turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Otistik çocuğu olan anneler ve otistik çocuğu olmayan annelerin depresyon düzeyleri ve disosiyatif yaşantılarının incelenmesi

Normal gelişim gösteren çocuğa sahip anneler ile çocuğu otizm tanısı almış annelerin depresyon düzeylerini ve disosiyatif yaşantılarını incelemek amacıyla yapılan bu araştırmaya İstanbul ilinde yaşayan, yaşları 18 yaş üstü olan kadın katılımcılardan, çocukları 2-5 yaş aralığında olup otizm tanısı almış anneler ve aynı yaş aralığında olup normal gelişim gösteren çocuğa sahip anneler olmak üzere 121 sağlıklı gönüllü anne katılmıştır. Araştırma özel bir danışmanlık merkezinde otistik çocuğa sahip annelere ve özel bir anaokulunda otistik çocuğa sahip olmayan annelerden onay alınarak uygulanmıştır. Katılımcılara ilişkin demografik bilgileri toplamak amacıyla araştırmacı tarafından hazırlanan kişisel bilgi formu uygulanmıştır. Buna ek olarak Beck Depresyon Envanteri ve Disosiyatif Yaşantılar Ölçeği uygulanmıştır. Araştırmada katılımcılardan elde edilen verilerin parametrik analizlere uygun olup olmadığı sınanmıştır. Daha sonra betimsel istatistik sonuçlarına yer verilmiştir. Son olarak da çalışmanın amacına yönelik yapılan analiz sonuçları aktarılmıştır. Analizler sonucunda, ilk olarak, normal gelişim gösteren ve otizmli çocuğa sahip olan annelerin Beck Depresyon Envanteri toplam puan ortalamalarının anlamlı düzeyde farklılaştığı görülmektedir. İkinci olarak, normal gelişim gösteren ve otizmli çocuğa sahip olan annelerin Disosiyatif Yaşantılar Ölçeği toplam puan ortalamalarının anlamlı düzeyde farklılaşmadığı görülmektedir. Otizmli çocuğa sahip annelerin depresyon bakımından riskli olması nedeniyle bu kişilere önleyici ve/veya tedavi edici terapötik müdahalelerin yapılması gerekli görünmektedir.
Türkiye'de yaşayan Kürtlerin kimlik yönetim stratejileri ve dış grup tarafgirliği

Bu araştırmanın temel amacı; Tajfel ve Turner (1979) tarafından ortaya atılan, Blanz ve arkadaşları (1998) tarafından geliştirilen Kimlik Yönetim Stratejileri kapsamında, düşük statülü grup üyelerinin benlik saygılarını korumak amacıyla sergileyecekleri tepkileri ve bu tepkilerin belirleyicilerini incelemektir. Ayrıca, açık ve örtük ölçümler kullanılarak Dış Grup Tarafgirliği ve stratejiler arasındaki ilişkileri araştırmaktır. Sosyal Kimlik, Sosyal Baskınlık ve Sistemi Meşrulaştırma Kuramlarından türetilen hipotezler, bireysel stratejilerin kullanımını öngörmede hangi yaklaşımın en güçlü olduğunu görmek için test edilmiştir. Veriler Uludağ Üniversitesi'nin çeşitli bölümlerinde okuyan 125 Kürt kökenli öğrenciden toplanmıştır. Katılımcılar, yedi ölçeği ve bir demografik bilgi formunu içeren anket formunu doldurdular. Katılımcılar üstelik örtük tutumları ölçmek için bilgisayara dayalı bir teknik olan Örtük Çağrışım Testi'ni yanıtladılar. Kimlik Yönetim Stratejileri Ölçeği'nden elde edilen verilere uygulanan faktör analizlerinin sonuçları, dört faktörlü bir çözümün orijinal beş faktörlü çözüme göre daha uygun olduğunu göstermiştir. Korelasyon bulguları, stratejilerin meşruluk ve geçirgenlik algılarıyla, etnik ve dini özdeşleşmeyle, açık ve örtük dış grup tarafgirliğiyle, sosyal baskınlık yönelimiyle, politik görüşlerle ve etnik grupla ilgili eylem ve hedeflerle yakından ilişkili olduğunu ortaya koymuştur. Regresyon analizlerinin sonuçları, iç grup özdeşleşme ve iç grup tarafgirliği değişkenlerinden yüksek puan alan ve sistemi meşru algılayan bireylerin rekabet stratejini kullanmayı tercih ettiklerini gösterirken; dış grup tarafgirliği sergileyen ve grup sınırlarını geçirgen algılayan bireylerin hareketlilik stratejilerini kullanmayı tercih ettiklerini göstermiştir. Ayrıca, grubuyla düşük düzeyde özdeşleşen ve dış grup tarafgirliği sergileyen katılımcıların ise sınıflandırma stratejilerini kullanmaya eğilimli oldukları bulunmuştur. Sonuçlar, etnik özdeşleşmenin ve meşruluğun rekabet stratejilerini en güçlü yordayan değişkenler olduğunu ortaya çıkarırken, açık dış grup tarafgirliğinin ve geçirgenliğin hareketlilik stratejilerini en güçlü yordayan değişkenler olduğunu ortaya çıkarmıştır. Sınıflandırma stratejilerini yordamada en etkili değişkenlerin ise etnik özdeşleşme, açık dış grup tarafgirliği ve örtük dış grup tarafgirliği olduğu görülmüştür. Son olarak, sistemin meşru olarak algılanması karşılaştırma stratejilerinin tek belirleyicisi olarak bulunmuştur. Bulgular, ilgili literatüre katkıları açısından tartışılmıştır.
