turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İdarenin takdir yetkisi ve takdir yetkisinin yargısal denetimi

İdare Hukuku ile ilgili pek çok alanda gündeme gelen takdir yetkisi, kanunların düzenleme yapmayarak idareye serbest bir hareket sahası bırakması ve idarenin bu alan içerisinde, olayın gereklerini göz önüne alarak hareket edebilmesini ifade eder. İdareye takdir yetkisi tanınması gereği genel kabul görmüştür, ancak takdir yetkisinin sınırlarının nerede başlayıp nerede bittiği hususunda aynı şekilde bir uzlaşı sağlanamamıştır. Hukuk devleti ilkesi gereğince idarenin eylem ve işlemleri yargı denetimine tabidir. Ancak idare takdir yetkisine sahip olduğunda yargısal denetim farklı bir özellik taşımaktadır. Bu durumda yargısal denetim hukukilik denetimi ile sınırlı, yerindelik denetimi yapılması ise yasaktır. Esasında konunun düğümlendiği nokta da burasıdır. Uygulamada zaman zaman bu kural aşıldığı için 1961 ve 1982 Anayasalarında yargısal denetim ile ilgili çeşitli düzenlemeler yapılmıştır. Çalışmada, tüm bu düzenlemelere rağmen, İdare Hukukunun bir içtihat hukuku oluşu sebebiyle yerindelik alanının sınırları konusunda, son sözü yargı organlarının söylediği görüşüne ulaşılmıştır. İlk bölümde genel olarak takdir yetkisi üzerinde durulmuş, idarenin bir konuda takdir yetkisi olup olmadığının nasıl anlaşılacağı takdir yetkisinin tam tersi olan bağlı yetki üzerinde durularak açıklanmış, Türk Hukukunda takdir yetkisinin nasıl düzenlendiği ve Danıştay'ın genel olarak takdir yetkisine nasıl yaklaştığı incelenmiştir. Takdir yetkisinin yargısal denetiminin ele alındığı ikinci bölümde ise, denetim konusundaki anayasal ve yasal düzenlemeler ele alındıktan sonra, doktrindeki görüşlere yer verilmiştir. Denetimde uygulanan yöntemler ve tarihi seyir içinde Danıştay tarafından geliştirilen ilkeler ve içtihatlar üzerinde durularak, konu açıklanmaya çalışılmıştır.
Futbol olgusu ve futbolda asayiş yönetimi

Geçmişi çok eskilere dayanan futbol, bugün dünyada popüler spor dallarının başında gelmektedir. Bu oyun, ilk olarak Çinliler tarafından - yaklaşık olarak MÖ 2600 -2700'lü yıllarda- oynanmaktaydı. Çeşitli evrelerden geçtikten sonra 1863 yılında İngiltere'de Futbol Federasyonu'nun kurulması ile günümüzde oynanan futbolun temelleri atılmıştır. 1904 yılında Paris'te 'FIFA' ve 1954'te 'UEFA'nın kurulmasıyla da, organize ve modern bir hale kavuşmuştur. Ne var ki futbol, özünde sertliği ve şiddeti barındırdığından, geçmişşi acı ve gözyaşı ile doludur. Hemen bütün dünyada toplumların yaşamında önemli ve merkezi bir yer işgal eden olgulardan biri olan futbol, hem ulusal hem de uluslararası bağlamda çevresinde ortaya çıkan şiddet olaylarıyla da sürekli haber gündemindedir. Futbol karşılaşmalarında son yüzyılda çok sayıda facia yaşanmıştır. Yaşanan bu faciaların tekrarlamaması için ulusal ve uluslararası bazda önlemler alınmaya çalışılmıştır. 1985 yılında Belçika'da yaşanan Heysel faciasından sonra çalışmalarını hızlandıran Avrupa Komisyonu, aynı yıl holiganizm ve futbolda şiddeti önleme amaçlı olarak yol gösterici ve bağlayıcı konumda olan bir sözleşme hazırlamıştır. Avrupa futbolunun patronu olan UEFA ise en son 2003 yılında yayınladığı talimat ile Avrupa ülkelerinde yaşanan şiddet ve holiganizmi önlemeyi amaçlamaktadır. Türkiye'de de futbol karşılaşmalarında önemli trajediler yaşanmıştır. Bunlardan en çok hatırlarda kalanları; 1967'de oynanan Kayseri Spor- SivasSpor maçı (yaşanan olaylarda 40 kişi hayatını kaybetmiş yüzlercesi ise yer alanmıştır), 2000 yılındaki Galatasaray - Leeds United UEFA Kupası Yarı Final maçı, ve 2004 yılında oynanan Beşiktaş - Çaykur Rize Spor maçıdır. Ülkemizde spor müsabakalarında yaşanan istenmeyen olayları önleyebilmek amacıyla birçok düzenleme yapılmıştır. Son olarak 28.04. 2004 tarihinde TBMM'de kabul edilen 5149 sayılı kanun ile yaşanan şiddet olayları ve düzensizliklerin önlenmesi amacıyla toplumun birçok kesimine yükümlülükler ve suçlulara ağır müeyyideler getirilmektedir. Bu kanunun, spor müsabakalarında yaşanan düzensizlikleri önlemede ne derece yeterli olduğunu ise önümüzdeki günlerde uygulamaların neticesinde görebileceğiz.
Türkiye İş Kurumu uygulamaları kapsamında istihdam politikalarının savunucu koalisyon çerçevesinde analizi

