turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Hemodiyaliz hastalarında ruhsal durum değerlendirmesi ve psikolojik yardımın hastalığın seyri ve tedavi süreci üzerinde etkisi

ve Temmuz 1997 tarihleri arasında tedavi alan 30 kronik böbrek yetmezlikli hasta çalışmaya dahil edildi. 15'i Çalışma, 15'i Kontrol grubu olan hastalara çalışmanın başında ölçekler uygulandı ve Çalışma Grubu 3 aylık psikolojik yardım programına alındı. Bu süre sonunda hastalara ölçekler tekrar uygulandı, yapılan analiz sonucunda hastaların %43'ünde durumluk kaygı, %33.3'ünde sürekli kaygı, %87'sinde hafif ve orta derecede depresyon, %43'ünde Ruhsal Belirti Tarama listesine göre patoloji tespit edildi. Yine hastaların Temel Fiziksel Aktivite puanlarına göre %6.7'si kötü, %26.7'si orta, %66.6'sı iyi, Yardımcı Fiziksel Aktivite puanlarına göre %40'ı kötü, %13.3'ü orta ve %46.7'si iyi olarak değerlendirildi. Yardım sonrasında Çalışma grubundaki hastaların sürekli kaygı, SCL alt ölçeklerinden depresyon, anxiete ve somatizasyon, Temel ve Yardımcı Fiziksel Aktivitelerin, Kontrol grubuna göre olumlu yönde değiştiği görüldü. Bu sonuçlar, vaka sayısının azlığı ve diğer sınırlılıklara rağmen hemodiyaliz hastalarına verilecek psikolojik yardımın olumlu etkilerini ortaya koymaktadır.
Anger in psychotherapy practices: A discourse analysis

Bu çalışmanın amacı toplumsal inşacılık açısından psikoterapi bağlamında öfke kuruluşlarını incelemektir. Duygu konusundaki hakim eğilimin aksine öfke, tarih boyunca sosyal bağlar bağlamında insanlar tarafından inşa edilen ve yeniden inşa edilen bir duygu olarak alınmıştır. Psikoterapide öfkenin söylemsel organizasyonunu çalışmak amacıyla sosyal inşacılık bakış açısına uygun olarak psikoterapi görüşmelerinin transkripsiyonlarına söylem analizi uygulanmıştır. Elde edilen yedi seans, ilgili söylemleri belirlemek amacıyla kodlanmış ve analiz edilmiş; söylemler, özne pozisyonları ve söylemsel stratejiler belirlenmiştir. Stratejiler, mesafelenme, suçlama, alternatif üretme, öyküleme ve karşılaştırma olarak belirlenmiştir. Özne pozisyonları tahammül eden/edilen, değerlendiren/değerlendirilen, becerikli/becerikli olmayan, teslimiyetçi, hayal kırıklığına uğramış ve yanlış anlaşılan özne olarak belirlenmiştir. Ortaya çıkan söylemler ise genel duygu söylemi, sosyal tehdit olarak öfke, öfke ve kontrol, öfkeyi dışa vurma ihtiyacı, adaletsizlik ve anlamsızlıktır. Analiz ve sonuçları ilgili alan yazının da katkılarıyla tartışılmıştır.
Ebeveyn kaybı yaşayan ergenlerin benlik saygılarının incelenmesi

Bu araştırma, Güroymak sevgi evinde ebeveyn kaybı yaşayan ergenlerin benlik saygısını incelemek yapılmıştır. araştırmanın örneklemini Güroymak sevgi evindeki 12-18 yaş grubundaki normal gelişim gösteren ilköğretim ve lise öğrencilerinden 122'si kadın 140 erkek olmak üzere toplam 262 ergen oluşturmuştur. elde edilen veriler doğrultusunda yapılan çalışmada araştırmaya katılan ergenlerin benlik saygıları ile; cinsiyet eğitim durumu, ebeveyn kaybı ie benlik saygısı arasında anlamlı farklılıklar bulunmuştur.
