turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sosyal politika harcamalarının günümüzdeki durumu: 'Ülkeler arası karşılaştırmalı bir inceleme'

Sosyal politika, toplumsal ilişkilerin düzenlenmesi, yaşam seviyesinin arttırılması, sosyal huzurun, sosyal barışın ve sosyal adaletin tesis edilmesi, bireylere en temelde insan onuruna yaraşır bir yaşamın garanti edilmesi amacıyla çeşitli kurumlar tarafından sunulan hizmetlerin bütünüdür. Sosyal politikaların en temel sağlayıcısı devlettir. Sosyal Devlet kavramı da en basit haliyle, sosyal politikalar uygulayan, bu yönde çalışmalar yapan ve sosyal adaletin toplumda tesis edilmesini amaçlayan devlettir. İnsanlık tarihi boyunca üretilen sosyal politikalar, Sanayi Devrimi sonrasında farklı bir boyutta algılanmaya başlanmıştır. Sanayi Devrimi ve onun getirdiği adaletsiz sosyo-ekonomik düzen, devletleri bu düzenin işleyişini yeniden düzenlemek adına müdahale etmeye itmiştir. Günümüzde ise bireylerin beklentileri o dönemlere göre oldukça farklılaşmaktadır. Sunulan hizmetlerin etkinliği, verimliliği önem arz etmektedir. Bu kapsamda yerel yönetimler önemli hizmet sağlayıcı kurumlar haline gelmektedirler. Bürokratik süreci azaltması, hizmetlerde hızı arttırması, planlamalarda yerel halkın tanınması dolayısıyla ve daha doğru verilere erişim olanakları sebebiyle yerel yönetimlerin sosyal politikalara dahil oldukları alanların arttırılması ve yerel yönetimlere daha fazla görev verilmesi gerekmektedir. Çalışmanın ilk iki bölümünde Sosyal Politika ve Sosyal Devlet kavramları, amaçları ve tarihsel gelişim süreçleri doğrultusunda incelenmiş, son bölümde ise İngiltere, Almanya, Fransa ve Türkiye'nin hem merkezi yönetimlerinin hem de yerel yönetimlerinin sağlamış oldukları eğitim, sağlık, konut ve sosyal koruma politikaları, yapılan harcamalarla birlikte analiz edilmiştir.
Türk kamu yönetiminde liderlik ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi örneği

İnsan topluluğunun olduğu her yerde liderler vardır. Liderlik, tarih boyunca insanların ilgisini çeken ve üzerinde durulan bir konu olmuştur. Günümüzde liderliğin işletme ve devlet yönetiminde etkinliği sağlamanın önemli koşullarından biri olarak kabul edilmesi her geçen gün önemini daha da arttırmaktadır. Türk Kamu Yönetiminde ise liderlik kavramı yeni yerleşmeye ve gelişmeye başlamıştır. Bunun nedenlerinden biri yapılan çalışmaların bilimsel verilerden uzak gözleme dayalı olmasıdır. Bu nedenle çağın gereklerine uygun yöntemlerle yapılan bilimsel çalışmalara ihtiyaç hissedilmektedir. Yönetim sistemimizde siyasal nitelikli atama ve yer değiştirme olaylarının sıklaşması ve kamu yöneticisinin geldiği yöneticilik görevlerinde örgütle kaynaşmasını sağlayacak kadar uzun süre kalamaması kısaca siyasi faktörlerin etkisinde olması birçok açıdan eleştirilmekte ve bu konuda yeni düzenlemelere ihtiyaç duyulmaktadır. Çalışmada genel olarak liderliğin