Tezde Türkiye'de istihdam politikaları, savunucu koalisyon çerçevesi yöntemiyle, istihdamda aracılık politikaları süreci (2003-2017) özelinde analiz edilmiştir. İstihdamda aracılık, işsizlerin istihdama katılımını artırma ve hızlandırma kadar; iş sahiplerinin işsiz kalmasını azaltma ve yavaşlatma sürecidir. Danışmanlık, eğitim, işsizlik sigortası fon ve ödenekleri bu politikanın araçları arasında sayılmaktadır. Bu araçların incelemesinde kullanılan Savunucu koalisyon çerçevesi; kamu politikası sürecini politika aktörlerinin politika çıktılarını etkilediği bir süreç olarak kabul eder. Aktörleri savunucu koalisyonlar olarak gruplandırır. Gruplandırma, bilimsel bilgiyi içeren bir inanç sistemi etrafında yapılır. İnanç sistemi, derin inanç-politika inancı-ikincil inançlar olarak sınıflandırılır. Çerçeve, inanç ve aktörlerin haritalandırılmasıdır. Tezde dörtlü bir haritalandırma önerilmiştir: Büyüten devlet koalisyonu, eşitleyen devlet koalisyonu, büyüten pazar koalisyonu ve devletsiz refah koalisyonu. Sonuçta, 2003- 2017 dönemi istihdamda aracılık politikaları sürecinde büyüten devlet koalisyonunun baskın olduğu görülmüştür. Diğer bir deyişle, politika alanında hakim inanç, aktif istihdam politikalarının iktisadi çıktıyı ve istihdamı artıracağı inancıdır. Türkiye İş Kurumu'nun piyasaya daha fazla müdahil olduğu tespit edilmiştir. Bununla birlikte, diğer savunucu koalisyonların etkileri nedeniyle, Türkiye İş Kurumu bütçe gerçekleşmesinde, aktif ve pasif istihdam politikalarının uygulanmasında istenen düzeye erişilememiştir.
Avrupa kimliği ve yükselen aşırı sağ bağlamında Avrupa entegrasyonu

Avrupa Birliği günümüz uluslararası ilişkiler sistemindeki önemli aktörler arasında yer almaktadır. Bununla birlikte ulusüstü bir yapı sergileyen Birlik, ekonomik alanda gerçekleştirilen entegrasyonu diğer alanlarda da gerçekleştirmeye çalışmaktadır. Avrupa Birliği'nin derinleşme hareketleri ile birlikte Avrupa vatandaşlarının Birlik politikalarına olan desteğine duyulan ihtiyaç artmıştır. Bu artan ihtiyaç ise Avrupa kimliği tartışmalarını gündeme taşımıştır. Çalışma Avrupa kimliğinin tarihsel süreç içerisinde ne şekilde ele alındığına odaklanmakta ve AB'nin kimlik konusundaki politikalarını incelemektedir. Diğer yandan Avrupa'da aşırı sağ parti ve hareketlerin yükselişe geçmesi ve Brexit gibi süreçler Avrupa entegrasyonunun ne şekilde devam edeceğinin sorgulanmasına yol açmakta ve Birlik'in geleceğine dair endişeleri arttırmaktadır. Bu kapsamda çalışmada aşırı sağın Avrupa'daki varlığı ve Brexit süreci ile birlikte Avrupa entegrasyonu değerlendirilmiştir.
PKK'nın hakimiyet stratejisinde şiddet kullanımı

