turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yerel yönetimlerin gelir ve harcama yapısı: Azerbaycan örneği

Bağımsızlığının ilk yıllarında Azerbaycan'da devlet yapılanmasında merkezi yönetimin yanı sıra modern devletin önemli göstergelerinden biri olan yerel yönetim anlayışına da yer verilmiştir. Ancak ülkedeki devlet yapılanması bakımından geçmişş dönemde yerel yönetim örgütlenmesi bulunmadığından uygulamaya ilişkin ciddi sorunlarla karşılaşılmıştır. Karşılaşılan sorunların başında yerel yönetimlerin mali sorunları gelmektedir. Yasal düzenlemelerle oluşturulmuş zeminde yerel hizmetleri sunacak olan idarenin gelir kaynaklarının, harcamaları finanse etmek bakımından belirli bir düzeyde olması gerekmektedir. Çalışma Azerbaycan'da belediyelerin gelir ve harcama yapısını incelenmeyi hedeflemiştir.
Vergi Hukuku bakımından tefecilik

Finansman kaynağına ihtiyaç duyan kişiler bazı durumlarda, çeşitli sebeplerden dolayı kanuni olarak finansman faaliyetinde bulunan kişi veya kurumlar yerine bu tür faaliyetleri yasa dışı yollardan gerçekleştiren kurumlara yahut gerçek kişilere gidebilmektedirler. Bu gibi durumlarda karşılaşılan tefecilik faaliyetleri, Ceza Hukuku bakımından suç niteliği taşımasının yanı sıra devletin uğramış olduğu vergi kaybı nedeniyle Vergi Hukuku bakımından da özel bir önem taşımaktadır. Bu doğrultuda çalışma, tefecilik faaliyetlerine dair kanuni düzenlemeleri ve bu suç tipinin uygulamadaki sonuçlarını, Vergi Hukuku özelinde doktrin ve yargı kararları çerçevesinde incelemeyi amaçlamaktadır. Tez üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, tefeciliğin suç tipi olarak düzenlendiği Türk Ceza Kanunu çerçevesinde inceleme yapılmaktadır. İkinci bölümde tefecilik faaliyetleri özel vergi türleri bakımından ele alınmakta, son bölümde ise tefecilik faaliyetleri Vergi Ceza Hukuku ve Vergi Yargılaması Hukuku çerçevesinde incelenmektedir.
Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri açısından yönetişim ve insan hakları

TÜRKİYE-AVRUPA BİRLİĞİ İLİŞKİLERİ AÇISINDAN YÖNETİŞİM VE İNSAN HAKLARIBedriye Nevrihan GÜRLEYÜKAFYON KOCATEPE ÜNİVERSİTESİ SOSYAL BİLİMLER ENSTİTÜSÜKAMU YÖNETİMİ ANABİLİM DALIMayıs 2014 Danışman: Doç. Dr. Ahmet Kemal BAYRAMYönetişim, vatandaşların çıkarlarını iletebilecekleri, hukuki haklarını kullanabilecekleri, yükümlülüklerini yerine getirebilecekleri, farklılıkları azaltabilecekleri süreç ve kurumları kapsar. AB'nin yönetişimin uygulanabilirliliği için verdiği çabalar çerçevesinde belirlediği en önemli ilkeler, hesap verebilirlilik, saydamlık, hukukun üstünlüğü, eşitlik, tutarlılık ve etkinliktir. Bu ilkelerin ortak noktası, demokrasinin gelişiminde ön koşulları sağlamak olarak belirlendiği ve Türkiye'de de yönetişim ve insan hakları AB sürecinde çok gündeme geldiği için AB-Türkiye ilişkilerinde söz konusu kavramların incelenmesi tezimizin konusunu oluşturmaktadır. Yönetişim kavramının ortaya çıkışı, kavramın savunucuları, eleştirel yanları, idari, siyasi ve ekonomik boyutları ile kısaca ele alınarak, AB yapılanması içerisinde hangi boyutlarıyla yer aldığı ve insan hakları ile demokrasi açısından irdelemesi yapılmıştır. Söz konusu kavramların AB-Türkiye ilişkileri içerisindeki boyutları da adaylık süreci ve özellikle uyum yasaları perspektifinde ele alınmıştır. Bu araştırmanın amacı, klasik kamu yönetiminde gerçekleştirilen reformlarla hedeflenen çağdaş kamu yönetimi anlayışının temel hak ve özgürlükler perspektifinde Türkiye Avrupa Birliği ilişkilerine yansımasını değerlendirmektir.
Türkiye'de kadınların kamusal görünürlüğü ve etkinliği bağlamında siyasi partilerin kadın kolları: Mecliste temsil edilen siyasi partilerin kadın kolları üzerine sosyolojik bir araştırma

