turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Koruma ve bakım altındaki ergenlerin perspektifinden madde kullanımı ve bağımlılığı anlamak

Bu çalışmada kurum bakımı altında yaşayan 15-18 yaş arası gençlerin madde kullanımına ilişkin deneyimlerinin ve mevcut tedavi yöntemlerine ilişkin değerlendirmelerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmada, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı'na bağlı iki kurumda yaşayan, yedi kadın, altı erkekten oluşan on üç katılımcı ile yarı yapılandırılmış mülakat kullanılarak derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Görüşmeler, tematik analiz yöntemi ile analiz edilmiştir. Bulgular, gençlerin madde ile temas etmelerinde arkadaş ortamının ve travmatik yaşantıların etkili olduğunu göstermektedir. Madde kullanımı, ilk kullanımda yaşanan deneyimlerin olumlu ya da olumsuz olmasından bağımsız olarak tekrar etmektedir. Yeni maddelerin denenmesi, maddi kazanç sağlama, maddenin olumsuz etkilerini minimize etmek ve maddeye ilişkin aşerme yaşantıları madde kullanımın sürdürülmesinde önemli faktörler olarak tespit edilmiştir. Maddeyi bırakma aşamasında ise katılımcıların, kendi kararlarını ön plana çıkaran bir söylem tarzı benimsedikleri, bu süreci tek başına yönetebilecekleri bir deneyim olarak kurguladıkları görülmüştür. Yoğun yoksunluk belirtileri yaşamalarına rağmen farmakolojik tedavi yöntemlerine karşı genelde inançsız bir tutum sergileyen katılımcıların en çok yararlandıklarını söyledikleri yöntem dikkati başka yöne verme tekniğidir. Ayrıca katılımcılar cezadan çok cesaretlendirme ve rehberlik etmenin bu süreçte yararlı olduğunu vurgulamışlardır. Aile ilişkilerinde çatışma, şiddet, reddedilme deneyimleri aktaran katılımcıların özellikle anne ile ilişkilerinin merkezi önemi olduğu görülmüştür. Okul yaşantısını da koruyucu bir ortam olarak algılamayan katılımcılar kurumu güvenli bir çatı olarak görmekte, bununla birlikte kurumun izole ortamı ve kuruma dair önyargılar katılımcıları zorlamaktadır. Sosyal ilişkileri genel olarak madde ekseninde gelişen katılımcılar, maddenin yokluğunda çoğunluğa katılmada zorlanmakta, bununla birlikte en çok sosyal desteği arkadaşlarından ve kurum çalışanlarından almaktadırlar. Katılımcıların geleceğe dair beklentileri ve planlarının yanında kurumdan ayrılmaya ilişkin kaygıların önemli bir yer tuttuğu görülmüştür. Araştırmanın bulguları; kurum bakımı altındaki gençlerin madde kullanımı ve tedavi sürecine ilişkin deneyimlerinin yalnızca medikal ve legal yönleriyle sınırlı olmadığını; toplumsal ve bireysel yaşantılar da göz önünde bulundurularak değerlendirilmesi gerektiğini ortaya koymaktadır.
