turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de yapılan kalkınma planlarındaki kentleşme politikalarının değerlendirilmesi

Kent ve kentleşme kavramları, ülkelerin gelişmişliklerini gösteren ve aynı zamanda insanların da gelişimini etkileyen önemli kavramlardır. Türkiye'deki kentleşme sürecine bakıldığı zaman, Cumhuriyet öncesinde Osmanlı ve Selçuklu zamanında tam anlamıyla kentleşmeye yönelik adım atılmadığı görülmektedir. Cumhuriyet sonrasında ise, sanayileşmeyle aynı döneme denk gelen kentleşme Türkiye'nin sermaye yetersizliği sebebiyle ikinci plana atılmıştır. Nihayet 1980 ve sonrası dönemde ise kentleşmeye gereken önem yavaş yavaş verilmeye başlanmıştır. Temel amacı ülkelerin gelişmesine katkıda bulunmak olan kalkınma planları ile kentleşme politikaları arasında amaç bakımından bir ilişki bulunmaktadır. Bundan dolayı kalkınma planlarındaki kentleşme politikalarının değerlendirilmesi, varsa eksikliklerin tespit edilmesi amaçlanmıştır. Bu bağlamda üç bölümden oluşan tez çalışmamızın birinci bölümünde kent, kentleşme, kentlileşme, Türkiye'de kentleşme süreci, kalkınma, kalkınma kavramları hakkında bilgi verilmiş, ikinci ve üçüncü bölümlerde ise, planlı dönemden günümüze kadar yapılan on kalkınma planında kentleşme politikalarına ne derece ve nasıl yer verildiği tarihsel, betimsel yöntemler kullanılarak ve literatür taraması yapılarak ortaya konulmaya çalışılmıştır. Sonuç kısmında ise, özellikle oluşturulan ilk beş kalkınma planında kentleşmeye ilgili yeteri kadar çalışma yapılmadığı görülmüştür. Daha sonra yapılan kalkınma planlarında ise, sürdürülebilirlik ilkesi göz ardı edildiği tespit edilmiştir. Bu politikaların daha etkili olabilmesi için önerilerde bulunulmuştur.
Kentsel koruma projelerinde aktörlerin örgütlenmesi: Gaziantep, Kuşadası ve Mudurnu örnekleri üzerinden Türkiye'nin tarihi dokularında uygulanabilir örgütlenme modellerine yönelik bir araştırma

Türkiye'de son dönemde yaşanan yasal ve toplumsal gelişmeler ışığında, kentsel koruma projelerinde yer alan aktörlerin süreç içinde oynadıkları roller ve aktörler arası ilişkiler irdelenmiştir. Çeşitli ölçek ve dinamiklere sahip tarihi kent dokularında başlatılan kentsel koruma projeleri incelenerek, aktörlerin rolleri ve örgütlenme biçimlerinin proje başarısı ve kentsel dinamiklerle ilişkisi anlaşılmaya çalışılmıştır. Tezin başlıca hipotezleri şöyledir:1. Bir kentsel koruma projesinin başarılı olması için projenin yasal, mali, toplumsal, bilimsel ve yönetsel niteliklerini karşılayacak, yetkili, yatırımcı, kullanıcı, uzman ve proje sahibi aktörlerin tümünün etkin rol aldığı bir örgütlenme yapısı bulunmalıdır.2. Kentsel koruma projelerinin örgütlenme biçimleri, projenin yer aldığı kentsel ortamdaki imar hareketliliğine ve kentsel ölçeğe göre farklılaşmaktadır. Araştırma sonuçlarının Hipotez 1'i genel anlamda desteklediği, Hipotez 2'yi ise bazı noktalarda desteklediği gözlenmiştir. İncelenen örnek projelerde, geleceğe ilişkin iyimser öngörüler ve kararlı tavırlar görülmektedir. Kentin kimliğinin gelişmesi, proje alanlarının 'cazibe merkezlerine' dönüşmesi, yerel yönetimin ve halkın projelerden sosyal ve ekonomik beklentilerinin oluşması, bilimsel niteliğin iyileşme çizgisinde ilerlemesi ve koruma kültürünün gelişmesi, kentsel koruma projelerinin başarıları olarak sayılmalıdır. Ortaya çıkan tabloda risk içeren noktalar da görülmektedir. Koruma konusundaki üretkenliğin bilimsel nitelikten ödün vermeden sürdürülmesi için, olabildiğince çok sayıda tarafın olumlu ilişkiler kurması, böylece verimli ve etkili bir eşgüdüm ve işbirliği düzeninin yaratılması önemini korumaktadır. Bu nokta, özellikle 'Uzman' ve 'Kullanıcı' rolündeki yerel sivil toplum gibi, bilimsel nitelik ve toplumsal katılım gibi konularda proje süreçlerini 'Denetleyici' aktörler, 'Yatırımcı' ve 'Yetkili' rolündeki belediye ve mal sahipleri gibi projelerin gerçekleşmesi için gereken ivmeyi sağlayan 'Yürütücü' aktörler arasındaki iletişim, denge ve eşgüdüme odaklanmaktadır.
Yolsuzluğun Türkiye ve uluslararası düzeyde algılanması ve çözümüne ilişkin öneriler

