turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İş tatmininin ve iş stresinin araştırma görevlileri üzerinde incelenmesi: Süleyman Demirel Üniversitesi örneği

Bu çalışmanın amacı, iş tatmini ve iş stresinin, araştırma görevlilerinin demografik özelliklerine göre farklılaşıp farklılaşmadığını; iş tatmini ile iş stresi arasında ilişki olup olmadığını ortaya koymaktır. Bu bağlamda Süleyman Demirel Üniversitesi'nde görev yapmakta olan araştırma görevlileri bu değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Çalışma teori ve uygulama kısmından oluşmaktadır. Teori kısmında literatür taramaları yapılarak, iş tatmini ve iş stresi neden sonuç kapsamında ele alınmış, daha sonra araştırmaya konu olan araştırma görevlilerinin profili, sorunları, iş tatminleri ve iş stresleri ele alınmıştır. Teorik bilgiler doğrultusunda uygulama kısmında Süleyman Demirel Üniversitesi'nde görev yapmakta olan 233 araştırma görevlisine yüz yüze elektronik anket çalışması yapılmıştır. Elde edilen veriler SPSS 20 programına aktarılıp, analiz edilmiştir. Öncelikle faktör analizleri ve güvenilirlik testleri yapılmış, demografik özelliklere göre frekans tabloları oluşturulmuştur. Daha sonra demografik özellikler bakımından oluşturulan gruplar arasında iş tatmini ve iş stresi yönünden farklılık gösteren faktörlerin ortalamalarına bakılmış ve değerlendirmeler yapılmıştır. Son olarak iş tatmini ile iş stresi ilişkisi incelenmiştir. Bunun sonucunda iş tatmininde görev yapılmakta olan fakülteye, eğitim durumuna ve mesleği seçme nedenine göre farklılaşma olduğu, dışsal iş tatmininde fakülteye, eğitim durumuna, yaşa, hizmet yıllarına göre farklılaşma olduğu, içsel iş tatmininde ise fakülteye, eğitim durumuna, mesleği seçme nedenine göre ve ailede akademisyen olup olmadığına göre farklılaşma olduğu saptanmıştır. İş stresinde ise fakülteye, eğitim durumuna ve ailede akademisyen olup olmama durumuna göre farklılık gösterdiği görülmüştür. Son olarak araştırma görevlilerinin orta düzeyde iş tatminsizliği ve iş stresi yaşadığı, iş tatmininin ve boyutlarının, iş stresi ile anlamlı negatif yönlü bir ilişkisi olduğu saptanmıştır.
Interaction of private art venues with surrounding urban areas

Bu tez, çağdaş sanat mekanlarının taşındıkları kentsel bölgelerdeki topluluklar tarafından nasıl algılandıklarını, çevreleriyle kurdukları ilişkileri; bu bölgelerin dönüşümünde oynadıkları rolü inceler. İnceleme, Istanbul'un Tophane bölgesinde 2011 ve 2013 arasında yürütülen alan araştırması üzerine temellendirilmiştir. Tophane bölgesinde yer alan özel mülkiyetli çağdaş sanat galerileri örnek olay incelemesi olarak ele alınmıştır. Ayrıca bu tez, bölgenin tarihini ve günümüz özelliklerini, burada var olan sosyal grupları, derinlemesine ele alarak sanat mekanlarının bu bölgedeki varlığının yarattığı sosyal gerilimler ve hoşnutsuzluk üzerine yoğunlaşır. Amaç bu gerilimlerin nedenlerini derinlemesine kavrayarak hem evrensel 'Dünya Şehri' paradigmasıyla hem de İstanbul'un kendine has bağlamıyla ilişkilendirmektir. Bu çerçevede, sosyal gerilimler hem küreselleşen şehirlerde giderek belirginleşen kozmopolitan-yerel ikiliği içinde hem de, son yıllarda Istanbul'un sosyal yapısı ile ilgili tartışmalarda sıklıkla bahsi geçmişş ve ülkenin siyasi yaşamında önemli yer tutmuş olan laik-İslamcı ikiliği içinde tanımlanır. Bu kimliklerin nasıl kesiştiği ve ayrıştığı; çağdaş sanat mekanlarının bu ikiliklerin neresinde durduğu üzerinde durulan tartışma konusudur. Tophane son yıllarda çok hızlı dönüşüm geçiren bir bölge olmuştur. Özel mülkiyetli sanat galerilerinin bu muhitte konumlanması, bahsi geçen kentsel dönüşüm sürecinin bir parçası olarak yorumlanabilir. Ancak, sanat galerilerinin ya da belirli bir 'sanat zümresinin' herhangi bir bölgeye gelişinin kentsel dönüşümü hızlandıran bir olgu olduğunu varsayan kuramların önerisinin aksine; Tophane, sanat galerilerinin açılmasının dönüşüme karşı hissedilir bir halk tepkisine yol açtığı ve bu kurumların toplumsal öfkenin hedefi haline geldiği özgül bir durumu temsil eder.
Türk idari teşkilatında sosyal sigortalar kurumu ve işlevi

