turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çevresel etki değerlendirmesi sürecine halkın katılımı: Ahp tekniği ile bir uygulama

Sürdürülebilir Kalkınma, kavram olarak ilk kez 1974 yılında çevre ve kalkınma iliskisi üzerine yayımlanan Cocoyoc Deklarasyonu'nda kullanılmıstır. Deklarasyondaki içeriği ile kavram; doğal kaynak temeli ile ekonomik gelisme arasındaki iliski konusunda ortaya çıkan süpheleri gideren görevi üstlenmektedir. Sürdürülebilir Kalkınma; gelecek nesillerin gereksinmelerini karsılayabilme olanağını yok etmeksizin, bugünkü neslin gereksinmelerini karsılayan kalkınma olarak tanımlanmaktadır. Sürdürülebilir kalkınma, bir yandan nesiller arasında adaletanlayısını içerirken, diğer yandan uluslar arasında da adaleti içermektedir. Sürdürülebilir Kalkınma'nın en önemli araçlarından birisi de, Çevresel Etki Değerlendirmesi dir. ÇED; planlanan bir faaliyetin çevreye olası olumsuz etkilerinin tespit edilmesi için kullanılan bir yöntemler silsilesidir. ÇED'in amacı, bütün canlıların ortak varlığı olançevrenin, sürdürülebilir çevre ve sürdürülebilir kalkınma ilkeleri doğrultusunda korunmasını sağlamaktır. Sonuçta, Sürdürülebilir Kalkınma'nın sağlanması ve çevresel olumsuz etkilerin azaltılması için, ÇED raporları esasına uygun düzenlenmeli ve bu raporlardüzenlenirken çevresel maliyetler değil, ekonomik maliyetler göz ardı edilmelidir.
Erken Dönemde sınıf perspektifine bakış ve Türkiye'ye yansıması

Toplumsal sınıflar nesnel olarak, köleci toplumla birlikte ortaya çıkmıştır. Literatürde sınıf kavramı zenginlik, yönetim, ırk ve meslek kriterleri üzerinden açıklansa da ekonomi, sınıfların oluşmasının başat sebebidir. Bilimsel sosyalizm, kendisinden önceki sosyalist görüşlerden ayrılarak, sınıfların oluşumunu bu kritere dayandırır. Marx, Engels, Lenin ve Luxemburg, bilimsel sosyalizmin, teorik anlamda birikimini saylayan ilk kuşaktır. Teorinin içerisinde sınıf kavramı ve sınıf mücadelesi kuramı, oldukça önemli bir yer işgal eder. Marksizme göre, odaklandığı toplumsal formasyon olan kapitalizm içerisinde devrimci sınıf, proletaryadır. Proletarya, üretim araçlarına sahip olmadığından, emek gücünü satmak zorunda olan sınıftır. Sınıf kavramını bilimsellik çerçevesinde ele alan bilimsel sosyalizmin Osmanlı'ya girişinde, gayrimüslimler oldukça etkin rol oynamıştır. Fakat imparatorlukta yaşanan parçalanma ve milliyetçi hareketlerin yarattığı olumsuz etki, sosyalist hareket için, 1919 yılının milat olarak kabul edilmesine neden olur. 1917 Sovyet devriminin etkisi ve Türkiye Sosyalist Fırkası ile Türkiye İşçi ve Çiftçi Sosyalist Fırkaları'nın bu tarihte kurulması, sosyalist düşüncenin ülkede yükselişe geçmesine neden olur. Bilimsel sosyalizm alanında, geçmişşten alınan mirasla oluşan teorik birikim de, bu dönemde belirginleşmeye başlar. Türkiyeli teorisyenler, bilimsel sosyalizm düşüncesini, ülkenin özgün koşullarına uygulama çabası içerisinde olmuşlardır. Bu noktada özellikle ön plana çıkan isim Şefik Hüsnü Değmer'dir. Sınıfların tanımı ve kapsamı üzerine, Marksizmle genel olarak uzlaşı içerisinde kalınmıştır. Ancak kapitalizmin Batıda gelişip yerleşmesiyle birlikte ortaya çıkan Batı kayaklı bir bilim olan Marksizmin, kapitalizmin henüz gelişme aşamasında olduğu bir ülkenin özgün koşullarına uygulanmaya çalışılması iki önemli farkın ortaya çıkmasına neden olur. Birincisi, sınıf kapsamının belirgin bir biçimde geniş tutulmasıdır. Bu durum, doğrudan bilimsel sosyalizme aykırı değildir. İkincisi, devrim düşüncesinin, uzlaşmaz sınıf çelişkisi ve sınıf mücadelesi üzerinden değil, emperyalizme karşı mücadele üzerinden işlenmiş olmasıdır.
TRT'nin televizyon yayınlarının kamu yayıncılığı açısından değerlendirilmesi

