turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuklarda ayrılık kaygısı ile anne-babanın ayrılık kaygısı ve ebeveynliğe yönelik tutumları

Bu araştırmada çocukların ayrılık kaygısı ile anne babalarının ayrılık kaygısı ve ebeveynliğe yönelik tutumları arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır.. Bu amaçla Ankara ilinde ikamet eden 467 anne babaya ulaşılmıştır. Araştırmada çocukların ayrılık kaygısı düzeylerinin belirlenmesi amacıyla Teze ve Arslan (2016) tarafından Türkçe'ye uyarlanan 'Ayrılık Kaygısı Değerlendirme Ölçeği - Ebeveyn Formu' alt ölçekleri olan 'Yalnız Kalma Korkusu' ve 'Terk Edilme Korkusu' uygulanmıştır. Anne babaların ayrılık kaygıları ise Diriöz ve arkadaşları (2011) tarafından Türkçe'ye uyarlanan 'Yetişkin Ayrılık Anksiyetesi Anketi' ve ebeveynliğe yönelik tutumlarını belirlemek amacıyla da Seçer ve diğerleri (2008) tarafından Türkçe'ye uyarlanan 'Ebeveynliğe Yönelik Tutum Ölçeği' kullanılmıştır. Katılımcılara ilişkin demografik bilgilerin elde edilmesi amacıyla araştırmacı tarafından geliştirilen 'Kişisel Bilgi Formu' kullanılmıştır. Yalnız kalma korkusu ve terk edilme korkusu yüksek olan çocukların hem annelerinin hem de babalarının ayrılık kaygıları yüksek bulunmuştur. 'Yalnız kalma korkusu' yüksek olan çocukların annelerinin ebeveynliğe yönelik tutumları yalnız kalma korkusu düşük olan çocukların annelerine kıyasla daha düşük bulunmuştur. Araştırmadan elde edilen bulgulara göre yalnız kalma korkusu yüksek çocukların anne ve babalarının ebeveynlikten aldıkları doyum düşüktür. Terk edilme korkusu yüksek olan çocukların annelerinin ebeveynliğe yönelik genel tutum ve ilgilerinin de düşük olduğu gözlenmiştir. Ancak yalnız kalma korkusu yüksek ve düşük olan çocukların annelerinin, ebeveynliğe ilişkin öz yeterlik düzeyleri ve ebeveynliğe yönelik ilgi düzeyleri farklı bulunmamıştır. Bireysel ve eğitsel niteliklere bakıldığında çocuklarda terk edilme korkusu, yaşa göre manidar olarak farklılık göstermektedir. Ailelerin sahip olduğu çocuk sayısı değerlendirildiğinde tek çocuk sahibi ailelerdeki çocukların terk edilme korkusu, 2 ve daha fazla çocuğa sahip ailelere kıyasla daha yüksektir.
Migren atakları ile öfke ve kaygı durumları arasındaki ilişki

Araştırmanın amacı migren atakları ile öfke ve kaygı durumları arasındaki ilişkiyi incelemektir. Araştırmanın örneklemi, Nöroloji baş ağrısı polikliniğine başvuran migren tanısı almış 89 kişiden oluşmaktadır. Çalışmamıza katılan kişiler gönülülük ilkesiyle katılmışlardır. Araştırmanın verileri ''Durumluluk-Süreklilik Kaygı Envanteri'', '' Sürekli Öfke ve Öfke ifade Tarzı Ölçeği'', '' Midas Ölçeği'' ve araştırmacı tarafından hazırlanan demografik veri formu ile toplanmıştır. Çalışmadaki veriler SPSS For Windows 15.00 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistiksel yöntemler kullanılmıştır. Ölçek puanları arasındaki ilişkiyi incelemek için Pearson Korelasyon analizi, bağımsız t-test, tek yönlü anova uygulanmıştır. Araştırma bulgularına göre, migren tanılı kişilerin içe tutulan öfke arttıkça migren atağı artmaktadır. Bir diğer yandan dışa vurulan öfke ile migren atakları arasında olumsuz bir korelasyon bulunmaktadır. Kontrol altına alınmış öfke ile migren atakları ise ilişkisel yönden pozitif bir ilişkiye sahiptirler. Fakat anlamlılık için kuvvetli bir korelasyona sahip değillerdir. Süreklilik kaygı ile içe tutulan öfke anlamlı ama güçlü olmayan bir ilişki içersindedirler. Durumluluk kaygı-içe tutulan öfke ilişkisi ise çok kuvvetli bir korelasyona sahiptir. Dışa vurulan öfke ile kaygı istatistiki olarak anlamlı ama güçlü olmayan ilişiki içerisindedirler. Migren atakları ile kaygı arasındaki korelasyonel durum kuvvetli bir anlamlılık oluşturmamaktadır. Cinsiyet ve migren atakları arasında ise anlamlı bir farklılık mevcut değildir. Eğitim seviyesi ile migren atakları arasında anlamlı bir fark bulunmamaktadır. Baş ağrı süresi kaygı ilişkisi açısından aralarında olumsuz yönde bir ilişki vardır. Sahip olunan baş ağrısı süresi arttıkça öfke azalmaktadır.
