turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Anayasa Mahkemesi ve idari yargı kararları çerçevesinde Türkiye'de özelleştirme

Global bir köy haline gelmeye başlayan dünyamızın siyasi ve iktisadi gündemine 1970'lerden itibaren giren, kısaca kamu işletmelerinin özel sektöre devri olarak tanımlanabilecek olan özelleştirme uygulamalannın ülkemizde 1980'lerden itibaren başladığı görülmektedir. Bu çalışmada kavramın tanımı ve teorik temelleri ele alınmakta liberal ve sosyal devlet anlayışlarının kavramla ilişkisi incelenmektedir. Kamu İktisadi Teşebbüslerinin kuruluşlarından itibaren gelişimleri ve yasal çerçeveleri, bunlan özelleştirilme aşamasına getiren sürecin açıklanması maksadıyla ele alınmaktadır. Özelleştirme uygulamaları ile ilgili olarak özellikle kamuoyunda tepki ile karşılanan hususlara değinilmek suretiyle eksikliklerin giderilmesine yardımcı olunmaya çalışılmaktadır. Bir Anayasal dayanak olmaksızın özelleştirme uygulamalannın başlamasından, yargı organlarının bu uygulamalar ile ilgili kararlarından oluşturulan ilkeler paralelinde bir hukuki altyapı oluşturulmasından bahsedilmektedir. Hukuki ve iktisadi olmaktan ziyade siyasi boyutu ile algılanması neticesinde bir kesimin tamamıyla ak, bir kesimin ise tamamıyla kara olarak gördüğü kavramla ilgili yargı kararlan incelenerek bu kararlarda mevcut olan çelişkiler irdelenmeye çalışılmaktadır. Yargı kararlannın kimi zaman idarenin hukuka aykın hareketleri kimi zamansa yargı organlarının yerindelik denetimi yapmalan sonucu aldıklan şekil incelenip bu kararların etkileri ortaya konulmaktadır.
Etkin televizyon izleyicisine doğru: RTÜK vatandaşlık bildirimleri raporunun analizi

Televizyonun icat edilmesinden günümüze kadar televizyon ve izleyici üzerine birçok araştırma yapılmıştır. Geleneksel televizyon yayıncılığına göre izleyici 'pasif'tir. Televizyon sadece izleyiciyi bilgilendirmek ve eğitmek amaçlı kullanılan evde izlenebilen bir araçtır. Fakat teknolojinin hız kazanmasıyla birlikte geleneksel medyaya göre pasif olan izleyici bu konumdan çıkarak aktif olan 'tüketici' konumuna geçmişştir. Zamanla yayıncılığın dijitalleşmesi ve internetin televizyona dahil edilerek; televizyonun etkileşimli hale gelmesiyle, hem yayıncılık alanında hem de izleyici kültüründe büyük bir değişim yaşanmıştır. Bu değişim, televizyon izleme alışkanlıklarını da değiştirmiştir. Televizyonun gelişmesiyle ve internetin de izleyicinin hayatına girmesiyleetkileşim son derece artmıştır. Televizyon mekansal bir araç olma özelliğinden kurtularak, hattaceplerde taşınabilecek kadar küçülerek akıllı telefonlardan izlenebilecek bir konuma geçmişştir. Mekan, zaman gerektirmeyen, istenildiği yerde ve zamanda izlenebilen, erişimi kolay bir kültürel araç özelliğini kazanmıştır. Televizyon izleme pratiklerinin değişmesiyle birlikte izleyicinin konumu da değişerek; içeriğe dahil olan hatta içeriğe yön verebilen güçlü bir denetmen görevini almıştır. '2016 yılı Vatandaşlık Bildirimleri Raporu'nda da yayınlandığı gibi izleyici ile sorumluluğun paylaşıldığı duyurulmuş ve izleyiciye kısmen de olsa denetleme görevi verilerek içeriğe dahil edilmiştir. Bu görevi aktif konumdaki izleyici, teknolojinin kendisine sunduğu tüm kolaylıkları ve hayatımıza giren etkileşimlilik kavramını da kullanarak yerine getirmiştir. Radyo ve Televizyon Üst Kurulu izleyicinin rahatsızlık duyduğu herhangi bir programı, sunucuyu ya da konuğu anlık olarak bildirebilmesi için farklı bildirim merkezleri oluşturmuştur. İzleyiciler şikayet platformlarını; ALO RTÜK, web sitesi, Bimer, Cimer vb. aktif bir şekilde kullanmıştır. Yapılan analizde bu bildirimlerin zaman zaman örgütlü bir şekilde yapıldığı da görülmüştür. Çalışma kapsamında izleyicinin bu şikayet platformlarını nasıl kullandığını anlayabilmek adına 'RTÜK'ün 2016 yılı Vatandaşlık Bildirimleri Raporu' üzerine analiz ve RTÜK'ün ilgili biriminde bu raporu hazırlayan uzmanlarla derinlemesine görüşme yapılmıştır. Bu çalışmanın amacı; değişen televizyon izleme kültürünü ve izleyicinin daha aktif bir konuma nasıl geldiğini incelemek ve değişen teknolojinin izleyiciye sunduğu etkileşimlilik kavramını ayrıca izleyicinin nasıl kullandığı incelenecektir.
