turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İnternet bağımlılığı: Yeni bir tanım gerekli mi?

Çağımızda internet kullanımı, bireysel ve toplumsal yaşamın en önemli iletişim kanallarından birisini teşkil etmektedir. İnternet ve genel anlamda ağ teknolojisi, modern dünyanın 19. yüzyılda yerleşikleşmeye başlayan ve 20. yüzyılda yenilenen tüm toplumsal, ekonomik, eğitsel, kültürel ve siyasal kurumları üzerinde devrim niteliğinde bir etki yaratmıştır. Literatüre, 1990'lı yıllarla birlikte girmeye başlayan internet bağımlılığının tanımı veya tanı kriterleri konusunda evrensel bir uzlaşı yoktur. İnternet bağımlılığının ayrı bir psikolojik bozukluk olup olmadığı, hatta bir bozukluk sayılıp sayılamayacağı konusunda tartışmalar devam etmektedir. İnternet bağımlılığının tanım, tanı ve değerlendirme çalışmalarında çok disiplinli kuramsal bir altyapının olmaması temel sorunlardan birisini teşkil etmektedir. Değerlendirme araçlarında sorulan bazı sorular, günümüz nesillerini ve onların normallerini anlamaktan çok uzaktır. İnternette harcanan zaman ile depresyon arasında ilişki kuran, interneti bireyleri 'gerçek' sosyal yaşamdan uzaklaştıran 'sanal' bir dünya olarak değerlendiren, 'kontrolsüz' kullanılan internetin bireylerin iş yaşamı, akademik başarısı, özel hayatı, fiziksel ve ruhsal sağlığı üzerinde yıkıcı bir etkisi olabileceğini iddia eden, bireylerin kontrolsüz internet kullanımını, patolojik kumar oynama ile karşılaştıran ve internet bağımlılığı tanı kriterlerini DSM-IV'te tanımlandığı şekilde patolojik kumar oynama tanı kriterlerinden alan yaklaşımların, yeni kuşaklar açısından fazla karşılığı olmadığı görülmüştür. Bu tez çalışması, internet bağımlılığı literatürünün yeni bir gözle yeniden değerlendirilmesi gereğini ortaya koymuştur.
Relationships between preschoolers' screen-based media use and self-regulation abilities

Ekrana dayalı medya teknolojileri aile hayatının neredeyse tüm unsurlarının bir parçası haline gelmiştir. Bu teknolojilerin çocuklar üzerindeki uzun süreli etkileri yalnızca yakın bir zamanda araştırılmaya başlanmıştır. Her ne kadar önceki gelişimsel araştırmalar çocukların dikkat yetenekleri ile TV izleme arasındaki ilişkiyi incelemiş olsa da, çocukların yeni nesil ekrana dayalı medya cihazlarını kullanımları ile özdenetim becerileri arasında nasıl bir ilişki olduğu henüz araştırılmamıştır. Çocukların bu cihazlara erişim yolunun ebeveynlerden geçtiği kabul edildiğinde, ebeveynlerin çocuklarına bu teknolojilere hangi amaçlarla ve hangi bağlamlarda izin verdiğinin anlaşılması elzemdir. Buna göre, bu çalışmada ebeveynlerin TV ve mobil cihazları çocukla ilgili amaçlar için kullanımları ile anaokulu çağındaki çocukların duygularını, davranışlarını ve bilişsel süreçlerini kontrol edebilme yetenekleri incelenmiştir. Ebeveynlerin puanlamaları ve çocukların performansa dayalı skorları çocukların duygu ve davranış kontrolleri için elde edilmiştir. Ayrıca ebeveynler TV ve mobil cihazları çocukla ilgili amaçlar için kullanma sıklıklarını da rapor etmişlerdir. Ebeveynlerin bu cihazları çocuk üzgün olduğunda çocuğu sakinleştirme amacıyla kullanma sıklığı ile çocukların duygu kontrolüne ilişkin ebeveyn raporları arasında önemli bağıntılar bulunmuştur. Ancak, ebeveynlerin bu cihazları çocukla ilgili aynı amaçlar için kullanma sıklığı ile çocukların performansa dayalı skorları ile bağıntılı değildir. Bu bulguların etkileri, sınırları ve gelecekteki olası yönelimleri tartışılmıştır.