Tip I Diyabetes Mellitus tanısı ile izlenen ergenlerin benlik kavramı, kendini algılama ve gelecek zaman perspektifi özellikleri

Bu çalışma, tip 1 diabetes mellitus tanısı ile izlenen ergenlerin benlik kavranılan, kendilerini nasıl değerlendirdikleri, gelecek zaman perspektifleri ve kronik hastalığı olmayan ergenler ile aralarındaki farkı incelemek amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Çalışma, Mayıs 2003 -Aralık 2003 tarihleri arasında 181 ergen üzerinde gerçekleştirilmiştir. Çalışmanın araştırma grubunu Uludağ Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Endokrinoloji Polikliniğinde izlenen, tip 1 diyabeti olan 11-19 yaşlan arasındaki 91 ergen, kontrol grubunu Milli Eğitim Bakanlığı Bursa Ü Müdürlüğüne bağlı Kamil Saraydın İlköğretim Okulu ve Çınar Lisesinde okuyan 11-19 yaşlan arasındaki kronik hastalığı olmayan ergenler arasından benzer yaş ve cinsiyete göre seçilen 90 ergen oluşturmuştur. Ölçme araçlan olarak Piers-Harris Benlik Kavramı Ölçeği, Sosyal Karşılaştırma Ölçeği, Gelecek Zaman Perspektifi Anketi ve araştırmacı tarafindan geliştirilen Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Verilerin analizi SPSS 11.0 versiyonlu paket programında yapılmıştır. Değerlendirmelerde anlamlılık düzeyi olarak p < 0.05 kabul edilmiştir. Bulgulara göre, araştırma ve kontrol gruplan arasında toplam benlik kavramı puan ortalamalan, toplam sosyal karşılaştırma puan ortalamalan ve gelecek zaman perspektifi özellikleri ile ilgili anlamlı fark bulunmamıştır. Buna karşın, iki grubun benlik kavramı alt boyutlarının puan ortalamalan ve sosyal karşılaştırma ölçütlerinin puan ortalamalan arasında yaş ve cinsiyete göre anlamlı farklılıklar bulunmuştur. Sosyal ilişkilere ve bazı hastalık özelliklerine göre de anlamlı farklılıklar saptanmıştır. Sonuç olarak; tip 1 diyabeti olan ergenlerin diyabet izleminde ebeveyn, arkadaş grubu ve sağlık elemanlarının yaş ve cinsiyeti de dikkate alarak, ergenin gelişim özelliklerine uygun yaklaşımlarda bulunması önemlidir.
Ergenlerde benlik tasarımı ve benlik saygısı düzeylerinin sosyal medya beğenilmeme korkuları üzerindeki etkisinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı ergenlerin sosyal medyada beğenilmeme korkusunu ölçmeye yönelik bir ölçme aracı eksikliğini gidermek ve bununla birlikte benlik tasarımı ve benlik saygısının sosyal medya beğenilmeme korkusu üzerindeki etkisini incelemektir. Ölçeğin madde havuzu oluşturulmuş ve uzman görüşüne sunulmuştur. Uzman görüşleri alındıktan sonra ölçek deneme ve asıl uygulama dahil 842 kişiye uygulanmıştır. Elde edilen veriler ışığında geçerlilik ve güvenirlik çalışmaları yapılmıştır. Araştırma ilişkisel tarama modeline göre yürütülmüş olup araştırmada geliştirilen sosyal medya beğenilmeme korkusu ölçeği ile benlik tasarımı ölçeği, benlik saygısı ölçeği ve araştırmacı tarafından hazırlanan kişisel bilgi formu katılımcılara verilmiştir. Araştırmada sosyal medya beğenilmeme korkusu, benlik tasarımı ve benlik saygısı ile cinsiyet, sosyal medyada paylaşılan içeriklerin beğenilme sayısı ve sosyal medyadaki arkadaş sayısı değişkenleri arasında ilişki bulunmuştur. Bu araştırmada geliştirilen ölçme aracının alan yazındaki ölçme aracı eksikliğini gidereceği, elde edilen araştırma sonuçlarının 'sosyal medya' konusundaki alan yazına katkı sağlayacağı ve araştırmacılara yol göstereceği umulmuştur.
