turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İl meclisleri ve ilçe meclisleri (1992-2001)

Ateş, Selahattin. 'İl Meclisleri ve İlçe Meclisleri' Yüksek Lisans Tezi, , XIV + 213 s. Elinizdeki araştırmanın konusu, on yıldır bir biçimde devam eden İl Meclisleri ve İlçe Meclislerinin içinde bulunduğu durumu bütün boyutları ile değerlendirmek ve son yıllarda kamu hizmetinde yapılması düşünülen reform ve yeniden yapılanma çerçevesinde, İl Meclisleri ve İlçe Meclislerinin bir yandan yapısını ve işlevlerini, diğer taraftan da geleceğini sorgulamaktır. Türk Kamu Yönetiminin değişik bir parçasını oluşturan söz konusu meclislerin, genel yönetim ve yerel yönetimle olan ilişkileri de araştırmamızın diğer bir parçasını oluşturmaktadır. Bu araştırmanın sonuçlan, genelde kamu yönetimi reformu, özelde de yerel yönetimlerin demokratik ve katılımcı olarak yeniden yapılandırılması çalışmalarında önemli ipuçları verecektir. 'Genel olarak yönetim' ve 'Türkiye'nin yönetim sistemi' bağlamında irdelenen 'İl Meclisleri ve İlçe Meclislerinin kuruluş gerekçeleri, biçimi, çalışma prensipleri, hukuki niteliği ve genelge ile ortaya çıkan hukuki sorunlar ile söz konusu meclislerin yerine ikamet edilmeye çalışılan 'Ekonomik Kurullar' incelenmiştir. Meclislerin yapısı ve niteliklerine ilişkin yapılan alan çalışması ile meclislerin işlevlerini belirleyebilmek için aldığı kararlar ve bu kararların izlenmesi, iç işleyiş ve devam durumları gibi konulan içeren belge, tutanaklar irdelenerek 'İl ve İlçe Meclislerinin durumu tüm açıklığı ile ortaya konmuştur. Yıllara göre değişik il ve ilçe meclislerinin toplam toplantı sayılarının sürekli azalması da söz konusu birimlerin işlevlerinin çok azaldığını göstermektedir. Türk Kamu Yönetiminde, katılımcı demokrasinin gereklerine yanıt veren, hizmette yerellik ilkesine bağlı, gelire ve kaynak gelişmesi sağlayan, işbirliği ve eşgüdümü temin edici, küçük ve etkili kamu yönetimi anlayışına uygun bir değişim zorunludur. 163
Özel güvenlik teşkilatı: Türkiye örneği

Güvenlik ihtiyacı insanın doğasında olan ve fizyolojik ihtiyaçlardan sonra gelen önemli bir ihtiyaçtır. Bu ihtiyacın karşılanması amacıyla devletlerin kurumsal olarak ortaya çıktığı ve toplumsal güvenlik ihtiyacını karşılamak üzere binlerce yıldır kendi zamanlarının gereksinimlerine göre çeşitli kurum ve kuruluşlar oluşturdukları gözlenmiştir. Zamanla oluşan riskler ölçüsünde güvenlik ihtiyacı artarak devam etmiş ve devletler kendi kontrolünde; kısmi olarak güvenliğin özel teşebbüsler eliyle karşılanmasına yönelik kararlar almışlardır. Kamu yetkisinde bulunan güvenliğin devlet dışı kişi ve kurumlara devrediliyor olması bu sektör üzerinde titizlikle durulması gerektiğini göstermektedir. Özel güvenlik hizmetlerinin uygulamasında karşılaşılan sorunların bilimsel bir