turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Examining marital satisfaction in binational marriages, from an ecosystem perspective

Bu çalışmanın amacı, ekosistem bakış açısıyla çift-uluslu çiftlerin evlilik doyumunu incelemektir. Bu amaçla, bireysel özellikleri olarak, kişilik özellikler, kültürlenme tutumları ve algılanan sosyal destek; çift özellikleri olarak, çatışma çözme stilleri, kültürel mesafe ve dil becerileri; bağlamsal faktörler olarak, demografik özellikler, alınan sosyal destek, toplumsal tepkiler ve kök aile ilişkilerinin evlilik doyumu üzerindeki yordayıcı rolü araştırılmıştır. Bu çalışma kocaların Türk ve karıların Rus veya Alman olduğu, Türkiye'de yaşayan, en az 6 aydır evli olan ve karıların Türkçe bildiği Rus-Türk ve Alman-Türk çiftleri kapsamaktadır. Veriler, 81 Rus-Türk, 63 Alman-Türk, toplam 144 çift-uluslu çiftten toplanmıştır. Evlilik doyumu Çiftler Uyum Ölçeği ile değerlendirilmiştir. Bağımsız değişkenleri ölçmek için şu araçlar kullanılmıştır: Çoklu Kültür Kişilik Ölçeği, Kültürlenme Tutumları Ölçeği, Çok Yönlü Algılanan Sosyal Destek Ölçeği, Çatışma Çözüm Stilleri Ölçeği, Kültürel Uzaklık Ölçeği, Dil Yeterliliği İndeksi, Sosyal Ağ Ölçeği, Maddi Destek ve Bilgi Desteği Soruları, Olumsuz Toplumsal Tepkiler İndeksi ve Kök Aile ile İletişim İndeksi. Bu çalışmada Aktör-Partner Karşılıklı Bağımlılık Modeli kullanılmıştır ve etkileşimlerin yordayıcı rolü çoklu stepwise regresyon analizleriyle değerlendirilmiştir. Genel sonuçlar sadece kocaların ve karıların aileden alınan sosyal destek, olumsuz çatışma çözüm stilleri ve olumsuz toplumsal tepkiler puanlarının hem kendinin hem de partnerinin evlilik doyumunu yordadığını göstermektedir. Sonuçlar evliliğin işleyişini değerlendirirken üç seviyeyi de desteklemiştir. Bu çalışmanın bulguları, ilişkili literatür doğrultusunda tartışılmıştır. Klinik uygulamalara yansımalar ve sınırlılıkları değerlendirilmiştir.
Kader algısı-psikolojik iyi oluş ilişkisi üzerine bir araştırma

Bu araştırmanın temel amacı; kader algısı ve psikolojik iyi oluş arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Kader algısı Cebriyye, Mutezile ve Ehl-i sünnet olarak üç boyutta incelenmiş ve bu boyutların psikolojik iyi oluşla ilişkisi tespit edilmiştir. Araştırma nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama modeline göre tasarlanmıştır. Çalışmanın örneklemi 18-64 yaş arası, 307 (%33,6) erkek ve 607 (%66,4) kadın olmak üzere 914 katılımcıdan oluşmaktadır. Araştırmada kişisel bilgi formu, 'Kader Algıları Ölçeği' ve 'Psikolojik İyi Olma Ölçekleri-42' kullanılmıştır. Çalışmada kader algısı ve psikolojik iyi oluş arasında ilişkiler tespit edilmiştir. Ayrıca kader algısı ve psikolojik iyi oluş ile sosyo-demografik