turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yerel yönetimlerin spor tesislerinden faydalanan yöre halkının hizmet kalitesi beklentisi ve algısına yönelik bir inceleme: Keçiören Belediyesi örneği

Bu çalışmanın amacı, Ankara Keçiören Belediyesi'ne bağlı spor tesisleri üyelerinin, bu merkezlerin sunduğu spor hizmetlerinin kalitesinden duyduğu beklenti ve algı düzeyini belirlemek ve bu bilgiler doğrultusunda, belediyenin spor merkezleri ile ilgili neler yapabileceği konusunda önerilerde bulunmaktır. Ankara Keçiören Belediyesi'ne bağlı 4 Spor Merkezi araştırmanın çalışma evrenini, 356 kadın ve 129 erkek üye ise örneklemini oluşturmaktadır. Spor tesisleri merkezlerinin hizmet kalitesi algılarını ve beklentilerini belirlemek için ölçüm aracı olarak Gürbüz ve diğerleri (2005) tarafından geçerliliği ve güvenirliği Türkiye için yapılmış olan, Hizmet Kalitesi Değerlendirme Ölçeği (Service Quality Assessment Scale; Lam, 2000) kullanılmıştır. Bu ölçek personel, program, soyunma odası, fiziksel tesis, antrenman tesisi alt boyutlarından oluşmaktadır. Elde edilen verilerle, frekans, yüzde değeri, aritmetik ortalaması ve standart sapma analizleri yapılmış, ölçeğin iç tutarlılığının belirlenebilmesi için güvenirlilik katsayısı yöntemi ile veriler hesaplanmıştır. Genel olarak hizmet kalitesini belirleyebilmek için algılama skorları beklenti skorlarından çıkarılarak arasındaki farklar tespit edilmiş, gruplar arası farklılıkları bulmak için 'eşleştirilmiş-örneklem t testi, bağımsız-örneklem t testi ve tek yönlü varyans analizi' kullanılmıştır. Araştırmanın bulguları, personel boyutunun 'yardım etme istekliliği' maddesi dışında, tüm alt boyut ve maddelerde algı-beklenti arasında negatif fark olduğunu göstermektedir. Bazı demografik değişkenlerin karşılaştırmalarında, cinsiyete göre hizmet kalitesi algılarının karşılaştırılmasında tüm alt boyutlarda anlamlı farklılık (p<0,01) görülürken, erkek ve kadın değişkenlerinin beklentilerinde herhangi bir anlamlı fark görülmemiştir. Eğitim durumuna göre; hem hizmet kalitesi algılamalarının, hem de hizmet kalitesi beklentilerinin karşılaştırılmasında hiçbir alt boyutta anlamlı farklılık bulunmamıştır. Sonuç olarak hizmet kalitesi genel olarak değerlendirildiğinde, algı-beklenti arasındaki fark -0,49 olup, bu değer spor merkezi müşterilerinin beklentilerinin tam olarak karşılanamadığı sonucu ortaya çıkmıştır.
Türkiye'de valilik müessesesi

Türkiye'de valilik müessesesi önemli dönüşümler geçirdiği bir dönemin içerisindedir. Dönüşümün boyutları genel olarak, valilik müessesesinin mülki idaredeki işlevselliği ve konumunda, görev ve yetkilerinde, kullanabildikleri kaynak miktarında, sundukları kamu hizmetlerinin türü ve niteliğinde ve güvenlik bürokrasisi ile olan ilişkileri çerçevesinde gerçekleşmektedir. Dolayısıyla valilik müessesesindeki dönüşümün boyutları geniştir ve çok yönlüdür. Bu açıdan Tanzimat Fermanı ile başlayıp Cumhuriyet döneminde de devam eden ve özellikle 2000'li yıllardan sonra ivme kazanan Türkiye'de valilik müessesesinin geçirdiği dönüşümü, buna kaynaklık eden dinamikleri incelemek ve bunun sonucunda valilik müessesesinin güncel işlevsellik ve konumunu ortaya koymak bu çalışmanın amacıdır. Bunun için çalışmada, valilik müessesesinin geçmişşinin tanım ve analizini yapmak için tarihsel yaklaşım kullanılmış; bu müessesenin mevcut duruma nasıl ve hangi aşamalardan geçerek geldiğini açıklamak için ise literatür taraması yapılmıştır. Ayrıca valilik müessesesi ile ilgili nizamnameler, fermanlar ve kanunlar incelenmek suretiyle mevzuat analizi de yapılmıştır. Çalışmanın zaman periyodu ise 19. yüzyıl ile 2000'li yıllar arasındaki dönemi kapsamaktadır. Yapılan inceleme neticesinde valilik müessesesinin, kolluk ve güvenlik hizmeti sunma yönü ağır basan, genel kolluk kuvvetleri üzerindeki yetkileri artmış, ülke gerekleri ve uluslararası dinamiklerin etkisiyle yeni görev ve sorumluluklar üstlenen ve mali kaynak kullanma yetkisi kısıtlanan bir müessese olduğu bulgularına ulaşılmıştır.
