turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk sosyal yardım sisteminin hukuki ve kurumsal bakımdan değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı, Türk hukuk sisteminde sosyal yardımlara yönelik yürürlükte olan mevzuat hükümleri doğrultusunda yürütülen sosyal yardım uygulamalarını ele almak, özellikle bu alanda faaliyet gösteren Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarını kurumsal ve hukuki bakımdan inceleyerek yardımlara ilişkin mevcut politika ve programların nasıl işlediğini ortaya koymak, sistemin aksayan yönlerini tespit etmek suretiyle bu alanda daha iyi bir seviyeye nasıl ulaşılabilineceğine dair öneriler sunmaktır. Bu kapsamda, bu çalışmada kavramsal olarak yoksulluk ve sosyal yardımlara yer verilmiş, TÜİK tarafından açıklanan resmi veriler ışığında Türkiye'nin gelir dağılımı ve yoksulluk profili ele alınmıştır. Türk hukuk sisteminde Anayasa başta olmak üzere diğer mevzuat hükümleri detaylı olarak incelenmiş ve konuya ilişkin değerlendirmelerde bulunulmuştur. Ayrıca, bu çalışma kapsamında, amacı yoksullukla mücadele etmek ve gelir dağılımını adilane bir şekilde tevzi etmek olan SYD vakıflarının sıklıkla tartışılan hukuki niteliği, idari ve mali yapısı, temel yardım faaliyetleri ve vakıf işlemlerine karşı gidilebilecek yargı yolu hususları ele alınmıştır. Bu çalışma sonucunda, çok boyutlu bir hal alan yoksulluk sorununun üstesinden gelebilmek ve hızla değişen ve gelişen sorunlara çözüm bulabilmek için Türk sosyal yardım sisteminde başta hukuki altyapı olmak üzere bazı iyileştirme ve reform çalışmaları yapılmasının gerekli olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Türkiye'de üniversiteler bağlamında idari personel rejimi: Kamu ve özel sektör karşılaştırması

Bu çalışmada devlet üniversiteleri ile vakıf üniversitelerinin idari personel rejimleri karşılaştırılmaktadır. Devlet üniversitelerinde görev yapan idari personel aynı zamanda kamu personeli statüsünde olması sebebiyle sağlıklı bir değerlendirme yapılabilmesi için kamu görevlilerinin ana omurgasını oluşturan ve geçmişşten günümüze istihdamın önemli bir insan kaynağını meydana getiren kamu personeli türleri, temel ilkeleri, atama süreçleri ile çalışmada genişçe yer bulmaktadır. Devlet üniversitelerinde görev yapan idari personel ile ilgili 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'nda bir takım maddelere rastlanmakla beraber, idari personelin temel olarak 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'na tabi olması sebebiyle çalışma kamu personeli konusu üzerine yükselmiştir. Vakıf üniversitelerin sahip olduğu hareket serbestisi devlet üniversitelerinde bulunmamaktadır. Bunun sebebi de memurluk sistemin kapalı bir kariyer sistemine dayanmasıdır. Çalışmanın birinci ve ikinci bölümlerinde işlenen kamu personeli konusu aynı zamanda devlet üniversitelerinde görev yapan idari personelin genel yapısını bize anlatmaktadır. Vakıf üniversitesi idari personelinin İş Kanunu'na tabi olması ve yönetimlerine yön veren yönergelerin farklı içeriklere sahip olması sebebiyle devlet üniversitelerinde görülen uygulamada birliktelik ilkesi vakıf üniversitelerinde görülmemektedir. İki personel rejiminin karşılaştırması sonucunda Türkiye'de devlet ve vakıf üniversitelerinin personel rejimlerinin benzer ve farklı yönleri ortaya konulmaya çalışılmaktadır.