Behavioral relevance of consciousness for human action: Explorations with the Simon task paradigm

Bu tezin amacı, bilincin insan davranışı üzerinde bir etkisi olup olmadığını incelemektir. Bu amaçla, iki kısımlı deneysel bir tasarımın geliştirildiği araştırmacı bir yaklaşım benimsenmiştir. Birinci kısımda katılımcılara ilk olarak bir kurala göre sola veya sağa doğru hareket eden nesneler sunulmuş ve ardından katılımcılar, ekranın merkezinde görünen uyarıcılar için iki seçenekli bir uyaran-tepki görevine geçirilmişlerdir. Her ne kadar Simon görevi aşamasındaki uyarıcılar ekranın merkezinde sunulduysa da görev, nesnelerin kuralla ilişkili nitelikleri ve hareket yönü arasındaki bağlantılara bağlı olarak bir Simon görevine dönüşmektedir. Tutarlı bir paradigmanın geliştirilebilmesi adına kural farkındalığının kolaylaştırıldığı veya engellendiği beş pilot deney uygulanmıştır. Deney 6'nın sonuçlarına göre tanıtma aşamasında algı ve eylem arasında oluşan bağlantılar, tanıtma aşamasındaki kuralın bilincinde olunmasına bağlı olarak, ardından gelen Simon aşaması üzerinde davranışsal bir etkiye sahiptir. Öte yandan bu deneyi takip eden iki deneyin sonuçları (Deney 7 -8), kuralla ilgili sadece bildirimsel bilginin yetersiz olduğunu, kuralın bilincinin kuralı faal bir biçimde arama ve sonuçlarını tahmin etme yoluyla ortaya çıkması gerektiğini ve bunun da kuralla ilişkili algısal özellikler ve hareket yönlerinin mekansal tepki kodları arasında kısa vadeli bağlantıların oluşturulmasına ve aktarılmasına olanak sağladığını göstermektedir.