Medeni durumun öğretmenlerin benlik saygısı ve yaşam doyumu üzerindeki etkisinin incelenmesi

Bu çalışma öğretmenlerin medeni durumlarının, benlik saygıları ve yaşam doyumları üzerindeki etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini kolayda örnekleme yolu ile seçilen 2014- 2015 eğitim-öğretim yılında, Tekirdağ devlet okullarında ve çeşitli branşlarda eğitim veren 460 öğretmen (309 bayan 151 erkek) oluşturmaktadır. Örneklemi oluşturan öğretmenlerin medeni duruma göre dağılımı incelendiğinde; 268'i, evli 177'si bekar, 15'i boşanmış bireylerden oluşmaktadır. Verilerin elde edilmesinde katılımcılara ''Kişisel Bilgi Çizelgesi''; 'Arıcak Benlik Saygısı Ölçeği' (Arıcak, 1999) ve 'Yaşam Doyumu Ölçeği'(Diener, Emmons, Larsen ve Griffin, 1985) uygulanmıştır. Araştırma verilerinin analizinde; SPSS 21 programı aracılığı ile tanımlayıcı istatistikler, t-testi, tek yönlü varyans analizi, Kruskall Wallis testi, basit doğrusal regresyon analizi ve korelasyon analizi kullanılmıştır. Araştırmada elde edilen bulgular, öğretmenlerin algıladıkları benlik saygısı ve yaşam doyum düzeyleri ile medeni durum arasında pozitif ve orta dereceli bir ilişki olduğunu göstermiştir. Medeni durumlarına göre benlik saygıları ortalamaları ve yaşam doyumları ortalamaları incelendiğinde boşanmış öğretmenlerin, evli ve bekar öğretmenlere göre benlik saygıları ve yaşam doyumları ortalamalarının daha düşük olduğu bulgulanmıştır. Bulgular ilgili araştırmalar kapsamında tartışılmış ve önerilerde bulunulmuştur.
Sosyal kimliğin yardım etme davranışı üzerindeki etkisinin empati ve öznel iyi oluş değişkenlerine göre incelenmesi

Sosyal kimliğin yardım etme davranışını etkilediği ve insanların yardım ederken kendi ile aynı grupta olan bireylere daha fazla yardım etmeyi tercih ettiği literatürde yer alan araştırma bulguları ile görülmektedir. Bireylerin kendi ile aynı grupta yer alan insanlarla etkileşim içinde olduğunda kendilerini daha mutlu hissetmeleri ve bu üyelere yönelik daha empatik yaklaşmaları, kendini daha mutlu hisseden ve daha empatik yaklaşan insanların daha fazla yardım etmesi bu araştırmanın da temel düşüncesidir. İlk çalışmada, katılımcılar Türk ve Suriyeli olmak üzere iki koşula ayrılmış ve sosyal kimliğin yardım etme davranışı üzerindeki etkisi, bu etkide öznel iyi oluş, empati ve mağdur görmenin düzenleyici rolü incelenmiştir. Sonuçlar incelendiğinde, katılımcıların yardım etme, öznel iyi oluş ve mağdur görme puanlarının gruplar arası anlamlı olarak farklılaştığı, sosyal kimliğin yardım etme davranışını etkilediği ve bu etkide empatinin düzenleyici rolü olduğu görülmüştür. İkinci çalışmada, aynı araştırma deseni davranışsal olarak ölçüm alınarak incelenmiştir. Katılımcılar Türk ve Suriyeli olmak üzere iki koşula atanmış ve gönüllü katılımlarından ötürü katılımcı ücreti verilmiştir. Araştırma sonunda ise, araştırmacı tarafından düzenlenen bir yardım kampanyasına katılmak isteyip istemedikleri sorulmuş ve bu yöntem ile davranışsal olarak yardım etme davranışları incelenmiştir. Bulgulara göre, sosyal kimliğe bağlı olarak katılımcıların yardım etme davranışlarının, öznel iyi oluş ve empati düzeylerinin anlamlı olarak farklılaştığı, sosyal kimliğin yardım etme davranışını etkilediği ve bu etkide öznel iyi oluş ve empatinin düzenleyici rolü olduğu görülmüştür. Çalışmanın bulguları davranışsal ve kültürlerarası ölçümlerin katkısı ile literatüre ışık tutmaktadır. Psikoloji alanında sosyal kimlik, yardım etme davranışı, öznel iyi oluş ve empati değişkenlerini araştırmacı tarafından düzenlenen araştırma desenleri bazında inceleyen araştırmaların bulunmaması nedeniyle, alandaki eksikliğin tamamlanması amaçlanmış ve bu nedenle de, araştırma psikoloji alanı için büyük bir öneme sahiptir.