Radyo ve televizyon yayıncılığının yönetimi, denetimi ve yayınlarının içeriği, bu araçların kullanılmaya başlandığı ilk yıllardan bugüne her zaman tartışma konusu olmuş ve bu konu ile ilgili çeşitli politikalar üretilmiştir. Bu politikalardan biri olan kamu yayıncılığı; kamu yararını gözetmek amacıyla kurulmuş, toplumun tümünü programlarda çeşitlilik ilkesini göz önünde bulundurarak eğitmek, bilgilendirmek ve bunun yanı sıra eğlendirmekle yükümlü, bağımsız ancak devlet tarafından dolaylı veya dolaysız olarak denetlenen/denetlenebilen kuruluşların yaptığı yayınlar olarak açıklanmaktadır. 1980'li yıllara kadar Avrupa'da tekel konumunda olan kamu yayıncıları; yeni teknolojiler ve liberal politikaların etkisi ile bu özelliklerini kaybetmişlerdir. Açılan özel televizyon kanalları da yayıncılığı ticari bir faaliyete dönüştürmüştür. Bu çalışmanın ilk bölümünde kamu yayıncılığı politikasının geçmişşi üzerinde durulmuş ve bu politikaya yöneltilen eleştiriler ile birlikte günümüzdeki konumu hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde, Türkiye'deki tek kamu yayıncısı TRT'nin tarihi, ilk radyo yayınlarının başladığı tarihten başlayarak aktarılmıştır. Çalışmanın son bölümünde ise, hem TRT'nin televizyon kanallarının, hem de Kanal D ve Star TV'nin yayın akışları üzerinden yapılan analizle, hangi program türlerine ağırlık verdikleri tespit edilmiş ve TRT 1, Kanal D ve Star TV birbirleri ile karşılaştırılarak TRT 1'in yayınlarının özel televizyon kanallarına olan benzerliği vurgulanmaya çalışılmıştır.
State-making through disaster management: The case of Soma

Bu tez Türkiye'de son yıllarda ortaya çıkan yönetimsel bir alan olarak afet yönetiminin işlevlerini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Soma'da Eynez madenindeki olay sonrasında hükümetin müdahalesini analiz ederek ve bu örneği hükümetin Van depremi ve Suruç'ta 'inülteciler' in gelişine ettiği müdahale ile karşılaştırarak, bu tez afet yönetimi etrafında oluşturulan pratikler ve söylemleri açıklamaktadır. Bu tez, devlet tarafından afet sonrası alanına dönüştürülen Soma'yı, devletin çeşitli pratik ve performanslar ile tekrardan yapılmak zorunda kalındığı, devletin bir kıyısı olarak analiz etmektedir. Devletin başarılı afet yönetimine referans ile şefkatli ve hizmetkar olarak temsil edilmesi devletin üzerine kurulduğu egemen politik ve ekonomik tahayyülü olan neoliberalizmi pekiştirdi. Bu söylem ve performanslar aynı zamanda 'insani yardım mahalli'nin sınırlarını belirleyerek bazı aktörlerin bu alana dahil oluşunu gayri meşru kıldı. Bu olayın milli yas olarak temsil etmesi, devletin de sorumlu olduğu nedenleri görünmez kıldı. Afet yönetiminin belli bir şekilde işleyişi Soma'da devletin kendisini milletin ortak menfaatinin ne olduğunu bilen ve bunu sağlayabilen bir aktör olarak performe etmesini sağladı. Bu tez Soma'da devletin afet yönetimi etrafında kurulan bu performanslarının devletin hegemonyasını nasıl sağlamlaştırdığını araştırmayı amaçlamakta. Bu tezin ana argümanlarından biri afetlerin üretici olduğu ve yeni politikaların, teknolojilerin, aktörlerin, söylemlerin ve bedenlerin ortaya çıkmasına yol açtığıdır. Bu tez aynı zamanda devletin hegemonyasının kişilerin devlet ile gündelik karşılaşmaları sırasında nasıl sarsıldığını göstermektedir.
1980 sonrası yapılan yerel seçim sonuçları ile genel seçim sonuçlarının karşılaştırmalı analizi: Mersin örneği