Çocuklarda motor beceri ve imgeleme çalışmalarının psikomotor gelişime etkisi

Amaç: 13 yaş erkek çocuklarda motor beceri ve imgeleme çalışmalarının psikomotor gelişime etkisinin incelenmesidir. Yöntem: Araştırma grubunu, Kocaeli/İzmit 29 Ekim Ortaokulu'nda eğitim öğretim gören 13 yaşında 40 gönüllü erkek çocuk oluşturmuştur. Araştırma grupları tesadüfi yöntemle 10'ar kişilik 4 gruba (kontrol, deney-1, deney-2, deney-3) ayrılmıştır. Veri toplama aracı olarak, ince ve kaba motor becerileri içeren 8 istasyondan oluşan beceri parkuru uygulanmıştır. Deney gruplarına 8 hafta boyunca haftada 2 gün motor beceri ve imgeleme programı uygulanmıştır. Kontrol grubu ise uygulamaların dışında tutulmuştur. Araştırma gruplarının ön test ve son test sonuçlarını oluşturan istasyon puanları ve parkur bitiriş süreleri kaydedilmiştir. Verilerin çözümlemesi SPSS 21.0 paket programında yapılmıştır. Normallik testi sonuçlarına göre, Wilcoxon Testi, Kruskal Wallis Testi, Paired Samples Testi ve One Way Anova testi uygulanmıştır. Verilerin analizi %95 güven aralığında, p<0. 05 anlamlılık düzeyinde değerlendirilmiştir. Bulgular: Araştırma gruplarının denge, raketle top atma, hedefe top atma, çapraz sıçrama, top sürme ve şut, top değiştirme, engel geçme ve slalom uygulamalarının ön test istasyon puan ortalamaları arasında anlamlı farklılık bulunmamıştır (p>0.05). Parkur toplam puanı ve parkur bitiriş süresi ön test ortalamaları arasında anlamlı farklılık bulunmamıştır (p>0.05) Araştırma gruplarının top değiştirme ve slalom istasyon puanı son test ortalamaları arasında anlamlı farklılık bulunmamıştır (p>0.05). Denge, raketle top taşıma, hedefe top atma, çapraz sıçrama, top sürme ve şut ve engel geçme istasyon puanı son test ortalamaları arasında anlamlı farklılık bulunmuştur (p<0.05). Araştırma gruplarının parkur toplam puanı ve parkur bitiriş süresi son test ortalamaları arasında anlamlı farklılık bulunmuştur (p<0.05). Sonuç: İmgeleme uygulaması üzerine yapılan bu çalışma motor öğrenmenin ve motor gelişimin üst seviyeye çıkarılmasında önemli bir düşünsel süreç olduğu bulunmuştur. İleriki dönemlerde yapılacak olan çalışmalara referans olacak bu araştırma mental hazırlığın önemini vurgularken tekrarlı fiziksel çalışma metodunun da etkili olduğunu göstermiştir.
Ortaöğretime geçiş sistemi ortak sınavlarına girecek ortaokul 8. sınıf öğrencilerinin bağlanma stilleri ile sınav kaygı düzeylerı arasındaki ılışkı

Bu araştırmada ortaöğretim kurumları geçiş sistemi ortak sınavlarına girecek olan ortaokul sekizinci sınıf öğrencilerinin sınav kaygıları ile bağlanma stilleri arasındaki ilişki incelenmiştir. Ayrıca sınav kaygısının; cinsiyet, yaş, anne-babanın öğrenim durumu, ailenin aylık geliri, kardeş sayısı, ailedeki doğum sırası, 0-6 yaş arası bakım veren kişi, anne-babanın birlikte ya da ayrı yaşaması, dershaneye-kursa gitme durumu ve okuldaki başarı algısı gibi değişkenlere göre farklılıklaşıp farklılaşmadığı incelenmiştir. Araştırmanın örneklemini, 2014- 2015 eğitim öğretim yılında İstanbul İli Fatih İlçesinde öğrenim gören 600 ortaokul sekizinci sınıf öğrencisi oluşturmaktadır. Katılımcılara araştırmacı tarafından hazırlanan Kişisel Bilgi Formu ile birlikte Sınav Kaygısı Envanteri (Öner, 1990) ve İlişki Ölçekleri Anketi (Sümer ve Güngör 1999) uygulanmıştır. Araştırmada toplanan verilerin analizinde; dağılımın normal olduğu koşullarda pearson analizi, bağımsız gruplar t testi ve Anova, Anova sonucunun anlamlı bulunduğu ve varyansların homojen olduğu koşullarda Scheffe analiz tekniği, dağılımların normal olmadığı durumlarda ise Kruskal Wallis-H analiz tekniği tercih edilmiştir. Araştırmanın bulgularına göre korkulu, kayıtsız, saplantılı ve güvenli bağlanma stilleri ile sınav kaygısı arasında anlamlı ilişkilerin olduğu; korkulu, kayıtsız ve saplantılı bağlanma stiline sahip öğrencilerin güvenli bağlanma stiline sahip öğrencilere oranla daha fazla sınav kaygısı yaşadıkları görülmüştür. Buna ek olarak öğrencilerin sınav kaygı düzeylerinin, anne-babanın öğrenim durumu, ailenin aylık geliri, kardeş sayısı, ailedeki doğum sırası, 0-6 yaş arası bakım veren kişi, anne-babanın birlikte ya da ayrı yaşaması gibi değişkenlere göre anlamlı düzeyde farklılaşmadığı; buna karşılık cinsiyet, yaş, dershaneye-kursa gitme durumu ve okuldaki başarı algısı değişkenlerine göre ise anlamlı düzeyde farklılık gösterdiği görülmüştür.