Terör ve terörizm genel olarak baskı ve korku ile güvensizlik atmosferi oluşturarak halkı siyasi otoriteye karşı caydırmaya çalışmaktır. Bu güvensizlik ortamında hem açık amaçlarını hem de gizli amaçlarına ulaşabilmek için şiddet kullanımını tercih eden bu tip illegal organizasyonlar hem halka hem de siyasi otoriteye karşı bu yöntemi kullanmaktadır. Bu açıdan bakıldığı zaman Türkiye Cumhuriyeti'nin uzun yıllardır karşı karşıya kaldığı terörizm faaliyetleri birçok olumsuz sonuçlara sebep olmuştur. Terör örgütü PKK'nın Türkiye Cumhuriyeti'nin demokratik yapısını, birlik beraberliğini, ekonomisini ve huzur ortamını hedef alan birçok eylemi olmuştur. Örgüt zaman içerisinde bu tür terör eylemlerini gerçekleştirerek silahlı mücadelenin yanında siyasallaşma çabasının da olduğu görülmektedir. Örgüt silahlı eylemler ve baskılar neticesinde baskı altında tuttuğu bölge halkının desteğini alarak siyasi anlamda amaçlarına ulaşmaya hedeflemiştir. Terör örgütü bu siyasallaşma sürecinde ortaya çıktığı coğrafyanın etnik anlamda temsilcisi olduğunu öne sürerek Kürt kökenli vatandaşları etkisi altına almaya çalışmıştır.
Türkiye'de sosyal konut politikası: Seçilmiş Avrupa ülkeleriyle karşılaştırmalı bir analiz

Bu tezde, Türkiye'de ve bazı Avrupa ülkelerinde uygulanan konut politikaları, tarihi bir perspektiften ve karşılaştırmalı olarak ele alınmaktadır. Tezin amacı; Türkiye, Britanya, Fransa ve İsveç'te uygulanan konut politikaları arasındaki benzerlik ve farklılıkları tespit etmek ve tarihi süreç içerisinde bu politikalar arasında bir benzeşme veya farklılaşma olup olmadığını ortaya koymaktır. Literatür taramasına dayanan bu tezde, bahsi geçen ülkelerin konut politikaları ayrı ayrı ele alınmış, değerlendirme ve sonuç kısmında ise karşılaştırmalı olarak bazı çıkarımlara ulaşılmıştır. Buna göre, ülkelerin uyguladıkları konut politikaları üzerinde bazı kapsayıcı iktisadi faktörler kadar yerel siyasi ve kültürel faktörlerin de etkili olduğu görülmüş, dolayısıyla bu ülkelerin uyguladıkları konut politikaları arasında mutlak bir benzeşmeden bahsedilemeyeceği sonucuna varılmıştır.
Turkey's refugee policies towards mass displacements: The case of mass displacement from Syria

Bu çalışma, 2011- 2019 yılları arasında Türkiye'nin Suriye'den toplu göç hareketine karşı mülteci politikasını araştırmayı amaçlamaktadır. Türkiye, Suriye'deki iç savaş nedeniyle en büyük mülteci hareketlerinden birine maruz kalmış ve bu harekete karşı açık kapı politikası uygulamıştır. Türkiye'nin mülteci politikasında belirleyici birkaç temel unsur bulunmaktadır. Bunlar; uluslararası hukuk ve Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinden doğan gereklilikler, Türkiye hükümetinin geniş medeniyet yaklaşımı, krizin geçici süreli olacağı beklentisi ve insani durumdan kaynaklanan zorunluluklardır. Her ne kadar başlangıçta açık kapı politikası uygulandıysa da, bu politika Türkiye'deki siyasi atmosferin ve kamuoyu düşüncesinin değişmesi, geçicilik beklentisinin gerçekleşmemesi, güvenlik kaygıları ve Türkiye'nin kaynakları üzerinde oluşan yük nedeniyle bazı sınırlamalara maruz kalmıştır. Bu nedenle başlangıçtaki politika dönüşüme uğrayarak yerini daha güvenlik odaklı politikalara bırakmıştır.
Değişen sosyal güvenlik sistemi ve sağlıkta dönüşüm programı üzerine bir değerlendirme: Ardahan örneği

