turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kentsel yaşam kalitesi kriterleri: İstanbul Büyükşehir Belediyesi örneği

Toplumların varoluşları ve şekillenmeleri ortaya çıkan kent hayatı, beraberinde beklentiler, ihtiyaçlar ve zorunlulukları da getirmiştir. Gelişen dünya düzeni ve fikri yapı, bu beklenti, ihtiyaç ve zorunlulukları sürekli olarak revize etmiştir. Nitekim insanlar yaşam alanlarında belirli kriterlerin oluşması ihtiyacını hissetmiş ve buna paralel, bu ihtiyaçların karşılanma düzeyine bağlı olan kentsel yaşam kalitesi kavramını gündeme getirmişlerdir. Günümüzde somut bir ifade ile kent yönetimlerinin sundukları hizmetlerin oluşturduğu memnuniyet düzeyi olarak ifade edilen kentsel yaşam kalitesi, belediyelerin belirlediği politikaların da temelini oluşturmaktadır. Bunun nedenleri, en başta sosyal devlet olma ilkesinin gereklilikleri, kentsel yaşam kalitesinin uluslararası literatürde kalkınmanın bir göstergesi olarak kabul görmesi ve kent halkının yönetim tercihinin en belirgin unsurlarından birisi olmasıdır. Yapılan bu tez çalışmasında İstanbul için kentsel yaşam kalitesi çalışmaları doğrultusunda İstanbul Büyükşehir Belediyesi ele alınmıştır. İBB, kentsel yaşam kalitesi konusunda Avrupa kentleri ile kıyaslandığında çok daha sonra harekete geçmişş ancak bazı hususlarda, bu geç kalmışlığa karşın daha ivmeli yol almıştır. 21. Yüzyıl anlayışıyla yeniden şekillenen kentsel yaşam kalitesi olgusu doğrultusunda faaliyetlerini yeniden şekillendirmeye başlayan İBB, henüz kendisinden beklenen hizmet kalitesi düzeyine ulaşamamıştır. Yönetsel düzeyde kentsel yaşam kalitesi yaklaşımına olumlu bakan İBB, bu konuyu henüz faaliyet politikası olarak tüm birimlerince benimsemiş düzeye ulaşamamıştır. Kentsel yaşam kalitesi faaliyetlerini önemli ölçüde kısıtlayan ve süreci yavaşlatan problemlerin başında, kaynak sıkıntısı ve diğer paydaşlarla yaşanan koordinasyon problemleri gelmektedir. Yapılan bu çalışmada kentsel yaşam kalitesinin, İBB'nin vizyonunda önemli bir yere sahip olduğu bu yönde çalışmaların hız kazandığı sonucuna ulaşılmıştır.
Mükelleflerin özel işlerini yapma suçu

Bu çalışmada VUK m. 363'te düzenlenen mükelleflerin özel işlerini yapma suçu, Ceza Hukuku tekniğine uygun olarak, koruduğu hukuki değer, maddi ve manevi unsurları, özel görünüş biçimleri, benzer hukuka aykırı fiillerle ilişkisi, yargılanması ve yaptırımı açılarından incelenmiştir. Bu suçun incelenmesi, Ceza Hukuku, Vergi Hukuku, Vergi Ceza Hukuku ve Kabahatler Hukuku alanlarında yer alan çeşitli kavramların ve kurumların irdelenmesini gerekli kılmıştır. Mükelleflerin özel işlerini yapma suçuna ilişkin doktrin ayrıntılı şekilde incelenerek bu suça ilişkin şu temel sonuçlara varılmıştır: Mükelleflerin özel işlerini yapma suçuyla korunan hukuki değer, kamusal çalışma düzeninin, çalışma hayatındaki kamusal çalışma alanı ile özel çalışma alanı arasındaki ayrımın, sadakat, eşitlik ve tarafsızlık ilkelerinin sağlıklı bir şekilde işlemeleri ve varlıklarını sürdürmeleridir. Hakimler ve savcılar da bu suçun faili olabilecek kişiler arasındadır. Mükelleflerin özel işlerini yapma suçu, görevi kötüye kullanma suçundan ve diğer benzer hukuka aykırı fiillerden farklı niteliklere sahiptir. Bu suç, asliye ceza mahkemelerinde yargılanması gereken bir vergi suçudur. VUK m. 363'ün, TCK m. 257 /1'e yaptığı atıf, yalnızca yaptırım açısındandır. Son olarak, VUK m. 363'te öngörülen vergi ziyaı cezası, hem failden hem de mükelleften alınmalıdır.
