turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yerleşim alanı seçiminde yerel yönetimin etkisi

Günümüzde büyük kentlerde, çarpık ve sağlıksız bir kentleşme modeli yaşanmaktadır. Bu çalışmada ise, yerel yönetimlerin yeni bir yöntem anlayışı ve yeni düzenlemeler doğrutulsunda, daha sağlıklı yerleşim alanların seçiminde etkili olmaları gerekliliğini ortaya koymak amaçlanmıştır. Birinci bölümde, Türkiye'de kentleşme boyutuna ve bununla ilgili toplu yerleşim alanları ve kentsel nüfus artışına sebep olan göç konularına değinmektedir. Özellikle kırsal alanlardan, büyük kentlere doğru yapılan göçlerin etkisi ile kentsel çevre sorunları yaşanmaktadır. Örneğin, bazı büyük kentlerde, barınma gereksinimi ile ortaya çıkan gecekondulaşma sorunun bir çözümü olarak toplu yerleşmeler düşünülmüştür. ikinci bölümde, Türkiye'de yerel yönetimlerin ve belediyelerin yetkileri ele alınmıştır. Bu bölümde, yerel yönetimin grevleri ve yapay çevre planındaki etkileri üzerinde yoğunlaşmıştır. Aynı zamanda, yer seçimini etkileyen çevresel öğelere ve koşullara yer verilmektedir. Özellikle kirlilik ve kent planlaması ile ilgili sorunlara ve bunların sonucuna bakılmaya çalışılmıştır. Bunun bir sonucu olarak, yerel yönetimlerin yerel ihtiyaçların giderilmesi için duyarlı olmaları gereklidir. Üçüncü bölümde, bu çalışmanın sonucu ve değerlendirmesi yer almaktadır. Bir yerel yönetici, yapılan davranışların gelişme nedenleri ve beğeni kazanan yerler hakkında örnekler ile bilgi toplayarak, bunu gelişme amacı ile kullanabilir. Örneğin, neden insanlar bir parkı diğerlerine tercih ederler? Bu sonuçlardan yararlanarak, yerel yönetimler, insanların yerleşme seçimlerinde etkili olabilirler. 123 Sonuç olarak, yerel yönetimler ancak, özerklik ve hizmette halka yakınlık ve yetkilerinin merkeziyetçi anlayıştan uzakta olmakla işlevlerinde başarı sağlayabilirler. 124
Türkiye'nin mülki idare sisteminde merkeziyetçiliğin inşaası (1923-1949)

Türkiye'de Cumhuriyet yönetiminin kurulması ile birlikte yaşanan devrimler, devletin toprak üzerindeki yapılanmasını da değiştirmiştir. Osmanlı Devleti'nden devralınan miras, Cumhuriyet Dönemi mülki idare sisteminin oluşması konusunda önemli bir birikim sağlamıştır. Bu süreçte devlet merkeziyetçilik yönünde örgütlenirken, bu yapıyı sağlayabilmek için merkezi yönetimin taşra örgütüne özel bir görev yüklenmiştir. Bu anlamda 1929 tarihli Vilayet İdaresi Kanunu ile 1949 tarihli İl İdaresi Kanunu bu süreçte yapılan en önemli düzenlemelerdir. Bu bağlamda tez, 1923 ve 1949 yılları arasında devletin toprak üzerinde nasıl örgütlendiği, neden öyle örgütlendiği ve bu örgütlenmenin hangi dinamiklerin etkisi ile şekillendiği sorularına cevap arama amaçlı hazırlanmıştır.
1991 sonrasında Özbekistan yönetim sistemi ve yerel yönetim yapılanması

