turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Surviving male partner violence in Turkey: Women's stories of powerlessness, empowerment, and recovery

Erkek şiddeti yaşamış kadınların şiddet karşısındaki tutum ve tepkilerinin psikopatoloji temelli modeller üzerinden kavramsallaştırılmasına alternatif olarak, güç odaklı yaklaşımlara dayanan araştırmalar kadınların şiddetle baş etme ve şiddetten uzaklaşma deneyimlerinin anlaşılmasına dair önemli katkılarda bulunmuştur. Ancak psikoloji alanındaki birçok araştırma ağırlıklı olarak içsel ve ilişkisel süreçlere odaklanmış, şiddet ilişkisinden ayrılma ve kadınların güçlenme süreçlerine dair sosyo-yapısall etmenleri göz ardı etmişlerdir. Bu çalışma ise feminist ve çok boyutlu bir yaklaşıma dayanarak kadınların ayrılık öncesi ve sonrası süreçlerinin bağlamsal bir çerçevede açıklanmasını hedeflemektedir. Ayrıca, daha önce Türkiye'de kadınların şiddetten ayrılma ve ayrılık sonrası deneyimlerini inceleyen herhangi bir çalışma olmadığından, bu araştırma ülkenin kendine özgü koşullarının şekillendirdiği süreçleri de ortaya koymayı hedeflemektedir. Çalışmada şiddet ilişkisinden uzaklaşmış 16 kadınla her biriyle ikişer defa olmak üzere derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. Görüşmeler sosyal inşacı temellendirilmiş kuram metoduna dayanarak analiz edilmiştir. Sonuçlar öncelikle kadınların sosyoekonomik güç seviyelerinin ayrılığa dair karar verme süreçlerinde ve ayrılık sonrasındaki deneyimlerindeki belirleyici etkisini göstermiştir. Bu bulgu aynı zamanda ülkedeki sosyokültürel ve yapısall faktörlerin kadınların şiddetten kurtulma ve iyileşme süreçleri üzerindeki engelleyici etkisine işaret etmiştir. Bu sonuçların yanı sıra, görüşülen kadınların hikayeleri, kadınların hayatlarındaki güçsüzleştirici durumlara karşı koydukları hem ayrılık öncesinde hem de sonrasında süregiden mücadelelerini oluşturan döngüsel ve eş zamanlı var olabilen süreçleri ortaya koymuştur. Sıkıntılarının son bulduğu bir aşamaya işaret etmemekle birlikte, kadınların şiddete ve güçsüzleştirilmeye karşı ortaya koydukları mücadelenin, ulaşabildikleri ilişkisel ve pratik desteklerin de katkısıyla, temel bir iyi olma ve güçlenme haline dönüştüğü görülmüştür. Bu sonuçlar feminist kesişimsel yaklaşımlara dayanarak tartışılmış ve ülke bağlamı ile ilişkili değerlendirmelere dayanan sosyal/klinik öneriler sunulmuştur.
Predictors of adolescent sexual attitudes and behavior: The role of parents and best friends

öz ERGENİN CİNSEL TUTUM VE DAVRANIŞLARINI BELİRLEYEN FAKTÖRLER: AİLE VE YAKIN ARKADAŞLARIN ROLÜ Akgün, Ebru Yüksek Lisans, Psikoloji Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Belgin Ayvası k Ortak Tez Yöneticisi: Yrd. Doç Dr. Sibel Kazak Berument Aralık 2000, 124 sayfa Bu çalışmada ebeveynin ve yakın arkadaşın, ergenin cinsellikle ilgili tutum ve davranışlarını nasıl etkilediği incelenmiştir. Üniversitelerin hazırlık okullarından 482 katılımcı bu çalışmada yer almıştır. Katılımcılardan cinsel tutum, cinsel davranış, ergen-ebeveyn genel iletişimi, ergen-ebeveyn, ergen- yakın arkadaş cinsel iletişimi, ergenin ebeveynlerinin ve yakın arkadaşının evlilik öncesi cinselliğe izin vericiliği ile ergenin üniversite öncesinde ve üniversite süresince cinsel davranışını ölçen yedi alt ölçekten oluşan bir anketi doldurmaları istenmiştir. Ayrıca, ergenin evlilik öncesi cinsel izin vericiliğe karşı olan tutumları üç ayrı duygusal yakınlık derecesine ve cinseyete göre incelenmiştir. Bulgular, ebeveynlerle genel olumlu iletişimin, ergenin ebeveynlerinin ve yakın arkadaşının evlilik öncesi cinselliğe izin vericiliğinin, ergenin cinsel davranış ve tutumlarını yordadığını göstermiştir. Cinsel iletişim, ergenincinsellikle ilgili tutum ve davranışlarıyla olumlu ilişkiye girmemiştir. Ek olarak, yakın arkadaşın cinsel olarak deneyimli olması ergenin cinsel davranışlarıyla ilişkili bulunmuştur. Erkeklerin kadınlara göre evlilik öncesi cinsellik konusunda daha izin verici olduğu gözlenmiştir. Duygusal yakınlık derecesine göre, katılımcıların kadınlara, erkeklere oranla, daha az izin verici olduğu bulunmuştur. Bulgular, araştırmanın sınırlamaları ve geleceğe yönelik önerilerle birlikte tartışılmıştır.
