turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Psikolojik danışman adaylarının özyeterlikleri ile kültüre duyarlılıkları, cinsiyet rolleri ve bilinçli farkındalıkları arasındaki ilişkilerin incelenmesi

Bu çalışmada, psikolojik danışman adaylarının psikolojik danışma özyeterlikleri ile kültüre duyarlı psikolojik danışma yeterlikleri, cinsiyet rolleri ve bilinçli farkındalıkları arasındaki ilişkilerin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu 2015- 2016 Eğitim-Öğretim Yılında Türkiye'de 14 devlet üniversitesinde Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik örgün Lisans programlarının son sınıflarında öğrenim gören 431 üniversite öğrencisi oluşturmaktadır. Araştırmanın verileri Psikolojik Danışma Özyeterlik Ölçeği, Kültüre Duyarlılık Algıları Ölçeği, Toplumsal Cinsiyet Rolleri Tutum Ölçeği, Bilinçli Farkındalık Ölçeği ve Kişisel Bilgi Formu ile toplanmıştır. Araştırmanın değişkenleri arasındaki ilişkiler yapısall eşitlik modeliyle analiz edilmiştir. Araştırmanın bulgularına göre, psikolojik danışman adaylarının psikolojik danışma özyeterlikleri psikolojik danışma uygulaması öncesi aldıkları mesleki derslere ve psikolojik danışma uygulamalarına ilişkin değerlendirmelerine göre farklılaşmaktadır. Kültüre duyarlı psikolojik danışma dersi almış olanların psikolojik danışma özyeterlikleri, dersi almayanlarınkinden anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur. Yapısal eşitlik modeli bulguları psikolojik danışman adaylarının cinsiyet rolleri ve bilinçli farkındalığının psikolojik danışma özyeterliğini yordamasında kültüre duyarlı psikolojik danışma yeterliğinin kısmi aracılık rolüne sahip olduğunu yansıtmıştır. Psikolojik danışman adaylarının cinsiyet rolleri ve bilinçli farkındalıklarının kültüre duyarlı psikolojik danışma yeterlikleri aracılığıyla psikolojik danışma özyeterliğini yordamasındaki dolaylı etkilerin anlamlı olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
İNTERNET OYUN OYNAMA BOZUKLUĞU-10 ÖLÇEĞİ: TÜRK TOPLUMUNDA GÜVENİRLİK VE GEÇERLİK ÇALIŞMASI

Bu çalışmanın amacı, üniversite öğrencilerinde İnternet Oyun Oynama Bozukluğu Ölçeği (İOBÖ-10)'nin Türk toplumunda geçerlilik ve güvenilirliğini araştırmaktır. Çalışmanın evrenini Haliç Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Psikoloji Bölümü 3 ve 4. Sınıf öğrencileri oluşturdu. Çalışmanın örneklemini evreni belli örneklem hesabına göre, 148 öğrenci oluşturdu. Her bir katılımcıya sosyodemografik veri formu ile beraber Young İnternet Bağımlılığı Ölçeği ile İnternet Oyun Oynama Bozukluğu Ölçeği (İOBÖ-10)'ni doldurdu. Her bir katılımcı aynı form ve ölçekleri test-tekrar test standartlarını sağlayacak şekilde 1 ay sonra yeniden doldurdu. Çalışmamızın bulgularına göre, İOBÖ- 10 iç tutarlılık katsayısı 0.89 saptandı. Faktör analizi sonuçlarına göre, ölçeğin tek boyutlu geçerliliği elde edildi. Sonuç olarak İOBÖ-10'un toplumumuzda internet oyun bağımlılığını değerlendirmek için geçerli ve güvenli bir ölçek olduğu söylenebilir.