değişkenler arasında anlamlı farklılıklar tespit edilmiştir. Ehl-i sünnet kader algısı ve psikolojik iyi oluş toplam skoru arasında pozitif yönde anlamlı ilişki ve Cebriyye kader algısı ve psikolojik iyi oluş toplam skoru arasında negatif yönde anlamlı ilişki tespit edilirken Mutezile kader algısı ve psikolojik iyi oluş toplam skoru arasında anlamlı ilişki bulunamamıştır. Mutezile kader algısı, psikolojik iyi oluşun özerklik, bireysel gelişim ve kendini kabul boyutlarıyla pozitif yönde anlamlı ilişkiye sahiptir. Ehl-i sünnet kader algısı psikolojik iyi oluşun çevresel hakimiyet, bireysel gelişim, diğerleriyle olumlu ilişkiler, yaşam amacı ve kendini kabul boyutlarıyla pozitif yönde anlamlı ilişkiye sahiptir. Cebriyye kader algısı ise psikolojik iyi oluşun tüm alt boyutlarıyla negatif yönde anlamlı ilişkiye sahiptir. Bireyin olayları anlamlandırırken kendisine ve Tanrıya ortak yükleme yapması olarak ele alınan Ehl-i sünnet kader algısı psikolojik iyi oluşla pozitif ilişkiye sahiptir. Bireyin yüklemelerini sadece Tanrı odaklı yapması olarak ele alınan Cebriyye kader algısı ise psikolojik iyi oluşla negatif ilişkilidir. Tabiatüstü yükleme ihtiyacının tatmin edilmediği bir kader algısı olarak ele alınan Mutezile kader algısı ile psikolojik iyi oluş arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır. Mutezile kader algısı ile psikolojik iyi oluşun bireyselliğin daha ön planda olduğu boyutları arasında pozitif ilişki vardır.
A Reliability study of the teacher behavior observation scale

Bu tez 1991 yılında Fathi ve Erkman tarafından geliştirilen Öğretmen Davranışları Gözlem Ölçeği'nin güvenirlik çalışmasını içermektedir. Güvenirlik çalışması iki teknikle yürütülmüştür: gözlemciler arasındaki güvenirlik ve ölçeğin içtutarlılığı. Gözlemciler arasındaki güvenirliğin amacı iki ayrı çiften oluşan gözlemciler arasındaki ölçmelerin farklı olup olmadığını görebilmekti. Her çift yedi farklı anaokulundan 10 anaokulu öğretmeni gözledi. Bütün ölçek için gözlemciler arasındaki en düşük ve en yüksek anlaşma yüzdeleri, Pearson korelasyonları ve Rulon katsayısı hesaplandı. Her madde için gözlemciler arasındaki minimum ve maksimum anlaşma yüzdeleri de hesaplandı. ÖDGÖ' nin 74 maddeden oluşmasma rağmen sadece 57 madde gözlendi. 57 maddenin çoğu da güvenilir bulundu. İçtutarlılığm amacı ÖDGÖ' nin bir ölçeğin özelliklerini karşılayıp karşılamadığını görmekti. içtutarlılık çalışması 30 öğretmen gözleyen şimdiki araştırmacının verileriyle yürütüldü ( her bir gözlemci ile 10 öğretmen ). Bütün ölçek için madde - artan korelasyonları ve Cronbach alpha katsayısı hesaplandı. Birinci ve ikinci analizlerin sonuçlan bütün ölçek için anlamsız sonuçlar verdi. Her madde öğretmen için birbirinden bağımsız