Avrupa Birliği ve Türkiye örneğinde vatandaşın dilekçe, bilgi edinme ve kamu denetçisine başvurma hakkı

Günümüzde önemi hızla artan açık ve şeffaf yönetim anlayışı beraberinde yönetimde gizlilik ve kapalılık anlayışının sona ermesine ve vatandaş odaklı bir yönetim anlayışının inşa edilmesine katkı sağlamıştır. Bu bağlamda devlet ile olan ilişkilerinde vatandaşın rolü artmış ve kamu yönetiminin denetlenmesi ve yönetime katılması yönünde önemli gelişmeler olmuştur. Bu süreçte atılan adımlardan biri dilekçe, bilgi edinme ve kamu denetçisine başvurma hakkının vatandaşa anayasal bir hak olarak tanınmasıdır. Bu çerçevede kamu yönetimini denetlemesinde ve yönetimde açıklık ve şeffaflığın sağlanmasında vatandaşın dilekçe, bilgi edinme ve kamu denetçisine başvurma hakkına sahip olmasının taşıdığı önemin ortaya konulması gerekmektedir. Özellikle Türkiye'de Avrupa Birliği müktesebatına uyum sürecinin kamu yönetimi açısından en önemli adımlarından birisi, bilgi edinme hakkını ve kamu denetçisine başvurma hakkını düzenleyen mevzuatların yasalaşmasıdır. Bu iki hak, 2010 Anayasa değişikliği ile 1982 Anayasası'nın dilekçe hakkını düzenleyen 74. maddesinde 'Dilekçe, bilgi edinme ve kamu denetçisine başvurma hakkı' başlığı altında birlikte yer almıştır. Literatür taramasına dayanan ve ikincil kaynaklardan elde edilen verilerin analiz edildiği bu araştırma ile kamu yönetiminde açıklık ve şeffaflık uygulamalarının artmasında ve kamu yönetiminin vatandaş tarafından denetlenmesinde birer araç olan dilekçe, bilgi edinme ve kamu denetçisine başvuru hakları Türkiye ve AB örneğinde incelenmektedir. İnceleme ve karşılaştırma; yasal mevzuatların içeriği ve yönetimde şeffaflığın sağlanması ve yönetimin denetlenmesindeki etkileri üzerinden yapılmaktadır.
Türk bankalarının yabancılara satılma nedenleri ve sonuçları

Neoliberal akımların yarattıgı ılımlı ortam ile Türk Bankacılık Kesimine yabancı ilgisi artmıs olmasına ragmen, 2001 krizine kadar ülkemizde yabancı bankacılıgın önemli boyutlara ulasmadıgı görülmektedir. Bu krizle birlikte piyasadegerinin çok altına inen Türk Bankaları; yabancı sermayeyi tesvik edici yasal düzenlemeler ve ülkemizin sundugu kar olanakları nedeniyle, hızla yabancılar tarafından satın alınmıslardır. Finansal serbestlesme gerekçesiyle, devletin düzenleyici gücünün ekonomiden tamamen soyutlanması, geriye sadece özel sermayenin kar istahını bırakmıstır. Bankacılık kesimi, tüm ekonomiyi yönlendirebilecek ve etkileyebilecek bir güce sahiptir. Bu gücün sadece ekonomik gayeler ile yabancılara devri, ilerde geri dönülemez hatalara neden olabilir. Bankacılık sektöründe yabancı tekeller kadar yerli tekellerde istenmeyen bir durumdur. Bu nedenle sermayenin tabana yayılması ilkesi, bankacılık kesiminin ana ilkesi olmalıdır. ABD ve ngiltere gibi neoliberalizmin ortaya çıktıgı ülkeler bile artık devletin ekonomiden tamamen uzaklasmasının hata olacagını kabul etmektedirler. Yasanan küresel tutsat krizi, bu ülkelerin bankacılık kesimlerini tekrar gözden geçirmelerine neden olmustur. Alınan önlemler ise devletin bankacılıkta daha çok söz sahibi olmasını öngörmektedir.
