turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de savaş ekonomisi uygulaması olarak Milli Korunma Kanunu (1940-1946)

İnsanlığın varoluşundan itibaren toplumlar çeşitli amaçlar doğrultusunda diğer toplumlar üzerinde hakimiyet kurmak istemişler, bu nedenle savaşlar yaşanmıştır. 20. yüzyıldan önceki savaşlar genel olarak yalnızca çarpışan kuvvetler arasında gerçekleşirken Birinci Dünya Savaşı ile birlikte savaşlar çok kapsamlı bir hal almış ve 'topyekun' bir nitelik kazanmıştır. Topyekun savaşta devletler siyasi, askeri, ekonomik ve manevi bütün unsurları ile savaşa katılmıştır. Bu dönemden itibaren savaş ve ekonomi arasındaki ilişki önem kazanmış, 'savaş ekonomisi' kavramı devlet idaresinde yerini almıştır. İkinci Dünya Savaşı döneminde Türkiye savaşa katılmamakla birlikte savaşın etkilerinden uzak kalamamıştır. 18 Ocak 1940 tarihinde kabul edilen Milli Korunma Kanunu bu dönemde savaş ekonomisi uygulamasının ana aracı olmuştur. Milli Korunma Kanunu'nun uygulanması için çeşitli kuruluşlar hayata geçirilmiş ve kanunun uygulanması için savaş süresince çeşitli Koordinasyon Heyeti Kararları alınmıştır. Milli Korunma Kanunu savaştan sonra da bir süre uygulanıp 1960 yılında uygulamadan kaldırılmıştır. Savaş döneminde görev yapan Refik Saydam ve Şükrü Saraçoğlu Hükümetleri Milli Korunma Kanunu'na dayanılarak alınan kararlarla ihtikarla mücadele etmiş, hububat üretimini ve tüketimini düzenlemiş, savaş döneminin önemli uygulaması 'karne yöntemi' Milli Korunma Kanunu ile hayata geçirilmiştir. Çalışma ilişkilerinin düzenlenmesi, bu kapsamda hayata geçirilen 'zorunlu çalışma' uygulaması, dış ticareti ile ilgili uygulamalar da Milli Korunma Kanunu kapsamında alınan Koordinasyon Heyeti Kararları ile şekillendirilmiştir. Aynı zamanda pamuklu dokuma ve şeker üretimi-tüketimi konusunda kararlar alınırken, çay- kahve ve kağıt tüketiminin düzenlenmesi, özel girişime ait kuruluşlara veya özel kuruluşlarda bulunan üretim araçlarına el konulması gibi uygulamalar da Milli Korunma Kanunu'na dayanılarak alınan kararlar arasında olmuştur. Milli Korunma Kanunu, savaş döneminde toplumun büyük kesimini etkileyen kira sorununun çözümlenmesi için de Hükümetlerin temel dayanağı olurken, diğer bazı konularda da alınan toplam 588 karar ile savaş döneminin sıkıntılı süreci aşılmaya çalışılmıştır.
