turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuk cezaevindeki ergenlerle ailesiyle birlikte kalan ergenlerin yaşam doyumu ile umutsuzluk ve öğrenilmiş güçlülük düzeylerinin karşılaştırılması

Bu çalışmada çocuk cezaevindeki ergenlerle ailesiyle birlikte kalan ergenlerin yaşam doyumu ile umutsuzluk ve öğrenilmiş güçlülük düzeyleri arasındaki ilişkinin belirlenmesi amaçlanmaktadır. Bu araştırmanın genel evrenini 2015- 2016 eğitim öğretim yılında İstanbul il merkezi sınırları içerisinde bulunan 16-18 yaş aralığındaki Ahi Evran Ticaret Meslek Anadolu lisesinde 9 .10. ve 11. sınıfa devam eden 100 erkek öğrenci ve Maltepe Çocuk ve Gençlik Ceza İnfaz Kurumu'nda kalan 16-18 yaş aralığındaki 100 erkek oluşturmaktadır. Araştırmada ergenlerle ilgili verileri toplamak amacıyla araştırmacı tarafından geliştirilen kişisel bilgi formu ile bağımsız değişkenlere yönelik bilgi toplanmıştır. Araştırmada ergenlerin umutsuzluk düzeylerini belirlemek amacıyla Beck ve arkadaşları (1974) tarafından geliştirilen, Seber (1991) tarafından Türkçe'ye uyarlanan Beck Umutsuzluk ölçeği kullanılmıştır. Öğrenilmiş Güçlülük düzeyini ölçmek amacıyla Rosenbaum (1980) tarafından geliştirilen, Dağ (1991) tarafından Türkçe'ye uyarlanan Rosenbaum Öğrenilmiş Güçlülük ölçeği kullanılmıştır. Yaşam Doyumu düzeyini ölçmek için Diener, Emmons, Laresen ve Griffin (1985) tarafından geliştirilen, Köker (1991) tarafından Türkçe'ye uyarlanan Diener Yaşam Doyumu ölçeği kullanılmıştır. Araştırmada kişisel bilgi formu ve ölçekler aracılığı ile 16-18 yaş grubundaki 200 ergenden elde edilen verilerin analizinde SPSS 12 paket programı kullanılmıştır. Araştırma sonucunda 16-18 yaş grubundaki ergenlerin öğrenilmiş güçlülük düzeyi ile yaşam doyumu arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki vardır. Öğrenilmiş güçlülük düzeyi ile umutsuzluk arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki vardır. Yaşam doyumu ile umutsuzluk düzeyi arasında anlamlı düşük düzeyde negatif bir ilişki bulunmaktadır.
Obsesif kompulsif belirtiler, zihinsel kirlenme ve tiksinme ile cinsel doyum arasındaki ilişkinin incelenmesi

Zihinsel kirlenme, kirli bir nesne ya da kişi ile doğrudan temas etmeden ortaya çıkan içsel bir bulaşma ve kirlenme hissidir. Yapılan çalışmalarda zihinsel kirlenmenin, özellikle obsesif kompulsif bozukluk ile ilişkili olduğu vurgulamaktadır. Bu araştırmanın amacı, obsesif kompulsif belirtiler, zihinsel kirlenme ve tiksinme ile cinsel doyum arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Bu çalışmanın örneklemi, aktif bir cinsel yaşamı bulunan, 18-45 yaş aralığında 477 gönüllü katılımcıdan (275 kadın, 202 erkek) oluşmaktadır. Bu çalışmada veri toplamak amacıyla Demografik Bilgi Formu, Padua Envanteri-Washington Eyalet Üniversitesi Revizyonu, Golombok-Rust Cinsel Doyum Ölçeği, Vancouver Obsesif Kompulsif Envanteri-Zihinsel Kirlenme Ölçeği, Tiksinme Ölçeği-Revize Edilmiş Form, Beck Depresyon Ölçeği kullanılmıştır. Bu çalışmanın sonucu, depresyon, zihinsel kirlenme ve tiksinmenin obsesif kompulsif belirti düzeyini pozitif yönde yordadığını göstermektedir. Buna ek olarak, kadın katılımcılarda depresyon, OKB belirtileri ve tiksinme cinsel doyumu yordamaktadır. Erkek katılımcılarda ise yalnızca OKB belirtilerinin cinsel doyumu yordadığı sonucuna ulaşılmıştır. Araştırmanın bulguları literatür ışığında tartışılmıştır.