kavuşmuşlarsa da, kamusal alanı ve siyaseti erkeğin alanı olarak gören erkek egemen zihniyet kalıpları içinde kazanılan bu haklar uygulamada istenen sonuçlara ulaşılmasını sağlayamamıştır. Dolayısıyla, kadınların kamusal alanda niceliksel bir görünürlükten ziyade niteliksel görünürlüğünün sağlanması gerekmektedir. Kadının siyasal katılımını arttırmaya yönelik olarak demokrasinin en temel kurumlarından biri olan siyasi partiler bünyesinde oluşturulan kadın kolları resmi olarak 1960'lı yıllardan itibaren çalışmalarını sürdürse de kadının siyasal kurumlardaki yetersiz temsili, bu konuda o zamandan bu zamana bir arpa boyu yok kat edilemediğini göstermektedir. Bu durum ise, siyasi parti kadın kollarının bu amaca ne kadar hizmet ettiğinin sorgulanmasını gerekli kılmıştır. Bu çalışmanın amacı, kadının kamusal alandaki pasif görünürlüğü ve siyasetteki eksil temsili konusunu siyasi partilerin kadın kolları örneği bağlamında incelemektir. Bu amaç doğrultusunda, TBMM'de temsil edilen dört siyasi partinin İstanbul ve Konya il kadın kollarıyla toplamda 247 kadın ile anket yapılmış, 18 kadın ile ise mülakat yöntemiyle görüşülmüştür. Yapılan nicel ve nitel analizler doğrultusunda siyasi parti kadın kollarının Türkiye'deki siyasi partilerin bünyelerinde yaygın olan mevcut yapılanmasıyla, kadının kamusal alandaki 'etkin' görünürlüğüne bir katkı sağlayamadığı, bunun ise en önemli sebebinin Türkiye'deki ataerkil toplum ve aile yapısı olduğu belirlenmiştir.
Güvenlik ve koruma organizasyonları

Korama ve Güvenlik Oranizasyonlan ve Türkiye'de Korama ve Güvenlik Uygulamaları adlı bu tez giriş kısmından sonra üç ana bölümden oluşmaktadır. Tezin birinci bölümünde kavramsal çerçevenin ortaya konması için gayret gösterilmiş, güvenlik kavramı alt ayrımlarıyla birlikte ele alınmıştır. Ayrıca bu bölüm içerisinde korama kavramı ve alt ayrımları, terör - terörizm- terörist kavramları, terörizmin türleri ve terörizme özgü eylemler ele alınmış, sabotaj ve suikast kavramları açıklanmıştır. Tezin ikinci kısmında Güvenlik ve Koruma organizasyonları fiziki ve bireysel güvenlik çerçevesinde ele alınmış, şekiller aracılığıyla çeşitli hal, durum ve mekanlarda nasıl etkin bir koruma yöntemi uygulanacağına değinilerek, korama organizasyonlarının amacı, başarılı olmasının şartları tartışılmıştır. Üçüncü bölümde ise Türkiye'deki korama ve güvenlik uygulamalarına değinilerek, yapılanma biçimleri, çalışma usulleri ortaya konulmuştur. Bu çerçevede Emniyet Genel Müdürlüğü'nün koruma ve Güvenlik uygulamaları, Cumhurbaşkanlığı, TBMM, Başbakanlık ve diğer kurum ve kuruluşlardaki koruma ve güvenlik uygulumaları konu edinilmiştir. Ayrıca, ülkemizde koruma altına alınmanın şartları ve çerçevesi ana hatları ile ortaya konulmuştur. Sonuç kısmında gelen bir değerlendirmeye gidilerek, iyi bir korama ve güvenlik organizasyonunda gerek korunan kişiye gerekse onu koruyanlara re gibi görevler yüklendiğine değinilmiş ve başarılı bir koruma ve güvenlik organizasyonunun şartlan ele alınarak öneriler getirilmiştir.
Siyasi partiler ve seçim hukuku kısıtları içerisinde Türkiye'de seçim ittifakları ve alternatif seçim ittifakı modelleri