Sosyal Hukuk devleti vatandaşlarının sosyal güvenliğini sağlamakla yükümlü devlet demektir. Anayasa'nın 2. maddesi Türkiye Cumhuriyeti Devletinin bir sosyal hukuk devleti olduğunu 60 maddesi de herkesin sosyal güvenlik hakkına sahip olduğunu, devletin bu hakkın gereklerini yerine getirmek için gerekli tedbirleri alacağını ve gerekli teşkilatı kuracağını belirtir. Devlet Anayasa'nın 60. maddesi gereğince bağımlı çalışanların sosyal güvenliğini sağlamak üzere 1945 tarih ve 4792 sayılı Kanun ile İşçi Sigortaları Kurumunu kurmuştur. Kurumun adı daha sonra 506 sayılı Kanun ile Sosyal Sigortalar Kurumu olarak değiştirilmiştir. Sosyal güvenlik sisteminde yeniden yapılanma çalışmaları çerçevesinde 616 sayılı KHK. ile Kurumda yeni bir yapılanmaya gidilmiş ve Kurumun o zamana kadarki örgütsel yapısı yeniden şekillendirilmiştir. Birinci bölümde sosyal devlet ve sosyal güvenlik kavramlarını tarihsel gelişimleriyle birlikte inceleyip sosyal güvenliği sağlamaya yönelik tekniklere değindikten sonra SSK'nın sosyal sigorta esaslarına göre sosyal güvenlik hizmeti sağlayan bir kamu kurumu olduğu tespit edilmiştir. İkinci bölümde Kurumun hukuki, idari ve mali yapısını yeni düzenlemeler ışığında ele alıp bu düzenlemelerle öngörülen yeni yapılanma modeli, Kurumun Türk idari teşkilatındaki yeri, merkezi idareyle olan ilişkileri ve idari ve mali özerkliği konuları ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise Kurumun amacı ve görevleri incelenmiştir. Bu çerçevede öncelikle Kurumun ilgili sosyal sigorta kanunları kapsamında kalan sigortalılara sağladığı sosyal güvenlik yardımları ve Kurumun diğer işlevleri belirtilmiş sonra da Kurumun işlem ve faaliyetleri ile ilgili olarak yapılan denetim faaliyetleri ve bu denetimleri gerçekleştiren denetim organları incelenmiştir.
Optimal yerel yönetim büyüklüğü çerçevesinde kasaba belediyeleri

19. yy. Avrupa'da yerel yönetimlerin güçlendiği ve geliştiği bir dönem iken Osmanlıda ilk adımların atıldığı bir dönemdir. O yüzyıldan günümüze Avrupa'da yerel yönetimler, sürekli gelişen ve değişen dinamik bir yapıya sahip iken bizde sayıları çok hızlı bir şekilde artan ama çağın ihtiyaçlarına uygun reform çalışmaları yapılamayan hantal kurumlar haline dönüşmüştür. Bu çalışmada, yerel yönetimlerin yeniden yapılandırılması ve bu süreçte kasaba belediyelerin mevcut konumları ile ideal büyüklüklerinin ortaya konulması incelenmiştir. Çalışmanın sonunda, özellikle kasaba belediyelerinin optimal olmadığı, küçük ölçekli olmaları nedeniyle verimli olmadıkları, yerel yönetimlerden amaçlanan sonuçları elde edilemediği, gelirlerinin büyük bir kısmının personel gideri olarak kullanıldığı görülmüştür.
Terör ve Türkiye'de bölücü terör bağlamında pkk