Milli Eğitim Bakanlığına bağlı kamu okullarına yönetici atama sisteminin değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı; Milli Eğitim Bakanlığı'nın kamu okullarına yönetici atama sürecini belirleyen Yönetici Atama ve Yerleştirme Yönetmeliklerinin incelenerek yapılan atamalarda dikkate alınan yasal yetki ile takdir yetkisinin yönetici atamaları üzerine etkilerini araştırmaktır. Bu amaçla 1998, 2004, 2007, 2009, 2013 ve 2014 yıllarında yayımlanmış Yönetici Atama ve Yerleştirme Yönetmelikleri incelenmiştir. Araştırmanın katılımcılarını 2015- 2016 eğitim öğretim yılında İstanbul'un Kartal ve Sancaktepe ilçelerinde görev yapan 30 okul müdürü oluşturmaktadır. Araştırmda veri toplama aracı olarak yarı yapılandırılmış görüşme tekniği kullanılmıştır. Görüşme soruları uzman görüşleri dikkate alınarak hazırlanmış ve ön uygulama yapıldıktan sonra mülakat için son şekli verilmiştir. Elde edilen veriler betimsel analiz tekniği kullanılarak analiz edilmiştir. Okul müdürlerinin atama ve yerleştirilmesine ilişkin çıkarılan yönetmeliklerin incelenmesi sonucunda ya takdir yetkisinin ya da yasal yetkinin ön plana çıktığı görülmüştür. Bu kapsamda okul müdürlerinin tecrübelerinden faydalanarak yönetici atama ve yerleştirme yönetmeliklerine ilişkin görüşleri tespit edilmeye çalışılmıştır. Okul müdürleriyle yapılan görüşmeler sonucunda, takdir yetkisinin de yasal yetkinin de bir yönetici atama sürecinde etkin kullanılması gerektiğini belirten bulgular elde edilmiştir. Araştırmada son olarak katılımcıların, yönetici atama ve yerleştirmede geleceğe yönelik görüş ve beklentileri tespit edilmeye çalışılmıştır. Katılımcıların ifadelerinden hareketle, yönetici atama ve yerleştirmede amaç, işe uygun yani liyakatli okul müdürünü seçmek olmalıdır. Bu amaca ulaşmak içinse genel geçer kriterler belirlenerek objektif bir değerlendirmenin ardından kullanılan takdir yetkisiyle okul müdürlerinin atanması gerektiğine katılımcıların inandıkları söylenebilir.