12 Eylül 1980 darbesi Türkiye'de her alanda olduğu gibi, bir kurum olarak siyaseti ve siyaset yapma biçimlerini de derinden etkilemiştir. 1980 sonrası yaşanan toplum üzerindeki depolitizasyon politikalarının nihai hedefinin toplumu politikadan uzaklaştırmak olduğu görülmektedir. Bu bağlamda 1980 sonrası döneme getirilen en temel eleştirilerin başında yaşanan bu depolitizasyon nedeniyle toplumun siyasi bilincinin düştüğüne ilişkindir. Yaptığımız bu çalışma, söylenenlerin aksine 1980 sonrası dönemde yaşanan depolitizasyon sürecinin, toplumun siyasi bilincini düşürmediği aksine siyasi ideolojilerin zayıflaması ile seçmenlerin oy verme davranışlarında ideolojilerin yerine siyasi pragmatizmin aldığına ilişkindir. 1980 sonrası dönemde yapılan yerel seçim sonuçları ile genel seçim sonuçlarının karşılaştırılması yoluyla seçmenlerin farklı tercihlerinin ortaya çıkarılmasını hedefleyen bu çalışma, Türkiye genelinde ve Mersin özelinde yapılan seçim sonuçlarını kapsamaktadır.
Türkiye Cumhuriyeti'nde ormancılık politikaları (1923-1946)

Bu çalışma 1923 1946 yılları arası Türkiye Cumhuriyeti'nde ormancılık politikaları üzerinedir. Orman gerek ekonomik ürünleri gerekse dolaylı toplumsal ve siyasal işlevleriyle önemli bir zenginliktir. Orman politikaları bu zenginliğin kullanılmasının başlıca aracıdır. Erken dönem cumhuriyet hükümetleri ormancılık politikaları ile siyasi, sosyal ve ekonomik hedefler gütmüşlerdir. Bu dönemin ormancılık politikaları, halkı milli mücadeleye çekme, ormanları ihale ederek devlet bütçesine gelirler sağlama ve cumhuriyet zenginleri oluşturma şeklinde özetlenebilir. Devletçilik siyaseti ormanlarda 1937 yılından itibaren, bir hedef olarak belirlenmiş ancak 1945 yılından sonra uygulanabilmiştir. Tez giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde 'Osmanlı Devleti'nde Ormancılık Faaliyetleri' işlenmiştir. İkinci bölüm 'Türkiye Cumhuriyeti'nde 1923 1937 Arası Ormancılık Politikası' başlığını içermektedir. Üçüncü bölümde ise 'Türkiye Cumhuriyeti'nde 1937 1946 arası Ormancılık Politikası' araştırılmıştır. İstatistiki bilgiler geç tutulduğu için yapılan çalışmada kaynak olarak, arşiv kaynakları, Orman Müdürlüğü'nün resmi yazışmaları, gazete, dergi ve döneminde yayınlanmış eserler kullanılmıştır. Ayrıca bu alanda yazılmış diğer güncel eserlerden de faydalanılmıştır.
İdari yargı kararları ışığında idarenin kusursuz sorumluluğu ve sosyal risk ilkesi

