turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
IX. dönem T. B. M. M. (1950-1954)

Bu çalışmada, Osmanlı dönemindeki çağdaşlaşma hareketleri çerçevesinde başlayan süreç incelenmiş ve Türkiye'de çok partili sisteme geçilen 1950- 54 yılları arasındaki T. B. M. M.'nin durumu ortaya konulmaya çalışılmıştır. Özellikle bu dönemde Türkiye'nin gündeminde yer alan siyasi, ekonomik, iç ve dış olaylar T. B. M. M. bağlamında irdelenmiştir. IX. Dönem'in en büyük özelliği yirmi yedi yıllık C. H. P.'si iktidarının halk oyu ile değiştirilerek D. P.'nin iktidara gelişidir. Bu açıdan da IX. Dönem T. B. M. M.'nin Türk Demokrasi Tarihi açısından ayrı bir yeri vardır. Bu çerçevede Tezimiz genel bir girişten sonra altı bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Milli egemenlik ilkesinin tarihi gelişimi çerçevesinde Türkiye'de çok partili hayata geçiş ele alınmıştır. İkinci bölüm tezimizin ağırlık noktasını teşkil etmektedir. Bu bölümde IX. Dönem Milletvekillerinin siyasi, sosyal ve ekonomik durumları ile eğitim ve kültür seviyeleri tablolar ortaya konularak değerlendirilmiştir. Tezin üçüncü ve dördüncü bölümlerinde, iktidar değişikliğine paralel olarak Türkiye'nin iç ve dış politikası önceki dönemle karşılaştırılarak incelenmiştir. Beşinci bölümde, IX. Dönemde uygulanan ekonomik politikalar ele alınmıştır. Son bölümde ise D. P. hükümetlerinin eğitim ve kültür politikaları incelenmiştir. Sonuç bölümünde ise dönemle ilgili genel bir değerlendirme yapılarak teze son verilmiştir.
Türkiye'de devlet, ordu, sermaye ilişkisi (1960-1990)

Tezin konusu, Türkiye'de ordunun siyasete ve devlete etkisidir. Son 60 yılda, ikisinde ordunun bizzat yönetime el koyduğu birçok askeri müdahale yaşayan Türkiye'de bu müdahalelerin sebepleri tezin temel araştırma konusunu oluşturmaktadır. Tezin ana hipotezi sermaye birikim rejimleri ile askeri müdahaleler arasında bir ilişki olduğudur. Tezde, Türkiye'de ordunun siyasete etkisinin sınıfsal güç ilişkilerinden kopuk bir şekilde oluşmadığı göz önünde tutularak, ordu ve büyük sermaye arasındaki ilişkileri açığa çıkaracak şekilde bu ilişkilerin nasıl kurulduğunun incelenmesi amaçlanmıştır. Ordu, devlet ve sermaye arasındaki ilişkilerin daha geniş sınıfsal güç ilişkileriyle ilişkisellik içinde anlaşılabileceğini ileri süren bu çalışmada, Nikos Poulantzas ve Antonio Gramsci'nin bir sentezini yapan Bob Jessop'un sermaye ve devlet biçimi arasında ilişki kurmada oluşturduğu 'stratejik ilişkisel yaklaşımı' kullanılmıştır. Bu yaklaşıma göre, Türkiye'de tarihsel süreçte ordunun iktidar bloğu içindeki konumu incelenmiş ve ordunun yaptığı askeri müdahalelerin sanayi sermayesinin yararına sonuçlar doğurmasının sebepleri irdelenmiştir. Bu amaçla, Ordu Yardımlaşma Kurumu ve emekli ordu mensuplarının istihdam edildiği Türk Silahlı Kuvvetleri bağlantılı vakıflar ve savunma şirketleri araştırmaya dahil edilmiştir. Tezin sonunda güçlü bir siyasi iktidarın veya tüm koşulları ile gelişen bir liberal demokrasinin sivil siyasi kurumlarının orduyu denetleyip, kontrol altına alabileceği sonucuna varılmıştır. Çalışmada nitel araştırma yöntemi kullanılarak, belge ve doküman incelemesi tekniklerinden yararlanılmıştır.
