turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Feminizm ve İslam ilişkisi: 'İslami feminizm'

Batı'da başlayarak zamanla tüm dünyayı etkisi altına alan feminizm, genel anlamda cinsiyet ayrımını sona erdirmeyi amaçlamaktadır ve Türkiye'de de etkisi bu yönde olmuş fakat kültür, coğrafya, din, sosyal ve ekonomik farklılıklar sebebiyle etki alanları farklılaşmıştır. Ülkemizde, feminizmin oluşturduğu haklar ve özgürlüklersöylemine farklı perspektiflerden de olsa feministlerle beraber, slami kesim kadınları da katılmaktadır. slamcı kadınlar özgürlük söylemine türbanları özelinde katılmakta, örtünerek özgürleştiklerini savunmaktadırlar. Mücadeleleri bu yönde olmaktadır. Bu çalışmada feminizmin teorik çerçevesi açıklanarak, Türkiye özelinde etkileri incelenmiştir. Bu bağlamda, slam'ın feminizmle ilişki içinde olup olmadığıincelenerek, kadınların yaklaşımları irdelenmiştir. Çalışmada feminizm, slam türban ve feminizm- slam ilişkisi 3 ayrı bölümde incelenmiş, konuya ışık tutması amacıyla ilgili kişilerle röportajlar yapılmıştır. Tüm bu incelemelerin sonunda, tek tanrılı dinlerden biri olan slam'ın ataerkil yapıya sahip olduğu, özelinde kadınlara getirilen kısıtlamalar ve örtünme zorunluluğu ile kadınların ikinci plana itilerek, özgürlüklerinin kısıtlandığı sonucuna varılmıştır.
Türkiye'de kentsel planlamaya ilişkin yargı kararlarının 'Kamu yararı' ölçütü üzerinden çözümlenmesi

Kamu yararı kavramı siyasal, ekonomik, hukuksal birçok boyutu olan, tarihsel koşullara bağlı olarak ve farklı yaklaşımlara göre tanımında değişim olan bir kavramdır. Bu nedenle kesin ve genel geçerli olan bir tanımı yapılmamıştır. Tarihsel temeli eski olan kamu yararı kavramı, ilkçağdan bugüne kadar değişim göstermiş, bugünkü çağdaş anlamına ilk defa 1789 Fransız İhtilali ile kavuşmuştur. Klasik liberalizm dönemindeki kamu yararı anlayışı, refah devleti dönemiyle uyuşmadığı gibi neoliberal dönemdeki kamu yararı anlayışı ise diğerlerinden farklı bir içerik kazanmıştır. Türkiye'de de kamu yararı anlayışı tarihsel koşullar içerisinde önemli değişimler geçirmiştir. Türkiye'de idari işlemlerden birisi olan kent planlarının kamu yararına dayanması gerektiği tartışmasızdır. Türkiye'de kent planlarına ilişkin olarak açılan davalarda Danıştay, kararlarının neredeyse tamamına yakınını kamu yararı ilkesine dayandırmaktadır. Ancak kamu yararı kavramının tarihsel koşullara ve farklı yaklaşımlara göre değişen tanımı karşısında Danıştay'ın kent planlama tercihlerinde neyin kamu yararına uygun neyin aykırı olduğunu tespit ederken kamu yararı anlayışından birisini esas alması kaçınılmazdır. Tarihsel dönemler itibariyle Danıştay'ın kent planları ile ilgili somut olaylara ilişkin olarak verdiği kararlar ile esas alınan kamu yararı tanımı netleşecektir. Bu tezde Danıştay'ın 1980 sonrası neoliberal dönemde de 1960'ların refah devleti koşullarında gelişen kamu yararı anlayışının sürdürdüğü pozitivist bir yaklaşımla ortaya konmuştur.
Gümrük vergisi uyuşmazlıklarının idari aşamada çözüm yolları