The relationship between parental mealtime behavior and child eating behavior

Çocuklarda yeme sorunlarının oldukça yaygın olduğu görülmektedir. Çocukların yeme davranışlarının gelişiminde aile yemek zamanının ve ebeveyn modellemesinin rolünü ortaya çıkarmak amacıyla çalışmalar yapılmıştır. Çoğunlukla, anne-baba yemek zamanı davranışlarının, yeme sorunu olan ve yeme sorunu olmayan çocuklar arasında ayrım yapmak için kullanılabileceği önerilmiştir. Ayrıca, yemek zamanı, aile birliği ve etkileşiminde önemli bir rol oynamaktadır. Dolayısıyla, yemek zamanı etkileşim tarzlarını dikkate almak ve bunların çocukların olumlu veya olumsuz yeme davranışları ile ilgili olup olmadığını belirlemek önemlidir. Besleme pratiği, ebeveynlerin yemek sırasında kullandıkları bazı davranışlara verilen genel bir isimdir. Literatürde, ebeveynlerin besleme uygulamalarının genellikle anne-baba tutumları ile ilişkili olduğu bulunmuştur (Hughes, Power, Fisher, Mueller ve Nicklas, 2005). Anne-baba tutumları ile çocukların Vücut Kitle İndeksi, meyve ve sebze tüketimi ve daha sağlıklı beslenmeleri arasında önemli bir bağlantı olduğu ileri sürülmüştür (Kremers, Brug, de Vries ve Engels, 2003; Rhee, Lumeng, Appugliese, Kaciroti ve Bradley, 2006; Schmitz et al., 2002). Bu nedenle, ebeveynlerin anne-baba tutumlarına bağlı olarak çocuklarını beslerken kullandıkları yöntemlerin, çocuklarının kendi yeme davranışlarını nasıl şekillendireceği üzerinde derin bir etkisi olacaktır. Buna bağlı olarak, anne-baba tutumları, beslenme ortamı ve çocukların ağırlığı arasındaki ilişkinin incelenmesi önerilmiştir. (Shloim, 2015)Bu çalışmanın amacı, İzmir'deki okul öncesi dönem çocuklarında ebeveynlerin yemek zamanı davranışları, anne-baba tutumları ve çocuklarda yeme davranışı arasındaki ilişkileri incelemektir. Aile birliği ve aile hakkında bir dizi demografik bilgi de dikkate alınacaktır. 102 çocuğun anne ve babalarının (54'ü erkek, 48'i kız çocuk olan ve ortalama yaşın 5,16 olduğu katılımıyla anne-baba tutumunu, ebeveyn yemek zamanı davranışını, çocuğun yeme davranışını ve aile uyumunu değerlendiren bir dizi özbildirim anketi yapılmıştır. Ebeveyn yemek zamanı davranış ölçeğinin günlük meyve-sebze tüketimi ile atıştırma modeli alt boyutlarında anne ve babaların aldıkları puanlar arasında anlamlı bir fark olduğunu ortaya çıkarmıştır. Bunun yanında, kilolu ve obez çocukların ölçeğinden aldıkları puanlar ile demokratik ebeveyn tutumu arasında negatif; demokratik ebeveyn tutumu ile EYZD ölçeğinin atıştırma miktarları, olumlu ikna ve atıştırma modeli alt boyutlarından aldıkları puanlar arasında pozitif bir ilişki bulunmuştur. Son olarak, EYZD ölçeğinin olumlu ikna alt boyutu puanları ile çocuklarda yeme davranış ölçeği alt boyutu arasında negatif; sağlıklı aile işleyişi puanları ile ÇYD ölçeği duygusal aşırı yeme alt boyutu puanları arasında negatif bir ilişkiye rastlanmıştır.
