turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kentsel rantın dönüşümü ve yerel yönetimler

İstanbul kentsel rekabetin hızlanması ile birlikte, dünya metropolleri içinde ön plana çıkmaya başlamıştır. Bu konumda bir metropolün kentsel topraklarının oluşumu ve bölüşümü, metropolün karşı karşıya kaldığı ana sorunlardan biridir. Kentsel toprak rantının dönüşümünü ve yerel yönetimlerin rant üzerindeki etkilerini değerlendiren bu çalışma, 1980'lerden başlayan bir süreci incelemiştir. Kentsel rantın bileşenleri ele alınmaya çalışılmıştır. Planlama kararları, yerel projeler, yasal çerçeve, sermaye birikim süreci çerçevenin temelini oluşturmaktadır. Çalışma bütününde, seçilen örnek alan Beykoz'dur. Bu örnek alan sonuçlarıİstanbul'un makro kararları çerçevesinde ele alınmıştır. Beykoz İlçe'sinin seçilmesinin nedeni, İstanbul'un kentleşme sürecine paralel bir sürecin Beykoz özelindetanımlanabiliyor olmasıdır. Örnek inceleme kapsamında arsa değerleri ve kentsel gelişim dinamikleri değerlendirilmiştir. Kent mekanı üzerinde verilen kararlar, sermaye yatırımları, bu kararlara bağlıgöçler, sosyal ve siyasal yapıdaki değişimlerin kentsel toprak rantının oluşumunda önemli etkenler olduğu ortaya çıkmıştır. Kentlerde, sermaye birikim sürecinde, sermaye yatırımlarının artması, artı ekonomik değer yaratarak, kentleşme sürecinihızlandırmaktadır Sermayenin yatırım yaptığı alanlar ise arsa değerinin yüksek olduğu ve gelişim potansiyelinin olduğu kent parçalarıdır. Merkezi yönetim ve yerel yönetimler ise ülke ve kent ölçeğinde bu etkenleri yaratan ve yönlendiren temel kurumlardır. Bu kurumların en etkin aracı olan kent planları, kentte yaratılan rantındüzenlenmesinde etkili olan önemli araçlardır. Kamu yararı ilkesi ön planda tutularakyaratılan planlar oluşan rantların hakça paylaşımına neden olacaktır.
Ekonomik dönüşüm süreci, kentleşme, sürdürülebilir kalkınma ve kent konseyi

Bu tezde, insanlığın tarihsel dönüşümünün, üretim sistemleri esas alınarak tarım, sanayi ve bilgi toplumu olarak sınıflandırılmasından hareket edilmiştir. Dönüşümün son aşamasında ortaya çıkan küreselleşme ve beraberinde ortaya çıkan bölgeselleşme ve yerelleşmenin artan önemi ile İnsanlığın yaşadığı bu dönüşüm sürecinin merkezinde kentlerin yer alması nedeniyle kentleşme üzerinde durulmuştur. Sanayi toplumu sonrasında, ülkelerin siyasal ve ekonomik stratejilerinin temel dinamiği olan ulusal kalkınmanın olumsuz sonuçları karşısında artan hassasiyetin ekolojik dengeyi gözeten kalkınma yaklaşımını zorlamasıyla yirminci yüzyılın son çeyreğinde Sürdürülebilir Kalkınma rehber kavram olarak ortaya çıkmıştır. Kalkınma ve çevre sorunlarının küresel boyutlarından dolayı ilk olarak uluslararası düzeyde gelişen kavram, uluslara politika üretmede yön göstermiştir. Bu bağlamda, BM'nin düzenlediği toplantılarla, küresel uzlaşmanın ve politik taahhütlerin en üst düzeydeki ifadesi olarak Gündem 21 Belgesi ortaya konulmuştur. Kalkınma yaklaşımında ölçek olarak da yaşanan değişim, yerel dinamiklerin de harekete geçirilmesi anlayışını geliştirmiş ve yerel kalkınma yaklaşımını ortaya çıkarmıştır. Böylece yerel yönetimler, STK'lar ve diğer yerel aktörler, uluslararası topluluk ve merkezi yönetimler tarafından ortaklar olarak görülmeye başlanmış ve Gündem 21 konsepti kapsamında, Yerel Gündem 21 programı geliştirilmiştir. Türkiye'de Yerel Gündem 21 süreci, 1997'den itibaren kapsamlı ve birbirini takip eden aşamalar şeklinde uygulamaya konulmuştur. Uluslararası taahhütler çerçevesinde yerelde kalkınma için katılımın temel yapılanma biçimi olarak da Kent Konseyleri yerini almıştır. Üsküdar Belediyesi örneği, niteliği itibariyle ülkemizde yaşanan YG21 süreciyle doğrudan bağlantılı olmayıp dolaylı paralellik arz etmesi ve sürecin doğal sonucunun bir yansıması olması bakımından ele alınmıştır. Kent konseyleri sonucunu doğuran etkenler ve süreçte yürütülen ilgili proje ve faaliyetler, bu kapsamda takip edilmiş ve değerlendirmeye tabi tutulmuştur.
Eğitim örgütlerinin örgütsel ağbağ düzeneğindeki konumunun işbirliği düzeylerine etkisi

