turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Obsesif-kompülsif bozukluk ile NLRP3 inflamazom aktivitesi arasındaki olası ilişkinin araştırılması

Giriş: Obsesif kompulsif bozukluk tanılı hastalarda ve sağlıklı kontrollerde yapılan çalışmalarda belli başlı pro-inflamatuar ve anti-inflamatuar sitokinlerin kandaki düzeyleri incelenmiş ve nöroinflamatuar düzensizliklere işaret edebilecek ipuçları elde edilmiştir. Ancak OKB patogenezinde inflamasyonun yeri tartışmalıdır. Amaç ve Hipotez: Araştırmanın amacı, OKB patofizyolojisinde rol oynadığı düşünülen inflamatuar süreçlerde NLRP 3 inflamazomunun olası rolünün ortaya çıkarılması ve klinik özelliklerle ilişkisinin değerlendirilmesidir. Araştırmanın hipotezi, OKB etiyolojisinde rol oynadığı düşünülen inflamasyonun, NLRP 3 inflamazomu aracılığıyla etkili olduğudur. Yöntem: Çalışmaya, DSM-IV'e göre OKB tanısı almış, 18-45 yaş arasındaki 51 hasta ve yaş ve cinsiyet olarak eşleştirilmiş psikiyatrik bir hastalığı bulunmayan, 52 sağlıklı kontrol dahil edilmiştir. Tüm katılımcılara 'Yapılandırılmış Klinik Görüşme', 'Yale Brown Obsesyon ve Kompulsiyon Ölçeği', 'Hamilton Depresyon Ölçeği' ve 'Hewitt Mükemmeliyetçilik Ölçeği' uygulanmıştır. Periferik kan örneklerinden mononükleer hücrelerden RNA ve protein elde edilerek, NLRP 3 inflamazomonu oluşturan proteinleri kodlayan NLRP3, Kaspaz- 1 ve ASC genleri ile bu inflamazomun aktivitesini düzenleyen NEK7 geninin mRNA ifade seviyeleri gerçek-zamanlı kantitatif PCR yöntemiyle, protein seviyeleri ise Western Emdirim yöntemiyle belirlenmiştir. Serum IL-1beta ve IL-18 sitokin seviyeleri ELISA yöntemiyle belirlenmiştir. Bulgular: NEK7 ve Kaspaz- 1 mRNA ifade seviyelerinin OKB hastalarında kontrollere kıyasla daha yüksek olduğu belirlendi. Regresyon analizi sonucunda, NEK7 mRNA ifade seviyesinin hasta ve sağlıklı grupları ayırıcı olduğu belirlendi. İnflamazom alt birimleri ile OKB alt grupları arasındaki ilişki incelendiğinde, ASC mRNA seviyeleri ile OKB Dini-cinsel obsesyon-kompulsiyon alt grupları arasında ilişki saptandı. Sonuç: Kandaki NEK7 ve Kaspaz- 1 gen ifade seviyeleri OKB'de biyobelirteç olarak kullanılabileceği gibi, OKB'deki inflamatuar değişimleri açıklamaya yardımcı olabilir.