Terör ve Terörizm kavramları, üzerinde uzlaşılabilecek bir tanımın ya da çözümlemenin yapılmadığı problematik kavramlardır. Terörizm konusundaki uzlaşmazlıklar sonuçta, bir tarafın terör olarak nitelediği bir eylemi ya da olayı diğer tarafın da böyle nitelemesi, bazı hallerde meşrulaştırıcı bir yaklaşım sergilemesi şeklinde görünür. Bu çalışmada terör ve Türkiye'de bölücü terör bağlamında PKK terör örgütünün terör olayları sosyal hareketler sosyolojisi açısından değerlendirilmiştir.
E-Devlet ve Türkiye'de E-Devlet uygulamalarının kamu hizmetleri üzerindeki etkisi: İçişleri Bakanlığı MERNİS Uygulaması

Son yıllarda, küreselleşmenin de etkisiyle birlikte bilgi ve iletişim teknolojilerinde hızlı bir değişim yaşanmaktadır. Değişim sonucunda bu teknolojilerin pek çok alanda yaygın olarak kullanılmasıyla birlikte dünyada bilgi toplumu olma yolunda bir elektronik dönüşüm süreci başlamıştır. Bu dönüşüm süreci, devletlerin vatandaşlarına hizmet sunum biçimlerini de etkilemiş ve teknolojiye dayalı yeni bir devlet modeli olarak e-devlet kavramı ortaya çıkmıştır. E-devlet modeli ile devlet-vatandaş ilişkilerinin daha yakınlaşması, sunulan kamu hizmetlerinin daha hızlı, kolay, şeffaf, katılımcı ve ucuz hale getirilerek vatandaşların memnuniyetinin sağlanması amaçlanmıştır. Türkiye'de de bilgi toplumu olma yolunda e-devlet çalışmaları dünyada ve Avrupa'da yaşanan gelişmelere paralel olarak yoğunluk kazanmıştır. Bu tez çalışmasında, Türkiye'nin e-devlet çalışmaları kapsamında yürüttüğü en önemli projelerin başında gelen ve İçişleri Bakanlığı Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğünce yürütülen Merkezi Nüfus İdare Sistemi projesi incelenmiştir. Projenin yalnızca Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğünün çalışmalarına değil, tüm kamu hizmetlerine katkıda bulunması, kamu hizmetlerinde getirdiği yenilikler ve sağladığı kolaylıklar, incelenmeye değer önemini ortaya koymaktadır.
Türkiye'de olağanüstü hal yönetimi ve idari yapılanma

Kamu düzenini şiddetli ve yaygın bir şekilde sarsan, giderek devletin varlığını tehdit eden bunalımlar, tehlikeli durumlar, tabii afetler, salgın hastalıklar konusunda hem ülkenin geleceğini sağlamak, hem de vatandaşların temel hak ve hürriyetlerini korumak amacıyla önceden önlem almak demokratik devletler için önemli bir görevdir. Demokratik devlet insan haklarına saygıyı ve uluslararası sözleşmelerden doğan yükümlülükleri göz önünde bulundurarak anayasal çerçeve içerisinde bu tür olumsuzlukların giderilmesi konusunda olağanüstü yönetim usul ve metotlarına başvurmak için düzenleme yapmak zorundadır. Türkiye Cumhuriyeti Devleti de tarihsel süreç içerisinde geçirmiş olduğu olağanüstü dönemlerle birlikte bir takım etkin önlemler alma zorunluluğunu hissetmiş ve Anayasalarına olağanüstü hale ilişkin düzenlemeler koymuştur. Yürütme organına istisnai yetkiler tanımıştır. Tez'in içeriğinde olağanüstü hal kavramının tanımı, bu kavramı açıklayan görüşler ve olağanüstü yönetim usullerinden, genel olarak bahsedilmiştir. Tarihsel süreç içerisinde 1982 Anayasası'na kadar olan dönemdeki olağanüstü hal uygulamalarına yasal düzenlemelere ana hatları ile bakılmıştır. 1982 Anayasası ve ilgili yasalarla getirilen yeni hükümler ve yöntemler incelenmiş, yürütme organına verilen bu döneme ilişkin istisnai yetkiler konusu tahlil edilmiştir. Bununla birlikte 1987 yılından beri ülkemizin belli bir bölgesinde uygulanan Olağanüstü Hal Valiliği üzerinde durulmuştur. Son olarak 1982 Anayasası ile olağanüstü hale ilişkin getirilen düzenlemelerin olumlu ve eksik tarafları tespit edilmiş ve analizi yapılmıştır.
Türkiye'de mobil belediye: Orta ölçekli belediyelere yönelik bir araştırma

