turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yakın ve uzak mesafe ilişkilerinde yetişkin bağlanması ve algılanan ilişki değeri arasındaki ilişkiler: Otobiyografik anıların işlevleri

Bu araştırma kapsamında, uzak mesafe ilişkisi ve yakın mesafe ilişkisi olarak yürütülen romantik ilişkilerde çiftler arasındaki uzaklık bağlamındakişilerin yetişkinlikteki bağlanma yönelimleri ve algılanan ilişki değeri arasındaki ilişkide otobiyografik anı özellikleri ve işlevlerinin rollerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda tamamı şu anda bir romantik ilişki sürmekte olan uzak mesafe ilişkisi ve yakın mesafe ilişkisisürdüren kadın (N = 128) ve erkeklerden (N = 84) oluşan 212 kişilik bir örnekleme ulaşılmıştır. Katılımcıların 87'si uzak mesafe ilişkisi, 125'i ise yakın mesafe ilişkisi formunda romantik ilişkilerini sürdürmektedir. Katılımcılara sırasıyla Kişisel Bilgi Formu, Otobiyografik Anılar-Duygusal Çağrışım Formu, Otobiyografik Bellek Özellikleri Ölçeği, Otobiyografik Anı Özellikleri Ölçeği, Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri-II ve Uzak Mesafe İlişkisiEndeksi uygulanmıştır. Veriler internet üzerinden toplanmıştır. Yapılan analizler sonucunda, tüm gruplar için bağlanma kaçınması ve kaygısı arttığındaalgılanan ilişki değerinin düştüğü görülmüştür. Uzak ve yakın mesafegruplarında bağlanma kaçınmasının arttığında algılanan ilişki değerinin düştüğü ve otobiyografik anının yakınlık işlevinin etkisi bu ilişkide aracı rol oynadığı bulunmuştur. Araştırma romantik ilişkilerde partnerler arası mesafefarklılığının bağlanma kuramı çerçevesinde algılanan ilişki değeri ile ilişkisini incelemektedir. İncelenen bu ilişkiye partner ile yaşantılanan otobiyografik anıvözellikleri ve işlevlerini dahil edilerek uzak ve yakın mesafe ilişkilerine yeni bir bakış açısı sunulacağı ve bu yönde literatüre katkı sağlayacağı düşünülmektedir.
Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu tanısı almış çocuklarda duyu bütünleme bozukluğu üzerine bir inceleme

Bu çalışmanın temel amacı, Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu tanısı almış çocukların aynı zamanda Duyu Bütünleme Bozukluğu'na sahip olup olmadığını araştırmaktır. DEHB'li çocukların duyu bütünleme profiline bakılarak, eğer Duyu Bütünleme Bozukluğu var ise hangi duyusal sistem ya da sistemlerinde problem ile karşılaşıldığını incelemektir. Ayrıca bu çalışma hangi duyusal problemlerin, hangi ortamlarda daha fazla fark edildiğini gösterecektir. DEHB ve DBB Türkiye'de, farklı bağlamlarda ilgili akademik yazında ayrı ayrı ele alınmış olmasına rağmen birbirleri ile olan ilişkisi incelenmemiştir. Bu amaçla geliştirilen araştırma modeli ilgili akademik yazında ilk defa önerilip test edileceğinden özgün bir değer ortaya koymaktadır. Araştırma yöntemi kapsamında DEHB tanısı ile duyu profilleri arasında ilişki olup olmadığının tespitinde çapraz tablolardaki beklenen değer yeterliğine göre Ki-kare ya da Fisher's Exact Test kullanılmıştır. Araştırma sonuçları, DEHB tanısı ile bazı duyusal problemler arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişkinin varlığını ortaya koymaktadır.