Ergenlikten yetişkinliğe geçişte toplumsal katılım ve anababanın rolü

Toplumsal katılım gençlerin yaşamında insanlarla ve toplumla olan etkileşimi sağlaması ve kolaylaştırması açısından önemli bir role sahiptir. Katılım, bir toplumun ne kadar gelişmiş olduğunu gösterir. Bunun yanında bireyin yaşamında da önemli bir olumlu etkiye sahiptir (Sherrod, 2007). Bu karışık desenli kesitsel çalışma, gençlerin katılımlarını yaş ve cinsiyete göre incelemek ve aynı zamanda genci yer aldığı mikro sistem olan aile içinde ele alarak anne ve babanın katılım üzerindeki etkisini incelemek üzere yapılmıştır. Bu amaçla AB 7. Çerçeve Programı kapsamında yürütülen PIDOP-Processess Influencing Democratic Ownership and Participation Projesi için hazırlanmış ve test edilmiş bir anket kullanılmıştır. Anket, 16-26 yaş aralığındaki 278 gence, 16 -19; 20-22 ve 23-26 yaş kesitleri alınarak uygulanmıştır. Anket çalışmasından sonra, farklı cinsiyetleri ve yaş aralıklarını temsilen seçilen gençlerin anne ve babalarıyla 6 anne ve 6 baba olmak üzere toplamda 12 görüşme yapılmıştır. SPSS. 17 programında yapılan bağımsız örneklem t testi, tek yönlü Anova ve yüzde/frekans analizleri sonrasında gençlerin katılım açısından ele alınan alt boyutlar açısından, katılımda bulunulan yaşın, cinsiyete kıyasla daha fazla ilişkili bulunduğu görülmüştür. Anne ve babayla olan katılıma ilişkin paylaşıma bakıldığında babanın cinsiyet ve yaş farkı olmaksızın katılım konularında anneden daha bilgili ve yetkili görüldüğü ortaya çıkmıştır. Bu bulgularla, tematik analiz sonrasında anne ve babalarla olan görüşmelerden elde edilen bulgular birleştirildiğinde, anne ve babalarla olan paylaşımın gençlerin yaşam sorunlarının farklılaşması dolayısıyla yaşla beraber değiştiği görülmüştür. Annenin katılım konusuna yaklaşımı gencin yaşadığı sorunların çözümüyle ilişkili olarak değişirken, babanın gençlerin katılımından beklentisi daha çok kendi ailesine ve ülkesine yararlı olmaları yönündedir. Bu durumun kültürel etmenlerden kaynaklandığı ve bundan dolayı etki bakımından batı alanyazınındaki eşit anne-baba rolüyle çeliştiği düşünülmektedir.
Psikodrama ve bilişsel davranışçı terapi yöntemi ile grup çalışmasının sınav kaygısı yaşayan öğrencilerin kaygıları üzerindeki etkilerinin karşılaştırılması

Bu araştırmanın amacı bilişsel davranışsal teknikler ile psikodrama teknikleri kullanılarak yapılan grupla psikolojik danışma uygulamalarının öğrencilerin sınav kaygısını azaltmadaki etkileri karşılaştırmalı olarak incelemektir. Araştırma, iki deney ve kontrol gruplu ön test, son test modeline dayalı yarı deneysel bir çalışmadır. Araştırma, İstanbul'da bulunan bir özel okulda öğrenim gören onuncu ve on birinci sınıf öğrencileriyle gerçekleştirilmiştir. Yapılan uygulama ve değerlendirme sonucunda öğrencilerden, sınav ve durumluluk-süreklilik kaygı düzeyleri en yüksek olan toplam 32 öğrenci seçilmiştir. Rastgele yöntemle bilişsel davranışçı terapi grubuna 10, psikodrama grubuna 11, kontrol grubuna 11 kişi atanmıştır. Araştırmanın bağımlı değişkenlerinden sınav kaygısı 'Sınav Kaygısı Envanteri' ile ölçülmüştür. Diğer bağımlı değişkenler olan durumluluk ve süreklilik kaygı düzeylerinde, 'Durumluk-Sürekli Kaygı Ölçeği' ile ölçülmüştür. Ölçekler, deney ve kontrol gruplarına ön test olarak verilmiştir. Birinci deney grubuna, araştırmacı tarafından gerçekleştirilen psikodrama teknikleri kullanılarak yapılan grupla psikolojik danışma 10 oturum, ikinci deney grubuna ise yine