Oz Bu çalışmada Özbekistan ve Türkiye Cumhuriyetlerindeki yerel yönetim yapılanması mukayeseli incelenmiştir, Türkiye'de Anayasanın kabul ettiği yerel yönetim birimleri; il özel idareleri, belediyeler ve köylerdir. Özbekistan'da ise modern anlamda yerel yönetim yapılanması henüz gerçekleşmemiştir. Güçlü bir merkeziyetçilik bulunmaktadır. Özerklik, yerel yönetimlerin siyasi bir kurum olarak, yapı ve işleyiş itibariyle sahip olmaları gerekir bir niteliktir. Ancak Türkiye'deki yerel yönetimlerin özerkliği de tartışmalı bir yapıya sahiptir. Çoğulcu demokrasilerde yerel özerklik anayasada garanti altına alınmıştır. Bununla beraber, yerel yönetimlerin özerkliği sınırsız değildir. Türkiye'deki yerel yönetimlerin etki ve verimli olabilmeleri için özerk bir statüye kavuşturulması gerekmektedir. Bunun içinde sistemde köklü bir değişikliğe ihtiyaç vardır. Özbekistan'ın yapısı gereği bir geçiş dönemi gereklilik olarak görülmekte beraber, aşamalı bir şekilde demokratik - yerel yapılanmaya gidilmesi halkta kurumlarım sahip çıkmayı güçlendirerek kalkınmayı da hızlandıracaktır.
Neoliberal kentler ve şehir hakkı mücadeleleri

Bu çalışma, şehir hakkı kavramını ve bu kavramın bileşenlerini ortaya koymayı ve bu çerçevede kentsel mücadele pratiklerini çözümlemeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda ilk bölümde şehir hakkı kavramı ve unsurları, eleştirel kent teorisi bağlamında incelenmektedir. Sorun-çözüm tanımları, kapsamı ve hedefi detaylıca ele alınan kavramın, kapitalist üretim tarzıyla olan ilişkisi irdelenerek öngördüğü mekansal ve yaşamsal düzen aydınlatılmaktadır. Çalışma, şehir hakkı kavramı, şehir hakkı mücadeleleri ve şehir hakkının gerçekleşmesi arasındaki kuramsal ve pratik ayrım noktalarını ele almaktadır. Bu doğrultuda, şehir hakkının unsurları ile kapitalizme içkin ve neoliberal pratiklerle hız kazanan değişim değeri ve piyasalaştırma odaklı siyasaları arasındaki temel karşıtlık ve gerilim, çalışmanın temel düzlemini oluşturmaktadır. Söz konusu karşıtlıktan hareketle çalışma, kent mekanındaki mücadele pratiklerini, şehrin özgün niteliklerinin, neoliberal uygulamalar aracılığıyla yok edilmesi üzerinden tanımlamaktadır. Çalışma bu kavramsal çerçeve üzerinden, şehir hakkı kavramını, kent mekanı ve yaşamının metalaştırılmasına yönelik bir kavramsallaştırma; şehir hakkı mücadelelerini bu durumun yansımalarına yönelik toplumsal talepler; şehir hakkının gerçekleşmesini ise, kavramın tüm unsurlarını içeren ve kapitalizmi aşmaya koşullu, radikal bir kırılma noktası olarak değerlendirmektedir.
Mali saydamlık: Türkiye'de büyükşehir belediyeler uygulaması

