birbirleriyle olan ilişkileri ve kendi aralarındaki çekismeler, ele alınmıstır. Ayrıca bu mezhep guruplarının politik tutumlarından bahsedilmistir. Özellikle son yıllarda yükselise geçen Hizbullah Örgütüne de deginilmistir. Son bölümde, Lübnan'da dıs güçlerin etkisi, dıs nüfuz olgusu ve bunun siyasal sistem üzerindeki etkisi, 1943 Ulusal Pakt'ı ve Taif Anlasmasındanbahsedilmistir. Ayrıca son gelismelere deginilmistir. Özellikle Temmuz 2006 baslayan srail Lübnan krizi üzerinde durulmustur. Sonuç kısmında ise, çalısmanın genel bir değerlendirimesi yapılmıstır.
Halkla ilişkilerin stratejik planlama sürecindeki rolü ve etkisi

Gerek özel sektör kuruluşlarının, gerek kamu sektörü kurumlarının ve sivil toplum kuruluşlarının çevrelerinden olup bitenlerden etkilenen açık birer sistem olma özelliğine sahip olması nedeniyle varlıklarını devam ettirmek, kurumsal amaçlarına başarılı biçimde ulaşmak, arzuladıkları konuma erişmek ve misyonlarını yerine getirebilmek amacıyla stratejik yönetim anlayışına sahip olmaları gereklilik taşımaktadır. Günümüz çağdaş kurumsal yönetim anlayışı açısından da, kurumların uzun dönemli geleceklerine yön verebilmeleri için rehber niteliği taşıyan stratejik planlamaya ihtiyaçları bulunmaktadır. Kurumların geleceklerine yönelik yol haritası olarak nitelendirilebilecek stratejik planlar, kurumsal karar ve faaliyetler için dayanak oluşturmaktadır. Günümüzün çağdaş yönetim anlayışında kurumların sürdürülebilir yönetim stratejileri oluşturmak ve rekabet ortamında varlıklarını sürdürerek başarıya ulaşmak için etkiledikleri ve kendilerini etkileyebilecek hedef kitlelerle olumlu ilişkilere sahip olması gerekmektedir. Bu doğrultuda ise kurumların halkla ilişkilere başvurması zorunluluk halini almıştır. Son yıllarda medya ilişkileri ile ifade edilebilecek geleneksel kapsamının ötesine geçen halkla ilişkiler uygulamaları halkla ilişkiler fonksiyonun görev tanımı ve içeriğinin genişlemesine neden olmuştur. Kurumsal itibar yönetiminin, iç ve dış paydaş ilişkilerinin, doğru hedef kitleyle doğru zamanda, doğru içerikle iletişime geçmenin her zamankinden daha fazla önem taşımaya başlamasıyla halkla ilişkilerin stratejik bir yönetim fonksiyonu olarak konumlanması ve kurumların stratejilerine yön verecek bir işlev üstlenmesi zorunluluk halini almış; kurumların stratejik planlama süreçlerinde halkla ilişkilerin rolü ve etkisi daha fazla ön plana çıkmaya başlamıştır. Stratejik planlama ve halkla ilişkiler kavramları arasındaki bağlantıyı ortaya koymayı amaçlayan bu çalışmada; stratejik planlamada halkla ilişkilerin nasıl bir rol üstlenebileceğinin tespit edilmesi için bir araştırma gerçekleştirilmiştir. İki boyuttan oluşan araştırmada nitel araştırma yöntemleri kapsamında yer alan görüşme ve içerik analizi teknikleri kullanılmıştır. Araştırmanın ilk boyutunda iletişim alanında önemli bir meslek örgütü olan Kurumsal İletişimciler Derneği'nin konuya ilişkin değerlendirmeleri tespit edilmiş ve araştırmanın ikinci boyutunda ise stratejik plan yapma zorunluluğu bulunan belediye yönetimlerinden İstanbul ili ilçe belediyelerinin stratejik planları üzerine bir inceleme gerçekleştirilmiştir. Elde edilen bulgular stratejik bir yönetim fonksiyonu olarak halkla ilişkilerin stratejik planlamada etkin bir rol üstlenmesi gerektiğini ortaya koymuş, ancak uygulamada halkla ilişkilerin stratejik bir fonksiyon olarak kapasitesinden tam olarak yararlanılmadığına ve halkla ilişkilerin hizmet tanıtımı, medya ilişkileri boyutuyla değerlendirildiğine işaret etmiştir.
Türkiye' de sosyal belediyecilik uygulamaları: Denizli Büyükşehir Belediyesi üzerinde bir inceleme

