turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İntihar: Din-psikolojik bir inceleme

ntihar girisiminde bulunmus kisilerin intihar nedenleri, dindarlık düzeyleri ve intihar girisimözellikleri çalısmanın ana konusunu olusturmaktadır. Çalısmanın amaçları intihara girisen insanların intihar nedenleri, kisilerin demografik özellikleri ve dinin intiharlar üzerindeki etkisidirÇalısmada, 100. Yıl Üniversitesi Acil Poliklinigine intihar girisimi neticesi getirilen bireyleranket, mülakat ve dıs gözlem yoluyla incelendi. Veriler, SPSS 11,5 istatistik programı iledegerlendirildi, anketlerin frekans analizleri ve bagımlı-bagımsız değişkenlerininkarsılastırılması yapıldı. Toplam 24 vaka çalısmaya alındı. Vakaların yas ortalaması 21,79 bulundu. Vakalarınçogunlugu 15-24 yas arası bekar bayanlar ve ögrencilerden olusmakta idi. Vakalarınekonomik durumu düsüktür. Vakaların büyük çogunlugu ailesinin yanında büyümüs ve ailesi ile birlikte yasamakta idi. Vakaların tamamı çekirdek aile yapısına sahipti. Vakalarda sigaraalıskanlıgı dısında baska bir madde bagımlılıgı bulunmamakta idi. Vakaların intihargirisimleri için belirttikleri en büyük neden ailesel ilişkilerde yasadıkları çatısmalardır. Vakaların benlik saygısı açısından degerlendirildigi sorularda bayan grubun erkek gruba göre daha iyi durumda oldukları tespit edilmistir. Dindarlık açısından genel olarak vakaların dindarlıklarının zayıf olduğu, bayanların erkeklere göre daha fazla dine önem verdikleri saptandı. badetlerini yerine getirenlerin intihargirisiminden önce daha az intihar düsüncesine sahip olduğu ve daha önceki intihar girisimlerioranlarının daha düsük olduğu bulundu. Gelecege ümit açısından en az ümitli olanlar ilegelecekten çok ümitli olanların kendisini biraz dindar olarak niteleyenler olduğu gözlendi. Dindarlık-suçluluk iliskisi açısından ise, en fazla suçluluk duygusuna sahip olan grupla en azsuçluluk duygusuna sahip olan grup yine biraz dindar sayılabilecegini belirten gruptur. ntihar özellikleri açısından degerlendirildiginde, büyük çogunlugun asırı dozda ilaç alımı ileintiharı seçtigi ve çogunlugun 13:00-18: 00 saatleri arasında intihar girisiminde bulundugugörüldü. Vakaların yine büyük çogunlugunun intihar girisiminden pisman olmadıkları gözlendi.
Çocukluk çağı travmalarının evlilik uyumu ve evlilik doyumuna etkisi

Literatürde çocukluk çağı travmalarının yetişkinlik dönemine uzanan kalıcı psikolojik etkilerinin olduğu bilinmektedir. Bu çalışmanın temel amacı; yetişkin örnekleminde çocukluk çağı travmalarının evlilik doyumu ve evlilik uyumu üzerindeki yordayıcı etkisini araştırmaktır. Araştırmaya 21-50 yaş arası, 128'i kadın 127'si erkek olmak üzere toplam 255 evli birey katılmıştır. Çalışmada veri toplama aracı olarak Sosyo-demografik Veri Formu, Evlilik Doyum Ölçeği, Evlilik Uyum Ölçeği ve Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği (CTQ-28) kullanılmıştır. Çalışmanın sonucunda evlilik uyumu yüksek olan çiftlerin; evlilik doyumu, duygusal ihmali, cinsel istismarı ve çocukluk çağı travma düzeyleri, uyumsuz çiftlere göre anlamlı biçimde yüksektir. Yapılan korelasyon analizleri sonucunda ise, duygusal ihmal ile evlilik uyumu arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki, çocukluk çağı travmaları ile evlilik uyumu arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir. Katılımcılar sosyodemografik özellikler açısından incelendiğinde; üniversite mezunlarının evlilik uyum düzeyleri ortaokul mezunlarından, çok yüksek ekonomik durumu olan bireylerin de hem evlilik uyumu hem evlilik doyumu düzeyleri orta seviyede ekonomik durumu olanlardan istatistiksel olarak anlamlı oranda yüksek bulunmuştur. Ayrıca evlilik uyumu ve evlilik doyumu düzeylerinin genç katılımcılarda daha yüksek olduğu da tespit edilmiştir. Bu bulgular ışığında çocukluk çağı travmalarının ve yaşam kalitesinin yetişkinlik dönemindeki evlilik uyumu ve doyumuna etki ettiği söylenebilir.