21. yüzyıl bilişim çağı olarak adlandırılmaktadır. Bu yüzyılda devletler, kurumlarında ve hizmet sunumu konusunda teknoloji yarışı halindedirler. Devletler interneti yaygınlaştırma, bilgisayar ve mobil cihaz okuryazarlığını artırma, bilgiyitoplumun her kesimine eşit seviyede ulaştırabilme konularında politikalar geliştirmekte ve projeler üretmektedirler. Bu gelişmeler ışığında devletlerin yönetim yapısında bazı değişimler gözlenmektedir. Bu değişimi dikey hiyerarşi ve katı örgütlenmiş merkezi yapıdan, adem-i merkeziyetçi bir yapıya dönüşüm olarak nitelendirebiliriz. Bu durumun birincil örneği olarak e-devlet uygulamaları gösterilirken, halkın ihtiyaç ve taleplerini tespit edip karşılaması bakımından en uygun yönetim biçimi olan yerel yönetim birimleri kamu hizmetleri alanında e-devlet çalışmalarının da odağında yer almaktadırlar. Bu dönüşüm süreci iyi yönetilebilir ve sağlam dayanaklara oturtulabilirse yerel yönetimler, özellikle de belediyelere e-yönetim bağlamında büyük katkılar sağlanacak, katılımcı demokrasinin önü açılacaktır. Bu çalışmanın ilk bölümünde; e-devlet, e-belediye ve m-belediye olgusunu meydana getiren toplumsal dönüşüm aşamaları ele alınmış, BİT'in yerel yönetimlerdeki hizmet sunumu ve vatandaşın karar alma süreçlerine katılımına etkisinden bahsedilmiştir. Bu kapsamda e-devletin, e-belediyenin ve m-belediyenin tanımı, amaçları, özellikleri, faydaları ve kullanım alanlarından bahsedilmiştir. İkinci bölümde ise Türkiye'de e-devlet uygulamalarına yer verilmiş, e-belediyecilik ve m-belediyecilik tanımlanmış, Türkiye uygulamalarında karşılaşılan sorunlar ve çözüm önerileri anlatılmıştır. Son olarak da nüfusu 100. 000 ile 750. 000 arasında olan orta ölçekli belediyelerin m-belediye uygulamaları incelenerek, belediyelerin mobil uygulamalar konusundaki durumu araştırılmıştır.
2000'li yıllarda Türkiye'de engellilere yönelik kamu politikaları ve projecilik

Tarihsel süreçte engellilik olgusu farklı aşamalardan geçmişştir. Özellikle 20. yy'ın ortasından bugüne kadar sağlık temelli bir anlayıştan, toplum temelli bir anlayışa yönelme olduğu görülmektedir. Genel anlamda toplumun insana bakış açısını yansıtan ve bireyin yaşamla bütünleşebilmesinde her türlü kamu hizmetlerine ve kamu politikalarına ihtiyaç duyan bir engelli profili karşımıza çıkmaktadır. Bu dezavantajlı grup, önlerine çıkan tüm zorluklarla mücadele etmiştir ve ayrımcılıkla mücadelesini de her zaman sürdürmektedir. Ülkemizde engelliler hep hastalıklı grup olarak algılanmış fakat asıl olan şey onların toplumun ayrılmaz bir parçası oldukları gerçeğidir. Engelli, tüm kişisel ve sosyal gereksinimlerini bedensel, ruhsal, fiziksel vb. herhangi bir eksiklik sonucu karşılayamayan bireylerdir Bu noktada, merkezi yönetimler başta olmak üzere, engellilere yönelik tüm kamu kurum ve kuruluşları, yerel yönetimler, sivil toplum kuruluşları çeşitli faaliyetleri yürüterek, kamu hizmetlerini sunmaktadırlar.
Kazakhstan: Transition to democracy?