Çocukluk çağı travmaları ile öznel iyi oluş arasındaki ilişkide kişisel biriciklik algısının aracı rolü: Bir yapısal eşitlik modellemesi çalışması

Bakıma ve korunmaya ihtiyaç duyulan çocukluk çağında fiziksel, cinsel ve/veya duygusal olarak ihmale ya da istismara maruz kalan kişilerin sayısının dünya genelinde yüksek olduğu; bahsedilen travmatik yaşantıların yetişkinlikte birçok ruhsal ve bilişsel soruna sebebiyet verdiği alanyazınındaki birçok çalışmayla ortaya konulmuştur. Çocukluk döneminde yaşanan travmatik olayların yetişkinlikteki etkileri çeşitli yaklaşımlar ile incelenmekte olup pozitif psikoloji literatürü, travmaların mutluluk ve iyi oluş hali ile ilişkisini incelemeye odaklanmıştır. Bahsedilen ilişkiye dair yapılan araştırmalar, zihinde bir proje olarak şekillenen yaşamın, geçmişş, şimdi ve gelecek olarak tahayyül edildiğini; duygusal ve bilişsel bir değerlendirmesinin yapıldığını belirtip travmatik yaşantıların yaşam projesinin bütünlüğünü bozduğunu ifade etmektedir. Sözü edilen duygusal ve bilişsel değerlendirme sonucunda bireyler, yaşamdan aldıkları doyum ve iyi oluş halleri hakkında bir kanıya ulaşırlar. Çocukluk çağında yaşanan travmalar ile öznel iyi oluş gösterenleri olan ontolojik iyi oluş ve yaşam doyumu yapıları arasındaki ilişkiler araştırılmış fakat bu ilişkiye aracılık eden değişkenlerin neler olabileceği tam olarak belirlenememiştir. Travmatik deneyimlerden sonra bireylerin negatif değişimler yaşadıkları fikrinden yola çıkarak bu değişimlerden birinin kişilerin biriciklik algıları ile ilgili olabileceği; travma ve öznel oluş ilişkisinde kişisel biriciklik algısının aracılık edeceği şeklinde bir hipotez oluşturulmuştur. Literatür desteğiyle oluşturulan hipotezi test etmek amacıyla 149 kadın, 93 erkek toplam 242 katılımcıya Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği, Kişisel Biriciklik Algısı Ölçeği, Ontolojik İyi Oluş Ölçeği ve Yaşam Doyumu ölçeğinden oluşan bir batarya uygulanmıştır. Araştırmanın sonucunda elde edilen yapısall modelde, çocukluk çağı travmalarının, biriciklik algısı üzerinden ontolojik iyi oluşa yaptığı etkinin istatistiksel olarak anlamlı olduğu belirlenmiştir. Ayrıca çocukluk çağı travmasının, hem biriciklik algısı hem de ontolojik iyi oluş üzerinden yaşam doyumuna yaptığı etki ve biriciklik algısının, ontolojik iyi oluş üzerinden yaşam doyumuna yaptığı etkinin istatistiksel olarak anlamlı olduğu belirlenmiştir.
Otizm veya özgül öğrenme güçlüğü tanısı almış çocukların annelerinde, tükenmişlik belirtileri ile başa çıkma stratejileri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Yapılan araştırmada otizm veya özgül öğrenme güçlüğü tanısı almış çocukların anneleri ile sağlıklı çocukların annelerinin tükenmişlik belirtileri ile başa çıkma stratejileri arasındaki ilişkinin incelenmesi hedeflenmiştir. Araştırmanın örneklemini otizm ve özgül öğrenme güçlüğü tanısı almış çocukların anneleri ile sağlıklı çocukların anneleri olmak üzere toplamda 155 kişi oluşturmaktadır. Araştırmada katılımcı olan annelere Sosyodemografik Veri Formu, Maslach Tükenmişlik Ölçeği ve Başa Çıkma Stratejileri Kısa Formu uygulanmıştır. Araştırma sonucunda demografik değişkenlere göre annelerin tükenmişlik düzeyleri ile başa çıkma stratejileri farklı değildir. Sağlıklı çocuğa sahip annelerin tükenmişlik ile problem odaklı başa çıkma arasında orta düzeyde pozitif korelasyon olduğu belirlenmiştir. Otizm ve Özgül Öğrenme Güçlüğü tanısı alan çocukların annelerinin tükenmişlik ile başa çıkma stratejileri arasında herhangi bir ilişki belirlenmemiştir.