Türk ceza mahkemesinde şahsi dava ve gerekliliği sorunu

Ceza muhakemesi hukukunun gelişmediği eski zamanlarda suçların takibi fertler tarafından yapılmıştır. Ancak, zamanla ceza muhakemesi hukukunun gelişimine paralel olarak suçların devlet tarafından takibinde zorunluluk görülmüş ve bu zorunluluk savcılık kurumunu doğurmuştur. Bu gelişmeye rağmen bazı hukuk sistemlerinde ve Turk ceza muhakemesi hukukunda suçların fertler tarafından takibine imkan veren düzenlemeler vardır. Fertlerin yetkili mahkeme huzurunda açtıkları ve yürüttükleri dava türüne şahsi dava adı verilir. 'Türk Ceza Muhakemesinde Şahsi Dava ve Gerekliliği Sorunu' adını taşıyan bu tez yedi bolümden oluşmaktadır. Birinci bölümde şahsi davanın tanımı yapılmakta ve tarihsel temelleri açıklanmaktadır. Şahsi davanın tanımı yapılırken öncelikle farklı yazarların yapmış oldukları şahsi dava tanımlamalarına yer verilmekte daha sonra bunların sentezi yapılarak kendi tanımlamamız ortaya konulmaktadır. Şahsi davanın tarihsel temelleri açıklanırken eski çağlardan günümüze kadarki gelişim anlatılmaktadır. Şahsi dava kurumunun gerekliliğine inanmadığımızdan ve bu kurumun kaldırılması gerektiğini savunduğumuzdan özellikle bu bölümde şahsi davanın gerekliliği sorunu üzerinde durulmaktadır. İkinci bolümde karşılaştırılmalı hukuktaki durum incelenmektedir. Bu inceleme yapılırken Anglo-Amerikan hukukunu kabul eden sistemler ayrı bir kısım olarak ele alınırken Fransa, Avusturya, İspanya, İsviçre modelleri ayrı ayrı değerlendirilmektedir. Alman Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu bizim kanunumuzla benzerlik gösterdiğinden Alman hukuku ayrıca incelenmemiş yeri geldikçe benzerlik ve farklılıklar belirtilmiştir. Üçüncü bolümde şahsi davanın kapsamı ve özellik gösteren haller anlatılmıştır. Şahsi davanın kapsamı belirlenirken şahsi davaya konu olan suçlar açıklanmış ve şahsi dava açma imkanının bulunmadığı haller belirtilmiştir. Dördüncü bölümde şahsi davanın hukuki niteliği, beşinci bölümde şahsi davanın şartları, altıncı bölümde şahsi davanın açılması, yedinci bölümde son soruşturma ve kanun yolları açıklanmıştır.