Yerelleşme ve mali saydamlık, kamu yönetim anlayışında yaşanan dönüşüm ile birlikte ortaya çıkan iki önemli ilkedir. Yerelleşme kamu kaynaklarının yerinden yönetilmesini ifade ederken, mali saydamlık ise mali konulara ilişkin bilginin varlığı ve söz konusu bilginin ulaşılabilir olmasıdır. Dünya genelinde yerelleşmeye ilişkin önemli düzenlemelerin söz konusu olduğu gibi, son yıllarda Türkiye'de de yerel yönetimlere yönelik düzenlemeler gerçekleştirilmiştir. Ancak yerelleşmenin amacına ulaşmasında kamu kaynaklarının rasyonel kullanılmamasından doğan sorunlar bulunmaktadır. Bu bağlamda yerel yönetimler düzeyinde bir gelişmenin sağlanabilmesi için iyi yönetişim ilkelerinden birisi olarak mali saydamlığın benimsenmesi gerekmektedir. Türkiye'de yerel yönetimler arasında hem kaynak kullanımı hem de kaynak elde etme bakımından büyükşehir belediyelerinin önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu açıdan bakıldığında büyükşehir belediyelerinde mali saydamlık önem kazanan bir yönetim ilkesidir. Çalışmada Türkiye'de 16 büyükşehir belediyesinde mali saydamlık düzeyi mali saydamlık endeksi ile araştırılmaktadır. Mali saydamlık düzeyinin ölçülmesinde uluslararası kuruluşların çalışmalarına ve mevzuata dayalı olarak mali saydamlık standartları belirlenmiştir. Bu bağlamda her bir büyükşehir belediyesine ilişkin mali saydamlık endeksi oluşturulmuştur. Mali saydamlık endeksi, alt ana endeksler olarak açık bütçe endeksi, belge içerik endeksi, internet sayfası endeksi ve bilgi talebi endeksinin ortalamasından hesaplanmıştır. Açık bütçe endeksi, büyükşehir belediyelerinin bütçe süreçlerinde saydamlığa ilişkin bütçe personeli ile yapılan yüz yüze anketlerden elde edilerek oluşturulmuştur. Belge içerik endeksi, temel mali belgelerin kapsamında saydamlık ile ilgili standartların araştırılması ile elde edilmiştir. İnternet sayfası endeksi, büyükşehir belediyelerinin internet sayfalarında saydamlık ile ilgili standartların araştırılmasıyla elde edilmiştir. Bilgi talebi endeksi ise bilgi edinme hakkı çerçevesinde talep edilen mali bilgi ve buna belediyelerin davranış türleri ile hesaplanmıştır. Dört ana alt endeksin ortalaması ile mali saydamlık endeksi oluşturulmuştur. Araştırmanın bulgularına göre, 16 büyükşehir belediyesi için mali saydamlık endeksi genel olarak %46. 2 ortalamaya sahiptir. Buna göre büyükşehir belediyelerinin mali saydamlık düzeyi sınfsal olarak orta düzeyde yer almaktadır.
Türkiye'de yönetim reformu çerçevesinde merkezden yönetim ve yerinden yönetim ilişkileri

Ülkelerin yönetim anlayışındaki değişimler ve bu değişimlerin etkileri gün geçtikçe siyaset ve toplum bazında kendisini hissettirmektedir. 1800'li yıllarda Amerika Birleşik Devletlerinde gündeme gelen kamu yönetimi paradigması, günümüz koşullarına ve ihtiyaçlarına uygun olarak bir değişim sürecine girmiştir. Bugün birçok ülke, vatandaşlarının ihtiyaçlarını karşılamak ve yönetim alanındaki krizleri aşabilmek adına geleneksel kamu yönetimi anlayışından vazgeçerek, yeni akımlara yönelmişlerdir. Yeni kamu yönetimi diye adlandıran bu yönetim tarzının uygulanışı ülkeden ülkeye farklılık göstermekle beraber tüm ülkelerde uygulanması gereken bazı temel özellikleri mevcuttur. Bu çalışmada geleneksel kamu yönetiminden sonra yeni kamu yönetimi anlayışına yol açan nedenler altında, Türkiye'de merkezi yönetim ve yerel yönetim arasındaki ilişkiler ve vesayet yetkisi yeni kanunlar ışığında incelenmiştir.
Türk Hukukunda yaşlı hakları