Sınıf öğretmenlerinin serbest zaman doyumu öğretmenliğe ilişkin tutumu ve psikolojik iyi oluşlarının incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, sınıf öğretmenlerinin serbest zaman doyumu, öğretmenliğe ilişkin tutumu ve psikolojik iyi oluşlarının incelenmesidir. Araştırmanın çalışma grubunu, Manisa ili Yunusemre ilçesinde çalışan serbest zaman katılımcısı 298 sınıf öğretmeni oluşturmaktadır. Araştırmaya katılan gönüllü öğretmenlere, ''Genel Bilgi Formu'', 'Serbest Zaman Doyum Ölçeği '', 'Öğretmenlik Mesleğine İlişkin Tutum Ölçeği ' ve ''Psikolojik İyi Oluş Ölçeği '' uygulanmıştır. İstatistiksel analiz SPSS 20 programı ile yapılmıştır. Veriler analiz edilmeden önce dağılımın normalliği sınanmıştır. Gruplar arasındaki farklılıklar cinsiyet, medeni durum, meslek yılı, yaş ve serbest zaman katılım sıklığı açısından incelenmiş olup analizlerde t testi, Mann-Whitney U testi, Tek Yönlü Varyans Analizi ve Kruskal-Wallis H testi; post-hoc analizinde ise Scheffe ve Tamhane's T2 kullanılmıştır. Değişkenler arasındaki ilişki Pearson korelasyonu ile incelenmiştir. Etkinin ortaya konması için ise regresyon analizinden faydalanılmış ve moderatör etki analizi yapılmıştır. Cronbach Alfa iç tutarlılık katsayısı SZDÖ.94, ÖMİTÖ.95, PİO. 87 olarak bulunmuştur. Yapılan analizlerle, cinsiyet değişkeninde SZDÖ eğitimsel, rahatlama ve estetik doyum alt boyutları ile PİO ve ÖMİTÖ'de; medeni durum değişkeninde SZDÖ fiziksel ve estetik doyum alt boyutlarında; meslek yılı değişkeninde SZDÖ eğitimsel, sosyal, rahatlama, estetik doyum alt boyutlarında; yaş değişkeninde SZDÖ sosyal, rahatlama doyum alt boyutları ile PİO ve ÖMİTÖ'de; serbest zaman katılım sıklığı değişkeninde SZDÖ tüm alt boyutları ile PİO ve ÖMİTÖ'de anlamlı farklılık olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Pearson korelasyon analizi sonucu, sınıf öğretmenlerinin SZDÖ, ÖMİTÖ ve PİOÖ arasında pozitif yönlü anlamlı ilişki tespit edilmiş ve yapılan regresyon analizi ile PİOÖ'nun SZDÖ ile ÖMİTÖ arasında kısmi aracılık etkisi olduğu ortaya konmuştur. Bu bulgular aracılığıyla, serbest zaman doyumunun ve psikolojik iyi oluşun sınıf öğretmenlerinin mesleğe ilişkin tutumu üzerinde pozitif etkisi olduğu görülmüştür. Çalışma bulgularının öğretmenlerin hizmet öncesi ve hizmet içi eğitimlerine rehberlik etmesi açısından önemli olduğu düşünülmektedir (p<0.05).