çalışmayla araştırılması, sektörün tanınması ve denetlenmesi bakımından büyük önem arz etmektedir. Bu çalışmada ilk olarak güvenlik hizmetinin anlam, önem ve özellikleri ifade edildikten sonra kolluk çeşitleri sınıflandırılarak özel güvenlik teşkilatının yeri ve önemi üzerinde durulmuştur. Özellikle 2495 sayılı 'Bazı Kurum ve Kuruluşların Korunması ve Güvenliklerinin Sağlanması Hakkındaki Kanun'un yerine 10 Haziran 2004 tarihinde yürürlüğe giren 5188 sayılı 'Özel Güvenlik Hizmetlerine Dair Kanun'un getirdiği yenilikler ile bu kanunla kurulan özel güvenlik teşkilatlarının, eğitim, kuruluş, görev, yetki, hak ve sorumlulukları açıklanmış, sektörle ilgili güncel kanuni düzenlemeler paylaşılmıştır. Çalışmamızda özel güvenlik kavramına açıklık getirilmiş, özel güvenliğin dünyada ve Türkiye'deki tarihsel gelişimi incelenmiş, güvenlik hizmetlerinin kısmen özel güvenliğe devredilme süreci üzerinde durulmuş, özel güvenlik kuruluşları detaylarıyla anlatılmıştır. Ayrıca özel güvenliğin; faaliyet alanları, yetkileri, denetlenmesi ve eğitiminden detaylı bir şekilde bahsedilmiş, Türkiye özel güvenlik sistemi, Avrupa Birliği ülkeleri özel güvenlik sistemleri ile çeşitli yönlerden karşılaştırılarak sektörün yapısı, işleyişi, tanıtımı ve sahada ortaya çıkan sorunları ele alınarak bu sorunlara çözüm önerileri sunulmuş, sektörün gelişiminde katkıda bulunulmuştur.
Türk Hukukunda tapuya kayıtlı olmayan taşınmaz malların olağanüstü zamanaşımı yoluyla kazanılması

Tapuya kayıtlı olmayan bir taşınmaz malın, olağanüstü zamanaşımı hükümleri çerçevesinde, bu taşınmaza zilyet olan kişi adına tapu kütüğüne tescil edilmesi belli şartların yerine getirilmesi ile mümkündür. Bu şartlar, mevzuatımızda esas olarak Medeni Kanun ve Kadastro Kanununda düzenlenmiştir. Ancak bu düzenlemelerin yeterli olmadığı noktalarda devreye, yargı kararları ve doktrin girerek eksik kalan hususların tamamlanmasına çalışılmıştır. Öncelikle şunu belirtmek gerekir ki, bir taşınmazın olağanüstü zamanaşımı yoluyla mülkiyetini kazanmak için, bu taşınmazın tapuya kayıtlı olmaması gerekir. Yine bu taşınmazın kendi adına tescilini isteyen kimse, söz konusu taşınmaza yirmi yıl süreyle davasız ve aralıksız olarak zilyet olmalıdır. Tapuya kayıtlı olmayan bir taşınmaza, bu şartlarla zilyet olan kimse, bu taşınmazın kendi adına tapuya tescilini mahkemeden talep edebilir. Mahkeme yaptığı incelemede, söz konusu şartların yerine getirilip getirilmediğini tespit eder. Eğer şartların oluşmadığını düşünüyorsa mahkeme davayı reddeder; ancak zilyedin talebi, söz konusu şartları içeriyorsa mahkeme bu taşınmazın zilyet adına, tapuya tesciline karar verir. Böylece tapuya kayıtlı olmayan bir taşınmazı, yirmi yıl boyunca zilyetliğinde bulunduran kişi, bu taşınmazın mülkiyetini olağanüstü zamanaşımı yoluyla kazanmış olur.