araştırmacı tarafından gerçekleştirilen bilişsel davranışçı terapi teknikleri kullanılarak yapılan grupla psikolojik danışma 8 oturum halinde uygulanmıştır. Kontrol grubuna ise herhangi bir çalışma yapılmamıştır. Uygulamalar bittikten sonra ölçekler son test olarak tekrar verilmiştir. Uygulanan deneysel işlemin sonucunda elde edilen bulgular Kruskal Wallis-H testi, Mann Whitney-U testi ve Wilcoxon test tekniği ile incelenmiştir. Bulgular; psikodrama teknikleri kullanılarak yapılan grupla psikolojik danışma uygulamalarının kontrol grubuna göre sınav kaygısı toplam puan, duyuş, kuruntu, durumluluk kaygı puanları üzerinde etkili olduğu görülmüştür. Süreklilik kaygı puanları üzerinde ise etkisi bulunamamıştır. Bilişsel davranışçı tekniklerle yapılan grupla psikolojik danışma uygulamalarının kontrol grubuna göre sınav kaygısı toplam puan, duyuş, kuruntu, puanları üzerinde etkili olduğunu göstermiştir. Durumluluk ve süreklilik kaygı puanları üzerinde ise etkisi bulunamamıştır. Karşılaştırmaya ilişkin analizlerde, psikodrama teknikleri ile uygulama yapılan grubun, bilişsel davranışçı tekniklerle yapılan gruba göre öğrencilerin toplam sınav kaygısı, duyuş ve kuruntu alt bölümü ve durumluluk kaygı üzerinde göre daha etkili olduğu görülmüştür. Her iki çalışma grubu süreklilik kaygı puanları açısından karşılaştırıldığında anlamlı bir farklılık görülmemiştir.
Örgütsel kimliğin ifadesi olarak kolektif bellek - Cumhuriyet Halk Partisi delegelerinde kolektif belleğin çeşitli boyutları ile incelenmesi

İlk kez 1902 yılında kullanılmakla birlikte, 1960 -1970'lerden itibaren artan bir ilgi ile incelenen kolektif bellek kavramı, bir grubun tüm üyeleri tarafından paylaşılan ortak bir belleğe göndermektedir. Toplumsal bir inşa ürünü olarak değerlendirilen bu kavrama ilişkin çalışmaların iki yaklaşım etrafında döndüğü görülmektedir. Bu yaklaşımlardan biri geçmişşin bugünü, diğeri ise bugünün geçmişşi şekillendirdiğini varsaymaktadır. Literatür, kolektif belleğin kimlik tanımlama, kimliği yüceltme ve grubu meşrulaştırma yoluyla grup kimliğinin inşasında ve grup kohezyonunun tesisinde önemli bir rol oynadığı yönünde değerlendirmeler içermektedir. Bu çalışmanın amacı kolektif belleğin kolektif kimliğin inşasında nasıl bir rol oynadığını incelemektir. Cumhuriyet Halk Partisi delegelerinin örneklem olarak seçildiği bu çalışma yüz yüze görüşme yoluyla gerçekleştirilmiş, alınan yanıtlar içerik analizi ile incelenmiş ve toplam 15 kategori elde edilmiştir. Bulguların, partinin muhtemel kolektif bellek içeriklerine işaret ettiği düşünülmektedir. Katılımcıların, parti kimliğini kolektif belleğe temellendirdikleri, partiyi 'öteki'lerden ayırmak, parti kimliğini olumlamak ve grubu meşrulaştırmak için kolektif belleğe referansta bulundukları, sembol şahsiyetler, amblemler, bellek mekanları ve anma günlerinin kolektif belleğin taşınması ve kimliğin ifade edilmesi açısından önem taşıdığı ve otobiyografik belleğin kolektif bellek ile ilişkili olduğu görülmüştür. Bulgular kolektif belleğin kurgulanmasında geçmişş ile bugün arasında karşılıklı bir etkileşim olduğunu, geçmişşin bugünkü olaylara bakış açısını, bugünün de geçmişşe ilişkin değerlendirmeleri şekillendirdiğini göstermiştir. Araştırma sonuçları, kolektif belleğin örgütsel kimliğin inşasında merkezi bir rol oynadığını, geçmişşi hatırlamanın basit bir bilgiyi geri çağırma eylemi olmayıp, kimliğin gerekleri doğrultusunda işleyen aktif ve inşa edici bir süreç olduğunu ortaya koymuştur.