Ergenlerde yeme tutumu ile bağlanma stilleri, dürtüsellik ve kaygı düzeyi arasındaki ilişkinin incelenmesi

Yeme tutumu motor, bilişsel, sosyal, duygusal gelişimlerin merkezi ve çevresel faktörler tarafından düzenlenmesiyle oluşan kompleks bir fenomen olarak görülmektedir. Bağlanma, hayatın ilk günlerinden başlamakta olan ve çevre ile girilen iletişim neticesinde gelişmekte olup duygusal yanı ağırlıktaki bir durumu ifade etmektedir. Dürtüsellik, davranışsal, bilişsel ve nörofizyolojik bileşenleri içeren çok yönlü ve karmaşık bir kavramdır. Duygusal bir durum olan kaygı veya diğer yaygın kullanılan adıyla anksiyete bozukluğu, psikopatolojide pek çok ruh sağlığı sorununun temeli olarak nitelendirilmektedir. Amaç: Ergenlerde yeme tutumu ile bağlanma stilleri, dürtüsellik ve kaygı düzeyi arasındaki ilişkinin incelenmesi. Yöntem: Yapılan bu çalışma ilişkisel tarama modeli ile yapılmıştır. Örneklem seçimi basit-rastgele örneklem türü ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın evrenini İstanbul'da yaşayan lise öğrencilerinden oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise İstanbul'un Halkalı ilçesindeki bir lisede öğrenim gören 1. Sınıf, 2. Sınıf, 3. Sınıf, 4. Sınıf 350 öğrenciden oluşturmaktadır. Çalışmada kişisel bilgi formu, yeme tutumu testi, anne babaya bağlanma ölçeği ve Beck anksiyete envanteri kullanılmıştır. Bulgular: Katılımcıların yeme tutumları ile cinsiyet değişkeni arsında anlamlı bir farklılık elde edilmiştir. Kadınların yeme tutumu puanları erkeklere oranla daha yüksek olduğu görülmektedir. Ayrıca yordayıcı etkilere bakıldığı zaman; cinsiyetin yeme tutumunu yordamakta olduğu görülmektedir. Katılımcıların yeme tutumları ile cinsiyet değişkeni arsında anlamlı bir farklılık elde edilmiştir. Kadınların yeme tutumu puanları erkeklere oranla daha yüksek olduğu görülmektedir. Ayrıca yordayıcı etkilere bakıldığı zaman; cinsiyetin yeme tutumunu yordamakta olduğu görülmektedir. Yeme tutumu, diyet, zayıflıkla aşır uğraş ile abur cubur vb yiyecekler yeme değişkeni arasında anlamlı bir ilişki olduğu görülmektedir. Abur cubur vb. yiyecekler yemeyen kişilerde Yeme tutumu, diyet, zayıflıkla aşırı uğraşın yüksek olduğu görülmektedir. Kadınların kilosu ile yeme tutumu ölçeği puanı arasında anlamlı ilişki bulunmamıştır. Erkeklerin kilosu ile yeme tutumu ölçeği puanı arasında anlamlı ilişki bulunmamıştır. Anneye bağlanma ile yeme tutumu arasında negatif yönde anlamlı ilişki bulunmuştur. Anneye bağlanma artıkça, yeme tutumu azalmaktadır.