Necip Fazıl'ın Başyücelik modelinde hürriyet anlayışı

Bu çalışma, bir dünya görüşü ortaya koyan Necip Fazıl'ın Başyücelik Modeli'nihürriyet bağlamında ele almaktadır. Birinci bölümde, hürriyet kavramı mahiyeti, meseleleri, ilişkileri ile incelenir. Hürriyet kavramının hak, vazife, ahlak, adalet ve eşitlik kavramlarıyla ilişkisi tafsil edilir. Doğal hukuk mevzuu da birkaç başlıkta ele alınır. Avrupa'nın hürriyet macerası hülasa edilerek liberal hürriyet anlayışına da kısaca temas edilir. İslam'ın ve Necip Fazıl'ın anlayışına girmeden önce toplu bir bakış kazandırılmak istenir. İkinci bölümde ise İslam'ın hürriyet anlayışı sebep ve maksat açısından incelenir. İslam'ın kamu hukuku uygulamalarından örnekler verilir. Necip Fazıl'ın şahsiyeti, eserleri, ideolocya örgüsü ve estetik anlayışı da bu bölümde değerlendirilir. Üçüncü bölümde ise Necip Fazıl'ın devlet modeli olan Başyücelik Modeli kurumlarıyla incelemeye tabi tutulur. Mevcut sistemlerle farklılıklarının altı çizilir. Farklılığına vurgu yapmak için ayrı başlıklar açılır. Necip Fazıl'ın demokrasi ve hürriyet mevzuuna bakışı ve orijinal teklifleri tahlil edilir. Sonuç ve değerlendirme bölümünde ise bu topraklardan çıkmış yegane yerli ve milliteklif olan Necip Fazıl'ın Başyücelik Modeli'nin evrensel özelliğine dikkat çekilir.
11. ve 13. Yüzyıllar arasında yazılmış siyasetnamelerde hükümdarın egemenliği ve din, devlet ilişkisi

Tarih boyunca sıkça gündeme gelen ve tartışılan meselelerden biri din ile devlet ilişkisi olmuştur. Özellikle Hristiyanlık ve İslamiyet gibi büyük kitleleri peşinden sürükleyen dinlerin devlete bakışı her zaman önemli olmuştur. 11, 12 ve 13. yüzyıllar Hem İslam düşüncesi hem de Hristiyanlık inancı için din ile devlet ilişkisinin anlaşılması adına birçok olayı içerisinde barındırmaktadır. Din ile devlet ilişkisinin durumu kadim bir devlet geleneği olan ve İslamiyet'e geçmeye başlayan Türkler için odak noktası haline gelmiştir. Doğru bir sonuca varmak için Hristiyan inancının etkili olduğu Avrupa'da görülen ile Türk, İslam düşüncesinde görülen gelişmelerin farklarını görebilmek gerekmektedir. Siyasetnameler hükümdarlara tavsiye niteliğinde olup içerisinde yazılmış olduğu devletlerin ve dönemlerin şartlarına dair birçok bilgi barındırmıştır. Türk İslam devletlerinin içerde ve dışarda birçok savaş, ayrılıkçı hareket ile uğraştığı, toplumda çatışma ortamının hakim olduğu bu yüzyıllarda siyasetnameler yazılmıştır. Birçok devlet adamı, din adamı devleti düze çıkarmanın ve birliği sağlamanın yollarını aramıştır. Bütün bu şartlar içerisinde siyasetnamelerde egemenliğin sahibi olan ideal hükümdar ile din ve devlet uyumu çözüm olarak sunulmuştur. Hristiyanlığın etkili olduğu Avrupa'da ve İslam düşüncesinin etkili olduğu Türk devletlerinde din ile devlet ilişkisi siyasetnamelerde de öne çıkmıştır. Her iki kültürün oluşturduğu siyaset düşüncesinde dinlerin yayılmak için ortaya çıktığı dönemin şartları, devletlerin sahip olduğu siyasal gelenekler görüşleri hakkında bize bilgiler vermektedir. Din ile devlet ilişkisini modern anlamda olmasa bile egemenlik kavramından ve dönemdeki yansıması hükümdardan bağımsız yazmak mümkün olmamıştır. Aynı dönemde görülen 'iki kılıç kuramı' ve 'ikiz kardeş' teorileri din ile devlet ilişkisinin açıklanmasında çıkış noktası olmuştur.
