turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'deki kürt sorununun uluslararası boyutu (1960'tan 2000'e)

Kurubaş, Erol, 'Türkiye'deki Kürt Sorununun Uluslararası Boyutu (1960'tan 2000'e)'/ Doktora Tezi, Danışman: Prof. Dr. Baskın Oran, XIV- 416 s. Kürtlerin 1960'larda Türkiye'de başlattıkları etnik hareket, 1990'larda hayret verici bir biçimde uluslararası boyut kazanmıştır. 1938- 58 arası dondurulan Kürt hareketi Kuzey Irak'taki gelişmelerin de etkisiyle 1960'larda yeniden canlanarak Türkiye'nin iç politikasını dm politikasına bağlamış ve sorunun bölgesel bir nitelik kazanmasına yol açmıştır. 1980' e kadar süren bu dönemde yaşananlar, Kürt sorununun uluslararası boyut kazanmasına zemin hazırlaması bakımından önemlidir. 12 Eylül darbesiyle Kürt örgütlerinin -özellikle PKK'nın- yurt dışına açılmaları ve Ortadoğu'da ve Avrupa'da örgütlenerek, dış destek sağlamaya ve Kürt sorununu uluslararası alana taşımaya yönelik faaliyetler yürütmeleri, sorunun uluslararası boyut kazanmasında bir dönüm noktası olmuştur. Türkiye'nin Kürt sorununa yaklaşımı ve PKK ile mücadelesinden kaynaklanan bir takım iç etkenlerle ve Soğuk Savaşın sona ermesiyle ortaya çıkan bölgesel ve uluslararası gelişmelerden kaynaklanan dış etkenlerin etkisiyle yabancı devlet ve uluslararası örgütler, Türkiye'deki Kürt sorunuyla yakından ilgilenmeye başlamışlardır. Bu sayede Kürt hareketi de uluslararası alanda geniş bir manevra alam elde etmiştir. Böylece Kürt sorunu tam anlamıyla uluslararası boyut kazanmıştır. Bu durum, Türkiye'nin uluslararası imajının sarsılmasına, çeşitli dış baskılan maruz kalmasına, dış ilişkilerinin bozulmasına ve PKK'nın kendisine karşı bir koz olamk kullanılmasına neden olmuştur. Ayrıca bu gelişme Kürt milliyetçiliğinin PKK öncülüğimde, tarihinde ilk kez bu kadar geniş bir dış desteği arkasına alarak güçlenmesine ve Türk anayasal yapısını etkileyecek bir sürecin başlamasına yol açmıştır. Ama tüm bunlara rağmen, Kürt sorunu uluslararası topluluğun çözüm için fiilen harekete geçtiği bir uluslararası sorun haline gelememiştir.
Yerel yönetimlerde halkın yönetime katılımı ve kent konseyi kurul ve organlarının seçimle belirlenmesi

