turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Siyasal parti kapatma rejimi

'Siyasi parti kapatma rejimi' isimli çalışmamı altı konu başlığı altında topladım. Birinci konu başlığı altında batı demokrasilerinde siyasi partilerin doğuşu ve gelişimi ile siyasi partilerin işlevleri üzerinde genel hatlarıyla durdum. Bunun sebebi, Türkiye'nin temel siyasi ve hukuki kurumlarının batılı örneklerine uydurulmaya çalışılmış olmasıdır. Bunu takip eden bölümde liberal demokrasi ve mücadeleci demokrasileri açısından siyasi partilerin kapatılmasını inceledim. Türkiye'de siyasi partilerin yasaklanması rejimi' başlığı altında ise T. C. Anayasasında ve siyasi partiler kanununda zikredilen kapatma nedenlerini ele aldım. Dördüncü başlıkta, kapatma davalarında yetkili organ olan ve günümüze kadar konumu ve yetkileri çokça tartışılan Anayasa Mahkemesi üzerinde özellikle durdum. Beşinci bölümde kapatma kararının nitelikleri ve sonuçlan üzerinde Federal Almanya'daki uygulamalarla karşılaştırma yaptım. Altıncı bölümde günümüze kadar Anayasa Mahkemesi tarafından kapatılan siyasi partilerden bir kısmını ele alıp kapatılma gerekçeleri üzerinde durdum. Sonuç bölümünde ise siyasi parti kapatmaya çağdaş dünyada rastlanmadığını, uygar dünyanın özgürlükçü demokrasiyi benimsediğini, ülkemizde de ibrenin bu yöne dönmesi gerektiğini savundum.
Küresel ısınmanın azaltılması politikaları: Türkiye için bir yaklaşım

Günümüzde Dünya'yı tehdit eden sorunların en baslarında yer alan çevre sorunlarından biri küresel ısınmadır. Toplumun farkındalıgının özellikle son yıllarda ortaya çıktıgı bu konu, tarihsel süreç içerisinde yadsınmamaklaberaber, nedenleri konusunda fikir birligine varılamayan bir konu olmustur. Bazıları dünyanın ısınmasını dogal nedenlere dayandırırken, bazıları insan faaliyetlerine dayandırmıslardır. Günümüze gelindiginde agırlıklı olarak insan faaliyetleri kaynaklıolduğu fikri gitgide kuvvetlenmistir. Yaklasık olarak son yüz elli yıldır tüketilenfosil yakıtları ve diger kaynaklardan atmosfere gittikçe artan miktarda salınangazlar, atmosferdeki sera gazlarının miktarlarında önemli artıslara neden olmaktadır. Sera etkisinin kuvvetlenmesine neden olan bu gazlarınmiktarlarındaki artıslar, sıcaklıgın artmasına neden olmaktadır ve bu 'küreselısınma' olarak adlandırılmaktadır. Küresel ısınmanın neden olacagı çevresel etkilerin yanı sıra bunlara zincirleme olarak yasanacak sosyo-ekonomik etkilerde göz ardı edilemeyecek kadar önemlidir. Küresel ısınma, Dünya'nın herbölgesini farklı sekillerde etkileyecektir. Küresel ısınmanın azaltılması, sadece ulusların alacakları önlemlerlemümkün olmayacaktır. Küresel ısınma konusundaki en önemli uluslararasıçerçeve, klim Degisikligi Çerçeve Sözlesmesi'dir. Bu amaca yönelik ikinci önemli adım, Sözlesme'nin devamı niteliginde olan Kyoto Protokolü'dür. Türkiye, Sözlesme'ye 2004 yılında taraf olurken Kyoto Protokolü'nü henüzimzalamamıstır. Küresel ısınmadan en çok zarar görebilecek ülkeler arasında yer alan Türkiye'nin küresel ısınmanın azaltılmasına yönelik yapılan küresel isbirligininparçası olması gerekmektedir. Türkiye'de küresel ısınmayı artıran politikalarınazaltılması, küresel ısınmanın etkilerinin azaltılmasına yönelik politikaların gelistirilmesi gerekmektedir.
Farklı ekonomik ve siyasi sistemlerde sosyal haklar: Azerbaycan örneği