10. ve 11. sınıf lise öğrencilerinin yalnızlık ve sosyal medyaya ilişkin tutumlarının incelenmesi

Bu araştırmanın temel amacı, 10. ve 11. sınıf öğrencilerinin yalnızlık düzeyleri ile sosyal medyaya ilişkin tutumları arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Bu araştırmayla ayrıca, öğrencilerin yalnızlık düzeyleri ve sosyal medyaya tutumlarının çeşitli sosyo-demografik özelliklere göre farklılaşıp farklılaşmadığı da incelenmiştir. Araştırma 2014- 2015 eğitim-öğretim yılı İstanbul ili Kadıköy ilçesi Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı 4 devlet okulunun 10'uncu ve 11'inci sınıflarında okuyan 120 kız ve 130 erkek toplam 250 öğrenci üzerinde yapılmıştır. Bu araştırmada lise öğrencilerinin yalnızlık düzeylerini ölçmek için 'UCLA Yalnızlık Ölçeği' (Demir, 1989), sosyal medya sitelerine yönelik tutumlarını ölçmek için de 'Sosyal Medya Tutum Ölçeği' (Otrar ve Argın, 2013) ve sosyo-demografik değişkenlere yönelik bilgi almak için 'Kişisel Bilgi Formu' kullanılmıştır. Örneklem grubundan elde edilen veriler SPSS 15.0 programında analiz edilerek yorumlanmıştır. Bulguların analizinde frekans ve yüzde dağılımları kullanılmış, ayrıca gruplar arası farkı belirlemede Bağımsız Gruplar t Testi, Kruskal Wallis-H Testi, hangi gruplar arasında farklılık olduğunu belirlemede Mann Whitney-U ve Scheffe Testi Analizleri; ikiden fazla grubun ortalamalarını karşılaştırılmak için tek yönlü varyans analizi tekniği ve gruplar arasındaki ilişkiyi belirlemede ise Pearson Momentler Çarpım Korelasyon Analizi uygulanmıştır. Araştırmanın bulguları değerlendirildiğinde, UCLA yalnızlık ölçeği ile sosyal medya tutum ölçeği ve alt boyutları arasındaki ilişkiyi belirlemek amacıyla yapılan Pearson Momentler Çarpım Korelasyon Analizi sonucunda, sosyal medya tutum ölçeği ile UCLA yalnızlık ölçeği (r=.85; p<.001) arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki; sosyal medya tutum ölçeği sosyal yetkinlik alt boyutu ile UCLA yalnızlık ölçeği (r=.85; p<.001) arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki; sosyal medya tutum ölçeği paylaşım ihtiyacı alt boyutu ile UCLA yalnızlık ölçeği (r=.67; p<.001) arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki; sosyal medya tutum ölçeği öğretmenlerle ilişki alt boyutu ile UCLA yalnızlık ölçeği (r=.19; p<.01) arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki; sosyal medya tutum ölçeği sosyal izolasyon alt boyutu ile UCLA yalnızlık ölçeği (r=-.15; p<.05) arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Başka bir deyişle; yalnızlık arttıkça sosyal medyaya tutum toplam puanı, sosyal yetkinlik, paylaşım ihtiyacı ve öğretmenlerle ilişki alt boyutları istatiksel olarak anlamlı olacak şekilde yükselmiş; sosyal izolasyon alt boyut puanları istatiksel olarak anlamlı olacak şekilde düşmüştür. Diğer taraftan; öğrencilerin yalnızlık düzeyleri ve sosyal medyaya tutumlarının bazı sosyo-demografik değişkenlere göre farklılık göstermesi de elde edilen bulgular arasındadır.