Bipolar bozukluğu olan bireylerde kişilik özellikleri ile stresle başa çıkma tutumları ilişkisinin incelenmesi ve bipolar bozukluğu olmayan bireyler ile karşılaştırılması

Araştırmanın amacı; bipolar bozukluğu olan bireylerde kişilik özellikleriyle başa çıkma tutumları arasındaki ilişkinin belirlenmesi ve karşılaştırma grubu ile karşılaştırılmasıdır. Örneklem iki gruptan oluşmaktadır. Araştırma grubu; bir duygudurum merkezinde ayakta tedavisi sürmekte olan 100 kişidir. Karşılaştırma grubu; araştırma grubunun yaş, eğitim durumu ve cinsiyetine denk olarak seçilen, farklı birimlerde çalışan ve hiçbir psikiyatrik tedavi öyküsü olmadığını belirten 100 kişidir. Araştırmada tüm katılımcılara Demografik Bilgi Formu, Eysenck Kişilik Anketi - Gözden Geçirilmiş Kısa Formu, Stresle Başa Çıkma Ölçeği ve Duygudurum Bozuklukları Ölçeği uygulanmıştır. Araştırma grubuna bir de Bilgilendirilmiş Gönüllü Olur Formu imzalatılmıştır. Demografik özelliklere göre; her iki gruptaki katılımcılar da 19- 50 yaş aralığında bulunmaktadır. Ayrıca lise mezunu (n=41) olanların ve kadın katılımcıların (n=55) çoğunlukta olduğu görülmektedir. Araştırma grubundakilerin %58' i evli değilken, karşılaştırma grubundakilerin %58' i evlidir. Araştırma grubunda çocuğu olmayanların sayısı (n=61) fazla iken; karşılaştırma grubunda çocuğu olanların sayısı (n=54) fazladır. Her iki grupta da meslek sahibi olanların sayısı olmayanlardan fazladır. Verilerin hesaplanması ve değerlendirilmesin tanımlayıcı istatistiksel metodların yanı sıra, bağımsız gruplara göre t-testi, bağımsız örneklemler için varyans analizi ve Ki-Kare Testleri uygulanmıştır. Araştırmanın sonucuna göre, kişilik özellikleri ile stresle başa çıkma tutumları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Dışa dönüklük kişilik grubuna dahil olanların problem odaklı başa çıkma ve sosyal destek gibi stresle başa çıkma tutumlarını kullandıkları anlaşılmaktadır. Nörotisizm kişilik grubuna dahil olanlar ile kaçıngan stresle başa çıkma tutumu arasında ise beklenen ilişki bulunmamıştır. Bunun yanı sıra bipolar bozukluğu olup olmamanın, kişinin kullandığı stresle başa çıkma tutumları üzerinde bir etkisinin olmadığı bulunmuştur. Ayrıca karşılaştırma grubundaki bireylerin kişilik özellikleri incelendiğinde; dışa dönüklük kişilik grubuna dahil olanların (n=69) bipolar bozukluğu olanlardan fazla olduğu görülmektedir. Sonuç olarak; psikopatoloji ile kişilik ilişkisi ve kişilik ile stresle başa çıkma tutumları ilişkisi bu araştırmanın sonuçları ile bir kez daha ortaya konmaktadır. Fakat bipolar bozukluğu olup olmamanın, stresle başa çıkma tutumları üzerinde beklenen etkisi bu araştırma sonuçlarında görülmemektedir. Bulgular, ilgili araştırma sonuçları doğrultusunda yorumlanarak tartışılmıştır.
Aile, çalışma ve sosyal hizmetler bakanlığına bağlı kuruluşlarda çalışanlarda ikincil travmatik stres ve adil dünya inancının incelenmesi

Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı bireyin, ailenin ve toplumun refahını yükseltmeyi hedefleyerek sosyal hizmet sunmaktadır. Sosyal hizmetlerde travma yaşantıları olan bireylerle sıklıkla çalışılmaktadır. Travma yaşantıları olan bireylere hizmet veren çalışanlar dolaylı travmalara açık hale gelmekte, işleri gereği karşılaştıkları durum ve olaylar bu personellerin duygu, düşünce ve davranışlarını etkilemektedir. Yapılan bu araştırmanın amacı sosyal hizmetlerde çalışan, çeşitli görevlerde bulunan personellerin ikincil travmatik stres düzeylerine göre adil dünya inançlarını incelemektir. Bu araştırmanın evreni, Adana İli Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğüne bağlı toplam 13 kuruluştaki 197 çalışandan oluşmaktadır. Araştırmaya katılmayı kabul eden ve ölçekleri eksiksiz dolduran toplam 150 çalışan araştırmanın örneklemini oluşturmaktadır. Veri toplama aracı olarak sosyodemografik özellikleri belirlemek amacıyla hazırlanmış Kişisel Bilgi Formu, İkincil Travmatik Stres Ölçeği ve Adil Dünya İnancı Ölçeği kullanılmıştır. Bu araştırma sosyal hizmet çalışanlarının var olan durumlarını ortaya koymayı ve betimlemeyi amaçlayan betimsel modelde bir araştırmadır. Analizler sonucunda ikincil travmatik stres düzeyi yüksek olan çalışanların ikincil travmatik stres düzeyi düşük olan çalışanlara göre daha düşük bireysel ve genel adil dünya inancına sahip olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca ikincil travmatik stres ve adil dünya inancının cinsiyete göre farklılaşmadığı saptanmıştır. Elde edilen bu bulgular ilgili literatür ışığında tartışılmıştır.