İşkence yasağının Türk Anayasa Mahkemesi ve AİHM kararları ışığında incelenmesi: Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru sonrası gelişmeler

Tarihsel anlamda çok tartışılan bir kavram olan işkence, günümüzde en genel anlamıyla, şüpheliden ikrar elde etmek için bedensel veya zihinsel acı çektirmek veya suçluyu insanlık dışı bir cezayla insan onuruna aykırı bir şekilde cezalandırmaktır. İşkenceyi meşru gören uluslararası veya ulusal hiçbir kanun yoktur. Savaş ve olağanüstü durumlar da dahil olmak üzere hangi sebeple olursa olsun, işkence istisnasız yasaktır. İşkenceye karşı uluslararası hukukta birçok düzenleme yapılmıştır. Türkiye'de bu düzenlemelere uygun çalışmalar yapmış ancak özellikle terörle mücadele kapsamında yapılan hatalardan ötürü AİHM' de açılan çoğu davayı kaybetmiştir. Bu çalışmayla amaçlanan; AYM ve diğer mahkemelerin işkencenin esas ve usul yönünden verdiği kararların AİHM içtihatları ile karşılaştırılması ve uygulama birliğini oluşturulmasına az da olsa katkıda bulunmaktır.
Politik temsil ve habitus: 2002 sonrası Manisa milletvekilleri üzerine bir inceleme

Demokrasi öncesi yönetim sistemlerinde halk iradesinin önemi olmaması, politik temsil kavramının tek taraflı olmasını beraberinde getirmekteydi. Demokrasinin gelişimiyle beraber günümüzde halk, politik temsilin temel unsurlarından biri haline gelmiştir. Demokrasiyle yönetilen ülkelerde politik temsil, halkın seçtiği temsilcilerin parlamentolarda yer almasıyla gerçekleşmektedir. Bu durum her bireyin temsilci adayının parlamentoda yer almasını sağlamasa da parlamentolar halkın çoğunluğunun iradesinin küçük ölçekli bir haritası gibi görünmektedir. Tercihler aracılığıyla demokratik sistemlerde yönetimde söz sahibi olan halkın, bu tercihlerinin oluşmasında temel aktörlerden biri de habitus kavramıdır. Literatürdeki belirleyici anlamını Pierre Bourdieu sayesinde kazanan habitus kavramı, pek çok değişkenden oluşan dinamik yapısı itibarıyla tek cümleyle açıklanması mümkün olmayan bir kavramı ifade etmektedir. Bireysel olarak taşıdığı anlamın yanı sıra kolektif olarak da bir anlam taşıyan habitus, köklerini tarihten alan ancak geçmişşin gölgesinde kalmayarak kendini modernize edebilen bir kavramı belirtmektedir. Buradan hareketle bu çalışmada Manisa halkının habitusu ve bunun politik pratiğe yansıması incelenmiştir. Ayrıca Manisa'nın habitusunun altyapısını anlamak için Manisa'nın tarihsel geçmişşi ve Manisa halkının Türkiye Cumhuriyeti tarihindeki politik tercihleri ortaya konulmuştur. Edinilen bilgiler ışığında Türkiye'de parlamenter sistemde en uzun süreli tek parti iktidarının yaşandığı dönem olan 2002 sonrası Manisa'nın politik tercihleri incelenerek Manisa'nın habitusuna dair politik çıkarımlarda bulunulmuştur.