Psikosomatik yakınmaları olan ergenlerde zihinsel tasarımlar: Süreç analizi

Bu çalışma psikosomatik yakınmaları olan ergenlerin zihinsel tasarımları hakkında derinlemesine bilgi edinmeyi amaçlamaktadır. Psikosomatizasyon, ruhsal sorunların bedensel yakınmalar ile ortaya çıkması durumudur (Marty, 2012). Yaşları 12 ve 16 olan, egzama, alerjik astım ve migren yakınmaları ile psikolojik yardım arayan iki ergen ile yapılan psikodinamik yönelimli klinik görüşmeler ile ergenlerin psikosomatik sorunlarını nasıl dile getirdikleri, duygu durumları ve ebeveyn ilişkileri derinlemesine anlamaya çalışılmış ve psikosomatizasyonun işleyişine dair bilgi üretmek amaçlanmıştır. Psikosomatizasyon, zihinsel tasarım ve ergenlik dönemi konuları, psikoanalitik yönelim ve Paris Psikosomatik Okulu'nun kavramları ile tanımlanmıştır. Birinci ergen ile 35, ikinci ergen ile 27 hafta süren psikodinamik yönelimli klinik görüşmeler süreç analizi araştırma deseni ile incelenmiştir. Yapılan klinik görüşmeler ile elde edilen kalitatif datanın tematik analizi sonucunda ergenlerin ve ebeveynlerinin ruhsallıklarına dair temalar ortaya çıkmıştır. Ergenlerin duygu durumlarında yalnızlık, öfke, çaresizlik, suçluluk; savunma mekanizmalarında içe atma tümgüçlülük, ebeveynlerin duygu durumlarında öfke, travmatik geçmişş yaşantılar; savunma mekanizmalarında yansıtma, kadercilik, sözel ve fiziksel şiddet temaları öne çıkmaktadır. Ergen ve ebeveyn ilişkisinde ikircikli duygular teması ruhsal tasarımın anlaşılması açısından önemli olmuştur. Sonuç olarak psikosomatizasyonun ergenlik döneminde iyi yapılamayan zihinselleştirme ve erken dönem travmatik yaşantılar sonucu ortaya çıktığı, zihinselleştirme zorluğu yaşayan ergenin ebeveyninde de, ergene benzer olarak zihinsel tasarım eksikliği, erken dönem travmatik yaşantılar ve psikosomatik sorunlar yaşandığı ortaya çıkmıştır. Bu durum psikosomatizasyonun işleyişinde ebeveynin ruhsallığına ve çocuk ebeveyn ilişkisine dikkat çekmektedir. Bulgular, süreç içinde yaşanan değişimler ve araştırmacının gözlemleri, literatür ile ilişkilendirilerek tartışılmıştır. Psikosomatizasyonun Türkiye'de ele alınışı konusunda öneriler sunulmuştur.
Kadınların toplumsal rolleri ve stres

Bu araştırma, İstanbul ili Fatih ilçesinde yaşayan çalışan ve çalışmayan kadınların kendi yaşamlarında karşılaştıkları stres, bununla beraber oluşan kaygı ve depresyon düzeyleri sosyo-demografik formla desteklenerek incelenmiştir. Bu araştırmada niteliksel araştırma metotlarıyla hazırlanmış, anketler yardımıyla karşılıklı görüşülerek uygulanmıştır. Veriler Beck Depresyon Ölçeği, Stresle Başa Çıkma Ölçeği, Durumluluk Sürekli Kaygı Envanteri ve sosyo-demografik form kullanılarak toplanmıştır. Çalışmamızda 30 çalışan kadın ( 15 öğretmen ve 15 psikolog ) ve 30 çalışmayan kadın ile yüz yüze görüşülerek yapılmıştır. Elde edilen veriler, SPSS yardımı ile tablolaştırılmıştır. Çalışmamız, yaşadığımız geleneksel Türk toplumunda kadınlara yüklediğimiz sıfatlar ve sorumlulukların, ataerkil düzenin getirileriyle ortaya çıkan stresin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmamız sonuncunda elde ettiğimiz veriler, Türkiye'de hala mevcut olan ataerkil yapının devam etmesiyle beraber, çalışan ve çalışmayan kadın ayrımı yapmaksızın, toplumdaki rollerinin ağırlığı, iş yaşamları ve aile yaşamlarının üzerlerine yükledikleri sorumlulukları anlama imkanına sahip olmaktayız.