Üniversite öğrencilerinde çocukluk çağı travmaları ve bağlanma biçiminin depresyon ve kaygı belirtileri ile ilişkisinde aleksitiminin aracı rolünün incelenmesi

Bu araştırmanın amacı üniversite öğrencilerinde çocukluk çağı travmaları ve bağlanma stilleri ile yetişkinlikteki depresyon ve kaygı belirtileri arasındaki ilişkide aleksitiminin aracı rolünün olup olmadığını incelemektir. Araştırma örneklemi Hacettepe Üniversitesi'nde lisans düzeyinde öğrenim gören 417 katılımcıdan toplanmış olup nihai analiz 369 katılımcı üzerinden yapılmıştır. Araştırmada yer alan değişkenlerin ölçülmesi amacıyla araştırmaya katılmak için gönüllü olan katılımcılara Demografik Bilgi Formu (Bkz., Ek 1), Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri II (Bkz., Ek 2), Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği (Bkz., Ek 3), Toronto Aleksitimi Ölçeği (TAÖ-20) (Bkz., Ek 4), Beck Depresyon Envanteri (Bkz., Ek 5) ve son olarak Durumluk-Sürekli Kaygı Envanteri (Bkz., Ek 6) uygulanmıştır. Araştırma sorularını yanıtlamak amacıyla yürütülen hiyerarşik regresyon analizleri sonucunda, üniversite öğrencilerinde çocukluk çağı travmaları (5 alt boyutun toplamından elde edilen toplam puan) ve bağlanmanın kaygı boyutu ile halihazırdaki depresif belirti düzeyi arasındaki ilişkide aleksitiminin toplam puanı ve duygularını tanıma ve ifade etme zorluğu alt boyutlarının kısmi aracı rollerinin olduğu gözlenmiştir. Çocukluk çağı travmaları alt boyutlarının depresif belirti düzeyiyle ilişkisinde aleksitiminin toplam puanının ve alt boyutlarının aracı rolü incelendiğinde ise aleksitiminin toplam puanı ile duygularını tanıma ve ifade etme zorluğu alt boyutlarının çocukluk çağı duygusal istismarı, duygusal ihmali ve fiziksel ihmalinin yetişkinlikteki depresif belirtilerle ilişkisinde aracı bir rol üstlendiği bulunmuştur. Diğer yandan, çocukluk çağı travmaları (5 alt boyutun toplamından elde edilen toplam puan) ile alt boyutlarının ve bağlanma özelliklerinin durumluk ve sürekli kaygı düzeyiyle ilişkisinde aleksitiminin alt boyutlarının tek tek aracı rolü incelendiğinde, aleksitiminin duygularını ifade etme zorluğu boyutunun, çocukluk çağı travmalarının (5 alt boyutun toplamından elde edilen toplam puan) ve özgül olarak çocukluk çağı duygusal ihmalinin yetişkinlikteki durumluk kaygı düzeyiyle ilişkisinde kısmi aracı rol oynadığı sonucuna varılmıştır. Ayrıca, aleksitiminin toplam puanının ve duygularını tanıma ve ifade etme zorluğu boyutlarının, çocukluk çağı duygusal istismarının yetişkinlikteki sürekli kaygı düzeyiyle ilişkisinde tam aracı rol oynadığı bulunmuştur. Son olarak, aleksitiminin duygularını tanıma zorluğu boyutunun, bağlanmanın kaygı boyutunun yetişkinlikteki sürekli kaygı düzeyiyle ilişkisinde kısmi aracı rol üstlendiği tespit edilmiştir. Araştırmadan elde edilen bulgular ilgili literatür ışığında tartışılmıştır.