Bir grup üniversite son sınıf öğrencisinin geleceğe karşı belirsizlik ve kaygı düzeyleri ile yaşam doyumları arasındaki ilişki

Giriş:Belirsizlik; olayların gerçekleşme olasılığının bilinmediği durumlara denilmektedir. Kaygı; nedeni bilinmeyen gerginlikle beraber, sıkıntı, üzüntü, endişe gibi duyguların eşlik ettiği ve çoğunlukla kötü bir şey olacakmış düşüncesiyle ortaya çıkan duygudur. Yaşam doyumu ise kişilerin çalışma hayatı haricinde sahip oldukları yaşama karşı aldıkları tavırdır. Bu üç değişkenden yola çıkılarak gerçekleştirilen çalışmada, üniversite öğrencilerinin geleceğe karşı belirsizlik ve kaygı düzeyleri ile yaşam doyumları arasındaki ilişkisi incelenmiştir. Amaç: Bu araştırmanın amacı; bir grup üniversite son sınıf öğrencisiningeleceğe karşı belirsizlik ve kaygı düzeylerini belirlemek ve tutumlarının yaşam doyumları arasındaki ilişkiyi incelemektir. Gereç ve Yöntem: Bu araştırma İstanbul'un Avcılar ilçesindeki İstanbul Gelişim Üniversitesi ve İstanbul Aydın Üniversitesi son sınıfta okuyan 250 öğrenci üzerinde yapılmıştır. Araştırmada kullanılan veriler dört ölçme aracı ile toplanmıştır. Bunlar; Kişisel Bilgi Formu, Diener Yaşam Doyumu Ölçeği, Spielberger Durumluk-Sürekli Kaygı Ölçeği, Belirsizliğe Tahammülsüzlük Ölçeği'dir. Ölçeklerden elde edilen veriler alt amaçlara uygun olarak istatistiksel olarak analizleri yapılmıştır. Katılımcılara uygulanan ölçeklerden elde edilen sonuçlar rakamsallaştırılarak, SPSS 21 windows paket programı kullanılarak bilgisayar sistemine aktarılmış ve daha sonra istatistiksel işlemlere tabi tutulmuştur. Bulgular: Araştırmaya uygun olarak kişisel bilgi formunu ve ölçeksorularını yanıtlayan 124'ü (%49.6) kadın ve 126'sı (%50.4) erkek 250 üniversite son sınıf öğrencisiyle çalışılmıştır. Çalışmaya katılan bireylerin belirsizlik ve kaygı düzeylerinin yaşam doyumlarını genel olarak olumsuz etkilediği yönünde sonuç bulunmuştur. Gruplar arasında genel anlamda anlamlı farka rastlanmamıştır. Sonuç: Bir grup üniversite son sınıf öğrencisinin geleceğe karşı belirsizlik ve kaygı düzeyi yüksek olanların yaşam doyumları daha düşük bulunmuştur. Belirsizliğin yaşam doyumuyla ilişkisi üzerine ülkemizde yeterince araştırma olmaması nedeniyle bizim çalışmamızda karşılaştırma yapılamamıştır. Bu alanın daha büyük gruplarla ve daha fazla değişkeni içeren daha fazla çalışmaya ihtiyacı vardır. Çalışmalarda da sözü edilen psikolojik değişkenler ile ilgili daha fazla araştırma yapılması, literatüre önemli katkılar sağlayacaktır.