Pansiyonlu liselerde öğrenim gören öğrencilerin gündüzlü veya yatılı olmalarıyla depresyon ve algılanmış aile desteği düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışma pansiyonlu liselerde öğrenim gören öğrencilerin gündüzlü veya yatılı olmalarıyla depresyon ve algılanmış aile desteği düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Bu amaç doğrultusunda öğrenimlerini yatılı ve gündüzlü bir şekilde sürdüren lise öğrencilerinin öğrenim gördükleri okul türüne, kardeş sayısına, cinsiyetine, ailelerindeki herhangi birinde tıbbi ya da psikolojik bir rahatsızlık olup olmama durumuna, anne ve baba eğitim düzeyine, anne ve baba mesleğine, aile gelir durumuna, anne babanın sağ olup olmayışlarına, ders başarı durumlarına ve öğrenimlerini yatılımı gündüzlümü sürdürdüklerine göre algılanmış aile desteği ve depresyon düzeyleri arasında anlamlı bir farklılaşma olup olmadığı incelenmiştir. Çalışmanın evrenini Gaziantep ili 2016- 2017 Eğitim-Öğretim yılında pansiyonlu liselerde öğrenim gören ailesiyle ve yatılı kalan lise öğrencileri oluşturmaktadır. Çalışmanın örneklemini ise Gaziantep ilinin çeşitli pansiyonlu liselerinde öğrenim gören 268 gündüzlü ve 226 yatılı toplamda 494 olmak üzere 9, 10 ve 11. sınıf öğrencisi oluşturmaktadır. Çalışmada veri toplama aracı olarak demografik özellikleri içeren Kişisel Bilgi Formu, Beck Depresyon Envanteri ile Algılanmış Aile Desteği Ölçeği kullanılmıştır. Araştırma sonucunda örneklem dahilindeki öğrencilerin kendilerine ait odalarının oluşu, oturdukları evlerin kendilerine ait oluşu, anne ve babalarının birlikte oluşu, baba eğitim düzeyi ve gelir durumu açısından algılanmış aile desteği arasında anlamlı diğer faktörler arasında ise anlamsız bir farklılaşma olduğu; cinsiyet, oturdukları evin kendilerine ait oluşu, sınıf düzeyi, kalınan yer, anne eğitim düzeyi, baba mesleği, kardeş sayısı, gelir durumu ve ailede herhangi birinde psikolojik bir rahatsızlık olma durumları açısından depresyon belirtileri arasında anlamlı diğer değişkenler arasında anlamsız bir farklılaşma olduğu görülmüştür.