Üniversite öğrencilerinin psikolojik iyi olma düzeyleri ile ilişkili değişkenlerin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı üniversite öğrencilerinin psikolojik iyi olma düzeyleri ile öz yeterlik, anne-babaya bağlılık ve sosyal karşılaştırma arasındaki ilişkiyi belirlemektir. Diğer bir amacı ise sosyodemografik değişkenlerin öğrencilerin psikolojik iyi olma düzeylerini ne oranda yordadığını incelemektir. Araştırmanın örneklemini, 2013- 2014 öğretim yılında İstanbul Üniversitesi, İstanbul Aydın Üniversitesi, Haliç Üniversitesi, Yıldız Teknik Üniversitesi, Acıbadem Üniversitesi ve Fatih Sultan Mehmet Üniversitesi'nde çeşitli bölümlerde lisans ve yüksekokul öğrenimi gören, 227'si kadın 82'si erkek olmak üzere 309 öğrenci oluşturmaktadır. Araştırma ilişkisel tarama modeline uygun olarak yapılmıştır. Araştırmada, demografik bilgileri edinmek amacıyla araştırmacı tarafından geliştirilen 'Kişisel Bilgi Formu' kullanılmıştır. Ayrıca öğrencilerin, psikolojik iyi olma düzeylerini ölçmek için 'Psikolojik İyi Olma Ölçekleri', anne-babalarına bağlılıklarının bilişsel ve duyuşsal boyutlarını ölçmek amacıyla 'Anne-Baba Bağlılık Ölçeği', öz yeterlik düzeylerini ölçmek için tarafından geliştirilen 'Genel Öz Yeterlik Ölçeği' ve sosyal karşılaştırma düzeylerini ölçmek amacıyla 'Sosyal Karşılaştırma Ölçeği'nin Türkçe'ye uyarlanmış hali olan Kendilik Algısı Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmada elde edilen veriler SPSS 21.0 programı kullanılarak analiz edilmiştir. T-testi, Mann Whitney-u Testi, Tek Yönlü Anova Testi ve Tukey Post Hoc Testi kullanılmıştır. Araştırmanın bağımlı ve bağımsız değişkenleri arasındaki ilişkiyi Pearson korelasyon, etki ise regresyon analizi ile test edilmiştir. Sonuç olarak üniversite öğrencilerinin psikolojik iyi olma düzeyleri; cinsiyet, algılanan akademik başarı, algılanan sağlık durumu, kendini utangaç olarak görme durumu gibi değişkenlere göre farklılaşma göstermiştir. Ana hipotez çerçevesinde, araştırmaya katılan üniversite öğrencilerinin anne baba bağlılık, kendilik algısı, genelleştirilmiş öz yetkinlik ve psikolojik iyi olma düzeyleri incelendiğinde; istatistiksel açıdan anlamlı düzeyde pozitif bir ilişki olduğundan bahsetmek mümkündür. Diğerleriyle olumlu ilişkiler, çevresel hakimiyet, yaşam amacı, kendini kabul ve genel psikolojik olma düzeyinin belirleyicisi olarak anne bağlılık, baba bağlılık, genelleştirilmiş öz yetkinlik, kendilik algısı değişkenleri ile ilişkisinin güçlü olduğu görülmüştür.
Genogram temelli yürütülen psikolojik danışma sürecinin çiftlerde evlilik uyumu, duygusal bağlılık, evlilikte problem çözme ve benliğin ayrımlaşma düzeylerine etkisi

Bu araştırmanın amacı, araştırmacı tarafından geliştirilen 5 oturumluk genogram temelli yürütülen psikolojik danışma sürecinin çiftlerde evlilik uyumu, duygusal bağlılık, evlilikte problem çözme ve benliğin ayrımlaşma düzeylerine etkisini incelemektir. Genogram temelli yürütülen psikolojik danışma seansları yoluyla, çiftlerin köken ailelerinden getirdikleri davranış kalıplarının kendi evlilik yaşantılarını nasıl etkilediği araştırılmaktadır. Araştırmanın çalışma grubunu, İzmir ili merkezinde ve ilçelerinde ikamet eden, yaşları 20 - 55 arasında olan ve 'çift sorunları' yakınmalarıyla başvuran çiftlerden yansız olarak seçilen 15 çift oluşturmaktadır. Araştırmanın kontrol grubunu ise gönüllü olarak çalışmaya katılmayı isteyen 15 çift oluşturmaktadır. Deney grubuna, araştırmacı tarafından 'genogram tekniği' temelinde geliştirilen bir danışmanlık programı beş hafta süresince haftada bir defa olmak üzere uygulanmıştır. Araştırmada kullanılan Evlilik Uyum Ölçeği, Duygusal Bağlılık Ölçeği, Evlilikte Problem Çözme Ölçeği ve Benliğin Ayrımlaşması Ölçeği seanslara başlanmadan önce ve son seanstan sonra uygulanmıştır. Kontrol grubuna da araştırmada kullanılan ölçeklerin ön-test uygulamasından sonra araştırmacı tarafından ' Evlilik uyumu ve sağlıklı iletişim' konulu 60 dakikalık bir seminer verilmiştir. Seminer tarihinden 5 hafta sonra kontrol