Bu çalışma Kazakistan'a özgü demokrasiye geçiş yolu üzerinde yoğunlaşmaktadır. Tez yazan, Kazakistan tarihini inceledikten sonra, Kazakistan'ın demokrasiye geçiş yolunu etkileyegelen toplumsal, ulusal, siyasal ve devlet yapılarını, siyasal liderlerini ve uluslararası etkenleri ele almaktadır. Bununla birlikte, çalışma Kazakistan'ın gelecek perspektifleri de kapsamakta ve konu üzerinde nelerin yapılması gerektiği ile ilgili önerileri de içermektedir.
Avrupa Birliği'nin yaşam boyu öğrenme politikaları bağlamında İngiltere, Danimarka ve Türkiye'nin yetişkin eğitimi sistemlerinin karşılaştırmalı analizi

Bu çalışmada AB'nin yaşam boyu öğrenme politikaları bağlamında İngiltere, Danimarka ve Türkiye'nin, yetişkin eğitimi sitemlerini hedef ve amaç, yapı, yasal sorumluluk, finansman ve katılım boyutlarında karşılaştırmalı olarak analiz etmek amaçlanmıştır. Bu araştırma üç farklı ülkenin yetişkin eğitimi sistemlerinin incelendiği karşılaştırmalı yetişkin eğitimi araştırmasıdır. Karşılaştırma yapılacak ülkeler yönetim biçimleri temel alınarak seçilmiştir. Araştırmada, gönüllü ortaklığı temsil eden İngiltere, biçimlendirilmiş sosyal ortaklık modelini temsil eden Danimarka ve devlet modelini temsil eden Türkiye'nin yetişkin eğitimi sistemleri karşılaştırılmıştır. Bu araştırmada elde edilen bulgular, İngiltere, Danimarka ve Türkiye'nin yetişkin eğitimi hedef ve amaçlarının da AB'nin yaşam boyu öğrenme hedef ve amaçları ile aynı doğrultulu olduğu, özellikle yetişkinlerin becerilerinin ve yeterliliklerinin geliştirilmesine vurgu yapıldığı görülmüştür. Yetişkin eğitiminin yapısı incelendiğinde İngiltere'de teknik ve mesleki kurslar düzenleyen ileri eğitim kolejlerinin olduğu, Danimarka'da kamu, dernek ve sendikalar gibi farklı kurumlarca geniş kapsamlı bir yapı olduğu, Türkiye'de ise yetişkin eğitiminin bir kamu hizmeti olarak yürütüldüğü görülmüştür. Yasal sorumluluk, İngiltere'de yerel yönetimlere bırakılırken, Danimarka'da kamu ve birliklere verilmiştir. Türkiye'de ise merkezde toplanmıştır. Yetişkin eğitiminin finansmanının İngiltere'de kamu ve katılımcılar, Danimarka'da kamu, katılımcılar ve yerel hizmet otoriteleri, Türkiye'de ise çoğunlukla kamu, belediyeler ve katılımcılar tarafından sağlandığı görülmüştür. Yetişkin eğitimine katılım oranları incelendiğinde, Eurostat 2016 verilerine göre katılımın Danimarka'da %37.4, Birleşik Krallık'ta %20. 1 ve Türkiye'de %11. 2 olduğu görülmüştür. Sosyal ortaklık modelini temsil eden Danimarka'nın yetişkin eğitimi hizmetini karşılaştırma yapılan İngiltere ve Türkiye'den daha başarılı bir şekilde yürüttüğü görülmüştür.
Avrupa Birliği eşiğindeki romanya'da müslüman-Türk azınlık

