turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Öznel iyi oluş müdahale programının üniversite öğrencilerinin öznel iyi oluş düzeylerine etkisi

Bu araştırmada, öznel iyi oluş müdahale programının üniversite öğrencilerinin öznel iyi oluş düzeyleri ve stresle başa çıkma tarzları üzerindeki etkisi incelenmiştir. Araştırma, Marmara Üniversitesi Psikolojik Danışma ve Rehberlik Anabilim Dalında öğrenim gören 24 öğrenci ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmada veri toplama aracı olarak 'Öznel İyi Oluş Ölçeği', 'Stresle Başa Çıkma Tarzları Ölçeği, 'Beş Faktör Kişilik Envanteri ' kullanılmıştır. Deney grubundaki öğrencilere öznel iyi oluş müdahale programı uygulanmadan önce, Marmara Üniversitesi Psikolojik Danışma ve Rehberlik Bölümü'nde öğrenim gören 251 öğrenciye Öznel İyi Oluş Ölçeği, Stresle Başa Çıkma Tarzları Ölçeği ve Beş Faktör Kişilik Envanteri uygulanmıştır. Uygulama sonucu, Beş Faktör Kişilik Envanterinin 'Nörotisizm ' alt boyutundan en yüksek puanı alan 24 öğrenci belirlenmiştir. Bu öğrencilerden en yüksek puanı alan ilk iki öğrenciden başlayarak deney ve kontrol grubunun her birinde 12 kişi oluncaya kadar eşleştirme yapılmıştır. Eşleştirilen denekler, yansız atama yolu ile biri deney, diğeri kontrol grubuna atanmıştır. Deney grubundaki öğrencilere araştırmacı tarafından geliştirilen ve ortalama 90 dakika süren 11 oturumluk 'Öznel İyi Oluş Müdahale Programı' uygulanmıştır. Bu program, yukarıdan aşağı kuramını ve bilişsel-davranışçı kuramı temel alan, bireylerin öznel iyi oluş düzeylerini arttırmaya yönelik geliştirilmiş bir müdahale programıdır. Kontrol grubuna ise araştırma süresince hiçbir işlem yapılmamıştır. 'Öznel İyi Oluş Müdahale Programı' uygulaması sonrasında, deney ve kontrol grubundaki öğrencilerin öznel iyi oluş ve stresle başa çıkma ön test ve son test puanları arasında anlamlı bir fark olup olmadığı 'Mann Whitney U' ve 'Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi' ile analiz edilmiştir. Yapılan analizler sonucunda, deney grubundaki öğrencilerin öznel iyi oluş ön test ve son test puanları arasında anlamlı bir fark olduğu; stresle başa çıkma ölçeğinin alt boyutlarından aldıkları ön test ve son test puanları arasında ise anlamlı bir fark olmadığı görülmüştür. Bununla birlikte, deney ve kontrol grubunun öznel iyi oluş son test puanları arasında deney grubu lehine anlamlı bir fark olduğu; stresle başa çıkma ölçeğinin sadece 'sosyal destek' alt boyutunda deney grubu lehine anlamlı bir fark olduğu tespit edilmiştir. Araştırma bulguları, öznel iyi oluşla ilgili literatür ve daha önce yapılan araştırma bulguları temel alınarak yorumlanmıştır. Bu bulgular doğrultusunda geleceğe yönelik olarak araştırmacılara önerilerde bulunulmuştur.