Effects of non-governmental organizations on the urban environment in Turkey

ÖZ TÜRKİYE'DE SİVİL TOPLUM ÖRGÜTLERİNİN KENTSEL ÇEVREYE ETKİLERİ Alarslan, Ebru Yüksek Lisans, Kentsel Politika Planlaması ve Yerel Yönetimler Ana Bilim Dalı Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Baykan Günay Nisan 1998, 169 sayfa Bu tezin amacı sivil toplum örgütlerinin kentsel çevreyi etkilerini incelemektir. 20 yüzyılın sonuna doğru artan kentleşme oranı ile birlikte kentsel alanlar, dünyada yaşayan insanların sosyal ve kültürel hayatlarının merkezi haline gelmiştir. Sivil toplumun örgütlü bir bütünü olan sivil toplum örgütleri de yeni bir tür sosyal örgütlenme biçimi olarak kent yaşamındaki yerlerini almaktadırlar. Bu çalışmada karşılaşılan en önemli sorun 'sivil toplum örgütü', 'kentsel çevre', 'kamu alanları' kavramlarına tanım getirmekti. İlk olarak sivil toplum örgütü kavramım tanımlanmaya çalışıldı. Yapılan bir dizi çalışmanın sonunda, sivil toplum örgütlerinin hükümet örgütleri dışında kalan her tür örgütü kapsadığı tesbit edildi. Çalışmanın amacına uygun olarak, kamu yararı ve gönüllülük esasına göre çalışan örgütler yani, gönüllü kuruluşlar tezin veri tabanını oluşturmak üzere seçildi. Kentsel çevre çalışmayı oluşturan bir diğer önemli parça idi. Kentsel çevrenin önemli bir bölümünü oluşturan kamu alanları kentte yaşayan insanların yaşamım büyük ölçüde etkileyen alanlardır. Bu nedenle kentli toplum örgütleri, kamu alanlarının kamu yaran doğrultusunda kullanılması için çaba göstermektedir. Gönüllü kuruluşların Türkiye'de ve dünyadaki tarihçesi üzerine bir inceleme yapıldıktan sonra Ankara kenti bu tezde çalışma alam olarak belirlenmiştir. Ankara için yapılan çalışmalar, kentsel çevreyle ilgili olarak faaliyet gösteren sınırlı sayıda kentsel çevreyi güzelleştirmek ve iyileştirmek amacıyla kurulan gönüllü kuruluş olduğunu göstermiştir. Bu nedenle, bu çalışmayı bu türden gönüllü bir kuruluşun yaniKAVAKLIDEREM derneğinin çalışmaları özelinde inceleyerek bitirmek uygun bulunmuştur. Sonuç olarak Türkiye'deki gönüllü kuruluşların kentsel çevreyi etkilemek konusunda oldukça pasif oldukları anlaşılmıştır. Ancak Türkiye'deki gönüllü kuruluşların deneyimleri arttıkça etkinlikleri artacak ve kentsel çevre için kamu yararını gözeterek aldıkları kararlan uygulayacak duruma gelebileceklerdir.