Gender-bias in student-teacher interactions and its effect on reproduction of gender roles in the clasroom

oz ÖĞRETMEN ÖĞRENCİ ETKİLEŞİMİNDE TOPLUMSAL CİNSİYET KİMLİK ÖNYARGILARI VE BUNUN TOPLUMSAL CİNSİYET ROLLERİNİN SINIFTA YENİDEN ÜRETİLMESİNE ETKİSİ Torun, Yeşer Yüksek Lisans, Kadın Çalışmaları Bölümü Tez Yöneticisi: Yrd. Doç. Dr. Cennet Engin Demir Aralık 2002, 81 sayfa Bu çalışma öğrenci-öğretmen etkileşiminde toplumsal cinsiyet kimlik önyargılarını ve eğitimin bir bileşeni olarak sınıf içi etkileşimlerin toplumsal cinsiyet rollerinin gelişiminde ve yemden üretilmesindeki etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Öğretmenler ve öğrenciler bu çalışmanın öznesi olarak seçildiler. Öğretmenlerin öğrencilere davranışlarının öğrencinin cinsiyetine göre değişip değişmediğini araştırmak için kavramsal çerçeveye dayanarak hazırlanan sorular etrafında görüşmeler yapıldı. Bunun yanı sura öğretmen ve öğrencilerin doğal ortamları olan sınıflarında gözlemler yapıldı. Öğrenci öğretmen etkileşimleri, pozitif ve negatif ilgilerin cinsiyete göre dağılımları, öğrenciye gösterilen toplam ilginin ve öğrencinin derse katılımının cinsiyete göre değişimi göz önünde bulundurularak araştırıldı. Araştırmanın verileri 2001- 2002 Öğretim Yılı'nda üç farklı niteliksel araştırma metodu kullanılarak toplandı; görüşme, odak grup görüşmesi ve gözlem. Araştırmanın öznesi altı öğretmen, gözlem için onların ders yaptığı altı sınıf ve bu sınıflardan seçilen otuz iki Öğrenci oldu. Görüşme ve gözlemlerden elde edilen veriler niteliksel metotlar kullanılarak analiz edildi. Sonuçlar öğretmenlerin öğrencilerin davranışlarına dair toplumsal cinsiyet kalıp- yargılarına sahip olmakla kalmayıp bu görüşlerinden hareketle kız ve erkek öğrencilere farklı davrandıklarım ortaya koydu. Bu farklılıkların özellikle gösterilen negatif ilgi ve cezalandırmalarda ortaya çıktığı dikkat çekti, öte yandan öğrencilerin ve öğretmenlerin bu farklı tutumları kız ve erkeklerin 'doğal' ve 'verili' yapılarından kaynaklı 'normal' olarak algıladıkları dolayısıyla öğrenci-öğretmen ilişkisindeki toplumsal cinsiyet kimliklerine dair önyargılarım fark edemedikleri görüldü. Özet olarak toplumsal cinsiyete dayalı kalıp-yargılar ve düşüncelerin öğretmen öğrenci etkileşiminde önemli bir rol oynadığı ve öğretmen ve öğrencilerin bunun farkında olmadıkları gözlendi. vı
Cinsel istismara maruz kalan ve kalmayan ergenlerin anksiyete, depresyon ve benlik algısı açısından karşılaştırılması

Cinsel istismar, çocuk istismarı tipleri içerisinde saptanması en zor olan ve en gizli kalan olgulardan biridir. Özellikle çocuk ve ergenler üzerindeki yıkıcı etkileri ve giderek artan vaka sayıları nedeniyle tüm toplumu etkileyen bir problem niteliğindedir. Bu araştırma cinsel istismar mağduru ergenlerin depresyon, kaygı ve benlik algısı düzeylerini cinsel istismara uğramayan ergenlerle karşılaştırmak amacıyla yapılmıştır. Araştırma grubu olarak İstanbul ili Yenibosna ilçesindeki Adli Tıp Kurumu'na cinsel istismara maruz kalma nedeniyle başvuran 15-24 yaş aralığındaki 46'sı kız, 4'ü erkek olan 50 ergen, karşılaştırma grubu olarak da İstanbul ili Maltepe ilçesinde çeşitli hizmet sektörlerinde çalışan cinsel istismara uğramamış 42'si kız, 8'i erkek olan 50 ergen seçilmiştir. Çalışmaya katılan ergenlere, sosyo-demografik değişkenlerin sorulduğu Kişisel Bilgi Formu, depresyon belirti düzeyini ölçen Beck Depresyon Envanteri, anksiyete belirti düzeyini ölçen Beck Anksiyete Envanteri ve benlik algısını