Otizm spektrum bozukluğuna sahip kardeşi olan ergenlerin yılmazlık kaynakları ile kardeşlerine yönelik tutumlarının incelenmesi

Bu araştırmanın birinci amacı, Otizm Spektrum Bozukluğuna sahip kardeşi olan ergenlerin yılmazlık kaynakları ve kardeşe yönelik tutumlarında çeşitli demografik değişkenlere göre anlamlı bir farklılık olup olmadığını incelemektir. Araştırmanın ikinci amacı ise OSB'ye sahip kardeşi olan ergenlerin yılmazlık kaynaklarının engelli kardeşlerine yönelik tutumlarını anlamlı bir şekilde yordayıp yordamadığını incelemektir. Araştırmanın çalışma grubunu Denizli ve İzmir ilinde yaşayan, Otizm Spektrum Bozukluğuna sahip kardeşi olan 254 ergen oluşturmaktadır. Katılımcıların ulaşılabilirliğinin zor olması nedeniyle çalışma grubu, Denizli ve İzmir illerinde yer alan çeşitli ortaokul ve liseler ile özel eğitim merkezlerine devam eden öğrencilerin kardeşlerinden seçilmiştir. Araştırmanın verileri 2016- 2018 yılları arasında toplanmıştır. Katılımcıların yaş aralığı 11 ile 18 arasında değişmektedir ve katılımcıların 123 kız 131 erkektir. Bu çalışmada veri toplama aracı olarak Engelli Kardeşe Yönelik Tutum Ölçeği, Çocuklar İçin Yılmazlık Ölçeği ve araştırmacı tarafından hazırlanan Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Araştırmada Mann Whitney-U analizinin sonuçlarında cinsiyet değişkenine göre yılmazlık kaynaklarının arkadaş alt boyutunda anlamlı bir farklılık olduğu bulgulanmıştır. Engel türü değişkenine göre yılmazlık kaynaklarının aile alt boyutunda ve kardeşe yönelik tutumun kardeşin özelliklerine ilişkin düşünce ve kardeşin durumuna ilişkin üzüntü, endişe alt boyutlarında anlamlı bir farklılık olduğu bulgulanmıştır. Bakıma yardımcı birinin varlığı değişkenine göre yılmazlık kaynaklarının okul-öğretmen alt boyutunda ve kardeşe yönelik tutumun kardeşin özelliklerine ilişkin düşünce alt boyutunda anlamlı bir farklılık olduğu bulgulanmıştır. Kardeşin cinsiyeti değişkenine göre yılmazlık kaynaklarının arkadaş alt boyutunda ve kardeşe yönelik tutumun kardeşin özelliklerine ilişkin düşünce alt boyutunda anlamlı bir farklılık olduğu bulgulanmıştır. Araştırmada Kruskal Wallis analizinin sonuçlarında, ailenin içinde yer aldığı gelir grubu değişkenine göre yılmazlık kaynaklarının ve kardeşe yönelik tutumun tüm alt boyutlarında anlamlı bir farklılık olduğu bulgulanmıştır. Engel derecesi değişkenine göre yılmazlık kaynaklarının okul-öğretmen alt boyutunda ve kardeşe yönelik tutumun kardeşin özelliklerine ilişkin düşünce ve kardeşin durumuna ilişkin üzüntü ve endişe alt boyutlarında anlamlı bir farklılık olduğu bulgulanmıştır. Çoklu regresyon analizi sonucunda yılmazlık kaynaklarından kendisi ve arkadaş alt boyutlarının kardeşi ile yaşamaya ilişkin duygu ve düşünce puanlarını anlamlı bir şekilde yordadığı bulgulanmıştır. Yılmazlık kaynaklarından arkadaş ve okul-öğretmen alt boyutlarının kardeşin özelliklerine ilişkin düşünce puanlarını anlamlı bir şekilde yordadığı bulgulanmıştır. Yılmazlık kaynaklarından aile, kendisi ve arkadaş alt boyutlarının kardeşin durumuna ilişkin üzüntü, endişe puanlarını anlamlı bir şekilde yordadığı bulgulanmıştır.