Terapötik iletişim becerilerini kazandırma eğitiminin kamu çalışanlarının iletişim çatışmalarına girme eğilimlerine etkisi

Bu araştırmada, çeşitli kamu kuruluşu çalışanlarına verilen terapötik iletişim becerilerini kazandırma eğitiminin bireylerin iletişim çatışmalarına etkisi incelenmiştir. Araştırma evreni olarak 2008 yılı içerisinde Erzurum ili Şenkaya İlçesinde çalışan 432 kamu çalışanı seçilmiştir. Araştırmanın çalışma grubunu ise evrenden bilgi formunda gönüllü olduğunu belirten ve seçkisiz olarak atanan 16 deney 16 kontrol grubu olmak üzere 32 katılımcı oluşturmuştur. Verilerin toplanmasında Dökmen (1986) tarafından geliştirilen Çatışma Eğilimi Ölçeği ve araştırmacı tarafından geliştirilen Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Verilerin analizinde tek faktörde tekrarlı ölçümler için iki faktörlü ANOVA modeli kullanılmıştır. Araştırmada özetle şu bulgulara ulaşılmıştır. Terapötik iletişim becerileri eğitimi kamu çalışanlarının genel olarak iletişim çatışma eğilimlerini anlamlı düzeyde azaltmıştır. Ayrıca iletişimde yönelim çatışmalarına, kapsam çatışmalarına, karma çatışmalara ve diğer çatışmalara girme eğilimlerini de anlamlı düzeyde azaltmıştır.
Associations of psychological problems with parental acceptance-rejection, social support, and locus of control: A study conducted with adolescents

Bu çalışmanın amacı demografik değişkenler, ebeveyn kabul-reddi, sosyal destek, denetim odağı ve psikolojik problemler arasındaki ilişkileri araştırmaktır. Çalışmada yaşları 14 ile 18 arasında değişen Ankara'da üç farklı lisede öğrenim gören 375 lise öğrencisi yer almıştır (215 kız ve 160 erkek). Bunun yanı sıra, çalışmaya 134 öğrencinin hem annesi hem babası, 18 öğrencinin annesi ve 5 öğrencinin babası katıldı. Öğrencilere Ebeveyn Kabul-Red/Kontrol Ölçeği: Çocuk Formu, Kişilik Değerlendirme Ölçeği: Çocuk Formu, Pozitif ve Negatif Duygu Durum Ölçeği, Çocuklar için Sosyal Desteği Değerlendirme Ölçeği, Nowicki-Strickland Çocuklar için İç-Dış Denetim Odağı Ölçeği'ni içeren bir anket paketi uygulanmıştır. Ayrıca, Conners' Ana Baba Derecelendirme Ölçeği ebeveynler tarafından doldurulmuştur. Çalışmanın sonuçlarına göre, demografik değişkenlerin etkisi kontrol edildikten sonra aileden algılanan sosyal destek pozitif duygu durumu ile pozitif yönde, dışsal problemlerle ve psikolojik uyumsuzluk ile negatif yönde ilişkili bulunmuştur. Demografik değişkenler ile sosyal desteğin etkileri kontrol edildikten sonra içsel denetim odağı pozitif duygu durumu ve ataklık/hiperaktivite ile; dışsal denetim odağı da psikolojik uyumsuzluk ile pozitif yönde ilişkili bulunmuştur. Demografik değişkenler, sosyal destek ve denetim odağının etkileri kontrol edildikten sonra, anneden algılanan düşmanlık/saldırganlık psikolojik uyum ile; ayrışmamış red negatif duygu durumu, davranım bozukluğu ve karşıt gelme bozukluğu ile pozitif yönde ilişkili bulunmuştur. Babadan algılanan sıcaklık/şefkat pozitif duygu durumu ve öğrenme problemi ile; kayıtsızlık/ihmal ataklık/hiperaktivite ile; ayrışmamış red ise karşıt gelme bozukluğu ile pozitif yönde ilişkili bulunmuştur. Elde edilen bulgular literatür ışığında tartışılmıştır. Bunun yanı sıra, çalışmanın sınırlılıklarına, klinik uygulamalara katkısına ve sonraki çalışmalara dair önerilere değinilmiştir.