Dünya nüfusundaki hızlı yaşlanma toplumlarda, devletler tarafındannüfus yapısındaki değişikliklere paralel bir sağlık hizmeti sunulması beklentisiniyaratmıştır. Türkiye İstatistik Kurumu ve uluslararası kurumlarca yapılan nüfus projeksiyonlarına bakıldığında ileriki yıllarda genç ve yaşlı nüfusun toplumda eşit hatta yaşlı nüfus daha ağırlıklı olacak şekilde temsil edileceği görülmektedir. Nüfustaki yaşlanma ve yaşlı sayısındaki artış hızına paralel sağlık ve sosyal destek yapısının ivedilikle oluşturulması bir zarurettir. Çünkü 65 yaş üstü bireylerin genç nüfusa göre sağlık bakım gereksinimleri ve sosyal bakım ihtiyaçları daha fazla olacaktır. Oluşturulacak politika, program ve mevzuatlar yaşam kalitesini ve genel sağlığı arttırma odaklı olmalıdır. Zira başarılı yaşlanma sağlık yanında psikolojik ve sosyal açıdan da tam bir iyilik halini gerektirir. ABD, Japonya, Almanya ve birçok AB Ülkesi sağlık ve sosyal bakım sistemleri incelendiğindegenelde düzenlemelerin yasa düzeyinde olduğu ve sağlık yanında bakım hizmetinin de güvence altına alındığı görülmektedir. Ülkemizdeki düzenlemegenelge ve yönetmelikten öteye gidememiş olup, gecikmeksizin özellikle yasa düzeyinde düzenleme yapılmalıdır.
Mevsimlik gezici tarım işçilerinin kamu hizmetlerinden yararlanması üzerine bir değerlendirme: Kırşehir ili örneği

Kapitalizmin gelişmeye başladığı 18. yüzyıldan bu yana, tarımın yapısall dönüşüm süreçleri, mülksüzleşen köylülüğü piyasa gereklerine ve sermayeye tabi hale getirmiştir. Bu çalışma temel olarak hem dünya hem de Türkiye tarım politikaları bağlamında küçük köylülüğün mevsimlik tarım işçisine dönüşme sürecini ele almaktadır. 2018 yılı temmuz ayında Kırşehir ilinin Boztepe ilçesi kırsalında 118 mevsimlik tarım işçisiyle saha çalışması yapılmıştır. Mikro bir perspektiften, Boztepe özelinde, Türkiye tarımının yoğun emek süreçlerinde yer alan mevsimlik tarım işçilerinin çoğunun devletle yurttaşlık bağı dışında pek bir hukuki bağı olmadığı görülmektedir. Bu çalışma, Boztepe kırsalında yapılan saha çalışmasından elde edilen bulgular ışığında, sosyo-ekonomik yönden dezavantajlı bir grup olan mevsimlik tarım işçilerinin aldıkları/alamadıkları kamu hizmetlerinden faydalanma düzeyini tespit etmeyi amaçlamaktadır.
Endonezya'da idari reform: Cumhurbaşkanlığı örneği 1998 - 2014