Üniversite öğrencilerinde bilişsel esneklik ile stresle başa çıkma becerileri arasındaki ilişkinin araştırılması

Üniversite öğrencilerinde bilişsel esneklik ile stresle başa çıkma becerileri arasındaki ilişkinin belirlenmesi, araştırmanın amacını oluşturmaktadır. Ayrıca cinsiyete, annenin ve babanın eğitim düzeyine, not ortalamasına, kardeş sayısına, algılanan gelir düzeyine ve daha önce psikolojik destek alınıp alınmadığına göre değişkenlerin farklılık gösterip göstermediği de incelenmiştir. Araştırmanın katılımcılarını 100'ünü kız, 100'ünü erkek olmak üzere toplam 200 üniversite öğrencisi oluşturmaktadır. Araştırmada ölçme aracı olarak, Bilişsel Esneklik Ölçeği ve Stresle Başa Çıkma Tarzları Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizi için IBM SPSS 21 Windows paket programı kullanılmıştır. Verilerin normal dağılmadığı belirlenmiş ve Nonparametrik Testlerden, Mann-Withney U ile Kruskal-Wallis testi kullanılmıştır. Elde edilen bulgulara göre üniversite öğrencilerinin kendine güvenli yaklaşım, iyimser yaklaşım ve sosyal destek arama ile alternatif ve kontrol alt boyutları arasında pozitif yönde anlamlı ilişki belirlenmiştir. Çaresiz ve boyun eğici yaklaşım ile alternatif ve kontrol alt boyutları arasında ise negatif yönde anlamlı ilişki vardır. Kardeş sayısı değişkenine göre ölçeklerden alınan ortalama puanlarda anlamlı farklılığın olmadığı belirlenmiştir. Son olarak, demografik bilgilere, cinsiyete, annenin ve babanın eğitim düzeylerine, algılanan gelir düzeyine ve not ortalamalarına, daha önce psikolojik destek alınma durumuna göre öğrencilerin bilişsel esneklik ve stresle başa çıkma becerileri arasındaki ilişkinin farklılık gösterdiği belirlenmiştir. Örneklem grubunun stresle başa çıkmada en çok kullandığı strateji, kendine güvenli yaklaşımdır. Stresle başa çıkmada en az kullanılan strateji ise boyun eğici yaklaşımdır. Stresle başa çıkmada bireyin kendisine güvenmesi, örneklem grubunun hedefleri ve amaçları doğrultusunda var olan kararlılığını yansıtmaktadır. Örneklem grubunun durumun kontrol altına alınabileceğine inanma düzeyi yüksek seviyededir. Günlük yaşamımızda karşılaştığımız problemlerin tek bir çözüm yolu bulunmamaktadır. Problemlerle başa çıkabilmek için çok fazla alternatif olması, bireylerin bilişsel esnekliğe sahip olabilmesiyle mümkün olmaktadır.
Yeni teşhis edilmiş HIV pozitif kişilerde tanı alma yaşının ve cinsel yönelimin, depresyon ve anksiyete düzeylerine etkisi

Bu araştırmanın amacı, yeni teşhis edilmiş HIV pozitif kişilerde tanı alma yaşının ve cinsel yönelimin, depresyon ve anksiyete düzeylerine etkisini incelemektir. Araştırmada HIV pozitif kişilere destek sağlamak üzere kurulmuş olan Pozitif Yaşam Derneği'ne 01.12. 2016 tarihinden itibaren 1 sene içerisinde başvuran yeni tanı HIV pozitif kişiler üzerinde Pozitif Yaşam Derneği psikologları tarafından uygulanan Beck Depresyon ve Beck Anksiyete Ölçeklerinin veri toplama formundaki demografik bilgileri ile karşılaştırmalı analizi amaçlanmaktadır. Bu araştırmada 18 yaşından büyük HIV pozitif kişilere tanı sonrası birinci aydan sonra ve ikinci ay tamamlanmadan, Pozitif Yaşam Derneği tarafından uygulanmış, hiçbir psikiyatrik ilaç kullanmayan ve başka bir profesyonel psikolojik destek almayan, ek bir tıbbi rahatsızlığı olmayan yeni tanı HIV pozitif kişilerin Beck Depresyon ve Beck Anksiyete Ölçeklerinden alınan skorlar ile veri değerlendirme formlarında bulunan cinsel yönelim ve yaş durumu birlikte değerlendirilmiştir. Araştırmanın sonucunda HIV tanısı sonrası kişilerin önemli bir kısmının depresyon ve anksiyete düzeylerinin yüksek olduğu tespit edilmiştir. Depresyon ve anksiyete açısından en riskli grup 18-24 yaş arası homoseksüel kişiler bulunurken, en az riskli grup olarak 34-45 yaş arası heteroseksüel kişiler olduğu bulunmuştur.