Yeni kamu yönetimi anlayışı çerçevesinde performans yönetimi değerlendirmesi

Çalışma giriş dışında altı ana bölümden oluşmaktadır ve çalışmanın ilk iki bölümü tarihsel ve kuramsal olarak ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümü 'Geleneksel Kamu Yönetimi Anlayışı' başlığı altında düzenlenmiştir. Bu bölümde ilk önce kamu yönetimi kavramının anlamı, kapsamı ve dayandığı temel ilkelere yer verilmiştir. Daha sonra, geleneksel kamu yönetimi anlayışının teorik arka planı açıklanmaya çalışılmıştır. Bölümün sonunda ise geleneksel kamu yönetimi anlayışının özellikleri ve bu anlayışa yönelik eleştirilere yer verilmiştir. Üçüncü bölümde ise yeni kamu yönetimi anlayışının kapsamı ve temel dayanakları ele alınmaya çalışılmıştır. Dördüncü bölüm, 'Performans ve Performans Yönetimi' başlığı altında düzenlenmiştir. Bu bölümde ilk önce 'performans' kavramının neleri ifade ettiğine ve bu anlayışı ortaya çıkaran sebeplere değinilmiş daha sonra bu anlayış paralelinde yapılan kamu reformlarının ortak özellikleri aynı başlık altında incelenmiştir. Bu bağlamda yeni kamu yönetimi anlayışı paralelinde; karar alma sürecinde katılımcı yaklaşım, müşteri odaklı yönetim anlayışı, alternatif hizmet sunum yöntemleri ve insan kaynakları yönetimini esas alan kamu hizmeti sunum sürecine, esnek örgütlenme modeline, saydamlık ve hesap verebilirlik kavramlarına, yetkilerin desantralize edilmesini öngören politikalara, stratejik planlama ve denetim süreçleri ile organlar arası ilişkiler konularına yönelik yeni yaklaşımlara yer verilmiştir. Yine aynı şekilde beşinci bölümde, performans değerlendirme kavramı ve kapsamı incelenmiş, performans değerlendirmenin tekniği, süreci, amaçları ve kriterleri üzerinde durulmuştur. Altıncı bölümde yeni kamu yönetimi anlayışı çerçevesinde yeniden değerlendirilen performans kavramı ve özellikleri ile performans yönetimi ve performansın değerlendirmesi üzerinde durularak bunun yeni kamu yönetimi yaklaşımına etkilerine değinilmiştir. Bu çerçevede performansın yeni kamu yönetimi anlayışı açısından yararları, sınırlılıkları, denetimi, kriterleri ve yönetim süreçleri ile performans değerlendirmenin tekniği, düzeni ve amaçları üzerinde durulmuştur.
Mekanın üretimi kuramı ve Türkiye'de kentsel mekanın üretimi: Ankara örneği

Henri Lefebvre'in mekan kuramına dayanan bu tez çalışmasında Türkiye'de Ankara örneğinde Cumhuriyetin kuruluşundan günümüze mekanın üretimi süreçleri ele alınmaktadır. Lefebvre'in önerdiği mekan dönemselleştirmesinden yola çıkarak tez çalışmasında Cumhuriyetin kuruluşundan günümüze Ankara'da birbirine müteakip tarihsel mekan (1923-1930), soyut mekan (1930-1980) ile çelişkili mekanın (1980 sonrası) üretildiği varsayımı öne sürülerek bu tarihsel süreçte mekanın üretimi süreçlerinin Türkiye'de değişen üretim ilişkileri ile güçleri ve farklı dönemlerde öne çıkan üstyapısall paradigmaların değişim ile dönüşümü bağlamında ele alınmaktadır. Aynı zamanda toplumsal mekanın incelenmesi için Lefebvre'in önerdiği mekansal üçlüye dayanarak çalışmada Ankara'da Cumhuriyetin kuruluşundan günümüze farklı dönemlerde toplumsal mekanın algılanan, yaşanan ile tasarlanan boyutları ele alınmaktadır. Türkiye'de 2000 sonrası dönemde egemen neoliberal-İslamcı üstyapısall paradigma ile ileri kapitalist esnek birikim rejimi bağlamında Ankara'da üretilmekte olan çelişkili mekan ise tez çalışmasında özel olarak ele alınan diğer konudur. Bu dönemde kentin toplumsal mekanının algılanan, yaşanan ile tasarlanan boyutları mevcut üretim ilişkileri ve egemen üstyapısall paradigma ile Osmanlı-Selçuklu söylemi bağlamında değerlendirilmektedir. Lefebvre'in mekana dair kuramsallaştırmalarından ilk önce 'Mekanın Üretimi' çalışmasının yapısall bir okumasına dayanan bu tez çalışması benimsediği yöntemsel çerçeve bakımından niteliksel bir çalışmadır.
