turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Etik bir problem olarak ikincil doğa: Çevre

Bu çalışmanın amacı çevrenin kendinde bir etik problem olmadığını, insan ile ilişkisi noktasında etik bir soruna dönüştüğünü ortaya koymaktır. Yapılan analizler sonucunda çevre sorunlarının insanın doğaya bakışı ile ilgili olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Özellikle modern dönem metafiziğinde insanın konumlandırılma biçimi doğayı araç haline getirmiştir. İnsanın doğayı sadece ölçülebilir yönüyle idraki sorunların başlangıcını oluşturmuştur. Nitekim doğanın ve çevrenin kendi içinde bir sorun teşkil ettiği söylenemez. İnsanın doğaya bakışı ile beraber etik bir sorundan söz edilebilir. Öne çıkan sorunların çözümü için geliştirilen yaklaşımlar etik yönüyle insan merkezli, çevre merkezli, canlı merkezli ve ekofeminizm başlıkları halinde incelenmiştir. Bu yaklaşımların özellikle uygulanabilirlik yönüyle tartışmaya açık yönlerinin olduğu görülmüş eleştirilere yer verilmiştir. Bu çalışma çevreyi etik penceresinden değerlendirmekle beraber ekonomi-politik ve teknoloji zemininde de ele almıştır. Tüm bu değerlendirmeler sonucunda halihazırda bulunan felsefi yaklaşımlara süreç felsefesinin alternatif oup olmayacağı tartışılmıştır. Süreç felsefesinin insanı doğanın bir parçası olarak gören yaklaşımı modern dönem anlayışına karşı bir oluşumdur. Doğa, insanın karşısında duran bir nesne değil, insanın dahil olduğu bir mekandır. Bu mekanda canlılık, süreklilik söz konusudur. Bu nedenle süreç felsefesi, çözüm bulma arayışında yola açıcı olabilir.
Yeni kent paradigması bağlamında Türkiye'de girişimci kentler

Bu tezde, yeni kent paradigmasının ve buna bağlı olarak yeni kentsel politikaların Türkiye'deki büyükşehir belediye sistemini ve uygulanan kentsel politikaları nasıl dönüştürdüğü incelenmiştir. Bu bağlamda öncelikli olarak yeni kent paradigmasının doğuşuna yol açan devlet krizi ele alınmıştır. Kuramsal çerçevenin oluşturulması için kriz sonrası ortaya çıkan yeni kentsel politikalar ve yeni kent yönetim kuramları açıklanmıştır. Tezin amacı ile uyumlu olan bu çerçeve ekseninde, yeni kent paradigmasının Türkiye'deki kentsel politikaları ölçek ve strateji olmak üzere iki açıdan etkilediği sonucuna varılmıştır. Bu doğrultuda tezin ikinci bölümünde, metropoliten alana ilişkin modelleme çalışmaları ve kuramsal tartışmalar değerlendirilmiştir. Ardından yerel yönetim reformları aracılığıyla Türkiye'deki büyükşehir belediyelerinde gerçekleştirilen değişiklikler yönetsel ve mali boyutları ile ele alınmıştır. Tezin üçüncü bölümde ise geniş kapsamlı planlamaya dayanan kentsel politikaların yerine, sermayeyi kentlere çekme amacı taşıyan kentsel girişimcilik stratejileri incelenmiştir. Elde edilen bulgular ışığında, Türkiye'de kentsel politikaların yeni kent paradigmasının temel nitelikleri ekseninde dönüştüğü, ancak bu dönüşüm süreci içinde kendi dinamiklerinin belli noktalarda paradigmanın genel çizgisinden sapmalara neden olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Türkiye'de yolsuzluğun tarihsel ve yapısal kökenleri

