turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de adli kolluk

Türkiye'de kolluğun tarihsel gelişimi incelendiği zaman Adli ve İdari görevlerin ayrı bir yapılanmaya gidilmeksizin tek bir kolluk kuvveti tarafından yapılmış olduğu görülmektedir. Yani, sözü edilen adli görev ve yetkiler, idari görevleri de yapmakla yetkili olan genel kolluk kuvvetleri tarafından bugüne kadar yürütülmüştür. Avrupa Birliği'ne giriş süreci içerisindeki ülkemizde 10 yılı aşkın bir zamandır, adli görev ve yetkilerinin ayrı bir teşkilat tarafından yürütülmesi ya da genel kolluk kuvvetlerinden ayrılmış bir bölüm tarafından yapılması konusu tartışılmaktadır. Ayrıca, bu tartışmalar çerçevesinde yeni kurulacak teşkilatın Cumhuriyet Savcılıklarına bağlanması konusu da gündemdedir. Bu konuda yapılacak düzenlemenin şekli, mevzuat değişiklikleri ve uygulama esasları konusunda ise henüz kesin bir fikir ortaya çıkmamıştır. Bu tezde; Fransa'daki uygulamasıyla adli kolluk teşkilatı görev ve yetkileri incelenmiştir. Ayrıca Cumhuriyetin ilanından sonra Alman hukuk sisteminden esinlenerek ülkemizde uygulamaya geçirilen Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nda Cumhuriyet Savcılarına ve onun muavini sıfatıyla zabıta makam ve memurlarına tanınan adli görev yetkileri incelenmiş ve mevzuattaki boşluklar, eksiklikler ve çelişkiler ortaya konmuştur. Ülkemizdeki mevcut genel kolluk teşkilatı 'nın, adli görevlerin ifasındaki uygulama usulleri değerlendirilmiş, ülkemizin ekonomik ve coğrafik koşulları dikkate alınarak ve Avrupa normlarına da uyularak en kısa sürede ve en uygun şekilde ülkemizde adli kolluk teşkilatı nasıl kurulur sorusu aydınlığa kavuşturulmaya çalışılmıştır.
Türkiye'nin değişen göç politikası ve belediyeler: İstanbul örneği

Türkiye, tarihi boyunca çok çeşitli göç hareketleri ile karşılaşmış ancak bunların hiçbiri 2011 yılında başlayan Suriye kaynaklı zorunlu göç hareketleri kadar Türk göç politikasını etkilememiştir. Aralık 2018 itibariyle 4 milyonu aştığı düşünülen Türkiye'deki toplam mülteci sayısının 3,6 milyonunu Suriyeliler oluşturmaktadır. Bunların %96'sı ise kentlerde yaşamaktadır. Bu durum belediyeleri göç yönetiminin en önemli aktörleri haline getirmiştir. Ancak Türkiye'deki literatür incelendiğinde bu konuda yeterli sayıda teorik ve uygulamalı çalışmanın bulunmadığı görülmüştür. Bu tespite binaen son 8 yılda Türkiye'nin en önemli konularından biri haline gelen göç ve belediyelerin süreçteki rolüne ilişkin bilgi eksikliğini gidermek için bu çalışmaya gereksinim duyulmuştur. Bu kapsamda tez Suriyeli göçünün belediyeler üzerindeki etkisini ve belediyelerin sürece ilişkin konumunu tespit etmeye yönelik teorik ve ampirik bir çalışmadır. Çalışmanın amacı Suriyeli göçü ile birlikte Türkiye'nin değişen göç politikası ekseninde göç yönetiminin en önemli aktörlerinden biri haline gelen belediyelerin süreç yönetimindeki konumunu ve rolünü tespit etmektir. Araştırmanın örneklemini İstanbul'daki 6 ilçe belediyesi oluşturmaktadır. Araştırmanın İstanbul'da gerçekleştirilmesinin sebebi, 557 bini Suriyeli olmak üzere Türkiye'nin en fazla mülteci barındıran kenti olmasıdır. Çalışma kapsamında göç ile ilgili kavramsal ve kuramsal çerçeve çizildikten sonra Türkiye'nin göç tarihine ve göç yönetimine değinilerek 2011 yılında başlayan ve geçen 8 yıl içinde Türkiye'yi dünyanın en fazla mülteci barındıran ülkesi haline getiren Suriyeli göçü ayrıntılı olarak incelenmiştir. Çalışmanın teorik incelemesi sonrasında nitel araştırma yöntemi kullanılarak belediyelerin Suriyelilere yönelik çalışmaları incelenmiştir. Yapılan görüşmeler neticesinde mevzuattaki tüm belirsizliğe ve imkansızlığa rağmen belediyeler tarafından Suriyelilere yönelik örnek çalışmalar gerçekleştirildiği ancak sürece yönelik bütüncül ve sürdürülebilir bir göç politikasının bulunmadığı görülmüştür. Ancak bu belirsizliğin ve politika eksikliğinin orta ve uzun vadede Türkiye'ye maliyetinin oldukça büyük olması ve göç konusunu Türkiye'nin en önemli konularından biri haline gelmesi kaçınılmazdır. Bu nedenle yerel göç politikalarının oluşumuna yönelik çeşitli öneriler geliştirilmeye çalışılmıştır. Bu önerilerin gelecekte yapılacak araştırmalara da ışık tutacağı düşünülmektedir.
Avrupa Birliği sürecinde kamu düzenine yönelik toplumsal olaylarda polisin yeni rolü