olarak bilgi verdiğinden ÖDGÖ' nin bir Ölçeğin özelliklerini karşılanmadığı şeklinde sonuca varıldı. Bu nedenlerle, bu araç ölçek olarak değil gözlem ' formu ' olarak düşünülmelidir. Çalışmanın sonuçlarına bağlı olarak, kolay gözlem için bu aracın kısaltılması önerilmektedir. Bu araç ölçek olarak tekrar geliştirilebilir veya gözlem formu olarak değiştirilebilir. Her bir kategorinin altındaki maddelerin birbirleriyle olan ilişkilerinin de tekrar gözden geçirilmesi önerilmektedir. vı
Aile danışmanlığı merkezine başvuran kişilerin kaygı düzeyleri ile dindarlık durumlarının ilişkisi

Bu araştırmanın genel amacı; aile danışmanlığı merkezine başvuran kişilerin kaygı düzeylerini, bazı bağımsız değişkenler açısından incelemek ve aralarındaki ilişkiyi açıklamaktır. Araştırmada; kişilerin kaygı düzeyleri üzerinde etkili olduğu düşünülen cinsiyet, eğitim düzeyi, sosyo-ekonomik düzey, mutluluk algısı ve dindarlık durumu olmak üzere beş bağımsız değişken ele alınmıştır. Yaşamış olduğumuz çağ, bazı düşünür ve bilim adamları tarafından 'Kaygı Çağı' olarak adlandırıldığı için günümüz insanları daha kaygılı bir hale gelmiştir. Bu noktada; 'Dindar insanın kaygıyla baş edebilmesinde dindar oluşunun ne derece etkisi vardır? 'Kaygı düzeyi ile dindarlık durumu arasında ne tür bir ilişki vardır? şeklindeki soruların yanıtları aranmıştır. Çalışmaya öncelikle; 'Kaygı' ve 'Din' kavramlarının ne olduğu sorusuyla başlanıp tanımlarına ulaştıktan sonra; 'Kaygının, dini inanç ve yaşantılar ile bir ilişkisi var mıdır? gibi önemli soruların yanıtlarını araştırmanın yanı sıra bu kapsam bağlamında, 'Türkiye'de ve Batı'da Din psikolojisi alanında 'Dindarlık-Kaygı' ilişkisini ele alan çalışmaların sonuçları derlenerek, kaygı ve dini yaşam birlikteliği arasındaki ilişki ortaya konmuştur. Bu bağlamda İstanbul'un Ataşehir ve Bahçelievler semtlerinde bulunan iki özel psikolojik danışmanlık ve eğitim merkezi ile Kocaeli'nin Çayırova ilçesinde belediyeye bağlı eğitim merkezlerine gelen 129 kişinin, kaygı düzeylerini ölçmek için düzenlenen Beck Anksiyete Ölçeği ile dindarlık durumlarını ölçmek için düzenlenen Dindarlık Eğilimi Ölçeği ve demografik bilgilerini ölçen Kişisel Bilgi Formu uygulanmıştır. Verilerin analizleri SPSS programı kullanılarak yapılmıştır. Verilerin çözümlenmesinde; 'Bağımsız Gruplar T-testi', 'Tek Yönlü Varyans Analizi' ve 'Pearson Momentler Çarpımı Korelasyon Analizi' kullanılmıştır. Elde edilen sonuçların analizinde; parametrik olmayan gruplar için kullanılan 'Mann Whitney U testi' ve 'Kruskal-Wallis testi' kullanılmıştır. Katılım sağlayan kişilerin, Beck Anksiyete Ölçeği toplam puanı ile Dindarlık Eğilim Ölçeği toplam puanı arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır (p>.05).