temel konulan, liderlikle ilgili ortaya atılan yaklaşımlar ve yönetim ve yönetici kavramlarına değinilerek yönetici ve lider arasındaki ilişki ele alınmıştır. Son olarak Türk Kamu Yönetimindeki lider davranışları ile ilgili İstanbul Büyükşehir Belediyesi bünyesinde, çeşitli konulardaki üst düzey yöneticiler üzerinde bir alan araştırması yapılmış, sonuçlar incelenmiş ve yorumlanmıştır. Sonuç olarak; Türk Kamu Yönetiminde lider davranışları ile ilgili kesin sonuçlara ulaşabilmek için bilimsel verilere dayanan bilimsel çalışmalara ihtiyaç duyulduğu belirlenmiştir. IX
İlkokul öğretmenlerinin lider üye etkileşimine ilişkin algılamalarının görev ve bağlamsal performansları üzerindeki etkisini belirlemede iş tatmininin aracı rolü: Kayseri ilinde bir uygulama

Bu tez çalışmasının temel amacı lider üye etkileşimi, görev ve bağlamsal performans kavramları hakkında teorik bilgi vererek, ilkokullarda görev yapan öğretmenlerin lider üye etkileşimine ilişkin algılamalarının görev ve bağlamsal performansa etkisini belirlemede iş tatmininin aracı rolünü tespit etmektir. Bu amaca ulaşabilmek için bir anket çalışması yapılmıştır. Anket beş bölümden oluşmaktadır. Bunlar sırasıyla: Görev Performansı, Bağlamsal Performans, İş tatmini, Lider-Üye etkileşimi ve demografik bilgiler kısmıdır. Anketler Kayseri ili Melikgazi İlçesinde rastgele seçilen 35 ilkokulda görev yapan 558 öğretmene uygulanmıştır. Anketlerden elde edilen veriler SPSS istatistik paket programı kullanılarak analiz edilmiştir. Yapılan analizler sonucunda; Lider-üye etkileşiminin görev ve bağlamsal performans üzerinde istatistiksel açıdan anlamlı ve pozitif bir etkiye sahip olduğu, öğretmenlerin lider-üye etkileşimine yönelik algılamaları pozitif şekilde arttığında performanslarının ve iş tatmin düzeylerinin de arttığı belirlenmiştir. Bu etki ilişkisi üzerinde de iş tatmininin aracılık rolüne sahip olduğu ortaya konulmuştur.
Toplumsal hareketler ve medya: Gezi Parkı ve Sarı Yelekliler örneği

Toplumsal hareketler, toplumun yaşadığı hoşnutsuzluk ve isteklerin karşılanmasına yönelik talepler sonucu meydana gelen bir dışa vurumdur. Bu ifade biçiminin tarihi oldukça eski zamana dayanmaktadır. Eskiden beri görülen toplumsal hareketler kimi zaman çatışmalara, isyanlara, iç savaşlara dönüşmüş ve toplum üzeride ciddi etkiler göstermiştir. Günümüzde ise teknolojinin gelişimi ve haberleşme imkanlarının artması ile birlikte toplumsal hareketlerin önemi ve takip edilebilirliği artmakta ve etki alanı genişlemektedir. Toplumsal hareketler dünyanın hemen her yerinde görülebilmekteyken değişen şartlara göre toplumsal yapıların değişimleri ile birlikte şekillenmektedir. Özellikle 1960'lı yıllar, toplumsal hareketlerin temel özelliklerine yenilerinin eklenmesi ve bazılarının değişmesi açısından önemli bir zaman dilimi olmuştur. Her toplum değişik dinamiklere sahip olduğu için her hareketi tek bir kategori incelemek mümkün değildir. 