Yolsuzlukla eyleminin algılanışının anlatılmaya çalışıldığı bu tezde, yolsuzluğun tanımı, sebepleri ve unsurları üzerinden genel bir değerlendirmeye varılmaya çalışılmıştır. Bu amaçla yolsuzluk eylemlerinin etki edebileceği alanlar tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu alanlara ilişkin olarak çözüm önerilerinin neler olabileceği konusunda uluslararası örgütlerin ve sivil toplum kuruluşlarının yapmış oldukları katkıların sonuçları değerlendirilmiştir. Türkiye, yolsuzlukla mücadele konusunda alınan tedbirlere uyum göstermeye çalışmış ve sözleşmeleri imzalayarak ulusal mevzuatı içine sokmuştur. Ayrıca hazırlanmış olan ölçüm kriterleri de Türkiye'nin yolsuzlukla mücadele konusunda atmış olduğu adımların sonuçlarını ve bu amaçla Türkiye'nin yolsuzlukla mücadele konusunda gelişimi göstermesi bakımından önemli olmuştur.
Küresel ısınma Avrupa Birliği ve Türkyie

Bu çalışmada, iklim değişikliği bağlanımda, Avrupa Birliği'nin Kyoto Protokolünden dolayı aldığı yükümlülükleri yerine getirebilme olasılığı irdelenmektedir. AB enerji politikasının, iklim değişikliği politikası ile uyumu başta olmak üzere, küresel ısınmaya neden olan fosil yakıtlar ve bunların alternatiflerini oluşturan yenilenebilir enerji kaynaklarının gelecekteki projeksiyonları ele alınmaktadır. Böylece İklim Değişikliği politikasının özünü oluşturan enerji ve çevre politikaları karşılaştırılarak, AB'nin iklim değişikliği çalışmalarına bugüne kadar yaptığı ve bundan sonra da yapabileceği katkı ortaya konmaktadır. Bilindiği gibi Türkiye OECD üyesi olduğu için sera gazı emisyonlarını indirme yükümlülüğü bulunmaktadır. Aynı zamanda, AB'ye katılmak için aday ülke konumunda bulunması, iklim değişikliğine dönük politikaların uygulanması açısından ayrıca büyük önem taşımaktadır. Türkiye'nin iklim değişikliği bağlamında, AB'nin sahip olduğu enerji ve çevre standartlarına ulaşması gerekmektedir. Bu nedenle burada, adaylık sürecinde bulunan Türkiye'nin, iklim değişikliği ile ilgili mücadelede içinde bulunduğu şartlar ve uyguladığı politikalar değerlendirilerek, AB ile karşüaştınlmaktadır. Bu değerlendirme Türkiye'nin İDÇS'nin getirdiği yükümlülükleri yerine getirip getiremeyeceğinin anlaşılmasına yardımcı olmasının yanında, AB'ye aday ülke konumunda olan Türkiye'nin iklim değişikliği politikaları ve gelinen süreç açısından çevre ve enerji politikalarının AB ile uyumunu da ortaya koymaktadır. Bir başka anlatımla, iklim değişikliği konusunda AB'nin ortaya koyduğu standartların Türkiye tarafından gerçekleştirilme düzeyi anlaşılmaya çalışılmaktadır. Yapılan değerlendirmeler sonucunda AB'nin emisyon indirim hedefini 273 kısmen geçekleştirdiğini buna karşın Türkiye'nin herhangi bir emisyon indirimini gerçekleştirme olasılığının bulunmadığı ortaya çıkmıştır. Yıllara göre kullanılan enerji miktarına bakıldığında bu durum kolaylıkla görülmektedir, iklim değişikliği ile mücadelede uygulamaya konan araçların etkinliği, belli bir oranda ekonomik güç gerektirmektedir. Bu durum, gelişmekte olan ülkeler açısından içinden çıkılmaz bir sorun oluşturmasının ötesinde, gerçekte gelişmiş ülkelerden oluşan AB için bile henüz aşılabilmiş bir konu değildir. İklim değişikliği ile mücadelede gerekli olan ekonomik kaynak sorunu uluslararası alanda yürütülmeye çalışılan politikaların odağında bulunmaktadır. 274
Sürdürülebilir kentleşme kapsamında sakin şehir uygulaması: Yalvaç örneği