The Effects of socioeconomıc status on physical fitness performance of junior high school students

Çalışmanın Amacı ve Metodu : Bu çalışmanın amacı ortaokul öğrencilerinin sosyo-ekonomik yapıları ile fiziksel yeterlilikleri arasında bir ilişki olup olmadığını belirlemekti. Bu çalışmada toplam 100 öğrenci denek olarak: kullanıldı. Test edecek kişi tarafından sosyo-ekonomik yapıyı belirlemek için bir anket düzenlendi ve öğrencilere verildi. Bu anketlerin değerlendirilmesiyle, öğrencilerin düşük ve yüksek sosyo-ekonomik yapıları belirlendi. Orta Doğu Teknik Üniversitesi özel geliştirme vakfı lisesinden 50 öğrenci yüksek sosyo-ekonomik yapıyı yansıttı ve TEK ortaokulundan 50 öğrenci de düşük sosyo-ekonomik yapıyı yansıttı. Hem ODTÜ hem de TEK okulu öğrencileri fiziksel yeterlilik testleri olan 12 dk yürüme/koşu, 50m, çabukluk, esneklik, mekik ve uzun atlama testlerine katıldılar. Her öğrencinin test sonuçları kaydedildi ve istatistik tekniklerinden biri olan t test kullanılarak analiz edildi. Bulgular ve Sonuçlar : Düşük sosyo-ekonomik yapıya sahip olan öğrencilerin yüksek sosyo-ekonomik yapıya sahip olan öğrencilere göre 50 m'lik koşuda ve 12 dk'lık koşuda. daha iyi oldukları görüldü. Yüksek sosyo-ekonomik yapıya sahip olan öğrenciler ile düşük sosyo-ekonomik yapıya sahip olan öğrenciler arasında, çabukluk, mekik, uzun atlama ve esneklik testleri sonucunda belirgin bir ' fark olmadığı görüldü. Yüksek sosyo-ekonomik yapıya sahip olan öğrencilerin düşük sosyo-ekonomik yapıya sahip olan öğrencilere göre boylarının daha uzun olduğu ve kilolarının da daha fazla olduğu görüldü. Her grubun bayan ve erkekleri her bir parametre için karşılaştırıldı. Test sonuçlarına göre her iki sosyo-ekonomik grupta da kız ve erkek deneklerin performanslarının farklı olduğu görüldü. Buna göre erkek denekler fiziksel uygunluk testlerinin esneklik testi dışındaki tümünde bayan öğrencilerden daha iyi sonuç elde ettiler. Bilim Dalı Sayısal Kodu: 224.19. 00
Üniversite öğrencilerinin sosyal problem çözme düzeylerinin sosyal yetkinlik ve bazı değişkenler açısından incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, üniversite öğrencilerinin sosyal problem çözme düzeylerinin; sosyal yetkinlik, sınıf, cinsiyet, yaş, anne ve baba eğitim durumu değişkenlerine göre farklılaşıp farklılaşmadığını incelemektir. Genel tarama modeline uygun olarak gerçekleştirilen araştırmanın evrenini, 2009- 2010 akademik yılında Selçuk Üniversitesi'nde öğrenim gören lisans öğrencileri oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini, Selçuk Üniversitesi'nin farklı yedi fakültesinde öğrenim gören 493'ü kız (%58,1); 356'sı erkek (%41,9) toplam 849 birinci ve dördüncü sınıf öğrencisi oluşturmaktadır. Verilerin analizi, SPSS 17.00 paket programında gerçekleştirilmiş; t testi, varyans ve regresyon analizleri ile Pearson momentler çarpım korelasyon katsayısı teknikleri kullanılmıştır. Yapılan istatistiki analizler sonucunda