II. Dünya savaşı sonrası gelişen sosyal refah devleti anlayışı, toplumda risk teşkil eden kişi ve grupları topluma kazandırmaya yönelik faaliyetleri ile ön plana çıkmıştır. Toplumun devamının sağlanması ve huzurlu bir ortam oluşabilmesi için devletler sürekli sosyal politikalar üretmek zorundadır. Bu politikaların yerelde uygulanma şekli olan sosyal belediyecilik, ise toplumun genellikle dışlanmış, yoksul ve hasta gruplarına yönelik; insanı ve genel manada toplumu merkeze alarak üretilen sosyal politikaların adıdır. Yoksul ve muhtaç olan kimselere yönelik yapılan aşevi, giyecek, gıda, ilaç, kırtasiye yardımları, yakacak yardımı, öğrencilere verilen burs gibi sosyal yardım merkezli faaliyetler, sosyal belediyeciliğin başlangıcını oluşturmakta ve her geçen gün yaygınlaştığı görülmektedir. Bu çerçevede ilgili uygulamaların incelenmesi, bu kavramın gelişiminin ve sorunlarının ortaya konulması gerekmektedir. Bu nedenle hazırlanan çalışmada sosyal belediyeciliğin teorik temellerini ortaya koymak üzere sosyal refah devletinin ortaya çıkışı, yerel yönetim kavramı açıklanmıştır ve Türkiye'de uygulanan sosyal belediyecilik faaliyetleri ve sosyal belediye harcamaları, örnek olarak Denizli Büyükşehir Belediyesi incelenmektedir.
Kamu iktisadi teşebbüslerinde sözleşmeli personelin disiplin hukuku: Tcdd örneği

Disiplin bir iş örgütünün amaçlarına ulaşabilmesi için en önemli etkenlerden biridir. Disipline aykırı davranışlar için önceden belirlenmiş cezalar uygulanmaktadır. Kamu personelinin kamu hizmetini aksatıcı davranışları suç olarak kabul edilmekte ve bunlara karşılık disiplin cezası verilmektedir. Kamu personelinin disiplin hukuku memur statüsü temelinde belirlenmiş ve uygulanmıştır. Memurluk Türk kamu personel sisteminin temelidir ancak; kamu personelinin istihdam şekli son otuz yıllık süreçte değişime uğramıştır. Özellikle KİT'lerde memur istihdamından vazgeçilmesi sebebiyle ortaya çıkan sözleşmeli personel, statüsü tartışmalı ve bünyesinde sorunları barındıran bir istihdam şeklidir. Bu personel statü açısından memurdan ayrıştırılmasına rağmen disiplin açısından memurla aynı yaptırımlara tabi tutulmuştur. Bu çalışmada sözleşmeli personelin disiplin hukukuna ilişkin durumun ortaya konulması amaçlanmıştır. Bu amaçla disipline ilişkin bilgiler yargı içtihatlarıyla birlikte aktarılmaya çalışılmıştır. Diğer yandan, TCDD bünyesindeki sözleşmeli personele uygulanan disiplin yaptırımlarının bir analizi yapılmış, yargı kararları ile birlikte uygulamada yaşanılan eksiklikler ve sıkıntılar tespit edilerek çözüm önerilerinde bulunulmuştur. Disiplin hukukunda kanunilik, savunma hakkı ve yargı yolu şeklinde üç temel ilke bulunmaktadır. TCDD tarafından hazırlanan ve 2017 yılına kadar uygulanan yönetmelikte kanunda belirtilmeyen disiplin suçları kabul edilmiştir. Bu durum verilmiş olan cezaların kanunilik ilkesine uygunluğunu tartışmalı kılmaktadır. Disiplin soruşturması, savunma, disiplin kurulları gibi konularda da hatalı işlemlerin yapıldığı görülmektedir. Bu sebeplerle sözleşmeli personel istihdamının yasal zemine oturtularak kanuni bir düzenlemenin yapılması veya bu istihdam türünden vazgeçilmesi yaşanan sıkıntıların ortadan kaldırılması için önemli bulunmaktadır.
Türkiye'de radyo ve televizyon yayıncılığının hukuksal düzeni