Yetiştirme yurtlarında ve ailesi yanında büyüyen yetişkinlerin psikolojik iyilik halinin demografik özellikler ve öğrenilmiş güçlülük açısından değerlendirilmesi

Bu çalışmada kurum bakımında ve ailesi yanında büyüyen yetişkinlerin psikolojik iyilik hali düzeylerinin ve psikolojik iyilik halini yordayan özelliklerin belirlenmesi ile öğrenilmiş güçlülük ve psikolojik iyilik hali açısından iki grup arasındaki farklılığın incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın örneklemi, yetiştirme yurdunda büyüyen 47 kadın (%34.8) ve 88 erkek (%65.2) ve ailesi yanında büyüyen 99 kadın (%45.2) ve 120 erkek (%54.8) olmak üzere toplam 354 kişiden oluşmaktadır. Gruplar arası karşılaştırmalar, yetiştirme yurdu grubundaki 135 kişi ve bu grubun katılımcılarıyla yaş, cinsiyet ve eğitim düzeyi açısından eşleştirilen ve ailesi yanında büyüyen gruptan seçilen 135 kişi olmak üzere 270 kişi üzerinde gerçekleştirilmiştir. Araştırma verileri Psikolojik İyi Olma Ölçekleri ve Rosenbaum'un Öğrenilmiş Güçlülük Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Kurum bakımında büyüyen yetişkinler ile ailesi yanında büyüyen grubun cinsiyetlerine göre psikolojik iyilik hali arasındaki farkın tespit edilmesi amacıyla çok yönlü varyans analizi kullanılmış, ailesi yanında büyüyen grubun psikolojik iyilik hali ve öğrenilmiş güçlülük düzeyi ortalamalarının yetiştirme yurdu grubundan anlamlı biçimde daha yüksek olduğu ancak cinsiyetler arasında anlamlı bir farkın bulunmadığı belirlenmiştir. Psikolojik iyilik hali ve öğrenilmiş güçlülük düzeyinin katılımcıların demografik özellikleri ve yetiştirme yurdu grubunun kurum deneyimleriyle ilgili değişkenler arasındaki ilişkiler, korelasyon analizi aracılığıyla incelenmiştir. Katılımcıların psikolojik iyilik halini yordayan değişkenlerin belirlenmesi amacıyla regresyon analizi kullanılmıştır. Yetiştirme yurdu grubunun psikolojik iyilik halinin, yaş, kurumda kalma süresi, kurum deneyimi puanları ve öğrenilmiş güçlülük tarafından anlamlı şekilde yordandığı sonucuna ulaşılmıştır. Aile yanı grubunun psikolojik iyilik halini yordayan değişkenlerin belirlenmesi amacıyla gerçekleştirilen aşamalı hiyerarşik regresyon analizi de yaş ve öğrenilmiş güçlülüğün, ailesi yanında büyüyen yetişkinlerin psikolojik iyilik halini anlamlı şekilde yordadığını göstermiştir. Araştırma bulguları alanyazın ışığında değerlendirilmiş, araştırma bulguları ile çalışmanın önemi ve sınırlılıkları göz önüne alınarak kurum bakımında kalan kişilerin psikolojik iyilik halinin geliştirilmesine yönelik öneriler sunulmuştur.