Boşanmış ailelerde yetişen çocukların ebeveynlerine bağlanma düzeylerine göre akılcı olmayan inançlarının incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, boşanmış ailede yaşayan çocukların, boşanma anındaki yaşlarına ve boşanmadan bu yana geçen süreye, cinsiyete, anne-babasının eğitim durumlarına, birlikte yaşadığı ve yaşamadığı ebeveynle ilişkilerine, anne-babalarının yeniden evlenip evlenmediklerine, anneye ve babaya bağlanma düzeylerine gore, akılcı olmayan inançlarının ne derece değiştiğini ortaya koymaktır. Araştırmaya Mersin'de, 2015- 2016 eğitim öğretim yılında, ortaokulların yedinci ve sekizinci sınıflarında okuyan ve boşanmış ailede yaşayan 230 öğrenci katılmıştır. Veri toplama aracı olarak, yaş, cinsiyet, boşanma anındaki yaşları, anne ve babalarının eğitim durumu, boşanmadan bu yana geçen süre, hangi ebeveynle kaldığı ve evde yaşamayan ebeveyn ile görüşme sıklığı ve süresi, anne-babalarının yeniden evlenip evlenmediği gibi bilgileri almak amacıyla kişisel bilgi formu, çocukların anne-babalarına bağlılıklarının bilişsel ve duyuşsal boyutlarını ölçmek amacıyla Armsden ve Greenberg'in (1987; akt: Hortaçsu ve Oral, 1991)) geliştirdiği ve Hortaçsu ve Oral (1991) tarafından Türkçe'ye uyarlanan Anne-Baba Bağlılık Ölçeği, Çivitçi(2003) tarafından geliştirilen Ergenler için mantık dışı inançlar ölçeği kullanılmıştır. Araştırmada bağımısz gruplar T testi, pearson momentler çarpımı korelasyon katsayısı, tek yönlü varyans analizi ve aşamalı regresyon analizi teknikleri kullanılmıştır. Araştırma sonucunda boşanmış ailelerden gelen çocukların anneye ve babaya bağlanma düzeylerine göre akılcı olmayan inançları anlamlı farklılaşmaktadır. Babanın eğitim düzeyine, birlikte kalınan ebeveynin yeniden evlenmesine göre akılcı olmayan inançları anlamlı şekilde farklılaşmaktadır. Boşanmış aileden gelen çocukların akılcı olmayan inançları cinsiyetlerine, annenin eğitim düzeyine, evde bulunmayan ebeveynle görüşme sıklığına, ebeveynlerinin boşanmasından bu yana geçen süreye ve boşanma esnasında çocukların yaşına göre farklılaşmadığı bulgulanmıştır.
İlişki ağı kurma davranışının girişimcilik niyeti üzerine etkisi

Ekonomik kalkınmada önemli rolü olmasından dolayı girişimcilik, tarihin her döneminde bilim insanlarının dikkatini çekmiş bir konudur. Girişimcilerin sahip olması gereken temel özelliklere baktığımızda tarihsel gelişim içerisinde bilim insanları tarafından öne sürülmüş çeşitli tanımlar bulunmaktadır. Genel olarak girişimciyi; risk alan, fırsatları gören, kaynakları bir araya getiren kişi olarak tanımlamak mümkündür. Girişimcinin bu faaliyetleri başarılı olarak yürütebilmesi için teknik, yönetsel ve girişimsel çeşitli becerilere sahip olmasının yanı sıra ilişki ağı kurma davranışını da başarılı biçimde icra edebilmesi gerekir. Kişilerin çalışma yaşamları, kariyerleri ve girişimcilik özelliklerinin gelişmesinde önemli katkısı olduğu düşünülen ilişki ağı kurma davranışı bu çalışmada yapısall açıdan işletme içi ve işletme dışı ilişki ağı kurmak şeklinde değerlendirilirken, işlevsel açıdan ilişki ağı oluşturma, sürdürme ve kullanma olarak üç başlıkta ele alınmıştır. Buradan yola çıkarak; altı tip ilişki ağı kurma davranışı ortaya çıkmaktadır. Bunlar; 'işletme içi ilişki ağı oluşturma', 'işletme içi ilişki ağı sürdürme', 'işletme içi ilişki ağı kullanma', 'işletme dışı ilişki ağı oluşturma', 'işletme dışı ilişki ağı sürdürme' ve 'işletme dışı ilişki ağı kullanma' davranışı olarak sıralanabilmektedir. Bu çalışmada, girişimcilik niyeti ile ilişki ağı kurma davranışı arasındaki ilişkiyi tespit edebilmek için, farklı alanlarla lisans eğitimini tamamlamış, potansiyel girişimci olarak değerlendirebileceğimiz, İstanbul Üniversitesi İşletme İktisadı Enstitüsü'ne kayıtlı 332 öğrencinin verdiği cevaplar doğrultusunda işletme içi ve işletme dışı ilişki ağı oluşturma davranışının girişimcilik niyeti üzerinde anlamlı etkisi olduğu saptanmıştır.