grubundaki katılımcılara son-testler uygulanmıştır. Bu araştırmada ön test-son test kontrol gruplu 2 x2'lik karışık deneysel model kullanılmıştır. Deney ve kontrol gruplarından elde edilen ön-test ve son-test puanlarının karşılaştırılmasında Kovaryans Analizi tekniği kullanılmıştır. Sonuç olarak yapılan araştırmada, kontrol grubunda anlamlı bir farklılaşma gözlenmezken genogram temelli danışmanlık sürecinin uygulandığı deney grubundaki çiftlerin evlilik uyumu, ilişkide ben pozisyonunu koruyabilme ve başkalarına bağımlılığa yönelik benliğin ayrımlaşması ve toplam benliğin ayrımlaşması puanlarında anlamlı bir yükselme olduğu gözlenmiştir. Ancak uygulanan çalışmanın, deney grubundaki çiftlerin duygusal bağlılık, evlilikte problem çözme, duygusal kopma ve duygusal tepkiselliğe yönelik benliğin ayrımlaşma puanları üzerinde anlamlı bir farka sebep olmadığı belirlenmiştir. Araştırmadan elde edilen bulgular doğrultusunda sonuçlar tartışılmış olup aile danışmanlığı ve çift terapisi alanında görev yapan ruh sağlığı çalışanlarına ayrıca gelecekte yapılacak olan araştırmalara yön verebilecek önerilerde bulunulmuştur.
Boşanmanın çocukların benlik saygısına etkisinin incelenmesi

Benlik, kişinin hem bilinçli, hem de bilinçdışı olarak kendini algılayışı, kendini nasıl gördüğüdür. Kalıtım ve yaşantı sonucu belli bir şekil alan benlik, en çok aile ve aile ilişkilerinden etkilenmektedir. Bir çocuk aile ortamında doğar, büyür ve şekillenir. Aile içindeki kişilerin birbirleri ile olan iletişimleri, çocuğu olumlu ya da olumsuz anlamda etkilemektedir. Bu bağlamda düşünülecek olursa, çocuğun yaşamında özellikle anne-baba arasındaki sevgi dolu, sıcak ilişkilerin olumlu katkıları yadsınamayacak kadar büyük ve önemlidir. Bu iletişim bozulduğunda, yani eşler birbirlerine karşı duydukları sevgiyi yitirdiklerinde, çoğu kez evlilikler boşanma ile sonlanır. Boşanma, ailenin bölünmesine, dağılmasına yol açan, tüm bireylerini derinden sarsan ve hiçbir zaman istenmeyen, yıpratıcı bir olaydır. Boşanma söz konusu olduğunda, en çok yıprananlar çocuklardır. Çocuklar için yaşamlarındaki en önemli olgu, doğal olarak anne-babasıyla aynı ortamı paylaşmaktır. Ancak, ailedeki ilişkiler soğuk, gergin ve huzursuz bir hal aldığında, çocuğa boşanmadan daha fazla zarar verebilir. Boşanma sırası ve sonrasında, çocuğun olumsuz olarak etkilenmesi kaçınılmazdır. Bu etkiyi en aza indirgemek, anne-babanın görevidir. Anne-babalar boşansalar da, çocuklarının gereksinimi olan sevgiyi ve güveni sağlamak zorundadırlar. Boşanma sonrasında, anne-babanın çocuğuna karşı geliştirdikleri davranış örüntüleri kadar, birbirlerine karşı olan tutumları da önemlidir. Anne-babalann hiç unutmamaları gereken bir nokta şudur: Birbirlerine karşı mükemmel bir eş olamamaları, mükemmel bir anne ya da baba olamayacaklarını göstermez. Bu araştırma, çocuğun yaşamını tümüyle etkileyen boşanmanın, benlik saygısına etkisini inceleme amacıyla yapılmıştır. 12-16 yaşlan arasındaki 100 çocuk örneklem olarak alınmıştır. Bu çocukların 50'sinin anne-babası birlikte, 50'sinin ise boşanmıştır. IVVeri toplamada Benlik Saygısı Ölçeği ve Kişisel Bilgi Anketi uygulanmıştır. Veri toplama aşaması tamamlandıktan sonra elde edilen veriler, bilgisayar ortamına aktarılmış ve analizleri yapılmıştır. Analizler için çapraz tablolar oluşturulmuş, t testi ve %2 testi kullanılmıştır. Test sonuçlarına göre yorumlar yapılmıştır. Araştırmanın sonucuna göre, boşanmanın çocukların benlik saygısına olumsuz bir etkisi görülmemektedir. Bulgularda, araştırma kapsamına alınan çocukların çoğunun benlik saygısı yüksek ve orta düzeyde saptanmıştır. Bu sonuç, sevindiricidir. Boşanmış aile çocuklarında, üvey anne, üvey baba, üvey kardeş olup olmaması, hangi ebeveynle yaşadığı ve ayrı olduğu ebeveyni görme sıklığı da irdelenmiştir. Benlik saygısı düzeyinin hangi ebeveynle yaşadığı, üvey baba ve üvey kardeş olup olmaması gibi durumlardan etkilenmediği ancak, üvey anne olması ve ayrı olduğu ebeveyni görme sıklığı ile olumlu anlamda ilintili olduğu saptanmıştır.