Kamu kurumları aracılığıyla kent merkezlerinde yapılan kentsel dönüşüm uygulamalarında hak sahipliği dağılımı için bir model önerisi

Gelişme halindeki ülkelerde barınma ihtiyacı büyük ölçüde problem olmaktan çıkamamıştır. Gelişmekte olan toplumların daha çok kentlere yönelmeleri ile kentlerde oluşan nüfus kalabalığının getirdiği plansız büyüme ve sağlıksız yapılaşma şartları kentlerin, barınma ihtiyacını karşılayamaz hale gelmesine sebep olmaktadır. Kentlerdeki hızlı nüfus artışından ve plansız büyüme etkilerinden kaynaklanan diğer bir sorun da, güncel olarak yaşadığımız trafik sorunu olarak karşımıza çıkmaktadır. Artan yapılar nedeniyle yollar yetersiz kalmakta, otopark sorunu da katlanarak artmaktadır. Ayrıca bu yapıların depreme dayanım konusu da başka bir sorun olarak karşımıza çıkmaktadır. Kentlerin bu sorunlarını çözebilmek adına 1980 sonralarında başlayan kentsel dönüşüm çalışmaları inşaat sektöründeki hareketlenmeyle birlikte son 6-7 yılda oldukça hız kazanmıştır. Ancak tekil bina yenileme uygulamaları, yapıları depreme dayanım açısından daha sağlıklı hale getirmenin dışında kent sorunlarını tam anlamıyla çözememektedir. Diğer taraftan, toplu dönüşüm uygulamalarında tüm hak sahipleri ile anlaşmak, herkesin bireysel istekleri farklı olduğu için oldukça zor olmaktadır. Ancak, kentlerin şehir planlaması anlamında var olan sorunlarını çözebilmek adına toplu dönüşüm yapılması da elzem bir ihtiyaç olarak karşımıza çıkmaktadır. Burada yapılması gereken, toplu dönüşüm alanında mülkü bulunan hak sahiplerinin ortak ve uzlaşmacı bir yol bulunarak çözüme katılımını sağlamaktır. Bu çalışmada, çoğu zaman toplu kentsel dönüşüm uygulamalarına engel teşkil eden hak sahipliği dağıtımının temellerinin oluşturulması adına delphi yöntemi uygulanarak konunun uzmanı kamu, özel sektör ve akademisyenlerle birlikte kriterler belirlenmiş ve bir dağıtım modeli önerisinde bulunulmuştur.
İdarenin yargı dışı yollardan denetlenmesi

Demokratik hukuk devleti anlayışının temelinde idarenin eylem ve işlemlerinin yargısal denetime tabi tutulması ilkesi yatmaktadır. Yargısal denetim hak ve özgürlüklerin korunmasının teminatıdır. Yargı denetimi vazgeçilmez olmasına karşılık içinde bulunduğu birçok sorundan dolayı idarenin faaliyetlerinden mağdur olan birçok kişinin kolaylıkla kullanamadığı bir denetim yoludur. Günümüzde devlet, sosyal devlet ilkesi doğrultusunda artan görevleri sebebi ile vatandaşların hak ve özgülüklerine daha fazla müdahale etmeye başlamıştır. Vatandaşların hak ve özgürlüklerinin idareye karşı korunması ve kamu yönetiminin düzenli ve verimli işlemesi için yapılan arayışlar idare üzerinde yargı dışı denetim yöntemlerinin önemini artırmaktadır. Yargı dışı denetim yöntemleri basit, hızlı ve şekilcilikten uzak olması sebebi ile idarenin işleyişine daha hızlı etki edebilecek denetim usulleridir. Yargı dışı denetim yöntemleri ile idare üzerinde hukuka uygunluk denetiminin yanı sıra yerindelik ile etkinlik ve verimlilik denetimleri de yapılabilmektedir. Bu çalışmada yargı dışı denetim yöntemleri bir bütün olarak ele alınmıştır. Klasik olarak nitelenen yöntemler idarenin bünyesinde mevcut olan siyasi denetim, idari denetim, idari başvurular ve kamuoyu denetimdir. Bunların etkileri sınırlı olmakla beraber alınacak çeşitli önlemlerle etkinliği arttırılabilecek olan denetim yöntemlerdir. Yeni yöntemler kamu denetçisi, idari usul, yönetimde açıklık ve bağımsız idari otoriteler eli ile gerçekleştirilen denetim yöntemlerini kapsamaktadır. Yeni yöntemler aslında birer demokratikleşme aracıdır. Bunlar idare ile vatandaşları yakınlaştırarak aradaki iletişimin güçlenmesini sağlayacaktır. Sonuç olarak Türkiye'de idarenin denetlenmesinde yargı dışı yöntemlerin yeterince kullanılamadığı görülmüştür. Hukuk devleti idealine ulaşmada salt yargısal yöntemler yeterli değildir. Bu bağlamda yargı dışı denetim yargısal denetime alternatif olarak görülmemelidir. Bununla birlikte etkili bir yargısal denetim için yargı dışı denetim anlayışının yerleşmiş olması gerekir. Bu çerçevede Türkiye'de demokratik hukuk devleti anlayışının yerleşmesinin temel koşullarından birinin yargı dışı denetim anlayışının benimsenmesi ve yerleştirilmesi olduğu görülmüştür.