Kamu yönetiminde stratejik planlama: ADIM Üniversitelerinin GZFT analizleri üzerine bir inceleme

Bu çalışma ile kuruluş yılları itibari ile ve coğrafi olarak birbirine yakın olan üniversitelerin kurduğu ADIM üniversiteler birliğine mensup yükseköğretim kurumlarının stratejik planlarındaki durum analizi kısmında belirttikleri benzer ve farklı yönleri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Birliğe mensup 14 üniversite bulunmakla birlikte çalışma yöntemine uygun olan 12 üniversite seçilmiş bunların GZFT analizi yöntemi ile yaptıkları durum analizleri tahlil edilmiştir. Bu çalışmada yöntem olarak, genellikle önceden belirlenmiş kategoriler çerçevesinde sistematik olarak incelenmesini sağlayan bir araştırma tekniği olan içerik analizi yöntemi kullanılmıştır. Durum analizi kısımlarındaki kullanılma sıklıklarına göre Güçlü ve Zayıf Yönler başlığı altında 8 kategori 33 kod belirlenmiştir. Bu kategoriler çerçevesinde ADIM üniversitelerinin kendilerini güçlü ve zayıf gördüğü alanlar işaret edilmiştir. Öte yandan Fırsatlar ve Tehditler çerçevesinde ise 3 kategori 19 kod belirlenmiştir. ADIM üniversitelerinin hangi konuları fırsat veya tehdit gördükleri de ilgili başlık altında incelenmiştir. ADIM üniversiteleri tarafından 11 konu güçlü yön, 12 konu zayıf yön ; 11 konu fırsat 6 konu ise tehdit olarak değerlendirilmiştir. Sonuç kısmında ise genel bir değerlendirme yapılarak ortak noktaların neler olduğu ortaya konulmuştur.
Türkiye'de 1960-1971 yılları arasında yaşanan gençlik hareketleri ve siyasal hayata etkileri

Türk siyasal hayatında özel bir öneme sahip olan 1960- 1971 yılları çalışmanın içeriğini oluşturmuştur. Bu dönemi önemli kılan birincil faktörler; gençlik hareketleri ve askeri müdahalelerdir. Bu faktörlerin birbiriyle ilişki halinde Türkiye'de hem etkilendiği hem de etkilediği çok sayıda gelişme olmuştur. Bu anlamda çalışmada, 27 Mayıs ve 12 Mart askeri müdahaleleri arasında Türkiye çatı siyasetinde yaşanan gelişmelerin toplumsal hareketler ve olgular üzerindeki etkileri neden-sonuç ilişkileri dahilinde incelenmiştir. Dönem içinde gençlik üzerinde etkili olan siyasal fikirler ve onların 27 Mayıs'tan itibaren temsil ettiği kurumlar sınıflandırılmıştır. 1960- 1971 yılları arasında yaşanan gençlik hareketleri; fikirsel evrim, eylem, radikalleşme eğilimi, çatışmalar, küresel etkiler ve farklı toplumsal gruplarla temaslar gibi yönleriyle ve kronolojik süreçleri ile ele alınmıştır. Bu noktada Türkiye'de gençlik hareketlerinin; ideolojik çatışma ve terör faaliyetlerine evrilerek etkilediği siyasal ve toplumsal süreçler, 12 Mart askeri muhtırasına ve ülkede yönetim değişikliğine sebep olmuştur. Çalışmada, gençlik hareketlerinin kendi doğal oluşum süreçlerinin devamında geçirdiği evrelerin; dönem içinde faaliyet gösteren asker-sivil cunta ortaklıklarının merkezinde yer aldığı planlı aşamalar olarak geliştirildiği ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Türkiye'de tarımsal destekleme politikalarının analizi: Manisa örneği