Son çocukluk çağındaki (9-11 yaş) çocuklarda hayır diyebilme ve atılganlık beceri sıklığı ve kullanılan ölçeklerin tanımlama yeterliliği

Bu çalışmanın amacı; çocukluğun son döneminde olan çocuklarda atılganlık ve hayır diyebilme beceri sıklığını saptamak, bu beceriyi ölçen ölçüm araçlarının bir tanımlama aracı olarak kullanılıp kullanılamayacağını değerlendirmektir. Araştırma iki aşamalı yürütülen kesitsel tarama modelinde tasarlanmıştır. İlk aşama saha taraması aşamasıdır, bu grup tarama-kontrol grubu olarak değerlendirilmiştir. Bu aşamada evren, Mersin ili Tarsus ilçesinde ilkokul 3. ve 4. Sınıf ile ortaokul 5. sınıflarda eğitim öğretim gören ve çocukluğun son dönemine rastlayan yaş grubundaki çocuklardır. Örneklem için evrenden basit tesadüfi yöntem ile seçilmiş okullardan 395 öğrenciye ulaşılmıştır (%80 güç ve %5 yanılma payı için gerekli olan örneklem sayısı olarak belirlenmiştir. Testlerin tanımlama performansını değerlendirmek amacıyla araştırmanın ikinci aşamasında 15 Mayıs 2019- 15 Ağustos 2019 tarihleri arasında Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Ruh Sağlığı Hastalıkları AD başvuran aynı yaş ve cinsiyette çocuklarla gerçekleştirilmiştir. Bu grup olgu grubu olarak değerlendirilmiş, klinisyenlerin muayenesi sonucunda hayır diyebilme becerisi düşük risk grubu olan hastalar çalışmaya alınmıştır. Araştırmada kullanılan veri toplama araçları Kişisel Bilgi formu, Hayır Diyebilme Becerisi Ölçeği ve Atılganlık Envanteridir. Ölçeklerin geçerlilik ve güvenilirlik analizi yapılmış, ROC analizi ile sensitivite ve spesifite değerleri saptanarak tanımlama değeri irdelenmiştir. Hayır Diyebilme Ölçeğine uygulanan faktör analiz sonuçlarına göre ölçeğin reddetme ve direnme olarak isimlendirilen iki alt boyutta toplandığı görülmektedir. Cronbach's Alpha değerlerinin tarama grubu reddetme boyutu için 0 ,87; direnme boyutu için 0,82 olarak tespit edilmiştir. Ölçeklerin birbirleri ile korelasyonu incelendiğinde Atılganlık Ölçeği ile Hayır Diyebilme Ölçeği Reddetme ve Direnme alt boyutları arasında orta ve iyi derecede pozitif yönlü korelasyon olduğu saptanmıştır. ROC analizi sonucuna göre reddetme alt boyutu için kestirim değeri 21.5, direnme alt boyutu için 23,5 ve atılganlık ölçeği için 31,5 olarak saptanmıştır. Kestirim değerlerine göre yapılan sınıflamalara göre her 3 çocuktan birinin hayır diyebilme becerisinin düşük olduğu görülmüştür. Araştırmada son çocukluk çağındaki çocukların, hayır diyebilme becerisi ve atılganlık düzeylerinin yaşa, cinsiyete göre farklılık gösterdiği saptanmıştır. Bu faktörlerin yanı sıra aile yapısı, SED, geçmişşte ciddi olay yaşama durumu da etkileyen faktörler olarak saptanmıştır. Elde edilen sonuçlar araştırmada kullanılan hayır diyebilme beceri ölçeğinin geçerlilik ve güvenilirliğinin yeterli olduğu ve saha taramalarında tanımlama aracı olarak kullanılabileceğini göstermektedir.
Türk televizyonlarında 2000-2005 yılları arasında yayınlanan popüler kültür programlarının medyaya yansıyış biçimlerinin psiko-sosyal açıdan değerlendirilmesi

Artan iletisim araçları ve bu sayede gelisen haberlesme olanagı dünyayı adeta küresel bir köy haline dönüstürmüs; zevkler, görüntüler, algılamalar benzesmeye baslamıs; kültürel farklılıklar azalma sürecine girmistir. Kuskusuz bunda en büyük pay medya araçlarının en etkilisi olan televizyonun olmustur. Televizyon kanallarının reyting kapısmalarıyla sunulandizileri, yarısmaları, reklamları, kadın ve magazin programları bir vaka olarak Türk toplumunun davranıs kalıplarını, genel egilimlerini yönlendirmektedir. Bu çalısmada; iletisim araçlarının kazandıgı yogunlukla, degisiklik gösteren temel bazı kavramlarla birlikte popüler kültür motifleri tasıyan söz konusu televizyon programlarının medyaya yansıyıs biçimleripsiko-sosyal açıdan degerlendirilmeye çalısılmıstır. Öncelikle Sosyolojinin temel ilgi alanlarından biri olan ve daha çok insan yasamına dair bilgiler sunan kültür kavramı hakkında kısaca bilgi verilmistir. Daha sonra kültürün gündelik biçimi olarak ele alınan popüler kültür ve popüler kültürün iliskili olduğu alanlar; medya, özellikle televizyon ve televizyon programlarının bu kültürün olusumundaki etkisi, bir akademik çalısmanın sınırları içinde ele alınmıstır.