İdarenin mali sorumluluğu, idarelerin, kamu hizmetlerinin yürütülmesi sırasında bireylere verdiği zararlardan sorumlu tutulmasıdır. İdarenin mali sorumluluğu zaman içerisinde gelişerek bugünkü aşamaya gelmiştir. Önceleri devletin sorumsuzluğu anlayışı hakim iken, zamanla bu anlayış terk edilmiş ve kamu hizmetlerindeki gelişmelere paralel olarak idarenin kusurlu olduğu işlem ve eylemlerinden doğan zararlardan sorumluluğu anlayışı kabul görmeye başlamıştır. Daha sonraki aşamada, idarenin faaliyetlerinin artması, karmaşıklaşması ve buna bağlı olarak da bireylerin uğradıkları zararların artması sonucunda idarenin hizmet kusuruna bağlı sorumluluğu da yetersiz hale gelmiş, risk sorumluluğu ve kamu külfetleri karşısında eşitlik ilkelerine dayandırılan kusursuz sorumluluk ilkesi doğmuştur. Öte yandan; son yıllarda terör eylemleri ile toplantı ve gösteriler gibi sosyal olaylar sırasında zarar gören kişilerin bu zararlarının idarece tazmininin sağlanması amacıyla, risk ilkesi kapsamında olan ancak, diğer risk sorumluluğu hallerinden farklı bir takım özelliklere sahip sosyal risk sorumluluğu ortaya çıkmış, öğreti ve yargı kararları ile gelişmiştir. Çalışmamızda, idarenin sorumluluğu kavramı, tarihsel gelişimi, felsefi temeli, idarenin sorumluluğunun genel koşulları ve sorumluluk türleri genel hatları ile incelenmiştir. Tezimizin asıl konusunu oluşturan idarenin kusursuz sorumluluk halleri ve sosyal risk ilkesi ise ayrı bir bölümde yargı kararları çerçevesinde irdelenmiştir. Bu bağlamda, Danıştay ve Askeri Yüksek İdare Mahkemesi'nin idarenin kusursuz sorumluluğu ile ilgili olarak birbirine yakın tarihlerde aynı kapsamdaki olaylar nedeniyle verdiği kararların farklı yönlerde olduğu veya aynı yönde olsa dahi sorumluluğun farklı ilkelere dayandırıldığı tespit edilmiştir. Bu tez çalışması ile, hukuk devleti ilkesinin gerçekleşebilmesi için, idarenin mali sorumluluğunun kabul edilmiş olmasının öneminin vurgulanması, kusursuz sorumluluk ilkelerinin uygulanabileceği durumların ortaya konulması, uygulamada karşılaşılan sorunların belirlenmesi ve belirlenen sorunlara çözüm önerileri getirilmesi amaçlanmıştır.
Yargı kararlarında İdarenin Hukuki sorumluluğu ve hizmet kusuru

Devlet birey ilişkilerinin artması beraberinde idarenin faaliyetlerinin de artmasına sebep olmuştur. Her geçen gün kişilerin idare ile olan ilişkilerinden doğan ihtiyaçlarının artışına cevap vermek durumunda olan idare bu ihtiyaçları karşılamakla yetkili ve mükelleftir. İdarenin tekelinde veya katılımıyla gerçekleşen bu faaliyetler ise kimi zaman bireylerin haklarına veya menfaatlerine zarar verir nitelikte olabilmektedir. Özel sektörün faaliyet alanından doğan zarara karşı bireyin yargı sürecini başlatma ile yargıya taşınan konunun yargı makamlarınca nasıl ve hangi ilkelere göre ele alınacağı Türk hukuk mevzuatında somut olarak belirtilmesine karşılık, idarenin bireylere verdiği zararın tazmini yönünde anayasal ve yasal hükümler oldukça soyut niteliktedir. İdarenin hukuki sorumluluğuna yönelik temel mevzuat olan 1982 Anayasası'nın 125. maddesinde yer alan 'İdarenin her türlü eylem ve işlemlerine karşı yargı yolu açıktır.' düzenlemesi idarenin kişilere karşı hesap verilebilirliğini garanti altına almaktadır. İdarenin hukuka aykırı ve/ya hukuka uygun faaliyetleri ile verdiği zararları, kişilerin de idarenin hizmeti sebebiyle uğradıkları zararları nasıl telafi edeceği, hangi hallerde talep edebilecekleri meselesi gündeme gelmektedir. Üç bölümden oluşan çalışmanın ilk bölümünde idarenin sorumluluğunun tarihsel süreçte gelişimi, idarenin hukuki sorumluluğu ve idarenin sorumluluk nedenleri ile idarenin sorumluluğunun doğabilmesi için gereken şartlar; ikinci bölümde idarenin kusur sorumluluğunun temeli olan hizmet kusuru kurumunun özellikleri, hizmet kusuru sayılan haller ve uygulamada sık karşılaşılan konulardan hizmet kusuru sebebiyle idari yargıda açılan davalarda vekalet ücreti ve hizmet kusuru sebebiyle meydana gelen zararlar da faiz konuları işlenmiş; üçüncü ve son bölümde ise idarenin sorumluluğunu kaldıran veya azaltan hallere yer verilmiştir.
6360 sayılı kanuna dayalı büyükşehir reformunun stratejik planlar bağlamında değerlendirilmesi