Sivil itaatsizlik bağlamında sürekli aydınlık için bir dakika karanlık eylemi

Devlet yönetiminin ve yöneticinin olduğu hemen her yerde yönetimin bozulması ihtimali söz konusudur. Yönetimin bozulduğu ya da baskıcı bir hal aldığı durumlarda ise yönetilenlerin itaatsizliği ihtimali bulunmaktadır. Bu itaat etmeme durumuna baskıya karşı direnme denilmektedir. Baskıya karşı direnme, aktif ve pasif olmak üzere iki şekilde gerçekleşmektedir. Sivil itaatsizlik baskıya karşı pasif bir direnme şeklidir. Sivil itaatsizlik, baskıcı bir yönetime veya haksız yasalara karşı şiddetsiz, kamuya açık, ahlaki, vicdani ve yasaya aykırı bir direnme eylemidir. Sivil itaatsizlik bu özellikleriyle herhangi bir direniş, protesto, ihtilal ve anarşi gibi eylemlerinden farklıdır. Sokrates, H. D. Thoreau, M Gandhi, Tolstoy ve M. L. King sivil itaatsizliğin teoride ve pratikte önemli isimlerindendir. Türkiye'de de 60'lı yıllardan itibaren sivil itaatsizliğe örnek eylemler gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmada, 3 Kasım 1996 yılında Susurluk'ta meydana gelen kazadan sonra başlayan 'sürekli aydınlık için bir dakika karanlık' eylemlerinin sivil itaatsizliği açısından değerlendirme yapabilmek amacıyla hazırlanmıştır.
Çin Halk Cumhuriyeti'nin toplumsal yapısı

Uzak Doğu'nun bu gizemli ülkesi 9.6 milyon kilometrekare yüzölçümü, 1.28 milyon nüfusu ile gerçek anlamda bir 'Dev'dir. Yüzölçümü ve nüfus itibariyle Avrupa'dan daha büyük bir coğrafyaya sahip olan Çin, idari bakımdan 22 eyalet, 5 otonom bölge, 4 bağımsız belediye ile yönetilmektedir. Bunlara ek olarak Hong Kong ve Macau bağımsız bölgeleri bulunmaktadır. Çin Halk Cumhuriyeti'nde 56 etnik grup bulunmakta olup, Han grubu % 91 ile en büyük kitleyi oluşturmaktadır. ÇHC, sosyalist bir ülke olup, Çin Komünist Partisi iktidarının anayasa ile sabitlendiği bir sistem ile yönetilmektedir. 1978 sonrası ülkede başlatılan 'Açık Kapı Politikası', ülkeyi yıllık ortalama %10- 12 arasında kalkındırmıştır. 2020 yılında bu ülke üretiminin dünya ülkelerinin tümünün üretimine eşit olması ve dünyanın en büyük ekonomilerinden biri olması beklenmektedir. Yaşanan ekonomik gelişmenin ülkenin gerek toplumsal yapısında gerekse dış politikasında değişiklikler yapması, ülkenin 'Süper Güç' olarak dünya ülkeleri arasında yerini alması beklenmektedir. Özellikle dış politikadaki Çin'in sorunlu sahalarında, uluslararası ilişkilerinde bunun yansımaları merak konusudur. Öte yandan bu araştırmada da belirtildiği üzere 'Süper Güç' olmasına engel 5 kısıt vardır. Bunlar; nüfus, enerji, askeri güç, yolsuzluk ve demokratikleşmedir. Önümüzdeki dönemde Çin'in, kendisinin de farkında olduğu bu kısıtlan gidermek için çaba sarf edeceği, bunun da dünya siyasetini ve uluslararası ilişkilerini etkileyeceği düşünülmektedir. Bu çerçevede siyasal süreçte devam eden Çin-Türkiye İlişkilerinin gelecekte ekonomik boyutunun ön plana çıkacağı ve gerekli adımlar atılmaz ise bu ülkenin dış ticaret hacminin ülkemizi ve bölgedeki menfaatlerimizi olumsuz etkileyeceği değerlendirilmektedir.