Üniversite öğrencilerinin duygularını ifade etme, öznel iyi oluş ve anne babalarının tutumları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışma üniversite öğrencilerinin anne-babalarının kullandıkları tutumların duygularını ifade etme ve öznel iyi oluşlarının arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlamıştır. Bu amaç doğrultusunda çalışmaya İstanbul'da yaşayan 543 üniversite öğrencisi katılmıştır. Veri toplamak amacıyla 'Duygularını İfade Etme Ölçeği', 'Öznel İyi Oluş Ölçeği', 'Ana-Baba Tutum Envanteri' ve katılımcı tarafından hazırlanan 'Sosyo-demografik veri formu' verilmiştir. Verilerin analizi için SPSS 20.0 paket programı kullanılmıştır. Yapılan analizler sonucuna göre; demokratik ana-baba tutumu ile öznel iyi oluş ölçekleri arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki, otoriter tutum ile öznel iyi oluş ölçeğinden aldıkları puan arasında negatif yönde anlamlı ilişki ve ilgisiz tutum ile öznel iyi oluş ölçeği arasında da yine negatif yönde anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Duyguları ifade etme ölçeği ile ana-baba tutumu envanteri sonuçları ise şu şekilde bulunmuştur; Demokratik ana-baba tutumu ile duyguları ifade etme ölçeğinden alınan puanlar arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki, otoriter tutum ile öznel iyi oluş ölçeği arasında ise negatif yönde anlamlı ilişki ve ilgisiz tutum ile öznel iyi oluş ölçeği arasında da yine negatif yönde anlamlı bir ilişki olduğu görülmüştür.
Engelli çocuğa sahip ebeveynlerin durumluk sürekli kaygı düzeyi ile evlilik uyumu ve evlilik doyumunun incelenmesi

Bu araştırmada, engelli çocuğa sahip anne-babaların evlilik uyumları, evlilik doyumları ve durumluk-sürekli kaygı düzeylerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın örneklemini İstanbul Zeytinburnu'nda Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı, rehabilitasyon merkezleri, okullar ve engelli okullarına devam eden, engeli olan (n=390) ve olmayan (n=390) çocukların, araştırmaya katılmayı kabul eden ebeveynleri oluşturmuştur (Toplam n=780). Araştırmada Evlilik Uyum Ölçeği, Evlilik Doyum Ölçeği, Durumluk-Sürekli Kaygı Ölçeği ile sosyodemografik bilgi formu kullanılmıştır. Çalışmanın sonunda, evlilik doyumu ve evlilik uyumunun engelli çocuğa sahip ailelerde daha yüksek olduğu görülmüştür. Bunun yanı sıra, evlilik uyumu ölçeğinin alt ölçekleri olan boş zaman etkinlikleri, çatışma çözme ve güven düzeyi sağlıklı çocuğa sahip ebeveynlerde engelli çocuğa sahip olanlara göre daha yüksek bulunmuştur. Durumluk kaygı, lise üstü eğitim alan bireylerde daha yüksek, sürekli kaygı ise daha düşük bulunmuştur. Engelli çocuğa sahip ailelerin çocuklarının engel durumunun getirdiği yükler ve sorumluluklar sebebiyle çatışma çözme ve boş zamanı kaliteli değerlendirme konusunda problem yaşayabileceği düşünülebilir. Özel eğitim ve rehabilitasyon programlarında bulunan engelli çocuğu olan ebeveynlerin çatışma çözme ve boş zamanı değerlendirme alanlarındaki becerilerini artırmaya yönelik psikolojik destek çalışmalarının geliştirilmesi planlanabilir.
Sosyal problem çözme programının korunma ihtiyacı olan ergenler ve çocuk evi sorumluları üzerindeki etkisi