Bağlanma örüntüleri ve obsesif kompulsif belirtiler arasındaki ilişkide duygu düzenleme şekillerinin aracı rolünün araştırılması

Araştırmada, 18-30 yaş obsesif kompulsif belirtileri gösteren bireylerin, demografik değişkenlerle bağlanma örüntüleri ile ilişkilerini değerlendirerek duygu düzenleme şekillerinin aracı rolünün incelenmesi amaçlanmıştır. Bu kapsamda 300 katılımcı çalışmaya katılım göstermiştir. İlk aşamada kartopu yöntemiyle katılımcılara onan formu, demografik bilgi formu ve Maudsley Obsesif ve Kompülsif Belirti Ölçeği (Hodgson ve Rachman, 1977) verilmiştir. Seçkisiz yöntemle seçilen OKB yatkınlığı olan katılımcılardan gönüllü olan 44 kadın 22 erkek olmak üzere 68 kişi katılım göstermiştir, ikinci aşamada Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri (Fraley ve Shaver, 2000) ve Bilişsel Duygu Düzenleme Ölçeği (Garnefski, Kraaij ve Spinhoven, 2001) verilmiştir. Ölçek sonuçları uygun istatistiki yöntemlerle analiz edilerek, bağlantı örüntüleriyle OKB belirtileri arasındaki olası ilişkide duygu düzenleme yöntemlerinin olup olmadığı araştırılmıştır. Elde edilen veriler, SPSS/WINDOWS programı kullanılarak analiz edilmiştir. Pearson korelasyon tekniği ile değişkenler arasındaki ilişkiye bakılmıştır. Bulunan ilişkide duygu düzenlemenin aracı rolünü incelemek için Baron ve Kenny'nin regresyon temelli aracı analizi yapılmıştır. Kullanılan teknikler ayrıca cinsiyet farklılığına göre yeniden uygulanarak analiz edilmiştir. Analizler sonucunda obsesif kompulsif belirtiler ile bağlanma örüntüleri arasında istatistiksel olarak anlamlı sonuçlar bulunmuştur.
Kendini ayarlama becerilerini algılamaları farklı öğretmenlerin rehberlik anlayışlarının bazı değişkenler açısından incelenmesi

Bu araştırmada kendini ayarlama becerilerini algılamaları farklı öğretmenlerin rehberlik anlayışları arasında cinsiyet, yaş, mezun oldukları okul süresi, öğretmenlik mesleğindeki kıdemleri, medeni durumları ve bulundukları öğretim kademesine göre fark olup olmadığı incelenmiştir. Araştırmanın örneklemini, 1998- 1999 öğretim yılında Ankara ili Yenimahalle ilçesinde bulunan 44 ilköğretim okulunda görev yapan 266 kadın, 123 erkek olmak üzere toplam 389 öğretmen oluşturmaktadır. Araştırmada öğretmenlerin rehberlik anlayışları, Kepçeoğlu (1974) tarafından geliştirilen, Kaya (1994) tarafından üzerinde yeniden çalışılan ve araştırmacı tarafından yeniden geçerlik ve güvenirlik çalışması yapılan Rehberlik Anlayışı Envanteri, kendini ayarlama becerileri ise Bacanlı (1990) tarafından Türkçe'ye uyarlanan Kendini Ayarlama Ölçeği ile ölçülmüştür. Rehberlik Anlayışı Envanterinin geçerlik ve güvenirlik çalışması araştırmacı tarafından yeniden yapılmıştır. Bağımsız değişkenlerle ilgili bilgi toplamak için Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Verilerin analizinde varyans analizi uygulanmıştır. Temel etki değişkeninin anlamlı olduğu durumlarda farkın nereden kaynaklandığını anlamak için ortalamalara bakılmıştır. Araştırmada hata payı 0.05 olarak alınmış ancak önemlilik düzeyinin daha yüksek çıkması halinde hata payı ayrıca belirtilmiştir. Araştırmadan elde edilen bulgular kısaca şöyle özetlenebilir: 1. Kendini ayarlama becerilerini algılamaları farklı öğretmenlerin araştırmanın diğer bağımsız değişkenleri olan cinsiyetlerine, yaşlarına, öğretmenlik mesleğindeki kıdemlerine, mezun oldukları okul süresine, medeni durumlarına ve bulundukları öğretim kademelerine bağlı olarak rehberlik anlayışları arasındaki etkileşimlere bakıldığında bu değişkenlerin rehberlik anlayışıyla ortak etkileşimleri anlamlı bulunmamıştır. 