Paris İklim Anlaşması kapsamında Türkiye'nin erken uyarı sistemine dair yapması gerekenler

İnsan kaynaklı faaliyetlerle atmosferde hızla artan sera gazları nedeniyle oluşan iklim değişikliğinin etkileri günümüzde gittikçe daha fazla hissedilmektedir. İklim değişikliği nedeniyle dünyada farklı coğrafi alanlarda farklı afetler olacağı ulusal ve uluslararası birçok çalışmada vurgulanmaktadır. Dünya sıcaklığının artışını durdurmak için yapılan birçok uluslararası çaba ise henüz somut olarak sonuç vermemiştir. 2015 Kasım ayında Paris'te yapılan Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi Taraflar Konferansı'nda 2020 yılında yürürlüğe girecek olan yeni bir anlaşma oluşturulmuştur. En geniş katılımla sahiplenilen bu anlaşmanın dünyanın geleceği için umut olduğu öngörülmektedir. Ülkelerin sera gazı azaltımı için yeterince çaba göstermemeleri nedeniyle, Paris Zirvesi'nde iklim değişikliğine uyum konusu da gündeme gelmiştir. Paris Anlaşması'nda uyum sürecine yönelik olarak kayıp ve zarar başlığı ilk defa bir anlaşmada başlık olarak yer almıştır. Kayıp ve zararın azaltılmasına yönelik olarak erken uyarı sistemleri de 'kayıp ve zarar' başlığı altında anlaşmada vurgulanmıştır. Türkiye'de de iklim değişikliği kaynaklı kayıp ve zarar oluşmaktadır ve bu kayıp ve zararı azaltmak için Paris Anlaşması'nda da belirtilen erken uyarı sisteminin oluşturulması gerekmektedir. Bu tez çalışması ile iklim değişikliği nedeniyle oluşacak kayıp ve zararın azaltılması için Türkiye'nin oluşturması gereken erken uyarı sisteminin nasıl olması gerektiğine dair araştırma yapılmış ve aynı zamanda Türkiye'nin mevcut durumu da analiz edilmiştir. Tez çalışmasının sonucunda; Türkiye Cumhuriyeti'nin iklim değişikliği kapsamında Paris Anlaşması'nda da belirtilen erken uyarı sistemine dair ulusal uygulamalarda eksiklikler olduğu ortaya konmuştur. Ayrıca, iklim değişikliği kaynaklı oluşan kayıp ve zararları azaltmaya yönelik olarak kurulması bir ihtiyaç olan erken uyarı sistemi için yapılması gereken mevzuat ve uygulama bazındaki çalışmalar tespit edilmiştir.
Türkiye'de merkezİ idareye yardımcı danışma kurulları

Yöneticilerin karar almadan evvel ilgili konuda bilgiye veya farklı fikirlere ihtiyaç duyması dolayısıyla danışma işlevi bulunan kurullar, ilk toplumlardan bu yana teşkil edilmektedir. Bunlar yönetsel istişarelerin gerçekleştirildiği merciler olup Türk devletlerinde de görülmüştür. Bu doğrultuda ilk Türk devletlerinde toy, kurultay veya hükümet toplantılarında gerçekleştirilen yönetsel istişareler, İslamiyet'in kabulünden sonra divanlar ve meşveret meclisleri marifetiyle yürütülmüştür. Bu son kurullar Osmanlı Klasik Dönemi'nde de kullanılmıştır. Fakat zamanla önemlerinin azalması ve idarede meydana gelen bozuklukların artmasıyla yönetsel danışmanın gerçekleştirileceği yeni merciler için arayışlara gidilmiştir. Bu kapsamda önce meşveret meclisleri rutin hale getirilmeye çalışılmış sonra, Tanzimat Dönemi'yle birlikte, daha radikal önlemler alınmıştır. Bu doğrultuda yönetimdeki istişare boşluğunu doldurmak üzere, Batı'daki çağdaş kurulların benzeri olan, sürekli ve yasal dayanaklara sahip şekilde faaliyet yürüten danışma kurulları teşkil edilmiştir. Osmanlı İmparatorluğu'nun dağılışına kadar merkez teşkilatındaki yönetim süreçlerinde bu tarz kurulların kullanılmasına devam edilmiştir. Tanzimat kurulları devamlılığı ve görevleriyle, çalışmanın inceleme konusunu oluşturan Cumhuriyet Dönemi'ndeki merkezi yönetime yardımcı danışma kurullarının ilk örneklerinden sayılabilir. Cumhuriyet'in ilk yıllarından itibaren Danıştay, Sayıştay, Yüksek Askeri Şura ve bakanlıklara yönelik hizmet yürütecek kurullar gibi çeşitli oluşumlara merkez teşkilatında yer verilmiştir. Bunlar sonradan artan ihtiyaca göre daha da çeşitlenmiştir. Nitekim Cumhuriyet Dönemi merkez teşkilatında kurulan ve görev tanımında danışma işlevi bulunan 148 adet yardımcı kurul tespit edilmiştir. Bunlardan 63'ünün günümüzde de toplanabileceği anlaşılmaktadır. Sözü edilen yapılar tüzel kişiliği bulunmayan fakat başkent örgütlerinin idare teşkilatlarında da yer almayan yarı özerk statüdeki oluşumlardır. Bu kurullar, çeşitli hukuki metinlerle kurulmuş olup farklı meslek mensuplarından kimselerin değişik formasyonlarda bir araya gelerek görev alanlarına giren hususlarda istişareler gerçekleştirdiği ve başkentteki icra organları için fikir oluşturduğu mercilerdir. Çalışmada bu kurullar tasnif ve tahlil edilmiştir.