Bu çalışma, 1998 - 2014 yılları arasında Endonezya'da uygulanan idari reformları incelemeyi amaçlamaktadır. Endonezya cumhurbaşkanlığı'nın idari reform politikalarındaki uygulamaları çalışmanın örnek inceleme alanı olarak seçilmiştir. Endonezya Cumhurbaşkanı Suharto'nun 21 Mayıs 1998 tarihinde istifa etmesi ile 1967 yılından 1998 yılına kadar iktidarda olan Orde Baru askeri rejimi sona ermiş ve Endonezya'da 'Reform Dönemi' başlamıştır. Genel olarak, idari reform iki aşamada gerçekleşmiştir. İlk reform aşamasında (1998-2009), siyasi ve idari sisteminin yeniden düzenlenmesi ile yolsuzlukların önlenmesi ve denetim politikaları, idari reformun ana odağını oluşturmaktadır. İkinci reform aşamasında (2009-2014), bürokratik reform programı ile bürokrasiyi daha profesyonel hale getirmek amaçlanmıştır. Endonezya'daki idari ve bürokratik reform, örgütlenme, mevzuatın yeniden düzenlenmesi, çalışma yöntemi, insan kaynakları yönetimi, denetim, hesap verebilirlik, kamu hizmeti ve zihniyet ve çalışma kültürü gibi sekiz değişim alanını kapsamaktadır. Endonezya'daki idari reform halen bürokrasiyi kamu yönetiminde önemli bir faktör olarak görmektedir. Endonezya'daki idari reform, bürokrasinin ortadan kaldırılmasına değil, bürokrasinin iyileştirilmesine odaklanmaktadır. Bu tez, idari reformun, onu şekillendiren tarih, siyasi ve idari bağlam yönlerine yerleştirilmesi gerektiğini savunmaktadır. Bu varsayımla, 1998'den bu yana Endonezya Cumhurbaşkanlığı teşkilatındaki idari reformun, anayasa, siyasal sistem ve idari yapısındaki değişiklikler gibi siyasi-idari yönleriyle, büyük reformların bir parçası olarak anlaşılması gerekmektedir. İdeal ve etkin bir cumhurbaşkanlığı teşkilatı oluşturmak için her zaman bir çaba gösterilmektedir. Bir tarafta idari ve bürokrasi reformu, yalın, verimli ve etkili bir örgütlenmeyi yönlendirirken diğer tarafta mevcut siyasi ve idari durum, cumhurbaşkanlığı teşkilatını büyük, verimsiz ve örtüşen görevlerin olduğu bir örgüt haline getirmektedir. Bürokraside daha temel bir biçimde değişiklikler yapılabilmesi için bürokratik reformlara ilişkin politika ve uygulanmaların iyileştirilmesine ihtiyaç duyulmaktadır.
Toplumsallaşma sürecinde özel güvenlik mesleği ve bu mesleğin uygulayıcılarına yönelik tutumların oluşumunda iletişimin rolü: Kocaeli Üniversitesi örneği

Güvenlik, Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisinde de yer verilen önemli bir insani gereksinimdir. Geçmişten günümüze yaşanan tarihsel sosyolojik süreçte güvenlik devlet tarafından sağlanan bir hizmet gibi görülse de özellikle nüfusun artması, ekonomik gelişmeler ile birlikte kişisel/özel girişimlerle de sağlanan bir hizmet haline gelmiştir. Bu noktada kişilerin, kurumların veya eşyaların güvenliğini sağlayan meslek kolu olarak özel güvenlik hizmetleri karşımıza çıkmaktadır. Bu hizmetlerden ihtiyaç duyulması halinde kamu kurumları da faydalanabilmektedir. Bu kurumların başında da sahip oldukları popülasyon ile üniversiteler yer almaktadır. Odağında insan ile etkileşim/ilişki olan özel güvenlik mesleğinin uygulayıcılarının bu noktada etkili iletişim becerilerine sahip olması gerekmektedir. Etkili iletişim ile birçok sorunun daha baş göstermeden önüne geçilmesi mümkünken iletişimde yapılacak en ufak hata bile çok ağır olumsuz sonuçlar doğurabilmektedir. Bu bağlamda iletişimsel bir perspektiften, özel güvenlik mesleğinin uygulayıcıları olan özel güvenlik personellerinin mesleğe yönelik algısı ve iletişime yönelik yaklaşımlarını ortaya koyabilmek amacıyla Kocaeli Üniversitesi Koruma ve Güvenlik Şube Müdürlüğü Biriminde çalışan 20 katılımcı ile derinlemesine görüşme gerçekleştirilmiştir. Örnekleme dahil edilen 20 kişi, en kapsamlı veriyi verme ihtimalleri göz önüne alınmış ve bu kişiler amaçlı örnekleme yöntemiyle belirlenmiştir. 15 Nisan 2019 - 15 Mayıs 2019 tarihleri arasında gerçekleştirilen görüşmede katılımcılara toplamda 6 ayrı bölümden oluşan 38 adet soru yöneltilmiştir. Araştırma sonuçlarına göre, özel güvenlik görevlisinin bireylerle etkili bir iletişim kurabilmesi için; diksiyonu düzgün olması ve hitap becerisine sahip olması, empati kurabilmesi, kendine güveni olması, mesleki bilgilere sahip olması, ikna kabiliyeti olması, kişisel gelişimini tamamlamış olması, sakin bir tavra sahip olması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca halihazırdaki müfredatta yer alan özel güvenlik eğitimlerinin yetersiz olduğu ve iletişim derslerinin saatlerinin eksik olduğu da ulaşılan diğer sonuçlar arasındadır.
Savaşın ekonomi politiği üzerine Sümer dünya sistemi örneği