Bu tezin amacı, cumhuriyet rejiminin en önemli araçlarından biri olan ve Antik Yunan'dan başlayarak, günümüze kadar birçok aşamadan geçen demokrasi kavramının en önemli uygulamalarından biri, halkın yönetime doğrudan katılımının yerel yönetimler ayağının ve sivil halk meclisleri olan kent konseyinin günümüz yerel yönetimlerindeki rolünün açıklanmasıdır. Öncelikle, demokrasi kavramının gelişmesinin tarihsel süreci anlatılmalı ve Türkiye'de ilk yerel yönetim uygulamalarının tahlili yapılmalıdır. İlk belediye teşkilatımız olan 6. Daire ve bu ilk yerel yönetim deneyimimizin oluşmasına neden olan Tanzimat Dönemi ve bu dönemin siyasi aktörlerinin demokratik ve katılımcı bir yerel yönetim oluşturma çabalarının incelenmesi gerekmektedir. Söz konusu çabalar cumhuriyet rejimiyle birlikte, yerel yönetimlerde gerçekleşecek olan reformların dayanak noktasını oluşturacaktır. Kadınlara seçme ve seçilme hakkı verilmesini sağlayan 1930 tarihli ilk belediye kanunumuz ve artan nüfus ve sanayinin gelişmesiyle meydan gelen özel yönetim birimi büyükşehir belediyeleriyle tanışmamız ve üyelik sürecindeki aday ülkelerle imzaladığı yerel özerklik şartının uygulanmasını kolaylaştıran 5393 sayılı Belediye Kanunu başta olmak üzere Türkiye yerel yönetimlerinin kırılma noktaları incelenmeden, günümüz yerel yönetimlerinin tahlili yapılamaz. Türkiye'de belediyecilikte devrim niteliğinde bir deneyim yaşatan, halkı yönetime katmanın ötesine halkı ve kentte yaşayan tüm kesimleri yönetimin başlıca unsuru haline getiren Fatsa bağımsız belediye başkanı Fikri SÖNMEZ, bilinen adıyla Terzi Fikri'nin, siyasi ve toplumsal mücadelesi ve bugünün demokrasi mücadelesine ışık tutan halk meclisleri demokratik yerel yönetimlere tartışılmaz katkılar sunmuştur. Bu uygulamaların temsilcilerinin devlet otoritelerince engellenmesi ve Terzi Fikri'nin askeri bir darbeyle cezaevine atılması ve yaşamının bir hücrede son bulması da tartışılması gereken başka bir konudur. Terzi Fikri'nin halk meclisleriyle kıyaslanamayacak ölçüde olan ve AB ile imzaladığımız yerel özerlik şartının doğurduğu kent konseyi idarecileri ve belediye yöneticileriyle yapılan görüşmeler ve farklı kent konseyi çalışmalarının incelenmesi sonucunda kent konseylerinin yasal düzenlemelerden yoksun ve uygulamalara farklılık gösteren bir yapıda olduğu gözlemlenmiştir. Kent konseylerini belediyenin resmi organı haline getirecek ve kentli bireyleri konseye katacak bir model öngörülmüş, önerilen kent konseyinin hangi usul ve esaslarla işleyeceği, en alt birimlerinin çalışma düzenine kadar açıklanmakla birlikte, sözü edilen model tezin ana konusunu oluşturmaktadır.
Başkentin İstanbul'dan Ankara'ya taşınması süreci: İç ve dış tepkiler, 1919 - 1930

Ulus devletleşme sürecinde bir ülkede eski başkentin yerine yenisinin seçilmesi hem iç hem de dış gelişmelerden etkilenmiş, söz konusu kararların alınmasında ekonomik, siyasal ve toplumsal olayların etkisi olmuştur. Birinci Dünya Savaşı'ndan önce İstanbul'un artık güvenli bir yer olmadığını iddia eden Osmanlı aydınları başkentin Anadolu'ya taşınmasını önermişlerdi. Dünya Savaşı'nın sonunda ise İngilizlerin başını çektiği Müttefikler, öncelikle Türkleri Avrupa'dan atmak daha sonra ise tek tek veya beraber İstanbul'a sahip olmak istiyorlardı. Bu durumda da Türk başkentinin İstanbul dışında Anadolu'da bir yerde olmasını tercih ediyorlardı. Ancak o dönemde Türkler buna milletçe karşı çıkmışlardı. İlerleyen yıllarda Türk Kurtuluş Savaşı kazanılmış, başkentin kaderini belirleme hakkı el değiştirmişti. Bu sefer roller değişecek, yeni Türk Devleti'nin kurucuları başkentlerinin, Anadolu'nun ortasında, geçmişşteki güzel günlerini arayan bir bozkır şehrinde yükselmesini isteyeceklerdi. Ancak bu sefer İngilizler ve müttefikleri buna şiddetle karşı çıkmışlardı. Sonunda 8 yıl kadar İstanbul'da kalmakta direnen İngilizler ve müttefikleri Ankara'yı kabul etmek zorunda kalacaklardı. Anadolu bozkırının ortasında kurulan yeni başkent Ankara hem Atatürk devrimlerin simgesi olmuş hem de gelişerek ülkenin en büyük ikinci şehri olmuştu. Bununla birlikte eski başkent İstanbul'un her anlamda gölgesinde kalmaktan kurtulamamıştır. Bu çalışmada, o dönem yayınlanan yerli ve yabancı gazetelerden, yayınlanmış ve yayınlanmamış arşiv kaynaklarından, ayrıca ilgili dönem hakkındaki çalışmaları barındıran Türkçe veya yabancı dildeki basılı eserlerden faydalanılmıştır.
Cumhuriyetten günümüze Türk kamu yönetiminde halkla ilişkiler ve Edirne Devlet Hastanesi örneği

