turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Güvenlik alanında AB eksenli oluşturulan politika ve kurumsal dönüşüm çabalarının polisler arasındaki yansıması

Bu çalışmada, 2000 yılından itibaren yoğunlaşan güvenlik alanında oluşturulan AB eksenli politika ve kurumsal dönüşüm çabalarının polisler arasındaki yansımasınıngörünüş biçimleri açık-uçlu bir şekilde ortaya konulmaya çalışılmaktadır. Bu kapsamda, ilk olarak biçimsel bürokratik kurumlara dair Weber geleneğinden gelen temel özellikler ele alınmakta ve buradan hareketle bürokrasilerdeki 'otorite' kavramı üzerinden gidilerek analiz konusu yaptığı 'polis bürokrasisi' inceleme konusu yapılmaktadır. Bu temel üzerinde, atamalarda liyakatin kalmayışı, siyasi etkilere açıklık ve kayırmacılık gibi nedenlerle yaşanan 'otorite kaybı' sonrası ortaya çıkan yeni güç ilişkilerisoruşturulmaktadır. Merkez bürokrasisi ile yerel düzeydeki uygulayıcı polisler arasında ortaya çıkan çatışma alanı, gücün ve otoritenin özelliklerine ve görünümlerine dayanarakirdelenmektedir. Bu irdeleme sırasında bir sorunsal olarak biçimsel bürokrasinin önceden belirlenmiş, yazılı kuralları ile yerel düzeydeki uygulayıcı polislerin etkinlik alanını oluşturan gündelik hayatın kendi iç mantığı arasında da bir çelişki ve çatışmanın olduğu gözükmektedir. Bu nedenle, gündelik hayat pratiğinin işleyiş özelliklerine yer verilmiş ve buradan bakılarak, biçimsel bürokrasinin yerel düzeydeki yansıyış biçimi ve ortaya çıkangörünümleri 'nitel' bir açıdan ve etnografik verilere dayanılarak eleştirel bir değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Bürokratik merkezin, özellikle AB uyum süreciyle birlikte çok daha yoğun bir güç aracı olarak kullandığı 'politikalar'ın doğası, içeriği ve işleyişi ayrıntılı bir biçimde irdelenmiş ve bunun yerel düzeydeki etkileri çözümlenmiştir. Aynı şekilde, yerel düzeydeki politikaların uygulayıcısı konumundaki polislerin bir güç aracı haline gelmiş olan politikalara verdikleri tepkiler ve karşı koyma biçimleri de bir başka inceleme alanını oluşturmuştur. Bu noktada yerel düzeyde başvurulan karşı koyma ve direnç gösterme silahlarının neler olduğuna ve asıl dinamiğini nereden aldığına bakılmıştır. Bu temelde oluşturulan etnografya ile polislerin gündelik çalışma koşulları içerisinde, oluşturulan yeni politikalara ve merkezden gelen her türlü talep ve emirlere ne tür tepkiler verdikleri, bunları nasıl anlamlandırıp yeniden inşa ettikleri ve gündelik uygulamalarasoktuklarının yanı sıra polislik mesleğinin genel özellikleri, zorlukları, halkla olan ilişki biçimleri, kanunların uygulanması sırasında kullanılan 'takdir yetkisi' ve gücün kullanım şekli yansıtılmaya çalışılmıştır. Bu yansıtımda aynı anda katılımlı gözlem ile bilgi kaynaklarının anlatıları içiçe ve analitik bir tutarlılık içerisinde sunulmaya çalışılmış ve bir bütün halinde AB eksenli oluşturulan yeni güvenlik politikalarının uygulamayayansıtılamamasının nedenleri ve direnç kaynakları ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Yürütmenin başı olarak Cumhurbaşkanının Hukuki konumu