21. yüzyıla gelindiğinde teknoloji ve sosyal medya sayesinde bireylerin sesini duyurması kolaylaşmış ve çoğu toplum bu avantajı kullanarak toplumsal eylemlere devam etmektedir. 2013 yılında Gezi Parkı ve 2018 yılında Sarı Yelekliler hareketleri de bu şekilde genişleme göstermiştir. Farklı talepler ile başlayan iki harekette kısa zamanda sosyal medyanın da yardımıyla çok sayıda insanın ilgisini çekmiş ve diğer ülkeler tarafından takip edilir hale gelmiştir. Sarı Yelekliler eylemleri bir seneden uzun süredir devam ederken Gezi Parkı eylemleri yaklaşık üç hafta sürmüştür. İki toplumsal hareket içinde birbiriyle zıt oldukça fazla söylem bulunmaktadır. Bu söylemleri okuyucuya ya da izleyiciye yansıtmak için kullanılan sözler, seçilen görseller, haber başlıklarında kullanılan kelimeler gelişigüzel seçilmemektedir. Bu doğrultuda, Gezi Parkı ve Sarı Yelekliler hareketleri ile ilgili Les Echos, RFI ve Le Monde Diplomatique haber sitelerinde yer alan haberler eleştirel söylem analizi yöntemi ile incelenmiştir. Eleştirel söylem analizi ile söylem daha detaylı incelenmekte ve altındaki derin mana irdelenmektedir. Bu analiz yapılırken Fransız medyasında yakın bir zaman zarfı içerisinde kendi tecrübe ettikleri Sarı Yelekliler ve Türkiye'de yaşanan Gezi Parkı hareketlerinin haberler aracılığıyla nasıl bir ideoloji doğrultusunda yansıtıldığını incelemek ve söylemler arasındaki farkları yorumlayabilmek hedeflenmiştir.
Türkiye'de muhafavazakar modernleşme ve İsmail Hakkı Baltacıoğlu

Bu çalışmanın amacı, Türk modernleşmesine ilişkin farklı okumalardan biri olarak önem kazanan muhafazakar modernleşme anlayışı/kavramsallaştırması çerçevesinde Ismayıl Hakkı Baltacıoğlu'nun fikirlerinin analiz edilmesidir. Çalışma kapsamında Baltacıoğlu düşüncesi bir bütün olarak ele alınmakta, ancak bu bütünlüğün kurulmasında temel ekseni düşünürün Türkiye'de modernleşme sürecine yaklaşımı oluşturmaktadır. Diğer bir deyişle, Türkiye'de modernleşme süreci kapsamında tanık olunan kimlik krizi ve toplumda eski ile yeni kurumların biraradalığını ifade eden toplumsal ikiliklerin Baltacıoğlu düşüncesindeki izdüşümleri çalışmanın kuramsal ve kavramsal sınırlarını belirlemektedir. Baltacıoğlu, modernleşme karşısında yaşanılan kimlik krizi ve diğer sorunlara karşı alternatif çözüm önerileri getirmeye çalışmış ve bir ölçüde de bu önerilerini pratiğe aktarmıştır. Millet, din, dil, kültür, medeniyet, pozitivizm konularında oluşturmuş olduğu fikirlerinin ışığında modernleşmeyi bütüncül bir yaklaşımla ele almaktadır. Baltacıoğlu'nun getirmiş olduğu önerilerin altyapısını oluşturan fikir dünyasında Emile Durkheim ve Henri Bergson'un izlerini ve bunlar arasındaki sentez çabasını görmek olanaklıdır. Bu sentez çabası, çalışma kapsamında Baltacıoğlu'nun Türkiye'de siyasi düşünce hayatındaki özgüllüğünü yansıtan noktalardan biri olarak ele alınmıştır.