değerlendiren Sosyal Karşılaştırma Ölçeği uygulanmıştır. Araştırmada veri toplama araçları ile elde edilen bilgilerin çözümlenmesi için SPSS 15 paket programı kullanılmıştır. Verilerin analizi için betimleyici istatistiklerle birlikte İki Örneklem İçin Ki-Kare Testi, Tek Örneklem İçin Ki-kare Testi ve Bağımsız Örneklemler İçin T Testi kullanılmıştır. Araştırma bulgularına göre, cinsel istismara maruz kalan ergenlerin Beck Depresyon Ölçeği ve Beck Anksiyete Envanterinden aldığı puanlar cinsel istismara maruz kalmamış ergenlere göre daha yüksektir. Cinsel istismara maruz kalan ergenlerin Sosyal Karşılaştırma Ölçeğinden aldıkları puanlar ise cinsel istismara maruz kalmamış ergenlere göre daha düşüktür. Depresyon, anksiyete ve benlik algısı düzeyi bakımından iki grup arasındaki farkın anlamlı olduğu tespit edilmiştir. Cinsel istismar uzun ve kısa dönemde yol açtığı etkiler nedeniyle hem mağdur hem aile hem de eylemin nitelikleri bakımından çok yönlü olarak ele alınması gereken bir problemdir. Özellikle risk etkenlerinin anlaşılabilmesi için Türkiye'de konu ile ilgili çalışmaların arttırılmasına ihtiyaç vardır
Benlik kurgusu, sosyal destek, başa çıkma stilleri ve yılmazlığın üniversite yaşamına uyumu yordama güçlerinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, üniversite birinci sınıf öğrencilerinin üniversite yaşamına uyum düzeyleri üzerinde ilişkisel-karşılıklı bağımlı benlik kurgusu, algılanan sosyal destek, başa çıkma stilleri ve yılmazlık özelliklerinin yordama güçlerini incelemektir. Araştırmanın çalışma grubunu, Orta Karadeniz bölgesinde yer alan bir devlet üniversitesine devam eden öğrencilerden uygun örnekleme yöntemi ile ulaşılan 790 birinci sınıf öğrencisi arasından en az bir risk özelliğine sahip 527 öğrenci oluşturmaktadır. Verilerin toplanmasında Kişisel Bilgi Formu, Risk Faktörleri Belirleme Listesi, İlişkisel-Bağımlı Benlik Kurgusu Ölçeği, Algılanan Sosyal Destek Ölçeği, Başa Çıkma Stilleri Ölçeği-Kısa Formu ve Yılmazlık Ölçeği kullanılmıştır. Çalışma grubundan toplanan veriler SPSS 20 programıyla analiz edilmiş ve aşamalı doğrusal regresyon analizleri ve bağımsız gruplar t testi ile incelenmiştir. Bağımsız değişkenlerin bağımlı değişkenler üzerindeki yordama güçlerini incelemek için yedi farklı aşamalı doğrusal regresyon analizi yapılmıştır. Bu analizlere göre Üniversite Yaşamı Ölçeğinden elde edilen üniversiteye genel uyum, üniversite ortamına uyum ve karşı cinsle ilişkiler boyutlarını en çok açıklayan değişkenler sırasıyla yılmazlık özellikleri, başa çıkma stilleri, sosyal destek kaynakları ve ilişkisel-karşılıklı bağımlı benlik kurgusudur. Duygusal uyum boyutunu ise yılmazlık özellikleri, başa çıkma stilleri ve son olarak sosyal destek kaynakları anlamlı şekilde açıklamaktadır. Kişisel uyum boyutunda başa çıkma stilleri, yılmazlık özellikleri, ilişkisel-karşılıklı bağımlı benlik kurgusu ve sosyal destek kaynakları anlamlı yordayıcılardır. Akademik uyum boyutunu ise sırasıyla yılmazlık özellikleri, başa çıkma stilleri, sosyal destek kaynakları anlamlı yordarken; sosyal uyum boyutunu sırasıyla, sosyal destek kaynakları, yılmazlık özellikleri, başa çıkma stilleri ve ilişkisel-karşılıklı bağımlı benlik kurgusu yordamaktadır. Bu sonuçlar doğrultusunda belirli risk özelliklerini taşıyan üniversite öğrencilerinde ilişkisel-karşılıklı bağımlı benlik kurgusu, algılanan sosyal destek, başa çıkma stilleri ve yılmazlık özelliklerinin üniversite yaşamına uyumda önemli bir role sahip olduğu görülmüştür.