Bu çalışmada Sinop ili merkezindeki kamu eğitim örgütlerinde görev yapan yöneticilerin örgütlerarası işbirliğine ilişkin görüşlerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Tarama modelinde olan çalışma nicel, nitel ve sosyal ağbağ analizi yöntemlerinin birlikte kullanıldığı karma araştırma yaklaşımı ile sürdürülmüştür. Araştırmanın nitel aşamasında 36 okul yöneticisi ile görüşme yapılmış ardından görüşme dökümleri içerik analizine tabi tutulmuştur. Araştırmanın sosyal ağbağ analizi aşamasında 36 okul yöneticine araştırmacı tarafından geliştirilen İşbirliği Düzeyleri Ölçeği uygulanmıştır. Elde edilen veriler UCINET 6.0 ve Keyplayer 1.46 programında çözümlenmiştir. Yöneticilerin ölçekte yer alan maddelere verdikleri yanıtların yoğunluk, yapısall boşluk, merkezilik dereceleri hesaplanmış ve ağbağ haritaları çıkarılmıştır. Araştırmanın nicel aşamasında yönetici, örgüt ve ağbağ içindeki konumsal özellikleri değişkenlerine göre fark gösterip göstermediği dağılımın normal olmaması nedeniyle Mann-Whitney U ve Kruskall Wallis Testi ile çözümlenmiştir. Araştırmada ulaşılan sonuçlara göre, 36 eğitim kurumu, kendisi dahil toplam 68 aktörlü bir işbirliği ağbağı oluşturmuştur. Bu örgütlerin 39'u eğitim örgütü, 29'u kamu, özel sektör ve sivil toplum kuruluşudur. İl merkezindeki tüm eğitim örgütleri işbirliği ağbağı oluşturmuştur. Hiçbir kurum izole değildir. Yoğunluk analizine göre, ağbağ içindeki örgütlerin birbiri ile kurabilecekleri maksimum ilişkinin %57'si kurulmuştur. Buna göre, eğitim örgütlerinin işbirliği ağbağında hem yakın hem uzak bağlantıları vardır. Araştırma bulgularına göre il merkezindeki eğitim örgütleri kendi içinde sıkı, dışarıya karşı kapalı bir yapı sergilemektedir. İşbirliği potansiyelinin oransal olarak en fazla kullanılabildiği konular, bilgi paylaşımı, maddi kaynak paylaşımı ve yönetici görüş alış-verişi olurken en düşük düzeyde ortak projede çalışma, kurum sağlığı ve güvenliği konularında gerçekleşmiştir. İşbirliği düzeylerinden ağ oluşturma, birlikte çalışma-dayanışma, koordinasyon, koalisyon ve işbirliği olarak beş düzeyden en fazla gerçekleşen işbirliği birlikte çalışma dayanışma düzeyinde işbirliğidir. Sonuç olarak örgütlerin ağbağ içindeki konumlarına göre işbirliği konuları ve düzeyleri arasında anlamlı farklılaşmalar bulunmuştur. Ağbağ içindeki konumları örgütlerin işbirliği düzeyleri üzerinde etki yaratmaktadır.
Belediyelerde vesayet denetimi ve ortaya çıkardığı sorunlar