öz Batı toplumlarında ortaya çıkarak gelişen sosyal hakların, Anayasalarda belirtilmesi ve hukuki güvence altına alınması büyük önem taşımaktadır. Fakat toplumların ekonomik siyasi yapılanmasından farklılıklar, sosyal hakların tanınmasına, güvencesine ve uygulanmasına kendi etkisini göstermektedir. Çalışmamızda, yalan tarihlerde iki farklı ekonomik-siyasi yapılanma dönemi yaşayan Azerbaycan Cumhuriyetini örnek aldık. 1220- 1991 tarihleri arasında SSCB'nin terkibinde sosyalist sistemi uygulayan ve 1991'den ise bağımsızlığım elde etmiş ve gelişmesini demokrasi ve piyasa ekonomisi üzerine kurmaya çalışan Azerbaycan'da, sosyal hakların Anayasal düzeni içindeki yerini ayrı-ayn inceleyip karşılaştırmaya çalıştık. Karşılaştırma sonucu, Sosyalist Azerbaycan'da sosyal hakların geniş Anayasal düzenlemeye malik olduğunu görmekteyiz. Sosyalist Sovyet doktrini, sosyal hakların gerçek güvencesini sistemin ideolojik, ekonomik, siyasi, hukuki yapılanma tarzına bağlamasına karşın, uygulamada bu kriterlerin yalnız ilk ikisinin önemini görmekteyiz. Bağımsızlıktan sonra Azerbaycan, Cumhuriyeti Anayasası da sosyal hakların geniş şebekesine yer vermiştir. Fakat Anayasa, 'sosyal devlet' ilkesini dolayı yolla kabul etse de devleti sosyal yükümlülükler konusunda birinci sorumluluktan kaçmdırmışnr. Buna karşın Anayasada sosyal hakların hukuki güvencesine ilişkin, ulusal ve ulusalüstü koruma mekanizmasını içeren normlar, yer almaktadır. Kanımızca, Azerbaycan'da gerçek demokratik yapılanma, başarılı şekilde biçimlenirse, hukuki mekanizmalar sosyal hakların işleyişini sağlamlaştıracaktır.
Türkiye'de 1980 sonrası belediyelerin finansman sorunları ve alternatif çözüm önerileri

Kamu hizmetleri, merkezi idare yanında mahalli idarelerin de dahil olduğu çeşitli hizmet birimleri tarafından yürütülmektedir. Hizmetlerin yürütülmesi için ulusal sınırlar içindeki kıt kaynaklardan yararlanılmaktadır. Türkiye de merkezi idare ile mahalli idarelerin hizmet ve gelir bölüşümü açısından genel eğilim merkezileşme yönünde olmuştur. Gerek gelişmiş gerekse gelişmekte olan toplumlarda coğrafi, sosyo-ekonomik ve yönetsel faktörler hizmetlerin topluma sunuluş biçimlerini etkileyebilmekte ve farklılık yaratmaktadır. Günümüzde merkez-yerel yönetim ilişkilerinin öneminin artması, geleneksel vesayet denetiminin ötesinde çağımızdaki hızlı kentleşmenin sonucudur. Bu hızlı kentleşmenin sonucu olarak belediyelerin halka sunmak zorunda oldukları yerel hizmetlerin artması finasman sorunlarının da beraberinde getirmiştir. Bu çalışmada belediyelerin finansman sorunları ve sorunların çözümüne yönelik alternatif yaklaşımlar, İzmir Büyükşehir Belediyesi örneği ele alınarak incelenmeye çalışılmıştır.
Türkiye'de genel bütçe vergi gelirlerinden belediyelere aktarılan payların yapısal analizi