Bu çalışmada Türkiye'de yolsuzluk olgusu, 20. yüzyıl boyunca incelenmektedir. Çalışma, özellikle odaklandığı dönemde deskriptif olmasının yanı sıra, Türkiye'de yolsuzluğun yapısall bir analizini hedeflemektedir. Bu bakımdan yolsuzluğun tanımı, türleri, sebep ve sonuçlarına değinerek teorik bir çerçeve çizer. Ardından, Türkiye'de yolsuzluğu modernleşme, kapitalist gelişme ve küreselleşme süreçleri içinde ele alır ve ekonomik gelişmenin aşamaları ile yolsuzluk arasındaki ilişkiyi arar. Sonuç olarak, Türkiye'de yolsuzluk kamu görevlilerinin kişisel ahlaksızlığından kaynaklanan bir kusur olarak değil, fakat ekonomik az-gelişmenin yapısall bir unsuru ve dolayısıyla kamu görevlilerinin gözünde, sermaye birikiminin bir dereceye kadar meşru bir yolu olarak görülür. Bu bakımdan yolsuzluğun denetlenememesi de bürokrat ve siyasilerin arasındaki zımni bir ittifakın sonucudur.
Türkiye'nin demokratikleşme sürecinde yerel yönetimlerin gelişimi

Demokrasinin olmazsa olmazı diyebileceğimiz Yerel Yönetimler alanında ülkemizde önemli araştırmalar 1960 yılından itibaren yoğunluk kazanmıştır. Bu çalışmalara proje bazında DPT öncülük etmiş, Türkiye ve Ortadoğu Amme İdaresi Araştırma Enstitüsü'nün 'Kaya Projesi' ni, Türkiye Belediyecilik Derneği'nin yaptığı çalışmalar ile Başbakanlık Toplu Konut İdaresi ve Dünya Yerel Yönetimler Birliği Doğu Akdeniz ve Ortadoğu Bölge Teşkilatının 'Yerel Yönetim Sisteminin Geliştirilmesi Programı takip etmiştir. Türkiye'nin demokratikleşme sürecinde yerel yönetimlerin gelişimi konusunda yapılan bu çalişmada ise, demokrasi kavramı ve genel amaçları üzerinde duruldukdan sonra, Osmanı Devletinden başlayarak, yerel yönetimlerin, özellikle belediyelerin geçirmiş olduğu yasal evrim ele alınmış ve Türkiye Büyük Millet Meclisinde tartışmaya sunulan kanun tasarılarına değinilerek, Kalkınma Planlarmdaki yerel yönetimlerle ilgili bölümler irdelenmiştir. Diğer taraftan, belediyelerdeki demokratikleşme hareketleri yanında, konu bütünlüğü içinde kalınarak diğer yerel yönetim kurumlarıyla ilgili eleştiri ve önerilere de yer verilmiştir. Birinci bölümünde, demokrasi ve yerel yönetimler kavramlarına açıklık getirilmekte, bunların amaçlarına ve çeşitleri ile merkezi yönetim ve yerel yönetim ilişkileri üzerinde durulmaktadır. İkinci bölümde, Türkiye'deki yerel yönetimlerin tarihsel gelişimi, Osmanlı, Tazminat ve Cumhuriyet dönemleri itibariyle ayrı ayrı ele alınmakta ve kaydedilen gelişmeler sergilenmektedir. Üçüncü bölümde, 1982 Anayasası ve Kalkınma Planlarında yerel yönetimlere ve demokratikleşmeye verilen önem ve uygulamaya değinilmektedir. Dördüncü ve son bölümde ise, Türkiye'de demokratikleşme çabaları açısından yerel yönetimlerin temel sorunları ve çözüm önerilerine yer verilmektedir. Çalışmada bir bütünlük sağlanması bakımından, Türk Sanayici ve İşadamları Derneği ve İçişleri Bakanlığı tarafından tasarıların genel gerekçelerine, bu bölümde yer verilmiş ve İçişleri Bakanlığı tarafından hazırlanan tasarılar ise çalışmanın sonuna eklenmiştir.
Kalkınma politikalarındaki değişim ve kamu yönetimine etkisi