Gıda tarım ve hayvancılık bakanlığı çalışanlarının katıldıkları serbest zaman etkinliklerinden tatmin olma ve algılanan özgürlük düzeylerinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı çalışanlarının serbest zaman etkinliklerinden tatmin olma ve algılanan özgürlük düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Çalışmaya Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı'nda çalışan toplam 380 (erkek=196, kadın=184) birey gönüllü olarak katılmıştır. Veri toplama aracı olarak Witt ve Ellis (1985) tarafından geliştirilen ve Lapa ve Ağyar (2011) tarafından Türkçe uyarlaması yapılan 'Serbest Zamanda Algılanan Özgürlük Ölçeği' ve Beard ve Ragheb (1980) tarafından geliştirilen ve Karlı ve ark. (2008) tarafından Türkçe'ye uyarlanan 'Serbest Zaman Tatmin Ölçeği' kullanılmıştır. Verilerin analizi katılımcıların kişisel bilgi dağılımları yüzde ve frekans yöntemiyle; verilerin normal dağılım durumları Kolmogrov-Smirnof testi ile analiz edilmiş olup, normal dağılım ve homojenlik koşulları sağlanmadığından; anlamlılık dağılımlarının belirlenmesi için Mann Whitney U testi ve Kruskal Wallis testi uygulanmıştır(p<0,05). Alt boyutların ilişki durumlarını ölçmek için Spearman Korelasyon analizi yapılmıştır.. Sonuç olarak, katılımcıların serbest zamanda algılanan özgürlük düzeyleri ile tüm değişkenlerin alt boyutlarında anlamlı farklılık saptanmıştır. Serbest zaman tatmin düzeylerine bakıldığında ise tüm değişkenler açısından anlamlı farklılık saptanmıştır.
Belediye şirketlerinin bağlı olduğu belediyeler ile ihale ilişkileri: İstanbul Büyükşehir Belediyesi örneği

1930 öncesinde imtiyazlı şirketler eliyle yürütülmekte olan yerel hizmetler, devletleştirme politikalarından dolayı önce devletleştirilmiş ardından belediyelere bağlı idareler şeklini almışlardır. 1980 sonrasında ise başta büyükşehir belediyeleri olmak üzere belediyeler neo-liberal politikaların etkisiyle şirketleşme modelini yaygın olarak kullanmışlardır. Belediye şirketlerinin karmaşık hukuki alt yapıları sürekli değişim içerisindedir. Kamu bürokrasisinden ve idari vesayetten kurtulabilmek ve personel istihdamında esnek hareket edebilmek gibi amaçlar ile kurulan belediye şirketleri kamu kaynağı kullanmaktadır. Kamu kaynağının kamu denetiminden uzak olması eleştiriye neden olmaktadır. Belediyeler ve belediyelere bağlı olan idarelerin mal ve hizmet alımı ve yapım işleri 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu hükümlerine göre yürütülmekteydi. Günümüzün değişen şartlarına ve ihtiyaçlarına karşılık verememesi ve Avrupa Birliği müktesebatına uyum çerçevesinde kamu ihaleleri için geniş ve kapsamlı bir değişiklik ihtiyacı doğmuştur. Bu doğrultuda 01.01. 2003 tarihinde 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu yürürlüğe girmiştir. Kanunla birlikte ihaleler ile ilgili şikayet ve itirazların değerlendirileceği düzenleyici ve denetleyici bir kurum olarak Kamu İhale Kurumu kurulmuştur. Bu çalışma, 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu çerçevesinde belediyelerin gerçekleştirdikleri ihalelerde, belediye şirketleri ile belediyeler arasındaki ilişkileri İBB, İETT ve belediye şirketleri örnekleminde analiz etmeyi amaçlamaktadır.