Plazada çalışan yetişkinlerin gelecek kaygıları ve bağlanma stillerinin bazı değişkenler açısından incelenmesi

Bu araştırmada, plazalarda çalışan yetişkin bireylerin geleceğe yönelik kaygı düzeyleri ve bağlanma stillerinin çeşitli sosyodemografik değişkenlere göre incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın örneklemini 18-65 yaş arası, plazalarda çalışan 383 birey oluşturmaktadır. 18 yaş altı ve 65 yaş üstü, mevcut işinde 6 aydan daha az bir süredir çalışan bireyler araştırma kapsamına dahil edilmemiştir. Araştırmada araştırmacı tarafından hazırlanan 'Kişisel Bilgi Formu', Derogatis tarafından geliştirilen 'Kısa Semptom Envanteri', Spielberger ve Gorsuch tarafından geliştirilen 'Durumluluk-Sürekli Kaygı Ölçeği', Brennan ve arkadaşları tarafından geliştirilen 'Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri' ve Morris Rosenberg tarafından geliştirilen 'Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği' kullanılmıştır. Araştırmanın sonucunda, plazada çalışan yetişkin bireylerden kadın çalışanların kaygı düzeylerinin, erkek çalışanlardan daha yüksek olduğu bulunmuştur. Araştırmada sendika üyesi olmayan çalışanların kaygı düzeylerinin sendika üyesi olan bireylere göre daha yüksek olduğu görülmüştür. Sendika üyesi olan çalışanların benlik düzeylerinin olmayan çalışanlara göre daha yüksek olduğu saptanmıştır. Mesleki kıdemi 0-5 yıl olan çalışanların, mesleki kıdemi 6-10 yıl ile 16 ve üstü yıl olan plazada çalışan yetişkinlere göre kaygılı bağlanma düzeylerinin yüksek olduğu belirlenmiştir. 41 ve üstü yaşında olan plazada çalışan yetişkinlerin kaygılı bağlanma düzeyleri 20-30 ve 31-40 yaş çalışanlarına göre yüksek olduğu belirlenmiştir. Ayrıca 20-30 yaş olan çalışanların ise 31-40 ve 41 ve üstü yaş olan çalışanlara göre kaçınma stili bağlanma düzeyi yüksek olduğu bulunmuştur. Çocuk sayısı 3 ile 4 ve üstü olan plazada çalışan yetişkinlerin kaygılı bağlanma düzeyleri çocuğu olmayan plaza çalışanlarına göre yüksek olduğu belirlenmiştir. Diğer taraftan çocuğu olmayan plaza çalışanların kaçınma stili bağlanma düzeyinin yüksek olduğu saptanmıştır.
Subliminal mesajlar ve algı yönetimi

Dünya'da çeşitli iletişim yöntemlerini kullanarak insanların aklını ve davranışlarını etkileyerek ikna yöntemlerinin kullanımı tarihin çok eski yıllarına dayanmaktadır. Tarih boyunca bütün dönemler de hedef kitlenin ikna edilerek, istenilen şekilde yönlendirilmesi algı yönetimi uygulamaları ile gerçekleştirilmiştir. Günümüzde de hızla gelişen teknolojinin sayesinde her türlü bilgiye ulaşma ve bilgiyi yaymak mümkün hale gelmiştir. Bununla birlikte, yayılan bilgiden daha çok bilginin doğruluğu ve güvenilirliğinin araştırılması, sorgulanması gerekmektedir. Tarih boyunca algı yönetimi uygulamaların da subliminal mesajların kullanıldığı ve günümüze kadar da bu uygulamaların giderek yaygınlaştığı görülmektedir. Son olarak subliminal mesajlar algı yönetimine dahil edilebilirken, algı sadece subliminal mesajlarla yönlendirilememektedir. Bu çalışmada subliminal mesajların tarihi, yapılmış olan deneyler, kullanım alanları, algının tarihi ve gelişim süreçleri, algılama sürecini etkileyen faktörler, algı yönetimi ve sosyal medya ilişkisi incelenerek açıklanmaya çalışılmış ve örneklere yer verilmiştir.