Bu çalışmanın amacı küreselleşme sürecinde aynılaşmış kentlerden biri olmak istemeyen kentlerin, sürdürülebilirliğini sağlama hedefi ile ortaya çıkan Cittaslow Birliğinin önemini ortaya koyarak, birliğe üye kentlerden biri olan Yalvaç ilçesinin ekonomik, sosyo-kültürel ve çevresel durumunu incelemektir. Bu çalışma Yalvaç'ın Sakin Şehir birliğine üye olduğu 2012 yılından bu yana yapılmış ilk tez çalışması olması nedeniyle ayrı bir öneme sahiptir. Çalışma kapsamında ilgili literatürün taraması yapılarak, Cittaslow hareketinin ortaya çıkış nedenleri, gelişimi ve üye kentlerin sağlaması gereken kriterlerden bahsedilmiştir. Ayrıca çalışmada Cittaslow birliğine ülkemizden üye olan kentlerin genel değerlendirilmesi yapılmıştır. Araştırmada literatürden elde edilen 51 soru ve ifadeden oluşan anket formu ile Yalvaç'ta yaşayan kişilerin Sakin Şehir algıları ve destekleme ölçüleri belirlenmiştir. Anket 2018 yılında ilçede yaşayan farklı demografik özelliklere sahip 447 kişi ile yüz yüze görüşülerek yapılmıştır. Verilerin analizinde tanımlayıcı istatistiklerle birlikte faktör ve regresyon analizleri kullanılmıştır. Uygulama sonucunda Yalvaç halkının Sakin Şehir kavramını bilme düzeyleri ile kentlerinin Sakin Şehir unvanına sahip olduğunu bilme düzeylerinin yüksek olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca Sakin Şehir olmanın Yalvaç'ın çevresel ve kültürel değerlerini koruma noktasında katkı sağladığı ancak ekonomi ve refah bakımından katkısının daha düşük olduğu anlaşılmıştır.
Afganistan İslam Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı: Kurumsal bir inceleme