Bu araştırmanın amacı korunma ihtiyacı olan ergenlerin ve çocuk evi sorumlularının sosyal problem çözme düzeylerini geliştirmek amacıyla hazırlanan programların etkililiğini sınamaktır. Amasya Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğü'ne bağlı kurumlarda kalan korunma ihtiyacı olan ergenler ve çocuk evi sorumluları bu araştırmanın evrenini oluşturmaktadır. Araştırmada verileri elde etmek amacıyla ön test ve son test uygulamalarında ölçüm aracı olarak Kişilerarası Problem Çözme Envanteri kullanılmıştır. Korunma ihtiyacı olan ergenler çalışma grubu 6'sı deney ve 6'sı kontrol olmak üzere 12 katılımcıdan oluşmuştur. Korunma ihtiyacı olan ergenler için hazırlanan Sosyal Problem Çözme Programı haftada bir gün 90 dakika olmak üzere 10 oturumda gerçekleştirilmiştir. Çocuk evi sorumlusu çalışma grubu ise 7'sı deney ve 7'si kontrol olmak üzere toplam 14 katılımcıdan oluşmuştur. Çocuk evi sorumluları için hazırlanan Sosyal Problem Çözme Programı haftada bir gün 120 dakika olmak üzere 10 oturumda gerçekleştirilmiştir. Verilerin çözümlenmesinde Non-Parametrik Mann Whitney-U ve Wilcoxon İşaretli Sıralar testi kullanılmıştır. Uygulanan Sosyal Problem Çözme Programı'nın korunma ihtiyacı olan ergenlerden oluşan Deney 1 grubunun sosyal problem çözme becerilerine etkilerini tespit etmek üzere yapılan analizde, Deney 1 grubunun probleme olumsuz yaklaşımlarının uygulama sonrasında anlamlı derecede azaldığı, yapıcı problem çözme ve ısrarcı-sebatkar yaklaşım puanlarının ise anlamlı derecede arttığı bulunmuştur. Bununla birlikte kendine güvensizlik ve sorumluluk almama boyutlarında herhangi bir etkiye rastlanmamıştır. Uygulanan Sosyal Problem Çözme Programı'nın çocuk evi sorumlularından oluşan Deney 2 grubunun sosyal problem çözme becerilerine etkilerini tespit etmek üzere yapılan incelemede, Deney 2 grubunun probleme olumsuz yaklaşımı ve kendine güvensizlik düzeylerinin uygulama sonrasında anlamlı derecede azaldığı, yapıcı problem çözme ve ısrarcı-sebatkar yaklaşım puanlarının ise anlamlı derecede arttığı görülmüştür. Bununla birlikte sorumluluk almama boyutunda herhangi bir etkiye rastlanmamıştır. Korunma ihtiyacı olan ergenler için hazırlanan Sosyal Problem Çözme Programı'nın sosyal problem çözme becerilerinin geliştirilmesinde etkili olduğu ve bu etkinin özellikle sosyal problem çözmenin probleme yönelim boyutları açısından gerçekleştiği görülmüştür. Çocuk evi sorumluları için hazırlanan Sosyal Problem Çözme Programı'nın, sosyal problem çözme becerisini geliştirmede etkili bulunmuş, bu etkinin özellikle probleme olumlu yönelim boyutunda gerçekleştiği tespit edilmiştir.
Otizmli çocuğa sahip ebeveynlerde benlik saygısı üzerine bir inceleme

Bu çalışmanın amacı otizm tanısı almış çocukların ebevenyleri ile bu tanıyı almamış çocukların ebeveynlerinin benlik saygısı açısından karşılaştırılmasıdır. Çalışmada 94 otizm tanısı almış çocuğu olan 94 ebeveyn deney grubuna, otizm tanısı almamış çocuğa sahip 94 ebeveyn ise kontrol grubuna atanmıştır. Kişilerin benlik saygısı ölçeğini belirlemek için Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği ve sosyo-demografik veri formu kullanılmıştır. İlk olarak deney grubu ve kontrol grubu benlik saygısı açısından karşılaştırılmış, daha sonraki analizde ise otizm tanısı almış çocuğa sahip ebeveynler cinsiyet açısından karşılaştırılmıştır. Elde edilen veriler SPSS 20.0 programı ile analiz edilmiştir. Gruplar arası karşılaştırma için Mann Whitney U testi kullanılmıştır. Araştırmanın sonucunda otizmli çocuğa sahip ebeveynlerin bu tanıyı almamış ebeveynler ile karşılaştırıldıklarında daha düşük benlik saygısına sahip oldukları görülmektedir. Öte yandan otizm tanısı almış ebeveynler cinsiyet açısından karşılaştırıldığında erkeklerin kadınlara göre daha yüksek benlik algısı puanları aldıkları görülmektedir.