Bu araştırma; Cumhuriyetten günümüze Türk kamu yönetiminde halkla ilişkiler hizmetlerinin durumunu incelemek amacıyla yapılmış ve amaca uygunluğu nedeniyle literatür tarama modeliyle gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın evrenini Türkiye'deki kamu kurumlan, örneklemini ise, Edirne Devlet Hastanesi oluşturmaktadır. Araştırmanın verileri, konuyla ilgili literatür taraması sonucu elde edilen bilgiler ve araştırmacı tarafindan geliştirilen görüşme soru kağıdının, örneklem olarak seçilen kamu kurumu çalışanlarından 311 kişiye uygulanmasıyla saptanmıştır. 20. yüzyılda ortaya çıkan eğitim, teknoloji ve özellikle iletişim alanındaki hızlı değişimler sonucu tüm kurum ve kuruluşlar karmaşık bir hal almıştır. Bu karmaşık yapıya destek arayışı, halkla ilişkiler uygulamalarını zorumu kılmıştır. Ülkemizde halkla ilişkiler uygulamaları, devlet öncülüğünde ilk kamu yönetiminde uygulanmaya başlamış, fakat kamu yönetimine hakim olan bürokratik kültür yapımız ve demokrasi geleneğinin tam anlamıyla yerleşmemiş olması, halkla ilişkilerin kamu yönetiminde gelişimini engellemiştir. Türkiye'de devlet-vatandaş iHşkilerinin, kamu yönetimindeki halkla ilişkiler hizmetlerinin yeterli düzeyde ve çağdaş bir kamu yönetimi sistemine uygun bir anlayışla yürütülmesi için, bilimsel araştırmalardan destek alan, demokratikleşmeyi, kamu yönetiminde etkinlik ve verimliliği hedefleyen yeni politika ve örgütlenmelere ihtiyaç bulunmaktadır. Halkla ilişkiler halkın kamu yönetimini denetleyebileceği ve kamu yönetiminin verdiği hizmetlerde hız, etkinlik ve verimliliği arttıran en uygun yöntem olarak kabul edilmektedir
Büyükşehir belediyelerinde yasal dönüşümün köy yönetimlerinin mahalleye dönüşmesi üzerindeki etkisi

Günümüzde küreselleşme ile birlikte idari paradigma değişmekte ve idarede yeni değerleri ortaya çıkarmaktadır. Bu paradigma değişimleri idari sistem içinde yerel idarelerin önemini giderek artırmaktadır. Sanayileşme ile birlikte ortaya çıkan demografik yapıdaki değişmeler ve nüfus artışı gibi etmenler yerel idareler içinde önemli bir yer teşkil eden mevcut büyük şehirlerin daha da büyümesine sebep olmuştur. Büyükşehirlerde ortaya çıkan düzensiz ve plansız gelişmeleri önlemek ve şehir alanlarındaki yerel ihtiyaçlara cevap vermek adına Türkiye'de 1980'li yıllarda büyükşehir idare sistemi kurulmuştur. Büyükşehir belediye idare sisteminde günümüze değin önemli yasal ve yapısall değişiklikler yapılarak diğer yerel yönetimler açısından da yeni düzenlemeler ortaya çıkarılmıştır. Bu çalışmada, Türkiye'de büyükşehir idare sisteminin ortaya çıkışı ve önemi ile köylerin idari yapısı incelendikten sonra, 2012'de 6360 sayılı Kanunla büyükşehir idare sisteminde yapılan değişiklikler ve büyükşehir belediyesi kurulan illerde köylerin mahalleye dönüşmesinin olumlu ve olumsuz etkilerinin neler olabileceği açıklanmış, yapılması gereken yasal ve yapısall değişiklikler konusunda öneriler getirilmiştir. Türkiye'de büyükşehir belediyesi kurulan illerde köylerin mahalleye dönüşmesiyle ortaya çıkan yeni görünümü yansıtmak amacıyla örnek bir köyde köy idarecilerinin ve köy sakinlerinin, köylerinin mahalle olması hakkındaki değerlendirmelerine de yer verilmiştir. Çalışmanın sonunda elde edilen veriler ışığında ortaya çıkan sorunlar ve çözüm önerileri getirilmiştir.
Geleneksel kamu yönetiminden kamu işletmeciliğine geçiş: 'Personel yönetiminde farklılaşma ve Türkiye'ye yansımaları'