Baba katılımının ebeveyn tutumu, bağlanma stili ve çift uyumu açısından incelenmesi

Bu çalışmanın amacı baba katılımını ebeveyn tutumları, bağlanma stilleri ve çift uyumu açısından incelemektir. Bu amaçla okul öncesi çocuğa sahip 303 babaya Baba Katılım Ölçeği, Ebeveyn Tutum Ölçeği, Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri ve Çift Uyum Ölçeği uygulanmıştır. Çalışmanın sonuçlarına göre yüksek düzeyde demokratik ebeveyn tutumuna sahip babaların, tüm baba katılım puan ortalamaları daha yüksektir. Düşük düzeyde otoriter tutuma sahip olmak da ilgi ve yakınlık boyutundaki katılımı arttırmaktadır. Yüksek düzeyde aşırı koruyucu ebeveyn tutumuna sahip olmak, baba katılımı toplam puanlarında ve özellikle ilgi ve yakınlık boyutunda daha fazla katılım sağlamayı getirmektedir. Çift uyumunun bazı boyutlarının ebeveyn tutumları ve baba katılımı arasındaki bazı ilişkilerde biçimlendirici rolü olduğu görülmektedir. Yanı sıra bağlanma stilleri ve baba katılımı arasındaki bazı ilişkilerde de çift uyumunun bazı boyutlarının biçimlendirici rolünden bahsedilebilmektedir. Çalışmanın sonuçları daha önceki çalışmaların sonuçları ile karşılaştırılmıştır.
Alkol ve madde kullanım bozukluğu olan bireylerin bilişsel esneklik ve tedavi motivasyonu arasındaki ilişkinin incelenmesi

Alkol ve madde kullanım bozukluğu olan bireylerin bilişsel esneklikleri ve tedavi motivasyonları arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmaktadır. Araştırma Mart 2021 - Temmuz 2021 tarihleri arasında NP İstanbul Beyin Hastanesinde DSM-V tanı ölçütlerine göre alkol ve/veya madde kullanım bozukluğu tanısı alan 50 erkek katılımcı ile yürütülmüştür. Çalışmaya katılan hastalara Sosyodemografik Veri Formu, Bilişsel Esneklik Envanteri ve Tedavi Motivasyon Ölçeği bireysel görüşme yapılarak uygulanmıştır. Araştırma verileri SPSS 22.0 programı kullanılarak analiz edilmiş; parametrik olmayan testlerden yararlanılmıştır. Araştırmaya katılan katılımcıların bilişsel esneklik düzeyleri yüksek bulunurken, içsel motivasyonlarının dışsal motivasyonlarına göre anlamlı şekilde yüksek bulunduğu saptanmıştır. Hastaların bilişsel esneklik düzeyleri ile genel tedavi motivasyonları, içsel motivasyon, dışsal motivasyon, kişiler arası yardım arama ve tedaviye güvensizlikleri ile ilgili anlamlı bir ilişkiye rastlanılmamıştır. Tedavi motivasyonunu etkileyecek bilişsel esneklik ile ilgili olduğu düşünülen diğer yürütücü işlevlerin birlikte incelenmesi önerilmektedir.