AB sürecindeki gelişmeler göstermiştir ki, AB'ye uyum için devlet kurumlarının gayreti kadar STK'ların da gayretine ihtiyaç vardır. Hükümetlerin, uyum sürecinde yaptığı yasal değişiklikler uygulamaya tam olarak yansımalıdır. Polis Teşkilatı da başka kurumlar gibi kuruluşundan günümüze hep değişim içerinde bulunmuştur. Bu değişimin en önemli sebebi suçlarda meydana gelen artış ve bu işlenen suçların da değişim ve gelişimden nasibini almasıdır. Teknolojik anlamdaki gelişmeler polis teşkilatına bu alanda ulusal ödül bile kazandırmıştır. Bunun yanında polisin, toplumsal olaylardaki önyargılı yaklaşımlarını yıkması uzun zaman almıştır. Bu alanda yavaş yavaş yaşanan gelişmeler AB sürecinde hız kazanmıştır. Polisin suçla mücadelesi kadar, demokrasinin vazgeçilmezi olan toplantı ve gösteri yürüyüşlerindeki tutumu da önemlidir. Hakların kullanılmasına gösterdiği tahammülde AB standartlarını yakalamalıdır. Aynı şekilde hakları kullanan sivil toplumdan da, kendi sınırlarını aşmamaları ve başkalarının haklarının sınırlarına tecavüz etmemeleri beklenir. Bu çalışmada kamu düzenine yönelik toplumsal olaylarda polisin ve sivil toplumun uluslararası standartlara doğru olan serüveni ele alınmaya çalışılmıştır. Kavramların çalışmamıza bakan yönleri ele alınmış ve bazı AB ülkelerinin polis teşkilatlarıyla ilgili mevzuatlarına yer verilmiştir. Uyum sürecinde Türkiye'de Anayasanın ilgili maddeleri ve yasalardaki düzenlemeler geniş olarak değerlendirmeye tabi tutulmuştur.
Regional development differences and policies of development-southeast Anatolian project model