Günümüzde, küreselleşmeye paralel olarak bilim ve teknoloji alanlarında yaşa-nan gelişmeler, birçok alanda olduğu kadar kamu yönetimi alanında da ivmeli bir değişime neden olmaktadır. Bu doğrultuda yönetim anlayışları değişmiş, stratejik hareket etme ihtiyacı yönetsel ve toplumsal açıdan çok geniş alanlarda temel dinamik haline gelmiştir. Gün geçtikçe gerek teknoloji gerekse küreselleşme ile geleneksel yönetim anlayışlarından vazgeçilerek stratejik yönetim tekniklerinin kullanımına geçilmiştir. Kuruluşlarda kaynakların etkili bir şekilde kullanılmasını sağlamak amacıyla kamu sektörü ve özel sektörün planlamaya verdiği önem giderek artmıştır. Yerel yönetim kuruluşlarının, mevcut ihtiyaçlarını elde etme süreçlerinde karşı karşıya kaldıkları zorluk ve güçlüklerin üstesinden gelinmesi amacıyla ortaya konan çabalar, zamanla gelişerek önemli boyutlarda stratejik yönetsel süreçlerin ortaya çıkmasını sağlamıştır. Bu yönetsel süreçler, stratejik davranmayı ve bu yönde ön düşünsel sü-reçleri beraberinde getirmiştir. Yerel yönetimler, mevcut görev ve sorumluluklarını yerine getirme süreçlerinde karşılaştıkları güçlüklerin üstesinden gelinmesi, kurumsal olarak daha yerinde ve daha etkili davranabilmek gayesi ile stratejik planlama çalışmaları gerçekleştirmeye başlamışlardır. Eylem öncesi gerçekleştirilen bu ön düşünsel süreçler zamanla kuru-luşların temel dinamikleri haline gelmiştir. Çalışmada, yerel yönetimlerin yapısall değişimine paralel olarak ortaya çıkan stratejik planlama kavramı ve bu kavramın Türk yerel yönetimlerinde doğuşu, gelişimi, uygulanışı ve önemi analiz edilmiştir. Konya Büyükşehir Belediyesi stratejik planlama anlayışı, beş yıllık iki ayrı dönem altında stratejik planın içerdiği bileşenlerin taşıdığı nicelik ve nitelikleri incelenerek ortaya konulmuştur. Bu kapsamda Konya Büyükşehir Belediyesi'nin stratejik planları 6360 Sayılı Kanun kapsamında incelenmiştir.
Belediyelerin sporla ilgili işlevleri: Düzce Belediyesi örneği