Türkiye'de tarım sektörü, 1990'lı yılların sonuna kadar daha çok yapısallönlemleri içermeyen, kısa vadeli fiyat ağırlıklı destekleme politikası araçları ileyönlendirilmeye çalışılmıştır. Desteklemenin kapsamı ve fiyat düzeyleri, iç ve dıştaleple yeterince ilişkilendirilmeyerek bazen ekonomik, çoğunlukla da politik kaygılarlabelirlenmiştir. Bütçe yükü, politikanın etkinliği, hedef kitle seçimi, gelir dağılımında eşitsizlik, piyasa koşullarına karşı duyarsızlık ve taraf olunan anlaşmalardan doğanyükümlülükler, tarım politikalarında değişimi gündeme getirmiştir. Ancak Türkiye'de 1990'lı yılların sonuna kadar bu değişimin gündeme gelmesi, ülkedeki iç gelişmelerkadar üyesi olduğu ve bir takım taahhütler altına girdiği uluslararası kurum ve organizasyonların politikalarının da etkilerinin bir sonucudur. Bütçe üzerindeki baskıyı azaltma ve tarım sektöründeki büyümeyi teşvik etme amacına yönelik olarak 2000 yılından itibaren uygulanmaya başlanan tarım reformu üç ana unsur içermektedir. Bunlar: Doğrudan Gelir Desteği, fiyat ve girdi desteklerininaşamalı olarak indirilmesi, tarım ürünlerinin işlenmesi ve pazarlanmasında devlet müdahalesinin azaltılmasıdır. Türkiye tarımını ilgilendiren en önemli konulardan birisi AB Ortak Tarım Politikasına uyumdur. Bu bağlamda, kırsal kalkınmaya, tarımsal yatırıma, örgütlenmeye, tarımsal destek ve kontrol sistemlerine yönelik politikaların belirlenmesi ve tarım sektörünün rekabet edebilir bir yapıya dönüştürülmesi gerekmektedir
Türkiye ve Suriye yerel yönetimlerinin karşılaştırmalı analizi

Çağımızda artık merkezden yönetim modeli değerini yitirmiştir. Hizmetlerinyerinden yönetilmesine ve katılıma, katılımcı demokratik yönetim biçimininuygulanmasına önem verilmektedir. Çünkü hizmetler bu şekilde yürütülür ise, verimlilik artmakta ve hizmetlerin daha çabuk ve tasarruf kurallarına uygun olarak gerçekleştirilmesi sağlanmaktadır. Yerel yönetimler, bilimsel kurallara, çağdaş yönetim anlayışına, doğruluk ve dürüst yönetim ilkelerine uygun olarak yönetildikleri takdirde, ekonomik sorunlarının çözümlenmesinde ve ulusal gelirin ve kişi başına düşen milli gelirin artmasında da etkili olmakta ve bu yönden de büyük önem taşımaktadırlar. Yönetsel etkinliklerin daha verimli hale getirilmesini amaçlayan, adem-imerkeziyetçilik, toplam kalite yönetimi, yönetim reformu gibi çeşitli isimlerletanımlanmakta olan revizyon çalışmaları genelde kamu yönetiminde, özelde de yerel yönetimlerde bir modernizasyona kavuşmaktadır. Bu çalışmada Suriye Arap Cumhuriyeti ile ülkemizdeki yerel yönetim kavramları ve kanunları incelenmiş, tarihi süreçte Türkiye'de yerel yönetimler, Suriye Arap Cumhuriyeti ve yerel yönetimlerindemodernleşme çalışmaları, yerelleşme ve demokrasi alanında yerel yönetimler ile Suriye Arap Cumhuriyeti mahalli idareler yasası, Türk idare sistemi ve Türkiye'de belediyelerin görev, yetki ve sorumlulukları üzerinde durulmuş, iki ülkenin yürürlükte olan kanunları arasında bir mukayese çalışması yapılmıştır. Suriye Arap Cumhuriyetinde adem-i merkeziyetçi ve modern yönetim anlayışından uzak, totaliter bir rejimin bulunmasının ve yerel yönetimlerin devlet tekelinde olmasının yerel yönetimlerin gelişmesini engellediği sonucuna varılmıştır. Ülkemizdeki yerel yönetimlerindeki modern yönetim anlayışı, Suriye'nin yerelyönetimleri'nin modernizasyonu çalışmalarına AB tarafından örnek gösterilmiştir.