Kamu yönetimi disiplininde 'yönetim-işletmecilik' ayrışması çok eski tarihlerden itibaren üzerinde durulan konulardan biri olmuştur. Küreselleşmenin ivme kazanması, teknolojinin hızla gelişmesi ve yönetimlere yönelik toplumsal beklentilerin değişmesi kamu kurumlarının özel sektör kurumları ile rekabet edebilecek düzeyde kendini yenilemesi ve oluşan beklentilere mümkün olan en kısa sürede cevap verebilecek hıza ve esnekliğe kavuşmasını zorunlu hale getirmiştir. Bu bağlamda karşıt görüşler olsa da geleneksel kamu yönetimi anlayışı yerini yeni kamu yönetimi anlayışına bırakmaya başladığı iddia edilebilir. Yeni yönetim anlayışı geleneksel yönetim anlayışını kamu hizmetlerinde sonuçlardan çok hizmeti oluşturan süreçlerin takip edilmesinden dolayı verimsiz ve hantal bir yapı olarak görmekte, geleneksel yönetim anlayışını rekabete, özelleştirmeye, yerelleşmeye, performansa, müşteriye, piyasaya, maliyete odaklı oluşturulan yönetim şemaları ile hesap verilebilirliğin ve verimliliğin ön planda olduğu küçük ama etkin bir yönetim modeline dönüştürmeye çalıştırdığı söylenebilir. Yeni kamu işletmeciliği anlayışında personel yönetimi nitelikli personel seçimi, uygun personelin yetiştirilmesi, ücret politikaları, performans gibi birçok konuda geleneksel yönetim anlayışından ayrılmaktadır. Yeni kamu işletmeciliği anlayışının geleneksel personel yönetimi üzerine etkilerini görebilmek için; yeni yönetim yaklaşımının personel yönetiminde işe yönelik kadro uygulamalarını, sistem dışı istihdama açık kariyer uygulamalarını, performansa bağlı değerlendirme sürecinin yansımaları ve ücretlendirme politikalarını iyi bilmek ve doğru analiz etmek gerekmektedir. Bu çalışmanın amacı, yeni işletme esaslarına dayalı yönetim sürecinin daha çok özel sektörde uygulanan personele yönelik performansa dayalı esnek istihdam ve yönetim politikalarının geleneksel kamu personel yönetim sistemi üzerindeki yansımalarını incelemektir. Ayrıca Türk kamu personel sisteminin yeni yönetimin anlayışında hangi konularda ne denli etkilendiği, uygulamalar ve yasal mevzuatlar çerçevesinde ortaya konmaya çalışılmıştır.
Farklılıkların yönetimi ve örgütsel vatandaşlık davranışı ilişkisi: Karaman Valiliği'nde bir uygulama

Bu çalışmanın amacı farklılıkların yönetimi ile örgütsel vatandaşlık davranışı arasındaki ilişkinin açıklanmasıdır. Çalışmada ilk önce geniş bir literatür taraması yapılarak farklılıkların yönetimi ve örgütsel vatandaşlık davranışı kavramları teorik çerçevede sunulmuştur. Çalışma teorik bir çerçevede sunulduktan sonra, araştırmanın uygulama kısmını desteklemek için anket çalışması yapılmıştır. Anket çalışmasının birinci bölümünde ankete katılanların demografik özelliklerini ortaya çıkaracak sorular sorulmuştur. İkinci bölümde farklılıkların yönetimini ölçmek için Nedim Aksu'nun 'örgüt kültürü bağlamında farklılıkların yönetimi bir uygulama' isimli doktora tezinde kullandığı ölçek uyarlanmıştır. Üçüncü bölümde, örgütsel vatandaşlık davranışını ölçmek için Padsakof ve MacKenzie tarafından hazırlanan ve Türkiye'de birçok araştırmada kullanılan ölçekten faydalanılarak geliştirilmiştir. Araştırma, Karaman Valiliği'nde farklı hiyerarşik düzeylerde çalışan bireyler üzerinde gerçekleştirilmiştir. Bu anketler sonucunda veriler değerlendirilerek örgütsel bağlılık ile örgütsel vatandaşlık davranışı arasındaki iliksi açıklanmaya çalışılmıştır.
Küreselleşmenin ulus-devlet üzerindeki etkisi