Sağır yetişkinlerin kimlik inşaları

Bu çalışmada, işitme engelli ebeveynlerin gündelik yaşam deneyimlerinin ve işiten çocukları CODA'lar bağlamında işiten toplum ve işiten bireyler ile ilişkilerinde yaşantıladıkları iletişim deneyimlerinin kimlik inşaları üzerindeki etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla 3 kadın, 4 erkek olmak üzere toplam 7 işitme engelli ebeveyn ile yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Görüşmeler sonucu elde edilen verilerin analizi ve yorumlanmasında fenomenolojik analiz yöntemi kullanılmıştır. Analiz sonucunda araştırma bulguları, 'Engellikten Ayrıştırılan Sağır Kimliği ve Özgün Toplumu' üst başlığında, 'Kimlik Özdeşimleri: İç-Grup ve Dış-Grup Ayrımları', 'Bir Sosyal Grup Olarak Sağır Toplumu', 'Ortak Kimlik Deneyimini Pekiştiren Sosyal Kurumlar: Dernek ve Lokaller', 'Toplumsal Sorunlar: Devletin Uygulamaları Bağlamında İktidar ve Kimlik Politikaları' ve 'Eğitim Sorunları: Sağır ve İşitme Engelli Okulları' temaları ile alt kategorilerinde toplanmıştır. Araştırma sonucunda, katılımcıların kendi kimlik kategorizasyonlarında engellikten ayrışan bir sosyal kimlik olarak sağır kimliğini benimsedikleri saptanmıştır. Sağır toplum ve sosyal kimliğinin temel belirleyici değişkeninin, işaret dili değişkeni olduğu tespit edilmiştir. Bu tarz bir kimlik tanımlamasının temelinde dış-gruptan maruz kalınan önyargı ve ayrımcı tutumların, iç-grup olarak sağır toplumuna atfedilen özelliklerin daha fazla benimsenmesine neden olduğu çıkarımına ulaşılmıştır. Katılımcılar tarafından toplumsal alanda da özgün eğitim kurumları ile dernek ve lokallerin sağır toplumunun sosyal kurumları olarak kimlik özdeşimlerini pekiştirdiği ifade edilmiştir. Son olarak katılımcılar, özellikle sağır kimliği özelinde geliştirilen devlet politika ve uygulamalarının yetersiz olduğunu ifade etmiştir. Sağır kimliği çerçevesinde elde edilen tematik içerikler, ötekileştirilme, damgalanma, ayrımcılığa maruz kalma kavramları ile engellilik ve beden bağlamında iktidar kuruluşu çerçevesinde tartışılmıştır.
Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan çocukların ebeveynlerinde mükemmeliyetçilik ve dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu düzeyleri

Bu araştırma ile 6-14 yaş arasındaki dikkat eksiliği ve hiperaktivite bozukluğu tanısı almış ve almamış çocukların ebeveynlerinin mükemmeliyetçilik ve dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu tanısı açısından karşılaştırılması amaçlanmıştır. Araştırmaya 2018- 2019 yılında Kocaeli ili örgün eğitim kurumlarında okuyan 6 ve 14 yaş arasındaki çocukların ebeveynlerinden deney grubu için 103, kontrol grubu için 53 anne ve baba katılmıştır. Araştırma gönüllülük esasına göre yapılmıştır. Araştırma verilerinin toplanmasında 'Kişisel Bilgi Formu', 'Erişkin Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu Kendi Bildirim Ölçeği ' ve 'Çok Boyutlu Mükemmelliyetçilik Ölçeği' kullanılmıştır. Verilen isatistiki analizinde Statistical Package for Social Siences 24.00 programı kullanılmıştır. Verilerin analizinde betimsel istatistikler için sayı, ortalama, yüzde, standart sapma kullanılmıştır. Niceliksel verilerin karşılaştırılmasında iki grup ortalamaları karşılaştırılırken indipendent sample t testi, üç veya daha fazla grup karşılaştırmalarında ise tek yönlü varyans analizi testi kullanılmıştır. Tek yönlü varyans analizinin anlamlılığını bulmak için Tukey Post Hoch testinden faydalanılmıştır. Bununla birlikte araştırmanın bağımlı ve bağımsız değişkenleri arasındaki ilişkiyi korelasyon, etki ise regresyon analizi ile test edilmiştir. Araştırmanın bulgularına göre; 6-14 yaş çocuklarda dikkat eksikliği ve hiperaktivide bozukluğu tanısı erkek çocuklarda kız çocuklara göre büyük oranda fazla bulunmuştur. Mükemmeliyetçilik düzeyleri açısından deney ve kontrol grubu ebeveynleri arasında faktör ortalamaları toplam puanları arasında farklar bulunmamıştır. DEHB düzeyleri açısından deney ve kontrol grubu ebeveynlerikontrol grubu ortalamaları toplam puanının, deney grubu ortalamaları toplam puanından yüksek düzeyde fark gösterdiği bulunmuştur. Deney ve kontrol anne ile deney grubu babaların kişisel değişkenleri arasında anlamlı farklar bulunmuştur. Deney ve kontrol grubu anne ve babaların mükemmellik ölçeği ve DEHB ölçeği faktörleri puan ortalamaları arasında pozitif yönlü anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Deney grubu ebeveynlerde DEHB düzeyi artıkça çok boyutlu algı düzeyi artmaktadır. Kontrol grubu ebeveynlerinDEHB ile mükemmeliyetçilik algısı üzerinde anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Kontrol grubu annelerdeDEHB düzeyi arttıkça çok boyutlu mükemmeliyetçilik algı düzeyi azalmakta, kontrol grubu babalardaDEHB düzeyi arttıkça çok boyutlu mükemmeliyetçilik algı düzeyi artmaktadır. Bunun birlikte bulgular daha önceki literatür çalışmaları ile tartışılmış ve yapılacak yeni çalışmalara fayda olacağına inanılan öneriler geliştirilmiştir.