İnsan hakları perspektifinden Medine Vesikası ile Magna Carta'nın karşılaştırılması

İnsan hakları, bütün insanların sahip olduğu/olacağı temel hak ve özgürlüklerdir. İnsan haklarının özünde insanın fıtri yapısı vardır. İnsan haklarına, insanların sadece yaşaması için değil; itibarlı, saygın ve huzurlu bir hayat sürdürmesi için ihtiyaç duyulduğu bilinmektedir. İnsan haklarından mahrum kalan bir insan kendi özünden uzaklaşmış demektir. İslam Peygamberi Hazreti Muhammed'in öncülük ederek Muhammed ibn İshak (öl. h.151) tarafından kaleme alınan Medine Vesikası, 622 yılında metin olarak tamamlanmıştır. Medine Vesikası, o günkü şartlarda Araplar arasındaki siyasi birliği tesis etmiştir. Vesika ile ayrıca, Mekke ve Medine arasında var olan sosyal, siyasal ve ekonomik farklara rağmen Müslümanlar, Medine'de siyasal birliğin kurulmasına yardımcı olmuş ve sosyal birlik sağlanmıştır. Magna Carta'nın Batı dünyasında insan haklarıyla ilgili ilk bildiri olduğu kabul edilmektedir. 1215 yılında yazılan, tam adı Magna Carta Libertatum olan belge, Türkçede 'Büyük Ferman' anlamına gelmektedir. Magna Carta, derebeyleri tarafından zorlanan İngiliz kralı I. John'dan elde edilen hakları kapsamaktadır. Çalışmamızda, 622 yılında yazılmış Medine Vesikası ile 1215 yılında yazılmış olan Magna Carta, insan hakları çerçevesinde incelenerek ortak ve farklı yönleri belirlenmiştir. Şimdiye kadar iki medeniyetin iki farklı insan hakları beyannamesinin ortak ve farklı yönlerini birlikte değerlendiren bir çalışma yapılmadığından dolayı bu çalışma yapılmıştır. Yazılı anayasa niteliğindeki bu belgeler incelenerek İslam'ın insan hakları konusunda çizdiği yol tespit edilmeye çalışılmıştır.
1982 Anayasasına hukuk devleti ile ilgili değişiklikler

Hukuk devleti anlayışı tarih boyunca insan hakları ekseninde kurulmuş ve gelişmiştir. Hukuk devleti, her işinde ve işlevinde adalet idesine bağlı, düzeni halkın katkısı ile kurulan ve işleyen, insanın onurlu ve sorumlu bir varlık ve insanlığından gelen temel hak ve özgürlükleri bulunduğuna inanan ve bu hak ve özgürlükleri nereden gelirse gelsin her türlü saldırıya karşı koruyan, bütün işlemlerini yargı denetimi altında tutan, mahkemeleri bağımsız ve tarafsız olan, devlettir. Hukuk devleti siyasi iktidarın sınırlanmasına hizmet eden bir ilke olup keyfi gücün yarattığı tehlikeyi asgariye indirmek amacı taşımaktadır. Hukuk Devletinin, temelini insan hakları ve adalet oluşturur. Hukuk devletinin gelişimi, bireyin temel hak ve özgürlüklerinin gelişimi ile doğru orantılıdır. Temel gerekleri bu şekilde belirlenen hukuk devleti ile ülkemizin tanışması ise Osmanlı Devleti dönemine kadar uzanmaktadır. Osmanlı Devleti'nde Sened-i İttifak ile başlayıp, Tanzimat ve Islahat Fermanları ve ardından da 1876 Kanun-i Esasisi ile devam eden bu sürecin