Demans - Alzheimer hastalarında farklı müzik terapi uygulamalarının zihinsel, psikolojik, anksiyete ve ajitasyon etkileri üzerine karşılaştırmalı çalışma

Bu çalışmanın amacı; Alzheimer tanısı almış bireylerle müzik terapi uygulamasının ajitasyon ve anksiyete üzerine etkilerinin araştırılmasıdır. Çalışmaya İstanbul Avrasya Bakımevi'nde kalan, sözel iletişim kurulabilen, Alzheimer tanısı alan, yaşları 65-93 (median:82; sd: 8.58 ) arasında değişen 30 hasta dahil edildi. Homojen olması için 15'er kişilik deney ve kontrol gruplarına ayrıldı. Deney grubundaki Alzheimerli bireylere 16 hafta boyunca haftada bir kez 45 dakikalık müzik terapi çalışması yapıldı. Çalışmanın 1, 6, 12 ve 16. haftalarda Kısa Mental Durum Muayenesi, Frontal Davranış Envanteri, Cornell Demansta Depresyon Ölçeği, Beck Anksiyete Ölçeği ve Cohen-Monsfield Ajitasyon Envanteri testleri kullanıldı. Bu çalışmada elde edilen veriler SPSS 20 paket programı ile analiz edilmiştir. Sonuçlar yorumlanırken anlamlılık düzeyi olarak 0,05 kullanılmış olup; p<0, 05 olması durumunda anlamlı bir farklılığın olduğu, p>0, 05 olması durumunda ise anlamlı bir farklılığın olmadığı belirtilmiştir. Müzik terapi öncesi STMS puan ortalamaları deney grubunda 8 .73, kontrol grubunda 22.2, FBI toplam puan ortalamaları deney grubunda 30 .73, kontrol grubunda 24.6, CDDS puan ortalamarı deney grubunda 19.27 kontrol grubunda 11 .13, BAI puan ortalamaları deney grubunda 42 .53, kontrol grubunda 25.4, CMAI puan ortalamaları deney grubunda 57.4, kontrol grubunda 41 .8'dir. Müzik terapi sonunda STMS puan ortalamaları deney grubunda 8 .73, kontrol grubunda 21 .71, FBI toplam puan ortalamaları deney grubunda 28.4, kontrol grubunda 27 .79, CSDD puan ortalamarı deney grubunda 11 ,07, kontrol grubunda 10, BAI puan ortalamaları deney grubunda 37 .93, kontrol grubunda 25 ,36, CMAI puan ortalamaları deney grubunda 50 .47, kontrol grubunda 41 .8'dir. Deney grubunda Beck puanları bakımından zamanlar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmaktadır (p<0,05). Kontrol grubunda BAI, CMAI, CSDD ve FBI puanları bakımından zamanlar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamaktadır (p>0,05). Deney grubunda BAI, CMAI, CSDD ve FBI puanları bakımından zamanlar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmaktadır (p<0,05). Süreç ve düzey arasındaki ters orantının ortadan kaldırıldığı hastanın geçen süre kapsamında ilerleyen hastalık düzeyinin sabitlendiği gözlenmiştir. Hasta grubuna uygulanan müzik terapinin zihinsel, psikolojik, ajitasyon ve anksiyeteyi azaltmada ve dengeli hale getirmede olumlu etkisi olduğu saptanmıştır.
Algılanan ana baba tutumlarının duygusal empati üzerindeki etkisinin incelenmesi

Bu çalışma, üniversite öğrencilerinin algılanan anne baba tutumları ile duygusal empati oluşumu arasındaki ilişkiyi incelemektedir. Çalışma için seçkisiz örneklem yöntemi ile belirlenmiş olan 100 üniversite öğrencisinin verileri incelenmiştir. Araştırma değişkenlerine ilişkin veri toplamak amacıyla anket çalışması yürütülmüş olup, katılımcılara 'Demografik Bilgi Formu', 'Anne Baba Tutumları Envanteri' ve 'Empatik Eğilim Ölçeği' uygulanmıştır. Araştırma, karşılaştırmalı betimleyici ve ilişkisel veri analizlerini kapsayan nicel bir çalışmadır. Çalışmada elde edilen sonuçlar doğrultusunda, demografik değişkenler bakımından üniversite öğrencilerinin algılanan anne baba tutumları ve empatik eğilim skorlarının anlamlı düzeyde farklılaştığı saptanmıştır. Ayrıca, demokratik anne ve demokratik baba tutumlarının empatik eğilim ile anlamlı ve pozitif yönlü ilişkisi olduğu saptanmıştır. Regresyon analizi sonuçları doğrultusunda, anne tutumlarının üniversite öğrencilerindeki duygusal empatik eğilimi etkilediği bulunmuştur. Elde edilen bulgular, üniversite öğrencilerinin psikososyal iyi oluşları hakkında fikir verebilecek empati değişkeninin ailesel faktörler bağlamında ele alınması açısından katkı sağlayabilecek bulgular sunduğu düşünülmektedir.