Günümüzde hemen tüm ülkelerde yerel idare gelirlerinin önemli bir parçasını oluşturan idareler arası mali transferler, merkezi idarenin hakimiyeti altındaki kaynaklardan yerel idarelere bir gelir akışını ifade etmektedirler. Çok değişik tür ve ad altında düzenlenen bu transferler, yerel idarelere harcamalarını finanse edecek yeterli gelirin sağlanması, idareler arası mali eşitsizliklerin giderilmesi ve dışsallık yayan hizmetlerin daha etkince yerine getirilmesi gibi birçok mali ve politik işlevi yerine getirmektedirler. Türkiye'de de merkezi idareden yerel idarelere bir takım mali transferler yapılmaktadır. Bunlardan birini GBVG'den belediyelere aktarılan paylar oluşturmaktadır. Mevcut sistemde, nüfus esasına göre dağıtılmak üzere, GBVG'den belediyelere %6 oranında pay aktarılmaktadır. Türkiye'de belediye gelirlerinin yarısından fazlası, hatta bazı belediyelerde ise tamamına yakınını bu gelir kaynağından sağlanmaktadır. Bu gelir kaynağının belediyeler açısından taşıdığı önem, onun iyi bir şekilde düzenlenmesini gerekli kılmaktadır. Bu gelir kaynağının en mükemmel şekilde nasıl düzenlenebileceği konusu bir hayli karmaşık ve zor bir meseledir. Fakat bu hususta literatürde yaygınca görüş belirtilmekte ve transfer sisteminin bir takım özelliklere göre düzenlenmesi gerektiği vurgulanmaktadır. Bu çalışmada, GBVG'den belediyelere aktarılan paylarla ilgili mevcut sistem ile, 59. Hükümetçe tasarlanan sistem bu belirtilen temel özellikler açısından analiz edilmiştir. Analizler sonucunda, mevcut sistemin, bir idareler arası mali transfer sisteminin öngörülebilirlik ve basitlik, şeffaflık ve esneklik gibi özelliklerini bir ölçüde karşıladığı, fakat mali özerklik ve hesap verilebilirlik, mali eşitlik, kaynak dağılımda etkinlik, teşvik edicilik gibi özellikler bakımından pek çok sorunu bünyesinde barındırdığı görülmüştür. 59. Hükümetçe tasarlanan düzenlemenin de, sistemde bir takım olumlu gelişmelere yol açmakla beraber, mevcut sistemdeki sorunları gidermede yetersiz kalacağı öngörülmüştür.
Sağlık hizmetlerinde toplam kalite yönetimi: Ankara'da iki hastanedeki yöneticilerin algıları

Yeni bir yönetim anlayışı olarak ortaya çıkan toplam kalite yönetimi hedeflerini ortaya açıkça koyan, üst yönetimin destek verdiği, tüm çalışanlarının katılımının sağlandığı ve en önemlisi tüm elemanlarının ve müşterilerinin tatmin olduğu bir yaşam tarzını oluşturmaktadır. İlk olarak özel sektörde ortaya çıkan ve başarılı olan TKY dünyada yaşanan gelişmeler sonucunda kamuda da kendini göstermeye başlamıştır. Kamu hizmetlerinin önemli bir basamağı olan sağlık hizmetleri, kalite konusunda birinci sırada yer almaktadır. Çünkü sağlık hizmetleri doğrudan insan sağlığı ile ilgili olup bu konuda yapılacak bir hatanın telafisi ya çok zor olmakta ya da hiç olmamaktadır. Bu nedenle sağlık kuruluşlarında verilen sağlık hizmetlerinin kalitesi büyük bir önem arz etmekte olup günümüzde de sağlık sektöründe kalite konusunda ciddi değişimler yaşanmaktadır. Bu çalışmada TKY sağlık hizmetleri yönünden ele alınmaktadır. Sağlık hizmetlerinde toplam kalite yönetiminin uygulanma durumu irdelenerek uygulanan kalite boyutları hastane yöneticilerine yapılan anketlerle değerlendirilmektedir. TKY'nin sağlık sektöründeki önem düzeyi ile TKY'yi yöneticiler bilip uyguladığı sürece sağlık hizmetlerinin kalitesinin iyileşeceği iddiası çalışmanın ana konusudur. Çalışmanın birinci bölümünde toplam kalite yönetiminin tanımı, özellikleri, amacı genel olarak ele alınmıştır. İkinci bölümde TKY'nin kamu yönetimine ve hizmet sektörüne yansımasıyla önemli bir hizmet sektörü olan sağlık sektörüyle ilişkisi incelenmektedir. Üçüncü bölümde ise Ankara'daki iki önemli kamu sektörü hastanesinin üst düzey yöneticilerine anket uygulanmıştır. Elde edilen veriler uygun analiz yöntemleriyle değerlendirilmiştir.
Politik anayasacılık ekseninde 1961 Anayasası'nın mahiyeti