Türk kamu yönetiminde yolsuzlukla mücadele sürecinde örgütlenme

Türk Dil Kurumu tarafından 'görevi kötüye kullanma' olarak tanımlanan yolsuzluk kavramı, kaynakların israfına yol açan ve toplumların gelişmesini engelleyen önemli bir sorundur. Dünyanın hemen her ülkesinde karşılaşılan bir olgu olan yolsuzluklar, Türkiye'de de yıllardır kamu yönetiminin büyük bir sorunudur. Cumhuriyet öncesi dönemde de var olan rüşvet, kayırmacılık, aracılık gibi ahlaka aykırı ve devlete güveni sarsan eylemler, neredeyse kültürün ayrılmaz parçası haline gelmiştir. Yeni Kamu Yönetimi anlayışı ile birlikte saydam, etik değerlere bağlı, demokratik, hesap verebilen bir yönetim anlayışı vurgulansa da yolsuzluk konusu son yıllarda kamuoyunda sıklıkla yer almaktadır. Bir ülkede yönetim alanında görülen yolsuzluklar toplumla yönetim arasında önemli sorunlara neden olmaktadır. Yolsuzluk, ekonomik kalkınmanın önündeki en büyük engeli oluşturmakta, bireysel menfaatler toplumsal menfaatlerin önüne geçerek sosyal dayanışmayı azaltmaktadır. Yönetimde yolsuzluk, toplumsal, ekonomik ve mali yapıları sarsarak bireylerin güven duygusunu da etkilemektedir. Bu bakımdan artan yolsuzluk ve devlete olan güvenin azalması yolsuzluğun önlenmesi ve etik değerlerin yaygınlaştırılmasını gündeme getirmektedir. Yolsuzluğun küresel bir sorun olması nedeniyle bu sorunla mücadele için organizasyonlar oluşturulmuştur. Çalışma Türk Kamu Yönetimindeki yolsuzlukla mücadele sürecine ve örgütlenmeye odaklanmaktadır.
Türk kamu yönetiminde iyi yönetişim algısı: Isparta örneği

Dünyada son dönemde yaşanmakta olan değişim süreci devletlerin kamu yönetimi sistemlerini de etkilemiştir. Geleneksel yönetim anlayışı yerini vatandaşların talep ve beklentilerinin dikkate alındığı, yöneten ile yönetilen arasındaki uçurumun ortadan kalktığı, kamu hizmetlerinin daha etkin ve daha verimli bir şekilde yürütüldüğü bir yönetim modeline bırakmaktadır. Bu yeni yönetim modeline 'iyi yönetişim' adı verilmektedir. İyi yönetişim modelinin şeffaflık, hesap verebilirlik, eşitlik, etkinlik, hukukun üstünlüğü, katılım, cevap verebilirlik olmak üzere sekiz temel ilkesi bulunmaktadır. Bu çalışmanın amacı, Isparta ilinde bulunan kamu kurum ve kuruluşlarında görev yapan kamu görevlilerinin 'iyi yönetişim' kavramının yukarıda sayılan ilkelerine ilişkin algılarının, farkındalıklarının, bakış açılarının ve bilgilerinin tespit edilmesidir. Çalışma, Isparta ilinde bulunan kamu kurum ve kuruluşlarında iyi yönetişimin ilkelerine yönelik bir ilk olmasından dolayı önemlidir. Çalışma, Isparta il merkezinde yer alan ve görece fazla sayıda personele sahip olan, Davraz Vergi Dairesi Müdürlüğü, İl Milli Eğitim Müdürlüğü, İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü, İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü, Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğü, İl Sağlık Müdürlüğü ve Süleyman Demirel Üniversitesi'nde görev yapan kamu görevlilerinden 405 kişiye anket uygulaması olarak yapılmıştır. Çalışma ile ortaya çıkan bulgular, kamu görevlilerinin iyi yönetişim modelinin temel ilkelerinin Türkiye'deki kamu kurum ve kuruluşlarında mevzuata büyük ölçüde yansımakla birlikte, uygulamada henüz tam olarak yerleşmediğini düşündüklerini göstermektedir.