Din görevlilerinin mesleki yeterlilikleri ile mesleki tutum ve motivasyonları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışma, Diyanet İşleri Başkanlığı'na bağlı olarak Karabük ilinde görev yapan din görevlilerinin mesleki yeterlilik, mesleki tutum ve motivasyon düzeylerinin belirlenmesi ve aralarındaki ilişkinin incelenmesi ile ilgili bir alan araştırmasıdır. Bu araştırmada, öncelikle din görevlilerinin kendi algılarına göre mesleki yeterlilikleri, mesleki tutum ve motivasyonları ayrı başlıklar altında incelenmiştir. Bu inceleme sonucunda, din görevlilerinin mesleki yeterlilik düzeyleri ile görev yaptıkları yerleşim yerleri arasında, mesleki tutum düzeyleri ile mesleği tercih etme nedenleri arasında ve mesleki motivasyon düzeyleri ile hem mesleği tercih etme nedenleri hem de medeni durumları arasında (p<0,05) düzeyinde olumlu bir ilişki görülmüştür. Daha sonra, din görevlilerinin mesleki yeterlilikleri ile mesleki tutum ve motivasyonları arasındaki ilişki incelenmiştir. Bu inceleme sonucunda ise, din görevlilerinin mesleki yeterlilikleri ile mesleki tutum ve motivasyonları arasında (p<0,01) düzeyinde önemli bir ilişki görülmüştür. Araştırmada elde edilen bu veriler değerlendirilmiş ve ortaya çıkan sonuçlar ışığında din görevlilerinin mesleki bakımdan daha iyi bir düzeye çıkmalarına yönelik bir takım önerilerde bulunulmuştur.
İl milli eğitim müdürlerinin yeterlikleri, seçilmesi, atanması ve yetiştirilmesi

Bu araştırmanın amacı, Milli Eğitim Bakanlığı politikalarının belirlenmesinden uygulanmasına kadar geniş bir alanda kritik görev ve yetkileri bulunan taşra teşkilatlarında çalışan il milli eğitim müdürlerinin yeterliklerini, seçilmelerini, atanmalarını ve meslek içinde yetiştirilmelerini incelemektir. Çalışmada nitel yöntem kullanılmıştır. Örneklem yöntemi olarak 'amaçlı örnekleme' yöntemlerinden 'maksimum çeşitleme örneklemesi' kullanılmıştır. Araştırmada literatür taraması ve uzman görüşleriyle yarı yapılandırılmış bir görüşme formu geliştirilerek il milli eğitim müdürlerinin, müdür yardımcılarının ve şube müdürlerinin il milli eğitim müdürlerinin yeterlikleri ile seçilme, atanma ve yetiştirilmelerine ilişkin görüşleri belirlenmiş ve çeşitli öneriler getirilmiştir. Araştırmaya katılan yöneticiler il milli eğitim müdürlerinden bazılarının bu görevi yürütebilecek yeterliklere sahip olduklarını, bazılarının ise yetersiz olduklarını ifade etmişlerdir. İl milli eğitim müdürleri bazı yönetim işleri ile birlikte siyasi ve sosyal ilişkilerin yönetimi ile insan kaynaklarının yönetiminde zorlanmaktadırlar. Zorlanılan yönetim alanları; inşaat emlak işleri, mali yönetim, ihale uygulamaları, insan kaynakları yönetimi ve iletişimdir. Araştırma bulgularına göre il milli eğitim müdürlerinin seçilmesinde ve atanmasındaki ölçüt ve değerlendirmelerle ilgili işlevsel bir mevzuatın bulunmadığı tespit edilmiştir. Seçme ve atama sürecinin liyakat temelinde gerçekleşmesi ve atamaların seçme sürecine tabi tutularak yapılması önerilmektedir. Milli eğitim müdürlerinin seçilme ve görevlerine devam etme sürecindeki mevzuatın yeterliğine ilişkin araştırma sonuçları, benzer şekilde işlevsel bir mevzuatın olmadığını göstermiştir. Katılımcılar; mevzuatta bu konuda hüküm bulunmadığını, kriter olmadan doğrudan atama yapıldığını, atamaların ikili ilişkiler dikkate alınarak yapıldığını, sistematik, adil, sürdürülebilir, kapsayıcı bir seçim ve yetiştirme programının uygulanmadığını ve Bakanlıkça takdir yetkisiyle atamaların yapıldığını belirtmişlerdir. İl milli eğitim müdürlerinin yetiştirilmeleri ile ilgili olarak Milli Eğitim Bakanlığı mevzuatında yeterli hüküm bulunmadığı, yetişmelerinin sistem içinde kendi imkan ve istekleriyle gerçekleştiği anlaşılmaktadır. İl milli eğitim müdürleri sistematik ve planlı olarak yöneticilik eğitimlerine tabi tutulmamakta, atandıktan sonra yetiştirilmelerine ilişkin herhangi bir yetiştirme süreci bulunmamaktadır. MEB'in il milli eğitim müdürlerinin atanmalarından sonra kişisel gelişimlerine katkı sağlaması gerekmektedir. Buna göre il milli eğitim yöneticilerinin gelişimleri için milli eğitim akademilerinin kurulması, hizmet içi eğitimlerin planlı olarak düzenlenmesi ve yetişmiş kişilerin atanması gerekmekte, ayrıca MEB milli eğitim müdürlerini kişisel yeterlikler, yetki kullanımı ve siyasi-sosyal alanlarda desteklemelidir.