Yerel yönetimlerde özerklik ve idari vesayet denetimi

Devletin yerel yönetimler eliyle yürüttüğü hizmetleri üstlenmesinin; hem hizmetlerin kalitesinde, hem yapılma hızında büyük kayıplara neden olduğu bilinmektedir. Bu bağlamda gerekli denetim mekanizmalarını, yerel özerklik anlayışına zarar vermeden oluşturarak, yerel yönetimleri güçlendirmeye çalışmak gerekmektedir. Bu tez çalışması, yerel yönetimlerde idari vesayet yetkisi ve özerklik ilişkisinin Türkiye üzerindeki yansımalarını belirlemek amacıyla yapılmıştır. Bu nedenle çalışma kapsamında denetim ve özerklik kavramları ile idari vesayet denetiminin özerklik üzerindeki etkisine bakılmış, zaman zaman eski ve yeni mevzuatın karşılaştırılarak merkezi idarenin yerel yönetimlerin kararları üzerindeki denetim yetkileri de incelenmiştir. İdari vesayet ve özerklik ilişkisi yerel hizmetlerde yerellik ilkesi ve yerel hizmetler açısından değerlendirilirken, siyasal özerklik açıdan ele alınmamıştır. Ayrıca, bu kapsamın içerisinde Büyükşehir Belediyeleri ile köylere ilişkin ayrıntılı inceleme yapılmamıştır. Çalışma, üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde özerklik, denetim ve vesayet denetimi kavramlarının genel çerçevesi değerlendirilmiştir. İkinci bölümde, Türkiye'de ve bazı ülkelerde yerel yönetimler ve özerklik ilişkisi irdelenmiştir. Son olarak çalışmanın üçüncü bölümünde, Türkiye'de yerel yönetimlerin vesayet denetimi ve yerel özerklik üzerinde etkisine yer verilmiştir. Bu çerçevede idari vesayet yetkisini kullanan yetkili makamlar ve üzerinde idari vesayet yetkisi uygulanan yerel yönetim birimlerinden bahsedilirken, İl Özel İdareleri ve Belediyeler incelenmiştir. Sonuç olarak, vesayet denetimi ile özerklik kavramı beraber değerlendirildiğinde bazı durumlarda birbirleriyle bağdaşmadığı görülmektedir. Bu nedenle ülkemizde merkezi yönetimin yerel yönetimler üzerindeki idari vesayet yetkisini kullanırken zaman zaman yerel özerklik ilişkisini zedelediği görülmektedir.
Belediyelerin eğitime katkılarının analizi: İstanbul örneği

Amaç: Bu araştırmanın amacı 2009 2012 yılları arasında İstanbul'da belediyelerin eğitime katkılarının analizini gerçekleştirmektir. Yöntem: Bu çalışma betimsel bir araştırmadır. Araştırmada nitel araştırma yöntemlerinden dokuman inceleme yöntemi kullanılmıştır. Elde edilen veriler içerik analizi tekniğiyle analiz edilmiştir. Araştırmanın çalışma grubunu oluşturan dokümanlar; 2009- 2012 yılları arasında geçerli 5393 Sayılı Belediyeler Kanunu, Milli Eğitim Şura Kararları, başat siyasi partilerin programları, belediyelerin yıllık faaliyet raporları, Okullar Hayat Olsun Protokolü'dür. Sonuçlar: Belediyelerin kanuni yükümlülükleri, siyasi parti programları, Şura tavsiye kararları, belediyelerin yıllık faaliyet raporları incelendiğinde belediyelere düşen eğitim görevlerinin; eğitim kurumlarına arsa tahsisi, eğitim kurumlarının fiziki olanaklarını oluşturmak, bunların bakım tamirini yapmak, kurumlara ve eğitim paydaşlarına malzeme hizmet sağlamak, finansman konusunda katkıda bulunmak, destekleyici örgün öğretim faaliyetleri tertip etmek, yaygın öğretimi geliştirmek ve istihdama uygun eğitimler düzenlemek olduğu görülmektedir. Belediyeler kanunda ifade olunduğu üzere maddi durumlarına ve ihtiyaçların ivediliğine göre sorumluluklarını yerine getirmekte, kanunla zorunlu kılınmamış yerel ihtiyaçların giderilmesinde büyük bir azim göstermektedir. Fakat ülkemiz merkeziyetçi bir yapıya sahip olduğundan yerel yönetimlerin eğitimle ilgili faaliyet alanları dardır, bu faaliyetlerin, tam manasıyla, ihtiyaçları ivedilikle fırsata çevirebilmesi söz konusu değildir. İhtiyaçların zamanında giderilmesi, ortaya çıkmadan tespit edilerek ivedilikle uygulanması için, yerel yönetimlere, uygulamanın yanında, ihtiyaç tespiti, planlama ve programlama ve Batı'dakiler üzere rehberlik etme denetlemede de söz hakkı, yasal dayanaklarıyla tanınmalıdır.