Bu çalışmada, anayasacılık düşüncesinin gelişimi, özelde de politik anayasacılık anlayışının mahiyetinin 1961 Anayasası üzerinden değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Anayasacılık akımı doğal hukuk, toplum sözleşmesi ve kuvvetler ayrılığı ilkesi çerçevesinde geliştirilmiştir. Anayasacılık temelde siyasal iktidarın keyfi yönetimine karşı temel hak ve özgürlüklerin garanti altına alınmasıyla birlikte bu iktidarın denge-fren mekanizmasıyla kontrol altında tutulmasını amaçlamaktadır. Politik anayasacılık, anayasanın toplumla olan bağlarına dikkat çeker. Anayasanın asıl sahibini kurucu iktidar olarak görmez; toplum iradesinin bizzat sahibi olan halkı esas alır. Politik anayasacılık anlayışı, özünde politik bir metin olan anayasaların, siyasal iktidar ile toplum arasında imzalanan bir sözleşme niteliğinde olması gerektiğini ve bu durumun da anayasaların sosyo-politik meşruiyetini arttırıcı bir unsur olduğuna vurgu yapmaktadır. 1961 Anayasası yapım sürecinde uygulanan 'kurucu meclis' sistemi anayasanın toplum sözleşmesi niteliğinde oluşu açısından önemli olmakla birlikte, meclisin oluşumu ve halkı temsil niteliğinin eksikliği yönünden demokratik bir şekilde gerçekleşmemiştir. 1961 Anayasası, çoğulcu demokratik düzeni gerçekleştirebilmek için bir dizi hüküm kabul etmiştir. Bunlardan belki de en önemlisi Anayasa Mahkemesi'nin kuruluşudur. Anayasanın üstünlüğü ilkesi teorik düzeyde ifade edilmekle yetinilmemiş, kanunların anayasaya uygunluğunun yargısal denetimi yoluyla gerçek güvence ve müeyyidesi sağlanmıştır. Çift meclis sistemi ile parlamentonun çoğunluk gücüne dayanarak keyfi uygulamaları engellenmek istenmiştir. Hak ve özgürlükler alanında ise sistemli ve ayrıntılı düzenlemeler yoluna gidilmiştir. Ancak bütün bu düzenlemelerin yanında özellikle 1971 ve 1973 yıllarında yapılan değişiklikler ile askeri otoritenin sivil otorite karşısında ayrıcalıklar elde edeceği düzenlemeler getirilmiştir.
Küreselleşme sürecinde Türkiye'de sivil toplum ve demokratikleşme

Küreselleşmenin nasıl bir sivil toplum ve demokrasi anlayışı getirdiği ve bunun Türkiye'yi ne şekilde etkilediği konusuna dair bu çalışma, öncelikle sivil toplum ve demokrasi ilişkisini küresel düzlemde ele almakta, bu bağlamda Türkiye'ye özgü sivil toplum ve demokratikleşme perspektifini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bugünkü uluslararası ilişkileri şekillendiren global sistemde demokrasi artık uluslararası meşruiyetin temel ölçütü haline gelmektedir. Yeni demokrasi anlayışı beraberinde yeni bir sivil toplum anlayışı getirmektedir. Küresel gelişmelerle birlikte Türkiye'nin demokratikleşme sürecinde ne kadar yol aldığı, sivil katılıma dayalı bir demokratik yönetimi ne kadar gerçekleştirebildiği konusu ise, iç ve dış faktörlere bağlı olarak geniş bir düzlemde ele alınmayı gerektirmektedir.
II. Meşrutiyet Dönemi Kastamonu emniyet teşkilatı

Bu araştırmanın konusu, II. Meşrutiyet Dönemi Kastamonu Emniyet Teşkilatı ve aynı dönemde Kastamonu'da asayiş durumunun değerlendirilmesidir. Bu çalışmayla Kastamonu vilayeti örneğinden yola çıkılarak, II. Meşrutiyet yıllarında taşrada, polis teşkilatlanmasının nasıl ve ne düzeyde gerçekleştirildiği ve güvenliğin ne düzeyde olduğu belirlenmeye çalışılmıştır.
Kriz durumları ve Türkiye'de kamusal alanda kriz yönetimi