aşağıdaki sonuçlara ulaşılmıştır:Cinsiyet değişkeni açısından kız ve erkek öğrencilerden elde edilen probleme olumlu yönelme ve akılcı problem çözme puanları arasında anlamlı düzeyde bir farkın olmadığı; kız öğrencilerden elde edilen probleme olumsuz yönelme puanlarının, erkek öğrencilerden elde edilenlere göre; erkek öğrencilerden elde edilen içtepisel dikkatsiz ve kaçınmacı yaklaşım puanlarının ise kız öğrencilerden elde edilenlere göre anlamlı düzeyde yüksek olduğu saptanmıştır. Sınıf, yaş, anne ve baba eğitim durumları açısından öğrencilerden elde edilen probleme olumlu ve olumsuz yönelme, içtepisel dikkatsiz ve kaçınmacı yaklaşım ile akılcı problem çözme puanları arasında anlamlı düzeyde bir farka rastlanmamıştır. Sosyal yetkinlik ölçeğinden elde edilen puanlar ile probleme olumlu yönelme ve akılcı problem çözme puanları arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişkinin olduğu saptanırken; probleme olumsuz yönelme, içtepisel dikkatsiz ve kaçınmacı yaklaşım puanları arasında negatif yönde anlamlı bir ilişkinin olduğu bulunmuştur. Ayrıca sosyal yetkinlik puanlarının içtepisel dikkatsiz yaklaşım alt ölçek puanları hariç diğer sosyal problem çözme envanteri alt ölçek puanlarını yordadığı bulunmuştur.
Üniversite öğrencilerinde görülen depresyonun giderilmesinde dansın etkisi

Dansın üniversite ögrencilerinde görülen depresyon düzeylerine etkisini arastırmak amacıyla yapılan çalısmada, arastırmaya katılan ögrencilere Beck ve arkadaslarının gelistirdigi ve Hisli (1988) tarafından geçerlilik güvenirlik çalısması yapılan Beck Depresyon ölçegi uygulanarak depresyon düzeyleri belirlenmistir. Çalısma grubunu Selçuk Üniversitesi Devlet Konservatuarında ögrenim gören 30 bayan, 30 erkek olmak üzere toplam 60 kisi olustururken, Kontrol grubunu ise diger bölümlerde okuyan 30 bayan, 30 erkek olmak üzere yine 60 kisi olusturmustur. Çalısma grubunu olusturan konservatuar ögrencilerine 12 hafta süreyle, Latin ve Klasik danslardan olusan program, haftada 3 kez 2 saat sürü ile uygulanmıstır. 12 haftadan sonra arastırmaya katılan tüm ögrencilere BDÖ tekrar uygulanmıs ve Depresyon düzeylerinin farklı olup olmadıgı arastırılmıstır. Yapılan istatistiksel çalısmalar sonunda kontrol grubunun ön test-son test depresyon puanları arasında anlamlı bir fark bulunmazken, dans etkinligi uygulanan çalısma grubunda ise ön test-son test depresyon puanları arasında anlamlı bir farkın olduğu tespit edilmistir (P<0.05). Ayrıca ögrencilerin babalarının ögrenim durumları ve harçlık alıp almadıkları konusunda yapılan istatistiksel analizler sonucunda anlamlı bir farkın olmadıgı, ancak cinsiyetleri, anne babalarının ayrı yasayıp yasamadıgı, üniversitedeki basarı puanları ve ruhsal durumları bakımından Anlamlı bir farkın (P<0.05) olduğu tespit edilmistir. Sonuç olarak; dansın üniversite ögrencilerinde görülen depresyon düzeylerini olumlu yönde etkiledigi ve depresyon düzeylerini düsürdügü sonucuna varılmıstır.