Sigara kullanımı: Klinik sunum ve nöropsikolojik performans profili

Bu çalışmanın amacı, sigara kullanımı ile orbitofrontal korteks disfonksiyonu arasındaki ilişki üzerinde duran orbitofrontal-disinhibisyon hipotezini test etmek ve böylece, sigara kullanımının klinik, kişilik ve nöropsikolojik profilinisaptamaya çalışmaktır. Bu çalışmaya katılacak kişileri belirlemek için, 300 üniversite öğrencisineSigara Kullanımı Değerlendirme Anketi dağıtılmıştır. Anket sonuçlarına göre belirlenen 150 kişiden 120 kişi çalışmaya katılmayı kabul etmiş ancak 31 kişi çalışmanın başında araştırmanın dışlama kriterlerinden en az birini karşıladığı içinelenmiştir. Sonuç olarak, çalışma 60 kadın ve 29 erkek olmak üzere toplam 89 kişi ile yürütülmüştür. Sigara içen, sigara içmeyen ve sigarayı bırakan olmak üzere üç gruba ayrılan katılımcılara, çeşitli klinik ve kişilik testler ile kapsamlı bir nöropsikolojik test bataryası uygulanmıştır. Klinik ve kişilik testlerden elde edilen sonuçlar, sigara içenlerin sigara içmeyen ve sigarayı bırakanlara göre; yenilik arayışı, heyecan arama, maceraperestlik, disinhibisyon, ödüle bağımlılık ve dürtüsellik gibi kişilikboyutlarında daha yüksek puan aldıklarını bununla birlikte C kümesi kişilik bozuklukları arasında yer alan obsesif-kompulsif kişilik bozukluğu ve kaçıngankişilik bozukluğunu ölçen testlerde daha düşük puan aldıklarını göstermiştir. Nöropsikolojik performans açısından ise, dorsalateral prefrontal korteks disfonksiyonuna duyarlı olan nöropsikolojik testlerde sigara içenler, sigara içmeyen ve sigarayı bırakanlar kadar iyi performans sergilerken, kural ihlali gibiOFK disfonksiyonu ve inhibisyon kontrolüne duyarlı olan nöropsikolojik testlerde ise sigara içenlerin, sigara içmeyen ve sigarayı bırakanlara göre daha kötü performans sergilediği tespit edilmiştir. Elde edilen bu sonuçlar, orbitofrontal-disinhibisyon hipotezinin sigara kullanımının klinik, kişilik ve nöropsikolojik profilini saptamada başarılı bir hipotezolduğuna işaret etmektedir.