Kendini sansürleyici görev türünün ve etkileşim çiftlerinin beyin fırtınasında yaratıcılığa etkisi

Günlük yaşamda endüstri, eğitim, reklam ve sağlık gibi pek çok alanda yeni programların ve ürünlerin geliştirilmesinde yaratıcı düşüncelere ihtiyaç duyulmaktadır. Beyin fırtınası tekniği temelde kişilerde ve gruplarda yaratıcılığı arttırmayı hedeflemektedir. Bu teknik eleştiri olmadan akla gelen çok sayıda düşünceyi üretme ve bu düşünceleri birleştirmeye dayanmaktadır. Beyin fırtınasında özgün düşünce üretiminiveya yaratıcılığı olumlu ya da olumsuz yönde etkileyen faktörlerin belirlenmesine yönelik birçok çalışma bulunmaktadır. Beyin fırtınasında yaratıcılığı olumsuz etkileyen pek çok faktör bulunmaktadır. Kendini sansürleme ve etkileşim kaygısı da bunlar arasındadır. Bununla birlikte bu iki faktör geçmişşte ayrı olarak incelenmemiş ve etkileşim kaygısının temelinde kendinisansürleme olduğu iddia edilmiştir. Ayrıca bu iki faktörün yaratıcılığı hangi yolla etkilediği bilinmemektedir. Bu sorunları aydınlatmak için düzenlenen araştırmada kendini sansürleme ve etkileşim kaygısının yaratıcı düşünce üretimi üzerindeki etkisi incelenmiştir. Araştırma iki deneyden oluşmaktadır. İlk deneyde, kendini sansürleme isteği beyin fırtınası problemi manipüle edilerek değerlendirilmiştir. Beyin fırtınasıproblemleri: kadın cinayetlerini ve kadına yönelik şiddeti önlemek, aile üyeleri arasındaki iletişimi arttırmak ve eşlerin daha mutlu ve uyumlu olması olarak belirlenmiştir. Katılımcılar seçkisiz bir şekilde eşleştirilmiş ve partnerleriyle birlikte kendilerine verilen beyin fırtınası problemi hakkında düşünce üretmişlerdir. Etkileşimkaygısını manipüle etmek amacıyla iki kişilik gruplar oluşturulmuş ve katılımcıların düşüncelerini partneriyle paylaşması istenmiştir. Bu çalışmada problem türünün özgün, esnek ve derin düşünce üzerindeki etkisi anlamlıdır. Şiddet koşulundaki katılımcılar, diğer koşuldaki katılımcılara oranla daha az düşünce üretmiştir. Bununla birlikte yaratıcılık ile sansürleme arasındaki ilişkiye esneklik ve derin düşünme aracılık etmektedir. Etkileşim kaygısının özgün, esnek ve derin düşünme üzerinde anlamlı bir etkisi bulunamamıştır. Benzer bir yöntemle hazırlanan ikinci deneyde, ilk deneyde yer alan eşler arasındaki uyum konusu araştırmaya dahil edilmemiştir. Ayrıca etkileşim kaygısıdeğişkenine kız-kız grubu eklenmiştir. Sonuçlar ilk deney ile tutarlıdır. Buna göre şiddetkoşulundaki katılımcılar kendilerini anlamlı bir şekilde daha fazla sansürlemiş ve sonuçta daha az düşünce üretmiştir. Buna ek olarak, yaratıcılık ile sansürlemearasındaki ilişkiye esnek ve derin düşünmenin kısmi olarak aracılık ettiği görülmüştür. Öte yandan, grupların aynı ya da farklı cinsiyetlerden oluşması yaratıcılık üzerinde anlamlı bir değişime yol açmamıştır. Elde edilen bulgular, literatürde kendinisansürleme isteği ile ilgili açıklamalar ve düşünceleri yazılı ya da sözlü olarak ifade etmenin kaygı düzeyinde farklılığa yol açması ile açıklanmıştır.
