turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk dış politikası açısından Ermeni sorununa güncel yaklaşım

Ermeni sorunu, bir buçuk asır boyunca farklı boyutlarla gündemdedir. Sorun, 19. yüzyılın son çeyreğinde Batılı devletlerin Osmanlı Devleti ve bölgedeki stratejik çıkarları için Ermenileri kullanmalarıyia uluslararası nitelik kazanmıştır. Sonra, ayrılıkçı Ermenilerin Türk topraklarında devlet kurmak için giriştikleri terör eylemleri, baskınlar, isyanlar, ihanetler ve katliamlar çerçevesinde gelişmiştir. Birinci Dünya Savaşı sırasında, Anadolu'da bağımsız Ermeni devleti kurabilmek için Ruslarla işbirliği yaparak her türlü yola başvurmaları, 1915 sevk ve iskanına yol açmıştır. Lozan Antlaşmasfyla Ermeni devleti kurma girişimleri son bulmuş; sorun bir süre ne Ermeniler ne de Batılı devletler tarafından gündeme getirilmemiştir. İkinci Dünya Savaşı yıllarında Yahudilerin yaşadığı acılar, 1915 ve sonrasında yaşananların Ermeni toplumunun hafızasında canlı tutulabilmesi için fırsat yaratmıştır. Bu, aynı zamanda diasporada yaşayan Ermeniler için Ermeni ulusal bilincinin oluşturulmasının ve yaşatılmasının lokomotifi olacak 'soykırıma uğramış ulus' temasını ortaya çıkarmıştır. Ermeniler, Soğuk Savaş dönemi boyunca 'yüzyılın ilk soykırımına uğradıklarını anlatabilmenin türlü yollarını aramışlardır. Dünyanın değişik ülkelerinde yaşayan Ermeniler tarafından anma törenleriyle başlatılan süreç, kanlı terör eylemleriyle sürdürülmüştür. Soğuk Savaş döneminin sonlarına doğru Ermeni terörünün misyonunu tamamlaması, sorunu yeni bir zemine taşımıştır. Soykırımın uluslararası düzeyde tanıtılması, ülkelerle resmi ya da sivil örgütler tarafından tanınması ve Türkiye'nin tanıması şeklinde özetlenebilecek olan yeni süreç, Türk dış politikası açısından önem taşımaktadır. Soğuk Savaş sonrasında kendisini yepyeni bir dış politika ortamında bulan Türkiye, yeni boyutlarıyla yeniden gündeme getirilen Ermeni sorununa ilişkin nasıl bir dış politika izlemektedir? Çalışmada, bir yandan buna yanıt aranırken, bir yandan izlenecek stratejiler için güncel yaklaşımlarda bulunulmaktadır. Bu amaçla, öncelikle sorunun kapsamı, nedenleri ve tarafları ile tarafların soruna yaklaşımları ve ileri sürdükleri tezler incelenmiştir. Ardından, sorunun gelişim süreci anlatılarak, Soğuk Savaş sonrası dönemde sorunun ortaya çıkan yeni boyutları, Türk dış politikası açısından değerlendirilmiştir Son olarak sorunun Türkiye-Ermenistan ilişkilerine yansımaları, uluslararası hukuk boyutu, Türkiye'de soruna ilişkin girişimler ve yeni stratejiler irdelenmiştir. V
Siyasal kriz ve polis: I. Milliyetçi Cephe Hükümeti polis teşkilatı üzerine bir mikro çalışma