Is recovery rate a useful indicator of emotion regulation

Bu çalışmanın amacı, duygusal tepki çıkarma amaçlı görevler sonrası öfke ve üzüntü duyguların da toparlanmanın duygu düzenlemenin bir göstergesi olup olmayacağını incelemektir. Toparlanma tepkilerinin, literatürde duygu düzenleme amaçlı kullanılan diğer ölçüm araçlarıyla olan ilişkisi incelenmiştir. Araştırmaya 67 çocuk-anne çifti katılmıştır. Çocukların tepkisellikleri ve toparlanma tepkileri üç farklı görevle ölçülmüştür. Duyuşsal kronometri (Davidson, 1994) yaklaşımına uygun olarak duygusal tepkilerin zaman seyrini görebilmek için görevler temel düzey, aktif ortaya çıkarma ve bilgilendirme olmak üzere üçe bölünmüştür. Çocukların kendini denetleme becerileri davranış bataryalarıyla, gösterim kurallarına bağlılıkları Hayalkırıklığı Yaratan Hediye Paradigmasıyla, davranışsal sorunları annelerin doldurduğu MacArthur Sağlık ve Davranış Anketiyle, duygu düzenleme becerileri ve duygu düzenleme güçlükleri de öğretmenlerinin doldurduğu Duygu Düzenleme Ölçeği ile ölçülmüştür. Bulgular, duyuşsal tarz veya mizaçla uyumlu olacak tutarlı tepki profillerini kısmi olarak desteklemiştir. Üzüntü tepkiselliği ve toparlanması, duyuşsal tarzla uyumlu bir örüntü göstermiştir. Ayrıca, duygusal toparlanmada mizaç-benzeri özellikler sadece üzüntü ve tebessüm birlikte ele alınınca görülmüştür. Dış geçerlilik amacıyla kullanılan ölçüm araçlarıyla ilişkileri incelendiğinde, toparlanma fazında olumlu duyuşun gösterim kurallarına bağlılıkla, hem olumlu duyuşun hem de üzüntüden toparlanmanın kendini denetleme becerileriyle ilişkili olduğu bulgulanmıştır. Genel olarak, çalışmanın sonuçları hem tepkisellik hem de toparlanma ölçümlerinde, durumsal varyansın mizaç-benzeri tutarlı davranış örüntüsüne göre baskın geldiğini göstermiştir.
Prososyal davranışlar bağlamında yardım ve infak etmenin dindarlık ve psikolojik iyi olma hali ile ilişkisi

Bu çalışmanın amacı prososyal davranışlardan biri olan yardımlaşmanın maddi boyutu olarak infakı ele alarak, infakın dindarlık ve psikolojik iyi olma hali ile olan ilişkisini incelemektir. Bu doğrultuda, Şanlıurfa ilinde 185'i kadın, 119'u erkek toplam 304 kişilik bir örneklem grubu ile çalışılmıştır. Katılımcıların dindarlık, paylaşma tutumu ve psikolojik iyilik hali düzeyleri; cinsiyet, yaş, eğitim seviyesi, medeni durum, gelir seviyesi, meslek grubu, yaşamın geçtiği yer gibi demografik değişkenler açısından farklılık gösterip göstermediğini anlamak üzere değerlendirilmiştir. Araştırmada infak düzeyini belirlemek için Karakaş (2017) tarafından geliştirilen Paylaşma Tutum Ölçeği, dindarlık düzeyini belirlemek için Karaca (2000) tarafından geliştirilen İçsel Dini Motivasyon Ölçeği, psikolojik iyilik düzeyini belirlemek için İmamoğlu (2004) tarafından geliştirilen Psikolojik İyi Olma Ölçeği kullanılmıştır. Çalışmadaki verilerin analizinde sayısal değişkenler için çoklu bağımsız grup karşılaştırmalarında ikili değişkenler için Bağımsız T Testi ve One Way Anova Testi uygulanmıştır. Aynı zamanda maddi yardım ile psikolojik iyilik hali arasındaki ilişkinin incelenmesi amacıyla Pearson Korelasyon Analizi ve Regresyon Analizi yöntemi kullanılmıştır. Katılımcıların sosyo-demografik bilgileri ile infak ve psikolojik iyililk düzeyleri arasındaki ilişkinin belirlenmesi amacıyla ise Bağımsız T Testi ve One Way Anova Testi kullanılmıştır. Elde edilen bulgulara göre, kadınların erkeklere göre toplamda anlamlı düzeyde daha yardımsever olduğu tespit edilmiştir. Yaş değişkeninde ise; 46-55 yaş ile 55 ve üstü yaş grubunun psikolojik iyilik hali ve dindarlık ölçümünde anlamlı farklılık saptanmıştır. Bekar bireylerde psikolojik iyilik seviyesi anlamlı olarak yüksek tespit edilmiştir. Alt ve orta gelir grubunda, dindarlık ve psikolojik iyilik anlamlı olarak daha yüksek, en üst gelir grubunda ise paylaşma tutumu en yüksek seviyede ölçülmüştür. İlkokul ve ortaokul mezunlarının, dindarlık ve paylaşma tutumunda anlamlı ilişki tespit edilmiştir. Katılımcı meslek popülasyonunda; esnaf ve ticaret işi ile uğraşanlarda dindarlık anlamlı düzeyde daha yüksek bulunmuştur. Araştırmada dindarlık ile paylaşma tutumu arasında anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. Paylaşma tutumu ile psikolojik iyi olma hali arasında ise pozitif yönde ve anlamlı bir ilişki olduğu tespit edilmiştir.
