turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bursa'da kent siyasetinde elit döngüsü ve kent yönetimine etkisi

Bursa'da Kent Siyasetinde Elit Döngüsü ve Kent Yönetimine EtkisiGünümüz kentleri, insan topluluklarının eşitsizliklere maruz kaldığı, gruplar arasında çıkar çatışmalarının yaşandığı mücadele alanlarıdır. Kent ve siyasetin kesişim noktası olan bu alan, ekonomi politiğin de merkezinde yer alır. Kentin sahipleri ile diğer gruplar arasında geçen iktidar mücadelesi, dönem dönem küresel elitleri de kapsayacak şekilde genişlemekte ve yerel elitlerin döngüselliğine neden olabilmektedir. Bu süreçte küresel ve yerel olarak, mücadelelerin zeminini oluşturan kentsel mekanlar ise çatışan güçlerin etkisiyle yeniden üretilmekte ya da dönüşüme uğrayarak sistemle bütünleşmektedir. Günümüz kentleri dünya ekonominin bir parçasıdır ve bu hiyerarşik yapıda ulusal ve küresel siyasal birimlere eklemlenmişlerdir. Dolayısı ile oluşan ekonomik ve işlevsel entegrasyon birbiri ile etkileşim içerisindedir. 1980 sonrası kentsel mekanların kapitalizmin krizlerden çıkmak için yöneldiği metalar halini aldığı ve sermaye birikim noktalarını oluşturdukları görülür. Kent dinamikleri, merkez ülkelerin güçlü ekonomileri tarafından çeşitli yöntemlerle değişime uğratılmakta, sonrasında farklı alanlarda yaşanan krizler yeni kentsel ittifakı, güç bileşenlerini, yeni kamuyu, faaliyet alanlarını oluşturarak küresel ekonomik sisteme uyarlamaktadır. Kapitalist ekonomide yer alan kentli aktörler sermayenin küreselleştiği, akışkanlaştığı bir dönemde Dünya Sistemi'nin oluşturduğu iş bölümü çerçevesinde birikim süreçlerine dahil olmak durumundadır. Sistemin gücü, gelişmekte olan ülkelerin kentler ve sahipleri üzerinden inşa edilen hegemonik yapıya dahil edilmesi şeklinde okunabilir. Bu süreç, yaşanan krizin kazananları ile devam edecektir. Küresel kapitalizmin işleyişini özetleyen bu olaylar örgüsü, çalışmamızda Cargill örneği üzerinden temellendirilmiş, küresel elitlerin neden olduğu bürokratik elit döngüsü tüm bileşenleri ile ortaya konmaya çalışılmıştır. Elitlerin kent yönetimine etkisi yapılı çevre üzerinden süregelen davalar ile açıklanmış, öne sürülen savlar görgül tanıkların ifadeleri ile karşılaştırılarak netleştirilmiştir. Dönemsel olarak yaşanan sektörel değişimler ve bu değişimlere uyum kabiliyeti ise doğal çevrimin açıklayıcısıdır. Kent elitlerinin sürekliliği, düşüş ya da yükseliş döngüsüne girmeleri bu seleksiyon üzerinden anlamlandırılabilir. Çalışmada yöntem olarak, incelenen olaylar birincil ve ikincil kaynaklarla desteklenmiş, yapılandırılmış ve yarı yapılandırılmış görüşmelerle olası belirsizlikler ortadan kaldırılmıştır.
Ankara Kızılırmak suyu projesi sürecine sivil toplum kuruluşlarının müdahaleleri