Siyasi bir lider olarak Aliya İzzetbegoviç

Liderler, kitleleri etkileyerek siyasal ve sosyal yaşamlarını biçimlendirirler. İzzetbegoviç'te o liderlerden biridir. Liderliği toplumsal yaşam koşulları çerçevesinde belirlenen İzzetbegoviç'in, siyasal yaşam da lider olarak ortaya çıktıktan sonra toplumsal koşullardan etkilenmeyi sürdürmenin yanında, kendisi de bu koşulları değiştiren faktör olmuştur. Aliya izzetbegoviç'te o liderlerden biridir. Begoviç'in hem eylemlerinin hem de düşünce dünyasının merkezi kavramlarından birisini siyaset oluşturmaktadır. Bu durum onun siyasete dair düşüncelerini tahlil etmek için eserlerinin yanı sıra eylemlerinin de referans olmasına imkan vermektedir. Çünkü İzzetbegoviç eylemlerini ve siyasal pratiklerini birçok siyasetçiden farklı olarak, devraldığı siyaset kültüründen ziyade kendi siyaset felsefesi doğrultusunda sergilemiştir. Bu nedenle siyasi bir lider olarak incelemek bir sorumluluktur ve liderlik anlayışı doğrultusunda sergilenmiştir.
Türkiye'de zorunlu eğitim politikaları bağlamında 4+4+4 kesintili zorunlu eğitim (1973-2016)

Bu çalışmada, 1973 yılından 2016 yılına dek Türkiye'de değişen zorunlu eğitim sisteminin egemen gücün ideolojisi bağlamında analizi yapılmıştır. Türkiye'de zorunlu eğitim sisteminin ideolojik olduğu genel savından hareketle 4+4+ 4 kesintili zorunlu eğitimin ideolojik çözümlemesi yapılmıştır. Bunun için geçmişşten günümüze değişen zorunlu eğitim sisteminin tarihsel sürecine değinilerek bütüncül bir yapı oluşturulmuştur. Zorunlu eğitim sisteminin süresi ve kademelendirilmesinde etkili olan egemen gücün ideolojisini çözümlemek için hem içerik analizi hem de eleştirel söylem analizi yöntemleri kullanılarak tutarlı bulgu ve sonuçlara ulaşılmıştır. Bu çalışma kapsamında konu ile ilgili yapılmış araştırmalar, mevzuatlar ve gazeteler analiz edilmiştir. Sonuç olarak zorunlu eğitim sisteminde yapılan değişikliklerin ideolojik olduğu kanısına varılmıştır.