18. yüzyıldan itibaren iyice belli olmaya başlayan bölgeler arası ekonomik gelişmişlik farklılıkları genel olarak bütün dünyada görülmektedir. Kuzey ile güney arasında var olan bu eşitsizlikler, benzer şekilde ülkeler düzeyine de yansımaktadır. 1950'lerden itibaren iktisatçıların temel uğraşlarından birisi, ülke içindeki bu farklılıkları en aza indirmek ve refahın mümkün olduğunca bölgeler arasında eşit olarak dağıtılması olmuştur. Bölgesel ekonomik kalkınma politikası ile birlikte bir ülke halkının siyasi, sosyal ve ekonomik yapılan iyileştirilmeye çalışılmaktadır. Bu çalışmanın neticesi incelendiğinde dünya çapında farklılıklar gözlenmektedir. Gelişmenin en az olduğu yörelerde; insanların verimliliği az, emeğin çoğu tarıma ayrılmış, halkın büyük bir kısmı fakir, gıda kaynakları yetersiz ve sağlık problemleri oldukça yaygındır. Oysa, diğer uçta insanlar yeterince beslenebilmekte, ve daha uzun yaşamaktadırlar. Ayrıca sağlık imkanları daha fazla ve zenginlik daha yaygındır. Ekonomik kalkınma birçok teori ile açıklanabilmektedir. Bunlar arasında en popüler olanların da birisi Rostow'un 'Ekonomik Büyümenin Evreleri' adlı teorisidir. Bu teoriye göre ekonomik kalkınma beş aşamadan geçmektedir. Bu teori açısından Türkiye örneği incelendiğinde Türkiye'nin üçüncü aşamada olduğu söylenebilir. Bölgesel kalkınma politikasının belli bazı araçları vardır. Bunlar şöylece sıralanabilir; büyüme kutuplan, halkın katılımı, idari yapılanma, ve siyasi ve ekonomik istikrar. Dünya çapında uygulanan bölgesel kalkınma modelleri arasında İtalya'daki Mezzogiorno bölgesi ve ABD'deki Tennessee Vadisi modelleri oldukça popülerdir. Mezzogiorno'da 1950'den beri kalkınma politikalan uygulanmasına rağmen bütün bunlar akademik ve bilimsel gerçeklerden uzak ve siyasi gayelerle yapıldığı için istenen neticeye ulaşılamamıştır. Halbuki, 1933 'ten beri uygulanmakta olan Tennessee Vadisi kalkınma projesi akademik birimler ile yapılan işbirliği neticesinde tam bir basan örneği göstermiştir. Başlangıçta bu bölgede elektrik hemen hemen hiç yok iken gösterilen büyük gayretler neticesinde bu proje ile bölgenin önde gelen elektrik üreticileri arasına girilmiştir. Dünyada diğer birçok ülkede olduğu gibi, Türkiye'de de doğu ile batı arasında ekonomik farklılıklar görülmektedir. Güneydoğu Anadolu Bölgesinin kalkınması için Güneydoğu Anadolu Projesi kurulmuş ve bu proje ile bölgenin tarımsal ve endüstriyel kalkınması hedeflenmiştir. Bu proje için milyarlarca dolar harcanmasına rağmen henüz proje tamamlanamamıştır. Yine de, projenin şu anki tamamlanmış kısmı ile birlikte büyük miktarlarda arazi sulanabilmekte ve önemli miktarda elektrik üretilebilmektedir. Proje tamamen bitirildiğinde ise, ülkenin doğusu ve batısı arasındaki bütün ekonomik kalkınmışlık farklılıklarının ortadan kaldırılması veya en aza indirilmesi beklenmektedir.
Kamu özel ortaklığı

Kapitalizmin merkez ve çevre ülkelerinde 1980'li yıllarda uygulamaya konulan neoliberalizm ve neoliberal politikalar devletin sosyal niteliğinin azalmasına paralel olarak kamu hizmetlerinin sunum ve finansmanında önemli bir değişim yaratmıştır. 1945- 1980 yılları arası ile karakterize edilen kapitalizmin sosyal devlet döneminden farklı olarak özel sektör özelleştirmeler ile kamu hizmetlerinin sunum ve finansmanında rol almaya başlamış ve özel sektörün kamu hizmetlerine katılımını öngören modeller ortaya çıkmıştır. Türkiye'de 1990'lı yıllar ile birlikte bu modeller kamu yönetimi reformları adı altında gündeme gelmeye başlamıştır. Türkiye'de 2018 sonu itibariyle otoyol, köprü, tünel, havalimanı ve sağlık gibi alanlarda 242 yatırım bulunmaktadır. Bu yatırımlar sağlık hizmetlerinde Şehir Hastaneleri ve Sağlık Kampüsleri ile gündemdedir. Bu tezde, bu yatırımların büyüklüğü göz önüne alındığında şirketlere/şirketler topluluğuna verilen hazine garantilerinin ve finansman garantilerinin devlet bütçesine verdiği zarar kamucu bir yaklaşım ile ele alınmıştır.
Köylere hizmet götürme birlikleri ve özellikle Kastamonu ilinde köylere hizmet götürme birlikleri uygulaması