amacı 1982 Anayasasına göre Cumhurbaşkanlığının ağırlığını ve yerini göz önüne koymaktır. Türkiye'nin siyasal düzeninde önemli değişikliklere yol açan 1982 Anayasası, yasama, yürütme ve yargı organları arasındaki ilişkileri 1961 Anayasasından farklı bir şekilde düzenleyerek siyasal kurumların karşılıklı konumlarınıetkilemiştir. Yürütmenin güçlenmesi doğrultusundaki çağdaş eğilimlere uygun olarak 1982 Anayasası da yürütmeyi güçlendirmiş; ancak yürütme güçlendirilirken, Cumhurbaşkanı, kabul edilen parlamenter sistemle çelişecek bir konuma yükseltilmiştir. Cumhurbaşkanları, ihtilal sonrası dönemlerde dengelerin değişmesiyle, eskisindenoldukça farklı bir konuma yükselmişlerdir. Bu nedenle parlamenter sistemin sorumsuz kanadını temsil eden Cumhurbaşkanının görev ve yetkilerinin ve bu görev ve yetkilerinsistem üzerindeki etkilerinin araştırılması amaçlarımız arasındadır. Çünkü parlamenter sistemde Devlet Başkanının yürütme alanındaki yetkilerinin artırılması, sistemin parlamenter özeliğini büyük oranda ortadan kaldırabilmektedir. Adı ve yetkisi ne olursa olsun ülkemizdeki Cumhurbaşkanlarınınuygulamalarında ve statülerinde milletimizin tarihi tecrübelerinin sosyal ve kültürel yapısının etkilerini görmek mümkündür. Türkiye'de Cumhurbaşkanları, siyasal sistem içinde her zaman önemli rol oynamışlar ve oynamaya devam etmektedirler. Bu roldeanayasal düzenlemelerin etkisi olduğu kadar Cumhurbaşkanlarının kişiliklerinin de etkisi vardır. Ayrıca Türk Devlet geleneklerinde ve halkta, güçlü bir Devlet Başkanıanlayışı hakimdir. Cumhurbaşkanının sahip olduğu yetkilerin, parlamenter sistem açısından değerlendirilmesi, parlamenter sistem geleneğimiz açısından olduğu kadar, gelecekte bu sistemin kazanacağı yeni nitelikler bakımından da önemlidir. Ayrıca Cumhurbaşkanlığı seçimlerine yaklaşırken bu makamın şimdiden tartışılmaya başlanması araştırma yapacağımız konunun önemini artırmaktadır. Bu araştırmamızda birincil ve ikincil veriler kullanılmış olup, bu anlamda temelmateryalimiz Meşruiyetten günümüze kadar geçen sürede uygulanan anayasa metinleri olmuştur. Ayrıca konu ile ilgili kitaplar, süreli ve süresiz yayınlar kullanılmıştır.
Geri çağırma mekanizması ve Türkiye'de yerel yönetimler üzerinde uygulanabilirliği-Niğde örneği

Yerel Yönetimlerin Türk Kamu Yönetimi içerisindeki yeri ve önemi sürekli artmaktadır. Yerel Demokrasinin etkin işleyebilmesi, halkın yönetime katılması noktası ve yerel yöneticilerini belirlemesi noktasında yerel seçimler çok önemlidir. Yerel seçimler Türkiye'de 5 yılda bir yapılmakta ve bu süre boyunca Yerel Siyasetin yöneticilerini belirlemektedir. Yerel yönetici seçildikten sonra halkı memnun etmemeleri durumunda seçmenlerin mecburen bir sonraki seçim dönemini beklemektedir. Geri Çağırma Mekanizması seçimleri beklemeden Yerel Yöneticileri görevden düşürebilen bir katılım ve denetim aracıdır. Bu sistemde seçmenler ilgili başvurularının oransal ve mevzuata uygun şekilde tespitinin ardından seçimlerin yenilenmesine karar verebilmektedir. Geri çağırma mekanizmasının anlaşılabilmesi demokrasinin ve diğer bazı argümanların çok iyi anlaşılabilmesi gerekmektedir. Yerel katılımın ve demokrasinin bir parçası olan Geri Çağırma Mekanizması, Dünyada çeşitli ülkelerde çeşitli şekillerde uygulanabilmektedir. Ayrıca Geri Çağırma Mekanizması Onuncu Kalkınma Planı ve Köy Kanunu Taslağıyla uygulamaya adım atmıştır. Çalışmada ayrıca Niğde iline yön veren yerel siyasetçilerin Geri Çağırma Mekanizmasına bakışı, alan araştırmasıyla tespit edilmeye çalışılmıştır. Bütün bu veri ve bilgiler sonuç ve değerlendirme kısmında analiz edilmeye çalışılmıştır.
Avrupa Birliği terör politikası ışığında Almanya örneği