Suriyeli göçmen ergenlerin dayanıklılık özelliklerinin incelenmesi

2011 yılının Şubat ayında başlayan Suriye'deki iç çatışmalar nedeniyle yaklaşık 6,5 milyon kişi yaşadıkları yeri terk etmek zorunda kalmıştır ve bu bireylerin yarısından fazlası çocuktur. Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği'ne (2014) göre, göç eden Suriyeli nüfusun yaklaşık üçte biri okul çağındaki çocuklardan oluşmaktadır. Göç etmek zorunda kalan bu kişiler çoğunlukla savaşın olumsuz etkileri altında kalarak fiziksel, duygusal ve cinsel travma deneyimleri yaşayabilmektedirler. Bu travmatik yaşantılara ek olarak, sosyoekonomik dezavantajlar, yoksulluk, aile yapısında ve işlevlerinde ortaya çıkan sorunlar gibi çeşitli stres faktörlerine de maruz kalmaktadırlar. Benzer durumlarda, kişilerin bir tehdide veya ciddi bir sıkıntıya maruz kalmalarına rağmen gelişimsel süreçlerinde aksama yaşamamış olmaları dayanıklılık kavramı ile açıklanmaktadır. Bu çalışmada, Türkiye'de yaşayan Suriyeli mülteci ergenlerin sahip oldukları dayanıklılık özellikleri ve bunlara etki eden okul ve aileye ilişkin faktörler incelenmektedir. Çalışma örneklemini 10-19 (Ort=13.41) yaş aralığındaki 191 (73 erkek) mülteci Suriyeli ergen oluşturmaktadır. Katılımcılardan içeriğinde demografik bilgi formu, 'Çocuk ve Genç Psikolojik Sağlamlık Ölçeği' 'Çocuk ve Ergen Sosyal Destek Ölçeği', 'Anne-Baba Algı Ölçeği', 'Okul Sosyal İklimi Ölçeği', 'Kültürleşme Ölçeği', 'CES Depresyon Ölçeği', 'Sosyal Kaygı Ölçeği Ergen Formu' ve 'Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği' bulunan bir anket doldurması istenmiştir. Sonuç olarak Türkiye'ye göç eden Suriyeli ergenlerin psikolojik dayanıklılık özellikleri üzerindeki en etkili faktörlerin çevreden algılanan sosyal destek, anne-babaya yönelik algı ve okul sosyal iklimi olduğu görülmüştür. Ayrıca tercih edilen kültürleşme stratejilerinin, depresyon, kaygı ve benlik saygısı değişkenlerinin de psikolojik dayanıklılıkla ilişkili olduğu bulunmuştur. Araştırmanın sonuçları, sunulan hipotezler ve literatürdeki bulgular çerçevesinde tartışılmış, araştırmanın sınırlılıklarından bahsedilmiş ve gelecekte yapılacak çalışmalar için öneriler sunulmuştur.