Radyo ve televizyon kitle haberleşme alanının en önemli ve yaygın aracı konumundadır. Radyo ve televizyon yayıncılığı ülkenden ülkeye farklılıklar gösteren sistemler içinde yürütülmektedir. Geleneksel olarak, Ticari yayıncılık ve kamu hizmeti yayıncılığı iki temel sistem olarak karşımıza çıkmaktadır. Ticari yayıncılık modelinin en seçkin örneği Amerika Birleşik Devletleri'nde görülür. Avrupa'da egemen olan kamu hizmeti yayıncılığı devlet tekelinde yürütülen bir faaliyetti. Ancak yaşanan deregülasyon sürecinde devlet tekeli kalkmış ve sistem tamamen değişmiştir. Türkiye'de radyo ve televizyon yayıncılığı 1990'h yılların başına kadar kamu hizmeti yayıncılığı modeli çerçevesinde devlet tekelinde yürütülen bir faaliyetti. Avrupa'da yaşanan deregülasyon sürecinin paralelinde Türkiye'de de devlet tekeli sona ermiş ve sistem tamamen değişmiştir. Radyo ve televizyon bir kitle haberleşme aracı olarak basından farklı özellikler göstermektedir. Bu farklılıklar radyo ve televizyon yayıncılığının hukuksal düzeni konusunda da kendini gösterir. Radyo ve televizyon özgürlüğü basın özgürlüğünden ayrı bir rejimi zorunlu kılmaktadır. Bu rejimin ana özelliği radyo ve televizyon yayıncılık faaliyetinin izine bağlı olmasıdır. Türkiye'de de radyo ve televizyon yayıncılığına yönelik hukuksal düzenlemeler basına ilişkin düzenlemelerden farklıdır. Türkiye'de radyo ve televizyon yayıncılığı bir kamu hizmeti olarak kabul edilmiştir. Türkiye radyo ve televizyon yayıncılık düzeninde Anayasal düzeni korumaya, yayınlarda nesnelliğe, çoğulculuğa, reklam düzeninine, çocukların ve gençlerin yayınların zararlı etkilerine karşı korunmasına, ulusal kültürün korunmasına, düzeltme ve cevap hakkına yönelik kurallar düzenin temel taşlarıdır. Bütün dünyada olduğu gibi, Türkiye'de de radyo ve televizyon yayıncılığı alanında görevli ve yetkili yönetsel bir otorite kurulmuştur. Bu otoritenin adı Radyo ve Televizyon Üst Kurulu'dur. Radyo ve Televizyon Üst Kurulu özerk bir yönetsel otorite olarak kurulmuştur. Ancak Kurulun oluşum biçimi özerkliği tartışmalı bir hale getirmiştir. Radyo ve Televizyon Üst 230 Kurulu'nun görev ve yetkileri lisans vermek, düzenlemeler yapmak, kurallara uyulmasını sağlamak, kurallara uymayan yayıncılara yaptırımlar uygulamaktır. Türkiye radyo ve televizyon yayıncılığı düzeni bünyesinde pek çok sorunu barındırmaya devam etmektedir. Genel olarak bakıldığında, Türkiye radyo ve televizyon yayıncılığı düzeninin Batılı ölçütler çerçevesinde kurulmaya çalışıldığı gözlenmektedir. 231
Türkiye'de Marksist sol milliyetçilik ve popülizm: Attila İlhan

Bu çalışmanın konusu Türkiye'de Marksist sol hareketin 1960'lı yıllardaki yükselişinin 1940'lı yıllara tarihlenebilecek zemini üzerinedir. Çalışmanın amacı Marksist Komünizmin 40'lı yıllarda başlayan hareketlenmesini, cephe programını, merkeze taşıyarak anlama gayretidir. Bu çalışmada savunulmaktadır ki, cephe programı iki bakımdan önemi haizdir. Birincisi marksizmin temel önermesinin hareket noktaları olan sınıf, sınıfsal çatışma, sınıf mücadelesi gibi merkezi kategorilerinden kısmen bir kaçışı temsil etmektedir. Bu kaçış, Marksist aktivist ve ideologların ufuklarını çok daha geniş bir kitleye, 'halk'a çevirmiştir. İkinci olarak cephe programı dışlanmış bir dışarı karşısında ona muhalif bütün talepleri bir eşdeğerlik zincirinde birleştirme gayretidir. Bu gayret, bu çalışma boyunca sosyal bilimlerdeki yaygın kullanımından biraz daha farklı bir anlama gelecek şekilde bir isimle karşılanmıştır: Popülizm. Post Marksist tezlerden özellikle Ernesto Laclau tarafından geliştirilmiş bir kavram matrisinden yararlanarak bu çalışma boyunca Marksizm-Kemalizm ilişkisinin niteliği kavranmaya çalışılmıştır.