Ergenlerde heyecan arayışının çeşitli değişkenler bağlamında incelenmesi

Bu araştırmanın amacı ergenlerde heyecan arayışının akademik kendini engelleme, depresyon, dini inanç ve algılanan sosyal destek değişkenleri ile bazı demografik değişkenler açısından incelenmesidir. Araştırmanın çalışma grubunu 2018- 2019 eğitim öğretim yılında Sakarya ilinde bulunan iki lise, BİLSEM ve Kocaeli ilinde bulunan bir ortaokulda eğitim gören 394 öğrenci oluşturmaktadır. Katılımcıların 207 (%52,5)'si kız, 187 (%47,5)'si erkektir. Çalışmaya katılanların 105 (%26,6)'i BİLSEM'e giden üstün yetenekli bireylerden, 289 (%73,4)'u normal bireylerden oluşmaktadır. 5. sınıfa giden 63 (%16), 6. sınıfa giden 40 (%10,2), 7. sınıfa giden 51 (%12,9), 8. sınıfa giden 42 (%10,7), 9. sınıfa giden 33 (%8,4), 10. sınıfa giden 49 (%12,4), 11. sınıfa giden 44 (%11,2) ve 12. sınıfa giden 72 (%18,3) kişi bulunmaktadır. Araştırmada kişilerin cinsiyeti, üstün yetenekli olup olmama durumu, anne çalışma durumu, sınıf düzeyi, anne eğitim durumu, baba eğitim durumu, kardeş sayısının belirlenmesi amacıyla Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Çalışmada heyecan arayışı düzeyleri ile ilgili veriler Stephenson, Hoyle, Palmgreen ve Slater (2003) tarafından geliştiren ve Çelik (2015) tarafından Türkçe'ye uyarlanan Ergenler İçin Kısa Heyecan Arayışı Ölçeği, akademik kendini engelleme düzeyleri ile ilgili veriler Urdan ve Midgley (2001) tarafından geliştirilen ve Anlı, Taş, Güneş, Yazgı ve Sevinç (2018) tarafından Türkçe'ye uyarlanan Akademik Kendini Engelleme Ölçeği, depresyon düzeyleri ile ilgili veriler Brooks, Krulewicz ve Kutcher (2003) ile LeBlanc, Almudevar, Brooks ve Kutcher (2002) tarafından geliştirilen ve Balcı-Çelik ve Uysal-Atabay (2019) tarafından Türkçe'ye uyarlanan Kutcher Ergen Depresyonu Ölçeği, dini inanç düzeyleri ile ilgili veriler Horozcu ve Demir (2018) tarafından geliştirilen Ergenler İçin Dini İnanç Ölçeği ve algılanan sosyal destek ile ilgili veriler Zimet, Dahlem, Zimet ve Farley (1988) tarafından geliştirilen, Eker ve Arkar (1995) tarafından Türkçe'ye uyarlanan, Eker, Arkar ve Yaldız (2001) tarafından gözden geçirilen Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Veriler; korelasyon analizi, regresyon analizi, t testi ve tek yönlü varyans analizi ile incelenmiştir. Yapılan analizlere göre ergenlerin heyecan arayışı düzeylerinin; akademik kendini engelleme ve depresyon ile anlamlı pozitif ilişkiye sahip olduğu ve depresyonun heyecan arayışını yordadığı, heyecan arayışı ile dini inanç ve algılanan sosyal destek arasında anlamlı bir ilişki olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca heyecan arayışı düzeylerinin sınıf düzeyine ve kardeş sayısına göre farklılaştığı, cinsiyet, üstün yetenekli olma, anne çalışma durumuna, anne eğitim durumu ve baba eğitim durumuna göre farklılaşmadığı belirlenmiştir.