2000'lerin başından itibaren Türkiye'nin refah rejiminde ve sağlık hizmeti politikalarında önemli bir değişim başlamıştır. 2003 yılında ilan edilen Sağlıkta Dönüşüm Programı'nın rehberliğinde, sağlık hizmetlerine erişim artmış, hizmetlerde kapsam genişlemiş ve kişilerin istihdamdaki konumuna dayanan statü eşitsizlikler ortadan kaldırılmıştır. Çalışmanın amacı, Dünya Bankası'nın refah yönetişimi politikalarının bir ayağı olarak düşünülebilecek küresel sağlık reformlarının, Türkiye'deki yansıması olan SDP'nin, sağlık sistemine etkisini incelemek ve yaşanan değişimin toplumsal yansımalarını ortaya koymaktır. Çalışma, Ardahan'da gerçekleştirilen niteliksel bir saha araştırmasına dayanmaktadır. Bu saha araştırması kapsamında, farklı gelir gruplarından sağlık hizmeti kullanıcılarıyla, yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler ve odak grup görüşmeleri gerçekleştirilmiştir ve elde edilen bulgular sağlık sisteminin değerlendirilmesinde kullanılmıştır. Çalışmanın konusu, dönüşen refah sistemi ve sağlık politikaları olduğundan, öncelikle sosyal politika, sosyal güvenlik ve refah devleti gibi kavramlar incelenmiş; ardından refah rejimi tipleri ve sağlık sistemlerinin sınıflandırılması üzeride durulmuştur. Ayrıca, küresel gelişmelerin ulusal sosyal politikalara etkisini göz önünde bulundurularak, Keynesyen sosyal refah devleti ve onu takip eden neoliberal dönemde, sağlık hizmet alanının nasıl şekillendiği değerlendirilmiştir. Takip eden bölümde Cumhuriyet tarihi boyunca sağlık hizmet alanında yaşanan gelişmeler ve bu gelişmeleri belirleyen politika tercihleri üzerinde durularak tarihsel bir arka plan kurulduktan sonra; saha çalışmasından elde edilen bulgulara dayalı sağlık sistemi değerlendirmesine geçilmiştir. Yapılan saha çalışması ile, ülkenin ekonomik ve idare merkezlerine uzak bir ilde, sağlık hizmetlerinde dönüşüm sonrasında yaşanan olumlu gelişmeler ve ortaya çıkan yeni eşitsizliklerle ilgili bulgulara ulaşılmıştır. Çalışmanın sonucunda, SDP ile statülere dayalı eşitsizliklerin ortadan kalktığı fakat gelire dayalı eşitsizliklerin oluştuğuna dair düşüncelerin doğrulandığı gözlenmiştir. Türkiye'de nitelikli sağlık hizmetine ulaşmanın sahip olunan gelirin bir fonksiyonu haline geldiği görülmüştür.
İstanbul'daki kentsel dönüşüm projelerine panoramik bir bakış

Ayar, Yusuf Alperen, 'İstanbul'daki Kentsel Dönüşüm Projelerine Panoramik Bir Bakış', Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2019. Türk Dil Kurumu Türkçe Sözlüğü, dönüşüm kelimesini, 'olduğundan başka bir biçime girme, başka bir durum alma, şekil değiştirme, tahavvül, inkılap, transformasyon' olarak tanımlamaktadır. Bu tanımdan hareket edilirse, kentsel dönüşüm, kentsel alanların var olan durumundan başka bir biçime girmesi, başka bir durum alması, şekil değiştirmesi olarak tanımlanabilir. Kentleşmeyle birlikte doğan kentsel dönüşüm projeleri dünya genelinde yenilenerek ortaya koyulmaya devam etmektedir. Bu çalışmada, Türkiye'de özellikle de İstanbul'da gerçekleştirilen kentsel dönüşüm uygulamaları, nedenleri ve sonuçlarıyla birlikte araştırılmaya çalışılmıştır. 1950'li yıllardan itibaren artan göç olgusu, kentsel sorunların oluşumundaki ana neden olarak göze çarpmaktadır. Göçle beraber ortaya çıkan ekonomik ve sosyal problemler, kişilerin yaşam mekanlarına da yansımış ve gecekondulaşma, hızlı bir şekilde ilerlemeye başlamıştır ve gecekondulaşma, beraberinde 'kalitesiz yaşam mekanlarını' getirmiştir. Türkiye'de, son yıllarda kentsel dönüşüm projeleri ve söz konusu projelerin uygulanma biçimleri sıkça tartışılmaktadır. Genel olarak kentsel dönüşümün gerekliliği konusunda toplumda bir fikir mutabakatına varılmış olsa da uygulama biçimleri ve proje sonuçları açısından rant faktörü, sosyal faktörler, fiziksel faktörler, yönetimsel faktörler gibi farklı yaklaşımlar, bu konudaki tartışmaların önemli konusu olmaya devam etmektedir. İstanbul'daki kentsel dönüşüm projeleriyle ilgili çalışmalara bakıldığında, her çalışma da farklı bir projenin çalışıldığı görülmekte; Ancak İstanbul da yapılmış projelerin tamamının bir metin içinde derli toplu şekilde ortaya konulmadığı görülmektedir. İstanbul'daki kentsel dönüşüm projelerinin hepsinin bir çalışma altında toplanması bu çalışmanın önemini oluşturmaktadır.
Devlet Memurları Kanunu'nda liyakat ilkesi çerçevesinde istisnai memurluklar