Ceza infaz kurumlarının kurumsal imajı: Gazete haberleri bağlamında bir analiz

İmaj ve kurumsal imaj olgusu geçmişşte olduğundan çok daha fazla bir önem arz etmektedir. Kurumların varoluşu ve devamlılığı için elzem bir hal alan imaj faktörü akademik çalışmaların da ilgi odağı olmayı devam ettirmektedir. Tez çalışmasının da temel dayanağı imaj olgusudur. Araştırmanın amacı ceza infaz kurumlarının imajının medyadaki tezahürü nasıldır sorusunu yanıtlamaktır. Bu çalışmada öncelikle imaj ve kurumsal imaj kavramının ne olduğuna yönelik, literatür taramasına dayalı bilgiler aktarılmaya çalışılmıştır. Sonrasında imaj kavramını kurumsal imaj kavramı ile birlikte değerlendirme sürecine geçilmiştir. Kurumsal imaj kavramı üzerinden ceza infaz kurumlarının medyada temsiline yönelik Hürriyet, Sabah ve Sözcü gazetelerinin haberleri incelenmiştir. Bunlara ek olarak TCPS ve CTE'nin internet ana sayfalarındaki belirli haberler de çalışmaya eklenmiştir. Haberlerin yakın zamana tekabül etmesine ve güncel sorunlara dayanmasına özen gösterilmiştir. Bu haberlerin ana akım medyanın önde gelen ulusal gazetelerinin haber içeriğine ait olması, çalışmanın genel bir değerlendirme ölçütü kıstasına uygun olmasını kolaylaştırmıştır. Haberler söylem analizi tekniği çerçevesinde incelenmiş ve irdelenmiştir. Ceza infaz kurumlarının tanımlaması, türleri ve tarihçesi hakkında genel bilgiler sıralanmıştır. Bunun yanı sıra söylem analizi teriminin kuramsal tanımlaması ve içeriği hakkında gerekli bilgiler sunulmuştur. Tez çalışmasının temel amacı; ceza infaz kurumlarının kurumsal imajının medyada nasıl karşılık bulduğu sorunsalını gözler önüne sermektir. Aynı zamanda ceza infaz kurumlarının kurumsal imajının haberler aracılığı ile nasıl işlendiği temasını söylem analizi tekniği ile gün yüzüne çıkarmaktır.
Türk kamu personel sisteminde ceza soruşturma süreci: İdari, askeri, adli ve akademik personel yönünden bir karşılaştırma

Memurlar ve diğer kamu görevlileri özel bir yargılanma sürecine tabidirler. Kamu görevlilerinin adli bir suç işlemeleri durumunda Cumhuriyet Başsavcılığı memur veya diğer kamu görevlisinin kurumundan soruşturma izni ister. Yetkili merci yargılanma izni verilmesine veya verilmemesine karar verir. Yargılanma izni verilmesi üzerine yapılacak ön inceleme ve hazırlık soruşturmasından sonra gerekli dava açılır ve cezalandırma süreci işler. Ancak kamu personeli çeşitli gruplara ayrılır ve dolayısıyla farklı statülerdeki kamu personeli farklı ceza soruşturma süreçlerine tabidirler. Bu çalışmada 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'na tabi idari, 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu'na tabi askeri, 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu'na tabi adli ve 2914 sayılı Yüksek Öğretim Personel Kanunu'na tabi akademik kadrolarda görev yapan personel için ceza soruşturma süreçleri karşılaştırmalı olarak tartışılacaktır.
Cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi

Ceza ve cezalandırmanın amacı sıklıkla bilimsel eserlere konu olmuştur. Türk hukukunda cezanın belirlenmesi konusu, genellikle hukuk normları, somut veriler, içtihatlar çerçevesinde değerlendirilmiştir. Batı Avrupa ve ABD'de ise, hukukçuların yanında, sosyologlar, felsefeciler, kriminologlar bu konuya ilgi göstermişlerdir. Cezanın belirlenmesi disiplinler arası bir konu olarak görülmelidir. Cezanın belirlenmesi sadece somut fiil ve faili ilgilendirmemektedir. Fiilin öncesi ve sonrasındaki fail davranışları çok önemlidir. Belirlenen cezadan, failin yakın ve uzak çevresi de etkilenmektedir. Bu nedenlerle, cezanın belirlenmesi sadece hukuku değil, sosyoloji, felsefe, kriminoloji hatta psikolojiyi de ilgilendirmektedir. İCezanın Belirlenmesi? isimli bu çalışmanın amacı, hakimin cezayı belirlemesi sorununun, pratik ve dogmatik olarak izahıdır. Bu çalışmada, cezanın belirlenmesi, sadece hakimin, suçu sabit olan sanığa ceza tayini olarak görülmemiştir. Aksine cezanın amacı, cezalandırmada ilkeler ve cezanın belirlenmesi kriterleri geniş bir bakış açısıyla verilmeye çalışılmıştır. Çalışma boyunca, cezanın belirlenmesinin sağlam bir temele oturtulması amacıyla hareket edilmiştir. Bu nedenle; cezanın amacı, cezalandırmada ilkeler ve cezanın belirlenmesinde gerekli kriterler bu çalışmanın ana iskeletini oluşturmuştur. Çalışmada 765 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunları karşılaştırmalı olarak irdelenmiştir. Alman Ceza Kanunu Türk ceza sistemine benzerliği, ABD Federal Cezalandırma Talimatı da tamamen farklı bir bakış açısı sunduğu için konuya dahil edilmiştir. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde kavramsal çerçeve ve genel bilgiler, ikinci bölümde cezanın belirlenmesi, üçüncü bölümde cezanın hesaplanması incelenmiştir.
11 Eylül sonrası değişen güvenlik algısı ve ekonomik güvenlik: Türkiye örneği

Beşeri bilimlerdeki çoğu kavram gibi güvenlik kavramı da her dönemin ihtiyacına göre şekillenmiş, farklı bakış açılarıyla yorumlanmış ve değiştirilmiş bir kavramdır. Bireyler, vatandaşlar, insanlar, topluluklar, gruplar, toplumlar ve devletler için tekrar tekrar oluşturulan kavram, askeri, toplumsal, çevresel ve ekonomik boyutların biri, birkaçı veya hepsi ile ilişkilendirilerek derinleştirilmiştir. Bu çalışma Türkçe yazında, makro çerçeve dahilinde ulus-devleti temel referans nesnesi alarak ekonomik güvenliğe dış ekonomi politikaları bağlamında sistematik biçimde yaklaşan ilk çalışmadır. Deskriptif yöntem aracılığıyla tasvir edilen ve basit bir denklem oluşturularak farklılaştırılan çalışma, Türkiye'nin ekonomik güvenliğinin nasıl ve hangi bağlamda tanımlanabileceğini içeren bir çerçeve sunmuştur. Türkiye'nin ekonomik güveliğini kalıcı ve sürdürülebilir kılmasının temelinde kurumsal arka planının sağlam ve sağlıklı bir yapı üzerinden yükselmesi, politika yapıcıların bu kurumsal yapı dahilinde şeffaf ve güvenilir biçimde, yüksek diplomatik yetenekle hareket etmeleri, Türkiye'nin sahip olduğu coğrafya gibi değiştiremediği unsurlarını lehine çevirerek onlardan maksimum düzeyde istifade etmesi gerekmektedir. Uluslararası arena her zaman ülke çıkarlarının korunabileceği bir ortam olmayabilir, ancak sağlam temelli kurumlar, gelenekler ve farklı alternatifleri barındıran, geleceği gören yol haritaları basiretli politika yapıcıların esnek hareket etmelerini ve ekonomik güvenliği inşa etmelerini sağlayacaktır.