Yeni iletişim teknolojilerinin Greenpeace, Tema Vakfı ve Karadeniz İsyandadır platformu bağlamında çevreci katılıma etkisi

Yeni iletişim teknolojilerinde yaşanan gelişmeler ve teknoloji araçlarının iç içe geçmesi sonucu ortaya çıkan yakınsama kültürü, hem içeriklerin hem onları taşıyan ortamların birbirine yakınlaşmasını hem de bireylerin içerik üretim sürecine katılmalarına olanak sağladı. Bu sayede ağ toplumunun önemli bir parçası olan bireyler, eskiye göre daha aktif ve etkileşimli bir yapıya sahip oldular. Sivil toplum kuruluşları, yeni iletişim teknolojileri aracılığıyla bilinirliğini arttırmak, faaliyetlerini ve kampanyalarını organize edip çevreci aktivist gönüllüler bulmak için yeni yollar arayışına yöneldiler. Katılım kültürü, dijital aktivizm, slaktivizm bu arayışların sonucu ortaya çıkan kavramlardır. Son dönemlerde popülerliği artan çevreci katılım hareketleriyle çevreci aktivistler Facebook ve Twitter gibi sosyal ağ hesaplarıyla kamuoyu yaratmak, bilgilendirmek, kampanyaları duyurmak, üye/gönüllü sayılarını arttırmak, mağduriyetlerini geniş kitlelere ulaştırmak amaçlı eylemler gerçekleştirmektedirler. Bazen de bu eylemleri çevrimiçi alandan sokağa kaydırarak aktivizme dönüştürebilmektedirler. Bu araştırmanın örneklem seçim bölümü iki farklı düzeyde gerçekleşmiştir. İlk düzeyde önce basit tesadüfi örnekleme yöntemiyle çevrimiçi anket linki Facebook üzerinden rastsal olarak seçilen insanlarla paylaşılmıştır. Sonrasında; kartopu örnekleme yöntemi uygulanarak, insanların anket linkini kendi Facebook sayfalarında paylaşmasıyla 700 katılımcıya ulaşmıştır. İkinci düzeyde; veriler yüz yüze görüşmeye dayanan anket tekniği uygulanarak elde edilmiştir. Bu aşamada 26 sorudan oluşan anket, tesadüfi olmayan yargısal örnekleme yöntemiyle Mersin, Konya, Artvin, Samsun ve Sinop gibi çevreci faaliyetlerin ve kampanyaların etkin olduğu şehirler göz önüne alınarak toplam 220 katılımcıya uygulanmıştır. Araştırmanın Sonuçları betimsel ve yordamsal tekniklerle analiz edilmiş, sorulara verilen yanıtlar arasındaki ilişkiler korelasyon analizleri, regresyon analizleri ve değişkenler arasında nedensellik analizi araştırılarak sebep-sonuç değerlendirmesi yapılmıştır. Bunun yanında ki-kare analizleri ile çeşitli etkiler gözlenmiştir.
Yerel seçimlerde aday imajının seçmen tercihlerine etkisi: İzmir ili için bir uygulama

Halka en yakın yönetim birimlerinden biri olan yerel yönetimler, demokratik değerlerin ve demokratik bilincin önemli yapı taşlarından biridir. Yerel yönetimlerin bu demokratik varlıklarını gerçekleştirmeleri için en önemli araç ise yerel seçimlerdir. Yerel seçimler, özellikle belediye başkanlığı seçimleri, siyasi adayın daha fazla ön plana çıkması açısından genel seçimlere göre farklılık göstermektedir. Gelişen ve değişen dünya ile birlikte, siyaset de değişime uğramış, yeni bir yapı kazanmaya başlamıştır. Siyaset, pazarlama ve iletişim süreçlerinin birbirinin içine girmesi ile birlikte, siyasette imaj kavramını önem kazanmaya başlamıştır. Geçmişte seçmenin oy verme davranışında büyük bir öneme sahip olan parti, partililik ve ideoloji kavramları, günümüzde yerini lider, aday ve imaj kavramlarına bırakmıştır. Özellikle yerel seçimler açısından değerlendirildiğinde, seçmenlerin oy verme davranışlarında, siyasi adayın ve siyasi aday imajının önemli bir etkiye sahip olduğunu söyleyebiliriz. Dolayısıyla, siyasi adayın sahip olduğu imaj ve seçmen gözündeki izlenimi, seçmenlerin oy verme davranışlarını etkilemektedir. Siyasi aday imajı ile ilgili genel karakteristikler belirlemek imkansızdır. Bunun en temel nedeni, siyasi aday imajı ile ilgili kriterlerin yer, zaman, toplumsal düzen, siyasi kültür, ideoloji ve mevcut konular bazında farklılıklar göstermesidir. Bu çalışmanın amacı, İzmir yerelinde seçmenlerin oy verme davranışında etkili olan siyasi aday imajı faktörlerinin belirlenmesi ve mevcut belediye başkanı imajı ile seçmenlerin idealize ettiği belediye başkanı imajı arasındaki algısal farklılıkların açığa çıkarılmasıdır. Bu amaçla, çalışmada İzmir seçmeninin siyasi aday imajı algıları araştırılmış ve seçmen davranışlarında belirleyici olan siyasi aday imajı boyutlarının etkileri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bunun içinde, İzmir'de yapılan 2009 Yerel Seçimleri baz alınarak, İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Sayın Aziz Kocaoğlu'nun seçmenler gözündeki siyasi imajı incelenmiştir. Araştırmada, mevcut belediye başkanı imajı ile İzmir seçmenlerinin idealize ettiği belediye başkanı imajı, kişisel, ideolojik ve konusal bazda değerlendirilmiştir.