Individualism collectivism, self esteem, and alternative indices of self certainty

Bireyler farklı derecede açıklık ve tutarlılıkta benlik tanımlamaları yapmaktadırlar. Benlik kavramı üzerine yapılan kültürlerarası araştırmalar, toplulukçu kültürlerin üyelerinin bir ortam belirtildiğinde benlik tanımlarını daha rahat sağladıklarını göstermiştir. Bu bulgu, daha az bireyselci kişilerin kendi belirttikleri belirginliklerime ilişkili olması beklenen yeni bir tepki süresi görevi geliştirmekte kullanılmıştır. Yüz dört katılımcı anketleri doldurmuş ve üç tepki süresi görevini tamamlamışlardır. Yeni geliştirilen bağlamsal görevlerde ve daha bireyselci kişilere avantaj sağlayan soyut göreve verilen tepki süreleri, kişilerin kendi belirttikleri belirginlik düzeyleriyle değil ama özsaygıyla ilişkili çıkmıştır. Genel özsaygıya katkıda bulunan kişilerarası ve kişisel özellik değerlendirmelerinin farklı bireyselcilik düzeylerine sahip kişilerde belirginlikle farklı ilişki içinde olacağı öngörülmüştür. Özsaygının kişilerarası boyutunun daha düşük düzeyde bireyselcilik gösteren grupta benlik kavramı belirginliğiyle daha güçlü bir ilişki içinde olduğu ve aynı durumun yüksek bireyselcilik gösteren grupta kişisel özellikler ile belirginlik arasında geçerli olduğuyla ilgili çatışan destek vardır. Özaygı, benlik belirginliği arttıkça yükseldi ve bu ilişki yüksek bireyselcilik düzeylerinde daha güçlüydü.
Serotonergic modulation of behavioural choice in drosophila melanogaster

Bir monoamin modülatör olan serotoninin (5-HT), Drosophila'da uyku, beslenme, öğrenme, hafıza ve kaygı güdümlü davranışlar gibi birçok fonksiyonda rolü vardır. Biz bu çalışmada, sineklerin tat alma ile ilgili iştah açıcı ve tehlikeli bir görsel uyaran arasında seçim yapmalarını gerektiren bir davranışsal yaklaşım kullandık. İştah açıcı/beslenme ve uzaklaştırıcı/kaçma davranış sistemleri arasındaki rekabetli baskılama mekanizmasını anlamak amacıyla GAL4-UAS ikili sistemini kullanarak, sinek beynindeki serotonin nöronlarını seçici olarak aktive veya deaktive ettik. Serotonerjik nöronlarının akut manipülasyonlarını içeren önceki deneylerin sonuçlarının aksine, bizim sonuçlarımız Gal4-R50H05>UAS-Kir2. 1 ile aynı serotonerjik nöronları kronik olarak inaktive ettiğimizde yeme davranışında bir düşüş göstermedi. Benzer şekilde, aynı serotonerjik nöronları Gal4-R50H05>UAS-NaChBac ile kronik olarak aktive ettiğimizde de aşırı beslenme davranışı gözlemlemedik. Bu uyuşmazlık akut ve kronik manipülasyonlar arasında fark ile açıklanabilir. Ancak, serotonerjik nöronların kronik aktivasyonu sonucunda görsel uyarıcıya cevap verme olasılığının da arttığını fark ettik. Dolayısıyla, ilgilendiğimiz serotonerjik nöronların tek başına açlığı kontrol etmek yerine duyusal entegrasyon alanlarını modüle ediyor olabileceğini öne sürüyoruz.