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 3. maddesinde temel ilkeler sayılırken Kariyer, Liyakat ve Sınıflandırma ilkelerine yer verilmiştir. Bu ilkelerin Devlet Memurları Kanunu'nda kendilerine yer bulmaları Türk kamu personel rejimine çok büyük artılar getirmesine rağmen, bu ilkelerin içinin çok iyi doldurulamaması, uygulamada görülmemesi ya da bu ilkelere çok ender rastlanması nedeniyle öngörüldüğü şekilde kullanılamadığını söylemek gerekir. İşte bu noktada karşımıza İstisnai Memurluk kavramı çıkmaktadır. 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun bir başka maddesinde (madde 59) yer alan bu kavram, özellikle liyakat ilkesiyle neredeyse taban tabana zıt olması itibariyle, anılan Kanun'daki bir çelişkiyi ortaya koymaktadır. Bir taraftan liyakat ilkesi ile, işe layık olanın, işin yapılabilmesi için gerekli olan özellikleri bünyesinde barındıranın ön plana çıkması için çaba sarf edilirken; diğer taraftan istisnai memurlukların varlığı layık olmayanın, işin gerektirdiği niteliklere sahip olmayanın da devletin ön saflarında yer almasına olanak verecek şekilde tanzim edilmiştir. Böyle bir kavramın kendisine bir kanun metninde yer bulabilmesi, liyakat ilkesini sekteye uğratan ve gerçekten layık olanın da hakkını alamadığı bir durumu, büyük bir çelişkiyi meydana getirmektedir. Bu anlamda 'Devlet Memurları Kanunu'nda Liyakat İlkesi Çerçevesinde İstisnai Memurluklar' başlıklı bu çalışmada hem bu çelişki somut örneklerle ortaya konmuş, hem de istisnai memurlukların Devlet Memurları Kanunu ile çelişmeden işlerlik kazanabilmesi ya da sistem içinde kendisine daha farklı bir yer edinebilmesi için gerekli olan fikri dönüşüm aşamasına yer verilmiştir. Bu çalışma neticesinde amaçlanan; liyakat ilkesinin, Türk kamu personel rejimine gerçek anlamda yansıması için yapılacaklar konusunda ışık tutabilmektir.
Türkiye'de merkez yönetim-yerel yönetim ilişkileri çerçevesinde mali tevzin