Bu çalışmada Ankara'ya su sağlamak amacı ile yapılan Kızılırmak Suyu Projesine sivil toplum örgütlerinin müdahaleleri incelenmiştir. Ankara'da 2006 yılında düşen yağış miktarının az olmasından kaynaklı su sıkıntısı yaşanmasının ardından, Ankara Büyükşehir Belediyesi, Kızılırmak Suyu Projesi'ni su sorununa bir çare olarak sunmuştur. Kızılırmak Suyu Projesi, Kızılırmak Suyunun uzun vadede çevre ve insan sağlığına zararlı olacak kimyasallar içerdiği, maliyetinin yüksek olduğu iddia edilerek sivil toplum kuruluşlarının hedefi haline gelmiştir. Kızılırmak Suyu Projesi sürecinde yükselen itirazları, çevre konusunda yükselen duyarlılık bağlamında ele almak gerekmektedir. Bu bağlamda, öncelikle çevre kavramı ve çevre sorunları konusuna odaklanılmış, çevre sorunlarıyla ilgili dünyadan örnekler incelenmiştir. Bu örnekler, Kızılırmak Suyu Projesi süreci ile bir kıyaslama yapmaya olanak tanımaktadır. Çalışmada, sivil toplum kuruluşlarının Kızılırmak Suyu Projesi sürecine müdahaleleri, yapılmış olan derinlemesine mülakatlar ile incelenmiştir. Bu mülakatlar doğrultusunda Kızılırmak Suyu Projesi sürecine müdahil olan örgütlerin faaliyetleri; Kızılırmak Suyu Projesi bağlamında sivil toplum kuruluşlarının çevre ve insan sağlığı açısından risk taşımakta olan politikalara nasıl yaklaştığı, bu politikaların durdurulması için ne gibi faaliyetlerde bulundukları, bu faaliyetlerde bulunurken kullandıkları yöntemler ve karşılaştıkları zorluklar araştırılmıştır. Bu bağlamda devlet kurumları ile yürütülen ilişkiler, siyasi platformdaki partiler ile olan ilişkiler, medya ile olan ilişkiler, halk ile olan ilişkiler ve diğer örgütler ile olan ilişkiler ele alınmıştır.
Türk belediye mevzuatı bakımından hizmette yerellik ilkesi

Bu çalışma, Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı ile ülkemizin kabul ettiği ve Avrupa Birliği Hukukunda da yer verilmesi sebebiyle adaylık sürecindeki ülkemizi yakından ilgilendiren hizmet yerellik ilkesinin Türk Belediye mevzuatındaki yerini ortaya koymaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde hizmette yerellik ilkesi kavramsal olarak ele alındıktan sonra, geçmişşten günümüze tarihsel süreci incelenmiş, sonrasında ilkenin tanımı, kapsamı ve unsurları tahlil edilmiştir. Konunun Türk Hukukunu ilgilendiren boyutu ise ayrı bir bölüm olarak ortaya koyulmuş ve öncelikle ilkenin Türk Hukukundaki konumunu anlayabilmek amacıyla Türkiye'de belediyelerin tarihsel gelişimi, yapılandırılma süreci ve Türk Anayasası'nda hizmette yerellik ilkesiyle yakından ilişkili 'yerinden yönetim ilkesi' ile 'idarenin bütünlüğü ilkesine' değinilmiştir. Türk Belediye mevzuatında hizmete yerellik ise yine aynı bölüm içinde 5393 sayılı Belediye Kanunu ve 5216 sayılı Büyükşehir Belediye Kanunu bağlamında maddeler bazında ayrıntılı olarak incelenmiştir. Çalışmanın son bölümünde ise, hizmette yerellik ilkesinin doğduğu Avrupa bakımından ilkenin tarihsel süreci, gelişimi ve kapsamı Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı ve Avrupa Birliği Hukuku bakımından ele alındıktan sonra ilkenin Türk hukukuna etkileri değerlendirilmiştir.
Paris Prensipleri çerçevesinde ulusal insan hakları kurumu modeli olarak ombudsmanlık: Türkiye örneği