Yerel gereksinimleri karşılamada asıl sorumluluk ülkemizde üç türe ayrılmış bulunan yerel yönetim birimlerinindir. Köy, Belediye ve il Özel Yönetimleri yerel gereksinimleri karşılamak için kurulmuşlardır. Yerel yönetim olgusunun özünü, Türk sisteminde bu üç birim oluşturur. Yerel yönetim birlikleri bu açıdan bölge ya da yörede ne tek otoritedir, ne de yerel yönetimlerin yerine geçebilen bir kuruluştur. Yerel yönetim birlikleri; tek başlarına kendilerinden beklenilen hizmetleri yerine getiremeyen yerel yönetim birimlerinin güç ve olanaklarını bir araya getirerek oluşturdukları örgütlerdir. Bu bağlamda, yalnızca köy yönetimlerinin bir araya gelerek oluşturdukları Köylere Hizmet Götürme Birliklerinin diğer yerel yönetim birliklerine kıyasla daha yaygın olmalarının nedeni olarak; köy yönetimlerinin gerek yapısall ve işlevsel özellikleri gerekse geleneksel yapı özellikleri bakımından diğer yerel yönetim birimlerine göre daha güçsüz, cılız ve geri durumda bulunmaları gösterilebilir. Türkiye'de yaklaşık 900'ü Köylere Hizmet Götürme Birliği olmak üzere 1400'e yakın yerel yönetim birliği olup, bunların bir kısmı çok aktif ve etkin bir role sahip bulunmaktadır. Yerel yönetim birliklerinin yaygın bir türü olan köylere hizmet götürme birliklerinin sayısı 1960'larda 'Toplum Kalkınması' çalışmaları için İlçenin temel birim olarak seçilmesiyle birlikte oldukça arttı. Ancak, zamanla gerekli ve yeterli bütçe imkanlarına sahip olamayan bu birlikler atıl kaldı. 1990'lı yıllarla birlikte, gerek Ülkemizdeki katı merkeziyetçi yapının gerekse parasal kaynak yetersizliğinin bazı ilçe Kaymakamlarını çözüm yollan aramaya mecbur etmesi ve toplumdan gelen baskılarla Türkiye, Köy birlikleri gerçeği ile karşı karşıya gelmiştir.
Forum shopping for conflict resolution in modernizing polities: A case of yei municipality, South Sudan

Bu çalışma son yıllarda enformel uyuşmazlık çözüm sistemlerinin yerini modernleşen yönetimlerde yasal mekanizmalara bırakan Güney Sudan'da, uyuşmazlık içinde olan bireylerin mekan seçme stratejileri ve tercihlerini etkileyen etkenleri araştırmaktadır. Çalışma, uyuşmazlık çözümü literatüründeki yasal/modern uyuşmazlık çözümlerinin enformel mekanizmalara karşı tanımlama bulmacasını çözmeyi sağlayan bir denemedir. Bu bulmacaya yanıt bulabilmek için, takiben 4 soru sorulmuştur: (1) Hangi özel örneklerde birey uyuşmazlığın çözümü için hangi çözüm mekanlarına başvurmaktadır? (2) Mekan seçimini sağlayan önemli etmenler nelerdir? (3) Hangi faktörler uyuşmazlık içinde olanlar için mekan seçiminde anlaşmazlık yaratır? (4) Anlaşmazlık çözüm yerinin etkililik ve yeterliğini hakkında ihtilafta olan bireylerin algıları nasıldır? Olasılıksız kota örneklemesi yöntemi kullanılarak, 287 lik bir anket örneklemi 3 farklı lokasyonda yapılmıştır. Bulgular şunları ifade etmektedir: uyuşmazlık içinde olanlar daha az belirgin meselerle yüzleştiklerinde enformel anlaşmazlık çözümlerine öncelik vermektedir. Ancak, aşırı durumlarda, cinayet gibi, yasal forumlar tercih edilmektedir. Mekan seçimi sürecindeki en önemli etmen, geleneksel anlaşmazlık çözümünde uzun sure çalışıp deneyim sahibi olan şefler gibi- enformel mekanların daha pratik hizmet vermesidir.
Küreselleşme ekseninde gelişmekte olan ülkelerin metropoliten alanlarında değişim: Buenos Aires-İstanbul özelinde karşılaştırmalı bir inceleme