Ergenlerin ebeveynleriyle yaşadıkları problemleri çözüm biçimleri ile bağlanma stilleri arasındaki ilişkide özerkliğin aracı rolünün incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, son ergenlik dönemindeki ergenlerin ebeveynleriyle yaşadığı problemleri çözme biçimleri ile bağlanma stilleri arasındaki ilişkide özerkliğin aracı rolünün incelenmesidir. Ek olarak problem çözme biçimlerinin ergen ve ebeveyn cinsiyetine göre farklılaşıp farklılaşmadığı da incelenmiştir. Yapılan analizler sonucunda baba için bildirilen kendine güvensizlik ile anne için bildirilen kendine güvensizlik ve yapıcı problem çözme biçimlerinin kızlara oranla erkekler tarafından daha çok tercih edildiği görülmüştür. Kendine güvensizlik ve sorumluluk almama biçimleri daha çok babalar için tercih edilirken; ısrarcı-sebatkar yaklaşım biçiminin ise daha çok anneler için tercih edilmiştir. Ergenlerin anneleriyle yaşadıkları problemleri çözmek için kullandığı kendine güvensizlik çözüm biçimi ile kaçınan bağlanma stili arasında davranışsal özerkliğin aracı etkisinin olduğu bulunmuştur. Ergenlerin ebeveynleriyle yaşadığı problemleri çözmek için kullandığı kendine güvensizlik çözüm biçimi ile kaygılı bağlanma stili arasında davranışsal özerkliğin kısmi aracı etkisinin olduğu görülmüştür. Ayrıca ergenlerin babalarıyla yaşadığı problemleri çözmek için kullandığı kendine güvensizlik çözüm biçimi ile kaygılı bağlanma stili arasında duygusal özerkliğin kısmi aracı etkisinin olduğu görülmüştür. Ergenlerin ebeveynleriyle yaşadığı problemleri çözmek için kullandığı sorumluluk almama çözüm biçimi ile kaygılı bağlanma stili arasında davranışsal özerklik kısmi aracı etki yapmıştır. Son olarak ergenlerin anneleriyle yaşadığı problemleri çözmek için kullandığı probleme olumsuz yaklaşma biçimi ile kaygılı bağlanma stili arasında duygusal özerkliğin kısmi aracı etkisinin olduğu görülmüştür.
Öğretmen adaylarının sahip olduğu değerler manevi iyi oluş ve sabır arasındaki yordayıcı ilişkiler

Bu araştırmada öğretmen adaylarının sahip olduğu değerler manevi iyi oluş ve sabır arasındaki yordayıcı ilişkilerin tespit edilmesi amaçlanmıştır. Nicel araştırma paradigmasına sahip bu çalışmada, öğretmen adaylarının sahip oldukları değerler, manevi iyi oluş ve sabır arasındaki ilişkilerin belirlenmesi ve bu değişkenler aralarındaki ilişkilerin yapısall eşitlik modeli ile sınanması amaçlanmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu İstanbul ilinde yaşayan 19-26 yaşındaki öğretmen adayları oluşturmaktadır. Bu araştırmada veri toplama aracı olarak Sabır Ölçeği, Manevi İyi Oluş Ölçeği ve Değerler Ölçeği kullanılmıştır. Ayrıca katılımcıların demografik özelliklerini belirlemek amacıyla kişisel bilgi formu kullanılmıştır. Yapısal eşitlik modellemesi analizi AMOS 19 programı ile gerçekleştirilmiştir. Araştırma sonucunda öğretmen adaylarının sahip oldukları değer düzeyinin artmasıyla manevi iyi oluş düzeyinde artış olacağı, sabır özelliklerinin artmasıyla manevi iyi oluş düzeyinde artış olacağı tespit edilmiştir. Değer ve sabır düzeyleri arasındaki anlamsız bir ilişki olduğu görülmektedir. Araştırmadan elde edilen sonuçlar ilgili literatür doğrultusunda tartışılmış ve çeşitli önerilerde bulunulmuştur.