Labour markets, labour relations and the state: a comparative - historical analysis of Argentina and Turkey, 2001-2015

Arjantin ve Türkiye 2001 yılında yakın tarihlerinin en yıkıcı krizlerini yaşadılar. Bu iki ülkede kriz sonrası yeniden yapılanma süreçleri, bilhassa emek siyaseti gündemleri, genel olarak da kalkınma stratejileri açısından önemli farklılıklar gösterdi. Bu tez, kriz sonrası iki izleğin tarihsel olarak temellendirilmiş, karşılaştırmalı bir çözümlemesini emek merkezli bir perspektiften sunmaktadır. Emek çalışmalarındaki çeşitli perspektifleri eleştirel bir şekilde değerlendirmekte ve çağdaş kapitalist toplumlarda emek politikalarının çözümlemesi için alternatif bir kavramsal ve analitik çerçeve ileri sürmektedir. Aynı zamanda süregiden iki tartışmayı - 'yeni-kalkınmacılık' ve 'otoriter neoliberalizm' - ele alarak, 2001 ve 2015 yılları arasında Arjantin ve Türkiye'de emek siyaseti düzenlemelerini daha geniş siyasal iktisadi bağlamlar içine yerleştirmektedir. Çalışma böylelikle neoliberal emek siyaseti gündemlerinin çeşitlenmelerini, dönüşümlerini ve sınırlarını anlama çabalarına katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.
Türkiye'de işgücünün yönetimi sorunu: Mesleki eğitim politikalarına devlet-sermaye ilişkileri açısından bakmak

Bu tez Türkiye'de eğitim meselesinin işgücü piyasasının bir fonksiyonu haline gelmesini konu edinmiştir. Neoliberal eğitim paradigması içerisinde eğitim ile işgücü piyasası arasında kurulmak istenen organik ilişkiye ulusal ve uluslararası ölçeklerde tarihsel bir nedensellik içerisinde bakmaktadır. Mesleki eğitim politikaları öncelikle devlet-sermaye ilişkilerinin neoliberal proje kapsamında yeniden yapılandırılmasının bir bölümü olarak okunmaktadır. Sonrasında, mesleki eğitim politikalarının yeniden yapılandırmanın mevcut evresinde yapısall bir rol üstlendiği izlenmektedir. Ekonomik büyümenin gerilediği bir aşamada mesleki eğitim politikaları yeni bir ekonomik model ve birikim stratejisinin yapısall bir bileşeni olarak ortaya çıkmaktadır. Ekonomik büyüme için bir kaldıraç olarak görülen mesleki eğitim politikaları farklı sermaye kesimleri tarafından desteklenmekte ve adeta bir ulusal çıkar olarak formüle edilmektedir. Böylelikle eğitim kapitalist toplumdaki temel işlevi olan yeniden üretimi yerine getirmektedir. Küresel rekabet ve değişen üretim rejimi ekseninde işgücünün verimliliği ve niteliği sorunu gündeme gelmekte; işgücünün uluslararası rekabet koşullarına göre eğitilmesi ve vasıflandırılması, artık devletten çok daha fazlası anlamına gelen kamu politikası aktörlerinin temel gündemi olmaktadır. Sermaye birikiminin devamlılığının sağlanmasına bir yanıt olarak geliştirilen bu eğitim politikaları farklı sermaye kesimlerinin uzlaşısıyla oluşturulurken aynı zamanda işgücü piyasasının mevcut durumundan kaynaklı toplumsal bir karşılık bulması beklenebilir. Mesleki eğitim politikasının bir ulusal çıkar olarak sunulmasına olanak tanıyan bu unsurlar, ona hegemonik bir potansiyel kazandırmaktadır. Bu çift taraflı belirlenim ve eğitimin yeniden üretimci işlevi bu politikaları birikim stratejisi ve hegemonya kavramları ile tartışmanın olgusal zeminini hazırlamaktadır. Bu bakımdan, çalışmada sırasıyla eğitimin işlevinden, mesleki eğitimin işlevine ve bu işlevin neoliberal yeniden yapılandırmadaki özgün rolüne bakılmaktadır.