Terörün bir ideoloji olarak kullanılması stratejisi olan terörizm, devletin otoritesini, toplumsal kurumları ve bireyleri tehdit ederek, suçlu-suçsuz ayrımı yapmadan toplumun her kesimini acımasız eylem ve saldırılarla yıldırıp, korkutarak hedefine ulaşmaya çalışmaktadırlar. Terörizmin amaç ve stratejisi, tarihsel süreç içerisinde teknolojik ilerleme ve sosyo-ekonomik yapıya paralel geliştiği için 21. yüzyılda terör, en gelişmiş ülkelerin bile toplumsal yapısında büyük tahribat gerçekleştirebilecek hale gelmiştir. Bu durum 11 Eylül 2001 tarihinde ABD'de, ardından İstanbul, Madrid, Londra'da meydana gelen terör saldırıları ile kendini göstermiştir. Modern teknolojinin tüm imkanlarını kullanan, faaliyet alanını ulusal sınırları aşarak tüm dünyaya yayan, insan hayatını, ekonomik yaşamı, siyasal istikrarı ve uluslararası ilişkileri etkileyebilme ve zarara uğratma gücüne haiz bu yeni terör dalgası Avrupa Birliği'nin bu alandaki politikalarını ve bu politikalar doğrultusundaki yasal düzenlemelerini de değiştirmiştir. Bu noktadan hareketle ilk bölümde terör ve terörizm kavramları tarihsel gelişimiyle birlikte ele alınmıştır. İkinci bölümde ise Avrupa Birliği'nin terörle mücadele stratejileri tüm aşamalarıyla incelenmiş; aynı zamanda AB'nin bu mücadele kapsamındaki araçları ve politikaları detaylı olarak açıklanmıştır. Son bölümde ise çalışmanın ana konusu itibariyle Federal Almanya'nın tarihsel süreçte edinmiş olduğu terör tecrübesi ve bu çerçevede şekillenen mücadele politikası, ilgili yasal düzenlemeler ile birlikte açıklanmıştır.
Türkiye'de çoğulculuğun yeni görünümleri

TÜRKİYE'DE ÇOĞULCULUĞUN YENİ GÖRÜNÜMLERİ Son Dönemlerdeki Çoğulcu Toplum Modeli Tartışmaları Bu tezde Türkiye'de 1980'lerin ortalarından itibaren görece daha sık gündeme gelmeye başlayan çoğulcu toplum tartışmalarının bir tasvir ve değerlendirmesi yapılmaktadır. 1980'lerin ortalarından itibaren toplumun ve devletin ulus-devlet nitelikli yapısının yarattığı rahatsızlıklara karşı seslendirilen eleştiriler, bu devlet ve toplum yapışma alternatif toplum projeleri, proje girişimleri veya çözüm önerileri de ele alınmaktadır. Tezde ayrıca bu yaklaşımların gerek ülke içi gerek dünyanın güncel siyasal ve kültürel konjonkürüyle alakalı bağlamı kurulmaya çalışılmaktadır. Tezin Giriş bölümünden sonraki İkinci Bölümünde Dünyada Ço ğulculuğun Tarihi ele alınmakta; bunun için de bir başlangıç olarak Aydınlanma mirası denilen bir kültürel bağlama atıfta bulunulmaktadır. Aynı bölümde Ulus-devlet, ulus ve uluslaşma gibi kavramlarla beraber küreselleşme ve postmodernizm, yeni dünya düzeni, cemaatçilik ve radikal demokrasi gibi kavram, tema ve oluşumlara, Türkiye'deki çoğulculuğun manzarasını tamamlamak açısından tamamlayıcı referans noktaları olarak yaklaşılmaktadır. Üçüncü Bölümde Türkiye'de ulus-devletin gelişimiyle paralel olarak gelişen kimlik sorunu ve Türkiye'nin mozaik yapışma, çoğulculuk tar- 115 tışmalarının güdüleyici zemini olarak işaret edilmektedir. Bu bağlamda Osmanlı'dan Cumhuriyete Adem-i merkezüikten ulus devlete geçiş; Türkiye'de demokrasi ve laikliğin ilişkisel tarihi ve ulus devletle birlikte bastırılan kimlikler konu edinilmektedir. Dördüncü bölümde ise son zamanlarda Türkiye'deki çoğulculuk tartışmalarına İslamcı kanattan gelen ve pek çok entellektüel kesimi tartışmaya çeken ve kamuoyunda 'Medine Vesikası' olarak bilinegelen tartışmanın sivil toplum ve demokrasi bilincine getirebileceği katkı ve tartışmaya temel teşkil eden 'Medine Vesikası'nın tarihsel geçerliliği açısından bir değerlendirmesi ve bu tartışma çerçevesinde bir söylem analizi denenmektedir.
Suç ve meslek ilişkisi üzerine bir kuramsal model çalışması