Osmanlı Devleti dönemindeki son önemli evresi 1908 Kanun-i Esasi değişiklikleridir. Cumhuriyet döneminde ise 1921 Anayasası, 1924 Anayasası, 1961 Anayasası ve 1982 Anayasası gibi yürürlükte olan Anayasalar ve hukuk devletinin askıya alındığı darbe dönemleri, hukuk devletinin ülkemizdeki gelişim evreleridir. Hukuk devletinin askıya alındığı bir dönem olan 12 Eylül darbesinden sonra kabul edilen 1982 Anayasası ise hukuk devletini ilkesini takipçisi olduğu 1961 Anayasası'na göre daha düşük bir seviyede benimsemişti. Bu çalışmanın ana konusunu, ilk şekliyle düşük bir seviyenin belirlediği hukuk devleti ilkesinin, 1982 Anayasası'nda yapılan değişikliklerle hangi noktaya geldiğinin tartışılması oluşturmaktadır. Hukuk devletini ilk şeklinde oldukça düşük seviyede benimseyen 1982 Anayasası'nda çeşitli defalar yapılan değişikliklerin, siyasi bir ideal olan hukuk devletini ne şekilde etkilediği sorusuna bu çalışmada cevap aranacaktır.
Türkiye'deki siyaset bilimi ve kamu yönetimi bölümlerinin yenilikçilik açısından değerlendirilmesi

Bu tez, eğitimde yenilikçi yaklaşımların, Türk Yükseköğretim Sistemi'ne girmesini, Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi ile Kamu Yönetimi bölümleri özelinde incelemektedir. Yenilikçilik, yenilikçi eğitim uygulamaları, küreselleşme, sanayi toplumundan bilgi toplumuna geçiş süreci vb. etkenlerin; Türk yükseköğretim yapısı, gelişme düzeyi, toplumsal refah ve özelde SBKY /KY bölümlerinin etkinliği ve verimliliği için önemli olduğu görülmektedir. Üniversitelerin dönüşümü, üçüncü kuşak üniversitelerin yeni misyonları, yükseköğretim sisteminin değişmesine ve uluslararası rekabet ortamında yükseköğretim kurumlarının çeşitli yenilikçi süreçlere gitmesine neden olmuştur. Bu araştırmada SBKY/KY bölümü evreninde 101 bölüm tespit edilmiş, bölümlerin akademik personel, öğrenci sayıları, yıllara göre karşılaştırılmıştır. Bölümlerin web siteleri incelenerek, müfredatları, vizyon-misyon ifadeleri ve genel bilgilerinin yer aldığı veri setleri hazırlanmıştır. Bu veri setleri yenilikçiliğin varlığını tespit etmede araç olarak kullanılmıştır. Araştırma sonuçları, yenilikçi eğitim uygulamalarına sahip olan SBKY/KY bölümünün, oldukça az sayıda olduğunu ortaya koymuştur. Yenilikçilik düzeylerinin ağırlıklı olarak bölümlerin kendi iç dinamiklerinden kaynaklı olduğu görülmüştür. Bu anlamda yenilikçilik türlerinin birçoğunu barındıran, istisnai bir yenilikçilik örneğine Atılım Üniversitesinde karşılaşılmıştır. Yenilikçiliğin, bölümlerin yapılarına ve müfredatlarına ilişkin olarak, politika koyucular tarafından belirlenen bazı düzenleme zorunluluklarının, YÖK yaptırımlarının ve uluslararası süreçlerden kaynaklandığı ve yenilikçiliğin varlığının ağırlıklı olarak yeni kurulan üniversitelerde ortaya çıktığı tespit edilmiştir.