Bu çalışmada Avrupa Birliğinin Ulusal ve Etnik Azınlıkların korunması konusunda Romanya üzerindeki etkisi analiz edilerek, tarihi gelişim sürecinde etkili bir sese sahip olmaya çalışan Türk topluluklarının Romanya'daki etnik, kültürel, sosyal ve hukuki yapıları incelenmiştir. Diğer taraftan Avrupa Birliğine üyelik sürecindeRomanya'da yapılan Anayasal değişikler, devlet teşkilatındaki yeni düzenlemeler ve ulusal azınlıklara tanınan haklar çerçevesinde Türk azınlığın kazanımları ortaya konulmuştur. ki dünya savaşı arasındaki dönem, Romanya'da yaşayan azınlıklar bakımından çok modern ve çağdaştı. Marksist ve Leninist politikanın uygulandığı 1948- 1989 yılları arasında en büyük darbeyi öncelikle azınlıklar almıştır. Ancak Romanya, demokratik ve hukuk devletini oluşturduktan sonra ve Avrupa Birliğine giriş sürecinde Müslüman Türk azınlığına sosyal hayatın bütün alanlarında kendi öz benliklerini yaşatmak için birçok imkanlar vermiştir. Romanya'da Avrupa topluluğuna girme ve reformlarkonuşulmakta iken Dobruca bölgesinin, azınlıkların problemlerinin çözülmesinde iyi bir model olduğu belirtilmiştir. Romanya'daki devlet enstitüleri ile sivil toplum örgütleri, insan hakları ve azınlık haklarıyla ilgili programlar geliştirmek için Dobruca'dakiKöstence, Mecidiye Costineşti, Tulcea ve Galati şehirlerini pilot bölge olarak seçmişlerdir. Bu seçim, tesadüfu olarak yapılmamıştır. Bölgede diğer etnik ve dini azınlıkların yanı sıra Türk ve Tatar azınlıklarının da yoğun olarak barış içinde yaşaması nedeniyle tercih edilmiştir. Bölgede 90'lı yıllardan itibaren birçok program geliştirilmiştir. Uygulanan bu programlar, Romanya Hükümeti'nin desteği ile Türk ve Tatar'ların kurduklarıteşkilatların faaliyetlerinde uygulama alanı bulmuştur. Romanya Devleti azınlıkların kendilerini ifade edebilmelerine, anadili eğitimine, dinu inanış ve ibadet edebilmelerine imkan tanıyan yasal düzenlemeler yapmıştır. Bu uygulama, Romen siyasetçileri ilepolitikacılarının Türk azınlığına karşı sorumluluğunu yerine getirirken ortaya koydukları samimiyeti göstermiştir.
Devletleşme sürecinde Afganistan'da kimlik arayışları

Bu çalışmada devletleşme sürecindeki Afganistan'da kimlik siyaseti ve ulusal kimliğin gelişimi ele alınmıştır. Çalışmanın kapsamı geçmişşten günümüze kadar Afganistan'da uygulanan kimlik siyaseti ve ABD işgali sonrası yeni devlet kurumlarının inşası ile uygulanan siyaset temelinde yaşanan kimlik arayışlarıdır. ABD işgali sonrası oluşturulan yeni siyasi düzenin demokrasi ve etnik çoğulculuğu benimseyen yönetim anlayışı ile ulusal kimliğin güçlendirileceği kabul edilmektedir. Ancak Afganistan'ın eski geleneksel siyasi yapısı nedeniyle karşılaşılan sorunların ulusal kimliğin güçlenmesine engel olduğu söylenebilir. Bu çalışmanın sonucunda Afganistan'da yeni devlet kurumlarının, geleneksel kurumların yerini alması sürecinin önümüzdeki dönemde kırılgan bir yapıda uzun bir süre devam edeceği beklenmektedir. Aynı zamanda bu süreçte ülkede ulusal kimliğin güçlenmesi olasılığının oldukça düşük olduğu ve ancak bu sürecin kırılganlığını aşarak başarılı olması halinde ulusal kimliğin güçleneceği düşüncesine ulaşılmıştır.
İdari vesayet denetimi ve mülki idare amirleri