1580 Sayılı Belediye Kanununa göre belediye: Beldenin ve belde halkının mahalli mahiyetteki müşterek ve medeni ihtiyaçlarım tanzim ve tesviye ile mükellef bir şahsiyettir. Karar organları halk tarafından seçilen, kendine özgü bütçesi ve yönetimi ile örnek bir kuruluş olan belediyeler kanunla kendilerine verilen görevleri yerine getirirken merkezi iarenin idari vesayet denetimi ile karşılaşırlar. Belediyeler üzerinde merkezi idare tarafından uygulanan idari vesayet denetimi kanunda belirtilen şahıs ve makamlar tarafından kullanılır ve bu yetki bir başka makam ya da şahsa devredilemez. Devredilemeyen yetkilerdendir. Yine bu yetki kanunda gösterilen şuurlar içinde, kamu yaran gözetilerek ve belediyeleri kanun dışı ve kamuya zarar verecek hareketlerden men etmek amacı ile kullanılır. Belediyeler üzerinde uygulanan idari vesayet; belediyelerin idari eylem ve işlemleri üzerinde, organları ve personeli üzerinde cereyan eder. İdari vesayet denetimi bazen kendisini belediyelerin kararlarını onaylama, bozma şeklinde gösterir; bazen erteleme ya da yürütmenin durdurulması, bazen de önceden izin alma, belediyenin yerine geçerek karar alma şeklinde ortaya çıkar. Ülkemizde kullanılan idari vesayet yetkisi belediyelerin çoğu faaliyetlerini ve kararlarını kapsayacak şekilde geniş tutulmuştur. O kadar ki, bu denetim belediyelerin organları ve personeli üzerine de sirayet ettirilerek belediyelerin adeta kendi başlarına hareket etme kabiliyeti ortadan kaldırılmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda yapılması gereken; belediyelere ülke bütünlüğünün ve demokrasisinin teminatı gözü ile bakılarak, daha çok özerklik, daha çok demokratik kendi kendine yönetim imkanı, etkinlik ve özerkliğini taçlandıracak mali imkanlar sağlanarak bu konularda belediyelerin yetkileri artırılmalıdır. DC
İşyeri ergonomisinin çalışanların iş performansına etkisi ve Kütahya kamu sektöründe bir uygulama

İş yaşamında işgörenlerin sorumlu olduğu görevleri beklenilen düzeyde yapabilmeleri için; çalışanın isteği, çalışma ortamının rahat olmasına ve kişinin performansına bağlıdır. İş ortamının çalışan ihtiyacına göre kurgulanması; personelin sağlık, psikoloji ve iş verimliliklerine olan etkisi bağlamında önem arz etmektedir. Ofislerde kullanılmakta olan araç ve gereçlerin işgörenlerin verimlilik ve performanslarını arttırıcı önemli bir etkisi bulunmaktadır. Ergonomi bilimi, bireylerin yaptıkları işte kendilerini rahatsız etmeyecek konforlu bir alanda çalışılması için gerekli kriterleri sağlayarak işe bağlılığı arttırmaktadır. Ergonomi, çalışanın özelliklerini göz önünde bulundurarak kabiliyetlerinden en aktif şekilde nasıl yararlanılacağını bulmakla birlikte, kişiye özel çalışmalar da yapmaktadır. İnsanın özellikleri ile yapabileceklerini analiz ederek işin personele, personelinde işe olan entegrasyonu için gereken şartlar bütününü sağlamaktadır. Ergonomik düzen çalışması ile işgörenin moral, performans ve verimliliği artar. İş görülen alanındaki renklerin uyumu, oturmanın düzen olarak şekli, kullanılacak tüm araçlar, mobilya ve sandalyeler, iklimlendirme sistemleri, ortamın ısısı ve nemi, ışık düzenleri gibi hususları içeren ergonomi, iş yerindeki tüm çalışanların performanslarını ve memnuniyet düzeylerini arttırmaktadır. Bu araştırmanın amacı İşyeri Ergonomisinin İş performansı üzerindeki etkileşiminin belirlenmesidir. Araştırma Kütahya il merkezindeki valilik çalışanlarıyla yapılmıştır. Valilik bünyesinde çalışan 120 çalışan gönüllülük esasına göre katılmıştır. Anket sorularının uzun olması, iş yoğunluğu ve bazı katılımcıların soruları uzun ve sıkıcı bulmaları en önemli kısıtlardandır.
Public-private partnership in Turkish healthcare provision: The city hospital model