Avrupalı Türk göçmenlerde ebeveynlik tutumunun kuşaklararası karşılaştırılması

Ebeveyn olmak insanoğlunun hayattaki en zor ama bir o kadar da hoş ve önemli görevlerinden biridir. Belki mükemmel ebeveyn yoktur ama bir çocuğa nasıl davranacağını bilen, ruhen sağlıklı, doğru ebeveynler vardır. Bu çalışmanın amacı, Avrupa'da yaşayan Türk göçmenlerinin kuşaklar arası ebeveynlik tutumunu karşılaştırarak, hangi kuşağın hangi ebeveynlik tutumunu sergilediğini araştırmaktır. Çalışmada kuşakların cinsiyet, sosyo-ekonomik durum, eğitim ve kültür seviyeleri karşılaştırılarak, özellikle eğitim ve kültürün ebeveynlik tutumu üzerinde etkileri araştırılmıştır. Göç, kültürlenme, ebeveynlik tutumları gibi kavramlar üzerinde durularak bu konulardaki diğer akademik düzeydeki çalışmalardan yararlanılmıştır. Avrupa'da yaşayan, 56 kadın ve 25 erkekten oluşan toplam 81 Türk ebeveynine aile bilgi formu, ebeveynlik ve kültürlenme ölçeği ile anket doldurtulmuştur. Anket sonuçları SPSS programı ile değerlendirilmiş, kültürlenmenin ebeveynlik üzerindeki etkileri kuşaklar arası karşılaştırılmıştır. İkinci kuşağın üçüncü kuşağa göre daha otoriter olduğu görülmüş, bunun eğitim ve kültürlenme ile yakından ilgili olduğu tezine varılmıştır. İlk kuşaktan olan ebeveynlerin çoğunun hayatta olmaması, hayatta kalanların da hasta ve yaşlı olmaları bu kuşak hakkında fazla bilgi alınamamasına neden olmuştur. Ancak ilk kuşağın ekonomik zorluklar nedeniyle geldiği ve eğitim seviyesinin, hatta okuma yazma oranının bile düşük olduğu bilinmektedir. Yıllarca Avrupa'da isçi olarak çalışmalarına rağmen yaşadıkları ülkenin dilini öğrenememişler, gettolaşmış Türk mahallelerinde geldikleri yörelerin ağızlarıyla konuşmaya ve kendi kültürlerine bağlı kalmaya devam etmişlerdir. Dolayısıyla ilk kuşak, ikinci kuşaktan olan çocuklarının ev ödevleriyle ilgilenememiş, öğretmenleriyle görüşememiş, onların eğitimi için yeteri kadar zaman ayıramamıştır. Şüphesiz her kuşağın kendine göre zorlukları vardır. Göçmen olmanın verdiği zorlukların yanında, ekonomik krizler, küreselleşme vb. ile değişen yaşam biçimleri de insan davranışlarını etkilemektedir.
Individual differences factors affecting workplace sexual harassment perceptions

Çalışmanın temel amacı kadınların cinsiyet rollerine karşı olan tutumlar ve kişilik özelliklerinin cinsel taciz algılan üzerindeki etkilerini araştırmaktı. Diğer bir amaç da, cinsel tacizcilere karşı olan kalıp yargıların araştırılması ve yönetici kalıpyargılar ile karşılaştırılmasıydı. Elli altı çalışan kadına mülakat yöntemi ile ulaşılarak bir ön çalışma gerçekleştirilmiştir. Cevapların içerik analizine dayanarak, Türk kültürüne özgü sosyo-cinsel davranış örnekleri ölçeği ve tacizci kalıpyargılarölçeği geliştirilmiştir. Ana çalışmada, sosyo-cinsel davranış ölçeği, kadınların cinsel taciz algılan ve yaşantılarını değerlendirmek, kalıpyargılar Ölçeği ise tacizci ve yöneticilere karşı olan kalıpyargılar araştırmak amacıyla kullanılmıştır. Çeşitli örgütlerde çalışan toplam 353 kadın ana çalışmaya katılmıştır. Sosyo- cinsel davranış maddeleri yapısının, cinsel taciz algılan değerlendirmelerine göre altı vfaktörden oluştuğu görülmüştür. Bireysel farklılık değişkenlerinin cinsel taciz faktörlerine olan etkileri regresyon analizi ile test edilmiştir. Olumsuz duygu durumunun, istenmeyen kişisel ilgi, sözel cinsel ilgi, ve cinsiyetçilik faktörlerini yordadığı bulunmuştur. Kadınların cinsiyet rollerine karşı olan tatamların, fiziksel cinsel zorlama ve rüşvet-gözdağı niteliğindeki cinsel tacizi yordadığı bulunmuştur. Özsaygının ise, cinsiyetçilik faktörü dışında diğer tüm faktörleri yordadığı bulunmuştur. Kadınların tacizcilere karşı olan kalıpyargılarının, 'baskınlık' boyutu dışındaki boyutlarda yöneticilere karşı olan kalıpyargılanndan anlamlı bir şekilde farklı olduğu gözlenmiştir. Kümeleme analizi sonuçlan tacizci kalıpyargılan açısından üç farklı kişi profili, yönetici kalıpyargılan açısından da üç farklı kişi profili ortaya koymuştur. Tacizcilere karşı olumsuz veya olumsuz ve güçlü kalıpyargılar taşıyan iki farklı profil grubunun, karasız kalıpyargılar olan profil grubuna kıyasla daha çok cinsel taciz algıladıkları ortaya çıkmıştır.