Suç üzerine pek çok kuram geliştirilmiştir. Ancak bu kuramların hiçbiri sosyal politika temelinde bir analiz imkanı sunmamaktadır. Çalışma, suç alanına dair yeni bir model oluşturarak, sosyal politika merkezli bir analiz sunmayı amaçlamaktadır. Bu nedenle, istatistiklerden ve gazete haberlerinden faydalanılmıştır. Sonuç olarak suçun meslek ve gelir grupları bağlamında farklı değişkenlerden etkilendiği sonucuna varılmış, suçun tüm gelir gruplarına ait bir olgu olduğunu görülmüştür.
Başkanlık sisteminde başkanın statüsü ve yetkileri

Sert kuvvetler ayrılığı ile kontrol ve denge mekanizmaları üzerinde temellenen başkanlık sisteminde, sistemin niteliklerini belirleyen unsurlardan en önemlisi başkanın statüsü ve yetkileridir. Başkanlık sisteminde başkan ve başkanın sahip olduğu yetkiler, sistemin ilk ortaya çıktığı Amerika Birleşik Devletleri ile söz konusu sistemi ABD'den örnekle kendilerine adapte etmeye çalışan Latin Amerika ülkeleri arasında farklılık göstermektedir. Bu farklılığın temel sebebi, kuvvetler ayrılığı ile kontrol ve denge mekanizmasının sağlam temeller üzerine oturtmuş olan ABD başkanlık sisteminde, sistemsel tıkanıklıklar yalnızca ufak krizlerle atlatılabildiği halde, bu mekanizmaların iyi işletilememesi dolayısıyla meydana gelebilecek tıkanıklıkların rejim krizlerine dönüşmemesi için Latin Amerika ülkelerinde uygulanan, Kongre karşısında güçlü başkan yaratma arzusudur. Latin Amerika ülkelerinde sistemsel tıkanıklıkların önüne geçmek üzere başkanlara verilen önem ve başkanlara anayasalarca tanınan yetkiler, yalnızca sistemi saflıktan çıkarmakla kalmamakta aynı zamanda sorunun çözümü konusunda da bir fayda sağlamayıp demokratik krizlere sebebiyet vermektedir. Başkanlık sisteminin yarattığı yasama - yürütme organları arasında yaşanabilecek herhangi bir çatışmanın rejim krizine dönüşmemesinin yolu başkanın güçlendirilip üstün yetkilerle donatılması ile değil, ancak söz konusu ülkelerde uzlaşma kültürünün geliştirilmesiyle sağlanabilecektir.
Daimi devlet: Kurumsallaşma sürecinde devletin sürekliliği

Devlet siyasi bir kurum olarak varlığını sürdürmekte ve bu varlığın sürekliliği bireylerin yaşamından bağımsız durmaktadır. Siyasi iktidarın sahip olduğu yetkileri elinde bulundurma isteği, tarih boyunca çeşitli argümanlarla yönetilenlere kabul ettirilmiş ve zamanla devlet denen kurumun ortaya çıkışı daha önce yöneticileri aşkınlaştırmak için kullanılan argümanların en azından devletin varlığı ve sürekliliği bakımından terk edilmesini sağlamıştır. Siyasi iktidar varlığını bir veya birkaç meşruiyet kaynağına dayandırarak sürdürür. Fakat devlet varlığını sürdürmek için meşruiyete ihtiyaç duymaz. Bu tez, siyasi iktidarın aşkınlaştırılmasından soyut devlet kişiliğinin ortaya çıkışına kadarki söz konusu süreci politik teolojiyi göz önünde bulundurarak irdelemektedir.
Ulusal güvenlik ve küreselleşme: Türkiye'nin ulusal güvenlik politikasının dönüşümünde küreselleşmenin rolü