Şehir hastanesi programı, kamu sektörünün kamu hizmetleri sunumundaki rolünde dönüşüme yol açan kamu-özel ortaklığı modelinin Türkiye sağlık sistemindeki en güncel uygulamasıdır. Bu tez, politika transfer süreci ve kamu ile özel aktörlerin politika transfer ağlarındaki etkileşimi sonucu ortaya çıkan şehir hastanesi modelini, KÖO'nun bir örnek vakası olarak incelemektedir. Bu bağlamda bu tez, politika ağlarını, aktörlerin bu ağlara dahil olmaktaki motivasyonlarını, Türkiye'deki sağlık hizmetleri sunumunda KÖO modelinin ortaya çıkışının arkasındaki siyasi dinamikleri ve çeşitli aktörlerin sağlık hizmetleri sunumunda KÖO modelinin uygulanmasına yönelik algı, katkı ve dirençlerini incelemektedir. Tezin temelinde katılımcı gözlem ile birlikte mevzuat ve politika belgelerinin kapsamlı incelemesi yer almaktadır. Bu analiz dört sonuç ortaya çıkarmıştır. İlk olarak, devletin gönüllü olarak katıldığı ve özel aktörlerin katkılarını desteklediği bir politika transferi örneği olan şehir hastanesi modeli, hükümetin epistemik topluluklarla ilişkilenmesi sonucunda ortaya çıkmıştır. İkinci olarak, bu model tepeden inme ve demokratik olmayan bir şekilde uygulanmış ve projelerin mühim detayları kamuya açıklanmamıştır. Üçüncü olarak, kamu sektörünün uzmanlık eksikliği bilgi ve güç asimetrileri yaratmış, bunun sonucu olarak kamu sektörü edilgen bir role itilmiş ve özel aktörler güçlü bir konum edinmiştir. Son olarak, KÖO modelinin hızlı bir şekilde, yeterli plan yapılmadan uygulanması, sağlık hizmetlerinin halk desteği ve meşruiyet yaratma potansiyeli ile birlikte kısa vadeci bir ekonomik kalkınma stratejisi olarak ön plana çıkarılmasıyla uyumlu bir şekilde gerçekleşmiştir.
Türk kamu yönetiminde bürokratik işlemlerin azaltılmasında bilgi teknolojileri ve inovasyona dayalı uygulamaların önemi: E-devlet, UYAP ve BİMER örnekleri

Ortaya çıktığı ilk zamandan beri birçok kesim tarafından eleştirilmesine rağmen bürokrasi, günümüzde tüm dünyada geçerliliği olan bir örgütlenme modeli olma konumunu devam ettirmektedir. Max Weber'in teorisine göre bürokrasi rasyonel, sorunsuz, iyi işleyen ve en üstün örgütlenme modeli olmasına rağmen zaman içerisinde kırtasiyecilik olarak nitelendirilen olumsuz özelliklerinin ortaya çıkmasıyla verimsiz, hantal ve etkin olmaktan uzak bir model olarak görülmeye başlanmıştır. Dolayısıyla birçok ülkede olduğu gibi Türk kamu yönetiminde de bürokratik işlemlerin fazlalığı, önemli bir sorun haline gelmiştir. Bürokrasinin bu olumsuz özelliklerinin neden olduğu sorunlar nedeniyle Türk kamu yönetiminde bürokratik işlemleri azaltabilmek için çalışmalar yapılmıştır. Yapılan bu çalışmalar sonucunda e-devlet, UYAP ve BİMER gibi bilgi teknolojileri ve inovasyona dayalı uygulamalar geliştirilmiştir. Geliştirilen bu uygulamalar vasıtasıyla zaman ve kağıt tasarrufu sağlanmış ve önemli ölçüde maddi kazanç elde edilmiştir. Böylece bürokratik işlemlerin neden olduğu sorunlar azaltılmıştır. Bu çalışmada ilk olarak çalışmaya ait teorik bir çerçeve oluşturabilmek için inovasyon, bilgi teknolojileri, e-devlet, UYAP ve BİMER kavramları açıklanarak kamu sektöründe inovasyonun önemi hakkında bir tartışma yürütülmüştür. Daha sonra bürokrasi kavramının dünya ve Türkiye ölçeğinde tarihsel gelişimi açıklanarak bürokrasi kavramının teorik arka planı hakkında bilgi verilmiştir. Çalışmanın kuramsal çerçevesi tamamlandıktan sonra istatistiki veriler ışığında bürokratik işlemlerin azalması ile bilgi teknolojileri ve inovasyona dayalı uygulamalar arasında bir ilişki olup olmadığı incelenmiştir.
Siyasal partiler ve toplumsal bütünleşme