İnternet bağımlılığı ile ilişkili değişkenlerin incelenmesi

Bu araştırma, internet bağımlılığı ile ilişkili değişkenlerin incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın örneklemi; İstanbul ilinde yaşayan 53 kadın ve 67 erkek olmak üzere, 120 bireyden oluşmaktadır. Araştırma verilerini toplamak için; Kişisel Bilgi Formu, İnternet Bağımlılığı Ölçeği, Yaşam Doyumu Ölçeği, UCLA Yalnızlık Ölçeği ve Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizi için SPSS paket programından yararlanılarak; T Testi, Tek Yönlü Varyans Analizi, Pearson Korelasyon Analizi yapılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre; cinsiyet, yaş, eğitim durumu, günlük internet kullanım saati, yaşam doyumu, benlik saygısı değişkenleri ile internet bağımlılığı arasında anlamlı bir ilişki bulunmamıştır. Yalnızlık, bilişim suçları hakkında bilgi sahibi olma değişkenleri ile internet bağımlılığı arasında anlamlı bir ilişki vardır. Bireylerde yalnızlık arttıkça internet bağımlılığının arttığı, yalnızlık azaldıkça da internet bağımlılığının azaldığı sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca bilişim suçları hakkında bilgi sahibi olan bireylerin bilişim suçları hakkında bilgi sahibi olmayan bireylere daha az internet bağımlısı olduğu tespit edilmiştir.
Dini başa çıkma ile sürekli öfke-öfke ifade tarzları ilişkisi üzerine bir araştırma

Öfke, uygun biçimde ifade edilemediği veya kontrol edilemediği takdirde kontrolsüz ve yıkıcı davranışların ortaya çıkmasına neden olabilmektedir. Bu çalışmanın temel amacı sürekli öfke-öfke ifade tarzları ve dini başa çıkma ile çeşitli demografik değişkenler arasındaki ilişkiyi incelemektir. Araştırmaya, 2016 yılında Kastamonu ilinde yaşayan 12 yaş ve üstü 619 birey katılmıştır. Katılımcılara Spielberger tarafından geliştirilen ve Özer tarafından Türkçeye uyarlanan 'Sürekli Öfke ve Öfke İfade Tarzı Ölçeği' ve Ayten tarafından geliştirilen 'Dini Başa Çıkma Ölçeği' uygulanmıştır. Yapılan analizler sonucunda ise olumlu dini başa çıkma ile sürekli öfke arasında anlamlı negatif bir ilişki, öfke kontrolü arasında anlamlı pozitif bir ilişki, dışa yönelik öfke arasında anlamlı negatif bir ilişki, içe yönelik öfke arasında anlamlı negatif bir ilişki bulunmuştur. Olumsuz dini başa çıkma ile sürekli öfke arasında anlamlı pozitif bir ilişki, öfke kontrolü arasında anlamlı pozitif bir ilişki, dışa yönelik öfke arasında anlamlı pozitif bir ilişki, içe yönelik öfke arasında pozitif bir ilişki bulunmuştur. Elde edilen bilgiler ise bulgular bölümünde sunulmuştur.