Childhood cancer and its effect on the marital adjustment of the parents

oz ÇOUKLUK ÇAĞI KANSERLERİ VE ANNE-BABALARIN EVLİLİK UYUMLARI ÜZERİNDEKİ ETKİLERİ Kocaoğlan, Sibel Yüksek Lisans Tezi, Psikoloji Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Hürol Fışıloğlu Aralık 2003, 87 sayfa Bu araştırmanın temel amacı, kanserle ilgili değişkenlerin anne-babaların evlilik uyumunu yordayıp yordamadığını araştırmaktır. Örneklem (105 kişi), hastanede yatmakta olan, ayakta tedavi gören ve rutin kontrollerine gelmiş olan çocukların anne-babalarindan oluşmaktadır. Veriler Çiftler uyum Ölçeği ve Demografik, Hastalık ve Refakatçiyle İlgili Bilgi Formu'nun uygulanmasıyla elde edilmiştir. Elde edilen sonuçlara göre evlilik uyumunu daha önceki hastane yatışlarının sayısı ve eşin desteği yordamaktadır. Alt ölçekler ayrı ayrı incelendiğinde, alt ölçekleri yordayan farklı değişkenler bulunmuştur. Eşler-arasıFikir Birliğini daha önceki hastane yatışlarının sayısı, Eşler-arası Doyumu ise hastalığın tekrarlamış olması ve eşin desteği, çocuğun tedavi alıyor olması ve eşin desteği değişkenleri ise Eşler-arası Bağlılık yordamaktadır. Duyguların İfade Edilmesi'ni yordayan bir değişken bulunamamıştır. Analizlere sadece tedavi görmekte olan çocukların dahil edilmesi durumunda Eşler-arası Doyum'u yordayan değişkenler farklılık göstermemektedir. Ancak Eşler-arası Birliktelik'I anne ve babanın refakatçi olarak kalması ve eşin desteği yordamaktadır.
Millon Çok Eksenli Klinik Envanteri-III 'ün geçerlik ve güvenilirliği üzerine bir ön çalışma

Bu araştırmanın temel amacı, DSM-IV ve Millon'ın kişilik kuramına dayanan Mill on Çok Eksenli Klinik Envanteri-III'ü Türk psikiyatrik hasta örneklemine uyarlamak, güvenirlik ve geçerliğine dair bir ön çalışma yapmaktır. Bu amaç doğrultusunda araştırmaya 137 erkek, 78 kadın olmak üzere toplam 215 psikiyatri hastası alınmıştır. Bu hastaların tanıları Major Depresyon (n=70), Psikotik Bozukluk (n=34), Anksiyete Bozukluğu (n=44), Bipolar Manik Epizod (n=13), Alkol Bağımlılığı (n=32), Somatoform Bozukluk (n=17) ve Diğer bozukluklar (n=5) olarak gruplandırılmıştır. MCMI-III ülkemizde ilk kez bu araştırmada kullanıldığı için envanter öncelikle Türkçe'ye çevrilmiş ve çeviri geçerliği çalışması yapılmıştır. Envanterin Türkçe formunun orjinaline uygun olduğu görüldükten sonra güvenirlik ve geçerlik çalışmaları yapılmıştır. Güvenirlik çalışmasında Histrionik, Kompulsif ve Kendini İyi Gösterme dışındaki alt ölçeklerin iç tutarlığı oldukça yüksek bulunmuştur. Geçerlik çalışması kapsamında ilk olarak envanterin faktör yapısı incelenmiştir. Faktör analizi sonucunda dört faktör elde edilmiştir ve elde edilen bulguların MCMI-III' ün yapısı ile benzer olduğu görülmüştür. Ölçüte