Grupla psikolojik danışmanın suçlu gençlerin kendine saygı düzeylerine etkisi

Bu araştırmanın amacı, etkileşim grubu deneyiminin suç işlemiş gençlerin kendine saygı düzeylerine etkisini ortaya koymaktır. Bu amaç doğrultusunda 'Etkileşim grubuna katılan ve katılmayan deneklerin KSÖ'inden aldıkları puanlar arasında işlem öncesi ve işlem sonrası fark olmayacaktır' denencesi test edilmiştir. Deneysel bir çalışma olarak düzenlenen bu araştırmada, ilk olarak Kendine Saygı Ölçeği, Ankara Kalaba İslahevinde bulunan 130 hükümlü gence uygulanmış ve kendine saygısı düşük olanlar belirlenmiştir. Daha sonra araştırmanın, ölçütlerine uygun olan 24 hükümlü genç eşleştirilerek deney ve kontrol grubuna atanmıştır. Denek kaybı sonucunda araştırma, deney grubunda on denek ve kontrol grubunda on denek olmak üzere toplam yirmi denekle tamamlanmıştır. Deney grubundaki deneklerle, haftada bir gün, 90 dakika olmak üzere 12 hafta süreyle etkileşim grubu yapılmıştır. Kontrol grubundaki deneklere ise hiçbir işlem uygulanmamıştır. Kendine Saygı Ölçeği, uygulamanın sonunda, deney ve kontrol grubundaki deneklere bir kez daha verilmiştir. Son-testlerin uygulanmasından sonra kontrol grubundaki deneklere kısa süreli bir eğitim programı yapılmıştır. Araştırmanın verileri, tekrarlanmış ölçümlere uygun iki yönlü varyans analizi yöntemiyle (Split plot tekniğine uygun, 2X2 faktörlü varyans analizi) test edilmiştir. Verilerin çözümlenmesinde. 05 anlamlılık düzeyi benimsenmiştir. Araştırmanın bulguları, grup ana etkisinin ve ölçümler arası etkinin anlamlı olmadığını ancak, ortak etkinin anlamlı olduğunu göstermektedir. Grup ölçüm ortak etkisinin anlamlı olması, araştırmanın denencesini desteklememektedir. Başka bir deyişle, deney grubunun KSÖ ortalama puanları kontrol grubunun puanlarına göre ön testen son teste anlamlı bir farklılık göstermektedir. Bu bulgu, etkileşim grubu yaşantısının, deney grubunun kendine saygı düzeyini olumlu yönde etkilediği anlamına gelmektedir. 95
Üniversite öğrencilerinin cinsel yolla bulaşan hastalıklarla ilgili bilgi düzeyleri ve cinsel mitlere olan inanışı arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, üniversite öğrencilerinin cinsel yolla bulaşan hastalıklarla ilgili bilgi düzeylerini ölçmek ve cinsel mitlere olan inanışlarıyla arasındaki ilişkiyi araştırmak. Bu amaçla 200 üniversite öğrencisine 'Demografik bilgi formu' , Cinsel yolla bulaşan hastalıklar ilgili bilgiyi ölçmek için 'Cinsel yolla bulaşan hastalıklar bilgi ölçeği' ve cinsel mitlere olan inançlarını ölçmek için 'Cinsel mitler ölçeği' kullanılmıştır. Araştırmaya katılan 200 kişinin sosyodemografik bilgilerine dair tanımlayıcı veriler ile başlamaktadır. Ardından katılımcıların ölçeklerden aldıkları toplam puanlara ilişkin sonuçlar verilmiştir. Son olarak ise ölçeklere ait korelasyon sonuçları ile ölçeklerin demografik değişkenleri ile olan ilişkisine yönelik independent t-test sonuçları ve tek yönlü varyans analizi ANOVA sonuçları verilmiştir. Demografik değişkenler incelendiğinde Cinsel Yolla Bulaşan Hastalıklar ve Cinsel Mitler arasında farklılık ortaya çıkmamıştır. Ancak Cinsel Mitlerin alt ölçeklerinden biri olan 'Cinsel Davranış' ve Cinsel Yolla Bulaşan Hastalıklar arasında farklılaşma saptanmıştır. Cinsel Yolla Bulaşan Hastalıklar Ölçeği puanları incelendiğinde, daha önceden bilgi alan bireylerin almayanlara kıyasla daha yüksek puanlar aldığı belirlenmiştir. Cinsel Yolla Bulaşan Hastalıklar ile ilgili bilgi düzeyleri erkeklerde, kadınlara karşı daha yüksek çıkmıştır. Örneklem grubu incelendiğinde, Cinsel Yolla Bulaşan Hastalıklarla ilgili bilgi düzeyleri ortalama şeklinde olduğudur, cinsel mitlere inanma durumları ise düşük seviyededir.