Kamusal faaliyetlerin özel kişilere gördürülmesi: Özel güvenlik ve özel sağlık

Devletin işlevlerindeki dönüşüme paralel olarak idarenin işlev ve işleyiş biçimleri de değişmiştir. Bu doğrultuda kamusal faaliyetler alanında bir daralma ve kamu hizmetlerine uygulanan hukuki rejimde değişiklik olmuş; kamusal faaliyetler özel kişilere gördürülmeye başlanmış ve kamusal faaliyetlere özel hukuk kurallarının uygulanması gündeme gelmiştir. Bu dönüşümle birlikte idare hukuku alanında özel kişilerin konumuna ve özel kişiler tarafından görülen kamusal faaliyetlere odaklanma gereği ortaya çıkmıştır. Tez kapsamında öncelikle kamusal faaliyet kavramının kapsamı, idarenin kamusal faaliyetler bakımından yükümlülüklerinin sınırları ve kamusal faaliyetlere uygulanacak hukuki rejime ilişkin tartışmalar ele alınmış ve daha sonra özel kişilere gördürme iki örnek üzerinden ele alınmıştır. Seçilen birinci örnek olan özel güvenlik faaliyetleri bir kolluk faaliyeti niteliğindeyken özel sağlık hizmetleri ise tipik bir kamu hizmeti alanıdır. Bu doğrultuda güvenlik faaliyeti müdahaleci idare kapsamında devredilemez, münhasıran devlet tarafından görülmesi gereken bir alanı temsil etmekteyken sağlık hizmeti özel kişilerce görülebilen, ancak aynı zamanda sağlık hakkı nedeniyle devletin tamamen çekilemeyeceği bir alanı içermektedir. İki faaliyet türü bakımından hukuki rejim farklılaşmakta ise de genel olarak özel kişi tarafından gördürülme halinde söz konusu faaliyetle ilgili temel hak ve özgürlüklerin korunması aşamasında sorunlar olduğu, faaliyetin denetimine ilişkin sorunlar ortaya çıktığı görülmektedir. Bunun dışında, farklı faaliyet türlerine ilişkin mevzuattaki farklılaşma ile düzenlemelerdeki eksikler sorunlara neden olmaktadır. Bununla birlikte özel kişilere gördürme halinde bu faaliyetler nedeniyle idarenin sorumluluğu ortadan kalkmamakta ve hizmeti güvence altına alan kişi sıfatıyla sorumluluk silsilesi oluşmakta, özel hukukla gördürme durumunda da kamu hukuku yükümlülükleri karşımıza çıkmaktadır.