The effects of person-organization fit on employee job satisfaction, performance and organizational commitment in a Turkish public organization

oz BİR TÜRK KAMU KURUMUNDA KİŞİ-KURUM UYUMUNUN ÇALIŞANIN İŞ TATMİNİNE, PERFORMANSINA VE İŞE BAĞLILIĞINA ETKİLERİ Karakurum, Müge Yüksek Lisans, Psikoloji Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Reyhan Bilgiç Nisan 2005, 113 sayfa Birey-Örgüt uyumu kavramı, etkilişimsel psikolojinin bir parçası olarak, çalışanlar ile çalıştıkları kurumlar arasındaki uyumluluğun öncelleri ve sonuçlan ile ilgilidir. Kişi-Kurum uyumunun sonuçlan hakkındaki literatür çeşitli sonuç değişkenleri ile anlamlı ilişkiler göstermiştir. Bu araştırmanın temel amacı, kişisel değerler ile kurum değerleri arasındaki uyum olarak ölçülen Birey-Örgüt uyumunun çalışanların iş tatmini, performansı ve işe bağlılığı üzerindeki etkilerini hem kişisel düzeyde hem örgütsel düzeyde birden fazla uyum ölçüm yöntemi kullanarak ortaya çıkarmaktır. Araştırmanın ikincil amacı ise kullanılan uyum ölçüm yöntemlerini bağımlı değişkenleri yordama güçleri yönünden karşılaştırmak ve doğrudan uyum ile dolaylı uyum arasındaki ilişki düzeyi ile doğrudan uyumun bağımlı değişkenleri dolaylı uyumun üzerinde bir yordama katkısı olup olmadığım ortaya çıkarmaktır. Bu amaçla, bir kamu kurumunda çalışmakta olan yüz seksen çalışana anket uygulanmıştır. Kurum kültürü konusunda yeterli düzeyde görüş birliği ortaya çıkmadığından örgütsel düzey analizi uygulanamamıştır. Sonuçlar, sadece doğrudan uyum ile anlamlı şekilde yordanan yönetici tarafından değerlendirilen iş performans ile genel performans hariç olmak üzere, hem doğrudan hem dolaylı uyumun sonuçdeğişkenlerinin anlamlı yordayıcıları olduğunu göstermiştir. Doğrudan uyum en etkin yordayıcı olarak ortaya çıkmış ve sonuç değişkenlerini sürekli olarak dolaylı uyum ölçümlerinin üzerinde yordamıştır. Çalışmanın sonuçları tartışılmış ve çalışmanın sınırlılıklarına değinilmiştir.
Üniversite öğrencilerinin bilişsel çarpıtmaları ile öz duyarlıkları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırmada, üniversite dönemindeki öğrencilerin bilişsel çarpıtmaları ile öz duyarlıkları arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın örneklemini oluşturan üniversite öğrencilerinden (n= 342, 18-37 yaş aralığındaki) edinilen bulgulara göre, öz duyarlık ile bilişsel çarpıtmaların (r = -.59, p < .01) ilişkili olduğu gözlenmiştir. Öz duyarlık düzeyinin erkeklerde kadınlara göre daha yüksek olduğu görülmüştür. Ayrıca, analiz bulgularından yola çıkarak kadınların erkeklere göre daha çok bilişsel çarpıtma kullandığı görülmüştür. Son olarak demokratik ebeveyn tutumuna sahip katılımcıların demokratik olmayan ebeveyn tutumuna sahip katılımcılara kıyasla öz duyarlıklarının daha yüksek olduğu ve daha düşük düzeyde bilişsel çarpıtma kullandıkları bulgulanmıştır. Çalışmanın sonuçları ilgili literatür çerçevesinde tartışılmıştır
Akdeniz Bölgesinde sosyal medya bağımlılığı ve kişisel iyi oluş ilişkisinin incelenmesi