2. Araştırmanın bağımsız değişkenleri olan öğretmenlerin cinsiyetlerinin, yaşlarının, öğretmenlik mesleğindeki kıdemlerinin, mezun oldukları okul sürelerinin, medeni durumlarının ve bulundukları öğretim kademelerinin rehberlik anlayışları üzerindeki temel etkisi anlamlı bulunmamıştır. 3. Araştırmadan elde edilen diğer bir bulgu ise kendini ayarlama becerilerini yüksek olarak algılayan öğretmenlerin kendini ayarlama becerilerini düşük olarak algılayanlara göre rehberlik anlayışları yüksek bulunmuştur. Bulguların değerlendirilmesinde araştırma sonucunda elde edilen sonuçlara göre yorumlar yapılmış, alanda çalışanlara ve benzer konuda araştırma yapmayı düşünenlere çeşitli önerilerde bulunulmuştur.
Sosyal mesafenin niyetlilik algısı ve ahlaki duygulardaki değişimlere etkisi

Klasik atıf teorilerinin öne sürdüğü üzere niyetlilik atıfları faillerin kim olduğuna göre değişiklik gösterebilmektedir. Yapılan birçok araştırma kişilerin kendilerine ve iç grup üyelerine, ihlaller karşısında daha az niyetlilik atfettiklerini göstermiştir. Sonrasında geliştirilen Kurgu Düzeyi Kuramı (Eyal, Liberman ve Trope, 2008) atıflara zihinsel kurgu düzeyleri olarak bakmış ve bu kurgu düzeylerinin psikolojik, zamansal veya sosyal mesafelerden etkilendiğini öne sürmüştür. Bu durumun aynı zamanda ahlaki karar alma süreçlerinde de etkisi olduğu düşünülmüştür. Algılanan niyetlilik kavramının ahlaki karar alma süreçlerindeki önemi aşikardır. Atıf yanlılıklarının da gösterdiği üzere algılanan niyetlilik kavramının içerikten etkilenip etkilenmediği ahlak psikolojisi çerçevesinde göz ardı edilmiştir. Shweder, Much, Mahapatra ve Park'ın (1997) öne sürdüğü üzere ahlaki kararlarımız da kültüre ve içeriğe bağlıdır. Ahlaki kararlar da kültürler ve bireyler arası değişiklik gösterebilir. Dahası, Rozin, Lowery, Imada ve Haidt'in (1999) öne sürdüğü üzere bu farklı içerik ihlallerine karşı hissedilecek olan duygular dahi farklılık gösterebilmektedir. Bu çalışma atıf yanlılıklarını ve Shweder ve diğerlerinin üç etik kodunu birleştirerek algılanan niyetliliğin sosyal mesafeden etkilenip etkilenmediğini araştırmıştır. Aynı zamanda, ahlaki duygular ve farklı ahlak içerikleri arasındaki bağlantı ve sosyal mesafenin bu bağlantıdaki etkisi de incelenmiştir. Bu amaçla, deneysel bir desen oluşturulmuş, sosyal mesafenin ve ahlaki içeriklerin manipülasyonu yolu ile algılanan niyetlilik ve ahlaki duygulardaki değişiklik analiz edilmiştir. Beklenildiği üzere, atıf yanlılığı Otonomi ve Topluluk etik kodunda gözlenirken, Kutsallık etik kodunda ortadan kaybolmuştur. Aynı zamanda, ahlaki duygular bakımından da Otonomi-Kızgınlık, Kutsallık-Tiksinme arasında bağlantı bulgulanırken Topluluk- Aşağı görme ilişkisine erişilememiştir. Ahlaki duygular ve etik kodları arasındaki bağlantıda sosyal mesafenin rolüne bakıldığında yakın sosyal mesafe durumunda Kutsallık-Tiksinme ilişkisi de bozulmuştur. Bulgular ve olası açıklamaları kuramsal çerçevede tartışılmıştır.