Hava kirletici emisyonlar temelli eko-verimlilik analizi

Sanayi Devrimi'nden bu yana insan faaliyetlerinin çevresel etkileri olağanüstü biçimde artmıştır. Çevre kalitesinin iyileştirilmesi için çevresel performansın doğru değerlendirilmesine güçlü biçimde gereksinim duyulmaktadır. Son yıllarda çevre üzerine olan tartışmalarda popüler hale gelen kavramlardan biri eko-verimlilik 'tir. Kavram, çevre üzerinde daha az etki yaratarak ve daha az doğal kaynak tüketerek daha fazla mal ve hizmet yaratılmasına işaret etmekte; bu yönüyle hem ekonomik hem ekolojik sorunları kapsamaktadır. Yaklaşım, karar vericilerin EV göstergelerini kullanarak değişimleri izlemelerine olanak sağladığı için sürdürülebilirlik değerlendirmelerinde bir araç olarak kullanılabilmektedir. Bu çalışmanın amacı, seçilmiş Avrupa Birliği ülkeleri ve ülke grupları ile Türkiye'nin çevresel performansını 1995 2011 dönemi için değerlendirmektir. EV hesaplamaları için hem ekonomik hem çevresel performans bilgileri gerekmektedir. Bu çalışmada, çevresel baskı göstergeleri olarak karbon monoksit, amonyak (NH3), metan olmayan organik bileşikler, azot oksitler, partikül madde (PM10), kükürt dioksit (SO2), karbondioksit (CO2) ve metan (CH4) emisyonları kullanılmıştır. Söz konusu göstergeler, göstergenin neden-sonuç ilişkilerine göre küresel ısınma, asit yağmurları, troposferik ozon oluşumu ve partikül madde oluşumu olmak üzere çevresel etki kategorilerine ayrılmış ve her bir kategori için eko-verimlilik oranları hesaplanmıştır. 2011'de en yüksek eko-verimlilik oranlarına sahip ülkeler, KI için Fransa (4,0 $/kg), İngiltere (3.67 $/kg) ve İspanya (3,59 $/kg); AY için İngiltere (40, 16 $/g), Almanya (38, 10 $/g) ve İtalya (33, 92 $/g); TO için Almanya (0,96 $/g), İngiltere (0,87 $/g) ve Fransa (0,82 $/g); PM için Almanya (1,46 $/g), İngiltere (1,45 $/g) ve Fransa (1,13 $/g) olarak belirlenmiştir. Tüm çevresel etki kategorileri için Polonya, Romanya ve Türkiye en düşük eko-verimlilik oranlarına sahip ülkelerdir. Türkiye, KI, AY ve TO için bu iki ülkeye göre daha iyi bir sonuç elde etmesine karşın PM için eko-verimlilik sıralamasında 0,29 $/g ile son sırada yer almaktadır.
La Transformation du logement a Istanbul comme l' indicateur de la transformation sociale et urbanie

Son yıllarda, İstanbul'un kentsel alanlarında yaşanan en dikkat çekici gelişmelerden biri toplumsal ve mekansal ayrışmanın yoğunlaşması olmuştur. Kentleşme ve kentlileşme süreci; konut mekanının ölçeğinin, içeriğinin ve sosyal anlamının da dönüştüğü bir süreç olarak önem kazanmaktadır. Çalışmanın ilk iki bölümünde, kent ve modernleşme kavramları tartışılarak, İstanbul ölçeğinde kentleşme ve kentlileşmenin gelişimi, konut biçimlerinin, Osmanlının son dönemlerinden 90'lı yıllara dek, gelenekselden moderne dönüşüm süreci sosyolojik ve mekansal anlamda ele alınmaktadır. Son bölümde ise, özellikle 80'li yıllardan sonra, İstanbul ölçeğinde, kentte yaşayanlar için bir statü aracı haline gelen konut biçimlerinin ve yerleşim alanlarının dönüşümü, kentsel ve sosyal ayrışma süreci çerçevesinde 'residence' tipi yaşam mekanları üzerinden değerlendirilmiştir. Bu çalışmada izlenen yol, özellikle üst ve orta sınıfın kendine yaratmaya çalıştığı yaşam alanları örneklerinden yola çıkarak, bu tarz yerleşimler çevresinde oluşturulmaya çalışılan 'yeni kent kimliği', 'yeni bir sivil toplum modeli', 'elitler cemaati' kavramlarını sorgulamak, bunu yaparken de bu tarz yerleşimlerin şehirdeki kamusal alanı nasıl dönüştürdüklerine ilişkin saptamalar yaparak, bu mekanları, İstanbul'da dünyadakinden farklı gelişen dinamikleriyle, kentsel ayrışımın hem nedeni hem sonucu olarak anlamaya çalışmak olacaktır.