Öğretim elemanlarının örgütsel adalet ve örgütsel özdeşleşme algılarının akademik entelektüel liderlik davranışlarına etkisi: İstanbul Üniversitesi ve İstanbul Üniversitesi- Cerrahpaşa Örneği

Yükseköğretim sistemlerinin büyümesi, üniversitelerde yaşanan değişim ve dönüşümler, üniversitelerin örgütsel özellikleri ve akademik entelektüel liderlik tartışmalarını beraberinde getirmiştir. Bu çalışmada, öğretim elemanlarının akademik entelektüel liderlik davranışlarının yordanmasında, örgütsel özdeşleşme ve yönetim süreçlerinde örgütsel adalet algılarının rolünü belirlemek amaçlanmıştır. Araştırmanın verileri, 2018- 2019 eğitim öğretim yılı içerisinde toplanmıştır. Araştırmanın evrenini ve örneklemini İstanbul Üniversitesi ve İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa'nın çeşitli fakültelerinde görev yapan öğretim elemanları oluşturmaktadır. Örneklemdeki öğretim elemanlarının SCI, SSCI ve AHCI kapsamındaki dergilerde makale sayıları, 0 ile 209 ve diğer dergilerdeki makale sayıları, 0 ile 341 arasında değişmektedir. Yönetim görevi bulunan öğretim elemanlarının oranı, %25,5'tir. Verilerin analizinde, Bağımsız Grup t-Testi, Tek Yönlü Varyans Analizi, Pearson Korelasyon Analizi, Scheffe Testi ve Çoklu Doğrusal Regresyon Analizi ve Chaid çözüm tekniği kullanılmıştır. Araştırmanın sonuçları; üniversite, yönetim görevi, unvan, kıdem ve görev yapılan üniversitedeki çalışma yılı değişkenlerinin, öğretim elemanlarının entelektüel liderlik davranışları üzerinde etkisi olduğunu göstermektedir. Öğretim elemanlarının bilişsel-davranışsal-duygusal örgütsel özdeşleşme algılarının yüksek düzeyde olduğu belirlenmiştir. Ayrıca, akademik entelektüel liderlik davranışlarının, orta düzeyde olduğu; bilişsel-davranışsal-duygusal örgütsel özdeşleşme ve yönetim süreçlerinde örgütsel adalet algıları ile pozitif yönde ilişkili olduğu belirlenmiştir. Bilişsel-davranışsal-duygusal örgütsel özdeşleşme, örgütleme sürecinde örgütsel adalet ve değerlendirme sürecinde örgütsel adaletle birlikte, temsilci olma'daki varyansın %19'unu açıklamaktadır. Öğretim elemanlarının rehber olma, temsilci olma, kazandırıcı olma, gözetici olma ve savunucu olma davranışlarının yordanmasında, bilişsel-davranışsal-duygusal örgütsel özdeşleşmelerinin rolü olduğu belirlenmiştir. İstanbul Üniversitesi öğretim elemanlarının savunucu olma düzeylerinin, İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa'nın öğretim elemanlarınkinden yüksek olduğu belirlenmiştir. Araştırmanın diğer sonuçları, çalışmanın temel ve alt problemlerine ait bulgular ve alan yazındaki diğer çalışmalar doğrultusunda tartışılmış ve öneriler sunulmuştur.