Alkol bağımlılarında tedavi motivasyonu bağlamında nöropsikolojik test performansının incelenmesi

Amaç: Motivasyon, kişilerin davranışlarını değiştirme nedenlerinin ve nasıl değiştirdiklerinin altında yatan temel mekanizmadır. Son zamanlarda bağımlılık alanında ilgi çeken konulardan biri olan tedavi motivasyonu, kendine özgü dönemleri olan bir süreçtir. Uygun motivasyonun olmaması çoğunlukla kişinin tedaviyi yarım bırakmasına neden olmaktadır. Alkol bağımlılığında, iyileşme sürecinde tedavi motivasyonunun etkisini inceleyen bazı çalışmalar motivasyonda bilişsel işlevlerin etkisi üzerine yoğunlaşmıştır. Bu çalışmanın amacı, alkol bağımlısı hastaların nöropsikolojik test performanslarını, tedavi motivasyonlarını ve ikisi arasındaki ilişkiyi incelemektir. Yöntem: Çalışmanın örneklemini, DSM-IV tanı ölçütlerine göre alkol bağımlılığı tanısı almış, kafein ve nikotin dışında herhangi bir madde kullanımı olmayan 21 erkek hasta oluşturmaktadır. Çalışmada katılımcılara Tedavi Motivasyonu Ölçeği, Değişime Hazır Olma ve Tedaviyi İsteme Ölçeği, Alkol Kullanım Bozuklukları Tanıma Testi, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği, Hamilton Anksiyete ve Depresyon Envanterleri ve birçok farklı alanda işlevselliği değerlendiren bir nöropsikolojik test bataryası uygulanmıştır. Bulgular: Katılımcıların motivasyonlarını ölçmek amacıyla kullanılan Tedavi Motivasyonu Anketinin toplam puanı ve içsel motivasyon alt ölçeğiyle WCST arasında, Değişime Hazır Olma ve Tedaviyi İsteme Ölçeğinin toplam puanı ve farkına varma alt ölçeği ile WCST arasında orta derecede korelasyon saptanmıştır. Ayrıca TMA' nın kişilerarası yardım arama alt ölçeği ile verbal akıcılık testi arasında da bir ilişki saptanmıştır. Sonuç: Bulgular tedavi motivasyonu ve değişime hazır olma aşamaları ile yürütücü işlevler arasında anlamlı bir ilişki olduğunu göstermiştir. Ayrıca sözel işlevler ve dil becerileri ile kişilerin tedavi süresince diğer kişilerle bir arada olma isteği arasında ilişki saptanmıştır. Bu bulgular tedavi motivasyonu ve değişime hazır olma aşamalarının bilişsel işlevlerden etkilendiği görüşünü desteklemektedir.
Askeri ögrencilerin yasam doyumları üzerine bir arastırma

Bu arastırmanın amacı, askeri okul ögrencilerinin yasam doyum düzeylerinin demografik, kisisel ve örgütsel değişkenlere göre farklılasıp farklılasmadıgınısaptamaktır. Arastırma, Kuleli, Maltepe ve Isıklar Askeri Liseleri ile Kara KuvvetleriKomutanlıgı Astsubay Meslek Yüksek Okulu ögrencileri üzerinde yapılmıstır. Bu okullarda egitim-ögrenim gören askeri ögrenciler arastırma kapsamına alınmıstır. Ögrencilerin yasamlarının genelinden aldıkları doyumu saptamak amacıylaÖgrenci Yasam Doyum Ölçegi kullanılmıstır. Verilerin analizinde bagımsızörneklemler için t testi ve tek yönlü varyans analizi istatistiksel islemleri kullanılmıs olup manidarlık düzeyi 0.05 olarak kabul edilmistir. Anlamlı çıkan varyans analizi sonuçları için gruplar arası farkın kaynagınıbulmak üzere çoklu karsılastırma testlerinden Bonferroni kullanılmıstır. Arastırma bulguları incelendiginde, askeri ögrencilerin yasam doyum düzeylerinin sınıf düzeyi, algılanan akademik basarı düzeyi, algılanan saglık durumu, algılanan maddi durum, son bir yıl içerisinde basından önemli bir yasam olayı geçipgeçmemesi, bos zaman etkinlikleri ve tabur/onur teskilatında görev alıp almamadeğişkenlerine göre anlamlı farklılık gösterdigi; bağlı olunan kuvvet, egitim-ögrenimgörülen bölüm, evci olup olmama, yasamın çogunun geçirildigi yerlesim birimi, bir kız arkadasa sahip olup olmama değişkenlerine göre ise anlamlı farklılıkgöstermedigi görülmektedir.