Ergenlerde transaksiyonel analiz ego durumları, yaşam pozisyonları ve insani değerler açısından yalnızlık

Bu araştırmanın amacı ergenlerde yalnızlığın Transaksiyonel Analiz ego durumları, yaşam pozisyonları ve insani değerler açısından incelenmesidir. Bu araştırma çerçevesinde ayrıca ergenlerin yalnızlık düzeylerinin bazı demografik değişkenlere göre farklılaşıp farklılaşmadığı da incelenmiştir. Araştırmanın çalışma grubu 2014- 2015 eğitim-öğretim yılında, Denizli ilinin Pamukkale ve Merkezefendi merkez ilçelerinde çeşitli ortaöğretim kurumlarında öğrenim görmekte olan 683 ergenden (405 kız- 278 erkek) oluşmaktadır. Araştırmaya tesadüfi örneklem yöntemi ile dahil edilen katılımcılara ' Kişisel Bilgi Formu', 'UCLA Yalnızlık Ölçeği', 'Transaksiyonel Analiz Ego Durumları Ölçeği', 'Yaşam Pozisyonları Ölçeği' ve 'İnsani Değerler Ölçeği' sunulmuştur. Analizler SPSS 16.0 paket programı aracılığıyla. 05 ve.01 anlamlılık düzeyinde test edilmiştir. Veriler t-testi, ANOVA, Scheffe, Kruskal Wallis H-Testi, Mann Whitney U-Testi, korelasyon ve regresyon teknikleri kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırma bulguları, ergenlerde Transaksiyonel Analiz ego durumları, yaşam pozisyonları ve insani değerlerin yalnızlık düzeyinde rol oynadığını göstermiştir. Ayrıca, araştırma bulgularında ergenlerin yalnızlık düzeyinin bazı demografik değişkenlere göre farklılaştığı görülmüştür. Araştırmadan elde edilen bulgular alan yazınıyla ilişkisi içinde tartışılmış ve bazı önerilerde bulunulmuştur.
Üniversite öğrencilerinin psikolojik sağlamlık ve dindarlık düzeylerinin incelenmesi

Pozitif psikoloji, son yıllarda psikoloji biliminde çok çalışılan alanlardan birisidir. İnsanın olumlu yönlerine odaklanan pozitif psikoloji insanın güçlü yönlerine vurgu yapmaktadır. Psikolojik sağlamlık; felaket, travma, güçlükler, zorluklar ve süregelen belirgin yaşam stresleriyle karşılaşıldığında uyum sağlayabilme yeteneği olmakla birlikte yaşamdaki zorluklara karşı gelebilmek için bireyin sahip olduğu gücü geliştirme kapasitesi olarak tanımlanabilir. Bu araştırmada üniversite öğrencilerinin psikolojik sağlamlık ve dindarlık düzeylerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Buna yönelik ilişkisel tarama modelinde nicel bir çalışma yapılmıştır. Bu araştırma Dicle Üniversitesi'nde farklı fakültelerde eğitime devam eden öğrenciler üzerinde yapılmıştır. Araştırmada üniversite öğrencilerinin psikolojik sağlamlık düzeylerinin yüksek olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Dindarlık boyutlarına göre üniversite öğrencilerinin büyük çoğunluğunun inançlı olduğu, dini bilgi düzeylerinin yüksek olduğu, duygu ve etki boyutunda ise ortanın üstünde oldukları görülmüştür. Ayrıca cinsiyet değişkenine göre erkeklerin psikolojik sağlamlık düzeylerinin kadınlara oranla daha yüksek olduğu; kadınların ise dindarlığın etki ve duygu boyutlarındaki düzeylerinin erkeklerden daha yüksek olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Anne eğitim durumu yükseldikçe psikolojik sağlamlık düzeyi de artarken, baba eğitim düzeyine göre psikolojik sağlamlığın farklılaşmadığı elde edilen önemli sonuçlardan biridir. Son olarak dindarlığın duygu boyutuyla psikolojik sağlamlık düzeyleri arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki olduğu tespit edilmiştir.