Bu tez çalışmasının odak noktasını Türk polis teşkilatı oluşturmaktadır. Hegemonik siyasal aktör olarak ordu ile ilgilenen siyaset bilimciler tarafından gözden kaçırılan polis teşkilatı, bu çalışma vesilesiyle, ordunun öncelikli konumunu tersine çevirmek suretiyle araştırmanın merkezine yerleştirilmek istenmektedir. Bu gayeden yola çıkarak Türk polis teşkilatı, 31 Mart 1975- 22 Haziran 1977 tarihleri arasında iktidarı elinde bulunduran 1. Milliyetçi Cephe Hükümeti çatısı altında incelenmektedir. Polis ne siyasal iktidarın elinde bir araç ne de toplumun hizmetinde nesnel bir aktör olarak analiz edilmelidir. Araçsalcı ve liberal teoriler yerine bu çalışmada devlet-toplum ilişkiselliğini merkezine alan bir dinamik yaklaşım önerilmektedir. Böylesine bir yaklaşım tarihsel bir arka planda gerçekleştirilecek polis analizini gerekli kılmaktadır. İşte kriz, kalkışma ve devrim dönemleri polis çalışmaları için elverişli tarihsel dönemler olarak belirirler ve bu dönemlerde polisin karmaşık doğası ile devlet ve toplum ile ilişkileri daha da görünür hale gelir. 1970'li yılların ikinci yarısı ve özellikle I. Milliyetçi Cephe Hükümeti bir siyasal kriz dönemi olarak ortaya çıkmaktadır. Elinizdeki çalışma siyasal kriz için yeni bir tanım önermektedir. Buna göre, siyasal kriz devletin şiddet tekelinin kaybı ve kurumların politizasyonu temelinde tanımlanmaktadır. Bu tip siyasal kriz dönemlerinde, sadece hükümetin polis teşkilatı üzerindeki baskısı artmaz; aynı zamanda söz konusu dönemler polisin kurumsal özerkliğini arttırması ve toplum nezdinde kaybettiği meşruiyetini geri kazanması için de fırsatlar sunar. Özetle, kriz dönemleri polis üzerinde çok yönlü bir etkiye sahiptir ve bu etki devlet, toplum ve polis teşkilatı arasındaki dinamik ilişkisellikler tarafından belirlenir. Polis ise kendine has nitelikleri ve kimliği ile bu ilişkiye dahildir ve bu ilişkiselliği hem biçimlendirir hem de bu ilişkisellikte biçimlenir. Bu bağlamda, tez çalışması ilk olarak polisin nasıl çalışılması gerektiğine dair bir analitik çerçeve önermektedir. Bunun için devlet, toplum ve polis teşkilatı arasındaki karşılıklı ilişkilerin dinamik karakterine odaklanacak bir üçlü oyun analizi önerilmektedir. 1970'lerin ikinci yarısının sosyopolitik bağlamı, I. Milliyetçi Cephe Hükümeti'nin siyasal krize ivme kazandıran nitelikleri ile polisin siyasal iktidar, ordu ve nihayetinde toplumla olan ilişkileri derinlemesine bir biçimde analiz edilecektir.
Türkçe kamu yönetimi bibliyografyası (1928-1998)

Belli zaman diliminde ve sınırları belirlenmiş belli bir alan çerçevesinde yapılan yayınlar hakkında bütüncül bir bakış sağlayan bibliyografyaların önemli bir işleve sahip olduğu tartışmasızdır. İşte araştırmacıların istifadesine sunduğumuz 1928'den 1998 yılına kadar Kamu Yönetimi alanda yapılmış bilimsel yayınların derli toplu bir katalogunu içeren 'Türkçe Kamu Yönetimi Bibliyografyası' bu açıdan ele alınmış bir çalışmadır. Bu bibliyografya ile araştırıcılar için bir kılavuz olma hedeflenmekte ve bundan sonra bu alanda yapılacak bibliyografya çalışmalarına bir temel taşıyacağı ümit oluşmaktadır. Bibliyografya içinde onbine yakın yayın mevcuttur. Bibliyografya, amme idaresi alanındaki öğretim ve araştırma ihtiyaçları göz önünde bulundurularak hazırlanmıştır. Mevcut eserleri bir arada gösteren böyle bir bibliyografyanın, bu alanda yapılacak planlı bir öğretim ve araştırma faaliyetine temel teşkil edeceği düşünülmüştür. Bu çalışmayı hazırlarken aşağıda belirtilen kriterlerden hareket edilmiştir. 1- Türkçe Kamu Yönetimi Bibliyografyası 1928 yılı başı ile 1998 yılı sonu arasındaki devreyi içine alan dönemi kapsamakta olup bu disiplin çerçevesinde ulusal düzeyde yayınlanmış kitaplar, Dergilerde yayınlanan makaleler, Üniversite Enstitü bünyelerinde yapılan tez çalışmaları, ve son olarak raporlar bu bibliyografyanın sınırını belirlemektedir. Bibliyografyanın alanını dar tutmak için yabancı dilde yapılan yayınlar kapsam dışı bırakılmıştır. 2 -Türkçe Kamu Yönetimi Bibliyografyası 2 kısımdan oluşmaktadır. Birinci bölümde alfabetik sıraya göre soyadı sırasına gire düzenlenmiş yazarların yayınları yer almaktadır. Ancak yazarı belli olmayan yayınlarda başlangıç harfine göre sıralamada yerini almıştır. İkinci Bölüm,
Türkiye'de kalkınma ajanslarının eylem ve işlemleri üzerine bir araştırma: İzmir ve Karaman örneği