Demokrasilerin üzerinde uzlaşılmış olan en belirgin özelliği, kuşkusuz yönetici elitlerin belirli aralıklarla yapılan seçimler neticesinde belirleniyor olmasıdır. Ancak günümüzde son derece baskıcı uygulamalara ve otoriter anlayışlara sahip yönetimler bile düzenli yaptıkları seçimleri meşruiyetlerine dayanak olarak gösterebilmektedirler. Bu nedenle uzunca zamandan beri siyaset bilimciler ve anayasa hukukçuları hangi yönetim şeklinin değil hangi demokrasinin daha iyi işlediğini ve çoğulcu bir siyasal düzene yaslanan demokrasinin nasıl tesis edilebileceğini tartışmaktadırlar. Sözü edilen biçimde çoğulcu siyasal zeminin oluşması ise ancak; farklı kimlikleri, farklı siyasal eğilimleri temsil eden grupların/yapıların/partilerin, azınlıkta kalsalar bile ittifaklar kurarak siyasal karar alma süreçlerine katılabileceği mekanizmaları kuran, bunu yaparken de ülkedeki siyasal istikrarı muhafaza edebilen bir seçim sistemi ile mümkün olabilecektir. Seçim sistemleri üzerindeki akademik tartışmalar genel olarak 'temsilde adalet' veya 'yönetimde istikrar' prensipleri etrafında yapılmakta olup bunlardan birinin ağırlıklı olarak tercihine dayalı seçim sistemi kurgulanmaktadır. Bu tezin konusunu oluşturan partiler-arası seçim ittifakları; her iki prensibin yöneldiği amaçları bağdaştırabilecek yani hem temsil adaletini hem de siyasal istikrarı telif edebilecek en önemli araçlardan biridir. Çalışmada öncelikle; belli başlı seçim sistemleri, seçim ittifaklarına imkan sağlama kapasiteleri bakımından değerlendirilmiştir. Bilahare Türk siyaset tarihinde yapılmış olan seçim ittifakları ve bunların hangi hukuksal kısıtlar içerisinde gerçekleştirilebilmiş oldukları ele alınmıştır. Nihayet son bölümde ise; ittifak uygulamalarının yaygın olduğu ülkelerdeki farklı seçim ittifakı modelleri ele alınmıştır. Bu bölümde siyaset bilimi ve seçim hukuku literatürüne katkı olacak biçimde model adlandırmaları yapılmıştır.
E-devlet kavramı ve uygulamaları: Sosyal Güvenlik Kurumu örneği

Bu tez çalışmasında, dünyada günden güne daha önemli hale gelen ve kalkınmanın bir parçası olarak görülen e-devlet olgusuna ilişkin Türkiye merkezli bir tespit yapılmaya çalışılmıştır. Hem dünyada hem de Türkiye'de gelişmekte olan e-devlet, bilgi ve iletişim teknolojilerinin ilerlemesine paralel olarak kamu yönetiminde etkisini göstermektedir. Çalışmada, öncelikle e-devletle ilişkili olarak bilgi toplumu ve e-dönüşüm kavramları açıklanmış ve e-devlet olgusu tanımlanmıştır. Daha sonra e-devlet uygulamalarının hem kamu yönetiminde hem de toplumsal yaşamda neleri değiştirmeyi hedeflediği ve ne gibi sorunları içerdiği çeşitli boyutlarda detaylı bir biçimde ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde, Türkiye'de e-devlet adına neler yapıldığına, e-devlet alanında Türkiye'nin nerede olduğuna, Avrupa'daki e-devlet ile ilgili çalışmalara ve Türkiye'nin katkılarına yer verilmiştir. Son bölümde, ilk olarak, Türkiye'de e-devlet çalışmaları bakımından somut bir örnek uygulama seçilmiş, pratikte ne gibi sonuçların var olduğu araştırılmıştır. İkinci olarak, e-devlet uygulamalarının kamu yönetimi ve yönetim bilimi açısından değerlendirilmesi yapılmıştır. Bu doğrultuda kuramsal çerçevede öngörülenler ile uygulamada karşılaşılanlar arasında ne gibi benzerlikler ve farklılıklar olduğu saptanmaya çalışılmıştır. Son olarak, elde edilen bulgular yorumlanmış ve belirlenen sorunlara bazı çözüm önerileri getirilmiştir.
Çokkültürlülük: Osmanlı Devleti ve Avrupa Birliği karşılaştırması