karmaşık ve gelişmemiş sosyal ve politik yapı, finansal ve idari sorunlarla birleşince, idari hizmetler konusunda önemli sorunlara neden olmaktadır. Çalışmanın amacı; Afganistan Dışişleri Bakanlığı üzerine bir inceleme yaparak Dışişleri Bakanlığı'nın idari sorunlarına çözüm önerileri sunmaktır. Çalışmada yöntem olarak alan yazını taraması kullanılmıştır. Çalışma kapsamında; siyasi ve tarihi belgelerin arşivlenmesi ve Afganistan Dışişleri Bakanlığı'nın tarihi bilgilerine kamu erişiminin kısıtlanması nedeniyle daha ziyade kitaplar, makaleler, internet kaynakları, gazeteler kullanılmıştır. Bu nedenle, çalışmada Afganistan Dışişleri Bakanlığı'ndan güvenilir ve tarihi bilgilerin istenilen ölçüde elde edilememesi bazı kısıtlamalara neden olmuştur. Bu çalışma; Afganistan Dışişleri Bakanlığı'nın idari yapısına yönelik akademik bir incelemede başlangıç olması nedeniyle ve Afganistan'da yakın gelecekte bölgesel ve uluslararası arenada güçlü ve yetenekli bir diplomatik sistemin ortaya çıkmasına katkı sağlayacağı düşünüldüğünden önem arz etmektedir. Çalışmada Dışişleri Bakanlığı'na ilişkin iki temel sorun tespit edilmiştir. İlki, Bakanlığın personel kadrolarındaki etnik köken benzerliğidir. Bir başka deyişle, belli etnik kökenlerin personel kadrolarında daha fazla görülmesidir. Bakanlığın ikinci önemli sorunu ise, idari ve mali yapısında yaşanan sorunlardır. Mali kaynakların doğru kullanılamaması ve yönetimindeki istikrar eksikliği üzerinde durmak gerekmektedir. Sonuç olarak, Afganistan İslam Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı ile ilgili yapılan bu çalışma Bakanlığın eksiklerine dikkat çekerek daha iyi bir yapıya kavuşması için bazı önerilerde bulunmaktadır. Öncelikle, etnik kökene bakılmaksızın liyakat esasına göre görevlendirmelerin yapılması gerekmektedir. Ayrıca, Bakanlık içerisindeki mali sorunlar engellemek için gerekli mekanizmalar kurulmalıdır. Böylece Bakanlık daha doğru bir şekilde Afganistan halkına ve ülkesine hizmet edebilir.
Yerel yönetimlerde halkla ilişkiler ve kurumsal iletişim uygulamaları: Antalya Kepez Belediyesi ve Muratpaşa Belediyesi karşılaştırmalı örneği

Demokrasinin gereklerinden biri olan yerel yönetimlerde, halkın güvenini kazanmak halka ulaşmakla ve ulaşılabilir olmakla mümkündür. Yerel yönetim denilince akla gelen belediyelerin halkla ilişkiler ilkelerini yerine getirmesi; şeffaf, dürüst ve hesap verebilir olması gerekmektedir. Vatandaş ile yönetim arasında köprü görevi de gören belediyelerin, kurumsal iletişimin amaçlarından olan; örgüt ile dış çevre arasındaki bilgi alışverişini sağlayabilmesi son derece önem taşımaktadır. Bu çalışmada, iki farklı siyasi parti tarafından yönetilmekte olan belediyelerde yürütülen halkla ilişkiler çalışmalarına yönelik halkın memnuniyetini, ilçe belediye başkanları ve belediye çalışanları ile ilgili vatandaşın düşünceleri ve ilçe belediye başkanlarının halk ile ne denli etkileşim halinde oldukları belirlenmek istenmiştir. Araştırmaya konu olan iki belediyenin, halkla ilişkiler ve kurumsal iletişim uygulamalarına yönelik karşılaştırmalı analizi yapılmış ve bulgular değerlendirilmiştir.
19. yy Osmanlı idari modernleşmesi

19. yy boyunca Osmanlı Devleti'nde özellikle idari alanda yaşanan modernleşme uygulamalarını ele aldığımız bu çalışmada, Osmanlı idari modernleşmesinin kaynakları ve gelişim seyri, içsel ve dışsal dinamikleriyle birlikte değerlendirilmiştir. Sened-i İttifak, Tanzimat Dönemi ve I. Meşrutiyet ile II. Meşrutiyet dönemleri boyunca askeri, hukuki, vergi sistemi ve eğitim gibi alanlarda önemli idari düzenlemeler yapılmıştır. Yapılan bu düzenlemelerin Osmanlı Devleti açısından tamamen kendi geleneksel değerlerinden keskin bir kopuş veyahut yabancılaşma şeklinde değil de daha çok yeni olanla geleneksel olanın bir tür sentezi gibi kendine has şekilde gelişmiştir.
Deprem sonrası konut politikaları: Türkiye örneği (1992 - 2011)