Bir organizma gibi gelişimi tüm insanların ortak eylemleriyle artmakta olanküreselleşme; köyler, gecekondu mahalleleri, merkezi iş alanları veya yaş grupları fark etmeksizin herkesi dünyanın gündemine çekebilmektedir. Küreselleşme ile birlikte şehirler, yeni misyonlar edinmekte, aralarında rekabet oluşmakta ve dünyanın kumanda merkezlerinedönüşmeye başlamaktadır. Bu süreç şehirleri arasında hiyerarşik bir dizilimi ortaya çıkarmaktadır. Gelişmekte olan ülkeler için küresel şehirler son derece hayati anlamlar ifade etmektedir. Devletlerin yatırımlarının çoğunluğu bu şehirlerde gerçekleşirken, GSYH'yekatkıları diğer şehirlere kıyasla oldukça yüksek olmaktadır. Küresel şehirler ülkelerininekonomi, kültür, eğitim, siyaset, sağlık, ulaşım ve spor gibi alanlarında merkezi rolleresahiptirler. Tüm bu hususlar şehirlerin cezbediciliğini artırırken; ulusal, bölgesel ve kimi zaman da küresel ölçekte yerli ve yabancı göçmen dalgalarına sebebiyet vermektedir. Nüfusların artmasıyla mekansal farklılaşma artmakta ve metropoliten alanlarda bir takım değişim ve genişlemeleri de beraberinde getirmektedir. Bu çerçevede İstanbul ile Buenos Aires arasında ilginç benzerlikler ve farklılar söz konusudur. Çalışma kapsamında bu farklılık ve benzerliklerin üzerine yoğunlaşılmış, karşılaştırmalar neticesinde bir takım sonuçlar çıkarılmaya çalışılmıştır.
Yerel yönetim uygulamaları: Türkiye ve diğer ülkeler örneği

Bu çalışmada, Dünya ve Türkiye'deki yerel yönetimlerin gelişimi ve mevcut yapısı üzerine odaklanılmıştır. Bu amaçla bilimsel makale ve kitap çalışmaları incelenmiş ve değişen dünya politikaları nedeniyle yerel yönetimlerin mevcut son halleri güncellenmiştir. Yerel yönetimler ülkelerin tarihi geçmişşi ve demokrasi kültüründen bağımsız oluşumlar değildir. Bu oluşumlar halkın kendi kendini yönetme isteği, yerel olarak toplumun siyasal eğitim ve bilinçlenmesi üzerine yaptığı katkılar ve halkın gereksinimlerine daha hızlı ve daha iyi cevap verebilmesinin sonucu olarak ortaya çıkmış ve değişimlere uğramıştır. Türkiye geleneksel olarak merkeziyetçi bir yapıya sahip olmakla birlikte, dünyada kamu yönetimine yönelik yeni yaklaşımların da etkisiyle adem-i merkeziyetçi yapılara yönelmeye başlamıştır. Nitekim Türkiye, 1980'lerden sonra dünyada gözlenen küreselleşme sürecinden etkilenmiştir. Bu durum yeni mevzuatlarla devletlerin yeniden şekillendirilmesi sonucuna neden olmuştur. Bu çalışmada, ülkeler yönetim biçimlerine göre incelenmiş ve yerel yönetimleri güçlü olan ülkelerin merkezi yönetimlerinin de daha demokratik ve uluslararası arenada daha saygın konumda olduklarını göstermiştir.
Devlet ve devletçilik tartışmaları içinde Kadro dergisi

Türkiye'nin önemli fikir dergilerinden biri olan Kadro dergisi, 1932- 1935 yılları arasında 36 sayı olarak yayımlanmıştır. Dergi, savaş sonrası Avrupa'da totaliter devletlerin yükselişe geçtiği koşullarda, Türkiye'de otoriter, üniter bir devlet modeli ve istikrar arayışını yansıtmaktadır. Kadro dergisi, hem parti hem de aydın çevrelerinde devlet ve devletçiliğe ilişkin yaklaşımlarda devlet ve hükumet çevrelerinin de ötesine geçen bir söylemle, farklı, çelişkili ve seçmeci bir yorum ve bakış açısı getirmiştir. Yayımlandığı koşullarda devlet ve devletçilik tartışmaları içinde Kadro'nun devlet modeli ve devletçilik tezlerinin anlaşılması, tarihsel ve siyasal bağlamın irdelenmesini zorunlu kılmıştır. Bu nedenle, bu çalışma metinsel, tarihsel ve siyasal çözümleme yöntemiyle yapılmıştır. Çalışma kapsamında derginin bütün sayıları irdelenerek Kadro yazarlarının ortaya koydukları model, anlayış ve tezlerin kapsamı, sınırları ve niteliği saptanmıştır. Kadro dergisi, kurucu iradenin program, ilke ve siyasetini yorumlayarak bir devlet modeli ve devletçilik anlayışı geliştirmiştir. Fakat dergideki yazı ve yorumlarda, kurucu iradenin ilke, program ve siyasetlerini eleştiren ve aşan bir tutum, yaklaşımla ve anlayış görülmüştür. Kadro'da yayımlanan yazı ve yorumlarla ortaya konan bu model ve yaklaşımın arka planında yer alan tarihsel ve düşünsel kökenlerle Türkiye'de devletin otoriter niteliği gösterilmiştir.
Türkiye'nin ulusal güvenliği bağlamında ayrılıkçı terör örgütü sorunu