Gümrük idaresi ile yükümlüler arasında gümrük mevzuatında düzenlenen konular üzerine çatışma çıkması, gümrük uyuşmazlığı olarak adlandırılmaktadır. Vergi Usul Kanunu'nun 2'nci maddesine göre gümrük vergileri VUK kapsamı dışında bırakılmıştır. Bu sebeple, gümrük vergilerinin uygulama usul ve esasları 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nda düzenlenmiştir. Gümrük tarife cetvelinden doğan uyuşmazlıklar, gümrük rejimleri uygulamasından doğan uyuşmazlıklar, eşyadan kaynaklanan teknolojik uyuşmazlıklar, gümrük istisna ve muafiyetlerinden doğan uyuşmazlıklar, gümrük idaresince vergi ile ilgili olmayan işlemler için kesilen cezalar gümrük vergisi uyuşmazlıklarına verilebilecek örneklerdendir. Gümrük vergilerinden kaynaklı uyuşmazlıkların çözümünde kanun koyucu öncelikli olarak itiraz veya uzlaşma yoluyla idari süreci zorunlu kılmıştır. İdari süreçte çözümlenemeyen uyuşmazlık idari yargıda dava açılması yoluyla yargısal sürece taşınabilmektedir. Uygulanan bu yöntemin mahkemelerin yoğunluğunu azaltmakta ve alacağın daha hızlı tahsilini gerçekleştirdiği görülmektedir.
1930'lardan 1960'lara geçişte devletçilik ve planlamanın dönüşümü: Forum dergisindeki tartışmalar

yıllar ve 1960'lı yıllar Türkiye'nin siyasi tarihinde devletçi ve planlamacıpolitikaların izlenmesi bakımından iki önemli dönemi oluşturmaktadır. Devletçilik ve sanayi plancılığı 1930'lara damga vururken, sosyal devlet ve kalkınma plancılığı1960'ların başat politikası olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada, liberal olarak bilinen 1950'lerin geçiş dönemi incelenerek öncül ve ardıl dönemler arasındaki paralellik sorgulanmaktadır. Çalışmada, bir grup akademisyenin çıkardığı Forum dergisigeçiş dönemini devlet dışı bir perspektiften tartışmanın unsurlarını bize verecek bir prizma olarak kullanılmakta ve incelememizin temel eksenini oluşturmaktadır.1950'lerin önceki ve sonraki dönemler arasında bir kesinti mi yoksa bir köprü müoluşturduğunu anlayabilmek için birer kavram çiftini ölçüt alarak, dönüşümün uygulama ve söylemlerine odaklanacağız. Bunlar sermaye birikimi / piyasacılık ve bağımsızlıkçılık/ toplumculuk kavramlarıdır. Temel soru, bu kavram çiftlerinin devletçilik ve planlamanın dönüşümünde nasıl bir rol oynadıkları ve bu politikaları nitelemedüzeylerinde nasıl bir ağırlık kayması yaşandığıdır. Hipotezimiz, bağımsızlıkçılık ve kalkınmacılık söylemi doğrultusunda bir eğilim oluştuğu, fakat piyasacı perspektifinbaşından itibaren belirleyici olduğudur. Ne var ki, Forum dergisindeki teorik ve siyasi tartışmalar, Soğuk Savaş dönemi ve dünya kutupları arasındaki çok boyutlu mücadeledüzlemlerinde Türkiye'nin 1950'li yılların iç ve dış dinamiklerine bir uyum deneyimigeçirdiğini ve 1960'ların devletçilik ve planlama politikasının, liberalizm vedevletçiliğin, yani söylemsel bir toplumculuk ile ABD merkezli gerçek bir piyasacılığınsentezi olduğunu göstermektedir.
Tıbbi uygulama hatası nedeniyle yapılan soruşturmalarda, 2009-2014 yılları arasında, İzmir Tabip Odası Onur Kurulu tarafından verilen kararların değerlendirilmesi