The effects of dispositional anger, effortful control and maternal responsiveness on Turkish preschoolers' emotion regulation

Bu çalışmanın amacı, okul öncesi dönemde mizaç özelliklerinin ve ebeveyn davranışlarının, Türk çocuklarının duygu düzenleme becerilerine etkisini incelemektir. Bu çalışmada özellikle hedeflenen, çocukların öfke/kızgınlık eğilimlerinin, kendini denetleme becerilerinin, anne duyarlılığının ve bu değişkenlerin birbirleriyle etkileşimlerinin, çocukların duygu düzenleme becerileri ve duygu düzenleme güçlüklerine etkisini araştırmaktır. Araştırmaya 3-6 yaşlarında 118 çocuk ile anneleri ve anaokulu öğretmenleri katılmıştır. Çocukların öfke/kızgınlık eğilimleri ve kendini denetleme becerileri davranış bataryalarıyla ölçülmüş, anne duyarlılığı ise anne-çocuk etkileşimleriyle laboratuar ortamında gözlenmiştir. Çocukların duygu düzenleme becerileri ve duygu düzenleme güçlükleri ise anaokulu öğretmenleri tarafından Duygu Düzenleme Ölçeği ile değerlendirilmiştir. Hiyerarşik regresyon bulguları, bağımsız değişkenler arasından sadece anne duyarlılığının, çocuğun duygu düzenleme güçlüğünü yordadığını ortaya koymuştur. Beklenenin aksine, bağımsız değişkenler arası ikili etkileşimler, duygu düzenleme becerisi ve duygu düzenleme güçlüğünü yordamamıştır. Batı'daki bulgulardan farklı olarak, kendini denetleme becerisinin öfke/kızgınlık duygusunu düzenlemedeki olumlu etkisi ortaya konulamamıştır. Bunun yanı sıra bulgular, kendini denetleme becerisinin anne duyarlılığı ile duygu düzenleme becerisi arasındaki ilişkide aracı rolünü desteklememiş, anne duyarlılığının kendini denetleme becerisi ve duygu düzenleme güçlüğünü yordadığı ortak-etken modelini desteklemiştir. Çalışmanın literature en önemli katkılarından biri, duyarlılık, kabullenme ve işbirliği gibi olumlu ebeveyn davranışlarının önemine dikkat çekmesidir. Ayrıca bu çalışma, ebeveynlere yönelik müdahale programları hazırlanırken, çocukların duygu düzenleme güçlüklerini önlemede ya da azaltmada yardımcı olacak ve kendini denetleme becerilerini geliştirecek stratejilere önem verilmesi gerektiğine işaret etmektedir.
Lise öğrencilerinin gelişimsel sorun alanları ve akademik güdülenme düzeyleri

Bu araştırma, lise öğrencilerinin gelişimsel sorun alanları ve akademik güdülenme düzeyleri arasındaki ilişkiyi araştırmak amacıyla yapılmıştır. Bu amaçla lise öğrencilerinin gelişimsel sorun alanları ile akademik güdülenme düzeyleri arasındaki ilişkiye ve bu ilişkinin cinsiyet, okul türü ve sınıf düzeyi açısından değişip değişmediğine bakılmıştır. Bununla birlikte lise öğrencilerinin gelişimsel sorun alanlarından en fazla yaşadığı gelişimsel sorun ve öğrencilerin okul türüne göre en fazla yaşadığı gelişimsel sorun belirlenmiştir. Araştırmaya 2018- 2019 eğitim-öğretim yılı Ordu ili Altınordu ilçesinde yer alan ve farklı okul türlerinde eğitim gören 266 kız 240 erkek toplam 506 öğrenci katılmıştır. Çalışmada, öğrencilerin gelişimsel sorunları ölçmek amacıyla Kaya, Yıldırım ve Atlı (2017) tarafından geliştirilen Gelişimsel Sorun Alanları Ölçeği, öğrencilerin akademik güdülenme düzeylerini ölçmek amacıyla Bozanoğlu (2004) tarafından geliştirilen Akademik Güdülenme Ölçeği ve araştırmacı tarafından geliştirilen Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Veriler SPSS 23.00 paket programı ile analiz edilmiştir. Verilerin normallik incelemesi doğrultusunda Pearson Korelasyon analizi ve MANOVA testi analizi teknikleri kullanılmıştır. Verilerin istatistik değerlendirmesinde 0,5 anlamlılık düzeyi