Son zamanların en fazla tartışılan konularının başında 'çokkültürlülük' konusu gelmektedir. Çokkültürlülük en kısa tanımıyla 'bir bölgede birden fazla kültürün bir arada yaşamasıdır'. Çokkültürlülüğün sadece bir tane değil farklı politik uygulamaları vardır. Osmanlı Devleti çeşitli etkenlerle çok kültürlü bir toplum yapısına sahip olmuştur. Bu çok kültürlü toplum yapısında Osmanlı 'çokkültürcülük' politikasını uygulamıştır. Avrupa Birliği son 50 yılda hızla büyüyen bir siyasi birlik olarak karşımıza çıkmıştır. AB devletleri de çeşitli etkenlerle 'çokkültürlü' bir toplum yapısına sahip olmuşlardır. Bu noktada AB içindeki devletler dönem dönem farklı çokkültürlülük politikaları uygulamışlardır. Bunlar 'kültürel çoğulculuk', 'entegrasyon' ve 'asimilasyon'dur. Her iki devletin hüküm sürdüğü çağları ve çokkültürlülük bağlamında uyguladıkları politikaları göz önüne alarak bir değerlendirmeye gittiğimizde; her iki devletinde çokkültürlülük politikalarını uyguladığını fakat Osmanlı Devleti'nin AB'den daha üstün bir uygulama ve anlayış ortaya koyduğunu söyleyebiliriz.
Belediye şirketlerinin hukuksal ve yönetsel durumu

Belediyeler özel sektörün sahip olduğu olanaklardan ve geniş alandan yararlanmak, daha kalifiye eleman çalıştırabilmek, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre çalışabilmek, merkezi yönetimin denetiminde uzaklaşabilmek gibi daha birçok sebepten dolayı şirket kurma yoluna başvurmuşlardır. Yerel hizmetlerin karşılanmasında şirketleşme yöntemi Osmanlı Devleti döneminde başlamıştır. Osmanlı Devleti zamanında yabancı sermaye ile kurulan elektrik, tramvay ve su gibi şirketler zamanın şartlarına göre değişim göstermişlerdir. 1929 küresel krizi sonrası 1930 da, devletleştirme politikalarından dolayı şirketler önce devletleştirilmiş sonra ise belediyeleştirilmiştir. 1984 yılından sonra değişen kamu yönetim yaklaşımlarıyla beraber belediyelerde şirketleşme veya özelleştirme artmıştır. Belediyelerin şirket kurmalarının hukuki dayanakları dağınıktır ve zamanla değişmiştir. 1930 yılında çıkarılan Mülga 1580 sayılı Belediye Yasası 1956 yılında çıkarılan Türk Ticaret Yasası, 1984 yılında çıkarılan Mülga 3030 sayılı Büyük Şehir Belediyelerinin Yönetimi Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin Değiştirilerek Kabulü Hakkında Kanun, 1994 yılında çıkarılan 4046 sayılı Özleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun, 2004 yılında 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu, 2005 yılında çıkarılan 5393 sayılı Belediye Kanunları belediye şirketi kurmada hukuki dayanak olmuşlardır. Belediye şirketleri yerel ihtiyaçların, verimli, etkili karşılanması, hantal kamu yönetimi yapısından uzaklaşmak için belediyeler tarafından kullanılmış bir yöntemdir. Kamu kaynaklarının özel teşebbüs tarzında kamu denetiminden uzaklaştırılmasından dolayı birçok eleştiriye de konu olmuştur.
KOSGEB Girişimcilik Destek Programının istihdam üzerindeki etkisi ve girişimcilerin KOSGEB GDP'ye karşı tutumları: Antalya ili örneği