Örgütlerde sinizm ve performans etkileşimi

Bu çalışmada son yıllarda araştırmacıların yoğunlaştığı kavramlardan birisi olan örgütsel sinizmin performans üzerindeki etkilerini belirlemek amaçlanmıştır. Karaman ilinde görev yapan kamu çalışanları üzerinde kolayda örnekleme yöntemi ve anket tekniği ile veriler toplanmıştır. 148 kamu çalışanından elde edilen veriler SPSS 20.0 paket programı aracılığıyla analiz edilmiştir. Analiz sonuçlarına göre; kamu çalışanlarının orta düzeyde örgütsel sinizm ve yüksek düzeyde performans sergiledikleri belirlenmiştir. Kamu çalışanlarının örgütsel sinizm ve alt boyutları olan bilişsel sinizm, duyuşsal sinizm ve davranışsal sinizm düzeyleri ile performans düzeyleri arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir ilişkinin olduğu, bağımlı değişken olan örgütsel sinizmin performans üzerinde anlamlı bir etkisinin olduğu ve negatif yönde etkilediği sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca kamu çalışanlarının cinsiyet, medeni durum, eğitim durumu ve hizmet sürelerine göre örgütsel sinizm ve performans düzeyleri arasında gruplar arasında anlamlı bir farklılık belirlenmiştir.
Uluslararası Hukuk açısından Fırat ve Dicle nehirleri

Dünya iklimindeki olumsuz değişikliğin su miktar ve kalitesinde değişikliklere sebep olması, diğer taraftan artan nüfus ve gelişme ile insanların daha fazla suya ihtiyaç duymaları özellikle kurak ve yan kurak bölgelerde tatlı su kaynağı olan nehirlerin statüsünü gündeme getirmiştir. Bunlar arasında ülkemizi çok yakından ilgilendiren Fırat ve Dicle nehirleri de vardır. Uluslararası hukuk açısından Fırat ve Dicle nehirleri konulu çalışmamız, beş bölümden ve ilave olarak giriş ve sonuç kısımlarından oluşmaktadır. Birinci bölümde; Dünya'daki su potansiyeli ve sınıraşan su sorunu incelenmiştir. İkinci bölümde; Ortadoğu'da su potansiyeli ve Ortadoğu'daki sınıraşan sular sorunu incelenmiştir. Üçüncü bölümde; Fırat - Dicle sularının uluslararası statüsü konusunda tarafların hukuksal ve kısmen de siyasal iddiaları yer almıştır. Uluslararası hukukta su sorunu, geliştirilen kavramlar, sudan faydalanma hakkına ilişkin görüşler ve faydalanma yöntemleri ile kodifikasyon çalışmaları dördüncü bölümde incelenmiştir. Beşinci bölümde; tarafların iddialarının hukuksal yönden geçerliliği ve anlaşmazlığın silahlı bir çatışmaya dönüşüp dönüşmeyeceği değerlendirilmiştir. Sonuçta da; Türkiye'nin Ortadoğu'da uluslarası hukuk çerçevesinde ne gibi politikalar izlemesinin gerektiği anlatılmıştır.