Tıkınırcasına yeme bozukluğu olan ve olmayan obezite cerrahisi aday hastalarda nörokognitif işlevlerin incelenmesi

Obezite günümüzde çok sık karşılaşılan morbidite ve mortalite oranı gittikçe yükselen önemli bir hastalıktır. Beraberinde yol açtığı fiziksel ve psikolojik sağlık problemleri ile de sıkça araştırılan bir hastalık haline gelmiştir. Son zamanlarda yapılan çalışmalar obezitenin nörokognitif süreçleri de olumsuz etkilediğini göstermiştir. Beden kitle indeksi arttıkça dikkat, bellek, inhibitör kontrolü gibi süreçlerin zayıfladığını gösteren pek çok çalışma mevcuttur. Yeme bozuklukları da obeziteyle beraber sıkça görülen hastalıklardandır, tıkınırcasına yeme bozukluğu bunlardan obeziteye en çok eşlik edenidir. Obezitenin kognitif işlevlerde düşüşe yol açtığı yapılan çalışmalarla gösterilmiş olmakla birlikte tıkınırcasına yeme bozukluğunun bu kognitif işlevlere etkisi tartışmalıdır. Bu nedenle çalışmamızda bu konu aydınlatılmaya çalışılmış, obezite cerrahisi aday hastalar klinik gözlemle tıkınırcasına yeme bozukluğu olanlar ve olmayanlar olarak gruplandırılmış ve nörokognitif açıdan karşılaştırılmıştır. Çalışmanın örneklemini Bezmialem Vakıf Üniversitesi Hastanesi obezite cerrahisine başvuran 73 hasta oluşturmuştur. Hastalara nörokoginitif işlevlerini değerlendirmek için Öktem Sözel Bellek Süreçleri Testi, İz Sürme Testi, Stroop Testi uygulanmıştır. Çalışmada elde edilen bulgular değerlendirilirken, istatistiksel analizler için SPSS 22.0 İstatistik paket programı kullanılmıştır. Çalışma verileri değerlendirilirken tanımlayıcı istatistiksel metotların yanı sıra normal dağılımın incelenmesi için Kolmogorov - Smirnov dağılım testi kullanılmıştır. Kategorik verilerin karşılaştırılmasında ise Pearson Ki-Kare testi ve Fisher Exact test kullanılmıştır. Parametrelerin gruplar arası karşılaştırmalarında t testi kullanılmıştır. Sonuçlar % 95 güven aralığında, p<0, 05 anlamlılık düzeyinde değerlendirilmiştir. Tıkınırcasına yeme bozukluğu olan ve olmayan obezite cerrahisi aday hastaların beden kitle indeksi, cinsel taciz öyküsü, depresyon ve intihar düşünceleri, iz sürme testi A formu, Stroop spontan hata puanları, anlık bellek puanları, toplam öğrenme puanları ve öğrenme yanlışı puanları bakımından farklılaştığı bulunmuştur. Bulgulara göre tıkınırcasına yemesi olan hastalar olmayanlara göre kısa süreli bellek, öğrenme, dikkat, inhibisyon becerileri bakımından daha düşük performans göstermişlerdir.