Yerel yönetim birliklerinin yeniden yapılandırılması üzerine bir çözümleme

Bu tez çalışmasında, Türkiye'deki ve ulusüstü ölçekteki yerel yönetim birliklerini kavramsal, teorik, tarihsel, yasal açıdan ve alana yansımaları örnek olaylarla ele alınmıştır. Çalışmada kavram ve teorik yaklaşımlar açıklanmış, literatür taraması yapılmış, tüze düzenlemeleri incelenmiş, yerel yönetim birlikleri yerel ölçekte; Turhal Köylere Hizmet Götürme Birliği, Tokat-Turhal-Zile Pazar Katı Atık Yönetimi Hizmet Birliği, havza olarak Kelkit Havzası Kalkınma Hizmet Birliği, bölgesel ölçekte; Marmara Belediyeler Birliği, Edirne Saroz Körfezi Turizm Merkezi Alt Yapı Hizmet Birliği, ulusal ölçekte; Türkiye Belediyeler Birliği, Tarihi Kentler Birliği, ulusüstü; Birleşmiş Kentler ve Yerel Yönetimler Dünya Teşkilatı birliklerinin mekansal alana yansımaları örnek olay çalışmaları ile incelemeye çalışılmıştır. Yerel yönetim birlikleri, 19. yüzyıl ortalarında batı Avrupa'da yerel yönetimler alanında uygulanmaya başlandığı anlaşılmıştır. Ülkemizde Cumhuriyetin başlarında 1930 yılında uygulamaya konan 1580 sayılı Belediye Kanunu ile, gerçek anlamda yerel yönetim birlikleri yerel mekanda hizmet vermeye başlamışlardır. 1960 ve 1982 Anayasalarında yerel yönetim birlikleri yer aldığını görmekteyiz. Başlarda kırsal alana hizmet götürme birlikleri şeklinde yer alan birlikleşme, sonradan belediye birlikleri, sulama, çevre altyapı, katı atık, su üretimi ve dağıtımı ve turizm merkezleri alt yapı geliştirme hizmet birliği şekilleri ile devam etmiştir. 2005 yılında 5355 sayılı MİBK ile özel yasasına kavuşmuştur. 2011 yılında sulama birlikleri 6172 sayılı Sulama Birlikler Kanun düzenlemesiyle yerel yönetim birlikleri kapsamından çıkarılmıştır. 2012 yılına gelindiğinde, sayıları 1390'lara ulaşan yerel yönetim birlikleri, büyükşehir belediyelerini yeniden düzenleyen 6360 sayılı Yasa ile, büyükşehir belediyesi sınırları içerisinde kalan yerel yönetim birimlerinin tüzel kişiliklerini sonlandırmış, yerel yönetim birliklerin yarıdan fazlasının işlevlerini bu belediyelere aktarmıştır. Yerel yönetim birliklerini, yerel yönetim birimleri arasında, yerel ortak hizmetlerin yerine getirilmesi konularında, hizmet alanı ve nüfus yoğunluk ekonomik ölçeğini yakalamak, hizmetin etkin ve verimli gerçekleştirilmesi istemleri ve yerel yönetimlerin aralarında hiyerarşi, işbirliği, eşgüdümsel bir ilişkinin eksikliği, birlikleri oluşumunu zorunlu kılmaktadır. Yerel ortak hizmetlerinin yerine getirilmesinde asli görevli yerel yönetim birimlerinin yanında; ikincil, yatay örgüt konumundaki yerel yönetim birlikleri; örgütsel, yönetsel, mali yapı olarak, şu durumda fark edilirlikleri ve görünürlükleri düşük düzeyde gerçekleşmekte olduklarıdır.