Yerel özerklik açısından belediye personelinin yönetimi

Yerel özerklik; Yerel yönetimlerin, kendi görev alanları içinde yetkilerini, merkezi ya da bölgesel yönetimlerin, ya da onların ajanlarının herhangi bir müdahalesi olmaksızın kullanabilmeleri ve bu amaçla serbestçe karar alıp uygulayabilmeleri durumudur. Kamu Personel Yönetimi; Kamu kurum ve kuruluşu içinde çalışacak olan personelin işe alınmasından, örgütten ayrılmasına kadar geçen süre içinde o personel ile ilgili her türlü işlemlerin yapılmasıdır. İl özel idaresinin başında merkezi idarenin atadığı valinin bulunması ve valinin havale etmediği evrakın il genel meclisinde görüşülememesi, köy tüzel kişiliğinin işlevinin yok denecek durumda olması, yerel özerklik açısından belediyeler tek mahalli idare birimi olarak algılanmaktadır. Beldeye hizmet kaliteli yönetici ve personel ile sağlanacaktır. Araştırmanın evrenini, Ankara Büyükşehir Belediyesi, Keçiören Belediyesi, Kızılcahamam Belediyesi ve Pursaklar Belediyesinde görev yapan belediye başkanı, personel müdürü ve personel oluşturmaktadır. Araştırmada bilgi toplama aracı olarak kullanılan anket verilerinde, yüzde ve grafik dağılımı gibi istatistiksel teknikler kullanılarak bütün sorular için yüzde dağılımları yapılmıştır. Araştırma yapılan belediyelerde; Merkezi idarenin vesayet yetkisinin belediyelerdeki hizmetlerin yürütülmesini olumsuz yönde etkilediği, vesayet yetkisinin siyasi kullanıldığı, ilk defa memur/işçi alımında merkezi sınav yapılması hizmetleri olumsuz yönde etkilediği, yolsuzlukların artmasına sebep olduğu, hizmet öncesi ve hizmet içi eğitimin yetersiz olduğu, merkezi idare tarafından yapılan sınav sonuçlarına göre personelin bir üst göreve atanması belediyelerde disiplin ve kariyeri olumsuz yönde etkilediği tespit edilmiştir. Belediyelerde daha iyi hizmetin sağlanabilmesi, merkezi idare ile yerel yönetimlerin görev, yetki ve sorumlulukların belirlenmesi, ayrı bir Yerel Yönetim Bakanlığı kurulması, vesayet denetimi yerine performans ve hukuk denetimi yapılması ve yerel özerkliğin arttırılması, hizmet öncesi ve hizmet içi eğitime önem verilmesi halinde mümkündür.