Tıbbi uygulama hatası, tek bir nedeni olmayan çok bileşenli önemli bir sorundur. Tıbbi uygulama hatasının bir tarafında sadece sağlık çalışanının, diğer tarafında ise hastanın olduğu şeklinde hatalı bir yaklaşım vardır. Gerçekte, tıbbi uygulama hatasının oluşumunda, tıbbi organizasyondan yani yönetimden kaynaklanan sorunlar da bulunabilir. Son yıllarda, tıbbi uygulama hatası iddialarının sayısı ve bu iddialara bağlı hak arayışları artış göstermektedir. Hasta ve hasta yakınlarının tıbbi uygulama hatasına bağlı şikayetlerini değerlendiren farklı makamlar bulunmaktadır. Bu makamlar, sağlık çalışanının görev yaptığı sağlık kurum ve kuruluşunun niteliğine göre değişmektedir. Hastaların başvuruları bir tarafta adli makamlar tarafından bir tarafta ise idari makamlar tarafından incelenmektedir. Kamu kurumu niteliğinde bir meslek kuruluşu olan Türk Tabipleri Birliği ve ona bağlı Tabip Odaları da, hekimlerle ilgili tıbbi uygulama hatası iddialarını etik ve mesleki ilkeler bakımından değerlendiren makamlardan birisidir. Çalışmamızın birinci bölümünde, tıbbi uygulama hatası kavramına ilişkin genel bir değerlendirme yapılmış, tıbbi uygulamanın hukuka uygunluk koşulları, tıbbi uygulama hatalarının nedenleri ve türleri, komplikasyon kavramı ele alınmıştır. İkinci bölümde, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşu kavramı, meslek kuruluşlarının özellikleri, Türk Tabipleri Birliği ve tabip odalarının hukuki yapısı, disiplin yaptırımı yetkisi ve soruşturma yöntemleri incelenmiştir. Çalışmamızın üçüncü bölümünde, 2009- 2014 yılları arasında, 6 yıllık dönemde, İzmir Tabip Odası Onur Kurulu gündemine gelen tıbbi uygulama hatası iddiaları ele alınmış, onur kurulu tarafından hakkında değerlendirme yapılan hekimlere ilişkin veriler paylaşılmış, hekimlerin hangi tür hataları yaptıkları ele alınmış ve onur kurulunun hatalar karşısında nasıl bir yaklaşım içinde olduğu incelenmiştir.
Yeni kamu yönetimi anlayışı ve belediyelere etkisi

Kamu hizmetlerinin planlanması ve sunumuna ilişkin geleneksel kamu yönetimi anlayışı değişen sosyal, siyasal, ekonomik ve teknolojik faktörlerin etkisi ile 1970'lerden itibaren sorgulanır hale gelmiştir. Değişen bu faktörlerin yanında genel olarak sorgulamaya neden olan unsurlar kamu sektörünün mevcut hali ile etkin ve verimli olmayan yapısı ve geleneksel kamu yönetimi anlayışının vatandaş taleplerini göz ardı eden yaklaşımıdır. Geleneksel kamu yönetimi anlayışının ortaya çıkardığı bu olumsuz çerçeve beraberinde devletin görev ve faaliyet alanlarının yeniden belirlenmesi, kamu hizmetlerinin alternatif hizmet sunum yöntemleri ile görülmesi ve merkez-yerel ilişkilerinin yeniden tanımlanması ile birlikte merkeze ait bir takım yetkilerin yerel yönetimlere devredilmesi gibi yaklaşımları öne çıkarmıştır. Yeni yönetim anlayışı olarak adlandırılan süreçte temel amaç; kamu sektörünün etkinliğini, verimliliğini ve mali performansını artırmaktır. Ayrıca bu yeni yönetim anlayışı çerçevesinde gerçekleştirilen kamu reformları ile birlikte sonuç odaklı, hesap verebilir, şeffaf ve katılımcı bir yönetim anlayışının tesis edilmesi öngörülmüştür. Yeni yönetim anlayışının bu yaklaşımları merkezi yönetimleri etkilediği gibi yerel yönetimleri de önemli ölçüde etkilemiştir. Bu etki, Türkiye'de kabul edilen yeni yerel yönetim yasaları ile belirgin bir şekilde ortaya çıkmıştır. Bu çerçevede belediyelerin görev ve yetkileri artırılarak özerk yapıları güçlendirilmeye çalışılmıştır. Artan görev ve sorumlulukların etkin bir şekilde yerine getirilmesi için belediyelerde yeni yönetim anlayışına uygun alternatif hizmet sunum yöntemleri yaygınlık kazanmıştır. Bu yöntemlerin temel amacı yerel hizmetlerin sunumunda maliyet etkinliğini ve hizmet kalitesini artırmakla birlikte müşteri memnuniyetini sağlamaktır. Ayrıca demokratik yerel yönetim geleneğinin oluşturulması amacıyla yerel yönetimlerde karar alma süreçlerinin katılımcı, şeffaf ve hesap verebilir bir yapıya dönüştürülmesi amaçlanmış, personel sistemine ilişkin sorunlar da esnek istihdam ve performans temelli yaklaşımlarla çözülmeye çalışılmıştır.
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ilkeleri ışında işkence yasağı ve Türkiye'deki uygulaması