Bu çalışmada Türkiye'de ağır tahribatlara neden olan son 25 yılın üç önemli deprem hadisesi (1992 Erzincan Depremi, 1999 Marmara Depremleri ve 2011 VanDepremleri) sonrasında uygulanan konut politikaları tartışılmaktadır. Çalışma Türkiye'de konut arzında ciddi zararlara neden olan yıkıcı depremler sonrasında ortaya konulan konut politikalarını tartışmak ve bundan sonra uygulanacak olan konut politikalarında olumlu bir değişimin sağlanması için katkı sunmayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda öncelikle afet kavramı ve afet yönetimi uygulamaları ile konut politikası ve Türkiye'deki konut politikalarının evrimi incelenmiş sonrasında çalışma kapsamında incelenen depremler sonrasındaki konut politikaları değerlendirilmiştir. Çalışmada eleştirel bir yaklaşım benimsenerek konut politikaları ve sosyal politikalar yazınına olumlu bir katkı sağlanmaya çalışılmıştır. Veriler toplanılırken yerinde gözlem ve yüz yüze mülakatlar yapılmamıştır. Hali hazırda literatüre girmiş olan çalışmalardan istifade edilmiş teorik bir çalışmadır. Anahtar: 1992 Erzincan Depremi, 1999 Marmara Depremleri, 2011 Van Depremleri, TOKİ, Konut Politikası, Afet Yönetimi, Deprem.
Vatandaşların farkındalığı açısından e-devlet uygulamaları: Isparta örneği

Günümüzde gelişen bilgi ve iletişim teknolojileri ile birlikte vatandaşların da bu teknolojileri yoğun olarak kullanması sonucu değişen dünya ile birlikte vatandaşların da devletten beklentileri bu yönde değişim göstermiştir. Yönetim yapıları da merkezi ve yerel düzeyde bu değişime ayak uydurmak zorunda kalmışlardır. Bu süreçte elektronik hizmetler hem vatandaş hem de yönetimler açısından; kalite, verimlilik, etkinlik ve etkililik, şeffaflık gibi kavramları ön plana çıkarmıştır. Geleneksel yönetim anlayışının temel sorunları haline gelen verimsizlik, uzun süren kağıt temelli işlemler, dışa kapalılık, dikey hiyerarşik yapılanma gibi sebepler yönetim sürecinde adeta bir kambur oluşturmuştur. Bu süreçte gelişen bilgi ve iletişim teknolojileri kurtarıcı olarak görülmüştür. Bu değişim sürecinde vatandaş devlet arasındaki ilişkiler bir dönüşüme uğramıştır. Devlet kavramı e- öncekini alarak varlığını sürdürmeye devam etmiştir. e-Devlet olarak nitelendirilen yapılanma sadece işlemlerin bilgisayar ortamına taşınmasından ibaret değildir. Vatandaşların da bu süreçlere uyumu, e-Devlet hizmetleri konusundaki farkındalık düzeyleri e-Devlet sürecinde belirlenen hedeflere ulaşma açısından önem arz etmektedir. Bu çalışmada öncelikle e-Devlet kavramının kavramsal çerçevesi çizilmiş, daha sonra e-Devletin temelini oluşturan BİT konusunda Türkiye'deki vatandaşların bilinç düzeyini nitelendirebilecek veriler değerlendirilmiştir. Son olarak da bu kapsamda farkındalığı ölçmek üzere anket yöntemi ile inceleme yapılmıştır.
Kentsel hizmetlerin sunumunda alternatif bir yöntem olarak 'Dernek': Diyarbakır sarmaşık yoksullukla mücadele ve sürdürülebilir kalkınma derneği (2006-2016)