Milliyetçilik ve Türkiye'de Milliyetçi Cephe Hükümetleri'nin kurulma ve dağılma süreçleri

1961 Anayasası ile birlikte Türkiye Cumhuriyeti, koalisyon ve azınlık hükümetleriyle tanışmıştır. 1971 yılında Millet Meclisi'nde okunan askeri muhtıra ile başlayanlara dönemden sonra kurulan hükümetlerin hiçbiri bir partinin, tek başına iktidarı şeklinde gerçekleşmemiştir. 1970'li yılların en uzun hükümetleri olan Milliyetçi Cephe Hükümetleri de, koalisyon hükümetleridir. Bu hükümetler Kıbrıs meselesi, Kıta sahanlığı sorunu ve ABD ambargosu gibi dış sorunların yanı sıra, siyasal şiddet olayları, gün geçtikçe dozunu arttıran kutuplaşmanın toplumun her kesimine yayılması, ekonomik problemler ve istikrarsız siyasi ortam gibi iç sorunların da olduğu bir dönemde kurularak göreve gelmişlerdir. Söz konusu hükümetler, anti-komünizm felsefesiyle hareket etmiş, milliyetçilik fikriyle bir araya gelmiş ve iktidarı sola teslim etmemeyi hedeflemişlerdir. Hükümeti oluşturan bu sağ partilerin, milliyetçi oldukları ve ideolojik olarak bir birliktelik halinde oldukları söylenebilir. Bu partilerin iktidara gelme isteklerinde ortak amaçlar olduğu gibi, özel amaçları da bulunmaktadır. Ayrıca bu partilerin tümü, bünyelerinde milliyetçi hassasiyetler barındırmalarına rağmen, birbirlerinden farklı milliyetçilik anlayışlarına sahiptir. Dönem incelendiğinde ortaya çıkan en önemli sonuç, Milliyetçi Cephe Hükümetlerinin oldukça zor bir şekilde bir araya geldikleridir. Liderler arasındaki kişisel ilişkiler, cephenin şekillenmesine yol açmıştır. Milliyetçi Cephe partilerinin, koalisyon hükümeti kurmalarının yanı sıra seçim dönemlerinde birbirlerini ağır şekilde eleştirerek hedef almaları, hem müttefik hem de rakip olduklarının açık bir göstergesidir. İdeolojik olarak birbirine yakın ve geniş tabanlı bir desteğe mazhar olan koalisyon hükümetlerinin bile sorunlar karşısında radikal çözümler üretemedikleri, Milliyetçi Cephe hükümetleri örneğinde de görülebilecektir.
Polis Vazife ve Salahiyet Kanununun 16. maddesinin 7. ve 8. fıkralarının yaşam hakkına yönelik içerdiği tehditler

İnsan hakları, insan onuruna uygun olarak yaşamanın bir gereği olarak, uluslararası ve ulusal hukuk ile kabul ve taahhüt edilmiş, kişilerin doğuştan sahip oldukları devredilemez, vazgeçilemez, herkes tarafından uyulması, saygı gösterilmesi ve korunması gereken temel hak ve hürriyetler bütünüdür. Bu hakların özünde, insanın, insan olma şerefine uygun olarak dünya üzerinde yaşama hakkına sahip olması vardır. Bu çalışmada, yaşam hakkının ihlaline sebep olabileceği değerlendirilen Polis Vazife ve Salahiyet Kanununun 16. maddesinin, yaşam hakkı açısından problemli noktalarını tespit etmek ve içerdiği anlamı hukuksal açıdan ortaya koymak amaçlanmıştır. Çalışmanın birinci bölümü yaşam hakkını ve bu hakla ilgili olarak uluslararası sözleşmelerin devletlere yüklediği yükümlülükleri kapsamaktadır. İkinci bölümde polis, devlet, zor ve silah kullanma kavramları, polisin güç kullanma yetkisinin gerekliliği ile 16. maddenin yasa koyucusu ve yasa uygulayıcısı açısından silah kullanmaya ilişkin unsurları incelenmiştir. Üçüncü bölümde, mevcut silah kullanma yetkisinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile Anayasanın amaç ve ruhuna uygunluğu, kanun metni üzerinde ayrıntılı inceleme yapılarak araştırılmış; mevcut metnin yaşam hakkı açısından içerdiği problemli noktalar, maddeler halinde tespit edilmeye çalışılmış ve gerekçeleri incelenmiştir. Dördüncü bölümde polisin silah eğitiminin yeterli olup olmadığı sorusu ve polisin zor kullanma araçlarından olan gaz kullanımının, silah kullanma yetkisi ile ilişkisi üzerinde durulmuştur. Sonuç bölümünde, tespit edilen eksikliklerin giderilmesi için uygulamaya koyulması gerektiği değerlendirilen çözüm önerileri getirilmiştir.