İşkence ve kötü muamele konusunda, uluslararası insan hakları belgelerinde bir takım unsurlar belirlenmiştir. Bu unsurlar aşağılatıcı muamele, insanlık dışı muamele, haysiyet kırıcı muamele, aşağılayıcı ceza, insanlık dışı ceza gibi kavramlardır. Bu kavramların ayrımını yapmak kolay olmamakla birlikte uluslararası kuruluşların önüne gelen somut olaylarda ortaya koydukları kriterler ulusal hukuktaki uygulamalar açısından son derece önemlidir. Somut vakalarda ulusal mahkemeler işkence hususunda karar verirken AİHM'nin içtihatlarını göz ardı etmemelidirler. Başlangıçta cezalandırma yöntemi veya ispat aracı olarak kullanılan işkence, tarihsel süreç içerisinde mutlak bir yasak olarak birçok uluslararası belgede yer almıştır. Fakat işkence yasağının, uluslararası belgeler ve uluslararası mevzuatta yer alması, uygulamada yaşanan işkence olaylarının önlenmesine yetmemiştir. Bu çalışmayla amaçlanan, tarafı olduğumuz temel insan hakları belgelerinden biri olan, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'yle temel çerçevesi belirlenen işkence yasağını önlemeye yönelik girişimlere az da olsa katkıda bulunabilmektir.
Kentsel mekanlarda soylulaştırmanın yeni formu: Kamu eliyle soylulaştırma

Bu tez çalışması, zaman içerisinde yıpranan kentlerde gerçekleştirilen yenileme süreçlerinden biri olarak kabul edilen soylulaştırma sürecini ve geçirdiği dönüşümü incelemek ve bu dönüşümün bir ürünü olan kamu eliyle soylulaştırmayı anlamak amacıyla yapılmıştır. Soylulaştırma, kendiliğinden gelişim göstermeye başlayan; fiziki çevrede yarattığı değişikliklerden ziyade, ortaya çıkardığı sosyal, iktisadi ve siyasal sonuçlarla öne çıkan kentsel bir süreçtir. Kent merkezinde düşük gelirli kesimlerin yaşadığı çöküntü alanlarının, bölgeye yapılan yatırımlarla iyileştirilmesi neticesinde oluşan yenilenmiş konut stoku, yeni orta sınıfların konut talebine cevap vermiş; bu sınıfların kent merkezlerine yönelimi, bölgenin eski sakinlerinin yerinden edilmesiyle sonuçlanmıştır. Değişime karşı koyamayan pek çok olgu gibi, soylulaştırma da zamanla farklı formlara bürünmüştür. Kendiliğinden gerçekleşen süreç, ölçek değiştirerek öncü aktörler edinmiştir. Merkezi otorite ya da yerel yönetimler bu aktörlerden biri olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada, soylulaştırmayı anlamaya dair oluşturulan kuramlar incelendikten sonra; sürecin farklı ülkelerdeki uygulama pratikleri gözlemlenmiştir. Daha sonra, çalışmanın çatkısını oluşturan soylulaştırmanın yeni formlarından biri olan kamu eliyle soylulaştırma, kuram ve uygulama pratikleri bağlamında ele alınmış; merkezi ya da yerel otoriteler eliyle gerçekleşen bu sürecin kentsel süreçlerdeki yerinin altı çizilmeye çalışılmıştır. Çalışma kapsamında, kamunun bu sürece dahil oluşundaki itici faktörler sorgulanmıştır.
Küresel iklimin korunması çalışmaları kapsamında Kyoto Protokolü ve yerel yönetimlerin rolü