Evde sağlık ve bakım hizmetlerinde kapsayıcı tanım/hizmet sunumunda kurumlararası organizasyonun önemi: Maltepe ilçe örneği

yaşam süresinin uzaması ile yaşlılığın, kronik salgın hastalıkların, kaza ve yer alanmaların ve kanser vakalarının arttığı bir durum söz konusudur. Ortak noktada hepsinin oluşturduğu hastalık etkisi; evde sağlık ve bakım ihtiyacını dünyada olduğu kadar ülkemizde de arttıran önemli bir etken olarak karşımıza çıkmaktadır. Ülkemizde evde sağlık ve bakım hizmetleri, sağlık süreçleri yanında ekonomik ve mali yardımları da içerecek şekilde kamu hastaneleri başta olmak üzere, Üniversite hastaneleri, İlçe belediyeleri, İl büyükşehir belediyeleri, özel kişi ve kurumlar ile bunun yanında vakıf ve dernekler tarafından da sunulabilmektedir. Sağlık hizmetlerinde hem devlet, hem özel sektör eli ile; ekonomik ve mali yardımlarda ise devlet eli ile sunulan kısımlarda mevzuat ve yönerge bulunsa da, kamu kaynakları ile finanse edilerek yerel yönetimler tarafından sunulan hizmetlere yönelik herhangi bir kapsayıcı mevzuat bulunmamaktadır. Bu gözlemsel tanımlayıcı çalışmada, hizmet sunan birimlerin içerik olarak birbirine benzer veya farklı hizmetleri ya evde sağlık hizmetleri ya da evde bakım hizmetleri adı altında sunmakta oldukları; birbirine benzeyen ve/veya birbirinden farklı içerikli hizmetlerin farklı isimler altında verilseler dahi hizmet alan hasta ve yakınları tarafından aynı şekilde algılanabildiği; bu durumun ülkemizde olduğu kadar Avrupa kıtası başta olmak üzere birçok ülkede de benzer şekilde gerçekleştiği; farklı birimler tarafından sunulan hizmetlerin birçoğunun aynı kaynaklar kullanılarak ve kurumlar arasında herhangi bir organizasyon ve koordinasyon olmadan sunulduğu ortaya konulmaya çalışılmıştır. Ayrıca çalışmada sistemin eksik ve yetersiz diğer yönleri de irdelenerek bu doğrultuda farklı bakış açısı ve alternatif model önerisi ile sorunların çözümü ve sistemin gelişmesi adına fikir tartışması yapılmıştır.
Sermaye Piyasası Kurulu'nun Türkiye idari teşkilatı içindeki yeri

Sermaye Piyasası Kurulunun Türkiye İdari teşkilatı içindeki yerini irdelediğimiz bu çalışmamız üç bölümden meydana gelmektedir: Birinci bölümde genel hatlarıyla Türkiye idari teşkilatı anlatılmıştır. İkinci bölümde öncelikle Bağımsız İdari Otorite kavramı ve bu otoritelerin işlevi anlatılmıştır. Daha sonra bu otoritelerin Türkiye idari teşkilatı içindeki yeri belirlenmeye çalışılmış ve de ülkemizde uygulamada görülen bağımsız idari otoriteler yapılan ve görevleri itibariyle belirtilerek her birinin neden bağımsız bir idari otorite olarak kabul edildiği açıklanmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise bağımsız bir idari otorite olarak sınıflandırdığımız Sermaye Piyasası Kurulunun varlık nedeni, işleyişi, yetkileri anlatılmış ve de Sermaye Piyasası Kurulunun bağımsız Bir İdari Otorite olarak kabul edilmesinin nedenleri açıklanmıştır.
Üst kurul bürokrasisinin genel bürokrasi içerisindeki yeri ve meydana gelen farklılıklar

UST KURUL BÜROKRASİSİNİN GENEL BÜROKRASİ İÇİNDEKİ YERİ VE MEYDANA GELEN FARKLILIKLAR Sanayileşmenin ilk yıllarında bürokratik yönetim ve örgütlenme biçimi verimliğin ve etkinliğin en önemli kıstaslarından birisi sayılmıştır. Bürokrasinin kurucusu olarak bilinen Weber'in ifade etmiş olduğu 'ussal-yasal bürokrasi', bilgi toplumlarında istenilen başarıyı gösterememiştir. Bürokrasinin birçok kuralı ihlal edilmiş ve bunların çoğunu da bürokratlar yapmıştır. Ülkemizde kamu bürokrasisi alanında çok eleştiriler yapılmakta birçok yönetim hatalarının sonuçlan geleneksel bürokrasiye çıkartılmaktadır. Bu konular gerek bilim adamlarının gerekse de yöneticilerin dikkatlerini çekmektedir. Özellikle iktidara gelmek isteyen her siyasi parti bürokrasiye işlerlik kazandıracağını parti politikası olarak ifade etmekte ve idari reform yapma ihtiyacı duymaktadır. Son yıllarda yaşanan ekonomik krizler, ekonomi ve bürokrasiye siyasi iktidarların müdahaleleri, bazı kurumların oluşmasının meşruluk temelini oluşturmuştur. Böylece üst kurullar kurulmuş ve idari yapımız içerisinde yerlerini de almışlardır. Üst kurullar, bürokrasinin kötü gidişine örnek olabilecek iyi bir yöntem olarak seçilirken bazı durumlar ve zamanlarda geleneksel kamu bürokrasisinden daha çok problemlere neden olmuşlardır. Burada yeter derecede hazırlanmadan yapılacak idari reformların da problem çıkaracağı sonucunu ortaya koymuştur.