Girişimcilik bölgesel ekonomiden küresel ekonomiye tüm ölçekteki ekonomilerin gelişmesinde önemli bir role sahiptir. Ülke ekonomilerinin lokomotifi olan küçük ve orta ölçekli işletmelerin teşvik edilmesi amacıyla girişimcilik faaliyetleri çeşitli kurum ve kuruluşlar tarafından desteklenmektedir. Türkiye'de girişimcilik kültürünün oluşturulması, yaygınlaştırılması ve girişimcilerin ekonomideki paylarının çoğaltılarak rekabet gücünün arttırılması amacıyla Küçük ve Orta Ölçekli İşletmeleri Geliştirme ve Destekleme İdaresi Başkanlığı 15.06. 2010 tarihinde Girişimcilik Destek Programını uygulamaya koymuştur. KOSGEB GDP, Uygulamalı Girişimcilik Eğitimini tamamlamış girişimcilere girişimcilik desteği sağlayarak, onların yeni istihdam alanları yaratmalarını ve ülke ekonomisine katkı sağlamalarını amaçlamaktır. Ortaya konan bu destek programını devletin dolaylı istihdam politikaları kapsamında ele almak mümkündür. Devlet hem ekonomik hem de sosyal yönlerini dikkate alarak istihdamı arttırmak amacıyla da bu desteği yürürlüğe koymuştur. Bu çalışmada, KOSGEB GDP'den faydalanan girişimcilerin, kurdukları işletmelerde istihdam sağlarken bu programdan ne ölçüde faydalandıkları ve programın istihdam üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Bu kapsamda, girişimcilerin ve istihdam edilen personelin yaş, cinsiyet ve eğitim durumu incelenerek, KOSGEB GDP ile sağlanan istihdamın özellikleri ortaya konulmuştur. Girişimcilerin, KOSGEB GDP'nin istihdam üzerindeki etkisine dair tutumları incelenmiştir. Çalışmada nitel ve betimleyici analiz yöntemlerinin kullanılmasının yanı sıra, alan araştırması kısmında, Antalya ilinde, 2016- 2018 yılları arasında KOSGEB GDP'den yararlanmış olan 240 girişimciye e-posta kanalıyla anket uygulanmış ve elde edilen veriler SPPS 22 programıyla analiz edilmiştir. Araştırmanın sonucunda; Antalya ilindeki girişimcilerin demografik ve sektörel özelliklerini yansıtan verilere ulaşılmasının yanı sıra, KOSGEB GDP'nin girişimcilerin istihdam yaratmasında önemli rol oynadığı sonucuna ulaşılmıştır. KOSGEB GDP'den yararlanmış olan girişimcilerin yaş, cinsiyet, eğitim düzeyi özellikleri ile girişimlerinin büyüklüğü, yarattıkları istihdam miktarı ve faaliyet gösterdikleri sektör arasında anlamlı bir ilişki olduğu belirlenmiştir. Antalya ilinde KOSGEB GDP'den yoğun olarak faydalanan sektörler belirlenmiş ve buradaki işletmelerin sektörel dağılımının Türkiye geneli ile büyük ölçüde paralellik gösterdiği tespit edilmiştir. Araştırma, KOSGEB GDP'nin hem Antalya ili özelinde hem de ülke genelinde istihdam üzerindeki etkilerini anlamaya yönelik alandan veri sunmaktadır. Çalışmadan elde edilen sonuçlar, Türkiye'deki girişimci adayları ile bu alanda çalışan araştırmacılar ve karar alma pozisyonunda olanlar için yol gösterici olacaktır.
2001-2015 arası Afganistanda belediyecilik ve belediyelerin karşılaştığı sıkıntılar