Kamu yönetiminde verimlilik arttırıcı önlemler ve toplam kalite yönetiminin Kütahya Belediyesi'nde uygulanması

Küreselleşme sürecinin de katkısı ile 20. yüzyılın ikinci yarısında, mal ve hizmetlerin üretilmesi, pazarlanması ve müşteri memnuniyetinin sağlanmasında 'kalite' kavramı öne çıkmıştır. Toplam Kalite Yönetimi ise 'kalite' kavramının işletmelerdeki tüm süreçleri kapsamasıyla ortaya çıkan bir model olmuştur. Özel sektör kuruluşlarında meydana gelen bu değişim, kamu yönetiminde de kendini hissettirmiştir. Gelişmiş ülkeler başta olmak üzere tüm dünyada özel sektör kuruluşlarındaki 'müşteri' kavramının karşılığı olarak kamu sektöründe 'vatandaş' kavramı kullanılmaya başlanmıştır. Kamusal hizmetlerin sunumunda TKY, vatandaşlara en iyi hizmeti, en iyi zamanda, en iyi şekil ve şartta vermenin bir yolu olarak kabul edilmektedir. Kamu sektörünün kendine özgü koşulları, TKY'nin bu alanda uygulanmasını oldukça güçleştirmektedir. Özellikle az gelişmiş ülkelerdeki kamu yönetimlerinde; verimsizlik, organizasyon eksikliği, niteliksiz işgücü kullanımı ve kaynak kullanımında etkinsizliğin yanı sıra siyasi popülizm gibi olumsuz faktörler, TKY uygulamalarının önündeki engelleri oluşturmaktadır. Ancak tüm bunlara rağmen kamu yönetiminde TKY uygulamalarının başarılı olduğu ülke ve kurumlar da mevcuttur. Bu ülke ve kurumlarda üretilen hizmetlerin kalite düzeyinin yükseldiği, verimsizlik ve etkinsizliğin azaldığı görülmektedir. Ülkemizde de kamu yönetimleri tarafından sunulan hizmetlerin kalite düzeyinin yükselmesi ve verimsizliğin ortadan kaldırılması, TKY'nin uygulanması ile mümkündür. Çalışmada kamu yönetiminin önemli ayrımlarından olan yerinden yönetim birimi olarak belediye konusu üzerinde durulmuştur. Çalışmanın birinci bölümünde; kamu yönetimi, merkezi yönetim, yerinden yönetim kavramları, ikinci bölümde; Toplam Kalite Yönetimi ve üçüncü bölümde de; Toplam Kalite Yönetimi'nin kamu yönetiminde uygulanabilirliği incelenmiştir. Dördüncü bölümde ise; Kütahya Belediyesi'nde TKY uygulamasına yönelik bir model oluşturulmuştur.