Lise öğrencilerinde çocukluk çağı travmalarının akademik yaşantı ve empati becerileri üzerine etkilerinin araştırılması

Bu çalışmada temel olarak, çocukluk çağı travmalarının öğrenme süreçleri ve empati becerileri üzerine etkilerinin araştırılması amaçlanmaktadır. Çocukluk çağı travmalarıçocukları dönemsel olarak çaresiz hissettiren baş etme mekanizmalarını olumsuz etkileyen ani veya devam eden dış faktörler olarak tanımlanmaktadır. İhmal ve istismar da travma kapsamındadır. Erken dönemde kişilerin zihinsel süreçleri de yaşanılan olaylardan direkt olarak etkilenmektedir ve ilerleyen dönemlerde bu etkiöğrenme ilişkilerine yansımaktadır. Erken dönemde edinilen deneyimler bilinçdışında yetişkin döneme uzandığı için erken dönemdeki yaşantılar önemlidir. Ergenlik dönemi ise psikolojik, fiziksel, duygusal ve sosyal değişim seyrinin yoğun olarak görüldüğü dönemdir. Bu nedenle araştırmada ergenlik dönemindeki bireylerleçalışılmıştır. Araştırmaya İstanbul, Gebze ve Tosya il ve ilçelerinden 14-19 yaş arası 441 lise öğrencisi katılmıştır. Çocukluk çağı travmalarının tespiti için Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği ve Empati Ölçeği kullanılmıştır. Ayrıca katılımcıların akademik performanslarını öğrenmek amacıyla bir bilgi formu oluşturulmuştur. Elde edilen veriler SPSS paket programıyla çözümlenmiş; analizlerde bağımsız gruplar için T testi, varyans analizi, Pearson korelasyon analizi, Regresyon analizi kullanılmıştır. Çalışmada çocukluk çağı travmalarının akademik yaşantıyı olumsuz yönde etkilediği saptanmıştır. Bulgulara göre kişinin yaşadığı fiziksel ihmal düzeyinin artması, empati düzeyini azaltmaktadır. Ayrıca çocukluk döneminde ihmal yaşanmasıergenlerin duygusal ve bilişsel olarak olumsuz etkilenmelerine sebep olmaktadır. Çocukluk çağı travması ile empati arasında negatif ilişki saptanmıştır. Çocukluk çağı travması ile empati arasında negatif ilişki saptanmıştır. Çalışmada bulunan sonuçların genel olarak alanyazınla tutarlı olduğu görülmüş, alanyazın çerçevesinde tartışılmıştır.
Fransa'da manevi danışmanlık ve rehberlik çalışmaları

Manevi danışmanlık ve rehberlik çalışmaları Avrupa ülkelerinde yüzyıllardır süregelen bir gelenek olarak kendini göstermiştir. Bir yandan Fransız manevi danışmanlığın tarihi, sistemi, organizasyonu ve güncel durumundan haberdar olmak, diğer yandan Fransa'da yaşayan Müslümanların bu konuda neler yaptıklarını öğrenmek ve bu doğrultuda karşılaştıkları sorunlara önerilebilecek çözümlere zemin hazırlamak çalışmamızın amacıdır. Yöntem olarak kaynak tarama, doküman inceleme ve mülakat kullanılmıştır. Araştırma Fransa'da manevi danışmanlık üzerine yazılmış eserler, akademik tezler, makaleler ve haberler incelenerek ve yetkililerle görüşmeler gerçekleştirilerek yapılandırılmıştır. Çalışmanın vardığı sonuca göre Fransa'da her bir manevi danışmanlık alanı için farklı öncelikler, uygulamalar, yasalar ve düzenlemeler söz konusudur. Bununla birlikte Fransız kurumlarında henüz 21. yüzyılın başından beri resmi olarak hizmet veren Müslüman manevi danışmanlar, mesleğe ve çalışma ortamlarına uyum sağlamayı başarmalarının yanı sıra çeşitli sorunlara maruz kalmışlardır.