Ortaokul öğrencilerinin algıladıkları aile tutumları ile akran zorbalığı arasındaki ilişkinin incelenmesi

Akran zorbalığı her dönemde özellikle okul yıllarında sıklıkla gündeme gelen bir konudur. Ergenlik döneminde yaşanan bu tür sorunlar ergenin hayata bakış açısını ve davranışlarını önemli ölçüde etkilemektedir. Özellikle ailenin ergene karşı küçük yaşlardan itibaren sergilediği tutumlar ergenin karakterini şekillendirmektedir. Ergen karşısına çıkan problemlerle nasıl baş edeceğini aileden gördüğü şekilde yorumlamaktadır. Dolayısıyla ergenin zorba, kurban, zorba-kurban rollerinde yer alması anne baba tutumlarına göre değişebilmektedir. Bu araştırma akran zorbalığının aile tutumları başta olmak üzere yaş, cinsiyet, okul türü vb. değişkenler açısından incelenmesi bakımından önemlidir. Bu araştırma, ortaokul öğrencilerinin zorba ya da kurban olma durumlarının anne-baba tutumları ve bazı değişkenler açısından incelemeye yönelik betimsel bir çalışmadır. Çalışma grubundaki öğrenciler 6. ve 7. sınıflardan oluşmaktadır. Araştırmada Ankara ilinin Sincan ilçesinde bulunan ve rastgele seçilen ikisi özel ortaokul, ikisi devlet ortaokulu ve ikisi imam hatip ortaokulu olmak üzere toplamda altı ortaokulda öğrenim görmekte olan 6. ve 7. sınıfta okuyan 511 kız 401 erkek öğrenciye öğrencilerine kişisel bilgi formu, anne baba tutum envanteri ve akran zorbalığı ölçeği ergen formu uygulanmıştır. Uygulanan bu ölçeklerin sonuçlarına göre öğrencilerin zorba ya da kurban olma durumları anne baba tutumları yaş, cinsiyet, sosyo-ekonomik düzey, okul türü, anne baba eğitim düzeyi, akademik başarı, okulu sevme, okula mazeretsiz devamsızlık, anne babanın birlikte /ayrı oluşu gibi değişkenler açısından incelenmiştir. Araştırma kapsamında elde edilen verilerin analizinde IBM Spss 21.0 paket programından yararlanılmıştır. Gruplar arası farklılaşmaların değerlendirilmesinde Mann Whitney U Testi ve Kruskal Wallis H testi, değişkenler arası ilişkilerin değerlendirilmesinde ise Pearson Korelasyon analizi ve Çoklu Doğrusal Regresyon analizi uygulanmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi tüm analizler için. 05 olarak kabul edilmiştir. Zorbalık yapma ve zorbalığa maruz kalma anne baba eğitim seviyesine ve annenin çalışma durumuna göre farklılaşmamıştır. Ergenin ebeveyninin demokratik tutum sergiledikçe zorbalık yapma ve zorbalık mağduru olma düzeyleri düşmektedir. Ancak anne babanın koruyucu istekçi ve otoriter tutum düzeyi arttıkça zorbalık yapma ve zorbalığa maruz kalma düzeyleri de artmaktadır. Öğrencilerin yaşları arttıkça fiziksel ve sözel zorbalık yapma düzeyleri ile fiziksel ve sözel zorbalığa maruz kalma düzeylerinin de arttığı görülmüştür.