Türkiye'de kadın istihdamı, meslek edindirme kursları ve yerel yönetimler: İstanbul'da bazı ilçe belediyeleri üzerine bir araştırma

Kadın istihdamına, kadın bakış açısıyla bakabilen çalışmalar, Türkiye'de feminist hareketler 1970'lerde görülmeye başlamasına rağmen, ancak 2000'li yıllarda dikkat çekmeye başlamıştır. Toplumsal cinsiyet bakış açısıyla kadın istihdamı incelendiğinde kadınların sırf kadın olmalarından dolayı istihdam öncesi ve istihdamda eşitsiz bir durumda kaldıkları ve engellendikleri görülmektedir. Kadınların eğitime katılamama ya da eğitimi yarım bırakma nedenleri arasında da çoğunlukta toplumsal cinsiyetçi roller yer almaktadır. Eğitimsiz kadınların istihdama katılmaları daha da zorlaşmaktadır. Dolayısıyla kadınların istihdama katılımlarını artırmak için toplumsal cinsiyet rollerinin yol açtığı engellerden kadınları kurtarmak gerekmektedir. Eğitimin kadın istihdamında bir etken olduğu düşünüldüğünde kadınların eğitim seviyesi yükseltilerek kadın istihdamının artırılması sağlanabilir. Son yıllarda meslek edindirme kursları vasıtasıyla kadınların eğitimine katkıda bulunarak onların istihdamı artırılmaya çalışılmaktadır. Bu çalışmanın amacı kadın istihdamında meslek edindirme kurslarının etkileri ve ilçe belediyelerinin bu konuya yaklaşımını incelemektir. Bu amaçla İstanbul'da 11 İlçe Belediyesi'nde yetkili kişiler ile yarı yapılandırılmış sorular etrafında görüşmeler yapılmıştır. Çalışma, genel olarak meslek edindirme kurslarında branşlara katılımda herhangi bir engel bulunmamasına rağmen toplumsal cinsiyetçi yapıya yönelik bir ayrışma olduğuna ulaşmıştır. Meslek edindirme kurslarının kadın istihdamına sınırlı katkısı olduğu, bu kurslara katılan kadınlar istihdama katıldıklarında toplumsal cinsiyetçi bakış açısının biçtiği rollerin dışına çıkılmadığı görülmektedir.
Türk kamu yönetiminde e-devlet uygulamaları:Emniyet Teşkilatı'nın e-devlet yapılanmasındaki yeri

Bilim ve teknolojideki hızlı gelişmeler bilgi toplumunu oluşturmuştur. Bu değişim diğer organizasyonlar gibi devletleri de etkilemiştir. Ekonomik kalkınma ve sosyal gelişme için, teknolojiyi kullanmak bütün devletler için zorunlu hale gelmiştir. Teknolojiye dayalı yeni devlet modeli e-Devlet olarak ifade edilmiştir. Kamu hizmetlerinin vatandaşlara daha iyi dağıtımı ve daha etkili bir devlet yönetimi e-Devlet modeli ile mümkün hale gelmiştir. Ayrıca;daha az rüşvet, artan şeffaflık, daha fazla rahatlık, gelir artışı ve maliyet azalmaları e-Devlet'in diğer faydalarıdır. e-Devlet;devlet ve vatandaşlar arasındaki ilişkileri daha samimi, rahat, şeffaf ve ucuz hale getirmeyi amaçlamaktadır. Akademik literatürde e-Devlet için yapılmış standart bir tanımlama olmamakla birlikte e-Devlet genel olarak; kamu hizmetlerinin daha hızlı ve verimli sunulduğu bir devlet projesi şeklinde tanımlanmaktadır. Türk kamu yönetimi yapısındaki sorunların çözümü için e-Devlet'i önermeden önce, e-Devlet kavramının çok iyi tanınması gerekmektedir. e-Devlet;kısa zamanda ülkemize adapte edilebilecek bir yönetim modeli değildir. Teknik, hukuksal ve toplumsal altyapılardan sonra e-Devlet'ten bahsetmek mümkün olacaktır. e-Devlet;devletin bütün birimlrinin ve toplumun bütün kesimlerinin katılımı ve koordinasyonuyla başarılı olabilecek bir yönetim modelidir. Türk Emniyet Teşkilatı günümüzde uygulamalarını ve pasaport, vize, sürücü belgeleri ve diğer önemli belgelerle ile ilgili işlemlerini ileri teknolojiyi kullanarak elektronik olarak idare etmektedir. PolNet Türkiye'deki e-Devlet uygulamalarının önemli bir örneğidir. PolNet gibi e-Devlet projeleri ülkemizde e-dönüşümün zor ama imkansız olmadığını göstermektedir.