Ergenlerde iyi oluşun duygusal özerklik açısından incelenmesi

Bu çalışmada ergenlerde iyi oluşun duygusal özerklik tarafından ne derece yordandığını ortaya koymak amaçlanmıştır. Araştırma Mersin'in Anamur ilçesinde yer alan altı ortaöğretim kurumunun 9 .,10.,11. ve 12. sınıflarında öğrenimine devam eden 381'i(%50,9) kadın, 367'si(49,1) erkek olmak üzere toplam 748 lise öğrencisi üzerinde gerçekleşmiştir. Ergen bireylerin iyi oluş seviyelerine dair veriler 'EPOCH Ölçeği', duygusal özerklik seviyelerine ilişkin veriler ise 'Duygusal Özerklik Ölçeği' ve kişisel veriler ise araştırmacı tarafından hazırlanan 'Kişisel Bilgi Formu' ile elde edilmiştir. Verilerin analizinde Pearson Momentler Korelasyon Katsayısı ve Çok Değişkenli Regresyon Analizi kullanılmıştır. Araştırma analizi sonucunda katılımcıların iyi oluşları ile duygusal özerklik seviyeleri arasında pozitif yönlü anlamlı bir ilişki bulunmuştur. İyi oluşun boyutlarından 'bağlılık, kararlılık, iyimserlik, ilişkililik, iyimserlik ve mutluluk' boyutları ile duygusal özerkliğin 'ebeveyni idealleştirmeme ' ve 'bağımsızlık' boyutları arasında pozitif yönlü anlamlı bir ilişki olduğu sonucuna varılmıştır. Duygusal özerkliğin ' bireyleşme' boyutunun iyi oluşun 'kararlılık, iyimserlik, ilişkililik ve iyimserlik' boyutlarıyla pozitif yönlü bir ilişkisinin olduğu fakat 'bağlılık' boyutu ile bir ilişkisinin olmadığı görülmüştür. Duygusal özerkliğin 'ebeveyni idealleştirmeme' ve 'bağımsızlık' boyutlarının katılımcıların iyi oluşlarını yordadığı fakat 'bireyleşme' boyutunun katılımcıların iyi oluşlarını yordamadığı görülmüştür. Duygusal özerkliğin 'ebeveyni idealleştirmeme', 'bağımsızlık' ve 'bireyleşme' boyutlarının iyi oluşun 'bağlılık' boyutunu anlamlı düzeyde yordadığı görülmüştür. Duygusal özerkliğin 'ebeveyni idealleştirmeme' ve 'bağımsızlık' boyutlarının iyi oluşun 'kararlılık, iyimserlik, ilişkililik' ve 'mutluluk' boyutlarını anlamlı düzeyde yordadığı fakat 'bireyleşme' boyutunun iyi oluşun hiçbir boyutunu yordamadığı sonucuna ulaşılmıştır. Araştırmadan elde edilen sonuçlara göre ergen bireylerdeki iyi oluşun duygusal özerkliğin yordayıcısı olduğu görülmüştür. Ergen bireylerin duygusal özerklik seviyesindeki değişimlerin iyi oluşlarını anlamlı düzeyde etkileyeceği söylenebilir.
An investigation of false memory in Turkish-English bilinguals-

Diller arası yanlış tanıma, Deese-Roediger-McDermott paradigması kullanılarak incelenmiştir. İngilizce-Türkçe bilen dengeli iki dilliler, ilk aşamada onlara verilmeyen bir kritik kelimenin çağrışımlarından oluşan listeleri öğrenmişlerdir. Listelerin yarısı İngilizce yarısı Türkçe olarak verilmiştir. Çalışma aşamasından sonra katılımcılar, dili çalışma aşamasındakiyle aynı ya da farklı olan; üzerinde çalışılmış kelimeleri, üzerinde çalışılmamış kritik kelimeleri ve çalışılmamış yeni kelimeleri içeren bir tanıma testi tamamlamışlardır. Katılımcıların yarısı, test kelimesinin sadece çalışılan kelime ile aynı dilde olması halinde tanıdığını belirtmesi yönünde talimat almış, kalan yarısı ise herhangi bir talimat almamıştır. Sonuçlar hem dil içi hem de diller arasında güçlü bir bellek yanılsaması etkisi göstermiştir. Yanlış tanıma, çalışma ve test dili değiştiğinde aynı olduğu duruma kıyasla daha az gerçekleşmiştir ve bu etki talimat alan ve almayan her iki grup için de benzerdir. Bu sonuçlar, bellek yanılmalarının dil sınırlarını aşabileceğini, fakat dilden tamamen bağımsız olmadığına işaret eder. Katılımcılar, kelimelerin hem anlamını hem de kelimenin çalışma aşamasında sunulan dilini kodlamış ve böylece kelimeleri ayırt edip daha az hata yapmış olmalıdırlar. İki dilli bellek temsiliyeti açısından, sonuçlar, her iki dil için ortak bir kavramsal temsiliyet ile birlikte her bir dil için ayrı sözcüksel temsiliyetin olduğunu varsayan modellerle uyumludur.