Ergenlerde ana-baba tutumu, sınav kaygısı, ders çalışma becerilerinin lise giriş sınavını yordama düzeyleri

Ergenlerde Ana-Baba Tutumu, Sınav Kaygısı, Ders Çalışma Becerilerinin Lise GirişSınavını Yordama DüzeyleriSerpil AZAZİ ASLANYüksek Lisans Tezi, Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik Bölümü Danışman: Yrd. Doç. Dr. Mehmet GÜNDOĞDUEylül, 2005, 112 Sayfa Bu araştırma, anne-baba tutumu, ders çalışma becerileri, sınav kaygısı, anne-babaöğrenim düzeyi, sosyoekonomik düzey, anaokuluna gitme veya gitmeme, değişkenlerinin ilköğretim 8. Sınıf öğrencilerinin LGS puanlarını yordayıp yordamadığını incelemek amacıyla yapılmıştır. Araştırma grubu Mersin İli merkezindeki İlköğretim okullarından seçilen 207 sekizinci sınıf öğrencisinden oluşmaktadır. Araştırma grubundan 114 kişi kız 93 kişi erkektir. Örneklemi 2003- 2004 öğretim yılında Mersin İli merkezinde yer alan Gazi Paşa İlköğretim Okulunda öğrenim görmekte olan 207 öğrenciden oluşmaktadır. Araştırmada Bilal (1984) tarafından geliştirilmiş Anne Baba Tutum Ölçeği, Öner(1986) tarafından geliştirilmiş Sınav Tutum Envanteri, Paykoç (1995) tarafından geliştirilmiş Ders Çalışma Becerileri Ölçeği ve Bireyi Tanıma Çizelgesi kullanılmıştır. Bağımsız değişkenlerin LGS puanlarını yordayıp yordamadığını belirlemek amacıyla verilere Çoklu Doğrusal Regresyon Analizi uygulanmıştır. Anne-baba tutumunun LGS puanlarını yordadığı görülmüştür. Anne tutumu LGS puanlarını negatif yönde yordarken, baba tutumununLGS puanlarını pozitif yönde yordadığı gözlenmiştir. Ders çalışma becerileri, sınav kaygısı, anne-baba öğrenim düzeyi, sosyoekonomik düzey, anaokuluna gitme veya gitmeme, değişkenlerinin LGS puanlarınıyordamadığı gözlenmiştir. Araştırma bulguları tartışılarak, bulgular çerçevesinde öneriler sunulmuştur.
Çatışma çözme becerileri eğitimi programının üniversite öğrencilerinin çatışma çözme biçimleri üzerindeki etkisi

Bu çalışmada üniversite öğrencilerine uygulanan Çatışma Çözme Becerileri Eğitimi programının, öğrencilerin kişilerarası çatışmalarını çözerken kullandıkları çatışma çözme biçimlerine etkisi araştırılmıştır. Araştırmanın amacı doğrultusunda yanıt aranan denenceler iki grupta toplanmıştır. Birinci grupta deney ve kontrol grupları, program sonrası uygulanan ölçme aracı sonuçlarına göre, ikinci grupta deney grubundakiler, cinsiyetlerine göre program sonrası uygulanan ölçme aracı sonuçlarına göre elde ettikleri puanlar açısından karşılaştırılmışlardır. Araştırmaya katılan öğrenciler Orta Doğu Teknik Üniversitesinden, eğitim grubuna gönüllü olarak katılmak isteyen öğrenciler içinden seçilmiştir. Toplam 25 öğrenci çalışmaya katılmıştır ve bunların 10'u deney grubunu, 15'i ise kontrol grubunu oluşturmuştur. Her iki gruba çalışmanın başında Çatışma Çözme Biçimleri ile ilgili bir ölçme aracı verilmiştir. Bu aşamada deney ve kontrol grubunun çatışma çözme biçimleri açısından birbirine benzer oldukları Mann Whitney-U testi ile saptanmıştır. Daha sonra deney grubundaki öğrenciler araştırmacı tarafından geliştirilmiş, 10 oturumluk Çatışma Çözme Becerileri Eğitim Programına devam etmişlerdir. Bu süreç sonunda deney ve kontrol grubuna ölçme aracı tekrar verilmiştir. Araştırmada deney ve kontrol gruplarının uygulama sonrası ve deney grubunun cinsiyetleri açısından kullandıkları çatışma çözme biçimlerinin puanlarının karşılaştırılmasında Mann Whitney-U; testi kullanılmıştır. Yapılan analizlerde hata payı üst değeri p>. 05 olarak alınmıştır. Araştırmanın sonuçlan iki grup halinde özetlenebilir. 1. Deney ve kontrol grublan arasında son test sonuçlarına göre deney grubu lehine anlamlı sonuçlara ulaşılmıştır. Deney grubundaki öğrencilerin 'baba', 'anne' ve 'karşı cins arkadaş' la yaşadıkları çatışmalarda kullandıkları 'işbirliği' biçiminde deney grubu lehine bir gelişme kaydedilmiştir. Uzlaşma biçiminde ise her iki grup arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır. 2. Deney grubunun cinsiyetleri açısında eğitim sonrası verilen ölçme aracı sonuçlarına göre 'Karşı Cins Arkadaşlarla' yaşanan çatışmalarda kullanılan 'uzlaşma' biçiminde erkek öğrenciler lehine anlamlı bir sonuca ulaşılmıştır. Diğer biçimlerde cinsiyetler açısından anlamlı bir fark bulunamamıştır.