Anne ve babaların 3-6 yaş dönemindeki çocuğun cinsel gelişim ve cinsel eğitim konusundaki bilgi düzeyleri

İnsan cinselliği, döllenmeden ölüme kadar uzanan bir süreçtir. Cinsellik; bedensel, psikolojik, sosyal, kültürel ve ekonomik boyutları olan bir davranış biçimidir. Kişilerin cinsiyetle ilgili görüşleri, davranışları oldukça küçük yaşlarda şekillenmekte ve bu dönemde anne-baba çocuğun yaşamında önemli rol oynamaktadır. Bu nedenle çocuğa anne t aba tarafından verilecek cinsel eğitim büyük önem taşır. Anne-babaların çocuğa cinsel eğitim verebilmeleri onların, çocuğun cinsel gelişimi ve cinsel eğitimi hakkında bilgili olmalarıyla mümkündür. Bu araştırmada; anne ve babaların, üç-altı yaş dönemindeki çocuğun cinsel gelişimi ve cinsel eğitimi konusunda bilgi düzeylerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Anne ya da baba olma durumu, öğrenim durumu, meslek durumu, çocuğun cinsiyeti, çocuğun yaşı, çocuğun ailenin kaçıncı çocuğu olduğuna göre cinsel gelişim ve cinsel eğitim bilgi düzeyi arasında fark olup olmadığı belirlenmeye çalışılmış, araştırmada tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmada önemi belirtilen konuların ortaya konulması için araştırmacı tarafından geliştirilen ve iki ayrı bölümden oluşan bilgi formu kullanılmıştır. Toplanan bilgilerin frekans ve yüzdeleri hesaplanmıştır. Verilerin çözümlenmesi konusunda %' testi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda elde edilen bulgular ele alınmış, yorumlanmış ve çeşitli önerilerde bulunulmuştur. Bu araştırmaya; Altındağ Belediyesi sınırları içerisinde bulunan ve Sosyal Sigortalar Kurumu Genel Müdürlüğü Aydmlıkevler Kreşi'nden 91 ve Ankara Eğitim Hastanesi Kreşi'nden 76 olmak üzere bu araştırmada toplam 167 çocuğun anne ve babası katılmıştır. Anne ve babaların cinsel gelişim ve cinsel eğitim bilgi düzeyi açısından karşılaştırılmalarına yönelik bulgular ışığında şunları söylemek mümkündür. Öğrenim ve meslek durumlarına göre, annelerin ve babaların cinsel gelişim ve cinsel eğitim bilgi düzeylerinde fark olduğu tespit edilmiştir. Anne ya da baba olma durumu, çocuğun cinsiyeti, çocuğun yaşı. çocuğun ailenin kaçıncı çocuğu olduğuna göre, annelerin ve babaların cinsel gelişim ve cinsel eğitim bilgi düzeyleri arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır.
Ergenlerde anne baba tutumu ile öznel iyi oluş arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırma ergenlerin anne baba tutumları ile öznel iyi oluşları arasındaki ilişkinin incelenmesini amaçlayan betimsel bir çalışmadır. Araştırmanın evrenini 2013- 2014 eğitim öğretim yılında Karabük İli Safranbolu ilçesinde ortaöğretimde eğitim gören öğrenciler oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini rastlantısal olarak seçilen üç farklı ortaöğretim kurumuna devam eden 659 öğrenci oluşturmaktadır. Verilerin toplanmasında 'Kişisel Bilgi Formu', 'Anne Baba Tutum Ölçeği' ve Ergen Öznel İyi Oluş Ölçeği' kullanılmıştır. Araştırmada elde edilen veriler bilgisayar ortamında SPSS 20.0 programı ile analiz edilmiştir. Verilerin analizinde Mann Whitney U Testi, Bonferroni düzeltmeli Kruskal Wallis H Testi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, anne babasını otoriter, ihmalkar ve hoşgörülü algılayan ergenlerin öznel iyi oluşlarının, ergenlerin cinsiyetinden anlamlı ölçüde etkilenmediği bulunmuştur. Anne babasını otoriter algılayan erkek ergenlerin yaşam doyumu ve öznel iyi oluşlarının, kız ergenlere göre daha yüksek olduğu bulunmuştur. Anne babasını demokratik ve hoşgörülü olarak algılayan ergenlerin öznel iyi oluşları anne babasını ihmalkar ve otoriter olarak algılayan ergenlerden daha yüksek bulunmuştur. Bu bulgular ışığında, anne babanın olumlu tutum ve desteğinin ergenlerin öznel iyi oluşlarını yükselttiği sonucuna varılmıştır. Sonuçlar elde edilen bulgular ve literatür bilgileri ışığında tartışılmıştır.