Dünya'da su yönetimi özelleştirmeleri ve Türkiye'ye uygulanabilirliği

Su, yaratılışın ve yaşamın kaynağıdır... Vazgeçilemez, ikame edilemez... Bu değerli kaynağın kullanımında ve yönetiminde gerekli özen gösterilmediği taktirde, suyun gelecek nesillere sağlıklı olarak aktarılmasından söz edilemez. Dünya'daki herkesin suyu eşit koşullarda erişim ve kullanma hakkına sahip olması gerekliliği ve bu nedenle de yapılan her değişikliğin bu hak korunarak yapılması gerektiği vurgulanmalıdır. Sürdürülebilir kalkınmanın temelindeki en önemli ihtiyaçlardan birini oluşturan tatlı su arzı ve bu arzdaki kalite; ekonominin suya bakışını değiştirerek, onu piyasa malı haline getirmektedir. Bu noktada önem kazanan kaliteli ve sürdürülebilir su yönetiminde özel sektörün, daha başarılı olacağı düşüncesi küresel kuruluşlar ve şirketler tarafından bir öneri veya bazı noktalarda şart olarak ileri sürülmektedir. Mali yüklerin hükümet bütçesinden çıkarılması ihtiyacı, hizmet kalitesinin verimsizliği, hizmetin genişletilememesi, yönetimlerdeki yetersizlikler; su yönetiminde özelleştirmenin tercih edilmesinin temelini oluşturmaktadır. Su yönetiminde özelleştirmeler; farklı yöntemler kullanılarak dünyada gerçekleştirilirken buna bağlı sonuçlarda gözlemlenmektedir. Bu tezde, dünya'daki su yönetimi özelleştirme ve yönetim modellerinde, çeşitli ülke örnekleri incelenmiştir. Bu incelemelerde ülkelerdeki yasal düzenlemeler, kuruluşlar, fiyatlandırma, tarife düzenlemeleri, müşteri hizmetlerine yer verilirken dünya'nın su yönetiminde özelleştirmeye bakışı irdelenmiştir. Ülkemizin özelleştirmeye bakışındaki son durum ve su yönetiminde örneklem seçilen İstanbul ili örneğinde Türkiye'de su yönetimi yapılanmasına yer verilmektedir. Dünya'daki su konulu hukusal ve yönetimsel mevzuatlardaki son değişiklikler onun yönetimindeki yeni koşulları düzenlemektedir. Türkiye'nin Avrupa Birliği üyelik müzakerelerinde çevre konulu uyması gereken ön koşullardan birisi entegre havza yönetimidir. Ülkemizde su yönetiminde mevzuat değişiklikleriyle, kurumlar arasındaki diyalog eksikliği giderilmek istenmekte ve yeni kurulacak kurumlarla su yönetiminde etkinliğin ve verimliliğin arttırılması hedeflenmektedir. Bu çerçevede tezde, dünyadaki su yönetimi özelleştirme örneklerine ve sonuçlarına bakılmakta ve Türkiye'deki uygulanabilirliği incelenmektedir. Bu incelemelerde su hakkı temel alınarak, sonuç bölümündeki ülke incelemelerinde örneklem olan İngiltere, Fransa, Güney Kore durum analizi yapılmaktadır. Bu durum analizine göre; örneklem ülkelerin başarılı bulunan yönlerinin ülkemiz su yönetimine uygulanabilirliği analiz edilmektedir.