oz Bireylerin, toplumların ve organizasyonların yaşamlarında, kaçınılmaz olarak olağanüstü dönemler vardır. Bunlara 'kriz durumları' demekteyiz. Bir kriz durumundan kurtularak olağan yaşama dönülebilmesi ve krizin en az zararla atlatılabilmesi için yönetilmesi gereklidir. Krizin yönetilmesi ise; hukuksal çerçevede zarar azaltıcı çalışmaların yapılması, hazırlıklı olunması, yanıt verilmesi ve iyileştirme çalışmalarının yürütülmesi anlamına gelir. Gelişmiş ülkelerde ve demokrasilerde kriz yönetimine ilişkin olarak olağan düzenlemelerden farklı yasal düzenlemeler bulunmaktadır. Biz de ise, baza olumlu çabalar olmakla birlikte, kriz yönetimine ilişkin düzenlemelerin iki olumsuz yönünden söz edebiliriz. Birincisi, bu düzenlemelerin bir kısmının yasama organı yerine, yürütmenin düzenleyici işlemleri ile demokratik rejimlere uygun olmayan bir şekilde yapılması, ikincisi ise, düzenlemelerde karmaşaya neden olacak tekrarların bulunması ve kriz yönetiminin temel ilkelerinin göz ardı edilmiş olunmasıdır. Uygulamada da bu alanda pek başarılı olunamadığı bir gerçektir.
Yeni kamu yönetimi çerçevesinde Azerbaycan yerel yönetimlerinde değişim: ASAN hizmet

Bağımsızlığının ilk yıllarından itibaren Azerbaycan kamu yönetimi ve devlet yapılanmasında merkezi yönetim kurumlarıyla yanı sıra demokratik yönetim ilkesinin en önemli göstergelerinden biri olan yerel yönetim kurumlarına da yer verilmiştir. Fakat Azerbaycan Cumhuriyeti'nde demokratik hukuk devletinin kurulması süreci bazı önemli sorunların halledilmesini gerektiriyor. Söz konusu sorunlardan birisi çağdaş yerel yönetim sisteminin geliştirilmesidir. Son dönemde ülke içinde ve ülke dışında yaşanan gelişmelerin, özellikle yeni kamu yönetimi uygulamalarının da etkisiyle bu alanda yeni uygulamalar gerçekleştirilmiş ve birçok başarılar elde edilmiştir. Bu başarı örneklerinden biri de ASAN hizmet'tir. Bu çalışmada yeni kamu yönetimi bağlamında Azerbaycan'da yerel yönetimlerin gelişimi ve değişimi, ASAN hizmet ve e-devlet uygulamaları incelenerek, bilgi-iletişim sistemlerinin gelişiminin kamu yönetimine etkisi değerlendirilmektedir.
Avrupa Birliği sürecinde Türkiye'de dernekler ve vakıflar hukuku

Avrupa Birliğine tam üyelik süreci, Türkiye'de son dönemlerde en popüler konulardan biri olmuştur. Avrupa Birliğinin, üyelik için siyasi kriterlerinden en önemlisi, sivil toplumumun gelişiminin sağlanması, özellikle dernekler ve vakıfların örgütlenmesinin önündeki engellerin kaldırılmasına yönelik düzenlemelerin getirilmesidir. Cumhuriyet Türkiye'sinde özellikle askeri darbelerden sonra sivil toplum kuruluşlarının gelişiminin önü kesilmiştir. Bu darbelerin en ağır faturaları da dernek ve vakıflara kesilmiştir. Çünkü dernek ve vakıflar, zamanın yöneticileri tarafından, işlevleri itibariye devletin ve milletin organik bütünlüğünü bozan örgütlenmeler olarak algılandığı için gelişmelerine izin verilmemiştir. Avrupa Birliği sürecinde artık bu düşüncelerin yavaş yavaş kalktığını görüyoruz. Avrupa Birliği için önde gelen kavramlar demokrasi, insan haklarına saygı ve hukuk devletidir. Dernekler ve vakıfların gelişimi de bu kavramların gelişimine paralellik gösterir. Avrupa Birliği'nin katılım için öngördüğü Kopenhag Kriterleri ile sivil toplum kavramı ön plana çıkmıştır. Bu çalışmada AB'ye uyum sürecinde sivil toplum kuruluşları, özellikle bu kuruluşlar içerisindeki dernek ve vakıfların AB'ye uyum sürecindeki katkıları ve rolleri değerlendirilecektir.
Siyasal partilerin politik pazarlama uygulamaları ve bu uygulamaların seçmenler üzerindeki etkileri ve bir uygulama