İlkokul 4. sınıf öğrencilerinin anne babaya güvenli bağlanma ve öz saygı düzeylerinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, orta çocukluk döneminde olan ilkokul 4. sınıf öğrencilerinin anne babaya güvenli bağlanma ile özsaygı düzeylerinin incelenmesidir. Ayrıca çalışmada anne ve babaya güvenli bağlanma ve özsaygı düzeylerinin demografik değişkenlere göre farklılaşıp farklışmadığına bakılmıştır. Çalışma grubunu oluşturan ilkokul 4. sınıf öğrencileri 2018- 2019 eğitim-öğretim yılında Ankara ili Yenimahalle ilçesindeki 5 ilkokuldan seçilmiştir. Araştırmanın örneklemi 253 kız 229 erkek olmak üzere 482 ilkokul 4. sınıf öğrencileri oluşturmaktadır. Araştırmanın verileri demografik bilgileri içeren 'Kişisel Bilgi Formu','Kern's Güvenli Bağlanma Ölçeği', 'Coopersmith Öz Saygı Envanteri' ile toplanmıştır. Analizler için SPSS 22. Paket programından yararlanılmıştır. Analizlerde Pearson Momentler Çarpımı Korelasyon, bağımsız örneklem t testi, tek yönlü varyans analizi ANOVA ve iki ortalama arasındaki farkın anlamlılık testi için TUKEY HSD kullanılmıştır. Araştırma sonucuna göre anneye güvenli bağlanma ile babaya güvenli bağlanma arasında pozitif yönlü yüksek korelasyon bulunmuştur. Anne ve babaya güvenli bağlanma ve özsaygı düzeylerinde cinsiyet, anne babanın medeni durumu açısından anlamlı düzeyde bir farklılık görülmemektedir. Anne ve babaya güvenli bağlanmada; kardeş sayısı, doğum sırası, annenin eğitim düzeyi, annenin ve babanın yaşına göre anlamlı bir farklılık bulunmuştur. Özsaygı düzeyinin demografik değişkenlerden; kardeş sayısı, anne ve babanın eğitim düzeyi, annenin yaşı açısından anlamlı düzeyde farklılaştığı görülmektedir. Özsaygı ile anne babaya güvenli bağlanma arasında pozitif yönde çok zayıf bir korelasyon görülmektedir.