The effectiveness of source monitoring training in reducing halo effect and negativity bias in a performance appraisal setting

Performans değerlendirme hem iş dünyasında hem de eğitim kurumlarında düzenli olarak uygulanan bir süreçtir. Ancak, performans değerlendirme sürecinde yaygın olarak görülen çeşitli değerlendirici hataları performans değerlendirmelerinin sonuçlarının kullanılabilirliğini düşürmektedir. Bu çalışmanın amacı kaynak monitör etme eğitiminin hale ve olumsuzluk etkisini düşürmede ne kadar etkili olduğunu incelemektir. Bu çalışma için hazırlanmış deneysel ortamda 126 katılımcı bir öğretim üyesinin yıl boyunca videoya çekilmiş çeşitli davranışlarını izlediler. Videoyu seyrettikten sonra deney grubundaki katılımcılar hafızalarını nasıl kullanacakları konusunda bilgi veren kaynak monitör etme eğitimi yönergelerini aldılar. Böylece aşinalık duygularıyla hafızalarındaki detaylı bilgileri ayırt etmeyi, ve yargılarını sadece hafızalarındaki spesifik olaylara dayandırmayı öğrendiler. Böylece aşinalık duyguları yerine hatırlayabildikleri spesifik davranış göstergelerine odaklandılar. Sonuçlar kaynak monitör etme eğitiminin hale ve negatiflik etkisini başarılı bir şekilde düşürdüğünü ve performans değerlendirmelerinin doğruluğunu arttırdığını gösterdi. Katılımcılara videoda gerçekleşen ve gerçekleşmeyen olaylar soruldu ve bu olayları videoda gözlemleyip gözlemlemedikleri tanıma ölçeği aracılığıyla soruldu. Tanıma ölçeğinin gösterdiğine göre eğitimi almış olan katılımcılar olayların olup olmadığını kontrol grubu katılımcılarına göre daha iyi ayırt ettiler. Performans değerlendirmelerindeki bu gelişim spesifik hafızalara dayandırılan yargılardan dolayı ortaya çıktı. Sonuçların gösterdiğine göre kaynak monitör etme eğitimi performans değerlendirme süreçleri için uygulamaya değer ve doğruluğu arttırıcı etkili bir yöntemdir.
Üniversiteli sporcu öğrencilerin sporda, motivasyon düzeyleri ve stresle başa çıkma yöntemlerinin incelenmesi

Bu araştırmada, beden eğitimi ve spor yüksek okulu sporcu öğrencilerin, motivasyon düzeylerinin, sporda, stresle başa çıkma yöntemlerini, farklı değişkenler açısından incelemek amacı ile yapılmıştır. Bu araştırmada, tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmanın evreni 2013- 2014 eğitim-öğretim yılında Ankara ili üniversitelerinde, BESYO'da öğrenim gören sporcu öğrencilerden oluşmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise, BESYO'da öğrenim gören random yöntemi ile seçilmiş olan, toplam 380 kişi sporcu öğrenci oluşmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak, araştırmacı tarafından hazırlanmış kişisel bilgi formuna ek olarak, Özbay (1993) tarafından Amerika Birleşik Devletlerinde üniversitede öğrenim gören yabancı uyruklu öğrencilere yönelik geliştirilmiş olan 'Stresle Başa Çıkma Yolları Ölçeğidir'. Özbay & Şahin (1997) tarafından testin Türkçe uyarlaması yapılmıştır. 'Spora Özgü Başarı Motivasyon Ölçeği', Wills tarafından (1982) geliştirilmiş ve kullanıma sunulmuştur. Ölçeğin Türkçe geçerlilik ve güvenilirlik çalışmaları Tiryaki ve Gödelek (1997) tarafından gerçekleştirilmiştir. Karşılaştırmaları yapmak için Independent t test, Mann Whitnet U testi, OneWayAnova ve Kruskal Wallis H testleri uygulanmıştır. Katılımcılara ait demografik bilgilerin dağılımlarını belirlemek için ise frekans analizinden yararlanılmıştır. Ayrıca ölçek ortalamalarının ve standart sapmalarının belirlenmesinde de tanımlayıcı istatistiklerden yararlanılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre, üniversiteli sporcu öğrencilerin sporda motivasyon düzeyleri ve stresle başa çıkma yöntemleri arasında pozitif yönde doğrusal ilişki bulunmuştur. Ayrıca sporcuların akademik başarıları ile sportif başarı düzeyleri arasında anlamlı bir ilişkiye rastlanmamıştır. Takım ya da ferdi spor branşları ile ilgilenme, amatör ya da profesyonel olarak spor yapma ve cinsiyet değişkenleri açısından istatistiksel anlamda anlamlı bir farklılığa rastlanmamıştır. Futbol, voleybol, basketbol, takvando ve atletizm branşlarına özgü olarak amatör ya da profesyonel olma ve cinsiyet değişkenleri açısından sportif başarı motivasyonu ve stresle başa çıkma düzeyleri arasında istatistiksel anlamda bir farklılık gözlemlenmemiştir. Sonuç olarak, sportif başarı motivasyonu ve stresle başa çıkma yöntemlerinin sportif başarı ve performans üzerine pozitif yönde olumlu etkilerinin olduğu söylenebilir. Bu bağlamda sporcu motivasyonu, sporcularda yüksek tutulması gereken önemli psikolojik faktörlerden birisi olarak karşımıza çıkmaktadır. Özellikle sporcuların stresle başa çıkma stratejilerini belirlemede motivasyonun önemli bir etkiye sahib olduğu söylenebilir. Akademik başarının psikolojik performansa etkisi konusunda ise hem motivasyonel hem de strese bağlı olarak söz sahibi bir konuma sahip olmadığı düşünülmektedir. Cinsiyet ve statüsel açıdan ise herhangi bir farklılıktan söz etmenin mümkün olmadığı araştırmamızda hem motivasyonel hem de stresle başa çıkma konusunda bir farklılık gözlemlenmemiş olup etkin bir yapıya sahip olmadığı söylenebilir.