Kentsel hizmetler, toplumun yeniden üretimini sağlayan, değişim değerinin aksine kullanım değeri üzerinden tanımlanan hizmet alanlarıdır. Kentsel hizmetlerin ne olduğuna, nasıl üretileceğine ve kimin üreteceğine dair süregiden bir tartışma vardır. Bu hizmetleri üretenin kim olması gerektiğine dair tartışmalar, devlet ve özel sektör kıskacından çıkamamaktadır. Fakat toplumu, bu hizmetlerle ilgili süreçlerde nesneleştiren anlayışın ötesinde bir perspektif geliştirmek gerekir. Bunun yolu ise yeni bir kamusallığın inşasından geçmektedir. Böylece son zamanlarda özelleştirmenin konusu yapılan kentsel hizmetler, kent sakinlerinin/hemşehrilerin dahil olduğu kamusal alan aracılığıyla toplumsallaşabilecektir. Bu toplumsallaşma ihtiyacı temelde kent hakkı düşüncesine dayanmaktadır. Kent hakkı, sermaye ve devletin el koyduğu kent üzerindeki hak sahipliğinin kent sakinlerine aktarılmasını ifade eder. Belediyeler, bir yerel yönetim birimi olarak kentsel hizmetleri sunmakla yükümlüdür. Fakat hizmet birimi olmanın ötesinde demokrasiyle ilişkilendirilmesi, bu hizmetleri sunarken hangi yöntemleri kullanacağını belirlemektedir. Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi, kent hakkı gereği, yerel sivil örgütlenmeleri bir araya getirerek kurduğu Sarmaşık Derneği ile kentsel hizmet sunumuna hemşehrileri dahil etmeye çalışmıştır. Bu örnek uygulamadan hareketle kentsel hizmet sunumunda alternatif bir yöntem olarak dernek tartışılacaktır.
Sosyal politikaya katkısı açısından 5393 sayılı Belediye Kanunu

Kamu hizmetleri tüm toplumu yakından ilgilendiren hizmetlerdir. Ülkelerin ve toplumların yapısına, tarihi geçmişşlerine, kültürel özelliklerine ve gelişmişlik düzeylerine göre farklılıklar göstermekle birlikte, bu hizmetler ağırlıklı olarak merkezi idare ve mahalli idareler tarafından sunulmaktadır. Benzer şekilde, ülkemiz kamu yönetim sistemi de ana hatlarıyla merkezi idare ve mahalli idarelerdenoluşmaktadır. Tarihi süreçte bu idareler arasındaki görev ve yetki paylaşımının yönü ve ağırlık merkezi genel olarak merkezi idareden mahalli idarelere doğru olmuştur. Bu yöndeki değişim ve hareket, ülkemizin demokratik gelişim düzeyiyle deparalellikler göstermiştir. Avrupa Birliği'ne üyelik süreciyle de ilişkili olarak, son dönemlerde kamu yönetimi alanında önemli değişiklikler yapılmıştır. Kamu Yönetimi Reformuçalışmalarının en önemli ayaklarından birini oluşturan Yerel Yönetimler Reformukapsamında, İl Özel İdaresi Kanunu, Büyükşehir Belediyesi Kanunu ve Belediye Kanunu tamamen yürürlükten kaldırılarak, bu alanları düzenleyen yeni kanunlar kabul edilmiştir. Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren belediyelerle ilgili temel düzenleyicimetin olan 1580 sayılı Belediye Kanunu yürürlükten kaldırılmış ve 5393 sayılı yeni Belediye Kanunu kabul edilmiştir. Kanun ile mahalli idarelerin temel değerleri olan demokrasi, özerklik, katılım ve etkinlik ilkelerine işlerlik kazandırılması amaçlanmıştır. Kanun, mahalli nitelikte olan ve başka bir kurum ve kuruluşaverilmeyen görev ve hizmetlerin sunumunda belediyeleri genel görevli saymıştır. Kanun ile belediyelere, toplumun huzur, güven, refah ve mutluluğunuyakından ilgilendiren sosyal hizmetler alanında da önemli görev ve sorumluluklar verilmiştir. Bu tez çalışmamızda, öncelikli olarak sosyal hizmetler alanı ile ilgili yaklaşımı ve düzenlemeleri olmak üzere 5393 sayılı Belediye Kanunu incelenmiştir.
Türkiye'de bölgesel kalkınma politikalarının kurumsal analizi: Kalkınma ajansları örneği