Bu çalışmada 2001- 2015 arası Afganistan'da belediyecilik ve belediyelerin karşılaştığı sorunlar incelenmiş olup yerel kapsamda, demokratik ülkelerde siyasal ve güçlü bir mekanizma olarak belediyeler, yerel hizmetleri merkezi yönetim denetimi ve kontrolü altında toplumun tüm kesimlerinde, normal koşullardaki hizmet sunumunda, halka en yakın ve en etkili kurumdur. Ancak Afganistan'da 2001 yılından itibaren belediyelerin demokratik yönetim anlayışı kapsamında kurulması hedeflenmiş olup 2004 anayasasının 141. Maddesinde belediyelerin kuruluşu ve karar verici organların göreve gelmesi konusunda net bir hüküm bulunmaktadır. Ancak ülke genelinde yaşanan ve yaşamakta olan istikrarsızlığın nedeniyle bu kurumun henüz demokratik yönetim anlayışı kapsamında oluşmamaktadır. Buna karşın yerel düzeyde merkezi yönetimin güçlü bir şekilde idari, mali ve politika uygulama yetkisi bulunmaktadır dolayısıyla belediyelerin kentsel hizmetleri yerine getirilmesinde net bir şekilde takdir yetkisi bulunmamaktadır. Çünkü kentsel hizmetlerin yerine getirilmesinde diğer yerel yönetim kuruluşları ve merkezi yönetimin taşra müdürlüklerini de faaliyet göstermektedirler. Dolayısıyla ülke genelinde kentsel hizmetlerin sunumunda tek bir kurum yetkili değildir. Bu nedenle yerel düzeyde bazı sorunlar meydana gelmektedir. Ülke'de yerel yönetimlerle ilgili net bir mekanizma olmadığından dolayı bu durum yerel yönetimlerde özellikle de belediyelerde yönetimsel sorunları meydana getirmiştir. Sorunların en önemlisi belediyelerde halkın katılımının olmaması ve belediyelerin karar organları merkezi yönetim tarafın atanmasıyla oluşmasıdır hal bu ki anayasada belediyelerin karar organları seçimle iş başına gelmesi net bir şekilde ifade edilmiş ancak yerel yönetimler de yapısall sorunlar nedeniyle yerel seçimler gerçekleşmemiştir. Belediyelerde halkın katılımını sağlanması için belediyeler danışma komisyonu oluşturulmuş halk ile belediyeler arasında köprü oluşturur ancak görevi danışma niteliğinde olması nedeniyle belediyeleri denetleyemez. Belediyeler kentsel yönetim ve kentsel hizmet sunma bakımından yerel kapsamda kamu kurumları arasında ilk sırada yer almaktadır ancak Afganistan kentleri farklı kamu kurumları tarafından yönetildiği için hizmetlerde aksaklık çıkar buna bağlı olarak halkın ihtiyaçlarına göre hizmet sunulmamaktadır. Belediyelerin hizmet sunması için maddi ve beşeri kapasitesine sahip olması gerekir bu hususta Afganistan belediyelerinde maddi ve beşeri kapasite sorunları bulunmaktadır belediylerin maddi sorunları, belediylerin ekipmanlarındaki sorunlar olup beşeri sorunlar ise personellerin eğitim düzeyinin düşük olması ve uzman personellerin olmamasından kaynaklanmaktadır.
Özerklik üzerine bir inceleme: Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası ve belediyeler

'Özerklik Üzerine Bir İnceleme: Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası ve Belediyeler' başlıklı bu çalışmanın konusu, örgütlerin kanunun çizdiği sınırlar içinde kendi kendini yönetme hakkı olarak tanımlayabileceğimiz, özerkliği çözümlemektir. Özerklik, siyasal ve yönetsel biçimlerde gözlemlenebilir. Çalışmanın kapsamı yönetsel özerklik olarak belirlenmiştir. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. 'Kavramsal ve Kuramsal Açıdan Özerklik' başlıklı birinci bölüm, özerklik nedir, nasıl tanımlanıp sınıflanabilir, nasıl kurulabilir, ögeleri nelerdir, hangi boyutlarda incelenebilir sorularına 'Yönetim Bilimi Açısından Özerklik', 'Hukuki Açıdan Özerklik', 'Kamu Yönetiminde Özerklik', 'Ekonomik ve Toplumsal Etmenler Bağlamında Özerklik' başlıkları altında yanıt aramaktadır. Özerklik, hizmete ve insan topluluğuna özgülenen olmak üzere sınıflandırılmıştır. Bu kapsamda özerklik iki dalga biçiminde ele alınmıştır. Dalgalardan birincisi (1930-1960) Keynesyen Teori kaynaklıyken, ikincisi (1980-) Neoliberal Teori kaynaklıdır. 'Hizmete Özgülenen Özerklik Örneği Olarak Merkez Bankacılığı: TCMB Uygulaması' başlıklı ikinci bölümde, Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası'nın özerkliği iki dalga bağlamında 'Yönetim Bilimi Açısından Özerklik', 'Hukuki Açıdan Özerklik', 'Kamu Yönetiminde Özerklik' başlıklarında tartışılmıştır. Bu başlıkta merkez bankaları ve özerklikleri de mercek altına alınarak, merkez bankası bağımsızlığı ve özerkliği arasındaki ayrım da sorgulanmıştır. 'İnsan Topluluğuna Özgülenen Özerklik Örneği Olarak Türkiye'de Belediye Örgütleri' başlıklı üçüncü bölümde ise Türk belediye örgütlerinin özerkliği iki dalga bağlamında 'Yönetim Bilimi Açısından Özerklik', 'Hukuki Açıdan Özerklik', 'Kamu Yönetiminde Özerklik' başlıklarında tartışılmıştır. Amacımız yerel özerkliği tartışmak olmayıp sınırlarımızı belediye örgütü belirlemiştir. TCMB ve belediye örgütlerinin özerklikleri tüzel kişi olma unsurları üzerinden ele alınmıştır. Bu unsurlarla özerkliklerini, bilhassa örgütsel özerkliklerini nasıl kurdukları sorgulanmıştır. Çalışma sonucunda iki özerklik dalgası arasında eksen kayması olduğu; ilk dalganın uzmanlık ekseni üzerine, ikinci dalganın kaynak aktarımı eksenine dayandığı sonucuna varılmıştır.
Türk siyasal yaşamında merkezin nitelik değişimi; 3 Kasım 2002 genel seçimlerine yansıması