Kalkınma düsüncesi ve bunun sonucunda ortaya çıkan kalkınma politikaları, 1945 ile 1980 yılları arasında dünyada önemli ölçüde etkili olmustur. Bu olgu sömürgelerin bagımsızlıklarını kazanmaları sonucundabagımsız devlet sayısının artmasından ve Soguk Savas dönemine özgü siyasal ve ekonomik kosullardan kaynaklanmaktadır. Birçok az gelismis ülke, Soguk Savasın iki blokundan birinin destegi ile devlet öncülügünde kalkınma programları baslatmıstır. Batı Bloku içinde, Dünya Bankası gibi uluslararası mali kuruluslar, az gelismis ülkelerde ithal ikamesine dayanan sanayilesmeyidesteklemistir. Bu çabalar, devletin ekonomik ve toplumsal alanlardaki rolünüartırmasını gerekli kılmıstır. Kamu yönetimi de devletin bu kapsamlı rolünükarsılamak üzere örgütlenmistir. Dünyanın büyük bölümünde egemen olan bu ekonomik ve siyasal model, gelismis batı ülkelerinin 1970'lerin sonunda ekonomik durgunluk yasaması sonucu krize girmistir. Bu çalısmada, kalkınma politikalarındaki degisiklikler, daha genistoplumsal-ekonomik çerçevede, politik iktisat bakıs açısı ile ele alınmaktadır. Bu degisikligin sonuçları, Türkiye örneginde ekonomi, devlet yapısı ve kamu yönetimi boyutlarıyla incelenmektedir. Yeni liberal küresel egilimlerin ve bu dogrultuda kalkınma düsüncesinde meydana gelen degisikliklerin, Türkiye'de devletin ve kamu yönetiminin dönüsümündeki baslıca itici güç olduğu sonucunaulasılmaktadır. Türk Kamu Yönetiminde gözlenen yapısall degisiklikler, devletin ulusal kalkınma hedefini terk etmesi ve piyasaya dayanan birtoplumsal-ekonomik sistemi desteklemesi anlamına gelmektedir.
Social municipalism: The case of iIstanbul Metropolitan Municipality

Belediyecilik, 'fen ve imar işleri'' ile beraber sosyal hizmetleri de içeren bütünsel bir idari mekanizma olarak tanımlanabilir. 20. yüzyıldan itibaren, belediyeler artık sosyal çevrelerini geliştirmek için sosyal politikalar geliştirmeye yönelmişlerdir. Çünkü bir şehir sadece yollarından, köprülerinden ve kaldırımlarından ibaret değildir. Bir şehrin en temel taşı o şehirde yaşayan vatandaşlardır. Belediyeler; sosyal politikalar uygulayarak şehrin refahını, sosyo-ekonomik ve kültürel seviyesini, mutluluk düzeyini yükselterek daha yaşanabilir bir şehir olmasını sağlar. Sosyal belediyecilik, şehirde yaşayan insanların sosyal durumları ile yakından ilgilenen ve insanlara sosyal destek sağlayan bir anlayıştır. Sosyal belediyecilik, spordan eğitime, bütçe hazırlamadan sosyal yardımlara kadar her alanda hassas ve ayrıntılı bir hizmet programını kapsar. Sosyal belediyecilikte amaç; şehirde yaşayan insanların yaşam kalitesini arttırmak, muhtaçlara yardım etmek, kadınlara ve gençlere aktivite alanları kazandırmak ve onların geleceğe ümitle bakmalarını sağlamaktır. Bu yüzden günümüz belediyeleri eskiye göre çok fazla sosyal olma bilinci geliştirmek zorundadırlar. Günümüz dünyası, küresel bir büyümeye maruz kalmaktadır. Küreselliğin olumlu tarafı ise sosyal politikaların gelişmesi ve yayılmasıdır. Bu çalışmada sosyal belediyecilik kavramı ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin sosyal politika uygulamaları incelenecektir.
Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi sürecinde kariyer uzmanlık sisteminin dönüşümü