Günümüzde insan hakları konusu ilgi alanlarının odak noktasını oluşturmaktadır. Bu ilgi ulusal ve ulusal-üstü düzeyde çeşitli girişimleri beraberinde getirmiştir. İnsan haklarının en etkili şekilde korunması ulusal düzeyde gerçekleştirilebileceği için ulusal insan hakları kurumları kurularak bu işlev yerine getirilmeye çalışılmaktadır. Ulusal insan hakları kurumu modellerinden biri olan ombudsmanlık modeli kurumlar kamu yönetiminin denetlenmesi işlevi ile öne çıkmakta ve insan hakları alanında önemi gittikçe artan kurumlar olmaya başlamaktadır. Ülkemizde ulusal insan hakları kurumu modeli olarak ombudsman modelinde 'Kamu Denetçiliği Kurumu', komisyon modelinde 'Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu' kurularak insan hakları alanında önemli gelişme kaydedilmiştir. İnsan haklarının korunması işlevine sahip kurumlar için asgari standartlar belirleme ihtiyacı Paris Prensiplerinin ortaya çıkmasını sağlamıştır. Aynı zamanda, Paris Prensipleri kendi ulusal kurumlarını kurmak isteyen ülkelere yol haritası göstermektedir. Ayrıca Paris Prensiplerine uygunluk ulusal kurumlara bir takım haklar kazandırmaktadır. Paris Prensiplerinin ülkeler için bir bağlayıcılığı bulunmamakla birlikte uluslararası hukuk açısından manevi bağlayıcılık kazanmaya başladığı dile getirilmektedir. Kamu Denetçiliği Kurumunun Paris Prensipleri ile uyumlu olup olmadığını ortaya koymak bu çalışmanın odak noktasını oluşturmaktadır.
Türk Kamu Yönetiminde insan kaynakları planlaması reformu

Türkiye'de kamu yönetiminde 1960'lı yıllar ile birlikte popülerlik kazanmış olan planlama ve kamu personel yönetimi kavramları, dünyada yaşanan gelişmeler ile birlikte devlete atfedilen rolde ve kamu yönetimi anlayışında ortaya çıkan değişimler çerçevesinde yeniden yapılandırılmıştır. Bu çalışmada; söz konusu yeniden yapılandırma süreci içinde uğradığı değişikliklerle, 'insan kaynakları planlaması' adıyla yürürlüğe konulan, kamu personel sistemindeki planlama çalışmalarının yer aldığı kalkınma planları ile raporlar, mevzuat düzenlemeleri ve yapılan diğer çalışmalar aracılığıyla, kamu personel sisteminde ve planlama anlayışında yaşanan dönüşüm süreci tarihsel bir akış içinde incelenmektedir. İki bölümden oluşan çalışmanın ilk bölümünde; kamu personel yönetimi ve planlama kavramlarının, insan kaynakları yönetimi ve insan kaynakları planlaması kavramlarına evrilme süreci kavramsal ve tarihsel bir bakış açısıyla incelenmiştir. İkinci bölümünde ise; Türkiye'de kamu yönetiminde tarihsel dönemler itibariyle, insan kaynakları planlaması adı altında oluşturulan politikalar ile yapılan düzenlemeler, kamu personel rejiminin geçirdiği dönüşüm çerçevesinde ele alınmıştır.
Engelli bireylerin afet deneyimleri: Fenomenolojik bir araştırma

Günlük yaşamda sıradan bir hayat sürebilmek için dahi birçok bariyeri aşması gereken engelli bireyler afet gibi normal yaşamı kesintiye uğratan olaylarda çok daha önemli sorunlarla karşı karşıya kalmaktadırlar. Karşı karşıya kaldıkları veya kalabilecekleri bu zorlukların tespit edilmesi hazırlık sürecinde hayati önem taşımaktadır. Buna rağmen afetlerde engelli bireylerin deneyimlerini inceleyen araştırmalar oldukça kısıtlıdır. Bu kapsamda 30 Ekim 2020 İzmir depremini yaşayan engelli bireylerin deneyimlerinin aşkın-fenomenolojik model ile incelendiği bu araştırmada engelli bireylerin depremde deneyimledikleri yaşantıları ortaya çıkarmak amaçlanmıştır. Araştırma kapsamında 30 Ekim 2020 İzmir depremini yaşamış olan çeşitli engellere sahip 27 katılımcı ile görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Gerçekleştirilen görüşmeler neticesinde elde edilen 982 dakikalık görüşme ses kaydı ve 50.321 kelimelik transkripsiyon Moustakas'ın fenomenolojik analiz tekniği ile Maxqda nitel analiz programı kullanılarak analiz edilmiştir. Analizler neticesinde oluşturulan fenomen özü ile engelli bireylerin afet deneyimini etkileyen bileşenler saptanmıştır. Engelli bireylerin afetlere hazırlık düzeylerinin çok düşük düzeyde olduğu, tahliye sürecinde önemli zorluklar ile karşılaştıkları, yoksulluğun afet deneyimlerini olumsuz etkilediği, aile ve toplum desteğine kritik düzeyde bağlı oldukları, afet sonrasında barındıkları alanlarda erişilebilirlik ile ilgili önemli zorluklar ile karşılaştıkları, psikolojik dirençlilik düzeylerinin deneyimlerini etkilediği, afet yönetim süreçlerine dahil olamadıkları, çeşitli sebepler ile sorunlarını ifade etme konusunda zorlandıkları tespit edilmiştir.
Çevrenin korunması ve çevre sorunlarının azaltılmasında ekolojik akımların rolü: Kamu kurumları örneği