İslami hareketin siyasi temsilinde yenilikçiler ve gelenekçiler ayrışması: Fazilet Partisi ve sonrasında ortaya çıkan siyasi tablo

Bu çalışmada Türkiye'de İslami hareketin siyasi temsilinde yaşanan görüş ayrılığının gelenekçiler ve yenilikçiler ayrışması üzerinden incelenmesi ve yaşanan ayrılık sonrasında ortaya çıkan siyasi tablonun irdelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla sürdürülen çalışmada tarihsel ve betimsel araştırma yöntemlerinden yararlanılmıştır. Osmanlı son dönem İslamcı düşünce mirasını siyasi mücadeleye aktaran ve Türkiye'de İslami hareketin bağımsız ilk siyasi partisini kuran Milli Görüş geleneğinde ortaya çıkan yenilikçi ve gelenekçi ayrışmasının nedenlerinin ele alındığı bu çalışmanın, kapsam ve metot bakımından Türk siyasi yaşamı üzerine yapılan araştırmalara önemli bir katkı sunması temenni edilmektedir. Bu amaç ve temenniyle hazırlanan çalışmada, öncelikle Türkiye'de İslamcı düşüncenin Osmanlı son döneminden MGH'ye kadar tarihsel seyrine ve ideolojik temellerine değinilmiştir. Daha sonra Milli Görüş düşüncesi MNP'den RP'ye kadar incelenmiş, ayrışmanın ortaya çıktığı parti olan FP derinlemesine analiz edilmiş ve görüş ayrılığının nedenleri belirlenmeye çalışılmıştır. MGH'de yaşanan ayrılık sonrasında ortaya çıkan siyasi tablo yenilikçiler ve gelenekçiler bağlamında değerlendirilmiş, yenilikçiler ile gelenekçilerin kendilerini konumlandırdıkları siyasi kimlikleri tespit edilmeye çalışılmıştır. Yenilikçi siyasetin AK Parti ile Milli Görüş düşüncesinden farklılaşan siyasi kabulleri ve 'muhafazakar demokrat' siyasi kimliğin ideolojik temelleri irdelenmiştir. Çalışmada elde edilen sonuçlar, MGH'nin bölünmesine giden sürecin RP döneminde başladığını, yenilikçi ve gelenekçi ayrışma emarelerinin ilk defa bu dönemde ortaya çıktığını göstermektedir. RP döneminde başlayan siyaset yapma tarzındaki farklılaşma, FP döneminde ideolojik bir ayrışmaya dönüşmüş, Erbakan'ın liderliğini ve düşüncelerini aşan bir boyuta ulaşmıştır. Yenilikçi siyasetin basit bir parti içi iktidar çekişmesi olmadığı, tabandan yukarıya doğru bir değişim-dönüşüm arzusunun bir sonucu olduğu ve yenilikçi siyaset tarzının sadece Milli Görüş tabanında değil aynı zamanda Türkiye'de merkez siyasetin çökmesiyle mevcut siyasi partilerden memnun olmayan toplumsal kesimlerin de talep ve beklentilerine karşılık geldiği sonucuna ulaşılmıştır.