Günümüzde var olan devletlerin görevlerini ifa edebilmek için merkezi yönetim ve yerel yönetim adı altında ikili bir örgütlenme şeklini tercih ettiklerini gözleyebilmekteyiz. Bununla birlikte yerel yönetimlere verilen yetkilerin derecesi o devletin tercih ettiği siyasi yönetime göre değişiklik arz edebilmektedir. Ülkemizde de yerel yönetimlere yer verilmiş ve yerel özerkliğin sağlanabilmesi için özellikle mali özerkliğin sağlanması gerektiği vurgulanmıştır. Ülkemizde şu anda merkezi yapının yerel yönetimlere nazaran daha etkili olması Osmanlı İmparatorluğundan devralınan ve günümüze kadar devam eden bir alışkanlıktır diyebiliriz. Bu alışkanlığın hizmetlerdeki etkinliği, verimi ve rasyonelliği düşürdüğü söylenebilir. Ülkemizdeki merkezi yönetim ve yerel yönetim birimleri arasındaki mali ilişkilerin bir bütün olarak ele alınması ve uzun vadeli çözümlerin tespit edilebilmesi için geniş bir çalışma yapılması gerekmektedir. Yerel yönetimlerde gözlenen sorunların kaynağı araştırılırken bu sorunların mali kaynak sorunlarıyla birlikte değerlendirilmesinde yarar sağlanacaktır. Günümüz dünyasında demokratik yaşamın vazgeçilmez unsurlarından biri diyebileciğimiz yerel yönetimlerin bu yaşama sağlayacakları katkıları da göz önünde tutularak mali kaynaklarının sürekli objektif ölçütlerle artırılması yararlı sonuçlar verecektir. Bununla birlikte sadece mali kaynak aktarımı yapmak yeterli olmayabilir. Belediye köy ve il özel idarelerinin diğer sorunlarının da tespit edilip bu sorunların evrensel yönetim biliminin öngördüğü ilkelerden de yararlanarak çözümlenmesi gerekmektedir.
Türkiye'de yerel basının kentleşme süreci içindeki yeri ve önemi

Kentleşme insanoğlunun tarihi evriminin bir boyutu, evrensel bir olgudur. Kentleşme toplumların yalan ve uzak tarihlerinde sosyo-ekonomik, siyasi ve kültürel olarak ortaya çıkan en köklü değişimleri ifade etmektedir. Günümüzün modern yerel basını ise; kitle iletişimi açısından toplumun en özellikli ve önemli araçlarıdır. Ayrıca; yerel toplumu regüle edici ve dengeleyici özellikleri ile diğer kitle iletişim araçlarından daha da işlevsel bir konuma gelmektedirler. Bu alanda yapılan literatür taramalarında hem kentleşme, hem de yerel basım bir arada ele alan ve çıkarsamalarda bulunan bir kaynağa rastianmamıştır. Bu çerçevede, eksikliğin giderilmesi yönünde, kentleşme sürecinde yerel basının rolü ve önemim ortaya koymak çalışmanın genel amacım oluşturmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde, problemin tanıtılmasına, amacın ifade edilmesine, sayıltı ve snurlılıklaraı sıralanmasına ve yöntemin betimlenmesine yönelik bilgiler verilmiştir, ikinci bölümde, çalışmanın kuramsal çerçevesi ortaya koyulmuştur. Bu bölümde; kentleşme kavramı, kentleşmenin tarihsel gelişimi, Türkiye'de kentleşme, yerel basının kapsam ve sınırları, yerel basının işlevleri, Türkiye'de yerel basın ve kentleşme sürecinde yerel basının rolü incelenmiştir. Üçüncü bölümde, Eskişehir ve Antalya illerinden ikişer yerel gazetenin 1980 ve 1996 yıllan arasındaki sayılarından, içerik çözümlemesi ile elde edilen bulgular ortaya koyulmuş ve bunlara ilişkin yorumlar yapılmıştır. Dördüncü ve son bölümde ise; özet, yargı ve öneriler ifade edilmiştir.
Kamu hizmeti imtiyaz sözleşmeleri

Kamu hizmetlerinin özel kişilere gördürülmesinde sözleşmeli yöntemlerden biri olan kamu hizmeti imtiyazı, 'bir kamu hizmetinin tüm tehlike, zarar ve masrafları imtiyaz sahibi tarafından üstlenilerek, hizmetin işletilmesinden sağlanacak gelir karşılığında kurulması ve işletilmesi ya da yalnızca işletilmesini ifade etmektedir. Kamu hizmeti imtiyaz sözleşmelerinin hukuksal rejimi, kamu hizmeti kavramının belirgin etkisi altındadır. Ülkemizde, uzun bir süre sınırlı bir alanda uygulanmış olan imtiyaz yöntemi, özellikle 1980'li yıllardan itibaren uygulamaya konan Yap-İşlet-Devret sözleşmeleri bağlamında yemden tartışılmaya başlamıştır. Anayasa Mahkemesi ve Danıştay, yasa koyucu tarafından özel hukuk sözleşmesi olarak nitelenen Yap-İşlet-Devret sözleşmelerinin, imtiyaz sözleşmesi niteliği taşıdığına karar vermiştir. Bunun üzerine, 1999 yılında Anayasa'da yapılan değişiklikle, kamu hizmetlerinin özel hukuk sözleşmeleriyle özel kişilere gördürülmesi konusunda yasa koyucu yetkili kılınmış ve imtiyaz sözleşmelerinden doğan uyuşmazlıkların çözümünde tahkim yoluna gidilebilmesi olanağı getirilmiştir. 2000 yılında yapılan ve telekomünikasyon hizmetleri alamnda imtiyaz yöntemini öngören düzenleme ile Anayasa değişikliği birlikte değerlendirildiğinde, imtiyaz kavramının liberal piyasa düzeninin gerekleri doğrultusunda dönüştürülmek istendiği sonucuna varılmaktadır.
Anayasa Mahkemesi kararları ışığında hukuk devleti