Bu araştırmada Türkiye Bağımlılık Risk Profili ve Ruh Sağlığı Haritası Çalışmasında Akdeniz Bölgesi'nde taranacak olan bireylerde bağımlılık yükü formundasosyal medya bağımlılığı bulunan bireylerin kişisel iyi oluşları arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlamaktadır. TBRSH Çalışmasına dahil olan katılımcılardan 9 bölge arasında olan Akdeniz Bölgesi içerisinde yaşayan 2800 kişi çalışmanın örneklemini oluşturmaktadır. Toplam örneklemin 1405'i kadın ve 1395'i erkektir. Araştırmada veri toplama aracı olarak Sosyodemografik Soru Formu, Davranış Etkileme Yükü Formu ve Kişisel İyi Oluş İndeksi-Yetişkin Türkçe Formu kullanılmıştır. Bu ölçekler gönüllülük esas alınarak 18-65 yaş arası bireylere uygulanmıştır. Çalışmanın verileri SPSS kullanılarak analize tabii tutulmuştur. Bu analize göre cinsiyet değişkeni ile sosyal medya bağımlılığı arasında istatistikçe anlamlı bir fark bulunmamaktadır. Eğitim düzeyi ile sosyal medya bağımlılığı arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki bulunmaktadır. Katılımcıların eğitim düzeyindeki azalma ile izlenen sosyal medya bağımlılığında ki artış istatistiki olarak anlamlı düzeydedir. Medeni durumda bekar bireylerin sayısının artması ile izlenen sosyal medya bağımlılığında ki artış istatistiksel olarak anlamlı düzeydedir. Katılımcıların sahip olduğu çocuk sayısı ile sosyal medya bağımlılığı arasında istatistikçe anlamlı bir ilişki bulunmamaktadır. Azalan yaş ile birlikte sosyal medya bağımlılığında görülen artış istatistikçe anlamlı düzeydedir. Katılımcıların kişisel iyi oluş ölçeği ile sosyal medya bağımlılığı arasındaki ilişki incelenmiştir. Varyans analiz sonuçlarında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmamıştır. Sonuç olarak katılımcıların eğitim düzeyinin düşüşü ile sosyal medya kullanım düzeyinin artışı anlamlıdır. Katılımcıların bekar oluşunun sosyal medya bağımlılık düzeyinin artışı ile ilişkisi anlamlıdır. Genç yaşta olan katılımcıların sosyal medya kullanım düzeyinin artışı istatistiksel olarak anlamlıdır. Kişisel iyi oluş düzeyi ile sosyal medya bağımlılığı düzeyi arasında anlamlı ilişki saptanmamıştır. Kişisel iyi oluş düzeyi, sosyal medya bağımlılık düzeyi bakımından anlamlı düzeyde farklılaşmamaktadır. Çalışmada elde edilen bulgular doğrultusunda şu öneride bulunulabilir. Sosyal medya kullanımının problemli olduğu gruplar gençler, eğitim düzeyi düşük katılımcılar vebekarlar olması sebebiyle önleyici ve bilgilendirici amaçlı psikoeğitimlerin önemli olduğu düşünülebilir. Sosyal medyanın bilinçli kullanımı hususunda verilecek olaneğitimlerin özellikle problemli internet kullanımı sonucunda görülebilecek fiziksel ve psikolojik problemlerin önlenmesine yardımcı olacaktır.
Dokuz ve onuncu sınıf öğrencilerinin matematik başarıları ile matematik kaygıları, benlik saygıları, akademik öz-yeterlik inançları ve otomatik düşünceleri arasındaki ilişkiler

Matematik başarısını sadece alan bilgisinin ve eğitiminin niteliğiyle açıklamaya çalışmak sınırlı bir yaklaşımdır. Bunların yanında matematik başarısı ile bazı psikolojik değişkenler arasındaki ilişkileri inceleyen çalışmalara olan ilgi giderek artmaktadır. Araştırmacılar farklı araştırma desenleri içinde bilişsel ya da duyuşsal içerikteki psikolojik değişkenleri matematik başarısıyla ilişkilendirerek incelemektedir. Bu çalışmada matematik başarısı, akademik öz-yeterlik, otomatik düşünceler, benlik saygısı ve matematik kaygısı gibi psikolojik değişkenlerle açıklanmaya çalışılmıştır. İçerikleri bilişsel olan bu değişkenler, matematiğe karşı geliştirilen duygu, düşünce ve eylemleri belirlemede etkilidirler. Bu çalışmada bu etkinin düzeyinin açıklanması amaçlanmaktadır. İlişkisel tarama modelinde olan bu çalışma Trabzon ilinde yer alan 10 farklı okulda toplam 984 öğrenci üzerinde gerçekleştirilmiştir (Dokuzuncu sınıf=584, Onuncu sınıf=400,) Verilerin toplanmasında Kişisel Bilgi Formu, Matematik Kaygısı Ölçeği, Akademik Öz-Yeterlik Ölçeği, Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği ve