dayalı geçerliği ölçmek için farklı tanı grubundaki hastaların MCMI-III alt ölçek puanlan MANOVA ile karşılaştınlmıştır. Şizoid, Histrionik, Narsisistik, Antisosyal, Borderline, Alkol ve Madde Bağımlılığı, Major Depresyon, Sanrısal Bozukluk, Kendini İyi Gösterme ve Kendini Kötü Gösterme alt ölçeklerinde tanı gruplarına göre anlamlı farklılaşma olduğu bulunmuştur. Eğitim, cinsiyet ve yaş değişkenlerinin MCMI-III alt ölçek puanlan üzerindeki etkisi MANOVA ile incelenmiştir. Analiz sonucunda bu değişkenlerin envanterden elde edilen puanları etkilediği görülmüştür. Son olarak, Türk örneklemin ham puanları ile Amerikan örneklemin Temel Oran puanlan arasındaki korelasyona bakılmış ve bu iki puan arasında oldukça yakın bir ilişki olduğu bulunmuştur. 106
Terörün psikolojik izleri: Doğrudan ve dolaylı maruziyet üzerine bir inceleme

Olumsuz yaşam olayları afetler, savaşlar, kazalar, terör saldırıları gibi ani ve beklenmedik oluşlarıyla bireyler üzerinde olumsuz etkiler bırakabilmektedir. Travmatik olayın mağdurları yaşadıkları şoku atlatmakta güçlük yaşar ve olayı tekrar tekrar yaşantılama, uyku problemleri, yoğun korku ve çaresizlik hissi, derealizasyon, günlük işlevlerini devam ettirmekte zorluk yaşama gibi çeşitli belirtiler gösterirler. Travmatik olay doğrudan maruz kalanlarda bıraktığı etkiyi, olaya doğrudan olmamakla birlikte farklı yollarla tanık olmuş bireyleri de etkisi altına alabilmektedir. Travmatik olaya doğrudan maruz kalanlarda Travma Sonrası Stres Bozukluğu geliştirme riski dolaylı maruziyetlere oranla daha yüksektir. Travmatik deneyim kimi zaman travma sonrası büyüme ile kişinin gelişimine yardımcı olsa da bazen yıllarca süren ve bireyi yaşamdan soyutlayan bir hal alabilmektedir. TSSB'nin bu etkisinin toplumsal boyuta ulaşabilen bir yanı olduğu ve yaşanan travmatik olayların toplumu farklı düzeylerde etkilediği bilinmektedir. 10 Ekim 2015 günü Ankara'da meydana gelen terör saldırıları resmi rakamlara göre 102 kişinin hayatını kaybetmesine ve 459 kişinin yer alanmasına sebep olmuştur. Bu çalışmaya olaya doğrudan maruz kalan 61, bir yakını olay yerinde bulunan ve dolaylı maruziyet yaşayan 54 ve medya yolu ile olaydan haberdar olan 60 kişi katılmıştır. Katılımcılara Kişisel Bilgi Formu, Travma Sonrası Stres Tanı Ölçeği ve Dünyaya İlişkin Varsayımlar Ölçeği uygulanmıştır. Maruziyet düzeyilerine göre grupların aldıkları puanların farklılaştığı görülmüştür. Travma sonrası stres belirtilerinin açıklanmasında gruplar arası farklar saptanmıştır. Ayrıca maruziyet düzeyinin travma sonrası stres belirtileri üzerindeki açıklayıcı etkisinde olay şiddeti, özdeşim ve iyilik varsayımının kısmi aracı rolü olduğu bulunmuştur. Sonuçlar ilgili alan yazın bilgileri ile tartışılmıştır.