Kyoto Protokolü, sera etkisi yaratan gazların salınımlarını azaltmak üzere sanayileşmiş ülkeler için çeşitli hedefler belirleyen uluslararası bir anlaşmadır. Sera etkisi yaratan gazların konsantrasyonlarının yükselmesi küresel ısınmanın artmasının nedenleri arasındadır. 1997 yılında oluşturulan protokol, 1992'de imzalanan Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi'nde belirlenen ilkelere dayanmaktadır. Kyoto Protokolü, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi'nin yasal olarak bağlayıcı eki niteliğindedir. Bu protokole göre, sanayileşmiş ülkeler ile piyasa ekonomisine geçiş sürecindeki ülkeler atmosfere saldıkları sera gazı miktarlarında indirime gitmeyi kabul etmektedir. Çalışmada Türkiye'de yerel yönetimlerin, sera gazlarının azaltılmasında yaptığı çalışmalar, emisyon azaltımına katkıları ve yetersiz kaldığı alanlar ile sera gazlarının azaltılmasında yerel yönetimlere düşen görevleri tespit edilecektir. Türkiye'de yerel yönetimlerde temiz kalkınma, ortak yürütme, emisyon ticareti mekanizmalarının uygulanabilirliği sorgulanacaktır. Türkiye'de yerel yönetimlerin Kyoto Protokolü'ne uyum konusunda üstüne düşen görevlerin ne olduğu, anket çalışmasının bulguları doğrultusunda kapasitelerinin yeterliliği/yetersizliği ortaya konulacaktır.
Yerel yönetimler açısından Türkiye ve Avrupa Birliği stratejik yönetim politikalarının mukayeseli değerlendirilmesi

Değişimin bir yaşam biçimine dönüştüğü günümüzde, değişim dinamikleri, bütün kurumsal sistemleri daha demokratik, şeffaf ve etkin olmaya yöneltmektedir. Kamu yönetiminin yeniden tanımlanmasına yol açan bu değişim ve dönüşüm süreci, sistematikleştirilme taleplerini de beraberinde getirmiş ve yerel yönetimleri, stratejik yönetim anlayışının temel öğelerinden biri olarak kabul etmiştir. Özellikle uluslararası örgütlerden biri olan AB'de bu konu sıkça gündeme getirilmekte ve yerel yönetimlerin daha demokratik ve verimli hizmet üreten bir yönetim birimi haline getirilmesine ilişkin kararlar alınmakta, ilkeler benimsenmektedir. Son dönemde, AB'ye tam üyelik görüşmelerinin yoğunlaştığı süreçte, yerel yönetimlere yönelik ciddi reform çalışmaları gündeme gelmiş ve bu alanda birçok yasal düzenlemeye gidilmiştir. Yerel yönetimlerde 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu, 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi, 5393 sayılı Belediye, 5355 sayılı Mahalli İdare Birlikleri Kanunları ile oluşturulmak istenen anlayış değişikliği mevzuata yansıtılmıştır. Bu kanunlar ile tüm kamu kurumlarında olduğu gibi nüfusu 50 .000'i geçen belediyelerde de stratejik planlama yapılması bir zorunluluk haline getirilmiştir. Belediyeler, ilk stratejik planlarını 2006 yılından itibaren yapmaya başlamışlardır. Stratejik planların, misyon-vizyon odaklı, kurumun stratejik hedeflerini, faaliyet ve projeler ile kaynaklarını, performans ölçütlerini kapsayacak bir şekilde hazırlanması öngörülmüştür.
Tanzimat döneminde siyasi muhalefet

Osmanlı siyasi yapısı içinde muhalefete yer verilmemiştir. Osmanlı toplum yapısı, muhalefetin oluşması için gerekli sınıfsal ve sosyal kaynaklardan yoksundur. Tanzimatla başlayan siyasi değişme ve sosyal-kültürel gelişmeler, muhalefetin ortaya çıkmasına neden olmuştur. Dönem boyunca muhalefet sınırlı da olsa belli bir güç ve etkinliğe ulaşmış; reformlar ve hükümet politikaları üzerinde etkili olmuştur. Tanzimat döneminde, farklı nedenlerle ortaya çıkan değişik kesimlerin muhalefet hareketleriyle karşılaşmaktayız, bu dönemdeki muhalefet hareketleri önce gizli cemiyeter olarak teşekkül etmiştir. Açık cemiyet faaliyeti, muhaliflerin ülke dışına çıkmaları sonucu olmuştur. Muhalefetin bu dönemdeki kadrosunu yönetici seçkinler, din adamları, aydınlar, orta ve alt kademedeki subay ve memurlar ile medrese öğrencileri oluşturmaktaydı.
AB üye ülkelerinde ve Türkiye'de büyükşehir yönetimi