'Hukuk devleti' sözcüğü, yöneteni hukukla sınırlandırma amacına yönelik çok eski bir arayışın, 19. yüzyıl Almanya'sında somutlaşmış ifadesidir. Oluşumunu, Batı'da özellikle Aydınlanma Dönemi ile başlayan gelişmeler ile Almanya'nın kendi sosyal ve siyasal yapısının bileşimine borçlu olan kavram, liberal burjuvazinin bir ürünüdür. Günümüzde hukuk devleti kavramı, 'birey özgürlüğü' ve 'devlet otoritesinin sınırlandırılması' değerleri üzerine oturtulmuş ve tarih içinde çeşitlenen diğer birçok unsuru, bu iki temel hedefin gerçekleşmesinin önemli birer aracı olarak kabul edilmiştir. Son yıllarda esasen hukuk devleti kavramıyla aynı şeyleri ifade ederek 'hukukun üstünlüğü' kavramının da sıkça kullanıldığı görülmektedir. 1961 Anayasası ile Türk anayasalarına giren hukuk devleti kavramı 1982 Anayasasında da yer almıştır. Bu kavramının gerekleri konusunda 1961 ve 1982 anayasaları, doktrine ve başta Anayasa Mahkemesi olmak üzere diğer yargı mercilerine de kaynaklık yapmıştır. Anayasa Mahkemesi, kuruluşundan bu yana verdiği pek çok kararında hukuk devleti ilkesinden yararlanmış ve bu ilkenin yerleşmesi ve gelişmesinde çok önemli katkılar sağlamıştır. Ayrıca, verdiği kararlarla hukuk devletinin gereklerinin formülasyonuna da öncülük yapmıştır. Günümüzde de güncelliğini koruyan hukuk devleti kavramı, Avrupa Birliğine uyum çerçevesinde yapılan son anayasa değişikliklerinin de çıkış noktası olmuştur. Söz konusu anayasa değişiklikleriyle, bu ilkenin geliştirilmesi hususunda önemli adımlar atılmıştır. 152
Kadınların siyasete katılımı: Türkiye örneği

Yönetime katılma söz konusu olduğu zaman akla ilk gelen şey kuşkusuz ki yönetimdir. Bu sebepledir ki yönetim sisteminin ayrılmaz parçası yönetim katılmadır'. Yönetenler ve yönetilenler insanlık tarihi kadar eskidir. Hemen hemen tüm toplumlarda ve uygarlıklarda bir azınlık çoğunluğa hükmetmiş ve çoğunluk da yönetime dahil olarak azınlığın kararlarına ortak olmayı ve demokratik bir şekilde sonuca ulaşılmasını istemiştir. Bu katılım her zaman erkekler çerçevesinde düşünülmüş, kadınlar çok fazla ön plana çıkmamıştır. Kadınların siyasete katılımı ve siyasal katılımı etkileyen faktörler son yıllarda birçok araştırmacı tarafından incelenen konulardır. Bu çalışmada güncel literatür taranmış; kadınların siyasal katılımı, genel anlamıyla siyaset ve siyasal katılım kavramları, toplumsal cinsiyet anlayışı ile politik katılımın arasındaki ilişki, kadın hakları ve kadınların siyasal katılımının tarihsel gelişiminin şu anki konumu, uluslararası ilişkilerin tarihsel sürecinde feminizm, nüfuzu olan kadınlar, Türkiye'deki kadınların siyasetteki yerleri ve katılımlarını etkileyen etmenler incelenmiştir.