İTürkiye'nin Ulusal Güvenliği Bağlamında Ayrılıkçı Terör Örgütü Sorunu? başlıklı bu çalışmada, teorik planda terör, terörizm ve ulusal güvenlik kavramlarının analizleri yapılmış, bu kavramlar ışığında PKK terör örgütünün geçirdiği tarihsel süreç ve Türkiye'nin ulusal güvenliğine yönelik oluşturduğu tehdit incelenmiştir. Ülkemizi otuz yılı aşkın bir süredir tehdit eden etnik temelli ayrılıkçı PKK terörünün, uyguladığı şiddetle toplumun hafızasında yer etmesi bakımından ayrı bir önemi bulunmaktadır. Örgüt'ün elebaşı terörist Abdullah Öcalan'ın yakalanmasıyla birlikte strateji değişikliğine giden örgüt, terörist adlandırmasından kurtulup siyasal bir nitelik kazanma çabası içindedir. Bununla birlikte, 20. yüzyılın en kanlı terör örgütlerinden biri olarak, Türkiye'nin ulusal güvenliğini tehdit eden PKK gelecekte de Türkiye için bir tehdit olma özelliğini sürdürecektir.
Ankara Polis Koleji'nde örgüt kültürü

Bu araştırmada yönetici, öğretmen ve öğrenci görüşlerine göre Emniyet Genel Müdürlüğü'ne bağlı Ankara Polis Koleji'nde örgüt kültürününbelirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın çalışma evrenini 53 yönetici, 72 öğretmen ve 667 öğrenci oluşturmaktadır. Çalışma grubuna 'Örgütsel KültürÖlçeği uygulanmıştır. Elde edilen veriler SPSS 16.0 programında çözümlenmiştir. Bu araştırmada elde edilen önemli bulgular ise şöyledir:Araştırmaya katılan yönetici, öğretmen ve öğrencilerin görüşlerine ilişkin ortalamalara göre Ankara Polis Koleji'ndeki örgütsel kültür boyutusıralaması; güç kültürü, rol kültürü, destek kültürü ve başarı kültürü şeklinde gerçekleşmiştir. Araştırmaya katılanların Ankara Polis Koleji'ndeki güç kültürü ve başarı kültürü boyutlarına ilişkin görüşleri arasında konuma göre anlamlı bir farklılaşma bulunmamıştır. Araştırmaya katılanların rol kültürü ve destek kültürü boyutlarına ilişkin görüşleri arasında konuma göre anlamlı farklılıklar vardır. Öğretmenlerin rol kültürü boyutuna ilişkin görüşleri yöneticilere göre daha olumlu düzeyde gerçekleşirken, yöneticilerin destek kültürü boyutuna ilişkin görüşleri öğrencilere göre daha olumlu düzeyde gerçekleşmiştir. Öğrencilerin Ankara Polis Koleji'ndeki güç kültürü, rol kültürü, başarı kültürü ve destek kültürü boyutlarına ilişkin görüşleri arasında cinsiyete göre anlamlı bir farklılaşma bulunmuştur. Kız öğrencilerin Ankara Polis Koleji'ndekitüm kültür boyutlarına ilişkin görüşleri erkek öğrencilere göre daha olumlu düzeyde gerçekleşmiştir. Öğrencilerin Ankara Polis Koleji'ndeki güç kültürü, rol kültürü, başarı kültürü ve destek kültürü boyutlarına ilişkin görüşleri arasında okuldabulundukları süreye göre anlamlı bir farklılaşma bulunmuştur. Okulda nispeten daha kısa süre bulunan öğrencilerin tüm kültür boyutlarına ilişkin görüşleri daha uzun süre bulunan öğrencilere göre daha olumlu düzeyde gerçekleşmiştir.
Türkiye'de sivil toplum örgütlerinin baskı grubu olarak çevre politikalarına etkileri