Çocukların Otomatik Düşünceler Ölçeği kullanılmıştır. Normal dağılıma uygunluk gösteren verilerin analizinde bağımsız t testi, F testi, korelasyon ve çoklu doğrusal regresyon analizi teknikleri kullanılmıştır. Çalışmadan elde edilen sonuçlar; cinsiyet ( =-.06, p<.01), TEOG puanı ( =.69, p<.001), akademik öz-yeterlik ( =.08, p<.01) ve matematik kaygısı ( =-.07, p<.01) değişkenlerinin matematik başarısını açıklamadaki özgün katkılarının anlamlı olduğunu göstermiştir. Araştırma ayrıca matematik başarı puanının sınıfa göre değiştiğini göstermektedir. Araştırmada ele alınan diğer psikolojik değişkenlerin puanları, okul türlerine göre anlamlı düzeyde farklılaşmaktadır. Sonuç olarak psikolojik değişkenler ile matematik başarısı arasında farklı yönlerde anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Bulguların bir kısmı literatür bulguları ile örtüşmektedir. Araştırmacılara daha fazla psikolojik değişkenle geniş gruplar üzerinde ve farklı desenlerde çalışmaların yapılması önerilmektedir
Bağlamsal pozitif psikoloji yaklaşımına dayalı grupla psikolojik danışmanın psikolojik işlevsellik göstergeleri üzerindeki etkisi

Bu araştırmanın temel amacı Bağlamsal Pozitif Psikoloji yaklaşımına dayalı grupla psikolojik danışma programının psikolojik işlevsellik göstergeleri olan iyi oluş, yaşantısal kaçınma, depresyon, anksiyete ve stres üzerindeki etkililiğinin incelenmesidir. Araştırma, karma desenlerden nitel verilerin nicel verileri açıklamak amacıyla yorumlandığı açıklayıcı sıralı karma desen özellikleri taşımaktadır. Araştırmanın nicel aşamasında 181 katılımcı üzerinde yapılan tarama sonucu dahil etme kriterlerine göre oluşturulan katılımcı havuzundan 24 katılımcı eşit bir şekilde BPGPD uygulamasının yapıldığı müdahale grubuna ve kontrol grubuna seçkisiz olarak atanmıştır. Bilgi Formu, Depresyon Anksiyete Stres Ölçeği (DASS-42), PERMA Ölçeği, Kabul ve Eylem Formu-II ölçme araçları kullanılmıştır. Nicel veriler üzerinde Friedman Testi, Mann-Whitney U testi ve Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi uygulanmıştır. Nitel verilerin toplandığı ikinci aşamada ise BPGPD grup çalışmalarına devamlı olarak katılan 10 katılımcıdan haftalık olarak toplanan değerlendirme formu ve 9 katılımcı ile yapılan odak grup görüşmesi aracılığıyla veri toplanmıştır. Araştırmanın nicel aşamadaki bulgularına göre depresyon ve anksiyete düzeyleri açısından; deney grubun lehine anlamlı düzeyde bir azalma olmuş ve bu azalma uygulamaların tamamlanmasından iki ay sonra yapılan izleme ölçümünde kalıcı olmuştur. Stres düzeyleri açısından müdahale öncesi ve sonrası arasında oluşan farklılık anlamlı düzeyde değilken bu farklılık izleme testlerinde anlamlı hale gelmiştir. İyi oluş ve yaşantısal kaçınma skorlarında müdahale öncesi ve sonrası arasında istendik yönde anlamlı farklılaşma olmuş ancak bu farklılaşma izleme testlerinde anlamlılık sınırında kalmıştır. Araştırmanın nitel aşamadaki bulgularına göre hem haftalık değerlendirmelerde hem de odak grup görüşmesinde üyeler oturum içeriklerine ve BPGPD sürecinin tamamına yönelik sıklıkla memnuniyet bildirimlerinde bulunmuşlardır. Üyelerin davranışsal çıktılara yönelik değerlendirmeleri sıklık sırasıyla farkındalık, davranış, biliş, duygu, yaşantısal kabul ve bağlamsal bakış açısı kategorilerinde toplanmıştır. İki katılımcının affedicilik ile ilgili paylaşımları bağlamsal bakış açısı bakımından gelişmeye işaret etmektedir. Müdahale sürecinin genel olarak terapötik açıdan istendik özellikler taşıdığı görülmüştür.