Günümüz kamu personel sistemlerini 'kariyer sistemi' ve 'kadro sistemi' olarak ayıran görüşün aksine bu çalışma, tüm kamu personel sistemlerinin kariyer sisteminden türediği fikrinden hareketle, Türkiye'de uygulanan kariyer uzmanlık sisteminin dönüşümünü siyasal ve yönetsel değişimlere bağlı olarak incelemektedir. 20. yüzyılın son çeyreğinden itibaren Dünya'da, 1980'lerden itibaren de Türkiye'de gözlemlenen yeni kamu işletmeciliği yaklaşımının bir sonucu olarak söz konusu dönem ve sonrasında ortaya çıkan siyasal ve yönetsel değişimlerin kamu yönetimine etkisi, 2018 yılında yaşanan hükümet sistemi değişikliğiyle zirve noktasına ulaşmıştır. Türkiye'de siyasal ve yönetsel değişikliğin son örneğini teşkil eden Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemine geçiş kapsamında, kamu yönetimi disiplininin bir alt dalı olarak kamu personel sisteminde de köklü değişiklikler yapılmıştır. Bu değişiklikler doğrultusunda yapılan düzenlemelerin kariyer uzmanlık sisteminde yol açtığı son kırılmayla kariyer uzmanlık sistemi gerileme dönemine girmiştir. Kamu kurum ve kuruluşlarında politika belirleme, strateji geliştirme, plan ve programlar hazırlama gibi işlevleri yerine getirmek amacıyla merkez teşkilatlarında görev almaları planlanmış kariyer uzmanların, yeni yönetim sistemine geçişle birlikte yapılan hukuki düzenlemeler sonrasında bu işlevlerinden uzaklaştırılarak 'nitelikli memur' gibi kullanıldıkları ve 'uzmanlık' vasfının gereklerinin bir kenara atıldığı gözlemlenmektedir. Bu çalışmayla, Türkiye'de Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sisteminin temel ilkeleri doğrultusunda kamu personel sisteminde yapılan yeniden yapılandırma çalışmalarının kariyer uzmanlık sistemine yansımalarının değerlendirilmesi amaçlanmaktadır.
Yerel yönetimlerde stratejik plan üzerine karşılaştırmalı bir inceleme

Son zamanlarda gerek ülkemizde gerekse de dünyada yaşanan değişimin etkisiyle yeni kamu yönetimi anlayışı olarak adlandırılan bir değişim süreci başlamıştır. Bu gelişmeler kamu yönetiminde ve buna bağlı olarak yerel yönetimlerde etkisini göstermiş ve yerel yönetimlerin içinde bulunduğu yetersizliklerin giderilebilmesi için yeniden yapılanmaları zorunlu bir hal almıştır. Bu amaçla özel sektör kuruluşlarında uygulanan ve başarılı olan yönetim tekniklerinin yerel yönetim alanında da uygulanması gündeme gelmiştir. Bu yönetim tekniklerinden biri stratejik plan anlayışıdır. Stratejik plan ile, kurumun geleceği öngörerek geleceğin belirsizliğinden kurtulması, kurumun çevresini analiz ederek ortaya çıkması muhtemel tehditlerin ve zayıf yönlerin zamanında aşılması, güçlü yönler ile ortaya çıkabilecek fırsatlardan en iyi şekilde yararlanması, hizmet önceliklerinin belirlenerek kaynakların etkin ve verimli kullanılması amaçlanmaktadır. Bu çalışmada, özel sektör kaynaklı bir yönetim tekniği olan stratejik planlamanın, yerel yönetimlerde uygulanmasının bir ihtiyaç olduğu ve kendilerine özgü yapıları içinde uygulanabileceği ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu çerçevede Türkiye'de yerel yönetimler genel olarak anlatılmış, yerel yönetimlerde stratejik plan kavramı, amacı, yasal dayanakları, stratejik planlama süreci detaylı olarak incelenmiştir. Belediyelerdeki stratejik planlama çalışmalarından örnekler incelenmiş ve mevcut durum ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Privatization of security and the transformation of the modern bourgeois state in the neoliberal era: The case of Turkey