Batılı düşünce sistematiğinde eski Yunan'dan başlayarak Orta Çağ boyunca devam eden organik dünya görüşünün yerini Kopernik, Galileo ve Newton ile mekanik dünya anlayışı almış ve bunu sonucu olarak ekosistemdeki bozulma ve ekolojik dengeye müdahaleler ortaya çıkmıştır. Rönesans ve Reform hareketlerinin tetiklediği Merkantalist Kartezyen düşünce ile pozitivizm, sanayi devrimi ve modernite doğanın tahribine yönelince, içinde yaşadığımız dünya ve evrendeki kirlenme artmış zaman zaman giderek ekolojik felaketlere dönüşmüştür. Tarafları doğa ve insan dahil bütün varlıklar olan ve bunların arasındaki çok yönlü ilişkileri konu edinen ekolojik akımlar, çevre sorunlarının ihmal edilemeyecek düzeye eriştiği 1970'li yıllardan sonra bilimsel çevrelerin ve dünyanın ilgi alanına girmiştir. Çevre korumacı çizgiden, içinde siyasi talepleri de barındıran nüfus artışı, bilimsel ve teknolojik gelişmeler, sanayileşme ve ekonomik büyümenin insan-doğa ile insan-toplum ilişkilerine ve dolayısıyla çevreye yansımalarını irdeleyen Batılı bilim ve düşünce adamlarınca ekolojik akımlar olarak sistematize edilmiştir. Bu çalışmamızda çevre, ekoloji, ekosistem terimleri ile İlk, Orta ve Modern Çağlardaki doğa felsefesine genel çizgileriyle değinilmiş; Derin, Sosyal ve Mistik Ekolojik Akımların doğa felsefesi anlayışı, ilkeleri, hedef ve eleştirileri ana çerçeveleriyle ele alınıp değerlendirilmiştir. Ayrıca, Ankara'da çevreyle ilgili Kültür, Çevre ile Orman ve Su İşleri Bakanlıklarındaki görevlilere uygulanan anketle ekolojik akımların algısı SPSS programı ve Likert yöntemiyle ölçülüp analiz edilmiştir.
Independent regulatory agencies: The world experience and the Turkish case

Bu tez, günümüzde idari yapmm önemli bileşenlerinden biri olarak ortaya çıkan bağımsız düzenleyici kurumların yapışım, ortaya çıkışlarının ardındaki olası dinamikleri ve nedenleri araştırmayı hedeflemektedir. Çalışma, öncelikle kamu seçimi kuramı, yeni kamu işletmeciliği hareketi, yönetişim paradigması gibi yaklaşımların yöntemsel öncMerinin bu kurumların oluşumu, işleyiş mantığı ve meşralaştalmasındaki rolünü incelemekte; 1980 sonrası dönemde uygulanan neoliberal politikalarla bu kurumlar arasında nasıl bir bağ olduğunu araştırmaktadır. Daha sonra Türkiye'deki bağımsız düzenleyici kurumlara odaklanarak Türkiye'nin neoliberal dönemdeki ekonomik ve politik koşullarının bu kurumların oluşturulmasmdaki etkisini mercek altma almaktadır. Tez, Türkiye'de bu kurumların ortaya çıkışırım özgül koşullarım, Avrupa ve Amerika'daki benzerlerinden farklı olarak, Avrupa Birliği'ne uyum süreci ve ekonomik kriz ortamında uluslararası finans kurumlarının baskısının önemine vurgu yaparak açıklamaya çalışmaktadır. Bu hedeflere yönelik olarak, çalışma kapsamında bağımsız düzenleyici kurumlar üzerine olan literatürdeki tartışmaların eleştirel bir değerlendirmesi de yapılmıştır.
Özel hayatın korunması açısından iletişim denetlenmesi ve gizli izleme