6360 sayılı Kanun Büyükşehir belediyesini, 'Sınırları il mülki sınırı olan ve sınırları içerisindeki ilçe belediyeleri arasında koordinasyonu sağlayan; idari ve mali özerkliğe sahip olarak kanunlarla verilen görev ve sorumlulukları yerine getiren, yetkileri kullanan; karar organı seçmenler tarafından seçilerek oluşturulan kamu tüzel kişisi' olarak ifade etmektedir. Yerel yönetim alanında önemli düzenlemeler içeren 6360 sayılı Kanun, birçok tartışmayı da beraberinde getirmiştir. Bu Kanunla birlikte belediye mücavir alanı il sınırına bağlanmış, büyük şehirlerde il özel idarelerinin, belde belediyelerinin ve köylerin tüzel kişilikleri kaldırılarak, köyler mahalleye dönüştürülmüştür. Bu durum, coğrafi sınırları çok geniş olan illerde yerel hizmetlerin etkin, verimli ve ekonomik olarak yerine getirilmesi, siyasal katılımın sağlanması ve demokrasinin işlemesi ile ilgili problemler meydana getirmiştir. Özellikle 2014 yerel seçimlerinden sonra uygulanmaya başlayan yeni Büyükşehir modelinin, idari, siyasi, sosyal ve kentsel etkileri görülmeye başlanmıştır. 1980'li yıllardan beri var olan 'Büyükşehir Belediye Sistemi' yeni kurulan büyük şehirlerin de eklenmesiyle önemli gelişmeler göstermiştir. Yeni Büyükşehir Kanununun getirdiği uygulama 'Türk Yerel Yönetim Sistemini' önemli ölçüde değiştirmiştir. Özellikle yeni kurulan büyükşehir belediyelerinin, büyükşehir v hizmetlerinin gerçekleştirilmesi hususunda yetki ve sorumluluk kazanarak tecrübe edinmelerinin zaman alacağı gözlenmektedir. Kentleşme ve küreselleşme olgusu çerçevesinde yerinden yönetim anlayışı da sürekli değişim sergilemiştir. Son yıllarda ortaya çıkan değişim ihtiyacı ve AB üyelik hedefi doğrultusunda Avrupa Konseyinin belirlediği yasal çerçeveye uyum çalışmalarını gündeme taşımıştır. Bu çerçevede belediyeler değişime uyum, yenileme, kendini geliştirme ve kurumsallaşma gibi konularda zorlu bir sınav vermektedirler. Türkiye'deki Büyükşehir yapısının 6360 sayılı Kanun kapsamında olumlu ve olumsuz yönleriyle ele alınarak mevcut yönetim modelinin Avrupa Birliğine üye ülkelerdeki büyükşehir yapısıyla karşılaştırmalı olarak analiz edilmesi bu çalışmanın temel konusudur. Tezimizin amacı öncelikle Türk Yerel Yönetim Sistemi içinde Büyükşehir Yönetim Modeli'nin tarihi gelişimi üzerinde ana hatlarıyla durarak, 6360 sayılı Kanuna yönelik eleştirileri ve değerlendirmeleri ortaya koymak ve mevcut modelin AB'ye üye ülkeler üzerinden karşılaştırmasını yapmaktır.
Bilişim suçları ile mücadele

terörist saldırılarının planlanmasından uygulanmasına kadar geçen süreçte, bilişim teknolojisinin büyük bir ustalıkla kullanıldığı ortaya çıkmaktadır. Yakın bir zamana kadar daha çok bireysel ve kurumsal sorunlara yol açanbilişim suçları, artık suç organizasyonları tarafından kamu ve ülke güvenliğini tehdit edebilecek boyutlara ulaşmıştır. Mevcut hukuk kuralları modern teknolojinin yarattığı olumsuzluklarıgidermede yetersiz kalmaktadır. Ahlaki değerleri, insanlığı ve ülkeleri tehdit eden bilişim suçları tüm ülkelerin ortak problemi haline gelmiştir. Bu denli karmaşık ve çok yönlü yapıyla etkili mücadele için her fırsatta uluslararası işbirliği imkanlarıdüşünülmelidir. Bilişim suçları ile mücadelede, milli menfaatlerimiz ve ulusal güvenliğimiziçin geleceğin teknolojilerine de cevap verilebilecek esnek çözümler üretilmeli, yasal tedbirlerin yanı sıra, her kurum ve kuruluş kendi içerisinde özel tedbirler geliştirmeli ve güvenlik kuralları asla ihmal edilmemelidir.
Vesayet makamı olarak mülki idare amirliği: Uygulama ve yargı içtihatları bağlamında bir inceleme