The effect of personality traits extroversion/introversion on verbal and interactive behaviors of learners

Bu çalışmada içe dönük ve dışa dönük kişilik yapılarının öğrencilerin dilsel eğilimleri ve iletişimsel etkileşimleri üzerindeki etkisini görmek amaçlanmıştır. Buna ek olarak, öğrencilerin kişiliklerinin iletişimsel davranışlarına olan etkisini nasıl algıladıkları ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Bu çalışma Ankara Üniversitesi, Yabancı Diller Okulu'nda on dokuz katılımcı ile yürütülmüştür. Gerekli data üç aşamada toplanmıştır. Birinci aşamada, öğrencilere kişilik yapılarının belirlenebilmesi için bir kişilik testi verilmiştir. Test sonuçları elde edildikten sonra çalışmanın geri kalanına dahil edilmek için dört dışa dönük ve dört içe dönük öğrenci seçilmiştir. kinci aşamada, öğrenciler bir dizi konuşma aktivitelerinde yer almışlar ve konuşmaları kaydedilmiştir. Son olarak, öğrencilerin kişilik yapılarıyla dilsel eğilimleri arasındaki bağlantıyı algılama şekilleri hakkında bilgi edinmek için bu sekiz öğrenciyle mülakatlar düzenlenmiştir. Konuşmalardan toplanan veriler yazıya dökülmüş ve önceden belirlenmiş iletişimsel etkileşim ve dilsel üretim adlı kategorilere göre analiz edilmiştir. Çalışma sonuçlarına göre dışa dönük ve içe dönük öğrenciler iletişimsel etkileşimleri ve yabancı dil kullanımları konusunda farklılık göstermişlerdir. letişimsel etkileşim göz önüne alındığında, içe dönük öğrencilerin daha çok soru sorma eğiliminde oldukları bulunmuşken, dışa dönük öğrencilerin daha çok konuşma başlatma, konuşmalara yeni alt konular katma ve daha önceden üzerine konuşulmuş konuları tekrarlama eğilimi içinde oldukları ortaya çıkarılmıştır. Dilsel üretim göz önüne alındığında ise, dışa dönük öğrencilerin içedönükolanlara nazaran daha uzun cümleler kurdukları, daha fazla duraksadıkları ve kendilerine aithataları düzeltme eğilimi içinde oldukları belirlenmiştir. kinci araştırma sorusu hakkında sonuçlar öğrencilerin kişilik yapılarının dil davranışları üzerindeki etkisinin farkında oldukları bulunmuştur.
Vocal synchrony as a coregulation indicator of attachment bonds

Bu tezin amacı çiftler arası diyalogdaki ses ipuçlarını kullanılarak yetişkinlikteki eşdüzenleme kavramını incelenmektir. Bununla birlikte, çiftler arası vokal koordinasyonu etkileyebilecek olası bireysel farklılıklar ve ilişki temelli farklılıklar da incelenmiştir. Birinci çalışmaya Cornell Üniversitesi'nde lisans eğitimlerine devam etmekte olan 24 heteroseksüel çift katılmıştır (Myaş = 21 .25; SS = 1 .03). Katılımcılar çalışma oturumlarında Rorschach mürekkep lekesi testindeki kartlar hakkında hem romantik partnerleri ile hem de yabancı bir partner ile dengelenmiş sırada konuşmuşlardır. Konuşmalar kaydedilmiş, vokal özellikler kaydedilmiştir. Temel frekans değerleri ile yapılan Grangernedensellik analizleri romantik partner diyaloglarında vokal özelliklerin birbirini karşılıklı etkilediği, yabancı partner konuşmalarında ise sadece kadınların erkekleri etkilediğini göstermiştir. İki düzeyli Hiyerarşik Doğrusal Modelleme analizleri ise bağlanma temelli kaygı ve ilişki doyumunun vocal senkroniyi etkilediğini göstermiştir. Bağlanma kaygısı konuşmadaki senkroni ile olumsuz yönde, ilişki doyumu ile ise olumlu yönde ilişkili bulunmuştur. İkinci çalışmada romantik partner diyaloglarındaki tonlamanın ayırt edilebilirliğini sınamıştır. Çalışmaya katılan 156 katılımcıya (Myaş= 34 .75yıl, SS=13.06) bir dakikalık sözel içeriği arındırılmış, sadece tonlamanın olduğu ses dosyaları dinletilmiş ve dinledikleri kesitin romantik çiftlere mi yoksa yabancı çiftlere mi ait olduğu sorulmuştur. Sinyal tanıma kuramı analizlerine göre, romantik partner tonlamasının şans olasığı (%50) üzerinde bir değerle diğer diyalog tonlamalarından ayrılabildiği bulunmuştur. Bulgular, eşdüzenlemenin vokal düzeyde de gözlenebileceğine işaret etmektedir. Bununla birlikte eşdüzenleme sürecinin bağlanma kaygısı ve ilişki doyumundan etkilendiği gözlenmiştir. Bulguların yetişkinlikte bağlanmanın oluşumuna ve davranışsal taklit yazınına ilişkin doğurguları tartışılmıştır.