Release from proactive interference and its relations to executive functions: A developmental study on Turkish children

Bu çalışmanın amacı ileriye doğru bozucu etkiden kurtulmanın gelişimini ve bunun diğer yönetici işler bellek fonksiyonlarla olan ilişkilerini incelemektir. Çalışmaya 101 ilkokul öğrencisi (6-12 yaş aralığında) ve 20 genç yetişkin (22- 30 yaş aralığında) katılmıştır. Ana test olan Kategorisel Serbest Hatırlama Testi 3 farklı kategoriden 12 adet kelime içermektedir. Bu testin amacı çocukluk dönemi boyunca hem ileriye doğru bozucu etkiden kurtulma örüntüsünün hem de kategorize edebilme yeteneğinin gelişimini incelemektir. Sonuçlarımız kategorize edebilme yeteneğinin ve ileriye doğru bozucu etkiden kurtulma örüntüsünün 1. sınıflarda bile bulunduğunu göstermiştir. Genel olarak hafıza aralığı yaşla beraber artarken, ileriye doğru bozucu etkiden kurtulma faktöründe ve kategorizasyonda önemli bir gelişme olmamıştır. Ek olarak yapılan testlerin sonuçları çocukların yaşa bağlı olarak geliştiğini göstermektedir. Ana testteki genel hafıza kapasitesi en iyi KelimeAralığı Testi tarafından tahmin edilmiştir fakat listedeki sıraya uygun olarak hatırlama kapasitesi en iyi Dinleme Aralığı Testi tarafından tahmin edilmiştir. Bu bulgular Kelime Aralığı Testi'nin fonolojik işler bellek aralığını, Dinleme Aralığı Testi'nin de karmaşık işler bellek ve yönetici fonksiyonları ölçtüğü görüşü ile uyumludur. Yetişkin ve çocuk grupları arasındaki karşılaştırmalar, ileriye doğru bozucu etkiden kurtulma örüntüsü hariç yetişikinlerin çocuklara göre her deneyde daha iyi olduklarını ortaya çıkarmıştır. Yetişkinler için tutarlı bir ileriye doğru bozucu etkiden kurtulma örüntüsünün eksikliği nispeten kısa olan uyarıcı listesi sebebiyle olabilir.
Anasınıfı, hazırlık ve ilköğretim birinci sınıflarda okuyan görme engelli öğrencilerin oyunlarının değerlendirilmesi: Karşılaştırmalı bir araştırma

Oyun, çocukların zihin ve motor gelişimi önemlidir. Oyun, çocukların kendilerini saran dünyayı keşfetmelerine, bireysel biçimlerde tepkide bulunmalarına olanak sağlar (Gander ve Gardiner 1998). Yapılan araştırmalar, herhangi bir müdahale yapılmadan okul çağına gelen görme engelli çocuklarda öncelikle bilişsel gelişim alanı olmak üzere psikomotor, toplumsal ve duyusal gelişim alanlarında gören akranlarına göre ortalama iki yıllık bir gerilik olduğunu belirtmektedir (Enç 1972; Kirk, Gallagher venastasiow 2000). Görme engelli çocukların oyun gelişimlerinin de bu duruma benzer şekilde gören akranlarından geri kaldığı bildirilmektedir(Ferguson ve Buultjeans 1995; Kirk ve arkadaşları 2000). Dolayısı ile bu araştırmanın amacı anasınıfı, hazırlık ve ilköğretim birinci sınıflarda eğitim gören görme engelli öğrencilerin oyunlarının değerlendirilmesidir. Araştırmaya konu olan görme engelli çocukların geçmişşte oyuncaklarlailgili deneyim ve bilgilere sahip olduğu görülmüştür. Görme engelli öğrencilerin oyun repertuarlarının yetersiz olduğu, hayali rol oyunlarına ya da sembolik oyunlara ilgilerinin düşük olduğu gözlenmiştir. Onların düşük motoryeteneği gerektiren oyunlara yöneldikleri ve daha çok oturarak oyun oynadıkları görülmüştür. Öğrencilerin oyun oynarken sık oyuncakdeğiştirdikleri ve birden fazla oyuncakla oynadıkları gözlenmiş ve bununonların oyuncaklara ve oyuna ilgilerinin yüksekliğini gösterdiği düşünülmektedir. Görme engelli çocukların oyunları daha çok bireysel oynadıkları, bunun Parten'in Birlikte Oyun modeline benzediği gözlenmiştir. Beraber rol2oyunu oynayan öğrencilerin oyunlarında görsel ipuçlarını ve motor hareketlerikullanmadıkları ve oyunlarının radyo tiyatrosunu andırdığı; bu durumun diğer görme engelli çocuklarda da görüldüğü gözlenmiştir. Görme engelli çocukların soyut düşünce gerektiren oyunlar yerine somut fiillerle ifade edilen oyunları oynamaya eğilimli oldukları görülmüştür. Her iki cins arasında yapılan karşılaştırmada, kızların kızlara özgüoyuncak ve oyunlara, erkeklerin erkeklere özgü oyuncak ve oyunlara eğilim gösterdikleri gözlenmiştir.