Bu çalışmada kar-yatırım döngüleri çerçevesinde savaşın ekonomi politiği incelenmiştir. Bu bağlamda Aşırı Kar-Aşırı Yatırım, Aşırı Kar-Düşük Yatırım, Düşük Kar-Düşük Yatırım, Düşük Kar-Aşırı Yatırım Döngülerinin Sümer ve Amerikan dünya-sistemindeki etkileri savaşın ekonomi politiği çerçevesinde ele alınmıştır Sonuç olarak Aşırı Kar-Düşük Yatırım döngüsünün savaşı tetişklediği ileri sürülmüştür. Aşırı Karar-Düşük Yatırımın grafiksel gösterimindeki eğimsel açısı Kocaoğlu savaş tetikleyicisi olarak isimlendirilmiştir.
Sivil itaatsizliğin politik anlamı

Bu çalışmada sivil itaatsizlik kavramının tanımı, yöntemi ve özellikleri ayrıntılı biçimde ele alınmıştır. Sivil itaatsizliğin diğer eylem biçimlerinden farkları belirlenmiş ve hangi eylemlerin sivil itaatsizlik olarak adlandırılabileceği ortaya konmuştur. Farklı siyasal sistemlerde sivil itaatsizliğin politik anlamı, çeşitli siyaset bilimci ve düşünürlerin görüşleri bağlamında değerlendirilmiştir.
Belediyelerde norm kadro süreci

Son yıllarda küreselleşmenin de etkisiyle çağdaş dünyada meydana gelen hızlı değişim ile birlikte ortaya çıkan yeni yönetim yaklaşımları insan faktörünün önemini arttırmıştır. Bu durum genelde kamu kurumlarının özelde ise belediyelerin yeniden yapılanmaları ihtiyacını doğurmuştur. Bu değişimin/yapılanmanın gerçekleşebilmesi için insan kaynakları sisteminin sağlıklı işlemesi bir gerekliliktir. Türkiye'de belediyeler yapı, kadro ve insan gücü açısından kamu yönetim sistemi içinde önemli bir yere sahiptir. Belediyeler kalite ve nitelik olarak insan kaynakları sistemini sürekli izlemek ve değişen koşullara hazır hale getirmek durumundadır. Norm kadro çalışmaları bu açıdan önemli bir araçtır. Belediyelerde norm kadro sürecinin anlatıldığı bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde belediyelerin örgüt ve insan kaynakları yapısının kavramsal ve teorik çerçevesine değinilmiştir. İkinci bölümde belediyelerde norm kadro süreci incelenmiştir. Üçüncü bölümde İstanbul Büyükşehir Belediyesi İnsan Kaynakları Müdürlüğü'nde yapılmış olan bir norm kadro çalışması anlatılmıştır.
Kamu yönetiminde toplam kalite yönetiminin benimsetilip, uygulanabilirliğinin artırılmasında halkla ilişkilerin rolü