Memory functions of co-speech gestures for child and adult speakers in spatial descriptions

Mimikler, konuşma sırasında mekansal bilgiyi hafızada tutmaya yardımcı oluyor mu? Bu tez, konuşma sırasında kullanılan mimik hareketlerinin, hafızada bilgi tutmaya yardımcı olup olmadığını çocuklarda ve yetişkinlerde karşılaştırmalı olarak araştırmayı hedeflemiştir. 28 yetişkin ve 25 çocuk katılımcıdan bir bilgisayar yardımıyla çeşitli hareketler seyretmeleri istenmiştir. Daha sonra gördüklerini yetişkin bir dinleyiciye, 3 farklı durumda anlatmaları istenmiştir. İlk durumda, izledikleri filmden hatırlatıcı herhangi bir resim önlerinde yoktu. İkinci durumda izledikleri filmden bir resmi sadece kendileri görebiliyordu. Üçüncü durumda ise, bu resmi hem kendileri hem de dinleyici görebiliyordu. Eğer çocuklar, mekansal bilgiyi hafızada tutmak için mimikleri yetişkinlerden daha fazla kullansalar, resmi gördükleri durumlarda görmedikleri duruma göre daha fazla mimik kullanırlar. Ancak bu çalışmanın sonuçları bu hipotezi desteklememiştir. Konuşma içeriği ya da mimik hareketleri hem çocuklarda hem yetişkinlerde durumlar arasında farklılık göstermemiştir. Hafızada bilgi tutma mimik hareketlerinin başlıca görevi olmayabilir. Bu çalışmanın bulguları göstermiştir ki, mimik hareketlerinin çocuklar ve yetişkinler için birbirine benzer ya da birbirinden farklı daha başka görevleri de bulunabilir. Her iki grup da resim dinleyici tarafından görülebilen durumlarda daha fazla işaret mimiği kullanmıştır. Bu da çocukların, yetişkinlerin bakış açısını anlayabildiğini gösterir. Son olarak, yetişkinler, çocuklardan daha fazla mimik hareketi kullanmıştır. Bu durumunda, mimiklerin karmaşık mekansal bilgiyi organize etmek için kullanabileceğine dair bir bulgu olabilir.