Üstün yetenekli öğrencilerin psikolojik ihtiyaçlarının bazı değişkenlere göre incelenmesi

Bu araştırmanın temel amacını üstün yetenekli lise öğrencilerinin psikolojik ihtiyaçlarının bazı değişkenler açısından incelenmesi oluşturmaktadır. Araştırmada survey yöntemi kullanılmıştır. Bu araştırmanın örneklemini 2013 2014 eğitim-öğretim yılında çeşitli illerdeki BİLSEM'lere devam etmekte olan ve WISC-R puanı 130 ve üzerinde olan 9, 10 ve 11. sınıflardaki 230'u kız, 132'si erkek toplam 362 üstün yetenekli öğrenci oluşturmaktadır. Üstün yetenekli öğrencilerin psikolojik ihtiyaçlarının ölçümlenmesi amacı ile orjinali Heckert vd. (2000) tarafından geliştirilen ve Kesici (2008) tarafından Türkçe'ye uyarlaması yapılan, 'Yeni Psikolojik İhtiyaçlar Değerlendirme Ölçeği' kullanılmıştır. Üstün yetenekli lise öğrencilerinin psikolojik ihtiyaç puan ortalamalarının incelenen değişkenler açısından farklılaşma durumlarını ortaya koymak amacıyla bağımsız gruplar için t testi, tek yönlü varyans analizi ve farklılaşmanın kaynağını belirleyebilmek için Tukey testi kullanılmıştır. Yapılan analizler sonucunda elde edilen bulgular şu şekilde özetlenebilir: Üstün yetenekli kız öğrencilerle üstün yetenekli erkek öğrencilerin başarı, özerklik ve başatlık ihtiyaçları arasında anlamlı farklılık bulunmuştur. Üstün yetenekli öğrencilerin baba eğitim durumları ile özerklik ihtiyaçları arasında anlamlı farklılık bulunmuştur. Üstün yetenekli öğrencilerin anne eğitim durumları ile ilişki ihtiyaçları arasında anlamlı farklılık bulunmuştur. Üstün yetenekli öğrencilerin sınıf düzeyi ile özerklik ve ilişki ihtiyaçları arasında anlamlı farklılık bulunmuştur. Üstün yetenekli öğrencilerin kardeş sayısına göre ilişki ve özerklik ihtiyaçları arasında anlamlı farklılık bulunmuştur. Üstün yetenekli öğrencilerin algıladıkları kişisel gelişimine destekçi olanların kimler olduğu durumuna göre ilişki ihtiyaçları arasında anlamlı farklılık bulunmuştur. Üstün yetenekli öğrencilerin algılanan akademik başarıya göre özerklik ihtiyaçları arasında anlamlı farklılık bulunmuştur. Üstün yetenekli öğrencilerin sosyo-ekonomik düzye göre başarı ve özerklik ihtiyaçları arasında anlamlı farklılık bulunmuştur. Araştırma bulguları literatür ışığında tartışılmış, yorumlanmış ve bu doğrultuda önerilerde bulunulmuştur.