Ergenlik çağı intihar girişimlerinde psikososyal etmenler

Çalışmamızda, intihar girişiminde bulunan 15-24 yaş grubundan 50 ergenin, psikopatolojik ve sosyal özel likeri, depresyon düzeyleri, aynı yaş grubunda olup, intihar girişiminde bulunmayan 50 ergenle karşılaştırılmış, ergenlik çağı intiharlarında psikososyal etmenlerin rolünün değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Psikiyatrik bozuklukları olan, dolayısıyla intihar girişimleri hastalıklarına bağlı olan ergenler, araştırma dışı bırakılmıştır. Verilerin toplanmasında, intihar Girişimi Soruşturma Formu, Rorschach Testi, AMDP Skalası, Beck Depresyon ölçeği, Hamilton Depresyon ölçeği kullanılmıştır. Araştırma bulgularımıza göre, intihar girişiminde bulunan 50 ergenin % 78 i kadın, % 22'si erkek olup, % 86'smın önceden intihar fikirlerine sahip oldukları, % 64'ünün birden fazla kez girişimde bulundukları, % 42'sinin ailesinde ve kan bağı olan akrabalarında intihar girişiminin bulunduğu, % 28'inin ölmediği için üzüldüğü, % 26'sının kurtarılmak üzere hiçbir ipucu bırakmadan girişimde bulundukları, % 96'sının yaşantılarında kendilerini etkileyen travmatik olayların var olduğu saptanmıştır. intihar girişimine neden olan 'anahtar olay'ların sınıflandırılmasında, 1. sırayı aile ile ilgili problemlerin (%72), 2. sırayı ise kız veya erkek arkadaşla problemlerin (%20) aldığı belirlenmiştir. Sosyal kontakt yeteneği ve sosyal çekilme, duygulanımda değişiklikler, duygusal uyaranlara duyarlılıkta normalden sapma, psikosomatik bozukluklar, saldırganlık, kendine zarar verme davranışları ve depresyon bakımından, intihar grubunda, kontrol grubuna oranla, istatistiksel olarak ileri derecede anlamlı bir farkın bulunduğu saptanmıştır. Özetle bu çalışma, bedensel ve ruhsal açıdan ergenlik çağına özgü değişim ve karmaşayı yaşayan ergenlerin intihar girişimlerinde, sorunlara karşı koyamayarak ölümü seçen veya yardım isteme amacıyla, intihar girişimi ile yakınlarına uyarıda bulunan gençlerin, içinde bulundukları psikolojik ve sosyal problemleri klinik ve psikometrik yöntemlerle saptayarak, konunun aydınlatılmasına bir katkıda bulunma çabasıdır.