Demokratik yönetimlerde, yönetilenler dedigimiz halk kendisini yönetenleri seçmek için'seçimler' aracılıgıyla tercihini kullanarak siyasi iktidarı belirlerler. Ülkemizde, toplumdaki sosyo - ekonomik yapıdaki degisim, toplumda birtakım sosyolojik sonuçlara yol açmıstır. Toplumsal hareketlilik, sınıfsal degisim, siyasal tercihlere de yansımaktadır. Yapılan tercihler, iktidar-muhalefet konumunu belirlerken, seçmenlerinoyları da seçimden seçime merkez sag ve merkez sol arasında kaymalar göstermistir. 6 Kasım 1983 seçimleri ile baslayan ANAP iktidarları dönemi 20 Ekim 1991 seçimleri ile sona ermistir. 3 kasım 2002 seçimlerine kadar ise hiçbir parti tek basına iktidara gelememistir. Her seçimde en çok oyu alan partiler sürekli olarak degismistir. Seçmenlerin merkez sag ve merkez sol partilere olan destekleri de her seçimde biraz daha azalmıstır. Sonuç olarak ise, 3 Kasım 2002 genel seçimi, uç partilerin merkeze yaklasması ilesonuçlanmıstır. Bu çalısmada ise, Türkiye'de 1950 sonrası yapılan genel seçimler düzeyinde, merkezin niteligi incelenerek, olusan degisiklikler siyasal ve sosyolojik perspektifle ortaya konulmaya çalısılmıstır.
Üretim sistemleri ve meta fetişizmi

Feodalizmden kapitalizme geçişle birlikte, üretim tarzının değişmesi nedeniyle toplumun ekonomik ve sosyal yapısı değişmiştir. Yeni üretim tarzı eskisinden farklı olarak değişim değeri üzerinde yükselmiştir. Değişim değerinin ekonomik yapıda egemen olmasıyla birlikte hammaddenin emek tarafından işlenerek meta haline geldiği unutulmuş; zamanla toplumda, meta kendiliğinden değerliymiş gibi bir algı oluşmuştur. Bu algının dünya genelinde yaygınlaşması yüzyılları almıştır. Metanın fetişleşme süreci olarak da adlandırabileceğimiz bu sürecin başlangıcını meta üretimi oluşturmaktadır. Dolayısıyla meta üretiminin tüm dünyada genelleşmesi meta fetişizmi açısından önemlidir. Bu nedenle meta üretiminin genelleşmesini hızlandıran üretim sistemlerinin anlaşılması gerekmektedir. Geleneksel üretimden, Taylorist üretim sistemine geçişle metalaşma artmıştır. Daha sonra devreye montaj hattının girdiği Fordist üretimle birlikte metalaşma hızı daha da artmış, dolayısıyla meta fetişizmi toplumda daha fazla egemen olmaya başlamıştır. Son olarak esnek/post-Fordist üretim sistemi sonrasında metaların belirli markalarının ve son modellerinin tüketiciler tarafından tercih edilmesiyle birlikte, meta fetişizmi, değişim değerinin ötesinde ideolojik bir yanılsama haline dönüşmüştür. Diğer üretim tarzlarından farklı olarak kapitalist üretim tarzında emek, alınıp satılabilir bir meta olarak karşımıza çıkmaktadır. Emek gücünün metalaşması, satın alanın/yöneticinin bu meta üzerinde egemenlik kurmasına olanak vermiştir. Yöneticiler bu egemenliğin verdiği imkanla, satın aldıkları emek gücünü verimli kullanmanın yollarını aramışlardır. Bu süreçte, emek gücü de diğer metalar gibi fetişleşmiştir.