Bu tezin amacı, 'küreselleşme' nin ulus-devlet üzerindeki etkisini irdelemektir. Günümüz dünyası, başta bilgi, iletişim ve ulaşım teknolojilerinde olmak üzere hızlı bir değişim sürecini yaşamaktadır. Bu süreç, etkisini ekonomik, siyasal, sosyal, kısacası hayatın her alanında göstermekte, dünya çapında ilişkilerin yoğunlaşması ile mesafeler ve sınırlar toplumsal hayatın pek çok alanında sınırlayıcı olmaktan çıkmaktadır. 'Küreselleşme' diye adlandırılan değişim süreci, ulus-devlet yapısı içindeki hükümetlerin gücünü ve etkinliğini azaltmakta, bağımsız ulusal ekonomik ve sosyal politikaların izlenme imkanını kısıtlamaktadır. Hükümetler, ekonomik sınırlarım, bilgi, haber ve fikirlerin akışını kontrol etmekte güçlük çekmektedirler. Ancak, bu çalışmada tartışılacağı üzere, ulus-devlet, küreselleşme süreci karşısında her ne kadar belirli ölçülerde geleneksel anlamda egemenlik erozyonuna uğradıysa da, esas kurum olma niteliğini kaybetmemiş ve uluslararası sistemin vazgeçilmez aktörü olarak yerini korumaktadır. Dönüşüme uğrayan ulus-devlet, pek çok açıdan güç kaybına uğramasına karşılık, hareketli sermayeyi çekmek, halkın eğitim seviyesini yükseltmek, finansal istikran sağlamak, fiziksel ve kültürel çevreyi iyileştirmek gibi birçok alanda giderek artan bir role sahip olmaktadır. Yönetimin temeli ve düzenin kaynağı olarak, hem uluslararası hem de dahili alanda ulus-devlet önemli bir siyasal örgüt olarak var olmaya devam edecektir.
Mobilization against waste facilities of municipalities in Turkey between 2000 and 2018

Yerel yönetimler, çevresel sürdürülebilirliğin önemli bir aktörü olarak, hava kirliliği, yeşil alanlar, hayvan hakları ve atık yönetimini kapsayan geniş bir politika yelpazesinde, yerel topluluklar tarafından yöneltilen itirazların hedefi olmaktadır. Atık yönetimi alanında, toplum tarafından üretilen yüksek miktarlardaki atık, yerel yönetimleri, yeni atık bertaraf tesislerinin konumlandırılması için baskı altına almaktadır. Bu durum, yerel toplulukları, atık nedeniyle oluşabilecek hastalık riski, çöp gazına maruz kalmak ve çöp kokusu ile yaşamak gibi endişelerle birlikte, çevreye vereceği zararlar ve ekonomik faaliyetleri için bir tehlike arz ettiği iddialarıyla protesto etkinliğine başvurmalarına yol açmaktadır. Bu çalışmanın temel amacı, 2000 ve 2018 yılları arasında Türkiye'de yerel yönetimlere karşı yöneltilen atık protestolarının neden meydana geldiği sorusuna, protesto etkinlik analizi yöntemini kullanarak, cevap aramaktır. Böylece, çalışma, toplumsal hareketler literatüründeki politika süreci teorisi çerçevesinde, Türkiye'de yerel yönetimlerin yetki alanında yapılması planlanan veya işletme halinde olan atık tesislerine karşı gerçekleştirilen protesto etkinliklerinin, taleplerini, frekansını, konumunu, aktörlerini ve repertuar türleri ile birlikte atık karşıtı hareketlerin sonuçlarını belirleyen faktörleri de kayıt altına alarak inceleyecektir.
Örgütsel adalet bağlamında mobbing olgusunun incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, mobbing ve örgütsel adalet algısı arasındaki ilişkiyi incelemek ve örgütsel adalet algısının mobbing davranışları üzerindeki etkisini tespit etmektir. Araştırmanın ilk bölümünde mobbing kavramı, ikinci bölümünde örgütsel adalet kavramı ve örgütsel adalet algısı ve mobbing arasındaki ilişki literatür araştırması yapılarak incelenmiştir. Tezin son bölümündeyse, örgütsel adalet algısı ve mobbing arasındaki ilişkiyi incelemek için Ankara'daki bir bakanlığın merkez teşkilatında çalışan uzman ve teknik personele anket yapılmıştır. Araştırmanın bulgularına göre; mobbing ve örgütsel adalet algısı arasında negatif yönlü bir ilişki olduğu; yani örgütsel adalet algısı arttıkça mobbing algısının düştüğü ortaya çıkmıştır.
Kamu yatırımlarında yeşil ekonomi'nin yeri