Sivil toplum kavramı ve Türkiye değerlendirmesi

Bu çalışmada sivil toplum kavramının moderniteden günümüze değişimi üzerinde durulmaktadır. Değişimin sosyal hareketlerin artışı ve farklılıkların kamusal alanda kendilerini politik anlamda ifade etmesine bağlı olarak gerçekleştiği belirtilmektedir. Katılıma mekanizmalarının güçlenmesi sivil topluma ve sivil toplum-devlet ilişkisine önemli etkide bulunmaktadır. Bu etkiler ulus devletin anayasal-kurumsal yapısını ve politikalarını demokratik eksende yeniden ele almayı gerektirebilmekte ve sivil toplumun da kendi içinde ne kadar çoğulcu olabildiğinin sorgulama yolunu açmaktadır. Türkiye'de de global-yerel etkileşimi bağlamında, yurttaşlığın çoğulluk ve daha etkin katılımcılık konularında bir değişim geçirdiği görülmektedir. Bu da ulus-devlet içerisinde devlet-birey ve devlet-sivil toplum ilişkilerini demokratik düzlemde yeniden tartışılmasına yol açabilmektedir.
Türkiye'de anayasalandırma hareketi ve halkoylamaları

Türkiye'de 1876 Kanun-i Esasi'si başlangıç olarak alındığında anayasacılık hareketinin bir asırdan fala bir geçmişşinin olduğu görülecektir. 1876'dan günümüze kadar uzanan bu süreç içinde., yapılan anayasalar ve anayasa değişiklikleri hep daha ileriye yönelik bir nitelik taşırken, 1970'li yıllara gelindiğinde bu gelişme çizgisinin tersine bir seyir izlediği gözlemlenecektir. 1970'li yılların başından başlayıp 12 Eylül 1980 harikatı ile pekiştirilen bu geriye gidiş sürecinde, siyasal ve anayasal kurumların da varoluş amaçları dışında ve anti demokratik işlediği söylenebilir. Bu çalışmada, başlangıçtan günümüze kadar sürgelen anayasacılık hareketinin toplu bir özeti verilirken, 'Halkoylaması' kurumu örneği ile de, demokratik bir kural ya da kurumun az gelişmiş toplumlarda nasıl anti demokratik bir kimliğe büründüğü anlatılmaya çalışılmıştır.
AFAD'ın eğitici eğitimi programlarının değerlendirilmesi: 'birey ve aile için afet bilinci eğitmen eğitimi' örneği

Araştırmanın amacı, Afet ve Acil Durum Eğitim Merkezi tarafından düzenlenen eğitim programlarını katılımcıların görüşlerine göre, değerlendirmektir. Bu bağlamda Afete Hazır Birey ve Aile Kampanyası kapsamında düzenlenen 'Birey ve Aile İçin Afet Bilinci Eğitmen Eğitimi' çalışmada konu edilmektedir. Bu araştırma düzenlenen 'Birey ve Aile İçin Afet Bilinci Eğitmen Eğitimi' ne katılan yetişkinlerin sosyo-demografik özelliklerini, katılımcıların eğitim programının temel öğelerine ilişkin görüşlerini ve bu görüşlerin cinsiyet, eğitim durumu ve mesleki deneyim değişkenlerine göre farklılık gösterip göstermediğini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Bu araştırmada nicel araştırma yöntemi benimsenmiştir. Tarama modelinde betimsel bir çalışma yapılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu AFADEM' in düzenlediği 'Birey ve Aile İçin Afet Bilinci Eğitmen Eğitimi' ne katılmış 577 yetişkin öğrenen oluşturmaktadır. Elde edilen veriler IBM SPSS 23.0 paket programında frekans, yüzde, aritmetik ortalama, standart sapma, Levene Testi, T-Testi ve Anova Testi kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırmada elde edilen bulgulara göre, düzenlenen 'Birey ve Aile İçin Afet Bilinci Eğitmen Eğitimi' eğitim programının olumlu yanlarının yanı sıra sorunlar ve yetersizlikler de bulunmaktadır. 'Birey ve Aile İçin Afet Bilinci Eğitmen Eğitimi' eğitim programının amacı ile katılımcıların beklentilerinin örtüşmediği, eğitim programımın içeriğinin katılımcıların eğitim ihtiyacını karşılamada yeterli olmadığı, katılımcıların içeriği güncel ve ilgi çekici bulmadığı görülmüştür. Eğitim-öğretim süreçleri ve değerlendirme aşamalarında genellikle olumlu tepkiler alınmasına rağmen derslerde anlatım metodunun fazla kullanıldığı ve eğitim sonunda katılımcıların görüşlerinin değerlendirilmediği belirlenmiştir. Öğrenen öğretici ilişkileri yeterli bulunurken, eğitim etkinliğinin yapıldığı yerlerdeki derslik dışı fiziki şartlar yeterli bulunmamaktadır. Katılımcıların cinsiyet, eğitim durumu ve mesleki deneyim değişkenlerinin 'Birey ve Aile İçin Afet Bilinci Eğitmen Eğitimi' eğitim programının temel öğeleriyle ilgili görüşlerinde herhangi bir farklılaşmaya yol açmadığı belirlenmiştir.