Çalışma konumuz, özel hayatın korunması açısından, iletişimin denetlenmesi ve gizli izlemedir. Kişiliğin çekirdeği olarak kabul edilen özel hayat hakkı, temel haklar içinde koruma altına alınan en önemli kişilik haklarındandır. Günümüzde, teknolojik gelişmelerin de etkisiyle, bireyin kişiliğine yönelik ihlal ve saldırıların artması, kişilik haklarının ve bu çerçevede özel hayatın gizliliğinin hukuken koruma altına alınmasını zorunlu kılmaktadır. Bu anlayışın bir sonucu olarak, gerek ulusal gerekse uluslararası hukukta, bireyin maddi ve manevi varlığını geliştirebilmesine olanak tanıyan, toplumun ve devletin müdahalelerinden uzak, kendisiyle ya da yakın çevresiyle baş başa kalabileceği özerk bir yaşam alanı sağlayan ve bu şekilde özel hayat hakkını koruyan düzenlemelere yer verilmektedir. 4422 Sayılı Çıkar Amaçlı Suç Örgütleriyle Mücadele Kanunu'nda, organize suçlulukla mücadele amacıyla öngörülmüş bulunan tedbirlerden, 'iletişimin denetlenmesi' (m. 2) ve 'gizli izleme' nin (m.3), kişinin özel hayatına yönelik bir müdahale oluşturabileceği kuşkusuzdur. Bu çalışmada, ilk olarak özel hayat kavramı ve özel hayatın hukuki niteliği belirlendikten sonra, 4422 Sayılı Kanun'da iletişimin denetlenmesi ve gizli izleme için öngörülen şartlar ve bu şartların özel hayatın korunmasındaki önemi tespit edilecektir. Bu çerçevede ayrıca, bu tedbirlerin hukuka aykırı olarak uygulanmasının sonuçları, bir başka deyişle delil yasakları ele alınacaktır.
Türkiye'de sağlık hizmetlerinde yeniden yapılanma (2000-2015)

20. y. y. sonlarına doğru başlayan tüm dünyayı etkileyen küreselleşme süreci ülkelerin ekonomi politikalarında farklı yönelişleri ortaya çıkarırken siyaset ve demokrasi anlayışının gelişmesine paralel olarak yönetim anlayışını da etkilediğinden kamu yönetiminde de yenilenme ihtiyacı zorunluluk haline gelmiştir. Kamu yönetiminde yaşanan değişim kamu politikalarını değiştirirken kamusal sağlık hizmetleri sunumuna yönelik sağlık politikaları da bu değişimden etkilenmiştir. Ülkemizde 2000'li yıllarda sağlık hizmet ve politikalarının değişimini ele aldığımız bu çalışmada, öncelikle sağlık hizmetleri ve sağlık politikalarına ilişkin kavramlar üzerinde durulmuştur. Ardından Cumhuriyetin ilk yıllarından bugüne kadar Türkiye'de sağlık politikalarının gelişim sürecine dönemler halinde yer verilmiştir. Yeniden yapılanma kavramı ve yeni kamu yönetimi anlayışı doğrultusunda 2003 yılında başlayan sağlıkta dönüşüm süreci ile Türkiye'deki sağlık politikalarının, sağlık hizmet sunumuna yönelik yapısall ve yönetsel değişiklikleri çalışmamızın asıl amacını oluşturmaktadır. Türkiye'de sağlık alanındaki yeniden yapılanma sürecindeki mevzuat değişiklikleri ile yenilenen teşkilat yapısı da incelenen konular arasında bulunmaktadır. 2002 yılından itibaren sağlık politikalarının sürekliliğinde merkezi yönetimin tek parti hükümeti olması etkilidir. Ülkemizde 2000'li yılların sağlık politikaları genel olarak yeni kamu yönetimi anlayışına uygun olarak özelleştirmenin teşviki ve devletin hizmet üretiminden uzaklaşarak düzenleyicilik işlevini üstlenmesi yönünde şekillenmektedir
Kamu örgütlerinde yönetici eğitimi