Danışman: Yrd. Doç. Dr. Hüseyin Gül Bu tez, sanayi devriminin ürünleri olan ulus - devlet, ulusçuluk, modernite, bürokrasi ve fordist üretim tarzı gibi kurum, kavram ve yapıların sorgulanıp eleştirildiği günümüzde, kamu yönetiminin klasik Weberyen yapısının da değiştirilmesi gereği üzerine kurulmuştur. Tezin amacı, kamu yönetiminde klasik bürokratik anlayış yerine önerilen toplam kalite yönetiminin, halkla ilişkiler yoluyla benimsetilip uygulanabilirliğinin artırılıp artırılamayacağını sorgulamaktır. Bu genel amaç doğrultusunda, tez çalışmasında genel anlamda yönetimin tanımı ve tarihçesi aktarılmış; kamu yönetiminin bir disiplin olarak gelişimi, klasik ve yeni yönetim yaklaşımları, TKY'nin ortaya çıkışı ve klasik yönetim yaklaşımına getirdiği eleştiri ve katkılar incelenmiş ve TKY yaklaşımına karşı görüşler ele alınarak eleştirel bir irdelemesi yapılmıştır. Daha sonra halkla ilişkilerin tanımı, tarihçesi, hizmet kalitesinin geliştirilmesine nasıl katkı sağlayabileceği incelenmiş ve bu süreçte kurum içi iletişimin önemi üzerinde durulmuştur. Son bölümde, Türk Kamu Yönetiminin genel yapısı ve sorunları irdelenmiş; sorunlara Toplam Kalite Yönetimi çerçevesinde geliştirilebilecek çözümler değerlendirildikten sonra, TKY ve halkla ilişkilerin Türk kamu yönetimine uygulanabilirliği tartışılmış, karşılaşılan engeller ve Türk kamu yönetiminde TKY ve halkla ilişkiler uygulamalarından örneklere yer verilmiştir. Çalışma sonunda elde edilen bulgular, bilgi-iletişim devriminin teknolojik ve ekonomik yapısını oturtmuş, sosyo-kültürel açıdan gelişmiş ülkelerde uygulanan yönetim süreç ve modellerinden birisi olan ve ağırlıklı olarak işletmeler için geliştirilen TKY modelinin, Türkiye gibi gelişmekte olan bir ülkenin kamu kurumlarında uygulanabilirliği konusunda sıkıntılar olduğuna işaret etmektedir. Eğer Türk kamu yönetiminin yeniden yapılanma sürecinde TKY modeli uygulanacaksa, ancak halkla ilişkiler stratejileriyle desteklendiği taktirde başarılı olması mümkündür.
Çevre politikasının bütünleştirilmesi ve bölgesel gelişme: Türkiye örneği

Son otuz yıldan fazla süredir, çevre sorunları sadece ulusal ve ulus-altı düzeyde değil, uluslararası düzeyde de siyasi tartışma, politika yapımı, kurumsal reform ve eylemlerin öznesi halindedir. Çevre Politikasının Bütünleştirilmesi ilkesi 1970'lerden sonra uluslararası çevre söyleminde önemli etkiye sahip olan sürdürülebilir gelişme kapsamında ortaya çıkmıştır. Bu ilke çevresel değer ve çıkarların çevreye etkide bulunabilecek insan düşünce ve eylemlerine entegresini gerekli kılar. Çevresel koruma ve sosyal gelişmeyi içeren sürdürülebilir gelişme kavramı ve onun temel ilkesi olan Çevre Politikasının Bütünleştirilmesi küreselleşme ve yerelleşme çağında giderek odak noktası haline gelen ulus-altı bölgesel gelişme politikalarının oluşmasında belirleyici olmuştur. Bu bağlamda, çalışmanın amacı Türkiye'de bölgesel gelişme politikalarına çevre korumanın entegre edilip edilmediğini tartışmaktır. Çalışma iki bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, Çevre Politikasının Bütünleştirilmesinin kavramsal, kuramsal ve tarihsel çerçevesi incelenmiş ve Türkiye'deki mevcut durum analiz edilmiştir. İkinci bölümde ise Çevre Politikasının Bütünleştirilmesi bölgesel gelişme politikaları açısından değerlendirilmiştir.
Yeni kamu işletmeciliği yaklaşımı ve Bursa Nilüfer Belediyesi örneği üzerinden sorgulama