Relocation from an inner-city neighborhood to peripheral mass housing: From Kadifekale to Uzundere, İzmir

Neoliberal şehirciliğin dünyaya yayılmasıyla, kent yöneticileri, küresel sermayeyi çekmek ve ekonomik rekabeti desteklemek için emlak piyasasına yatırımı yönlendirmekte ve toprağın metalaşmasını hızlandırmaktadırlar. Küresel Kuzey'de kentsel dönüşümün ana aktörü piyasa güçleri olur iken, Küresel Güney'de kentsel yenileme programları ile bu rolü devlet üstlenmektedir. Küresel Güney'deki kent yoksullarının önemli bir bölümünü oluşturan gecekondu sakinleri, yaşadıkları kent merkezideki çöküntü alanlarının emlak piyasası için önemli rant boşlukları sunarak kapitalist birikimin sıcak noktası haline gelmesi nedeniyle kentsel dönüşüm projeleri tarafından etkilenmektedir. Türkiye'nin gecekondu yerleşimlerindeki son dönemlerdeki deneyimleri kentsel dönüşümün kent yoksulları üzerindeki etkileri üzerine önemli dersler sağlamaktadır. Bu çerçevede; bu tez, kentsel dönüşüm projelerinin, kentsel yoksulların geçim kaynaklarını nasıl değiştirdiğini ve Türkiye'deki kentsel yoksulluk dinamiklerini nasıl etkilediğini İzmir'de uygulanan Kadifekale Kentsel Dönüşüm Projesi'ni merkezine alarak incelemektedir. KKDP'nin amacı, kent merkezindeki bir gecekondu alanı olan Kadifekale'de mülkü bulunan hak sahiplerini, İzmir'in çeperindeki bir bölge olan Uzundere Toplu Konut Kompleksi'ne taşıyıp yerleştirmekti. Son yıllarda yapılan akademik çalışmalar, gecekondu bölgelerinin sakinlerini toplu konut alanlarına yerleştiren kentsel dönüşüm projelerine karşı kent yoksullarını zorla yerinden ettiği ve onları uzun vadeli ipotek kredisi ile ev sahibi yapar şekilde emlak sektörüne müşteri yaptığı nedenlerle eleştirel bir yaklaşım vardır. Bu noktada, sosyal demokrat kimliğiyle bilinen İzmir'den bir örneğin incelenmesi faydalı olacaktı. Bu bağlamda; KKDP'nin kent yoksulları üzerindeki etkisini saptamak için yarı yapılandırılmış sorular üzerinden 39 görüşme gerçekleştirilmiş, ayrıca KKDP'nin planlama ve uygulama süreci ile Uzundere'ye taşınmış insanların yaşamı da gözlenmiştir. Bu çalışma, KKDP'nin, özellikle, şu anda konut masraflarını karşılama ve konutlarını korumak için artan bir stres hissettiğini düşünen yoksullar için 'sahip oldukları' ve 'sahip olmadıkları ' arasında bir fark yarattığını göstermektedir. Düşük gelirli konut sakinleri özelleştirilen arazi piyasasının tüketicileri haline getirilmiş ve ev sahibi olma planına dahil edilmişlerdir. Dahası, düşük gelirli sakinler, özellikle çeperde olma stresinden dolayı yeni ortamlarında konut stresinin ve hareketsizliğin baskısı altında hissetmekte, bu da onların sosyo-mekansal dışlanma duygularını açıklamaktadır.