Sosyal medyada sergilenen olumlu yahut olumsuz tutumların sosyal kimlik ile ilişkisi

Çalışmamızda sosyal medyayı aktif kullananların, sosyal medyada olumsuz tutum sergileyenlerin ve kendini yakın hissettiği sosyal kimlik/grup hakkındaki tartışmalara farklı şekillerde yaklaşım sergileyenlerin sosyal kimlik aidiyet özellikleri incelenmiştir. Çalışmamız, bireyliğin yitimi kuramı, sosyal kimlik kuramı, bireyliğin yitimi etkisinde sosyal kimlik kuramı ve bilgisayar aracılı iletişim kuramları çerçevesinde yürütülmüştür. Konu, politik ve futbol ilişkili gündem ve tartışmalara katılan kişi ve gruplardan elde edilen verilerle incelenmiştir. Toplam katılımcı sayısı 351'dir. Katılımcıların büyük çoğunluğu 18-40 yaş aralığındadır. Tüm katılımcıların %63,85'i erkek, %36,15'i kadındır. İlk olarak sosyal medya kullanan ve bu platformda çok sayıda takipçisi olan beş kişi ile mülakatlar yapılmıştır. Açık uçlu sorular, sosyal kimlik ölçeği ve demografik bilgi ölçeği ile oluşturulan batarya ile sosyal medya platformları olan Facebook ve Twitter kullanıcılarına ulaşılarak diğer veriler elde edilmiştir. Açık uçlu sorular ve sosyal kimlik ölçeğinden elde edilen veriler SPSS programı yardımıyla bağımsız örneklemlerde ortalamanın farkı T Testi ve tek yönlü varyans analizi kullanılarak incelenmiştir. Sosyal medyayı aktif biçimde kullanma ile güçlü sosyal kimliğe sahip olma arasında bir ilişki bulunmamıştır. Sosyal medyada diğerlerine karşı negatif tutum sergileme ile güçlü sosyal kimliğe sahip olma arasında ilişki bulunmuştur. Sosyal kimlik aidiyeti güçlü olan insanlar diğerlerine karşı daha az toleranslıdır. Diğer grup/kimlikler ile etkileşim/tartışmalara katılanların sergilediği savunma ve yakınlaştırma tutumlarını sergileyenler ile güçlü sosyal kimliğe sahip olma arasında kısmen ilişki bulunmuştur. Sosyal medya kullanıcıları, tartışmalar esnasında kendilerini ait oldukları gruba daha yakın hissetmektedirler.
Recognition memory of visual objects: the effect of humor and relatedness of associated texts

Bu çalışma, metin türünün ve ilintililiğin bu metinlerle bağlantılı olan görsel nesnelerin hafızası üzerindeki etkilerini ve olası etkileşimlerini tanıma belleği ve çevrim-içi göz-izleme yöntemleri kullanarak araştırmaktadır. Katılımcılar nesne ve metin çiftlerini incelerken göz hareketleri kaydedildikten sonra görsel nesneler için anlık ve gecikmeli (2 hafta sonra) tanıma belleği testlerine katıldılar. Tanıma belleği sonuçları daha önceden literatürde var olan 'mizah etkisi'ni tekrarladı, başka bir deyişle mizahi metinlerle bağlantılı nesneler olumlu ve nötr metinlerle bağlantılı nesnelere göre daha az tanındı. İlintililiğin bir etkisi yoktu. Ayrıca, etkileşim de yoktu. Göz-izleme sonuçları, tanıma belleği sonuçları ile aynı doğrultuda metin türünün etkisini doğruladı, yani çalışma evresinde daha uzun süre bakılan nesnelerin test evresinde daha iyi tanındığını belirten dikkat hipotezini destekledi. Tanımanın aksine, göz-izleme sonuçları varsayıldığı üzere mizah ve ilintililik arasında bir etkileşim olduğunu gösterdi: mizahi metinlerle ilintili olan nesnelere daha uzun süre bakılırken ve bu nesneler metin ve nesne arasında daha fazla geçişe sebep olurken, mizahi metinlerle ilintili olmayan nesnelere daha kısa süre bakıldı ve bu nesneler metin ve nesne arasında daha az geçişe sebep oldu. Bu yapı diğer metin türleri için gözlemlenmedi. Bu bulgu, ilintili ve ilintisiz mizahi metinlerle bağlantılı nesnelerde dikkat farklılıklarının mevcut olduğunu ancak muhtemelen anlamsal ilişkinin yeterince belirgin olmamasından dolayı bu farklılıkların tanıma belleğine yansımadıklarını önermektedir. Bu çalışma ayrıca davranışsal performans ölçümlerinin çevrim-içi ölçümlerle nasıl tamamlanabildiğini de göstermektedir.