Türkiye'de yerel yönetimlerin, Osmanlı Devleti döneminde temeli atılmış ve yerel yönetimler, Cumhuriyet dönemiyle birlikte bugünkü şeklini almaya başlamıştır. Yerel yönetimlerin artan önemi, merkezi yönetimin yerel yönetimlere müdahalesinin boyutunu değiştirmiştir. İdari vesayet yetkisi sadece yapılan işlemlerin hukuka uygunluğunun denetimi şeklinde sınırlı ve dar olarak yorumlanması gereken bir yetkidir. Artık günümüzde anayasada belirtilen idarenin bütünlüğünün vesayet yoluyla sağlanması, her geçen gün vesayet makamları tarafından, yerel yönetimlerin kararlarının yargıya taşınması şekline dönüştüğü söylenebilir. Bu kapsamda 5355 Sayılı Mahalli İdare Birlikleri Kanunu, 5393 Belediye Kanunu, 5216 Büyükşehir Belediyesi Kanunu ve en son 6360 Sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun bu değişim sürecinin ürünleridir. Türkiye Cumhuriyeti'nin yerel yönetim mevzuatlarında gerçekleştirilen değişikliklerden en önemlisi ve en köklü değişimleri içinde barındıran kanun ise '6360 Sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Altı İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun' olmuştur. Merkezi idarenin yerel yönetimler üzerindeki idari vesayet yetkisini zedelediği eleştirilerine muhatap olan 6360 Sayılı Kanun yerel yönetim sisteminde de önemli değişikliklere sebep olmuştur. Çalışmada; Osmanlı Devleti'nde yerel yönetimlerin tarihsel gelişimi Tanzimat öncesi ve Tanzimat sonrası şeklinde ele alınmaya çalışılmış, Türkiye'deki yerel yönetim mevzuatı incelenerek yapılan değişiklikler değerlendirilmeye çalışılmıştır. Diğer yandan yerel yönetimlerin oluşmasında etkili olan faktörler ile merkezi yönetim ve yerel yönetim arasındaki ilişki çalışmanın konuları arasında yer almıştır. İdari vesayet ve tarihsel gelişimi, idari vesayetin özellikleri, idari vesayet denetiminin unsurları, idari vesayetin uygulama biçimleri incelenirken Türkiye'de yerel yönetimler üzerinde idari vesayet konusu da detaylı bir şekilde irdelenmeye çalışılmıştır. Yerel yönetim mevzuatındaki değişim süreci ele alınırken 6360 Sayılı Kanun'un faydalarına, eksikliklerine, yerel yönetimlerin yetkilerine ve denetlenmesine 'güvenlik' kaygılarının da arasında bulunduğu endişeler göz önünde tutularak yaklaşan bir çalışma olması yönünde gayret gösterilmiştir. Mevcut mevzuatın eksikliklerinden ve işleyişinden kaynaklanan aksaklıklara da değinilen bu çalışma mülki idare amirlerinin idari vesayet yetkisinin arttırılmasının gerekliliğinin sebeplerine ve sonuçlarına da ışık tutma gayreti içinde kaleme alınmıştır.
Kalkınma ajanslarının kalkınma politikalarındaki yeri: Batı Karadeniz Kalkınma Ajansı örneği

Dünya genelinde yaşanan ekonomik gelişmeler ve değişmeler sonucu, ülkeler gerek yönetim yapısında ve gerekse kalkınma anlayışı açısından bir takım yeni arayışlara gitmiştir. Özellikle 1950'li yıllarla birlikte kendini göstermeye başlayan küresel rekabetçi ekonomiler, bölgesel ölçekte işbirliği gerektiren bir takım oluşumları neredeyse zorunlu hale getirmiştir. Bu oluşumlar içinde Bölgesel Kalkınma Ajansları ön plana çıkmıştır. Ülkeden ülkeye, bazen de bölgeden bölgeye yapısall olarak farklılık gösteren bu yapının temel kurulma amacı, kurulmuş olduğu bölgenin ekonomik, sosyal ve kültürel olarak kalkınmasını sağlamaktır. Çalışmamızın birinci bölümünde bölgesel kalkınma kavramı irdelenmiş dünyada bölgesel gelişme politikalarındaki değişmeler, Avrupa birliği bölgesel politikalarının hedefleri ve kullanılan araçları üzerinde durulmuş; Türkiye'deki planlı dönem öncesi ve sonrası kalkınma politikaları incelenmiş, bölgeler arası kalkınmışlık farklarının sebepleri incelenmiş, bölgesel politikalarının hedefleri ve kullanılan araçlar ve AB Bölgesel kalkınma politikalarının Türkiye'ye yansımaları üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde, bölgeler arası dengesizliğin giderilmesinde bir araç olarak ortaya çıkan kalkınma Ajanslarının tarihsel süreçteki gelişimleri üzerinde durulmuş, kalkınma ajanslarının genel özellikleri incelenmiş, Avrupa'daki Kalkınma Ajanslarından üç örnek verilmiş; Türkiye'de kalkınma Ajanslarının kuruluşu, yapıları ve fonksiyonları üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde, Batı Karadeniz Kalkınma Ajansı örneği incelenmiş, Ajansın mali ve teknik destek programları ve yatırım destek faaliyetlerinin bölgeye etkileri üzerinde durulmuştur. Bu uygulama çalışması ile Türkiye'nin bölgesel kalkınma politikalarını yeni araçlarından bir olan kalkınma ajanslarından bir olan Batı Karadeniz kalkınma Ajansı örneği üzerinden Ajansların Türkiye'deki uygulamaları, sorunları, sıkıntılı yönleri irdelenmiş ve dünyadaki, özelde de Avrupa Birliği'ndeki, modeller ile karşılaştırılarak en uygun ve işlevsel model bulunmaya çalışılmıştır.