Kente karşı işlenen suçlar üzerine bir çözümleme: Bosna Hersek örneği

Kentler, insanlar tarafından kuruldu ve yaşayan mekanlar olarak varlığını sürdürdü. Tarihe bakıldığında kentlerin insanların kaderlerini şekillendirdiği görülmektedir. Savaş, sanayileşme, devletlerin yıkılması ve geçiş dönemleri gibi çeşitli ideolojiler ve olaylar son üç yüzyılda kentlerde ortaya çıktı. Medeni yaşamın mekanı olan kentler, zamanla suçların mekanı olmaya başladı. Kentlerde işlenen suçlardan kente karşı işlenen suçlara doğru evrim yaşandı. Kente karşı suçlar; kentin değerlerini hedef alan, kente ve kentlilere zarar veren eylemler olarak tanımlanabilir. Çevresel değerlerden kentlilerin haklarına, sağlığa zararlı madde üretiminden terör eylemlerine kadar, çok farklı saldırılar kente karşı suç olarak görülmektedir. Su havzalarına yönelik saldırı kente karşı işlenen bir suç türü olabildiği gibi, ormanlık alanların yok edilmesi de aynı nitelikte bir suçtur. Kente karşı işlenen suçlar arasında yer alan kentkırım, kentleri yok etme hedefini esas almakta, bu yönüyle diğer suçlardan farklılaşmaktadır. Yugoslavya'nın parçalanma sürecinde Bosna Hersek ve başkenti Saraybosna'da yaşanan etnik ve dini ayrımcılık kentleri yok etmeye yöneldi, fiziki, kültürel mekanları ve yaşam şeklini adeta imha etti. Bu nedenle son yüzyılın en büyük trajedisi yaşandı. Bosna Hersek'de kente karşı işlenen suçlar bağlamında meseleye yaklaşıldığında kentkırımdan sonra yaşanan bir diğer büyük suç yasadışı yapılaşma olarak ortaya çıkmıştır. Yasadışı yapılaşma, savaştan önce de var olmasına karşın, savaştan sonra yoğunlaşmış, zorla göç ve savaşın yarattığı yıkım nedeniyle artmıştır. Ancak kente karşı işlenen suçlar arasında ön plana çıkan yasadışı yapılaşmanın, kentte yaşayanların barınma ihtiyacını giderme rolü olduğu gibi, kenti bozan ve kentlilerin yaşamını olumsuz etkileyen sonuçları da vardır. Bu nedenle bir yönüyle meşru görülen yasadışı yapılanma bir yönüyle de suç olarak kabul edilmektedir. Yasadışı yapılaşma, barınma ihtiyacını karşılamaya yönelik masum bir eylem olabildiği gibi zenginleşme aracı da olabilmektedir. Çarpık kentleşme sadece mikro sorunlar doğurmaz, makro sorunlara da yol açar. Kentlerde heyelanların yaşanması, su baskını, sis ve hava kirliği gibi son dönemde kentlilerin yaşamakta olduğu önemli sorunlar, daha çok çarpık kentleşmenin sonucudur. Bu nedenle kente karşı suç kavramının kapsamı oldukça geniştir. Bosna Hersek ve Saraybosna'yı diğer örneklerden farklı kılan temel özellik; savaş, kentkırım ve yasadışı yapılaşma birlikte yaşanmıştır. Bununla birlikte savaş koşulları altında kalan yerel halkın bu özel koşullar altında kurguladığı bu yaşam çevreleri, diğer kente karşı suç örneklerinden daha özel koşullar altında tartışılmayı da hak etmektedir. Bu çalışmada kente karşı işlenen suçların neler olduğu, Bosna Hersek ve Saraybosna'da kentkırım ve özellikle yasadışı yapılaşmanın nasıl ortaya çıktığı ve yoğunlaştığı araştırılacak, yaşanan sorunlar incelenecek, cezai yaptırımlar irdelenecektir. Araştırma sonucunda elde edilen veriler ışığında sorunun çözümüne yönelik önerilerde bulunularak, genel bir değerlendirme yapılacaktır.