Üniversite öğrencilerinde çocukluk çağı travmalarının psikolojik semptomlar ile ilişkisinde üstbilişsel faktörlerin aracı rolünün incelenmesi

Bu araştırmanın temel amacı, üniversite öğrencilerinde duygusal istismar, fiziksel istismar, cinsel istismar, fiziksel ihmal ve duygusal ihmali içeren çocukluk çağı travmaları ile depresyon, durumluk kaygı, sürekli kaygı ve olumsuz duygulanım arasındaki ilişkide üstbilişsel faktörlerin aracı rolünü incelemektir. Bu amaçla, araştırmaya katılan 473 üniversite öğrencisine Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği, Üstbilişler Ölçeği- 30 (ÜBÖ-30), Ruminasyona İlişkin Olumlu İnanışlar Ölçeği, Ruminasyona İlişkin Olumsuz İnanışlar Ölçeği, Beck Depresyon Envanteri, Durumluk-Sürekli Kaygı Envanteri ve Pozitif ve Negatif Duygu Ölçeği uygulanmıştır. Analiz sonuçları çocukluk çağı travmaları, üstbilişsel faktörler, depresif semptomlar, kaygı semptomları ve olumsuz duygulanım arasında pozitif yönde anlamlı ilişkiler olduğunu göstermektedir. Araştırmanın temel hipotezinde önerilen aracılık ilişkisi test edildiğinde, üstbilişsel faktörlerden en az birinin her bir tür travma ve bu araştırma dahilinde incelenen psikolojik semptomlar ilişkisinde bireysel bir aracı role sahip olduğu gözlenmiştir. Çocukluk çağı travmaları ve depresyon arasındaki ilişkide üstbilişsel faktörlerin etkisine bakıldığında, ruminasyona ilişkin olumsuz inanışların tüm travma türleri ile depresyon ilişkisinde cinsel istismar için tam, diğer travma türleri için kısmi aracı role sahip olduğu belirlenmiştir. Bunun yanında, endişeye ilişkin olumsuz inançlar alt boyutunun, duygusal istismar ve duygusal ihmal yaşantıları ile hem durumluk hem sürekli kaygı semptomları ilişkisinde kısmi; fiziksel istismar, cinsel istismar ve fiziksel ihmal ile sürekli kaygı ilişkisinde ise tam aracı role sahip olduğu belirlenmiştir. Olumsuz duygulanım üzerinden yürütülen analizlere bakıldığında ise endişeye ilişkin olumsuz inançların cinsel istismar analizlerinde tam, diğer tür travmalarda kısmi aracılık olacak şekilde tüm travma türleri ile olumsuz duygulanım ilişkisinde aracı role sahip olduğu; bilişsel güvensizliğin ise cinsel istismar dışındaki tüm travma türleri ile olumsuz duygulanım ilişkisinde kısmi aracı role sahip olduğu saptanmıştır. Özetle, bu bulgular üstbilişsel faktörlerin çocukluk çağı travmaları ve kaygı, depresyon ve olumsuz duygulanımı içeren psikolojik semptomlar arasındaki ilişkide aracı role sahip olduğunu ve çocukluk çağı travmalarının uyum bozucu üstbilişlere zemin hazırlayan bir faktör olabileceğini göstermektedir. Araştırma sonucunda elde edilen bulgular, ilgili literatür ışığında tartışılmıştır.
İlahiyat fakültesi öğrencilerinde kadın algısı

Endüstri devriminin getirmiş olduğu kadın ve din kimliklerinin yeniden tartışılmaya açılmasıyla birlikte günümüzde zaman zaman din-kadın konuları tartışılmaktadır. Bu araştırma, özellikle din-kadın tartışmalarının noktasındaki kurumların başında gelen ve din öğretiminin verildiği İlahiyat Fakültesinde öğrenim gören öğrencilerin kadın algısını ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Araştırmanın evrenini İlahiyat Fakültesi öğrencileri oluştururken örneklemini Bingöl Üniversitesi İlahiyat Fakültesi ve Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesinde öğrenim görmekte olan 735 öğrenci oluşturmaktadır. Veri toplama aracı olarak, Gülmez vd., tarafından geliştirilen 'Üniversite Öğrencilerinde Kadın Algısı Ölçeği' kullanılırken, uygulama 2018- 2019 güz dönemi sonunda yapılmıştır. Bingöl Üniversitesi İlahiyat Fakültesi ve Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'nde öğrenim görmekte olan öğrencilerin kadın algı düzeyleri tespit edilmiş ve algı düzeyleri cinsiyet, okul, sınıf, kardeş sayısı, yerleşim yeri, ailenin aylık gelir düzeyi ve kadınla ilgili herhangi bir STK'ya üye olup olmadığına göre anlamlı bir farklılık gösterip göstermediği araştırılmıştır. Verilerin analizinde t-testi ve varyans analizi kullanılmıştır. Analiz sonuçlarına göre öğrencilerin kadın algısı ortalama puanı ile cinsiyet, okul, kardeş sayısı ve ailenin aylık gelir düzeyi değişkenleri arasında anlamlı bir farklılık saptanmıştır. Ölçek dışında dini algıya yönelik hazırlamış olduğumuz sorularda ise, cinsiyet ve okul değişkenine göre kay-kare analizi yapılmıştır.