Emniyet teşkilatında hizmet içi eğitim etkinlikleri ve bunların değerlendirilmesi üzerine bir araştırma

Bu araştırmanın kapsamını, Emniyet Teşkilatında hizmet içi eğitim etkinlikleri ve bu etkinliklere katılanların görüş ve önerileri oluşturmaktadır. Araştırmanın amaçlarını, Emniyet Teşkilatında hizmet içi eğitim programlarının türleri, temel amacı, programlardaki konuların içeriği, katılma şekli, programların süresi, sınıf mevcutları, programlara öğretim üyesi olarak kimlerin katılacağı, programların hangi öğretim yöntemiyle işlendiği, eğitim tesislerinin özellikleri, hizmet içi eğitimle ilgili mevzuat gibi konular oluşturmaktadır. Bu araştırma, hizmet içi eğitim etkinliklerine katılan personelin görüşlerine yer vermesi ve uygulamayı da incelemesi yönüyle önemlidir. Araştırmada tarama modeli kullanılmış ve 18' i sınıflama türünde, 10' u beşli derecelendirme türünde, 1' i de açık uçlu olmak üzere. toplam 29 sorudan oluşan bir anket geliştirilmiş ve hizmet içi eğitim etkinliklerine katılmış amir ve memurların görüşleri bu anketle alınmıştır. Ankara il Emniyet Müdürlüğünde görevli personelin görüşlerini içeren 400 anket geçerli ve kabul edilebilir bulunarak çözümlemeye esas alınmıştır. Verilerin çözümlemesinde, sınıflama türündeki sorularda frekans ve yüzde, açık uçlu sorularda görüş ve öneriler, beşli derecelendirme türündeki sorular için de aritmetik ortalamalar kullanılmıştır. Ayrıca gruplar arasındaki farklılık, t-testi kullanılarak (a =0.05 güven düzeyinde) test edilmiştir.
Türkiye'de toplumcu belediyecilik anlayışının evrimi

Bu çalışmanın konusu, 1970'li yıllarda sol ideolojiye dayanan Toplumcu Belediyecilik anlayışının, 1980'lerden sonra Yeni Sağ politikaların etkisiyle dönüşümüdür. Dolayısıyla çalışma, Toplumcu Belediyecilik anlayışının, 1980'lerde uygulanmaya konan yeni sağ politikalar ile önemli ölçüde değiştiği önermesi tartışılmıştır. Çalışma üç bölüme ayrılmıştır. Birinci bölümde, Toplumcu Belediyecilik anlayışının gelişmesinin etki eden faktörler analiz edilmiştir. Bu faktörler: Paris Komünü, Belediye Sosyalizmi, 1968 Öğrenci Hareketleri ve Kentsel Toplumsal Hareketlerdir. Kentsel Toplumsal Hareketler başlığı altında, kentleşmenin neden olduğu gecekondulaşma ve kentsel hizmet taleplerine bağlı olarak, merkez-yerel çatışmaları incelenmiştir. İkinci bölümde ise, yeni sağın Toplumcu Belediyecilik anlayışına etkisi incelenmiştir. Bu kapsamda, yeni sağ politikaların temel özellikler ve belediyecilik anlayışına etkileri ele alınmıştır. Daha sonra bu politikalara karşı solun tutumu incelenmiştir. Üçüncü bölümde, 1970'lerde Ankara, İstanbul ve İzmit Büyükşehir Belediyeleri'nin, Toplumcu Belediyecilik anlayışının uygulaması görgül olarak analiz edilmiş, sonra bu anlayışın 1989- 1994 yıllan arasında iktidara gelen Sosyal Demokrat Halkçı Parti, Ankara, İstanbul ve İzmit Belediye Başkanları'nm uygulamaları ile karşılaştırılmış ve bu bağlamda arasındaki farklar açıkça gösterilmiştir. Çalışmada Toplumcu Belediyecilik anlayışının, birçok bakımdan önemli ölçüde değiştiği sonucuna varılmıştır. Bu bağlamda; I. Toplumcu Belediyecilik anlayışının, 'katılımcı demokrasi' ideali, 'yönetişim' anlayışı ile yer değiştirmiştir. n. Toplumcu Belediyecilik anlayışının 'üretici' ve 'kaynak yaratıcı' belediyecilik anlayışının yerini, dış borçlanmaya dayalı belediyecilik anlayışına bırakmıştır. IH. Kamu hizmetlerinin, kamu tarafından karşılanması ilkesi yerini, özelleştirme yoluyla piyasa tarafından sağlanması yoluna gidilmiştir. 289IV. Belediyeler arası birlik ve beraberlik anlayışının yerini, kamu-özel sektör işbirliği düzenlemeleri almıştır. V. Son olarak, kamu yaran anlayışının yerini, müşteri memnuniyeti gelmiştir.