Maverdİ ve İbn Teymiyye'nin devlet yönetim anlayışı

Maverdi'nin el-Ahkamu's-Sultaniyye ve İbn Teymiyye'nin es-Siyasetü'ş-Şeriyye eserlerinde müelliflerin devlet yönetim anlayışı üzerine ele aldığı konular karşılaştırmalı analiz metoduyla incelenmiştir. Bu çalışma iki bölümden oluşmaktadır. Girişte çalışmamızın amacı, konusu, çalışma sürecinde izlenen yöntem ve bu çalışmaya kaynaklık eden başlıca eserler ve diğer tüm yardımcı kaynaklar tanıtılmaya çalışılmıştır. Birinci bölümde fıkıh literatüründe Ahkam-ı Sultaniyye geleneğinin ortaya çıkışı ve geçmişşten günümüze bu alanda telif edilmiş klasik ve modern çalışmalara örnekler verilmiştir. Maverdi ve İbn Teymiyye'nin eserlerinin de bu gelenekteki yerlerinin önemi belirtilmeye çalışılmıştır. Eserleri kaleme aldıkları dönemin siyasi ve ictimai durumu, müelliflerin hayatları ve telif ettikleri diğer eserler tanıtılmış özellikle söz konusu eserleri yazma amaçları yine bu bölümde ele alınmıştır. İkinci bölümde çalışmamızın ana konusu olan iki eserin ortak ve farklı konuları karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Karşılaştırma yapılırken konu çeşitliliği ve eser hacmi daha fazla olan Maverdi'nin eseri temel alınmıştır. Konuların eser içindeki düzeni de onun ele aldığı biçimde verilmiş fakat bazı bölümler konu bütünlüğünü bozmamak adına İbn Teymiyye'nin tercih ettiği şekilde de başlıklandırılmıştır.
Kapitalist bir mekan üretimi olarak başkent Ankara

Mekan olgusu fiziksel olarak kurucu ve toplumsal olarak dönüştürücü bir niteliğe sahiptir. Bu çalışmada öncelikli olarak kapitalist üretim biçiminin bir üretim biçimi olarak özgül niteliği ortaya konulacaktır. Kapitalist üretim biçiminin özgüllüğü üretim biçiminin tanımsal ayrılığı olan ekonomik alan ve siyasal alan üzerinden belirlenir. Bu bağlamda ekonomik ve siyasal alanın formları olarak piyasa ve devlet bu çalışmada mekan üzerinde hareket eden formlar olarak ele alınacaktır. Mekan üzerinde hareket eden ve mekanı dönüştüren toplumsal formlar olarak piyasa ve devlet kapitalist üretim biçiminin içeriğine özgü somut ve soyut mekanlar yaratır. Bu mekanlardan ilki homojenleşmiş ulusal pazar olarak adlandırılabilirken ikincisi siyasal alanın ulus temelinde örgütlenmesi olarak ulus devlettir. Çalışmanın ikinci bölümü kapitalist üretim biçimi ve ulus devlet tartışmasını siyasal alanın merkezi örgütlenmesinin görünür ilk mekanı olan başkent olgusu çerçevesini kapsamaktadır. Çalışmanın son bölümü Türkiye'nin kuruluş dönemi ve yeni bir başkentin üretilmesi tarihsel sürecini geç kapitalistleşme süreci ve buna bağlı olarak çok uluslu bir imparatorluktan ulus devlete geçiş sürecini kapitalist üretim biçiminin toplumsal formlarının aktörleri temelinde izlemeye çalışacaktır. Bu bağlamda öncelikli olarak Ankara'nın başkent olması tarihsel süreci ortaya konulacaktır. Ankara'nın kapitalist bir mekan olarak üretilmesi ve örgütlenmesi öncelikli olarak yeni kurulan ulus devletin üretim biçimi tercihi ile belirlenişi buna bağlı olarak somut ve soyut mekanların ulusal pazar ve ulus devletin örgütlenmesi ile gerçekleşmesi tartışılacaktır. Bu çerçevede Ankara'nın başkent olma sürecinde somut aktörler, kapitalist toplumsal formların konumu ve kapitalist toplumsal formların somut aktörleri bu geç kapitalistleşen tarihsel Ankara örneği çerçevesinde tartışılacaktır.