Tüm dünyada demokratikleşme, küreselleşme, yerelleşme, özelleştirme, gibi süreçlerin gelişmesi ile birlikte kamu yönetiminin rolü ve fonksiyonlarında da değişime gidilmesi düşüncesi, ülkemizin de gündemindeki önemli konulardan biridir. Devletin yetkilerinin ve faaliyet alanlarının sınırlandırılması gerektiği neredeyse genel bir kanı haline gelmiştir. Kalite, etkinlik, verimlilik gibi kriterler açısından geçerliliğini yitiren geleneksel kamu yönetimi sistemlerinin yerini yavaş yavaş yeni kamu işletmeciliği anlayışı almaktadır. Yeni sağ düşüncenin bir ürünü olan Yeni Kamu İşletmeciliği anlayışı çerçevesinde yerele daha fazla önem verilmeye başlanmıştır. Bugün, Türkiye'de siyasal, yönetsel ve sosyal yapıya ilişkin önemli düzenlemeler yapılmaktadır. Küreselleşme sürecine bağlı olarak gerçekleşen bu düzenlemeler, 1980'lerden bu yana ekonomik yapının yeni-liberal eksenli politikalarla dönüştürülmesi çalışmalarının bir devamıdır. Dönemin siyasal ve yönetsel yapılanması ise, yeni sağ anlayış çerçevesinde belirlenmektedir. Bu anlayışın Türk Kamu Yönetimi'nde öngördüğü dönüşüm, özellikle 2000'li yıllardan sonra kamu yönetiminin yeniden düzenlenmesi amacıyla çıkarılan yasa ve tasarılarda somutluk kazanmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde klasik kamu yönetimi anlayışı irdelenmiş ve paradigma değişimini gerekli kılan yönetimsel sorunlar irdelenmiştir. Ardından bütün dünyada büyük değişim ve dönüşüm hareketlerine neden olan Yeni Kamu İşletmeciliği anlayışı ele alınmış ve ayrıntılı bir şekilde incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde 2000 yılından başlayarak günümüze kadar gerçekleştirilen reform çabaları ele alınmış, bu çerçevede, Kamu Yönetimi Temel Kanunu Tasarısı, İl Özel İdaresi Kanunu, Belediye Kanunu ve Büyükşehir Belediyesi Kanunu incelenmiştir. Bu inceleme sonucunda, kamu yönetiminde yeniden yapılandırmanın genel bir değerlendirmesi yapılarak reformların nasıl bir mantık ve anlayışla gerçekleştirildiği ortaya konmaya çalışılmıştır. Çalışmanın son bölümünde ise Nilüfer Belediyesi ve Nilüfer Belediyesinin Yeni Kamu işletmeciliği Uygulamaları incelenmiştir.
Türkiye'de yerel yönetişim ve kent konseyleri: Adana örneği

Kent konseyleri 2005 yılında Türkiye'de Yerel Gündem 21 eylem planının üçüncü aşamasıyla beraber Türk hukuk sistemine girmiş ve 2006 yılına gelindiğinde ise tüm belediyelerde kurulmaları zorunlu hale getirilmiştir. Ülke genelinde örgütlenme modelleri oluşturarak yerele yayılan kent konseyleri, kendilerine biçilen görev ve sorumluluklar açısından bakıldığında yerel demokratik yönetişim aracı görevini üstlenen platformlar oldukları görülmektedir. Kent konseylerinin, bulundukları kentle ilgili istenilen konuda, ortak aklı harekete geçirerek görüş oluşturma kabiliyetleri, yerel yönetişimin hayata geçirilmesi noktasında kendilerine önemli bir görev yüklemiştir. Bu çalışmada yönetişim ve yerel yönetişim kavramı üzerinde durularak, kent konseyleri yerel yönetişim bağlamında ele alınmış ve son bölümde ise Adana Kent Konseyi yerel yönetişim bağlamında değerlendirilmeye çalışılmıştır.