6360 sayılı yasanın getirdiği genişletilmiş büyükşehir modeli ile yerel kamusal hizmetlerin il sınırlarına kadar genişlemesinin etkileri: Kocaeli ve Sakarya örneği

Bu araştırmanın amacı 6360 sayılı Kanun çerçevesinde oluşturulan 'Genişletilmiş Büyükşehir Modeli' konusunda yerel yöneticilerin algıları ve belediyelerin hizmet sunum performansları arasındaki ilişkiyi incelemektir. Araştırmanın evrenini, Kocaeli ve Sakarya illerinde kamu kurum ve kuruluşlarında görev yapan yöneticiler, sivil toplum kuruluşları temsilcileri ve muhtarlar oluşturmaktadır. Araştırmada nicel araştırma yönteminden yararlanılmış, veriler yüz yüze anket tekniği ile elde edilmiş, verilerin analizi için toplam 561 anket SPSS programında değerlendirmiştir. Araştırmanın sonuçlarına göre yasal düzenlemenin pozitif amaçlı yapıldığı algısı, büyükşehir belediyelerin hizmet sunum performansının olumlu yönde değerlendirilmesine önemli düzeyde katkı yapmaktadır. Aynı şekilde yasal düzenlemenin etkinlik, verimlilik ve kalite algısını güçlendirecek uygulamaların artırılması, belediyelerin hizmet sunum performansının olumlu olarak değerlendirilmesini sağlamaktadır. Diğer taraftan yasal düzenlemenin negatif amaçlı yapıldığı veya çeşitli sorunları beraberinde getirdiği algısının yükselmesi ise belediyelerin hizmet sunum performansının olumsuz yönde değerlendirilmesine neden olmaktadır.
Yeni bölgeselleşme paradigması ve sanayisizleşme: İzmir örneği

Küreselleşme bir yandan üretim süreçlerinde farklılaşmaya yol açarken, diğer yandan da kentlerin küresel sisteme eklemlenmesine olanak tanıyan politikaları üretmektedir. Bu bağlamda, yeni bölgeselleşme paradigması yerel kaynakların harekete geçirilmesi sürecinde, mekansal yeniden düzenlemenin ve bir aktör olarak yerelliğin önemini vurgulamaktadır. Bu küresel çerçevede, sanayisizleşme önce gelişmiş ülkelerde ortaya çıkmış, daha sonra da gelişmekte olan ülkelere yayılmaya başlamıştır. Sanayisizleşmenin mekandaki yansımaları, İzmir ili de dahil olmak üzere Türkiye'nin çeşitli bölgelerinde gözlemlenebilmektedir. Ağır sanayiden hafif sanayiye ve hizmetler sektörüne geçiş, İzmir ilinde görünür hale gelmiştir. İzmir ili sınırları içinde sanayi hareketliliği, Ege Bölgesi Sanayi Odası kayıtlarına dayanılarak, yeni bölgeselleşme paradigması çerçevesinde açıklanmaktadır. Buna göre, sanayi sektörü ilin periferisine doğru kayarken, kent merkezinin firmaların yönetim birimlerinin bulunduğu ticari bir merkeze dönüştüğü gözlemlenmektedir. Bir diğer bulgu ise, sanayi hareketliliğinin İzmir ili sınırları dışına taşmasının sınırlı kalmış olmasıdır.