1982 Anayasası'na 2010 Anayasa değişiklikleri ile getirilen Kamu Denetçiliği Kurumu ve idari yargı denetimi ile ilişkisi

Yöneten yönetilen ayrımının insanlık tarihi kadar eskilere dayandığı bilinmektedir. Tarihsel süreçte devlet denen yapıların oluştuğunu ve dönemsel olarak toplumların yapısı, çevre, iklim, nüfus, eğitim, sağlık, güvenlik gibi birçok değişkene bağlı olarak çeşitli yönetim modellerinin benimsendiğini ve bu kapsamda farklı yöneten-yönetilen ilişkilerinin ortaya çıktığını belirtebiliriz. Günümüz modern hukuk devletlerinde ise, yönetimin elinde tuttuğu kamu gücünü, bireylerin yaşamlarını kısıtlamak üzere değil, aksine bireylerin yaşam kalitelerini artırmaya yönelik olarak kullanmasını ana hedef olarak belirlendiğini söyleyebiliriz. Bu noktada yönetimin sınırlandırılarak, kontrol altında tutulması ve yönetenler karşısında yönetilenlerin haklarının korunması için çeşitli denetim mekanizmalarının geliştirildiği bilinmektedir. Bu anlamda 18. yüzyılda İsveç'te ortaya çıkan önceleri sadece İskandinav ülkelerine has bir denetim modeli olduğu düşünülen, fakat ikinci dünya savaşı sonrasında çok geniş bir coğrafyaya yayılan ve her uygulandığı ülkede o ülkenin kendi iç dinamiklerine uygun olarak tasarlanan Ombudsman denetiminin de bahsedilen amaca hizmet etmek üzere ortaya çıktığı söylenebilir. Kurumun en önemli özelliği uygulandığı her ülkenin sistemine entegre edilebilecek esnek bir yapıya sahip olması ve uygulandığı ülkelerde mevcut denetim sistemlerini ikame ederek, ortadan kaldırmaktan ziyade diğer denetim sistemlerine destek olarak insan haklarının korunması ile yönetişimin düzeltilerek, iyileştirilmesi yönünde bir hareket alanını benimsemesidir. Bugün dünyanın 140 civarı ülkesinde başarıyla uygulanan Ombudsman Kurumunun ülkemizde Kamu Denetçiliği Kurumu adıyla kurulması öncesinde çeşitli tartışmalar yaşanmış, kurulması yönünde çeşitli çalışmalar yapılmış, ve sancılı bir yasal düzenleme süreci sonrasında 2010 yılı Anayasa Değişikliği Referandumu neticesinde Anayasal dayanağa kavuşmuş, 6328 sayılı Kanunla da Kamu Denetçiliği Kurumu olarak kurulmuştur. Tez çalışmamızın genel amacı; Kamu Denetçiliği Kurumunun, yönetimin denetiminde etkin bir mekanizma olarak faaliyet göstermek suretiyle bireylerin haklarının korunması ve yönetişimin düzeltilmesi noktasında başarılı olabilmesi için gerekli görülen hususların vurgulanmasıdır. Bu kapsamda tez çalışmamızın birinci bölümünde yönetimin denetimine ilişkin mevcut denetim modelleri ve bu modellerin aksayan yönleri ele alınmış, ikinci bölümünde, bir denetim modeli olarak ombudsmanlık kurumunun özellikleri ve çalışma usulü izaha çalışılmış, üçüncü bölümde, ombudsman kurumunun değişik dünya ülkelerindeki uygulamalarından örnekler verilmiş ve son olarak dördüncü bölümde ise ülkemizde Kamu Denetçiliği Kurumu ve İdari Yargı ilişkisi özelinde Kurumun ülkemizdeki kuruluş süreci, uygulanma usulü ve bu kapsamda yürüttüğü faaliyetleri ele alınmaya çalışılmıştır.