Ekonomik büyümeden daha geniş bir kavram olan ve sadece ekonomik değil sosyal açıdan gelişimi de kapsayan kalkınma kavramı özellikle 2. Dünya Savaşının sadece ekonomik değil sosyal açıdan da geçerli olan yıkıcı etkileri sonucu ön plana çıkmıştır. Tarihsel süreç içinde anlamı ve kapsamı değişen kalkınma kavramının uygulayıcısı da değişmiş ve merkezden yerele yönelik bir kayma gündeme gelmiştir. Bu kapsamda dünya genelinde kalkınma ajansları kurulmuş, Türkiye de özellikle Avrupa Birliği'ne üyelik süresi ile birlikte yeni sisteme entegre olmuştur. Türkiye'de kalkınma ajansları kurulmadan önceki dönemde de ağırlıklı olarak AB ve diğer uluslararası fon kaynaklarından finanse edilen programları uygulayan yapılanmalar bulunmaktaydı. Söz konusu uygulamaların devamında da 08.02. 2006 tarihli Resmi Gazete'de ilan edilerek yürürlüğe giren 5449 sayılı Kanun ile birlikte kalkınma ajanslarına ilişkin yasal alt yapı oluşturulmuştur. İki bölümden oluşan çalışmada öncelikle bölgesel kalkınma politikaları ve Türkiye'deki ve Avrupa'da etkin olan bölgesel kalkınma ajanslarının genel organizasyonel yapıları ile mevzuatsal altyapıları ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde ise ülkemizdeki kalkınma ajanslarına örnek olarak seçilen İzmir ve Mevlana Kalkınma Ajanslarıın ilişkin gerek organizasyonları gerekse uyguladıkları program ve projeler ele alınmış ve değerlendirilmiştir.
Siyasi partilerde karizmatik liderlik algısının örgütsel vatandaşlık davranışına etkisi: kastamonu ilinde bir araştırma

Sosyal bir varlık olarak insana ve davranışlara verilen önemin son yıllarda artması ile birlikte, insanı temel alan araştırmalar da bir hayli artmıştır. Bu süreçte liderlik davranışları da fazlasıyla incelenen bir konu haline gelmiştir. Günümüz rekabetçi ortamında insan kaynaklarını etkin kullanmak isteyen organizasyonlarda liderlik konusu hayati önem taşımaktadır. Özel sektöründen kamu kuruluşuna, sivil toplum kuruluşlarından arkadaş ortamlarına kadar, insanın içinde olduğu her toplulukta liderlik olgusu mevcuttur. Bu hususta tabi ki ülke yönetimine talip olan siyasi partiler için de liderlik konusu çok önemlidir. Bu çalışmada insanların tamamen gönüllülük esasına göre katıldıkları ve hiçbir maddi çıkar gözetmeksizin uğrunda çalıştıkları bir sivil toplum kuruluşu olan siyasi partiler incelenmiştir. Siyasi parti üyelerinin karizmatik liderlik algılarının demografik niteliklerine göre farklılık gösterip göstermediği incelenmiştir. Ayrıca üyelerin karizmatik liderlik algılarının gösterdikleri örgütsel vatandaşlık davranışlarına etki edip etmediği analiz edilmiştir. Araştırma Kastamonu ilinde il başkanlıkları bulunan ve 2018 Cumhurbaşkanlığı seçimlerine katılan siyasi parti üyeleri üzerinde yapılmıştır. Katılımcılara karizmatik liderlik algılarını ve örgütsel vatandaşlık davranışlarını ölçen anket formları dağıtılmış ve bu formlar SPSS programında analiz edilmiştir. Toplamda 394 kişinin katılım sağladığı çalışma sonucu, katılımcıların karizmatik liderlik algılarının eğitim düzeylerine göre kısmen farklılaştığı ve üye oldukları siyasi partilere göre de kesin olarak farklılaştığı sonuçlarına ulaşılmıştır. Katılımcıların yaşlarına, cinsiyetlerine ve en uzun yaşadıkları yerleşim birimine göre karizmatik liderlik algılarının farklılaştığına dair bir sonuç elde edilememiştir. Ayrıca katılımcıların karizmatik liderlik algılarının örgütsel vatandaşlık davranışlarına kısmen etki ettiği saptanmıştır.
Türkiye'de devlet ve millet modernleşmesinin karşılaştırılması