Üniversite öğrencilerinde nomofobi, bağlanma biçimleri, depresyon ve algılanan sosyal destek

Bu çalışmanın amacı, üniversite öğrencilerinin nomofobi düzeylerini cinsiyet, yaş, anne babanın eğitim durumu, akıllı telefona sahip olma süresi, telefonu günde ortalama kullanım süresi ve kontrol etme sayısı, bağlanma biçimleri, depresyon düzeyi ve algılanan sosyal destek değişkenleri açısından incelemektir. Araştırmanın çalışma grubunu, Ankara'da bir devlet üniversitesinin çeşitli fakültelerinde öğrenimine devam eden 18-24 yaş arası 498 (244 kadın, 254 erkek) öğrenci oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplamak amacıyla Nomofobi Ölçeği, Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri-II, Beck Depresyon Envanteri, Çok Boyutlu Algılanan Destek Ölçeği ve Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Araştırmada bağımsız değişkenler bağlanma biçimleri, depresyon, algılanan sosyal destek ve demografik bilgiler; bağımlı değişken ise nomofobidir. Üniversite öğrencilerinin nomofobi düzeylerini yordama gücünü belirlemede çoklu doğrusal regresyon analizi kullanılmıştır. Öğrencilerin nomofobi düzeylerinin cinsiyet ve akıllı telefonu günde ortalama kontrol etme sayılarına göre değişip değişmediğini belirlemede bağımsız örneklemler için t testinden yararlanılmıştır. Akıllı telefona sahip olma süreleri, akıllı telefonu günde ortalama kullanım sürelerine ve anne-baba eğitim durumuna göre nomofobi düzeylerinin karşılaştırılmasında ise tek yönlü varyans analizi kullanılmıştır. Verilerin istatistiksel çözümlemelerinde SPSS 23 .0'dan yararlanılmıştır. Araştırma bulgularına göre kaçınan ve kaygılı bağlanma, depresyon, aile ve özel bir insandan algılanan sosyal destek üniversite öğrencilerinin nomofobi düzeylerini anlamlı ve olumlu yordamaktadır. Bağımsız değişkenlerin yordama gücü sırasıyla kaygılı bağlanma, aileden algılanan sosyal destek, kaçınan bağlanma, depresyon ve özel bir insandan algılanan sosyal destektir. Üniversite öğrencilerinin nomofobi düzeylerinin cinsiyet, akıllı telefonlarını günde ortalama kontrol etme sayıları ve günde ortalama kullanma sürelerine göre anlamlı olarak farklılaştığı belirlenmiştir.