Bu tez, Türkiye'de kapitalist devletin neoliberal dönüşümü bağlamında güvenliğin özelleştirilmesi olgusunu sorunsallaştırmaktadır. Özel güvenlik olgusu üzerine bilgi üretiminin neo-Weberci ve Foucaultcu yaklaşımların hakimiyeti altında olduğu iddiasından yola çıkan çalışma, bu iki grup tartışmaların eleştirisi üzerinden kendi tarihsel-kuramsal çerçevesini kurmaya çalışmaktadır. Özel güvenlik meselesini kapitalist devletin tarihsel özgünlüğü çerçevesinde analiz etme amacıyla devlet-zor-sınıf ilişkisinin tarihsel olarak nasıl kurulduğuna ilişkin bir tartışma yürütmektedir. Özellikle 19. yüzyılda toplumsal çatışmalarla belirlenen modern polisin kurulum süreci, bu özgüllüğün önemli ama çelişkili bir veçhesi olarak ele alınmaktadır. Bu süreçte, güvenliğin özel tedarikine dair pratiklerin tamamen ortadan kaybolmadığı, belli bir yasallık içinde devletin kurumsal maddiliği tarafından soğurulmasıyla sonuçlandığı vurgulanmaktadır. Tezin odaklandığı Türkiye'de güvenliğin özelleştirilmesi konusu, bu bağlamda devletin tarafsızlık görüngüsü ve sınıfsallığı arasındaki gerilimle belirlenen çelişkili bir toplumsal dönüşüm olarak ele alınmaktadır. Bu tartışma, 1960'lardan 2000'lere giden süreçte güvenliğin özelleştirilmesi ve devletin kurumsal olarak yeniden yapılandırılmasını belirleyen farklı dönüşüm pratiklerini sorunsallaştırmaktadır. Bu çerçevede, Türkiye'de özel güvenliğin kurumsallaşmasıyla, devlet ve sınıf gücünün yeni bir form ve yeni çelişkilerle içiçe geçmesi yönünde bir eğilimin ortaya çıktığı ileri sürülmektedir.
Türk demokrasisinin gelişim süreci bağlamında I. ve II. menderes hükümetleri dönemi (1950-1954)

Parti'nin kurulması ve iktidara gelmesi Türk demokrasi tarihinin dönüm noktasıdır. 14 Mayıs 1950 seçimleri sonrası Demokrat Parti'nin iktidara gelmesiyle, 27 yıllık tek partili dönem sona ermiş, 1925 ve 1930'da başarısız olan çok partili demokrasiye geçiş çabaları başarıyla sonuçlanmış ve ulu önder Atatürk'ün ideallerinden birisi daha gerçekleşmiştir. Demokrat Parti, Cumhuriyet Halk Partisi'nin din üzerindeki baskısına son verme ve ekonomide liberalleşme vaatleriyle ezici bir çoğunlukla iktidarı elde etmiştir. Günün koşullarında askeri ve sivil bürokrasiye hakim olan bir tek partiden iktidarı zor kullanmadan demokrasinin meşru kuralları içinde devralmasında şüphesiz CHP'nin savaş kahramanı karizmatik lideri İsmet İnönü'nün de büyük payı vardır. Cumhuriyet Halk Partisi'nin 14 Mayıs 1950 seçimlerine kısa bir süre kala seçim kanunlarında demokratik birçok değişikliğe gitmiş olması ve bu çerçevede seçimlerin yargı güvencesine bağlanması şüphesiz seçim güvenliğini olumlu yönde etkilemiştir. Nitekim bu seçimler sonrasında Atatürk'ün Başbakanlarından Celal Bayar'ın Cumhurbaşkanlığında 20 yıla yakın bir süredir TBMM'de milletvekilliği yapan etkileyici ve güçlü hatip Adnan Menderes'in Başbakanlığında 10 yıl sürecek olan Demokrat Parti iktidarı başlamıştır. Tezin konusunu oluşturan I. ve II. Menderes Hükümetleri Döneminde (1950-1954) demokratik hak ve özgürlükler alanında ağırlıklı olarak oldukça olumlu gelişmeler yaşanmıştır.
Yeni kamu yönetimi yaklaşımı ve Türkiye'de spor güvenliği yönetişimi