Narratives of focal brain injured individuals

Fokal beyin yer alanmasının anlatı becerilerine olumsuz etkisi vardır. Bu çalışmada beyninin tek yarımküresinde fokal hasar olan hastalar ile sağlıklı katılımcıların anlatı becerileri, karmaşık hikaye anlatabilme ve bu hikayelere yorum katabilme yetenekleri esas alınarak incelenmiştir. Sol yarımküresinde hasar olan hastaların hikayelerinin, daha az hikaye bileşenini anlatımlarına katmaları sonucunda, sağlıklı kontrol grubuna göre basitleştiği bulunmuştur. Ayrıca, bu hastaların hikaye anlatımlarında ana temayı sürdürmekte sorun yaşadıkları gözlenmiş, anlattıkları hikayeye yorum katabilme becerilerinin sağlıklı kontrollere göre zayıfladığı bulunmuştur. Sağ yarımküresinde hasar olan hastalar grup olarak incelendiklerinde bu iki dil becerisini de korudukları görünmüştür. Ancak, sağ yarımkürede dorsolateral prefrontal kortex dahil olmak üzere frontal lob, anterior ve superior temporal girus, medial temporal girus, ve supramarginal girus gibi çeşitli bölgelerde görülen hasarların hikaye anlatımındaki sorunlarla ilişkili olduğu bulunmuştur. Bu bulgular, sol yarımküre sağlığının karmaşık ve yorum katılarak zenginleştirilmiş hikayelerin anlatımında gerekli olduğunu; sağ frontotemporal bölge ve sol frontal bölge ile sol insula hasarının ise karmaşık hikaye anlatımı ile ilişkili olduğunu göstermiştir.
The spatial extent of size adaptation effect in peripheral vision

Belirli bir nesne boyutuna uzun süre maruz kalmanın, sonraki boyut algısını adaptör boyutundan daha farklı görünecek şekilde değiştirdiği gösterilmiştir (Pooresmaeili, Arrighi, Biagi, & Morrone, 2013). Ancak, görsel alanın ne kadarının belirli bir konumdaki boyut adaptasyonundan etkilendiği yanıtsız kalmıştır. Burada, adaptasyon etkisinin mekansal kapsamını araştırmak için, adapte edilmiş ve edilmemiş çeşitli konumlarda boyut algısını test ettik. İlk psikofizik deneyinde, orta büyüklükte bir adaptör uyaranı gösterdik ve adaptörün sonraki boyut algısı üzerindeki etkisini 5 konumda test ettik. Sonuçlar, adapte edilmemiş konumlardaki boyut algısının, adapte edilmiş konumdaki etki kadar büyük olmasa da adaptör tarafından etkilendiğini göstermiştir. İkinci deneyde, boyut art-etkisini 15 farklı yerde test ettik ve görsel alandaki algılanan boyut bozulmalarını haritalandırdık. Son olarak, üçüncü deneyde, boyut adaptasyonunun etkisini halka şeklindeki uyaranlarla test ettik ve tıpkı ikinci deneyde olduğu gibi oldukça büyük bir etki bulduk. Bu bulgular genel olarak boyut adaptasyonunun sadece lokal bir etkiye sahip olmadığını ve adaptasyon sonrası boyut algısının bütün görsel alanda bozulduğunu işaret etmektedir.