On dokuzuncu yüzyıla gelindiğinde Avrupa'da yaşanmış olan süreçler modernizmi ortaya çıkarmış ve toplum hayatının bütün yönlerini etkileyen bu akım, Osmanlı toplumunda da kendini güçlü bir şekilde hissettirmiştir. Modernizmi ilk olarak benimseyen devlet eliti, öncelikle devlet içinde en önemli konumda gördükleri orduyu modernleştirmişler, sonrasında ise bunu halka indirmeye çalışmışlardır. Ancak bu konuda toplumsal dinamikler farklı yönde de fonksiyonunu icra etmiş ve bu duruma bir muhalefet oluşmuştur. Özellikle Türkiye Cumhuriyeti ile beraber modernizmi halka indirgemek noktasında kararlı bir irade gösterilmiş, ancak bu dönemde de önemli bir mukaveetle karşılaşılmıştır. Halkını istediği gibi laik ölçüler içinde modernleştirememiş olan devlet, sonrasında büyük ölçüde statükoya saplanmış ve demokrasinin gelişmesinin önüne bazı engeller koymuştur. Diğer taraftan köy hayatı ile başlayan millet modernleşmesi, şartların zorlamasıyla beraber şehirlere göç ederek yeni bir evreye girmiştir. Bu hayat içerisinde karmaşık sosyal ve ekonomik ilişkiler içine girerek modernleşme yolunda önemli adımlar atmıştır. Özellikle modernizmin önemli bir boyutu olan eğitim meselesine de eğilmiş olan bu toplum, zaman içinde sistemi zorlayarak onun da değişmesi yönünde adımlar atmıştır.
Kent planlamasının bir aracı kentsel dönüşüm, kent olgusu ve sosyo-ekonomik değerlendirme: Diyarbakır örneği

Plansız yapılaşma ve çarpık kentleşme günümüzün en büyük sorunlarından bir tanesidir. Gerekli düzenleme ve planlamaların yapılmaması halinde, gelecek nesiller için de büyük bir problem halini alacaktır. Plansız yapılaşma sonucu ortaya çıkan gecekondu alanları ve kenar mahalleler, sağlıksız kent ortamlarının oluşmasına ve yaşam standartlarının düşmesine neden olmaktadır. Şehirlerin yaşanılabilir hale getirilmesi için düzenli kent planları hazırlanmalı, gerekli alt ve üst yapı çalışmaları yapılmalı, parklar, yeşil alanlar ve oyun bahçeleri oluşturulmalıdır. Diyarbakır gibi hızla büyüyen ve göç alan bir şehirde, nüfus artışı ile orantılı olarak, çarpık kentleşmenin ve çöküntü alanların oluşması kaçınılmaz bir durumdur. Çöküntü alanların yeniden kazanımı ile sosyal yaşam kalitesinin arttırılması, kentsel dönüşüm ve kent bilincinin yerleşmesiyle mümkündür. Dönüşüm sadece fiziki yapının yenilenmesi olarak algılanmamalı bölgenin daha yaşanılır hale getirilmesi amaçlanmalıdır. Kentsel dönüşüm uygulamaları planlanırken, uygulamaya ihtiyaç duyulan bölgelerin seçiminde rant kaygısından ziyade bölgenin ihtiyacı gözetilmelidir. Bu bilgilerden hareketle, çalışmamızda araştırma bölgesindeki mevcut durumun belirlenmesi ve kent bilincinin ölçülmesi amaçlanmakta, bilincin arttırılması ve daha iyi bir çevre oluşturulması için yapılması gerekenler, öneri olarak sunulmaktadır.
Suya erişim bağlamında su güvenliği