Ülkelerin her geçen gün artan üretim ve hizmetleri doğrultusunda hızla yükselen GSYH rakamları ile birlikte çevre kirliliğinin de artması sürdürülebilir yaşam için yeni ekonomik kalkınma arayışlarına neden olmuştur. Yeşil Ekonomi çevre koruma bilinciyle kontrollü ve planlı yatırımları destekleyerek sürdürülebilir yaşamı amaçlamaktadır. Bu çalışma ülkelerin milli gelirlerindeki çevre yatırımlarının payını belirterek sürdürülebilir yaşamı amaçlamaktadır.
1999 sonrası Türkiye'de demokratikleşme çabaları ve siyasi sisteme yansımaları

Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinde, 1999 Helsinki ve Avrupa Birliği hedefinin olabilirliğini ve böylece inandırıcılığını arttıran 2002 Kopenhag zirveleri, Türkiye'nin demokratikleşmesi sürecinde çok önemli dönüm noktaları olmuştur. Türkiye'nin demokratikleşme çabalarını bu dönüm noktalarından alarak AB üyeliği sürecinde ne gibi aşamaların kat edildiği, siyasi erkin dışsal eşgüdümle içsel değişimleri ne ölçüde gerçekleştirdiği ve yaşama sunduğu, Türkiye'nin siyasi yapısında ne gibi bir değişim ve dönüşümün gerçekleştirildiği incelenmiştir. Bu değişim ve dönüşüm çabaları incelenirken bir yandan siyasi erkin bu değişim ve dönüşüm yönünde ne ölçüde kararlı olduğu, diğer yandan ise çeşitli siyasal ve toplumsal grupların bu değişim ve dönüşüme verdikleri tepki dikkate alınarak ve bu çerçevede değişim ve dönüşümün hangi toplumsal-siyasal gruplar tarafından ne ölçüde desteklendiği ve ne ölçüde muhalefet edilerek itirazlar yükseltildiği ortaya konulmuştur. Çalışmanın sonucu olarak Türkiye'de 1999 sonrası gerçekleştirilen demokratikleşme çabalarının neler olduğu ve bu çabaların, ortaya konulan teorilerle ne ölçüde bağdaştığı irdelenerek siyasal sisteme yansımaları değerlendirilmiştir.
Kamu yönetimi kuramları: Yöntembilimsel bir değerlendirme

Bu çalışmanın amacı, 19. yüzyılın sonlarından itibaren, kamu yönetimi alanında etkili olan akımların bütün bir resmini sunmak veya en azından böyle bir resmi sunmaya elverişli bir çerçeve hazırlamaktır. Bu amaca yönelik olarak birinci bölümde yöntemle ilgili temel kavram ve sorunlar incelenmiştir ve kamu yönetiminin tanımlayıcı kavramları analiz edilmiştir. Yirminci yüzyılda, ABD etkisindeki kamu yönetimi kuramına kuşbakışı baktığımızda birbirinden farklı üç çizgi görürüz. Birinci çizgi işletimcilik çizgisi, ikinci çizgi eleştirel çizgi, üçüncü çizgiyse pragmatist çizgidir. Birincisinin temel özelliği özel sektör kaynaklı ve yöneticilerin sınıflaşma eğilimini desteklemeye yönelik bilgi üretiyor olması, ikincisinin temel özelliği analizlerini sistem düzeyinde yapıyor olması, üçüncüsünün temel özelliğiyse genel kuramlara ve temel ilkelere kuşkuyla bakıyor olmasıdır. İşletimcilik çizgisi üzerinde yer alan akımlar; bilimsel işletim, klasik kamu yönetimi, insan ilişkileri okulu, kamu tercihi okulu, yeni kamu işletimi ve devletin yeniden icadı akımıdır. Eleştirel çizgi üzerinde yer alan akımlar; eleştirel kamu yönetimi kuramı ve YKY akımıdır. Pragmatist çizgi üzerindeyse pragmatist kamu yönetimi ve postmodernist kamu yönetimi yer almaktadır.
Türkiye'de kalıcı liderlik ve parti içi demokrasi