Bilgi iletişim teknolojilerinde yaşanan gelişmeler, hak ve özgürlük taleplerinde yaşanan artışlar ulus devletleri yapısall olarak değişime mecbur tutmuştur. Özellikle 1970'li yıllarda yaşanan ekonomik krizin dünya üzerinde, başta gelişmiş ülkelerde, yarattığı etki kamu yönetiminde ciddi yapısall ve işlevsel dönüşümlere neden olmuştur. Geleneksel kamu yönetimi yaklaşımına yapılan eleştiriler üzerine inşa edilen bu yeni yaklaşım piyasa yöntemlerinin kamuya aktarılarak kamu işletmeciliği oluşturulmasını ve devletin küçülmesi gerektiğini savunmaktaydı. 1990'lı yıllarda Hood tarafından yeni kamu yönetimi olarak adlandırılan bu yaklaşım, küçülen devlet ve liberal ekonomik yaklaşımlar tezi ile toplumsal sorunları çözemediği aksine sosyal adaletsizliğe sebep olduğu gerekçesiyle eleştirilmiştir. YKY anlayışının genişleyerek yönetişime doğru şekillenmesinde ilk işaret dünya bankası tarafından 1989 yılında yayınladığı raporda görülmüştür. Yönetimin daha iyi yönetişim ile şekillendirilmesi gerektiğine vurgu yapan dünya bankası toplumsal kalkınmanın ve refah seviyesinin arttırılması için katılımcı, demokratik, hukukun üstünlüğüne bağlı, şeffaf, adil, eşitlikçi bir yönetimin şart olduğunu belirtmiştir. Toplumsal sorumluluğu ön plana çıkararak ekonomik kalkınma ile birlikte sosyal sorunlara çözüm üreten yönetişim, kamu politikalarının belirlenmesi ve uygulanmasında kamu, özel sektör ve kar amacı gütmeyen yapıların eşit aktörler olarak görev almalarını sağlayacak yapısall dönüşümleri içermektedir. Yönetişim anlayışının, devletin sunduğu kamu güvenliğinin bir dalı olan spor güvenliğinde yerleşmesi günümüz standartları açısından bir gerekliliktir. Sosyal bir sorun olarak karşımıza çıkan spor müsabakalarında düzen ve güvenin tesisi, demokrasi ve hak-özgürlükler çizgisinde sağlanması gerekmektedir. Bu nedenle, spor güvenliğinde tüm aktörlerin özellikle taraftar kitlelerinin de sürece dahil edilerek iyi yönetişim ilkelerinin temellendirdiği süreçsel bir yapı ile bu sorun daha başarılı çözüme kavuşturulacaktır.
Ölüm ve cismani zararlarda tazminat alacaklıları