Siyasal partiler, devlet ile sosyal sınıflar, gruplar ve bireyler arasında arabuluculuk yapan kuruluşlardır. Siyasal partiler, programlarını demokratik sistemlerde halkın taleplerini de dikkate alarak yapma ve uygulamalarına karşın, totaliter ve otoriter rejimlerde halkın taleplerine dikkat edilmeksizin sadece kendi politikalarının meşrulaştınlması ve topluma onaylatılması için çalışırlar. Sosyo-ekonomik ve teknolojik gelişme toplumsal hareketliliği artırır. Artan bu toplumsal hareketlilik otoriteden taleplerin artmasına neden olur. Toplumu yönetme görevini yerine getiren siyasal partiler de, artan talepleri karşılamak için program yapar, talepleri imkanlar çerçevesinde sıraya koyar ve hukuk düzeni içinde çözüme kavuşturur. Haklar ve ödevler arasında dengeyi tesis ederek adaleti sağlar. Devlet norm, eğitim, örgüt ile, gerektiğinde de zor kullanarak toplumda bütünleşmeyi sağlamaya çalışır. Burada da etkin olan yapılar devlet adına otoriteyi kullanan siyasal partilerdir. Türkiye'de de siyasal partiler, Osmanlı imparatorluğunun son zamanlarında kurulan İttihat ve Terakki Fırkası ile başlar. Bu parti bundan sonra kurulan partilerin de gerek kadro gerek politika olarak temelini teşkil eder. Demokrasinin varlığı, özgür ve eşit bir ortamın varlığına bağlıdır. Temel hak ve hürriyetler hukukun güvencesi altında olmalıdır. Bu ortamın yaratılması görevi de çoğulcu sistemlerde devlet adına otoriteyi kullanan siyasal partilere düşmektedir. Türkiye, ulusal irade/ulusal yarar kavramını eksen alan ve siyasallaşma eğilimi gösteren bölgesel veya milliyetçi nitelikteki yapılan ortadan kaldıran üniter devlettir. Üniter devletin amacı, ülkeyi ve ulusu bütünsel bir yapı içinde bir araya getirmektir.
Gezi sosyolojisinin çokluk kavramıyla analizi

Gezi Parkı eylemlerinin sosyal bileşenlerinin, kısaca toplumsal zeminde sosyolojisinin yeni toplumsal hareketler düzeyinde çokluk kavramıyla analiz edilmesidir. Çokluk çeşitliliktir ve sınıfsal indirgemeciliğin karşısında konumlanır. Dolayısıyla her toplumsal hareket, eylem; içindeki farklılıkları ve farklı kimliksel talepleriyle birbirine indirgenemez durumdadır. Bununla birlikte Gezi eylemeleri içinde barındırdığı çok farklı özneler ve aktörler vasıtasıyla, sosyal düzeyde, çoğulcu yapıyı yansıtmıştır. Sonuç olarak iktisadi ve kültürel değişimlere bağlı olarak emeğin niteliksel dönüşümü, yeni toplumsal hareketleri çok-aktörlü duruma getirerek, sosyal hareketleri çokluk kavramıyla analiz edilmesini gerekli kılmıştır.
Okul öncesi eğitim yapılarında pasif yangın güvenlik önlemleri