Bu tezde amaç; Düzce Belediyesi örneğini inceleyerek, belediyelerin sporla ilgili örgütlenmesi, yönetim ve hizmet anlayışlarıyla ilgili aksaklıkların tespit edilmesi ve belediyeler için sporla ilgili yeni bir yönetim, örgüt ve hizmet anlayışı profili çizmeye çalışmaktır. Araştırma için beş alt problem belirlenmiştir. Bunlar; Belediyelerin sporla ilgili yasal sorumlulukları, belediye-spor ilişkilerinin mevcut durumu, belediyelerin halkın istek ve ihtiyaçlarından doğan sporla ilgili sorumlulukları, Düzce Belediyesinin özel ve tüzel kişilerle sporla ilgili ilişkileri ve Düzce Belediyesinin yönetici ve görevlilerinin sporla ilgili hizmet anlayışının ne olduğu şeklindedir. Belediyelerin sporla ilgili sorumlulukları ve belediye-spor ilişkilerinin belirlenmesi için, kaynak taraması yapılmıştır. Diğer alt problemler için mülakat mformları hazırlanmıştır. Amaçlı Ömeklem Tekniği ile belirlenmiş sivil toplum örgüt yöneticileri (N=25) ve sporla ilgili belediye yöneticileriyle (N=4) mülakat yapılmıştır. Elde edilen veriler tablolar haline getirilmiş, veriler frekans analizi, yüzde dağılımı ve göz mukayesesi yöntemiyle değerlendirilmiştir. Sonuçlara göre; Düzce Belediyesi'nin ülkemizdeki bazı belediyeler gibi halka spor hizmeti vermek için gerekli yetki, yönetim anlayışı, ayrı bir idari birim ve yetişmiş uzman personele sahip olmadığı tespit edilmiştir. Mevcut yasal düzenlemelerin, çağdaş uygulamaların ve bilimsel doğruların aksine kulüpleşme yanlışı içinde olduğu, halka gerektiği gibi spor hizmeti sunamadığı ve belediyelerin spora gerektiği gibi hizmet edebilmesi için yetkilerinin artması ve yönetim anlayışının değişmesi gerektiği ortaya çıkmıştır.
Yerel yönetimlerde halkın yönetime katılması ve Çankırı ili örneğinde bir alan araştırması

Yüksek lisans tezi olarak hazırlanan bu çalışmada, yerel yönetimlerde halkın yönetime katılması konusu ele alınmış ve bu amaçla Çankırı ilinde bir alan araştırması yapılmıştır. Çalışmada yönetime katılma kavramının kavramsal çerçevesi çizilerek, yerel yönetimlerde halkın yönetime katılması konusu ele alınmıştır. Türkiye'de yerel yönetimlerin genel niteliği, yapısı ve sorunları üzerine bir inceleme yapılmış ve Türkiye'de yerel yönetimlerde halkın yönetime katılması konusu irdelenmiştir. Çalışma alan araştırmasına yönelik olarak varsayım oluşturabilmek amacıyla teori kısmı ile başlamış ve varsayımlar oluşturulmuştur. Çankırı ilinde yapılan alan araştırması neticesinde ortaya çıkan bulgular varsayımları destekler nitelikte olmuştur. Araştırma neticesinde ortaya çıkan sonuç, yerel yönetimlerin etkin kılınabilmesinin temel koşullarından birinin de halkın yerel yönetimlerin karar ve uygulama süreçlerine katılması ve bu yönüyle de ülkemizdeki yerel yönetimlerin yeniden yapılandırılmasının bir zorunluluk olarak görülmesidir. Halkın yerel yönetimlere katılmasının gerekliliği ve mevcut katılma düzeyinin çok yetersiz olduğu sürekli dile getirilmektedir. Bunun nedeni, büyük oranda sosyo-ekonomik koşullara bağlanmaktadır. Bunun yanı sıra yönetim yapısından, yöneticilerden ve yönetilenlerden kaynaklanan nedenler de katılma yönünde olumsuz etki yapmaktadır. Yerel yönetimlerin demokratik olma özellikleri halk katılımını zorunlu kılmaktadtr. Fakat, ortaya çıkan tablo katılımın eksikliği ve dolayısıyla da demokratik niteliklerin yetersizliğidir. Hazırlayan Ayşegül HEKEN Jüri Üyeleri Prof. Dr. Hasan ERTÜRK Prof. Dr. Figen ALTUĞ Yrd. Doç. Dr. Bekir PARLAK Prof. Dr. Rana ARSLANOĞLU Yrd Doç. Dr. Özhan ÇETİNKAYA 11
Vakıf kültürüne uygun sosyal politika stratejileri geliştirmede Vakıflar Genel Müdürlüğü'nün rolü