göz önünde bulundurulmuştur. Yapılan analizler sonucunda lise öğrencilerinin gelişimsel sorun alanları ile akademik güdülenme düzeyleri arasında negatif yönde orta düzeyde ilişki bulunmuştur. Öğrencilerin gelişimsel sorun alanlarından anne-baba ile ilgili sorunlar, meslek seçimi sorunları, sınav kaygısı, öğretmenlerle ilgili sorunlar, kişisel sorunlar ve öfke problemi ile akademik güdülenme düzeyleri arasında negatif yönde düşük düzeyde ilişki bulunurken akademik sorunlar ile akademik güdülenme düzeyleri arasında negatif yönde orta düzeyde ilişki bulunmuştur. Akademik güdülenmede bilgiyi kullanma ve keşif alt boyutları ile gelişimsel sorun alanları arasında negatif yönde düşük düzeyde ilişki bulunurken keşif alt boyutu ile gelişimsel sorun alanları arasında negatif yönde orta düzeyde ilişki bulunmuştur. Öğrencilerin gelişimsel sorun alanları ve akademik güdülenme düzeyleri arasında cinsiyet, okul türü ve sınıf düzeyine göre anlamlı fark göstermiştir. Öğrencilerin en fazla karşılaştıkları gelişimsel sorun sınav kaygısı iken okul türlerine göre en fazla karşılaşılan gelişimsel sorun anadolu lisesi ile imam-hatip lisesinde sınav kaygısı, fen lisesi ile mesleki ve teknik anadolu lisesinde ise öfkedir. Bu araştırmada elde edilen bulgular literatür doğrultusunda yorumlanmış ve önerilerde bulunmuştur.
Okul öncesi dönem çocuklarının akran ve öğretmen etkileşimlerinin bağlanma stilleri açısından değerlendirilmesi

Bu çalışmada 48-60 ay arası çocukların öğretmen ve akranlarıyla etkileşimlerinin, bağlanma stillerinin belirlenmesi ve bu özellikler arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmış olup ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu, Ankara ili Gölbaşı İlçesine bağlı bulunan özel bir anaokulunun sekiz okul öncesi öğretmeni ve 60 çocuk oluşturmaktadır. Çalışma grubu kız ve 30 erkek çocuk olarak belirlenmiştir. Veri toplama araçları olarak, genel bilgi formu, Oyuncak Öykü Tamamlama Testi, Ladd ve Profilet Çocuk Davranış Ölçeği ve Öğrenci-Öğretmen İlişki Ölçeği kullanılmıştır. Elde edilen veriler SPSS 16.0 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Çalışma bulgularına göre; çocukların öğretmenleri ve akranları ile kurdukları etkileşimlerde olumlu özelliklerin baskın olduğu belirlenmiştir. Toplamda 60 çocuktan 52'si güvenli bağlanma stiline sahipken 8'inin güvensiz olarak bağlandığı görülmektedir. Çocukların öğretmeni ile etkileşiminin çocuğun cinsiyetine göre farklılık göstermezken akranları ile olan etkileşimlerinde akranlarına karşı asosyal davranışlar göstermek alt boyutunda kız çocuklar daha yüksek puanlar almıştır. Çocukların öğretmenleri ile etkileşiminin çocuğun bağlanma stiline göre farklılık göstermediği belirlenirken akranlarına karşı yardımı amaçlayan sosyal davranışlar göstermek ve akranları tarafından dışlanma alt boyutunda anlamlı bir farklılık gözlenmiştir. Öğretmen-öğrenci etkileşiminde yaşanan çatışma, yakınlık ve bağımlılık alt boyutlarının çocukların akranlarına karşı yardımı amaçlayan sosyal davranışlar göstermeleri ile ilişkili olduğu bulunmuştur. Çocuğun öğretmeni ile etkileşiminin niteliği ve etkileşimde yaşanan çatışma ve bağımlılığın akranlarına karşı korkulu-kaygılı olma ile ilişkili olduğu belirlenmiştir. Çocuğun öğretmeni ile etkileşiminde yaşadığı çatışma durumunun akranları ile etkileşimindeki aşırı hareketlilik durumu ile ilişkili olduğu belirlenmiştir. Çocuğun iki öğretmeni ile olan etkileşimde yakınlık, bağımlılık alt boyutları ve ölçek toplam puanında benzer özellikler görülmüştür.