Tezimizde ölüm ve cismani zarar hallerinde tazminat alacaklılarını inceledik. Cismani zarar, beden ve ruh tamlığının ihlalini kapsar. Cismani zarara uğrayan kişi, Borçlar Kanunu m. 46 /1'e göre, çalışma gücünün kaybından veya azalmasından doğan zararlarının, iktisadi geleceğinin ihlalinden doğan zararlarının ve tedavi masraflarının tazminini isteyebilir. Ölüm halinde Borçlar Kanunu m. 45'e göre, defin ve tedavi giderleri, çalışamamaktan doğan zararlar ve destekten yoksun kalma zararları haksız fiil failinden talep edilebilir. Tazminat isteğinde bulunan kişiye fiilen sürekli ve düzenli olarak bakan veya ona ileride bakması kuvvetle muhtemel olan kimseye destek denir. Öldürülenin destek ve yardımından yoksun kalanların uğradıkları zarara da destek kaybından doğan zarar denir. Bir kişinin başkalarının desteği sayılabilmesi için fiili bakma ilişkisinin varlığı yeterlidir. Ana-baba çocuklarına, çocuklar ana-babaya, eşler, kardeşler, nişanlılar biribirlerine karşı destektirler. İmam nikahlı evliliklerde de desteklik ilişkisinin varlığı kabul edilir. Borçlar Kanunu m. 47'ye göre, cismani zarara uğrayan kimseye veya adam öldüğü takdirde yakınlarına, çekilen bedeni veya ruhi ızdıraplar için manevi tazminat verilir. Haksız fiilden doğan tazminat davaları Borçlar Kanunu m. 60'a göre, bir ve on yıllık zamanaşımı sürelerine tabidir.
Ombudsman auditing and the case of Turkey: Legal framework and application examples

Kamu yönetiminin büyümesi ve artan hizmet talepleri nedeni ile daha geniş bir alana hitap etmesi belirtilen denetim yöntemlerinin yetersiz kalmalarına yol açmıştır. Kamu yönetiminin değerlendirimesi için modern denetim faaliyetinin bulgularına ihtiyaç duymaktayız. İdarenin işleyişinin denetlenmesinde idari, siyasi ve yargısal denetim yollarının eksikliği, İdare ile kişiler arasında tarafsız bir şekilde hareket ederek anlaşmazlıkları çözecek yeni bir denetim yolunu gündeme getirilmiş, bu doğrultuda Anayasal düzenleme ile kamu yönetiminde yeni bir denetim yolu olarak Kamu Denetçiliği Kurumunun kurulması öngörülmüştür. Bağımsız bir kamu görevlisi olarak kamu denetçisi, yapılan haksızlıkları ortaya koymak, takdir yetkisinin kötüye kullanılmasını engellemek, mevzuata saygılı olmayı ve uygun hareket etmeyi sağlamak, hakkaniyet önlemlerini tavsiye etmek ve kamu hizmetlerinin daha iyi görülmesi için gerekli reformların yapılması önerilerinde bulunmak amaçlarını güden bir kişidir. Neden ombudsmana ihtiyacımız vardır? Çünkü kuruma başvuru prosedürü basit, hızlı ve masrafsızdır. Kurum yürütme organı karşısında bağımsızdır. Yaptırım yetkisi bulunmamakla birlikte kamuoyunu bilgilendirme yolu ile idare üzerinde baskı unsuru oluşturur. Günümüzde dünya genelinde tercih edilen bir denetim mekanizması haline gelmiştir. İdare ile vatandaş arasında bir tür arabulucu olan ombudsman, bağımsız kamu görevlisi olarak, şikayetçi olanların şikayetlerini dinlemekte, inceleme, araştırma ve soruşturma yapmakta ve bunun sonucunu da idare ve ilgililere ve kamuoyuna duyurmaktadr.
KBRN olaylarında müdahil bazı kurum personellerinin konu hakkındaki bilgi, beceri, deneyim ve görüşlerinin derinlemesine mülakat tekniği ile ölçülmesi: Gümüşhane ve Erzurum ili örneği