Genelde kamu politikalarının oluşum süreci, özelde ise çevre politikalarının oluşum süreci içerisinde aktif olan faktörlerin tespit edilmesi, tezimizin ana konusudur. Bir sorunlar yumağı haline gelmiş bulunan dünyamızda, insan ve onun faaliyetlerinin doğal sonucu olarak ortaya çıkmış bulunan çevrenin kirlenmesi problemi artık toplumsal bir katılım, organizasyon, aktivite ve gönüllülük esasına dayandı rılmadıkça çözümlenemeyeceği kabul edilmektedir. Gününüz modern hayatında tüketimi teşvik eden güçlere karşı geliştirilen politikaların da bu sürece ilave edilmediği takdirde, kişilerin münferit feragat ve kontrol çabalarının kazanacağı başarı çok sınırlı olacaktır. Yapacağımız bu çalışmada amacımız, yeni sayısal bulgular ortaya koymak değildir; biz yeni bir bakış açısı geliştirerek dünyada ve ülkemizde çevre korumacı politikaların oluşumunda toplumsal katılımın boyutlarını ortaya koymayı amaçlamaktayız. Bunu yaparken daha önce yapılmış olan çalışmalardan farklı olarak, çevre kirliliğine yol açan faaliyetlere göz yuman kamu politikalarının lehine etkide bulunan faktörler de çalışmamızın kapsamı içine alındı. Özelde ise ülkemiz açısında durum irdelenerek kültürel yapımız ile durum alakalandırılmaya çalışıldı. Çünkü batı ülkelerinde tamamlanmış olan süreçte, toplum yapısının aşamaları ile bizim geçirdiğimiz evreler birebir uyuşmamakta, orta sınıf dediğimiz toplumun ana gövdesi bizde farklılık göstermektedir. Bu farklılık, toplumsal kurumların yapısına etki etmekte, ülkemizde Batıda olduğu gibi etki tepkiyi doğurmamaktadır. Çevreci grupların örgütlenememesi ya da beklenilen etkinlikte olamaması bu temel yaklaşım çerçevesinde çalışmamızda irdelenmiştir. Bu amaçla yapılan çalışmanın birinci bölümünde, baskı grupları ana başlığında baskı gruplarının tanımı, sınıflandırılması, tarihi ve demokratik yapı içerisinde yeri irdelenmiştir. İkinci bölümde, genelde kamu politikaları, özelde ise çevre politikalarının oluşum süreçleri ve bu süreçte etkili olan faktörler incelenmiştir. Son bölümde ise ülkemizde çevre politikalarının oluşturulmasında sivil toplum örgütlerinin yeri ve etki düzeyini ölçmeye yönelik bir alan araştırması yapacağız.
Türkiye uygulamasında modern devlet aygıtının anayasal görünümü

Devlet, belli bir coğrafi bölge içinde fiziksel güç ve şiddetin meşru kullanım tekelini elinde bulunduran insan topluluğudur. Modern devlet, devletin bir türü olarak zorunlu egemenliğini, sürekliliğini ve örgütlü faaliyetlerin kaynağı olan idari ve hukuki düzenine itaati sağlamak için meşru olarak fiziksel güç kullanım tekelini elinde bulundurur. Bu çalışmanın giriş bölümünde modern devlet unsurları ile birlikte açıklanmaya çalışılmıştır. Birinci bölümünde ise Osmanlı İmparatorluğu döneminde anayasal nitelikte belgeler olan Sened-i İttifak, Tanzimat Fermanı, Islahat Fermanı ve Kanuni Esasi bağlamında modern devlet kavramının oluşumu incelenmiştir. İkinci bölümde ise Cumhuriyet dönemi anayasaları olan 1921 Teşkilatı Esasiye Kanunu, 1924 Teşkilatı Esasiye Kanunu, 1961 Anayasası ve 1982 Anayasası üzerinden modern devlet aygıtı unsurları bakımından incelenmiştir.