Halk arasında batıl olarak nitelendirilen ve kutsal mekanlarda uygulanan inanç ve davranışların sosyal psikolojik açıdan incelenmesi

çalışmada, kutsal mekanlarda uygulanan batıl inanç ve davranışların doğuşu, durağanlığı ve işlevleri sosyal psikolojik analiz düzeyinde ele alındı. Çalışmada, konuyla ilgili birtakım bilgilerin derlenmesi olarak tanımlanabilecek arşiv taraması yönteminin yanı sıra, teknik olarak konuyla ilgili araştırmacının yaptığı kendi kişisel gözlemleri de kullanıldı. Çalışmanın ilk bölümünde, batıl inanç kavramına ilişkin çeşitli tanımlar derlenerek batıl inancın sahip olduğu temel nitelikler subjektiflik, duygusallık, nedenle sonuç arasındakiuygunsuzluk ve objektif olgulardan geniş ölçüde sapma olarak belirlendi; bir inancın batıl olaraknitelenmesinin dışarıdan bir gözlemci tarafından yapılan bir değerlendirme olduğu vurgulandı. İkinci bölümde, objektif olgulardan sapmaya yol açarak batıl inancın oluşmasını sağlayan iki faktör grubu ele alındı: kültürel faktörler ve psikolojik faktörler. Kültürel faktörler başlığı altında, bireyin içerisinde yaşadığı fiziksel çevrenin niteliği, batıl inancın oluşumunda gerekli olgularısağlayan değişkenleri içermesi açısından ele alındı. Çevrenin dolaylı ve karmaşık etkisi çeşitli kuramsal yaklaşımlar çerçevesinde belirginleştirilmeye çalışıldı. Psikolojik faktörler başlığı altında ise benlik kavramı üzerinde duruldu. Batıl inançların işlevleri konusu, hem anksiyetenin giderilmesine, hem de kültürel devamlılığın sağlanmasına yönelik olarak değerlendirildi. Bu tür inançların durağanlık eğilimitaşımaları dört temel faktör grubuyla açıklanmaya çalışıldı; bunlar, algıda seçicilik, kognitifyapının sabitliği, zıt unsurlardan kaçınma eğilimi ve toplumsal destek olarak belirlendi. Sonuç bölümünde, bütün bunlar gözden geçirilerek elde edilen bulgular ortaya konuldu.
Ergenlik dönemindeki bireylerde saldırganlık davranışı ve algılanan anne baba tutumları arasındaki ilişkiye benlik saygısı düzeylerinin etkisi

Bu çalışmanın amacı, ergenlik dönemindeki bireylerde saldırganlık davranışı ve algılanan anne baba tutumları arasındaki ilişkiye benlik saygısı düzeylerinin etkisinin ortaya konulmasıdır. Ek olarak, araştırmada bireylerin cinsiyeti, yaşı, ebeveynin medeni durumu, evde kiminle yaşamakta oldukları, evde kendilerine en yakın hissettikleri kişinin kim olduğunun; anne baba tutumları, saldırganlık ve benlik saygısı üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Araştırmaya İstanbul ilinde, özel bir kolejde okumakta olan 14-18 yaş arasındaki 400 birey alınmıştır. Veri toplama araçları olarak Algılanan Anne Baba Tutum Ölçeği, Saldırganlık Ölçeği ve Benlik Saygısı Ölçeği kullanılmıştır. Aynı zamanda bireylerin sosyo-demografik özelliklerini belirlemek amacıyla araştırmacı tarafından Kişisel Bilgi Formu oluşturulmuştur. Araştırmada sosyo-demografik özelliklere göre bakıldığında; erkeklerin kızlara oranla anne babalarından algıladıkları demokratik tutum düzeylerinin daha yüksek olduğu, kendisine kimseyi yakın görmeyen bireylerin diğer bireylere oranla anne babalarından algıladıkları otoriter tutum düzeylerinin daha yüksek olduğu, bireylerin anne babalarından algıladıkları demokratik tutum düzeyi arttıkça bireylerin benlik saygısı düzeylerinin de artmakta olduğu, bireylerin anne babalarından algıladıkları otoriter tutum ölçeğinden aldıkları puan arttıkça bireylerin benlik saygısı düzeylerinin düşmekte olduğu gibi sonuçlara ulaşılmıştır. Araştırmada yer alan yaş, ebeveynin medeni durumu gibi sosyo-demografik özelliklere göre de anlamlı sonuçlar elde edilmemiştir. Araştırmanın sonunda yer alan tartışma bölümünde bulgulara dayalı olarak araştırmacılara, alanda çalışan psikolojik danışmanlara ve ailelere yönelik önerilerde bulunulmuştur.