Karşılıksız verme ve yardımlaşma temeline dayalı olan vakıf müessesesi her seviyeden insanı bir araya getirerek toplumda birlik ve beraberlik bilincini arttırmakta, insanları manevi hazlarla tatmin ederek daha mutlu kılmaktadır. Bu anlamda Vakıf müessesesi geçmişşten günümüze varlığını sürdüren sosyal politika açısından en önemli kurumlardan biridir. Toplumsal düzen içerisinde pek çok alanda faaliyet gösteren bu köklü kurum, bugün geçmişşteki görüntüsünden daha farklı bir duruş sergilemektedir. Selçuklu ve Osmanlı döneminde sosyal politika uygulamalarının temelinde yer alan vakıf müessesesi, devletin sağlamakla yükümlü olduğu birçok hizmeti yerine getirmekte idi. O dönemde kurulmuş olan vakıfların bugün emanetçisi konumunda olan Vakıflar Genel Müdürlüğü, Cumhuriyetin ilanından sonra kurulmuş ve halen faaliyet göstermekte olan bir kurumdur. Günümüzde gerek Vakıflar Genel Müdürlüğü gerekse diğer Vakıf Kuruluşları daha sınırlı bir alanda faaliyet göstermektedir. Bu çalışma ile özellikle Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından gerçekleştirilecek yeni stratejik açılımlarla vakıf müessesesinin kaybettiği öneminin tekrar kazandırılması hedeflenmektedir. Bu anlamda yeni bir takım stratejik açılımlar üretilerek ne yapılabileceği ortaya konmaya çalışılmıştır. Tez dört bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde vakıf kültürü ve müessesesinin manası ve geçmişşten günümüze vakıf müessesi, ikinci bölümde ise vakıfların sosyal politika vakıf ilişkisi vakıfların işlevleri ayrıntılı olarak incelenmiştir. Üçüncü Bölümde Vakıflar Genel Müdürlüğünün işlevleri, faaliyetlerine yer verilerek zayıf ve üstün yanları incelenmiştir. Dördüncü bölümde ise sosyal politika açısından Türkiye'nin sorunları ve bu sorunların çözümü noktasında vakıflarda uygulanacak yeni stratejik açılımlar ele alınmıştır. Bu araştırmada Vakıflar Genel Müdürlüğünün günümüzdeki sınırlı çalışma alanını genişletmek, vakıf bilincini hak ettiği yere ulaştırmak açısından özellikle işsizlik, yoksulluk, toplumda kadına ve engellilere yönelik yeni stratejik açılımlar geliştirilerek bunların uygulama yolları ortaya konmuştur.
Kamu yönetiminde stratejik planlama uygulamaları

Gün geçtikçe gerek teknoloji gerekse küreselleşme ile geleneksel yönetim anlayışından vazgeçilerek yeni yönetim tekniklerinin kullanımına geçilmektedir. Son zamanlarda yapılan yeni düzenlemeler ile yeni yönetim teknikleri Türk kamu yönetiminde de kullanılmaya başlamıştır. Bu tekniklerden birisi de stratejik planlama kavramıdır. Stratejik planlama kamu kuruluşlarında performansa dayalı ve sonuç odaklı, planlı çalışmaların yapılmasını sağlamak üzere yasal zorunluluk olarak uygulamaya konmuştur. Belediyeler açısından 5018 sayılı yasa ile nüfusu 50.000 üzeri olan belediyelere stratejik plan hazırlama zorunluluğu getirilmiştir. En büyük faydası, kamu kuruluşlarının kısa vadeli ve günübirlik politikalar veya siyasi değişimlerle uygulamalarını çok büyük sapmalarla değiştirmesini önleyecek olmasıdır. Bu çerçevede ele alınan çalışmanın amacı; kamu yönetiminde stratejik planlama gerekliliğini ortaya koymak ve Türkiye'de kamu yönetiminde stratejik plan uygulama düzeyini belirlemektir. Bu çalışmada özellikle kamu yönetimine uygulanabilirliği açısından stratejik planlama süreci üzerinde durulmuş ve Türk kamu yönetiminde uygulamada karşılaşılan sorunlar ele alınmıştır. Yapılan çalışmada elde edilen bulgulara göre stratejik planlamanın uygulanmasında belediyelerin karşılaştıkları temel sorunların başında gelir yetersizliği, çalışan personelin stratejik planlama konusundaki eğitimsizliği ve düzenli denetimlerin yapılmaması gösterilebilir. Buna bağlı olarak belediyelerin gelir kaynaklarının arttırılması, denetimlerin düzenli hale getirilmesi, çalışanların ve vatandaşların stratejik planlama konusunda bilinçlendirilmesi sunulan çözüm önerileri olarak karşımıza çıkmaktadır.