Aile yaşam döngüsü içerisinde evlilik doyumunun incelenmesi: İstanbul örneği

Aile zaman içinde değişen ve gelişen dinamik bir yapıdan oluşmaktadır. Aile yaşam döngüsü denilen bu gelişim süreçlerinde aile üyelerinin gerçekleştirmesi gereken belirli yaşam olayları ve gelişim görevleri yer almaktadır. Aile üyelerinin bu yaşam olaylarına ve gelişim görevlerine uyum sağlamaları beklenmektedir. Ancak bazı durumlarda aile yaşam döngüsü evrelerindeki yaşam olayları bireylerin evliliklerinde stres ve kriz yaratan bir duruma neden olabilmektedir. Bu faktörler bireylerin evlilikten beklentilerinin karşılanmamasına neden olabileceği gibi bireylerin evlilik ilişkisinden aldıkları doyumu da etkilemektedir. Bu bağlamda aile yaşam döngüsü evrelerinde evlilik doyumunun incelendiği bu çalışmada, aynı zamanda evlilik doyumunun demografik değişkenlere göre nasıl farklılaştığı da incelenmiştir. Araştırmada ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmaya İstanbul Avrupa yakasında yaşayan 18 yaş ve daha üstü en az 6 aylık evli bireylerden oluşan 180 kadın ve 150 erkek olmak üzere toplam 330 evli birey katılmıştır. Katılımcıların sosyo-demografik bilgilerini ve aile yaşam döngüsü evrelerini tespit etmek amacıyla Kişisel Bilgi Formu ve evlilik doyumlarını ölçmek için Tezer (1996) tarafından geliştirilmiş Evlilik Yaşam Ölçeği uygulanmıştır. Bu araştırmada verilerin analizi için SPSS 20.0 programı kullanılmıştır. İki grup arasındaki farkı belirlemek için t-testi, İkiden fazla gruplar arası karşılaştırmalarda Tek Yönlü Anova testi ve aile yaşam döngüsü evrelerindeki değişkenleri incelemek için Ki-Kare testi kullanılmıştır. Çoklu karşılaştırmalar için Post Hoc Tukey testi kullanılmıştır. Araştırmada elde edilen bulgulara bakıldığında, evlilik doyumunun aile yaşam döngüsü evreleri içerisinde farklılaştığı, yeni evli çiftlerin evlilik doyumlarının en yüksek düzeyde olduğu, çocuk sahibi olduktan sonra evlilik doyumlarının düşmeye başladığı ve çocukların ergenlik dönemine gelmesiyle birlikte evlilik doyumlarının en alt seviyeye geldiği, çocukların evden ayrılmasıyla birlikte evlilik doyumlarının tekrar arttığı görülmüştür. Aynı zamanda cinsiyet, yaş, eğitim düzeyi, gelir düzeyi, evlilik biçimi, boş zaman değerlendirme etkinlikleri ve bireylerin evlilik hakkındaki düşünce ve algıları ile evlilik doyumu anlamlı düzeyde farklılık gösterdiği; ancak çalışma durumuna göre anlamlı bir farklılık bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Çalışma sonucunda evli bireylerin aile yaşam döngülerinin ayrıntılı incelenmesine ilişkin bulgulara bakıldığında aile yaşam döngüleri ile çalışma durumu, çocuk bakımında yardım alma, boş zamanı değerlendirme ve evlilik hakkındaki düşünceleri arasında anlamlı ilişki olduğu bulgularına ulaşılırken, bireylerin ev işlerinde yardım alma ve yaşlı bakım sorumluluklarının olup olmaması gibi değişkenler arasında anlamlı bir ilişkinin olmadığı görülmüştür. Araştırma kapsamında elde edilen bulgular literatür desteği ile tartışılmış, uygulayıcılar ve araştırmacılar için önerilerde bulunulmuştur.