Bu çalışmada, yöneticilerin eğitimi üzerinde durulmuştur. Bu bağlamda, öncelikle yönetim ve yönetici kavramları üzerinde açıklamalarda bulunulmuş, yönetici çeşitleri ve işlevleri konularına yer verilmiştir. Ayrıca, kamu yönetiminin devamlı geliştirilmesi gerekliliğine değinilmiş, bu konuda yönetici eğitiminin önemli bir rol oynadığı savunulmuştur. Öte yandan bu çalışmada yönetici eğitiminde uygulanan iki farklı eğitim yöntemine yer verilmiştir. Birinci yöntem, grup içinde eğitime yönelik yöntemlerdir. Bunlar yönetim oyunları, komiteler yolu ile eğitme, grup tartışması ve duyarlılık eğitimi yöntemleridir. İkinci grup yöntemler, kişiye ağırlık veren eğitim yöntemleridir. Bunlar ise işbaşmda eğitim, görev değiştirme, evrak sepeti tekniği, örnek olay, yöneticiye yardımcı yolu ve düz anlatım yolu ile eğitim yöntemleri olarak belirtilebilir. Ayrıca dünya'da yönetici eğitimi yapan bazı ülkelerden, A. B. D., Fransa ve Almanya'daki yönetici eğitimi konusu incelenmiş, bu ülkelerdeki enstitü ve kuruluşlar anlatılmıştır. Bu çalışmada, yönetici eğitiminin, ülkemizdeki tarihi gelişimi Cumhuriyet öncesi ve sonrası şeklinde incelenmiştir. Türkiye, Osmanlı döneminde bir Enderun deneyimine sahip olması açısından bu konu üzerinde durulmuştur. Ayrıca bu konuyla ilgili olarak, gerek devlet Memurları Kanunu'nda, gerekse Devlet Memurları Eğitimi Genel Planı'nda düzenlemeler yapılmıştır. Yapılan bu düzenlemeler anlatılmaya çalışılmıştır. Öte yandan Türkiye'de yönetici eğitimiyle ilgilenen kuruluşlar olarak, Devlet Personel Başkanlığı, Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü ile diğer enstitü ve kuruluşlar anlatılmıştır. Bu konulara yer verdikten sonra, ülkemizde yapılması gerekenler, genel bir değerlendirme ve öneriler başlığı altında incelenmiştir. 142
Toplam kalite yönetiminin uygulanmasında çalışanların rolü

Yönetim olgusu, zaman içerisinde çeşitli değişim süreçlerinin etkisiyle dönüşüme uğramıştır. Değişim sonucunda ortaya çıkan sorunlara karşı yeni yönetim modelleri oluşmaya başlamıştır. 1950'lili yıllardaki değişim sürecinde temelleri atılan Toplam Kalite Yönetimi 1980'li yıllarda etkinlik kazanmış ve yeni bir yönetim sistemi olarak ortaya çıkmıştır TKY'nin odağı aslında kalite ve bireydir. Klasik yönetimin sadece makineyi kullanan olarak nitelendirdiği insan, TKY'nde üretimin her aşamasında vardır ve sistemin belirleyici unsurudur. Bu yönetim sisteminin müşteri tatmini, takım çalışması, iç müşteri ve dış müşteri kavramları üzerinde odaklaşması insanı temel hareket noktası olarak ele aldığının bir göstergesidir. Bu çalışmada da TKY'nin uygulanmasında çalışanların rolü ve önemi açıklanmaya çalışılmaktadır. Çalışanların tatmininde eğitim, iletişim, takdir ve ödüllendirme, performans değerlendirme faktörlerinin ne derece etkili olduğu ortaya konulmaya araştırılmaktadır. Çalışanların TKY'nin uygulanmasında etkinliğinin sağlanabilmesi için üst yönetimin desteği ve liderlik etmesinin önemi de vurgulanmaktadır. TKY'nin uygulanmasında çalışanların rolü ve öneminin etkinliğini belirlemek için Sanayi ve Ticaret Bakanlığı'nda çalışanlara yönelik bir anket çalışması yapılarak sonuçlan yorumlanmıştır. Bakanlıkta çalışanlar TKY'nin uygulanmasında etkin rol almaktadırlar. Fakat çalışanların tatmini açısından yetki devri, ödüllendirme, performans değerlendirme, eğitim ve iletişim konusunda bazı eksiklikler olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Türkiye'de siyaset ve siyasal düşünceler -sosyal demokrasi-