İdarenin sorumluluğu ve hizmet kusuru

Devletin sorumluluğu genel olarak yasama, yürütme, yargı organlarının faaliyetlerinden doğan sorumluluğu kapsamaktadır. Bununla birlikte kural olarak, yasama ve yargı organlarının faaliyetlerinden sorumlu olmadığı kabul edilmektedir. Yürütme organının faaliyetlerinden sorumluluğu ise karşımıza idarenin hukuki sorumluluğu olarak çıkmaktadır. Devletin hukuk kurallarına aykırı hareket edebileceği düşünülmediğinden devletin sorumsuzluğu ilkesi uzun süre kabul görmüştür. Ancak hukuk devleti, sosyal devlet anlayışının gelişmesi ve müdahaleci devlet fikrinin yerleşmesi sonucu devletin yerine getirmek zorunda olduğu hizmetler artmış, vatandaşlarla devletin karşı karşıya geldiği alanlar çoğalmıştır. Hizmeti yerine getiren memurun, özel hukuk hükümleri çerçevesinde sorumlu olması yeterli olmamaya başlamış, zararın her zaman memurun kusurundan kaynaklanmadığı anlaşılmıştır. Zararın, hizmetin kurulmasındaki, işletilmesindeki, teşkilatındaki aksaklık, düzensizlik veya bozukluktan ileri geldiği de görülmüştür. Hizmette ortaya çıkan ve özel hukuktaki kusur kavramından farklı özelliklere sahip olan bu kusura 'hizmet kusuru' denmiştir. Devletin sorumluluğunda geniş uygulama alanı bulan hizmet kusuru teorisi, içtihadın kurduğu ve geliştirdiği bir teoridir. Kamu hizmetinin, tüzel kişi olan idare adına memurlar tarafından yerine getirilmesi sırasında yahut hizmet sebebiyle yapılan işlem veya zarar neden olabilir. Bu zarardan kimin sorumlu olacağı meselesi karşımıza hizmet kusuru- şahsi kusur ayrımını çıkarmaktadır. Eğer davranış, kamu hizmetinin amacından ayrılmamış ve idari olma niteliğini kaybetmemişse zarardan, idare; aksi halde memur sorumlu olacaktır. Başlangıçta, idarenin sorumluluğu için hizmet kusurunun belli bir ağırlıkta olması şartı aranmıştır. Ancak günümüzde, devletin objektif sorumluluğu büyük bir gelişme gösterdiğinden bu şartın önemini yitirdiğini kabul etmekteyiz. Bu nedenle, hizmette tesbit edilen kusur idarenin sorumluluğu için yeter sayılmalı, kusurun; hafif, ağır, olağanüstü olması ise tazminat miktarının saptanmasında etkili olmalıdır. İdari yargı yeri, idarenin sorumluluğunun belirlenmesi açısından bir sorumluluk sebebine dayanarak karar vermelidir. Karada, sorumluluk nedeni açık ve net olarak belirtilmelidir. Olayda hizmet kusuru varsa, artık idarenin objektif sorumluluk ilkesine dayanarak sorumluğuna karar vermemelidir.
Ulus devlet, bürokrasi ve siyaset ekseninde otoritenin meşru kullanımı

Vesayet sistemi son yıllarda kamu yönetimi ve siyaset bilimi alanlarının en tartışmalı ve gözde konularından biridir. Ulus devletlerde yöneten, yönetilen ilişkisini anlamaya imkan tanıyan bu kavram aynı zamanda yakın dönem siyasi tarihimizin en önemli belirleyenleri arasındadır. Özellikle askeri darbeler ile birlikte gündeme gelen vesayet kavramı demokratik ülkelerde aşılması ve şeffaf hale getirilmesi gereken önemli hususlar arasındadır. Dolayısıyla modern ulus devleti ve reflekslerini anlamak açısından vesayet sisteminin sosyal bilimler açısından anlaşılması bir zorunluluk olarak karşımızda durmaktadır. Türkiye bağlamında devlet, meşruiyet ve vesayet kavramlarını anlamaya imkan tanıyan trajik bir hadiseler vardır. Bu hadiselerin birçoğu atanmışlar ile seçilmişler arasındaki gerilime dayanmaktadır. Bu gerilim esasında siyaset ile bürokrasinin gerilimidir. Türkiye özelinden bakacak olursak bürokrasinin vesayet kullanımı bu gerilimin başlıca nedenleri arasındadır. Bu çalışma bürokrasinin vesayet üzerinden siyasetin yetkilerine ortak olma çabasını örnekler üzerinden ortaya koymayı hedeflemektedir.