Tarihsel süreç boyunca içinde bulunulan ortamın tehdit ve risk algılamalarına göre sürekli değişen güvenlik, küreselleşme olgusu ile kaçınılmaz şekilde yakından ilişkili bir kavramdır. 21. yüzyılda toplumların ve devletlerin sosyo-ekonomik ve politik tüm dönüşüm süreçlerinde etkin olan küreselleşme olgusu, ulus-devletlerin ulusal güvenlik algı ve politikalarının değişiminde de önemli parametrelere sahiptir. Küresel kapitalizmin son evresini oluşturan küreselleşmenin dinamiklerinden kaynaklanan risk ve tehditler, ulus-devletleri yeni güvenlik stratejileri geliştirmeye ve yeni arayışlara yönelmeye zorunlu kılmıştır. Bu bağlamda, geleneksel anlamıyla egemen bir devletin bağımsızlığına ve toprak bütünlüğüne yönelik dış askeri tehditleri ifade eden ulusal güvenlik kavramının, neoliberal küreselleşmenin tümüyle egemen olduğu günümüz dünyasında daha geniş yorumlanması gerektiği bir zorunluluk haline gelmiştir. Ulusal güvenlik askeri boyutu dışında bir devletin siyasi, ekonomik, toplumsal ve çevresel güvenliğini tanımlayan bir kavram haline dönüşmüştür. Türkiye ideolojik yapısı, jeopolitik konumu ve tarihsel mirası nedeniyle sürekli biçimde güvensizlik duygusu yaşayan bir ülkedir. Dolayısıyla, bu üç unsur Türkiye'nin geleneksel ulusal güvenlik algılamasında belirleyici faktörler olmuştur. Soğuk Savaş dönemi boyunca ulusal güvenliğini NATO ve diğer Batılı örgütler aracılığıyla sağlamaya çalışan Türkiye, diğer devletler gibi küreselleşmeden kaynaklanan yeni risk ve tehditlerle yüz yüze kalmıştır. Neoliberal küreselleşme sürecinin dayattığı baskılar Türkiye'nin geleneksel ulusal güvenlik algılamasında belirleyici olan; ideolojik, jeopolitik ve tarihsel faktörlerin ikincil konumda yer almasına neden olmuş, neoliberal küreselleşme projesinin Türkiye ve bölge üzerindeki çıkarları Türkiye'nin yeni ulusal güvenlik algılamasında etkin unsurlar olmaya başlamıştır.
Bankacılık düzenleme ve denetleme kurumu - İdare Hukuku açısından bir inceleme -