Hapishane deneyimi olan bireylerin travma sonrası stres bozukluğu ve depresyon belirtileri ile işlevsellik düzeyleri arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi

Araştırmanın amacı hapishane deneyiminin bireylerin ruhsallıklarında travma sonrası stres bozukluğu ve depresyon belirtileri ekseninde ne düzeyde etkiler bıraktığı ve söz konusu etkilerin hapishane yaşantılarından sonra işlevselliklerine yansımasının ne düzeyde olduğunu saptamaktır. Araştırmaya İstanbul ilinde ikamet etmekte olan, 1 Ocak 2017- 15 Ocak 2017 tarihleri arasında kartopu tekniği ile ulaşılan 20 kadın ve 40 erkek toplam 60 kişi katılmıştır. Araştırma verileri Sosyodemografik Form, DSM-IV Eksen-I Bozuklukları için Yapılandırılmış Klinik Görüşme Aracı TSSB ve Depresyon Modülü, İşlevsellik Değerlendirme Ölçeği, Beck Depresyon Ölçeği, Beck Anksiyete Ölçeği ile sınırlıdır. Araştırmada kapsamında elde edilen veriler SPSS 24.0 programı ile çözümlenmiş olup sürekli ve kategorik değişkenler sayı, yüzde, ortalama ve standart sapma olarak frekans tablolarına dönüştürülmüştür. Sürekli değişkenlerin normal dağılıma uygunluğu Kolmogorov-Smirnov Testi ile analiz edilmiş, değişkenler normal dağılıma uygun olmadığından Non-Parametrik yöntemler ile bulgular analiz edilmiştir. Araştırmada Mann Whitney U, Ki-Kare Testi, depresyon ve anksiyete ölçek skorları ile işlevsellik ölçek skorları arasındaki ilişkiyi ölçmek için ise Spearman Korelasyon Testi kullanılmıştır. Bulguların analizi neticesinde; katılımcıların hapishane deneyiminden sonraki yaşantılarına ilişkin %46,7' sinde (n=28) depresyon belirtileri, %31,7' sinde (n=19) TSSB belirtileri tespit edilmiş olup katılımcıların depresyon, anksiyete ve işlevsellik düzeyleri arasında anlamlı bir ilişki saptanmıştır.
Dünya'da müzik terapi tarihi ve eğitimi

Müzikle tedavi ilk kez, yaklaşık 6 bin yıllık bir geçmişşe sahip olan Türkler'de görülmektedir. Traces of 'Şaman' adı verilen ilk ruh hekimleri, ritim, müzik ve dansın etkisini; tedavilerinde kullanmışlardır. İslam devletlerinde, hem doktor hem de müzikololog olan Zekeriya Er Razi (854-932), Farabi (870-950) ve İbni Sina (980- 1037) müziğin tedavi edici etkisi üzerine araştırmalar yapmışlardır. ABD'de müzik terapisinin ilk uygulamaları da 18. yy'ın sonlarında başlamıştır. Mısır, Çin, Hindistan, Yunan, Roma medeniyetlerinin tarihi yazıtlarından bilgilere ulaşmak mümkündür. 1800'lü yıllarda ilk müzik terapi müdahalesi, Psikoterapi sırasında rüya durumlarını değiştirmek ve kontrol etmek için Corning'in müzik kullanımıdır. 1926 yılında ilk Müzik Terapi Derneği, Maud Ilsen tarafından, ulusal hastanelerde kullanılmak üzere 'Müzik Terapisi Derneği' adıyla kurulmuştur. Dünyada müzik terapisinin günümüze kadar gelen sürecine ve gelişimine; ülkelerin müzik terapisi tarihi ve eğitimini inceleyerek ulaşmak mümkündür. Dünyada müzik terapisinin tarihi ve eğitiminin incelenmesi sonucunda; Avrupa, Amerika, Asya, Afrika ve Okyanusya olmak üzere Dünya'da müzik terapisiyle ilgili tarih, dernek ve eğitim alanında gelişme gösteren toplam 53 ülke bulunmaktadır. Bu araştırmada, müzik terapisi alanında uzmanlaşmak için müzik terapisi ve eğitimi alanında bilgi edinmek isteyen herkesin müziğin tedavi edici gücünün tarihin ilk zamanlarından günümüze kadar gelen sürecindeki gelişim ve değişimi incelenmiştir. Yine bu çalışmanın bir yan amacı da, müzik terapisinin meslek olarak gelişimine ilgi çekmek ve kullanımının yaygınlaştırılmasını sağlamak hedeflenmiştir.