A validity study of the checklist for autism in toddlers on a Turkish sample

Türk Örneklemi İle Yapılan Erken Çocukluk Dönemi Otizm Tarama Ölçeği Geçerlik Çalışması by Aylin Tetik Kabil Bu çalışmanın temel amacı Erken Çocukluk Dönemi Otizm Tarama Ölçeği'nin Türk çocuklarıyla uygulanmasının geçerliğini belirlemektir. Normal gelişim gösteren, Down sendromlu, otizm tanısı alma şüphesi olan ve otizm tanısı almış çocuklardan oluşan 4 grubu temsilen toplam 80 çocuk çalışmaya katılmıştır. Bu çocuklar EÇDOTÖ, Değiştirilmiş Erken Çocukluk Dönemi Otizm Tarama Ölçeği, DSM-IV Otistik Bozukluk kriterleri ve AGTE kullamlarak değerlendirilmiştir. Sonuçlara göre, EÇDOTÖ otizmli olan çocuklarla otizmli olmayan çocukları birbirinden ayırabilmiştir. Bu çalışma, 'sosyal amaçlı olarak işaret parmağım kullanarak işaret etme' maddesinin otizmli çocuklarla otistik olmayanları birbirinden ayırmak için tek basma yeterli bir kriter olmadığım göstermiştir. Bu maddenin, otizmi olmayan çocuklarda otistik belirtiler yakalanmasının da nedeni olduğu bulunmuştur. EÇDOTÖ'nün, özellikle 3 yaş altodaki bazı otizmli çocukları yakalayamadığı bu çalışmanın bir diğer önemli bulgusudur. EÇDOTÖ'den elde edilen sonuçlar D-EÇDOTÖ'den elde edilenlerle karşılaştırılmıştır. Otizmi olan çocukları fark edemeden gözden kaçırma oranının EÇDOTÖ kullanıldığında daha yüksek olduğu bulunmuştur. Diğer taraftan, otizimi olmayan çocukları otistik olarak gruplama oranının da D-EÇDOTÖ kullamldığmda daha yüksek olduğu ortaya çıkmıştır. Bu sonuçlar, bu iki tarama ölçeğinin bir arada kullanılmasının, profesyonellere ebeveyn görüşleriyle klinik gözlemleri bir arada kullanma imkanı sağlayacağı gibi otizmi taramada 'duyarlılığı' daha yüksek sonuçlar elde etmek için faydalı olabileceğini düşündürmüştür. vı
X ve Y kuşağı bireylerinde bağlanma stillerinin yaşam doyumuna ve kişiler arası ilişkilere etkilerinin karşılaştırılması

Bu çalışmada, hızla değişen zamanın oluşturduğu kuşaklar, bu kuşakların sınıflandırılması, sınıflandırılan kuşaklardan olan X kuşağına (1965 1979 yılları arasında doğan bireyler) ve Y kuşağına (1980 1999 yılları arasında doğan bireyler) üye olan kişilerin geliştirdikleri bağlanma stilleri ve bu bağlanma stillerinin kişilerin yaşam doyumuna ve kişilerarası ilişkilerine etkilerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bu amaçların değerlendirilerek neticelerinin tartışılması ile literatüre katkı sağlamak ikinci bir amaçtır. Bu doğrultuda araştırma için, Sakarya'da yaşayan 1965 1979 yılları arasında doğan X kuşağı bireyleri ve 1980 1999 yılları arasında doğan Y kuşağı bireyleri seçilmiştir. Araştırmanın örneklemi % 62,4 (128) kadın ve % 37,6 (77) erkek olmak üzere toplam 205 kişidir. Katılımcıların % 46 ,3'ü evli ve % 53 ,7'si bekardır, %73,7'si (151) Y Kuşak ve %26,3'ü (54) X Kuşaktır. Araştırmada kullanılan veri toplama araçları; Demografik Bilgi Formu, Kişilerarası İlişki Boyutları Ölçeği, İlişki Ölçekleri