Türk idari yapısında merkezi idare, idarenin bütünlüğünü sağlamak amacıyla yerel yönetimler üzerinde idari vesayet yetkisine sahiptir. İdari vesayet yetkisi kanunla belirlenen istisnai bir yetkidir. Yerel yönetimlerin reformlarının korunması ve geliştirilmesi amacıyla çıkarılan mahalli idareler yasalarıyla azaltılan idari vesayet yetkisi, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararları ile farklı bir içeriğe bürünmüştür. Çalışmada idari vesayet yetkisini kullanan makamlardan biri olan mülki idare amirliğinin tarihi kökeni, idari vesayetin uygulama alanları ve yüksek mahkeme kararlarının idari vesayet kavramına yaklaşımları incelenmiştir. Araştırma sonucunda idari vesayetin kullanımına ilişkin bir hukuk boşluğu olduğu görülmüş ve bu hukuk boşluğunun doldurulması için öneriler sunulmuştur.
Cumhuriyet Döneminde liberal hareketlerin Türkiye'nin orman politikasına etkileri, İzmir ili örneğinde özel ve kamu ormanlarında koruma-kullanma dengesi

Ekonomik alanda liberalleşmenin ön plana geçmesi ve pazar imkanlarının genişletilmesi benimsenip, desteklenirken üretim-tüketim faaliyetlerinde hızlı yayılma, doğal kaynakların kullanımında gözle görülür bir yok etme sürecini hızlandırmıştır. Ormanlar da bu tüketim yarışından büyük ölçüde etkilenmektedir. Bu nedenle liberal akımların öne çıkardığı doğal kaynakların kullanımında koruma-kullanma dengesi ve kamu-özel mülkiyet ilişkilerinin analizi ile ormanlarda mülkiyet konusu önem kazanmaktadır. Cumhuriyet döneminde hızlı nüfus artışı, gerek kentsel gerekse kırsal nüfusun ormanlar üzerindeki baskısı, yangınlar ile populist yasal düzenlemeler ormanların nitelik ve nicelik olarak azalmasına sebep olmuştur. Ormansızlaşma sürecinin devam etmesi orman politikasının sorgulanması gereğini ortaya çıkarmıştır. Ormansızlaşmaya tedbir olarak özel ve kamu ormancılığı, sivil toplum kuruluşları ormancılığı ile tarımsal ormancılık politikalarının teşvik edildiği görülmektedir. Türkiye'de merkezi yönetimin, özel ve kamu ormanların, ve tarımsal ormancılık çalışmalarının koruma-kullanma dengesinin sağlanması olgusunun alan çalışmaları ile incelenmesi ve değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu çalışmada liberal hareketlerin temel nitelikleri ve orman politikasına etkileri, uluslararası ve ulusal belgelere orman politikasının yansıması ile liberal hareketlerin orman mevzuatına etkisi incelenmiştir. Konuyla ilgili olarak İzmir ili örneğinde özel ve kamu ormanları koruma-kullanma dengesi ile özel tarımsal ormancılık faaliyetleri açısından önemli bir örnek oluşturan Kozak Yaylası fıstıkçamında özel ağaçlandırma çalışmaları incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Sürdürülebilir ormancılık politikası ekonomik, ekolojik ve toplumsal anlamda dengeli bir politikanın izlenmesini gerektirir. Sürdürülebilir orman politikasında liberal etkiler, bireysel mülkiyet ve serbest girişimciliğe fırsat veren yaklaşımlar ile katılımcı bir anlayışla bireylerin, sivil toplum örgütlerinin ve toplulukların çabalarını, faaliyetlerini dikkate alan, karar mekanizmalarının içine çeken ve onlarla işbirliği yapan bir yönetim biçimini gerektirmektedir.