Siyasi parti liderleri, günümüz siyasetinde rol oynayan en önemli aktörlerdendir. Türkiye'de siyasi parti liderliği incelendiği zaman, bu göreve gelen kişilerin, seçimlerdeki başarı ölçütünden bağımsız olarak uzun süreler konumlarını muhafaza ettikleri görülmektedir. Bu durum geçmişşte olduğu gibi yakın tarihimizde de geçerliliğini korumakta; dolayısıyla Türkiye'de siyasi parti liderliği kalıcı bir olgu halini almaktadır. Kalıcı liderlik olarak adlandırılan söz konusu olgunun ortaya çıkmasında tarihsel, hukuksal, siyasi, sosyolojik ve ekonomik pek çok etken bulunmakta; siyasi partilerdeki oligarşik eğilimler bu durumu pekiştirmektedir. Bu çalışmada, Türkiye'de kalıcı liderlik olgusunun ortaya çıkmasının nedenleri araştırılmakta, bu doğrultuda siyasi partilerin tarihsel gelişim seyri, siyasi yönelimleri ve partileri etkileyen hukuksal düzenlemeler incelenmektedir. Siyasi partiler açısından en önemli unsurlardan bir tanesi olan parti içi demokrasi olgusunun partilerde düzgün bir şekilde işletilemediği, partilerin iç yapısındaki demokrasi sorununun partilerde oligarşik eğilimlere yol açarak kalıcı liderlik olgusunu ortaya çıkardığı söylenebilir.
Doğan Avcıoğlu ve Devrim Gazetesi

Bu tezin konusu, 21 Ekim 1969 yılında yayın hayatına başlayan, 27 Nisan 1979 yılında 79. 'uncu sayısının ardından yayın hayatına son veren, Devrim Gazetesi ile bu gazetenin genel yayın yönetmeni olan Doğan Avcıoğlu'nun sosyalizm ve kemalizm ilişkin düşünceleridir. Yaklaşık iki yıllık bir ön hazırlığın ardından, 21 Ekim 1969 tarihinde yayın hayatına atılan haftalık Devrim Gazetesi, Yön Dergisfne kıyasla daha dar yazar kadrosu ve daha az tirajla, Doğan Avcıoğlu'nun Yön Dergisindeki yıllarında şekillendirip netleştirmeye çalıştığı asker - sivil aydın zümrenin öncülüğünde gerçekleştirilecek toplumsal bir mücadelenin iktidarını sağlamayı hedefleyen bir yayın organı olmuş; 12 Mart 1971 Askeri Muhtırası'ndan yaklaşık bir buçuk ay sonra, 27 Nisan 1971 'de, 9 Martçılar olarak bilinen ve ordu içinde 1969 yılından itibaren örgütlenmeye çalışan sol askeri cunta ile bağlantısı olduğu gerekçesiyle kapatılmış ve yayın hayatına veda etmiştir Gerek Yön Dergisfne gerek Yön Dergisi ile ismi özdeş tutulan Doğan Avcıoğlu üstüne yapılmış çalışmalar incelendiğinde, Devrim Gazetesi ve Yön Dergisi arasındaki benzerliklerin ve farklılıkların, daha çok, Yön Dergisi üzerinden hareket edilerek ortaya konulmaya çalışıldığı görülmektedir. Bu çalışmada ise Türk siyasal tarihinde, Yön - Devrim Çizgisi ya da Hareketi olarak bilinen, 20 Aralık 1961 - 30 Haziran 1967 167 tarihleri arasında yayınlanan Yön Dergisi ile 21 Ekim 1969 - 27 Nisan 1971 tarihleri arasında yayınlanan haftalık Devrim Gazetes/'nin aynı zincirin halkaları olarak kabul etmenin yanıltıcı olup olmadığı sorusuna Doğan Avcıoğlu'nun görüşleri ışığında yanıt aranmıştır. 168