KBRN olayları tüm dünyada önemli tehdit unsurlarıdır ve kitlesel çapta ciddi yer alanmalara ve can kayıplarına neden olabilirler. Bu bağlamda yerel düzeyde KBRN olaylarına ilk müdahalenin kamu kuruluşları ve paydaşları tarafından gerçekleştirilmesi beklenmektedir. Çalışmanın amacı da KBRN olaylarına müdahil olan kurum personellerinin konuyla ilgili bilgi düzeyi, müdahale becerileri, konu hakkındaki tutumları ve herhangi bir KBRN vakasına karşı hazır bulunuşluk düzeylerini, kurumların böyle bir duruma karşı hazırlık düzeylerini ve Gümüşhane ve bağlı olduğu birlik müdürlüğünün bulunduğu il olan Erzurum ilinin böyle bir olayda cevap verebilme yeteneğini kurumlardaki afetler ve KBRN konusunda uzman personellerin gözünden değerlendirmektir. Bu amaçla çalışmanın yapılmasına izin verilen ve çalışmaya katılmayı kabul eden on farklı kurumun bu konuda gerekli bilgi ve uzmanlığı bulunan katılımcılarıyla görüşmeler yapılmış ve ses kaydı alınmıştır. Görüşmelerde, verilerin toplanması amacıyla oluşturulmuş olan 'KBRN Konusunda Bilgi, Beceri, Planlama, Teçhizat, Deneyim ve Tutum İle İlgili Mülakat Soruları' formu kullanılmıştır. Elde edilen veriler tematik kodlama yoluyla çözümlenmiştir. Görüşmeler sonucunda başlıca olarak Erzurum ve Gümüşhane illerinde bu konuya müdahil olan kurumların çoğunda eğitim, planlama, tatbikatlar, KKD ve ekipmanlar konusunda yetersizliklerin olduğu bulgulanmış, çalışmamızı yürüttüğümüz Gümüşhane ve Erzurum illerinde, bu olaylara müdahil katılımcı kurumların ve personellerinin KBRN hazırlık ve müdahale noktasında birçok konuyu barındıran yetersizliklerinin olduğu ve bu konu üzerine çalışmaların artırılarak yürütülmesi gerektiği görülmüştür.
Hastanelerde çalışanlara yönelik şiddet ve önlenmesi

Son yıllarda sağlık kuruluşlarında sağlık çalışanlarına yönelik yapılan sözel ve fiziksel şiddetle ilgili yapılan çalışmalarda, sağlık sektöründe şiddete uğrama sıklığının diğer sektörlerden daha yüksek olduğu gözlenmektedir. Ayrıca, uygulama sonuçları, hastalar kadar hasta yakınlarının da sağlık çalışanlarına şiddet uygulama eğiliminde olduğunu ortaya koymuştur. Sözel şiddetin fiziksel şiddetten daha fazla olduğu görülmektedir. Sağlık çalışanlarının şiddete maruz kaldıkları çalışma alanları incelendiğinde bu alanların özellikle acil servisler ve psikiyatri klinikleri olduğu dikkati çekmektedir. Şiddet sonrasında sağlık çalışanlarında ortaya çıkan olumsuz sonuçların başında yer alanmalar ve şiddetin yol açtığı psikolojik bozukluklar yer almaktadır. Çalışanlara yönelik şiddetin daha çok uygulandığı sağlık kuruluşlarında, şiddet ile baş etme konusunda çalışanlara yeterli eğitim verilmediği ve mevcut yasal düzenlemelerin yeterli olmadığı görülmektedir. Sağlık çalışanlarına yapılan sözlü saldırı, yer alanma, darp ve öldürmeye ilişkin hükümler, mevzuattaki genel hükümlere dayandırılmaktadır. Bu açıdan değerlendirildiğinde sağlık alanındaki hızlı değişim ve gelişimler, yasal uygulama alanındaki eksiklikler şiddetin önlenmesinde ve sağlık çalışanlarının güvenliğini sağlamada yetersiz kalmaktadır. İnsan yaşamı ve sağlığı için son derece önemli bir misyon üstlenmiş olan sağlık çalışanlarının sağlık hizmet sunumu için güvenli çalışma ortamının sağlanması, şiddetle başa çıkma yöntemlerine ilişkin eğitim verilmesi, yasal mevzuatın şiddeti önleyecek doğrultuda düzenlenmesi ve yönetsel iradenin bu konudaki hassasiyetleri çok önemlidir. Sağlık kuruluşlarında çalışanlara yönelik şiddet küresel bir sorun olarak çözüm beklemektedir.