Okul öncesi eğitim, zorunlu ilköğretim çağına gelmemiş, 3, 4 ve 5 yaş grubundaki çocukların eğitimini kapsar. Çocukların fiziksel, zihinsel, duygusal ve sosyal yönlerden gelişmelerini sağlayan ve onları ilkokula hazırlayan bir eğitim dönemidir. Okul öncesi eğitim yapıları, kullanıcıları sebebiyle, güvenlik konusunda diğer okul türlerine göre daha dikkatli olmayı gerektirir. Binalardaki can güvenliğini sağlama hususunda en kritik konulardan biri yangın güvenliğidir. Türkiye yangın mevzuatında okul öncesi eğitim yapılarıyla ilgili özel bir hüküm yoktur. Oysaki başkalarının desteğine muhtaç kullanıcıları olan yapıların mevzuatta detaylandırılması gerekir. Tezin amacı; okul öncesi eğitim yapılarındaki yangın güvenlik önlemlerinin en doğru şekilde ele alınarak yapılmasına katkı sunmaktır. Mevzuattaki eksiklikleri, alan çalışmasında kullanılan projeler aracılığıyla belirlemek ve yangına karşı daha güvenlikli okul öncesi eğitim yapıları inşa etme konusunun yeniden gözden geçirilmesini sağlamaktır. Tez kapsamında okul öncesi eğitim yapıları, pasif yangın güvenlik önlemleri bağlamında incelenmiş, ulusal ve uluslararası mevzuattan yararlanılarak yangını önlemeye dönük performans kriterleri oluşturulmuştur. Milli Eğitim Bakanlığı okul öncesi eğitim yapıları tip projelerinden seçilen iki proje, bu performans kriterlerine göre değerlendirilmiştir. Bu değerlendirmeler ışığında, Türkiye yangın mevzuatında okul öncesi eğitim yapıları için; binanın yerleşim yeri, kat adetleri, dersliklerin bina içindeki konumu, kompartıman alanları, yapı malzemeleri, çıkış sayıları, kaçış yolu genişlikleri, derslik kapı yönleri, kaçış pencereleri, algılama ve uyarı sistemini gerektiren mimari şartlar ve yağmurlama sistemini gerektiren mimari şartlar konularının yeniden gözden geçirilerek bir revize yapılması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
Azerbeycan hükümet sistemi

Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından 1991 yılında bağımsızlığına kavuşan Azerbaycan Cumhuriyeti, 1995 yılında Anayasasını yürürlüğe koymayı başarmıştır. Hükümet sisteminin detaylarını açıklayan 1995 yılı Anayasası, Cumhurbaşkanını çok önemli yetkilerle donatarak onu siyasal sistemin merkezine yerleştirmiş, devletin yönetim sistemini başkanlık olarak belirlemiştir. Bu, yasama, yürütme ve yargı kuvvetlerinin belirgin şekilde birbirinden ayrı olmasından, cumhurbaşkanının doğrudan halk tarafından seçilmesinden, yürütme gücünün tamamen cumhurbaşkanının kontrolünde olmasından ve hükümetin parlamentoya değil cumhurbaşkanına karşı sorumlu olmasından açıkça anlaşılmaktadır. Çalışmanın konusu olan hükümet sistemleri, Anayasa hukuku açısından önemli olan ve çokça tartışılan bir konudur. Bu nedenle çalışmada ilk olarak hükümet sistemleri genel olarak ele alınmıştır. Daha sonra 1995 yılında kabul edilmiş ve 2002, 2009 ve 2016 yılında yapılan referandumlarla değişikliğe uğramış Azerbaycan Anayasası temel alınarak Azerbaycan'ın hükümet sistemi detaylı olarak incelenmiştir.
1950 sonrası sanayileşme sürecinde Türkiye'de sanayileşme kentleşme ilişkisi - Bursa örneği-