İlköğretim öğrencilerinin psikolojik uyumlarının incelenmesi: Süleymaniye il örneği

Bu araştırma, Kuzey Irak Bölgesel Yönetimindeki ilköğretim okullarında okuyan öğrencilerin psikolojik uyumlarının ne olduğunu ve psikolojik uyumlarının devam ettikleri okul türü, cinsiyet, yaş, anne ve babanın öğrenim düzeyi, anne ve babanın çalışma durumu ve ailenin aylık geliri değişkenlerine göre farklılık olup olmadığını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Betimsel tarama modelinde gerçekleştirilen bu araştırmanın örneklemini Irak'ın Süleymaniye kentinin ilköğretim okullarında 2015- 2016 akademik yılında öğrenim gören ve uygun örnekleme yöntemiyle seçilen 12-14 yaş arası 260 öğrenci oluşturmaktadır. Nicel veri toplama araçlarının kullanıldığı bu araştırmada veri toplamak amacıyla araştırmacı tarafından öğrencilerin sosyo-demografik bilgilerini elde etmeye yönelik hazırlanan Kişisel Bilgi Formu ve öğrencilerin psikolojik uyumlarını tespit etmek amacıyla yine araştırmacı tarafından geliştirilen 28 madde ve üç faktörden oluşan likert tipi İlköğretim Öğrencileri Psikolojik Uyum Ölçeği kullanılmıştır. Araştırma sonucunda elde eilen verilerin analizinde yüzde, frekans, ortalama, standart sapma, minimum ve maksimum değerler, açımlayıcı faktör analizi, güvenirlik testi, varyans, parametrik testlerden t-testi, tek yönlü varyans analizi ve homojenite testi ile post-hoc testlerinden Tukey testi kullanılmıştır. Araştırmada elde edilen sonuçlar şu şekildedir: Bulgular, İlköğretim Öğrencileri Psikolojik Uyum Ölçeğinin güvenirliği yüksek, geçerli bir test olduğunu göstermektedir. Elde edilen veriler, hem ölçeğin toplam puan ortalamaları düzeyinde hem de her bir alt ölçeğin ortalama puanları düzeyinde öğrencilerin psikolojik uyumlarının iyi düzeyde olduğunu göstermektedir. İlköğretim öğrencilerinin cinsiyetleri ile psikolojik uyumları arasında anlamlı bir farklılık bulunmaktadır. Söz konusu farklılığın kızların lehine olduğu görülmektedir. Öğrencilerin psikolojik uyumları ile yaşları arasında istatiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Yaş küçüldükçe öğrencilerin psikolojik uyum ölçeği puanlarında aldıkları puan artmaktadır. Bulgular, hem babaların hem de annelerin öğrenim durumlarının öğrecilerin psikolojik uyumlarını etkileyen bir değişken olmadığını göstermektedir. Benzer şekilde ilköğretim öğrencilerinin devam ettikleri okul türü ile psikolojik uyumları arasında anlamlı bir farklılık bulunmamaktadır. Elde edilen veriler, ailelerinin aylık gelir durumlarının öğrecilerin psikolojik uyumlarını etkileyen bir değişken olmadığını göstermektedir. Ekonomik sıkıntıların öğrencilerin psikoljik uyumları üzerinde olumsuz bir etkisinin olmadığının bulgulanması dikkat çekici ve önemlidir.
Sağlıklı Bireylerde Kendilik ve Duygudurum İlişkisi

Kendilik Psikolojisi, ortaya çıktığında narsisizmi açıklamaya yönelik görülse de günümüzde tüm psikopatolojiye açıklama getireceği düşünülmektedir. Kendilik, kişinin dünyayı algılayış biçimleri ve buna karşı tepkilerinin çekirdeğidir. Bu çalışmanın amacı da, psikiyatrik tanı almamış bireylerde, kendilik ile duygudurum arasında ilişki olup olmadığının incelenmesidir. Araştırmanın beklentisi, kendilik ile duygudurum arasında negatif yönlü ilişki olmasıdır. Katılımcılara Sosyodemografik Veri Formu dağıtıldıktan sonra Duyguduurm Bozuklukları Ölçeği ve Kendilik Psikolojisi Envanteri verilmiştir. Bulgulara göre; kendilik ile duygudurum arasında negatif yönlü ve anlamlı ilişki olduğu (r=-0.357, p<0,05) ve Kendilik Psikolojisinin, duygudurum üzerinde anlamlı bir yordayıcı olduğu tespit edilmiştir. Sonuçlar literatür incelenerek tartışılmıştır ve bu alanda çalışmaların az olması sebebiyle bu konunun çalışılmaya açık olduğu düşünülmüştür.