Anketi ve Yaşam Doyumu Ölçeği'dir. Araştırmada kullanılan veriler bilgisayar ortamına aktarılarak SPSS 22 yardımıyla çözümlenmiştir. Araştırmada öncelikle kişilere ilişkin demografik özelliklerin dağılımını gösteren tablo verilmiştir. Çözümlemelerde değişkenlerin karşılaştırılmasında veri testleri normal dağılım göstermiştir. Bağlanma stilleri, kişilerarası ilişkiler ve yaşam doyumunun demografik değişkenlere göre farklılık gösterme durumu parametrik testlerden t-test ve Anova testi ile analiz edilmiştir. Bağlanma stilleri ile kişilerarası ilişkiler ve yaşam doyumu arasındaki ilişki parametrik testlerden Pearson korelasyon testi ile analiz edilmiştir. Bağlanma stillerinin kişilerarası ilişkiler ve yaşam doyumuna etkisi regresyon testi ile analiz edilmiştir. Araştırmaya katılan X ve Y kuşak bireylerine uygulanan t-test sonucunda saplantılı bağlanma açısından istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmaktadır. Ortalama puanlar incelendiğinde Y kuşağı bireylerinde saplantılı bağlanmanın daha fazla olduğu görülmüştür. Bağlanma stilleri ile kişilerarası ilişki boyutlarının dört alt boyutu karşılaştırıldığında; bağlanmanın etkisinin X ve Y kuşakta farklılık gösterdiği görülmektedir. X ve Y kuşakta, bağlanma stillerinin yaşam doyumuna etkisi regresyon analizi ile incelenmiş ama anlamlı bulunmamıştır. Bulgular ilgili literatür ışığında tartışılmıştır.
Ana baba tutumlarının başarı yönelimlerini yordamasında otomatik düşüncelerin aracı rolü

Bu araştırmanın amacı üniversiteye geçiş sürecinde olan ortaöğretim on ikinci sınıf öğrencilerinin algıladıkları ana baba tutumları ile başarı yönelimleri arasındaki ilişkide otomatik düşüncelerin aracılık rolünün incelenmesidir. Araştırmanın değişkenleri algılanan ana baba tutumları, başarı yönelimleri ve otomatik düşünceler 'dir. Bu değişkenler arasındaki ilişkiler Yapısal Eşitlik Modeli kullanılarak yol analizi ile incelenmiştir. Analizlerde AMOS 21.00 ve SPSS 22.00 programları kullanılmıştır. Araştırma 2017- 2018 eğitim öğretim yılında İç Anadolu Bölgesi Orta Kızılırmak Bölümü'nde bulunan bir ilin on ikinci sınıfında öğrenim gören uygun örnekleme yolu ile seçilen 216'sı kız, 250'si erkek olmak üzere toplamda 466 öğrenci ile gerçekleştirilmiştir. Çalışmada kullanılan ölçme araçlarını Kişisel Bilgi Formu, Leuven Algılanan Ana Babalık Ölçeği, Otomatik Düşünceler Ölçeği ve 2X2 Başarı Yönelimleri Ölçeği oluşturmaktadır.. Yapılan analizler sonucunda şaşkınlık ve kaçmaya yönelik düşüncelerin; anne davranışsal denetim ile öğrenme kaçınma başarı yönelimi ve baba davranışsal denetim ile öğrenme kaçınma başarı yönelimi arasındaki ilişkide kısmı aracı, baba psikolojik kontrol ile öğrenme kaçınma başarı yönelimi arasındaki ilişkide ise tam aracı rolü ortaya konulmuştur. Ayrıca ümitsizliğe yönelik düşüncelerin de baba psikolojik kontrol ile performans kaçınma başarı yönelimi arasındaki ilişkide kısmi aracı rolünün olduğu belirlenmiştir.