Kamu kurumlarında bilgi teknolojilerinin bilgi yönetiminde kullanılması

Tüm dünyada demokratikleşme, küreselleşme, yerelleşme, özelleştirme, gibi süreçlerin gelişmesi ile birlikte kamu yönetiminin rolü ve fonksiyonlarında da değişime gidilmesi düşüncesi, ülkemizin de gündemindeki önemli konulardan biridir. Bu anlamda kamu yönetimi reformu kapsamında, kamu yönetiminin küçültülmesi, kamu işletmelerinin özelleştirilmesi, hizmetlerin çoğunun yerel yönetimlere devri, sivil toplum kuruluşlarının hizmet sahalarının genişletilmesi, yönetime katılma ve yönetimde şeffaflığın sağlanması yönünde çalışmalar yapılmaktadır. Bu çalışmanın konusu ile de bağlantılı olan 1980'den sonraki süreç, hızlı bir değişim ve yeniden yapılanma niteliğindedir. Bu tarihten itibaren tüm dünyada olduğu gibi Türkiye'de de birçok alanda değişimler yaşanmış, dışa açılma ve serbestleşme akımlarından ülkemiz de etkilenmiştir. Ancak yapılan çalışmalarda genellikle bir mevzuat oluşturma ve rapor hazırlama çabalarından öteye gidilememiştir. Özellikle 1990'lı yıllardan itibaren ise kamu yönetimi sorunlarını çözümü konusunda bilişim teknolojileri de tartışılmaya başlanmıştır. Bu durum özellikle, teknoloji kullanımının kamu yönetiminde yaşanan sorunları belli ölçüde giderebileceği yönündeki tartışmalarla önem kazanmıştır.
Belediye iktisadi teşebbüslerinin özelleştirilmesi: İstanbul Deniz Otobüsleri A. Ş. örneği

1970'li yılların sonlarında etkisini artıran ekonomik kriz ile gelişmiş ülkelerde kamu hizmetlerinin sunum yöntemleri sorgulanmaya başlanmış kamu idaresinin teorisyenler ve uygulayan birimlerce yeniden ele alınmasını sağlamıştır. Kapitalist sistemin, 1970'li yılların sonlarında etkisini artıran ekonomik krizden çıkış yolu olarak gördüğü neo-liberal politikalar, bu tarihten sonra başta gelişmiş ülkelerde ve ardından gelişmekte olan diğer ülkelerle birlikte ülkemizde de uygulanmaya başlanmıştır. Dünya ekonomisinde yaşanan gelişmelere kayıtsız kalmayan Türkiye'de Neo-liberal politikaların etkinliğini artırmasıyla birlikte yerel hizmetlerin sunulmasında da değişiklikler yaşanmaya başlanmış, yerel idareler halkın ihtiyaçlarını etkin ve verimli bir biçimde yerine getirebilmek için yeni hizmet araç ve teknikleri bulma ve geliştirme gayreti içine girmişlerdir. Özelleştirme olgusunun dünyanın gündeminde yer aldığı bu dönemde, Türkiye'de de yerel hizmetlerin sunumunda özel sektör kuruluş ve yöntemlerinden yararlanma yoluna gidilmiştir. Kamu hizmetlerinin sunumunda verimlilik ve etkililiği en üst seviyeye çıkarma amacıyla yola çıkan belediyelerimiz, kamu sektörü içinde özel sektör olmanın vermiş olduğu avantajlardan yararlanmak istemişlerdir. Yerel hizmet sunucusu belediyeler, özel sektör statüsünden yararlanmak, bazı kamu hizmetlerini daha etkin ve verimli yerine getirmek amacı ile kamu hukukunun ve bürokrasinin katı kurallarından ve hantal yapısından kurtulmak için ekonomik girişimlerini belediye iktisadi teşebbüsleri kurma yolunu tercih ederek yerine getirmişlerdir. Bu ekonomik gelişmeler göz önüne alınarak bu tez çalışmasında belediyelerin ekonomik girişimlerinin bir sonucu olarak doğan belediye iktisadi teşebbüsleri detaylı olarak tanıtılmış, kuruluş itibariyle bir belediye iktisadi teşebbüsü olan İstanbul Deniz Otobüsleri AŞ'nin 2011 yılında satılarak özelleştirilmesinin analizi yapılarak sonuçları ortaya konulmaya çalışılmıştır.