Bankalar, devlet ekonomisinde çok önemli bir yere sahiptir. Bankalar, piyasadaki para miktarını, yatırımları ve ekonomik kalkınmayı fazlasıyla etkilemektedirler. Bankaların esas fonksiyonu, halkın parasını mevduat adı altında toplayarak, krediye dönüştürmek ve devlet ekonomisinin hizmetine sunmaktır. Bankacılık, riskin çok fazla olduğu bir sektördür. Bir bankanın ödeyebilirliğini yitirmesi ve başarısızlığa uğraması, sadece mevduat sahiplerini etkilemekle kalmayıp, bankacılık sektöründe de zincirleme bir etki yapmaktadır. Bunun üzerine, genel bankacılık krizleri yaşanması kaçınılmaz olmaktadır. Bankacılık krizleri, aynı zamanda devlet ekonomisi üzerinde de fazlasıyla olumsuz bir etki yapmaktadır. Bu nedenle, bankaların etkin bir şekilde denetlenmesi zorunludur. Denetimin amacı, mevduat sahiplerini korumak ve bankacılık alanındaki riskleri en aza indirmektir. Çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, öncelikle devlet ve ekonomi ilişkisi üzerinde durulmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda, devletin ekonomideki rolü ve ekonomiye müdahalesinin nedenleri incelenerek, ekonomik kamu düzeni ve ekonomik kolluk kavramlarına değinilmiştir. Daha sonra, devlet-ekonomi ilişkisinden yola çıkılarak, bankanın tanımı, bankaların kuruluşu, türleri, hukuki nitelikleri ele alınmıştır. Ayrıca bankaların devlet ekonomisindeki rolü ve bankalara devlet müdahalesinin nedenleri üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde, bankaların denetim süreci ele alınmıştır. Bankacılık alanında düzenleme yapma, bankaları denetleme ve yaptırım uygulama görev ve yetkileri, Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu'na aittir. Bundan dolayı, bu bölümde, Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu'nun kuruluşu, kuruluş nedenleri, hukuki niteliği ve yapısı ayrıntılı olarak incelenmiştir. Ayrıca, bağımsız idari otorite olarak, BDDK'nın Türk idari teşkilatı içindeki yeri belirlenmeye çalışılmıştır. Üçüncü bölümde ise, Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu'nun görev ve yetkileri hakkında ayrıntılı bir incelemeye yer verilmiştir. BDDK, bankacılık alanında çok önemli görev ve yetkilere sahiptir. Bu nedenle, BDDK'nın denetlenmesi de zorunludur. Ancak, BDDK, hiyerarşik ve idari vesayet denetimlerine tabi değildir. BDDK'nın üç şekilde denetlenmesi mümkündür. Bunlar BDDK'nın mali açıdan denetimi, Devlet Denetleme Kurulu tarafından denetimi ve yargısal denetimidir. VI
Belediye hizmetlerinde bilinçli starteji geliştirme süreci ve sorunları: Ege bölgesi örneği

Bu çalışma, yerel halkın bir arada yaşamasından doğan temel kentsel ihtiyaçlarını karşılayan belediyelerin, hizmetlerini daha etkin, verimli ve kaliteli sunmasını sağlamak amacıyla yeni bir yönetim yaklaşımını ele almaktadır. Bu yaklaşım özel sektörde yaygın olarak kullanılmakta olan 'stratejik yönetimim kamu yönetimi alanında uygulanmasını içermektedir. Bu amaçla, çalışma Türkiye'de yeni bir belediyecilik anlayışına sebep olacağı inanılan, 'belediye hizmetlerinde bilinçli strateji geliştirme süreci ve sorunlarfm konu edinmiştir. Belediyelerin bir işletme gibi görülebildiği yeni kamu yönetimi anlayışından da esinlenerek belediyeler klasik kamu yönetimi anlayışı dışında değerlendirilerek farklı açılardan tanımlanmıştır. Ege Bölgesindeki 131 il ve ilçe belediye başkanlarına posta yoluyla gönderilen anket yoluyla bir alan araştırması yapılmıştır. Belediyelerin bilinçli strateji geliştirip geliştirmediğini tespit etmeye yönelik olarak 71 belediye örneklemi üzerinde yapılan bu alan araştırması çalışmanın uygulama kısmını oluşturmaktadır. Belediyelerin bilinçli strateji geliştirme sürecinde karşılaştıkları sorunların yanı sıra genel olarak karşılaştıkları sorunlar da araştırılmıştır. Bu alandaki çalışmaların oldukça az ve teorinin oluşmamış olması bizi, belediyelerde stratejik yönetim alanında keşfedici ve betimleyici bir çalışmaya yönlendirmiştir. Çalışmanın dikkat çeken üç sonucu vardır. Bunlardan biri, Ege Bölgesi Belediye Başkanlarının sınırlı olarak kente dair vizyonları olduğu ve kentsel hizmetleri sunmada bilinçli olarak strateji geliştirmedikleridir. İkinci olarak, yerel halkın talep ve şikayetleri ile memnuniyetlerine önem vermelerine rağmen bunları ölçmeye ve değerlendirmeye yönelik sistemli, kurumsal ve objektif örgütlenmeleri yoktur. Üçünü sonuç ise, belediye başkanlarının genel olarak karşılaştıkları sorunlar ile bilinçli strateji geliştirme sürecinde karşılaştıkları sorunlar arasında fark görmedikleridir. Bu aynı zamanda strateji bilincinin oluşmadığının da göstergesi sayılabilir.
Performans değerleme sisteminin örgütsel adalet ve bireysel performans algıları üzerine etkisi: Tapu ve Kadastro Hatay XII. bölgesinde bir örnek olay incelemesi