Çevresel sorunların önlenmesine yönelik yerel politikalara halkın bakışı: Adana ili örneği

Etkili bir şekilde yönetilemeyen hızlı kentleşme, doğal kaynakların tahribiyle sonuçlanmış ve kentsel nüfusun büyük bir kısmı insan kaynaklı çevre sorunlarına karşı risk altına girmiş bu da giderek daha ciddi bir sorun haline gelmiştir. Hızlı kentleşme, ekonomik ve sosyal kalkınmayı büyük ölçüde hızlandırmış, aynı zamanda belirgin iklim değişikliği, karbon depolanması, artan hava ve su kirliliği, artan enerji talepleri ve doğal bitki örtüsü üretiminde önemli bir azalma gibi çevresel sorunlara da neden olmuştur. Sanayileşme ile birlikte almış olduğu nüfus ile hızlı bir şekilde büyüyen Adana, çevre sorunlarının belirgin bir şekilde hissedildiği illerimizden birisidir. Yapmış olduğumuz bu çalışma ile Adana'da ortaya çıkan çevresel sorunların halk üzerindeki etkileri ve yerel yönetim kuruluşlarının bu sorunlara yaklaşımının ne olduğunun belirlenmesi amaçlanmaktadır.
Kapitalist devlet ve sınıflar arası ilişkiler: Özal Dönemi Türkiye'sinde patronaj ve devletin özerkliği meselesi

Bu çalışmada kapitalist devlet ve toplumsal sınıflar arasındaki ilişkiler patronaj ve kayırmacılık ilişkileri özelinde incelenmektedir. Bu bağlamda 1980'li yıllardaki Anavatan Partisi iktidarındaki gelişmelerle sınırlanan bu çalışma, genel olarak kapitalist devletin toplumsal sınıflar karşısında özerk olup olmadığı sorunsalı üzerinde şekillenmiştir. Araştırmada öncelikle kapitalist devletin yapısı, özellikleri ve özgünlükleri üzerinde ayrıntıyla duran kuramsal yaklaşımlar irdelenmiştir. Toplumsal sınıflar ve devlet arasındaki ilişkilerin diyalektik bir metodoloji içinde çözümlenmesine dair bir model inşa edilirken, ampirik verilerin ve gözlemlerin sistemli bir şekilde değerlendirilmesine önem verilmiştir. Kayırmacılık ilişkileriyle bağlantılı olarak yolsuzluk ve rant kollama faaliyetleri de ele alınmış ve ilgili literatür, devlet ve sınıflar arasındaki kayırmacılık ilişkilerinin kavramsallaştırılmasında bir model inşa etmek amacıyla incelenmiştir. Son olarak 1980- 1989 yılları arasında Özal hükümeti ve toplumsal sınıflar arasındaki patronaj ilişkileri nitel bir çalışmayla incelenerek, eldeki kuramsal tartışmalar ve modellemeler ışığında yorumlanmıştır. Bu çalışma dar anlamda, ilgili yıllarda Türkiye'deki devlet ve sınıflar arasındaki patronaj ilişkilerinin anlamlandırılmasıyla, bu döneme ilişkin literatüre önemli bir katkı sunma amacı taşımaktadır. Geniş anlamdaysa, kapitalist devlet ve sınıflar arasındaki ilişkilerin daha detaylı bir şekilde kuramsallaştırılması doğrultusunda etkili bir model kurulmasına katkı sunmaktadır.