Pazarlama tekniklerinin kar amacı gütmeyen kuruluşlarda uygulanmaya başlamasıyla siyaset alanında da bir takım yeniliklere rastlanmıştır. Siyasetin bir ürün gibi düşünülerek tasarlanması ve pazara sunulması politik pazarlama kavramını doğurmuştur. Politik pazarlama kavramı 1950 ve 1960'lardan itibaren ilk kez Amerika Birleşik Devletleri'nde kullanılmaya başlanmış ve bilimsel çalışmalara konu olmuştur. Politik pazarlama sadece kavramın tanımlandığı değil, çeşitli etkilerinin de belirlendiğiçalışmalara ihtiyaç duymaktadır. İSiyasal Partilerin Politik Pazarlama Uygulamaları ile Bu UygulamalarınSeçmenler Üzerindeki Etkileri ve Bir Uygulama başlıklı bu çalışma, politik pazarlama uygulamalarının seçmenler üzerinde bıraktığı etkileri incelemektedir. Daha spesifik olarak araştırmanın amacı, siyasal partilerin politik pazarlama uygulamaları ve Edirne ilindeki seçmenlerin bu uygulamalara yaklaşımlarını nitel olarak analiz etmektir. Bu amaca ulaşmak için iki aşamalı bir araştırma tasarlanmış ve uygulanmıştır. Birinci aşamada literatür taraması sonucunda politik pazarlama uygulamalarına ilişkin veriler toplanmıştır. İkinci aşamada ise, seçmelerin algılamalarına ilişkin veriler anket formu kullanılarak yüz yüze görüşme yöntemi ile elde edilmiş ve sonuçlar değerlendirilmiştir. Araştırma sonuçları göstermektedir ki, seçmenler belli bir ölçüde politik pazarlama uygulamalarının etkisi altında kalmaktadırlar ve bu etki kimi zamanseçimlerde kullanılan oya dönüşebilmektedir.
Türkiye'de neoliberal devlet anlayışı bağlamında devlet-güvenlik ilişkisinin değişen içeriği ve özel güvenlik olgusu

Güvenlik, kapitalist devlet tarafından bir yönetim tekniği olarak kullanılmaktadır. Dolayısıyla güvenlik, aynı zamanda zapt etmeye de denk düşer. Toplumu güvenlik/zapt etme aygıtları dolayımıyla yöneten kapitalist devlet, birikim rejimlerinin değişimine paralel olarak farklı toplumsal polislik pratikleri geliştirmiştir. Bu farklılıklar şu şekilde formüle edilebilir: Serbest piyasacılık-liberal devlet-polis; müdahalecilik-müdahaleci devlet-polis+sosyal güvenlik; neoliberal birikim-otoriter devletçilik-polis+gerileyen sosyal güvenlik+özel güvenlik. Özel güvenlik, neoliberal dönemde özel alandan yükselmekle birlikte devletin hegemonyasına iç düşmanlardan yönelebilecek tehlikeleri engellediği ve artan baskıcı karakterini bütünlediği oranda devletin bu döneme özgü ikincil baskı aygıtı olarak işlemektedir. Dolayısıyla özel güvenliğin yükselişi ile birlikte devletle sermaye ve devletle bağımlı sınıflar arasındaki ilişkilerin genel çerçevesi hegemonyadan çok tahakküme dönüşmüştür. Neoliberal birikim rejiminin yükselişinin ve kapitalist devletin 70'lerin sonlarında Nicos Poulantzas'ın tespit ettiği biçimde daha otoriter bir biçime evrilmesinin sonucunda, özel güvenliğin Türkiye tarihinde birincisi 1981'de, ikincisi de 2001 finansal krizini izleyen süreçte 2004'te iki önemli dönüm noktası söz konusu olmuştur. Neoliberal dönemde özel güvenlik, devlet/toplum ilişkilerini hem baskı hem de rıza unsuru bağlamında devletle egemen sınıflar lehine pekiştiren bir alan olarak doğmuştur. Böylece yoksulların ve bir bütün olarak toplumun gözetim ve denetimini gerçekleştirerek devletin zapt etme kapasitesini arttırmış ve neoliberal birikim evresinde devletin esnekliğini arttırarak onu güçlendirmiştir.
Çok partili dönemde Zonguldak'ta seçmen davranışı