Türk kamu yönetiminde şeffaflık ve hesap verebilirlik bağlamında kamu denetçiliği kurumu: Karaman ilinde bir araştırma

Geleneksel kamu yönetimi anlayışından yeni yönetim anlayışına geçiş ile birlikte demokratik, katılımcı, şeffaf ve hesap verebilir bir yönetim anlayışının gerekliliği vurgulanmaya başlanmıştır. 1970'li yılların ikinci yarısından itibaren dünyada kamu yönetimi alanında meydana gelen değişim ve dönüşüm çabaları, 1980'li yılların ikinci yarısından itibaren Türkiye'de de etkisini göstermeye başlamıştır. Türk kamu yönetiminde asıl değişim 2003 sonrası döneme rastlamaktadır. 2003 sonrası süreçte, siyasal ve yönetsel alanda gerçekleştirilen reformlarla birlikte demokratikleşme, sivilleşme ve yerelleşmeye yönelik önemli adımlar atılmıştır. Önemli adımlardan birisi de 2010 yılında anayasal dayanak kazandırılarak, 2012 yılında 6328 sayılı Kanuna dayalı olarak oluşturulan Kamu Denetçiliği Kurumu'dur. Kamu Denetçiliği Kurumu'nun Türk kamu yönetimi sistemi içerisindeki yerinin irdelenerek, kamu yönetiminde şeffaflık ve hesap verebilirlik bağlamında değerlendirilmesinin amaçlandığı çalışmanın temel sorunsalı, Kamu Denetçiliği Kurumu'nun yönetim sistemi içinde etkin ve işlevsel faaliyet gösterip göstermediğinin ortaya konularak, kurumun toplum nezdindeki bilinirliğinin tespit edilmesidir. Bu sorunsal çerçevesinde hazırlanan çalışmanın temel varsayımı, insan haklarına dayalı adalet anlayışı içinde, şeffaf ve hesap verebilir bir kamu yönetimi anlayışının tesis edilmesi amacıyla oluşturulmuş Kamu Denetçiliği Kurumu'nun vatandaş-devlet arasında aracı rolünü hedeflediği fakat toplum nezdinde kurumun bilinirliğinin yetersiz olduğu; görev ve yetki alanının kısıtlı olması sebebiyle de etkinlik ve işlevselliğinin düşük düzeyde kaldığıdır. Bu amaç, sorunsal ve varsayım ekseninde hazırlanan çalışma kapsamında öncelikle şeffaflık ve hesap verebilirlik ile kavramsal bilgilere yer verilerek, Türk kamu yönetiminde şeffaflık ve hesap verebilirliğe dayanak oluşturacak yasal düzenlemeler incelenmektedir. Ayrıca, ombudsmanlık mekanizması ve Türkiye'ye yansıması Kamu Denetçiliği Kurumu'nun örgütsel yapısı işleyişi, işlev ve faaliyetlerinin irdelendiği çalışmada kurumun tanınırlığı ve işlevselliği Karaman il merkezinde görev yapan kamu görevlilerine yönelik gerçekleştirilen alan araştırması ile ölçülmeye çalışılmıştır. Alan araştırmasında elde edilen bilgi ve bulgular ışığında genel değerlendirmelerde bulunularak, durum tespitinde bulunulmuş ve sorun alanlarına yönelik çözüm önerileri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Kavramsal çerçevenin oluşturulması aşamasında betimsel analiz yönteminden, uygulama kısmında ise nicel araştırma yöntemlerinden birisi olan anket tekniğinden yararlanılmıştır.
Avusturya'daki Türkiye göçmenlerinin sosyokültürel uyum araştırması

Sosyokültürel uyum kavramı, kişinin yaşamının genel bir görüntüsünü yansıtması yönüyle göç sürecine etki eden bazı değişkenlerle ilişki içerisindedir. Avusturya'daki Türkiye göçmenlerinin çeşitli demografik özellikleri ile kimlik ve ayrımcılık boyutlarının sosyokültürel uyum değişkenleri bağlamında irdelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın katılımcıları Avusturya'da yaşayan, rastgele seçilen ve gönüllü olan 306 Türkiye göçmenidir. Araştırma verilerinin toplanmasında daha önce uyarlaması gerçekleştirilmiş ölçekleri içeren anket yöntemi kullanılmıştır. Katılımcıların sosyokültürel uyumunun çeşitli demografik değişkenlerle ve uygulanan ölçeklerle olan ilişkisinin ortaya çıkarılması için üç aşamalı çoklu karşılaştırma analiz tekniği uygulanmıştır. Katılımcıların algılanan ayrımcılık düzeyi arttıkça daha fazla sosyokültürel uyum zorluğu yaşadıkları sonucuna ulaşılmıştır. Medeni durumu bekar olanlar, yaş grubu 35 ve altı olanlar, eğitim durumu lise ve üzeri olanların, Almanca dil becerileri iyi düzeyde olanların, sosyokültürel uyum zorluğunu daha az yaşadıkları gözlemlenmiştir. Ayrıca, ekonomik ve kültürel sebeplerle yapılan göç hareketi ile siyasi sebepten dolayı yapılan göç hareketinin kimlik algısında ve sosyokültürel uyum yaşama düzeylerinde oldukça anlamlı bir farklılığa sahip olduğu sonucunu vermektedir. Bu araştırma, üzerinde fazla analiz yapılmadığı görülen Avusturya'da yaşayan göçmenlerle gerçekleştirildiği için önem taşımaktadır.