Bu çalışmada sanayileşme sürecinde Bursa'da kentleşme olgusu incelenmiştir. Bu çerçevede, Bursa'nın coğrafi konumu, sosyo-ekonomik durumu, tarihsel gelişimi ve bu gelişim sürecinde sanayileşme olgusunun kentleşmeye ne derece etkili olduğu belirlenmeye çalışılmıştır. Bursa, ilk çağlardan beri, bir kent görünümünü vermiş ve her çağda önemli bir yerleşim alanı olma özelliği göstermiştir. Kentin bulunduğu coğrafi konum, kendisine tarih içinde birçok avantaj sağlamıştır. II, bir yandan Trakya ve İç Batı Anadolu bölgelerini birbirine bağlaması; diğer yandan da dış ülkeler ve İstanbul'dan geçecek malların dağılım merkezi olması nedeniyle bölgeler ve şehirlerarası bütünleşmeyi sağlayan bir yer görünümündedir. Kent, zaman zaman ekonomik ve toplumsal açıdan hızlı bir gelişim süreci gösterirken, bazen de sönük dönemler geçirmiştir. Cumhuriyet döneminin ilk yıllan da sönük dönemlerden biri olmuş, bu yıllarda ilde tamamen küçük sanayi egemen olmuştur. Bursa, cumhuriyetin ilk yıllarında küçük bir kent görünümündeyken Merinos Fabrikası'nın kurulmasıyla hızlı bir kentleşme sürecine girmiş ve kente iç ve dış bölgelerden büyük bir göç başlamıştır. İkinci Dünya Savaşı sırasında kentleşme hızı kesilmiş, fakat 1950'den sonra tekrar bir canlanma başlamıştır. Tofaş Otomobil Fabrikası, Sönmez ve Nergis Tekstil gibi büyük ölçekli sanayi işletmeleri ilde sanayileşmeyi sağlamış ve kentin istihdam kapasitesine katkıda bulunmuşlardır. Ayrıca, özellikle 1960'lardan sonra ilde, gıda, oto yan sanayi ve inşaatçılık alanlarında da büyük gelişmeler kaydedilmiştir. Bu sanayi ve hizmet kuruluşlarının kente çekmiş olduğu nüfus, ticareti geliştirmiş ve kentteki ticaret ilişkilerini arttırmıştır. Din özellikle 1960'lardan sonra sanayileşmesi ve ilde Türkiye'nin ilk organize sanayi bölgesinin kurulması Bursa'nın kentleşmesini de etkilemiş, kent büyük bir çekim merkezi durumuna gelmiştir. Kente göçle gelen nüfusun büyük kısmı sanayileşmenin yoğunolduğu Mudanya ve İzmir yolu çevresinde yerleşirken bir kısmı da sağlıksız kentleşmenin temelini oluşturmuştur.
Strategizing citizenship: Turkish immigrants in Amsterdam

Bu tez, Amsterdam'daki Türk göçmenlerin vatandaşlık konusuna olan bakış açılarını Türk ve Hollanda vatandaşlıklarına karşı olan tutumları hakkında sorular sorarak ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. İlgili konu, somut ve şekilsel vatandaşlık kavramları bağlamında tartışılmıştır. Bu çalışma Amsterdam'da yaşayan 15 farklı göçmen kişi ile yapılan yüz yüze görüşmelerin sonucunda ortaya çıkmıştır. Bu kişiler cami cemaati, Alevi topluluğu, geleneksel Türk kahvehanesi müdavimleri ve aktif olarak kendi işlerini yapan kişiler olarak 4 farklı grup şeklinde kategorize edilebilir. Somut ve şekilsel vatandaşlık perspektiflerinden bakıldığında araştırmadaki Türk göçmenlerin birçoğunun Hollanda vatandaşlığına somut vatandaşlık nitelikleri bağlamında değil, bireysel faydalara dayalı olarak yaklaştığı sonucuna ulaştım. Türk göçmenler Hollanda vatandaşlığına yönelik stratejileri, kişisel avantajlar temelinde, bazı istisnalar olsa da pragmatist bir yaklaşımla oluşturmaktadırlar.
İdari yargıda iddia ve savunmanın değiştirilmesi ve genişletilmesi yasağı

Bu çalışma, kamu hukuku anabilim dalında yüksek lisans tezi olup, idari yargıda iddia ve savunmanın değiştirilmesi ve genişletilmesi yasağım konu almaktadır. Medeni yargılama hukuku ilkesi olan' bu yasağın idari yargılama hukukunda uygulanmasına ilişkin usul ve esasların tespiti, uygulamada görülen sakınca ve eksiklikler ele alınmıştır. Bu tez üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, çalışma konumuz olan yasağın tanıtılması ve idari yargılama hukukuna hakim olan ilkeler ele alınmıştır. İkinci bölümde ise, inceleme konumuz olan yasağın başlama anı, görevsiz ve yetkisiz yargı yerinde uygulanması ele alınmıştır. Ayrıca, bu bölümde yargılama sistemlerinde dava açma ve dava malzemesinin toplanması, ilkeleri incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise, iddia ve savunmanın genişletilmesi ve değiştirilmesi yasağının içeriği ve bu yasağın istisnalarıyla birlikte yasa yollan ele alınmıştır.