Türkiye'de gelir dağılımı bozukluğunu önlemeye yönelik kamu politikaları

Lisans TeziTürkiye'de Gelir Dağılımı Bozukluğu Önlemeye Yönelik Kamu PolitikalarıZafer SÜRÜCÜDokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler EnstitüsüMaliye Anabilim DalıGelir dağılımında adalet sorunu tarihin her devrinde devlet yöneticilerininçözmesi gereken bir konu olarak yerini almıştır. Buna rağmen ne yazık ki, bir türlü bu adalet sağlanabilmiş değildir. Ancak amaç bir nebze bile olsa dağılımda orta kesiminpayını artırmaktır. En düşük gelir grubu içerisindekilerle en yüksek grup arasında kikişiler arasında 70 katı kadar bir farkın olması bu adaletsizliğin vicdanları sızlatacakboyutlarda olduğunu bizlere göstermektedir. Gelir dağılımı hiçbir zaman kendi kendine dengeye gelecek bir yapıya sahip değildir. Bu yüzden devletin bu duruma müdahale edip, ikincil dağıtımla adaleti sağlamaya yönelik uygulamalar yapması genel kabul gören bir durumdur. Tezimizin konusu olan gelir dağılımında adaletin sağlanmasında kamu politikalarının rolüyukarıdaki açıklamayla uyum içerisindedir. Kamu veya devlet elindeki araçlarla gelir dağılımına müdahale etmeli ve gelirin vatandaşlar arasında dağılımında en yüksekadalete ulaşmayı sağlamaya çalışmalıdır. Devlet gelir dağılımına elindeki araçlarla müdahale ederken hangi araçlarıkullanacağına veya ekonominin o günkü konjonktürüne göre hangi araçlarınmüdahalede etkili olacağı veya hangi oranlarda müdahale edeceğini, kendisinin belirlediği politikalarla sağlar. Bu kamu politikaları çok çeşitlidir. Konumuz açısından kamu politikalarının genel yapıları özetlenerek, gelir dağılımına müdahale şekilleritezimizin ana temasını oluşturmaktadır. Sonuç olarak gelir dağılımı adaleti, dünyada sağlanması en zor olan hedeflerden birisidir. Dünya tarihinde ülkelerin zirvede oldukları dönemlerde bile gelir dağılımı adaleti sağlanamamıştır. Gelişmiş ülkelerde gelir dağılımı geri kalmış ülkelerden daha iyi bir pozisyondadır. Ancak ülkemizde ne yazık ki gelir dağılımı çok kötü bir seviyedir. Türkiye gibi genç ve dinamik bir yapıya sahip olan bir ülkede gelir dağılımı bozukluğugeleceğimizi de ipotek altına alabilmektedir. Gelir dağılımı bozukluğunun sosyo psikoetkisi çok fazladır. Bugün televizyonlarda mafya dizilerinin izlenme rekorlarıkırmasının altında yatan temel sebeplerden birisi de gelir dağılımının bozuk olması, diğer bir ifade ile parasızlıktır.
Toplam kalite yönetiminin emniyet örgütlerinde uygulanabilirliği ve işlevselliği: Bursa örneğinde bir alan araştırması

Son yıllarda Toplam Kalite Yönetiminin gerek yurt dışında ve gerekse yurt içindeki uygulama örneklerinde, bu yeni yönetim sisteminin devlet sektöründe de kullanılabileceği ve bu sistemin gereksinimlerini yerine getirmesiyle mevcut durumun daha da iyileşebileceğinin örneklerini ortaya koymuştur. Hizmet sektöründeki gelişme ve yayılma, bu sektördeki kuruluşların da kaçınılmaz biçimde Toplam Kalite Yönetimi anlayışı ile çalışmalarını zorunlu (olmaktadır. Buna en iyi örnek turizm sektöründeki gelişmeler, bankalar, hastaneler, ve eğitim kurumlarıdır. Ayrıca bu sayede, halihazırda özel sektörde uygulanmakta olan 'hizmet kalitesi', kamu sektöründe de giderek daha çok tartışılan ve üzerinde durulan bir konuma gelmektedir. Bu çalışmada, son yıllarda her geçen gün yelpazesinin genişlediği Toplam Kalite Yönetiminin bir kamu hizmet sektörü olan ve dikey hiyerarşi ile örgütlenmiş 'Emniyet Örgütü'nde uygulanabilirliği ve işlerliği sorgulanacaktır. Asıl odaklanılacak konu olan 'Poliste Toplam Kalite Yönetiminin, hizmetlerini ifa etmesi esnasında kullanılmasının ne derece bir kaliteli güvenlik hizmeti' ortaya çıkaracağı konusudur. Bu konu, ülkemizde diğer kamu kuruluşlarında da yeni sayılabilecek Toplam Kalite Yönetimi uygulamalarının, Emniyet Teşkilatı içinde mazisi çok yeni olduğundan, kendine özgü alandaki ilklerden olacaktır. Bu yüzden uygulamadaki örnekleri yönüyle çok tatmin edici olamayacaktır. Ancak şu da bilinmektedir ki, Emniyet Örgütü, özellikle son yıllarda hem idari yönden hem de Avrupa Birliği' ne uyum çerçevesinde hukuk standartları yönüyle önemli gelişmelere imza atmaktadır.
Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde Türkiye'de sosyal belediyecilik anlayışı

Sanayi Devrimi sonrası gelişen ve önem kazanan sosyal politika, ekonomik anlayışa bağlı olarak büyük değişimler yaşamıştır. Bu değişimlerin etkisiyle yerel yönetim birimleri temel sosyal politika aktörleri olarak öne çıkmışlardır. Günümüzde bu rol sürmekle birlikte yerel yönetim birimlerinin sosyal politika sistemi içerisindeki ağırlığı ülkeden ülkeye değişiklikler göstermektedir. Türkiye'de temel yerel yönetim birimleri olarak belediyeler çeşitli hizmetler sunmaktadır. Türkiye'de belediyelerin sosyal politika uygulamaları ise 'sosyal belediyecilik anlayışı' olarak adlandırılmakta, her geçen gün yaygınlaştıkları görülmektedir. Bu çerçevede ilgili uygulamaların incelenmesi, bu kavramın gelişiminin ve sorunlarının ortaya konulması gerekmektedir. Bu amaca yönelik olarak bu çalışmada öncelikle sosyal belediyeciliğin teorik temellerini ortaya koymak üzere sosyal politika ve yerel yönetimler ortaya konulmuştur. İkinci bölümde Avrupa Birliği'nde sosyal politika ve yerel yönetimler ile İngiltere, İsveç ve İspanya örneklerinde yerel sosyal politikalara değinilmiş, son bölümde ise Türkiye'de sosyal belediyecilik anlayışının gelişimi anlatılmıştır.
Türkiye de bilgi edinme kanunu uygulamaları ve AB ile karşılaştırılması

Bu tezin amacı bilgi edinme hakkının ortaya çıkışından itibaren Avrupa toplumlarındaki etkisi ve uygulanışı ile Türkiye örneklerini karşılaştırıp incelemektir. Bu bağlamda insan hakları içerisindeki yeri ve demokrasi ile olan organik bağı vurgulanmıştır. Anayasal süreçleri hem Avrupa hem de Türkiye olarak ayrı ayrı incelenmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde bilgi edinme hakkının kavramsal olarak anlamı üzerinde durulmuş, demokrasi ve insan hakları ile olan ilişkisi anlatılmıştır. Dilekçe hakkının içeriği ve uygulaması üzerinde durulmuştur. Bilgi edinme hakkının Avrupa'daki tarihsel gelişimi incelenmiştir. Bu hakkın gelişimi ile birlikte paralel gelişen demokrasi kavramına vurgu yapılmıştır. İkinci bölümde ise bilgi edinme hakkının Türkiye'deki tarihsel gelişimi incelenmiştir. Burada kavramsal gelişme ile birlikte anayasal açıdan içselleştirme kısmı da irdelenmiştir. 4982 sayılı Bilgi Edinme Hakkı Kanunu'nun uygulamasının usulen ve şeklen nasıl yapıldığı anlatılmış ve yıllara göre değişen istatistiksel bilgiler verilmiştir. Türkiye Ombudsmanı, yani Kamu Denetçiliği Kurumu'nun verileri ele alınmış ve bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde ise Avrupa Birliği uygulamaları ombudsman ve ülkeler bazında ele alınmıştır. Bu anlamda ilk girişimleri yapan ülke olan İsveç, köklü bir demokrasi ülkesi olan Fransa ve İspanya ele alınmıştır. Buradaki başvurular da yine usul ve şekil yönünden incelenmiştir. Aynı zamanda AB Ombudsman raporlarından çeşitli veriler derlenmiştir. En nihayetinde Türkiye ve AB ile 'bilgi edinme hakkı uygulamaları'nın karşılaştırılması yapılmıştır.