Türkiye ekonomisinin liberalleşme süreci (1923-1990)

I inci Dünya Savaşı sonucunda yenik düşmüş olan Osmanlı Devleti'nin mirasını devralmış olan Türkiye Cumhuriyeti öncelikle I inci Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı nedeniyle tahrip olmuş ülkeyi yeniden inşa etmeyi amaçlamıştır. Ülkenin ekonomik anlamda da inşasını gerçekleştirilebilmesi için yerli bir sanayinin kurulması ve geliştirilmesi amacıyla özel kesimin özendirilmesi ve korunması amaçlanmıştır. Bu amaçların gerçekleştirilmesi için öncelikle İzmir'de bir İktisat Kongresi toplanmış ve geniş katılımlı bu toplantıda ekonomi alanında izlenecek politikalar belirlenmiştir. Cumhuriyet'in ilk yıllarında liberal politikalar izlenmesine karşın 1929 yılında dünyada patlak veren ekonomik krizin etkisiyle liberal politikalardan koparak devletçi ekonomik modele geçilmek durumunda kalınmıştır. II. Dünya savaşına kadar geçen dönemde devletçi-müdahaleci politikalar izlenmiş, savaşın başlamasıyla birlikte savaş ekonomisi uygulanmak durumunda kalınmıştır. Savaşın sona ermesinden sonra Türkiye'de tek partili siyasal yaşamdan çok partili siyasal yaşama geçilmiş ve Demokrat Parti döneminde, BM üyeliği, Amerikan Yardımları, Kore Savaşı ve NATO üyeliğinin de etkileriyle liberal ekonomik politikalara dönüş yaşanmıştır. Demokrat Parti Döneminin sonlarına doğru Amerikan yardımlarının kesilmesi ve doğal etkenler nedeniyle liberal politikalar başarısızlığa uğramıştır. Bu başarısızlığın ülke içindeki siyasi sorunlarla birleşmesi 1960 yılında askeri darbeyle sonuçlanmıştır. 1960 yılından itibaren liberal ekonomik politikalardan uzaklaşılmış, planlı ekonomik model benimsenmiştir. Beş yıllık kalkınma planlarıyla gerçekleştirilen bu model 70'li yılların sonuna değin sürmüştür. Ancak 70'li yılların sonlarından itibaren kalkınma planlarında öngörülen hedeflerin tutturulamaması nedeniyle ekonomide meydana gelen olumsuz gidişatın ülke içinde meydana gelen toplumsal ve siyasal sorunlarla birleşmesi yeni bir askeri darbeyi beraberinde getirmiştir. 1980 yılında gerçekleşen darbe sonrasında yine aynı yıl içerisinde kabul edilen 24 Ocak Ekonomik İstikrar Kararları uygulamaya geçmişştir. Esasen Türkiye ekonomisini tam anlamıyla liberalleştirme amacıyla benimsenen bu kararlar 70'lerin sonlarında dünyada ortaya çıkmış olan Yeni Sağ düşüncesinin ürünüdür. Kararların uygulayıcısı ise yine aynı görüşü benimsemiş olan Turgut Özal olacaktır. 1983 yılında iktidara gelen Özal Hükümetleri ekonomide tam anlamıyla liberalleşme yönünde politikalar benimsemiş ve uygulamıştır. Dış ticaret serbestisi, serbest döviz kuru, özelleştirme vb. uygulamalarla liberal politikalar hayata geçirilmiş ve Özal Döneminin sonunda kabul edilen 32 sayılı kararla Türkiye'de liberalleşme süreci hemen hemen tamamlanmıştır.