Anıt heykellerin yaygınlaştırılmasında yerel yönetimlerin görüşlerinin saptanması

Bu araştırmada; Anıt heykellerin yaygınlaştırılmasında yerel yönetimlerin görüşlerinin saptanması amaçlanmıştır. Bu amaca ulaşabilmek için ideolojik ve siyasi algılamaları farklı olan, temsil ettikleri toplumsal kesimlerin bakış açılarının temel ipuçlarını yakalamak bakımından da önemli bir barometre niteliği sunan farklı siyasal partilerin temelinde söz konusu araştırma uygulaması gerçekleştirilmiştir. Siyasal partilerin temsil güçleri dikkate alınarak ismen belirlenmiş olan ve ardından kapsama dahil edilen 6 siyasi partinin il ve ilçe başkanlıklarının yönetim kadrosunda görevli toplam 118 katılımcıya görüşme formunda yer alan sorular uygulanmıştır. İdeolojik temelin ayrımı sonrasında temsil yelpazesi bakımından farklı olan siyasal partiler ikili esasa dayalı olarak merkezin sağında ve merkezin solunda yer alan siyasal partiler olmak üzere ayrıştırılmış ve katılımcıların eğitim düzeyleri de dikkate alınarak çalışmanın temel veri kaynağı oluşturulmuştur. Araştırmanın evrenini siyaset kurumunun temsilcisi niteliğini taşıyan siyasetçiler oluşturmaktadır. Çalışmanın örnekleminin belirlenmesi aşamasında alfabetik sıralamaya göre, Adalet ve Kalkınma Partisi, Cumhuriyet Halk Partisi, Demokrat Parti, Demokratik Sol Parti, Milliyetçi Hareket Partisi, Sosyal Demokrat Halkçı Parti il ve ilçe başkanlıklarında ki parti yöneticilerinden 118 kişi görüşme formuna cevap vermiştir. Görüşme formlarında siyasi parti yöneticilerine toplam 19 adet soru yöneltilmiştir. Görüşme formları karşılıklı soru ve cevap şeklinde yapılmıştır. Verilerin çözümlenmesinde, uygulanan görüşme formları SPSS istatistik programında hazırlanmış ve elde edilen sonuçlara göre tablolar oluşturularak yorumlanmıştır. Araştırmada elde edilen bulgular sonucunda, anıt heykelleri siyasi erklerin müdahalelerinden korunarak yeni bir anlayışla merkezin sağında ve merkezin solunda yer alan tüm siyasi partilerin kültür politikalarının hedefleri arasında yer almalıdır. Toplumları bir arada tutan kültürel değerleri, tarih zenginliğimizi ve milli varlığımızı oluşturan çağdaş taleplerden yola çıkarak bütünün bir parçası olan anıt heykelin siyasetçilerce desteklenmesi gerektiği önerilmiştir. Bireye ve topluma heykeldeki kültürel, eğitsel ve görsel zenginlikleri oluşturmanın imkanları arttırılmalıdır.