Çalışanların psikolojik sermayeleri ile amirlerinin hizmetkar liderlik davranışları arasındaki ilişki: Bir uygulama

Literatürde, Pozitif Psikolojik Sermaye kavramı pek çok farklı liderlik yaklaşımları ile birlikte incelenmiş, etkileri ve sonuçları tartışılmıştır. Türkiye literatüründe son yıllarda çalışma sayısı önceki dönemlere göre artan Hizmetkar Liderlik ile Pozitif Psikolojik Sermaye kavramlarını birlikte inceleyen yurt dışı ve yurt içi çalışmaya rastlanmamıştır. Bu çalışmanın amacı amirlerin algılanan Hizmetkar Liderlik davranışları ile çalışanların Pozitif Psikolojik Sermayeleri arasındaki ilişki incelemektir. Hizmetkar Liderlik davranışlarının çalışanların Pozitif Psikolojik Sermayeleri üzerindeki etkisini araştırmak, çalışmanın diğer bir amacıdır. Bu amaçlar doğrultusunda, çeşitli sektörlerde faaliyet gösteren özel sektör çalışanlarından veriler elde edilerek hipotezler test edilmiştir. Araştırmanın analizleri 244 katılımcının verdiği cevaplar üzerinden, SPSS 16.0 programı ile gerçekleştirilmiştir. İlişkisel analizleri gerçekleştirmek için korelasyon; etkileri incelemek için ise regresyon analizi kullanılmıştır. Demografik değişkenler ile Hizmetkar Liderlik ve Pozitif Psikolojik Sermaye puan ortalamalarını analiz etmek için Kruskal Wallis H-Testi ve Mann Whitney U-Testi gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın sonuçlarına göre amirlerin algılanan Hizmetkar Liderlik davranışları ile çalışanların Pozitif Psikolojik Sermayeleri arasında pozitif ve orta düzeyde bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca, Hizmetkar Liderliğin Güçlendirme, Geri Durma, Hesap Verebilirlik, Cesaret, Tevazu ve Sorumlu Yönetici alt boyutlarının Pozitif Psikolojik Sermayenin alt boyutları olan İyimserlik, Umut, Yeterlilik ve Dayanıklılık üzerinde farklı oranlarda etkisi olduğu tespit edilmiştir. Yalnızca Hizmetkar Liderliğin Affetme alt boyutunun, Pozitif Psikolojik Sermaye alt boyutları üzerinde herhangi bir etkisinin olmadığı anlaşılmıştır.
Ebeveyn kaybı yaşamış çocuk ve ergenler ile ebeveynleri boşanmış çocuk ve ergenlerin travmatik yaşantılarının karşılaştırılması

Bu araştırma, anne ve babası boşanan çocuk ve ergenler ile anne veya babasını kaybetmiş çocuk ve ergenlerin yalnızlık ve travma sonrası stres düzeylerinin karşılaştırılması amaçlanarak yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini 2015 yılında İstanbul ilinde yaşayan ve rastlantısal olarak seçilen, anne ve babası boşanmış 31 kız ve 22 erkek ile anne veya babasını kaybetmiş olan 17 kız ve 36 erkek olmak üzere toplam 106 çocuk ve ergen oluşturmaktadır. Bu araştırmada veri toplama araçları olarak Çocuklar için Travma Sonrası Stres Tepki Ölçeği, Ucla Yalnızlık Ölçeği ve araştırmacı tarafından hazırlanmış olan Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Araştırma sonucunda ortaya çıkan bulgulara göre; anne veya babasını kaybetmiş çocuk ve ergenlerin travma sonrası stres düzeyleri orta düzeyde iken anne ve babası boşanan çocuk ve ergenlerin travma sonrası stres düzeyi ağır düzeyde çıkmıştır. Anne ve babası boşanmış çocuk ve ergenler ile anne veya babasını kaybetmiş çocuk ve ergenlerin yalnızlık düzeyleri benzer çıkmıştır. İki grubunda yalnızlık düzeyleri orta düzeyde çıkmıştır. Hem annesi babası boşanmış olan hem de annesi veya babası vefat etmiş çocuk ve ergenlerde yalnızlık ile travma sonrası stres düzeyi ilişkili bulunmuştur. Her iki grupta da yalnızlık düzeyi arttıkça travma sonrası stres düzeyi artmaktadır. Annesi babası boşanmış olan çocuk ve ergenler arasında kızların travma sonrası stres ve yalnızlık düzeyleri daha yüksek bulunmuş iken anne veya babasını kaybetmiş çocuk ve ergenlerde travma sonrası stres ve yalnızlık düzeyleri açısından cinsiyet değişkenine göre anlamlı bir sonuca ulaşılamamıştır. Annesi babası boşanmış çocuk ve ergenler ile anne veya babasını kaybetmiş çocuk ve ergenlerin yalnızlık ve travma sonrası stres düzeyleri ile diğer demografik değişkenler arasında da bazı anlamlı sonuçlar ortaya çıkmıştır. Ortaya çıkan sonuçlar araştırmanın sonunda yer alan tartışma ve yorum bölümünde detaylı bir şekilde değerlendirilmiştir.