Çok partili siyasal hayatın ilk seçimleri 1946 yılında yapıldı. Bu seçimler Türk siyasal hayatında demokrasiye geçişin denemesi olarak nitelendirilmektedir. Bu seçimlerde kontrolün idari organlar tarafından yapılması, çeşitli usulsüzlüklerin yapılmasına neden olmuştur. 1950 seçimleri 1946 seçimlerinin aksine adil olarak yapılan ilk seçimdir. Bu seçimlerden sonra 1954 ve 1957 seçimleri yapılmıştır. 1961 askeri müdahalesiyle kesintiye uğrayan bu süreç, askeri yönetimin saptadığı kurallar çerçevesinde, 1961 yılından itibaren tekrar düzenli şekilde işlemeye başlamıştır. Bu süreçte 1965, 1969, 1973 ve 1977 seçimleri yapıldı. 12 Eylül 1980'de iktidarı ele alan askeri yönetim bu süreci tekrar kesintiye uğratmıştır. Askeri yönetimin düzenlemelerine göre 1983'te yapılan genel seçimlerle demokratik düzene geçildi. Ve bu tarihten itibaren 1987, 1991, 1995 ve 1999 yıllarında genel seçimler yapıldı. 1950'den bu yana Zonguldak seçim çevresinde siyasal partilerin genel seçimlerde aldıkları oylardaki oynamalar, oyların merkez-sağ ve merkez-sol partiler arasındaki dağılımı ilgi çekici ve anlamlı bir tablo sunmaktadır. Çalışmada 1950'den itibaren genel seçimlerde Türkiye genelinde ve Zonguldak seçim çevresinde oylardaki eğilimler, kaymalar ve seçmen davranışındaki değişmeler değerlendirilmektedir.
İptal davasında subjektif ehliyet koşulu olarak kişisel menfaat unsuru

İdarenin yargısal denetimi, hukuk devleti ilkesinin en önemli gereklerindendir. İdari dava türleri iptal davası ve tam yargı davasıdır. Bu davalardan iptal davası, objektif niteliği sayesinde idari yargıdaki özgün dava türü olarak kabul edilir. İptal davasının objektif niteliği, bu davayı herkesin açabileceği anlamına gelmez. İdari Yargılama Usulü Kanununda iptal davası açabilmek için subjektif ehliyet koşulu olarak 'menfaat ihlali' . Dava konusu işlemle davacı arasındaki menfaatin kişisel, meşru ve güncel olması gerektiği kabul edilir. Pratikte bu üç unsurdan en önemlisi ve en belirleyicisi menfaatin kişiselliğidir. Kişisel menfaatin dar yorumlanması, Anayasa'da da yer bulan, idarenin her türlü eylem ve işleminin yargı denetimine tabi olması ilkesine ters düşer. İhlal edilen kişisel menfaatin dava açma ehliyeti kazandırması için maddi ya da manevi, doğrudan ya da dolaylı olması önem arz etmez. Önemli olan, işlemle davacı arasında ciddi ve makul bir ilginin bulunmasıdır.
Aydın vilayetinde doğal afetler (1850-1900)

19. yüzyılın ikinci yarısında Aydın vilayeti, Osmanlı Devleti'nde doğal felaketlerin sıklıkla yaşandığı bir coğrafya olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu dönemde Aydın vilayeti çok sayıda deprem, çekirge istilası, kuraklık, sel, don, dolu, fırtına, yıldırım düşmesi gibi afetlere maruz kalmıştır. En fazla tarımsal faaliyetleri etkileyen bu afetlerin sonucunda Aydın vilayetinde can kayıpları, yer alanmalar, kıtlıklar, salgın hastalıklar, ekonomik krizler, fiyat artışları, çevre ve ulaşım problemleri gibi birçok sosyo-ekonomik olay yaşanmıştır. Meydana gelen afetler sonrasında, afetzedelerin yaralarının sarılması ve önlenmesi muhtemel nitelikli bazı afetler öncesinde alınması gereken tedbirler konusu, Aydın Valiliğini ile Osmanlı merkezi hükümetini uzun süre meşgul eden, aynı zamanda büyük masraflar gerektiren önemli meselelerden biri olmuştur. Kısacası bu çalışmada, Aydın vilayetinde meydana gelen doğal afetlerin vilayet halkına, çevreye, bölge ve ülke ekonomisine etkisi, yaşanan afetler sonrasında nasıl bir kriz yönetimi sergilendiği, merkezi ve mahalli yönetimlerin ne tür tedbirler aldıkları, afetzede halk-yönetici ilişkileri, afete uğramayan Osmanlı toplumunun afetzedelere karşı tutumları ortaya konulmaya çalışılmıştır.