Kalkınma sosyal, ekonomik ve kültürel gelişimi içerisinde barındıran bir kavramdır. Bu kavram, belli bir alanla sınırlandırılması halinde, ülke kalkınması ve bölge kalkınması gibi türlere ayrılabilmektedir. Bu ayrım kalkınma politikalarında da etkili olmuş ve 1950'lerden sonra bölgesel kalkınma politikaları dünyanın gündemini sık sık meşgul etmeye başlamıştır. 1970 ve 1980'li yıllara gelindiğinde ekonomik büyüme konusunda ortaya çıkan sorunların ortadan kaldırılabilmesi için merkezi yönetimlerin etkin olduğu yönetim anlayışından tüm paydaşların yönetimde etkin olduğu yönetim anlayışına geçilmeye başlanmıştır. Yönetim anlayışında yaşanan bu gelişmeler kamu politikalarında yeni aktörlerin oluşumunu hızlandırmıştır. Kamu politikalarının bir türü olan bölgesel kalkınma politikalarında bu dönemde kalkınma ajansları önemli aktörler haline gelmişlerdir. Bölgesel gelişmişlik farklarını azaltmak ve bölgesel gelişme hızına katkıda bulunmak ana hedefi ile kurulan kalkınma ajansları dünyada birçok ülkede çeşitli fonksiyonlar üstlenmişlerdir. Her ülkede kalkınma ajansları farklı kuruluş gerekçeleri ile ortaya çıkmıştır. Ülkemizde de 2006 yılında kurulmaya başlanan kalkınma ajansları kuruluşundan bugüne çeşitli faaliyetler yürüterek kuruluş hedeflerine varmaya çalışmıştır. Bu çalışmada kuruluşundan bugüne kalkınma ajanslarının gerçekleştirmiş olduğu faaliyetler incelenmekte, kalkınma ajanslarının iç ve dış paydaşlarının kalkınma ajanslarına ilişkin görüş ve önerilerine başvurularak elde edilen bulgular analiz edilmekte ve dünyadaki kalkınma ajansı uygulama örneklerine ilişkin veriler tahlil edilerek bölgesel kalkınma politikalarının önemli kurumlarından biri olan kalkınma ajanslarının kurumsal analizi gerçekleştirilmektedir. Çalışmada nicel yöntemin anket, nitel yöntemin ise görüşme ve doküman analizi tekniği ile birincil ve ikincil kaynaklardan elde edilen verilerden yararlanılmakta ve elde edilen bulgular analitik çözümleme yöntemi ile değerlendirilmektedir. Bu çalışma ile yapılan analiz sonucunda ajansların kuruluş hedeflerine varma başarısının; örgütün kurumsal, fonksiyonel ve finansal yapıları ile denetim ve insan kaynakları sisteminin bu hedefe varmasına imkan tanıyacak hale getirilmesine ve bu örgütlerin kurumsal itibar yönetimine uygun şekilde yönetilmelerine bağlı olduğu sonucuna varılmıştır.
Türkiye'nin modernleşme serüveninde bir simge: Şapka inkılȃbı

Türkiye'de modernleşme çalışmaları Osmanlı Devleti'nin 18. yy ıslahat hareketlerine kadar dayanmaktadır. Osmanlı döneminde başlayan modernleşme çalışmaları Osmanlı aydınlarını genel olarak üç görüş etrafında toplamıştır. Birinci görüş Osmanlı'da modernleşme hareketleri gerçekleştirilirken geleneklere bağlı kalınarak bilim ve teknikteki yeniliklerin alınması gerektiğini savunurken, ikinci görüş batı medeniyetini bir bütün olarak görmüş, batının hem geleneklerini hem de tekniğini birlikte alarak modernleşmeyi savunmuştur. Üçüncü görüş ise her türlü modernleşmeyi yanlış bularak her alanda geleneklerin korunmasını istemiştir. Cumhuriyet döneminde ikinci görüşe sahip aydınlar ülke siyasetine egemen olmuş ve batılılaşmayı tepeden inmeci bir şekilde uygulamaya başlamışlardır. Hedeflenen muasır medeniyet için öncelikle Osmanlının; siyasi, idari, hukuki sistemleri başta olmak üzere eğitimden kültür ögelerine kadar her alandaki uygulamalar ortadan kaldırılmış, yerine batı tarzı usuller getirilmiştir. Batılılaşma kapsamında getirilen usullerden biri de şapka inkılabıdır. Kılık kıyafet inkılabı kapsamında tamim edilen şapka giyme mecburiyeti ciddi tartışmalara, protestolara ve yargılanmalara sebep olmuştur. Bu çalışma ile Türkiye'nin modernleşme sürecinde adeta bir simge olan şapka ve onun arka planındaki Batılılaşma süreci analiz edilecektir.