Ebeveynini kaybetmiş ergenlerin yas düzeyleri ile öz-anlayış arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırmada ebeveynini kaybetmiş ergenlerde yas düzeyleri ve öz-anlayış arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırma lise son sınıfta öğrenim görmekte olan 143'ü erkek 107'si kız olmak üzere toplam 250 ergen ile gerçekleştirilmiştir. Ergenlerin yas düzeylerine ilişkin veriler Yas Ölçeği, öz-anlayış düzeylerinin belirlenmesinde Öz-Anlayış Ölçeği ve kişisel özelliklere ilişkin veriler araştırmacı tarafından hazırlanan Kişisel Bilgi Formu kullanılarak elde edilmiştir. Ebeveynini kaybetmiş ergenlerin yas düzeyleri ile öz-anlayışları arasındaki ilişkinin analizinde Pearson Momentler Çarpım Korelasyon Katsayısı Tekniğinden yararlanılmıştır. Yas düzeyleri ve öz-anlayış düzeyleri puan ortalamalarının cinsiyet, not ortalaması, devam edilen alan, devam edilen okul türü, ailenin aylık geliri, kardeş sayısı, kaybedilen ebeveyn, ebeveyn kaybından sonra geçen süre, ebeveyn kaybı yaşandığındaki yaş, anne eğitim durumu, baba eğitim durumu, ergenin yetiştirilme eğitim tutumu değişkenlerine göre anlamlı düzeyde farklılaşıp farklılaşmadığı tek yönlü varyans analizi ile test edilmiş, farklılaşma gözlenen durumlarda farklılaşmanın kaynağının belirlenmesi için Post-Hoc testi yapılmıştır. Ayrıca yas toplam puanı ile yas ölçeği fiziksel, duygusal, bilişsel ve davranışsal alt boyutlarının öz-anlayış ile anlamlı düzeyde farklılaşıp farklılaşmadığını regresyon analizi ile test edilmiştir. Araştırma sonuçlarına göre ebeveynini kaybetmiş ergenlerin yas düzeyleri ile öz-anlayış arasında negatif yönde anlamlı ilişkilerin var olduğu bulunmuştur. Ayrıca kızların erkeklere oranla yas düzeylerinin yüksek olduğu, annesini kaybeden ergenlerin babasını kaybedenlere oranla yas düzeylerinin daha yüksek olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Yetişkin kekemelerde ebeveyn kabul/red algısının değerlendirilmesi

Kekemeliğin başlangıç dönemindeki bireysel ve çevresel faktörler ve özellikle kekeme bireylerin ebeveynlerinin tutumları, kekemeliğin birey üzerindeki yaşam boyu etkileri açısından büyük önem taşımaktadır. Bu çalışma, algılanan ebeveyn tutumları ve kekemelik arasındaki ilişkiyi araştırmak amacıyla planlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda, Hacettepe Üniversitesi Odyoloji ve Konuşma Bozuklukları Ünitesi'nde, kekemelik şikayeti olan 18 yaş üzeri 40 kekeme birey (20 kadın 20 erkek), kontrol grubu için kekemelik şikayeti olmayan 18 yaş ve üzeri 40 birey ((20 kadın 20 erkek) çalışmaya dahil edilmiştir. Kekeme bireyleri değerlendirmek üzere dijital video kamera ile ses-görüntü kaydı yapılmış ve kekeme katılımcılara kendi kekemelik şiddetlerini nasıl algıladıklarını değerlendirmeleri için VAS, tüm katılımcılara Ebeveyn Kabul-Red/Kontrol Ölçeği Yetişkin Formu uygulanmıştır. Yetişkin kekemelerin anneleri tarafından algıladıkları toplam ebeveyn kabul-red puanı, kekeme olmayan bireylerin anneleri tarafından algıladıkları toplam ebeveyn kabul-red puanından istatistiksel olarak anlamlı düzeyde farklı bulunmuştur (t=5.584, p<.001). Yetişkin kekemelerin babaları tarafından algıladıkları toplam ebeveyn kabul-red puanı, kekeme olmayan bireylerin babaları tarafından algıladıkları toplam ebeveyn kabul-red puanından istatistiksel olarak anlamlı düzeyde farklı bulunmuştur (t=5.533, p<.01). Katılımcıların ebeveynlerinden algıladıkları toplam ebeveyn kabul-red ve alt boyutlarından elde edilen puanlar açısından cinsiyetler arasında anlamlı bir fark görülmemiştir. Kekeme bireylerde ebeveyn kabul-red algısının olumsuz etkileri olduğu sonucuna varılmıştır.