SUNU Bu çalışma, Türkiye'de siyaset ve siyasal düşünceleri şekillendiren gelişmeleri, sosyal demokrasi özelinde incelemek amacındadır. Osmanlı imparatorluğundan devralınan siyasal yapılanma ve kültür, Türkiye'yi de karakterize etmektedir. Devlet ve bir anlamda merkez tüm gelişmeleri yönetmiş ve kontrol etme iradesini güçlü tutma eğiliminden vazgeçmemiştir. Türkiye'nin çağdaşlaşma projesi yani devrimlerini yerleştirme ve koruma politikası bu eğilimin yeniden üretilmesine vesile olmuştur. Çözülmekte olan bir imparatorluk sürecinde, devletin/siyasetin bekaası toplumun bütün kesimlerince öncelikle ve belirleyici bir kapsam dahilinde ele alınacaktır. Fakat böylesi bir tecrübe ve Türkiye sürekliliği, demokrasinin referansların toplumda aranması ve çoklaştınlması bağlamında, birçok bunalıma yol açacaktır. Bu sürece eşlik eden politikanın, devletin iktisadi rolünden faydalanmak üzerine kurulması ve en az bunun kadar belirleyici olan devleti merkez alarak ideolojiler biçimlendirmek 'seçimlerimizin' ve 'müdahalelerimizin' bütün meşruiyetini temin etmiş ve etmektedir. Demokrasi referansların toplumda aranması ve çoklaştınlması, daha doğru bir ifade ile toplumun tercihte bulunabilmesi demektir. Bunun için Cumhuriyet Halk Partisinin tarihi çok önemlidir. Tek-parti'den ortanın solunda bir konuma gelmesi Türkiye siyasal tarihinin en önemli gelişmelerini oluşturduğu gibi, aynı zamanda bu gelebilme kesitleri ideolojik söylemin iktisadi ve toplumsal unsurlarla olan çift yönlü ilişkisini çözümleme ve izah etmemize alan açmaktadır. Ekonomik gelişmelerin toplumda ortaya çıkardıkları ve sonuçlarının siyasallaşması ideolojik tutumların ve yapısall değişikliklerin ekonomiyle olan ilişkisine açıklık getirmektedir. IIIGünümüzde, siyasal partilerin üzerlerine düşen rolü yerine getiremediklerinden bahsedilmektedir. Siyasal yapılanmanın ve yapıların toplumsal gelişmeye ayak uyduramadığı ve bunun sebebi olarak da siyasal partiler gösterilmektedir. Partilerin sahip oldukları ideolojik donanımlar bu sebeplerin başmda gelmektedir. Cumhuriyet Halk Partisinde 1965 sonrasında yaşanan değişim, tarihsel işlevini yitirmekte olan ve yeni bir kimlik arayan bir siyasal parti ile sanayi kapitalizm evresine giren ve köklü bir biçimde değişen bir toplumda ortaya çıkan yeni sınıf dengeleri ve yeni toplumsal sınıflar içindeki arayışlar arasında bir buluşmanın ürünü olmuştur. Kitlesini arayan bir parti ile siyasal ifadesini arayan yeni bir toplumsal durum arasındaki çabadır. IV