Kamunun etkinliğini, verimliliğini arttırmak ve vatandaş memnuniyetini sağlamak amacıyla geliştirilen performans değerleme sistemleri; ödül ve cezaların dağılımını etkileyen bir insan kaynakları yönetimi uygulamasıdır. Dolayısıyla örgütsel kaynakların dağıtımının, bu dağıtım kararlarını belirlemede kullanılan prosedürlerin ve bu prosedürlerin yürütülmesi sırasında gerçekleşen kişiler arası ilişkilerin nasıl olması gerektiği ile ilgili kuralları ve sosyal normları belirleyen örgütsel adalet algısının oluşumunda en önemli unsurlardan biri olarak karşımıza çıkmaktadır. Performans değerleme sistemlerinden beklenen faydaların ortaya çıkabilmesi ve sistemin bireysel performansı olumlu yönde geliştirebilmesi için çalışanlar tarafından adil olarak algılanması ve bir bütün olarak kabul edilmesi gereklidir. Bu çalışmada performans değerleme sistemine ilişkin örgütsel adalet algısının düzeyi ve bu algının çalışanların bireysel performanslarını hangi yönde etkilediği bir kamu kurumunda uygulanan performans değerleme sistemi incelenerek ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Türkiye'de devlet-vatandaş iletişiminde kamu kurumlarınca yürütülen halkla ilişkiler faaliyetlerinin rolü

Devlet, insanlığın oluşumu, gelişimi ve otorite ihtiyacının belirlenmesiyle oluşmuştur. Nitelik ve işlevleri toplumsal ihtiyaçların değişmesiyle orantılı olarak değişmiştir. Bu devinim içinde birey, azınlık konumundan çıkmış, haklarını ve yükümlülüklerini kazanmış, bunları sahiplenen 'vatandaş'a dönüşmüştür. Küreselleşmenin de etkileriyle gitgide karmaşıklaşan ve daha teknik bir nitelik kazanan siyasal yapılar, vatandaşın sisteme nereden dahil edeceği konusunda zorlanmaktadırlar. Devletin vatandaşı ile yabancılaşmasını engellemek ve bu birlikteliği sağlamak için etkin yol ve yöntemler geliştirme gereği kendisini göstermektedir. Geleneksel, ekonomik, psikolojik pek çok koşuldan etkilenen devlet-vatandaş ilişkisinin sağlıklı biçimde yürütülmesi için demokratik dinamiklerin işlerliğinin sağlanması gereklidir. Bu anlamada halkla ilişkiler en önemli görevi üstlenir. Devlet, politikalarını topluma yansıtırken halkla ilişkilerden faydalanır. Kamu kurumlarında halkla ilişkiler etkinliklerinin kimi anlayış sağlama, kimiikna, kimisi de bilgi alışverişi amaçlıdır. Halkla ilişkiler uygulamaları, devletin müşterisi olan 'vatandaş'ı memnun etmeyi amaçlar. Kamu kurumlarında halkla ilişkiler uygulamalarının pek çok görüntüsü vardır. Ülkemizde halkla ilişkiler, merkezileşmeçıkmazında, değer kazanmaya çabalayan, uzman personel sorunları ile uğraşan, bürokratik engelleri aşmaya çalışan bir kamusal faaliyet görüntüsündedir. Olumlu örnekler istisna olmakla birlikte Türk kamu yönetiminde halkla ilişkiler faaliyetleri genel olarak ideal bir tablo yaratmamakta, kurumlarda halkla ilişkiler birimlerine yer verilerek bir zorunluluğun yerinde getirilmesi sağlanmış olmaktadır. Kamu idaresi, vatandaşı tanımak konusunda hevesli olmadığı gibi, kendini tanıtmakkonusunda da yeterince etkin değildir. Aslında yapılması gereken merkezi düzeyde bir halkla ilişkiler anlayışı geliştirmek ve vatandaşı da bu sisteme en aktif şekilde dahil etmektir. Bu amaçla kurulacak ve bütün kurumların üzerinde iş görecek bir halkla ilişkiler birimi, koordinatör olarak kurumların etkileşimini ve teksesliliğinisağlayacaktır.