Bu çalışmanın amacı, suya erişim temelinde su güvensizliğini ve bu güvensizliğin nedenlerini ortaya koyabilmek ve bu bağlamda son yıllarda ülkelerin gündeminde kabulüne yönelik tartışmaların sürdüğü su hakkının, yaşanan su güvensizliklerine karşı bir çözüm yolu olup, olmayacağını tartışmaya açabilmektir. Çalışmaya ağırlıklı olarak yön veren temel varsayım ise, suyun ekonomik bir mal olarak kabulünün hem insan hakları yönünden su güvensizliğinden kaynaklanan hak ihlallerine yol açabildiği, hem bu durumun çatışma yaratabilecek sorunlara neden olabileceğine ilişkindir. Bir insan hakkı olarak su hakkının, su güvensizliği içinde yaşayan insanlara yeterli ve emniyetli düzeyde suya erişebilmeleri konusunda olanaklar sunabileceği, ancak bugüne dek yapılabilen su hakkı tanımlarında olduğu gibi bunun sadece dayanışma haklarının kapsamında görülemeyeceği ve suyun sahip olduğu boyutlardan dolayı daha kapsamlı ele alınmayı gerektirmesinden dolayı, daha geniş bir yelpazede ele alınmaya çalışılmıştır. Bu nedenle, tez çalışmasının birinci bölümünde bu konular ele alınmakta ve bölümün kurgusu bütünüyle buna dayanmaktadır. Bu doğrultuda suyun ekolojik, kültürel, etik, ekonomik ve yönetsel anlamlarıyla bir bütünlük içerisinde su güvenliğinin boyutları incelendikten sonra, Türkiye'de su güvenliği konusu ele alınmaktadır. Bu amaçla öncelikle ülkede zaman zaman yaşanabilen su güvensizliği sorununun temel nedenleri sıralandıktan sonra, uygulanan ekonomi-politikten ve sahip olunan önemli su potansiyelinden kaynaklanabilecek gerilim ve çatışma olasılıkları ele alınmaya çalışılmaktadır.
1990'dan sonra Kırgızistan'da kamu yönetiminin yeniden yapılanması

Kırgızistan bağımsız olduğunda, bütün kesimleri reforme edilmeye başlamıştır. Değişikliklerin çoğu ekonomik ve sosyal alanlarda yapılmıştır. Öncelikle ülke, diğer orta Asya ülkeleri gibi, BDT ve diğer devletlerle kopmuş olan ekonomik bağlarını canlandırmaya çalışmıştır. Joint Venture ortaklıkları kurulmuş, yabancı yatırımlar ülkeye çekilmiş ve krediler alınmıştır. Kırgızistan birçok sorunlarla karşılaşmıştır. Bunların bazıları şunlardır: Vergi kaçakçılığı, üretim kapasitesinin düşürülmesi müesseselerin batma durumuna gelmesi, hukuki altyapının yetersizliği yeni bir vergi kanunun çıkartılmasına neden olmuştur. Kırgızistan, diğer sektörlerde olduğu gibi turizm sektöründe de yeniden yapılanma sürecine girmiştir. Bu süreç içerisinde turizmle ilgili kamu ve özel kuruluşların yapılanmalarında önemli değişiklikler gerçekleştirmektedir. Kamu kuruluşlarında değişiklik daha çok görev, yetki ve sorumluluklarda görülürken, özel sektörde değişiklik ise daha çok sektöre giren firmalar ve bu firmaların oluşturduğu birliklerde hissedilmektedir. Sonuç olarak ülkenin kendi devleti ve dünya toplumu tarihi, hukuk, yöneticilik yönetimin çağdaş metodları ve araçları konusunda eğitimli, yeni yüksek kalifiye kadro ve uzmanlara ihtiyaç vardır. m
Türkiye'de kamu yönetiminde kadın istihdamı ve kadın istihdamının arttırılmasına yönelik öneriler

Kadınlar insanlık tarihinin ilk dönemlerinden bu yana ekonomik hayatın aktif birer üyesi olmuştur. Dolayısıyla, dünya genelinde tarihsel süreç içerisinde kadın istihdamının sürekli olarak arttığı görülür. Özellikle dünyada Sanayi Devrimi ve ilerleyen yıllarda Birinci ve İkinci Dünya Savaşı kadın emeğine olan talebi artırmıştır. Daha sonra Birleşmiş Milletler ve Avrupa Birliği öncülüğünde oluşturulan hukuki düzenlemeler ile kadınlar çalışma hayatında istihdam edilmeye başlamıştır. Çalışmamızda Türkiye ekonomisinde kamu yönetiminin istihdam yapısı istatistiki verilerle ortaya konmuştur. Kadın istihdamı hakkında bilgi sahibi olmayı sağlayacak tüm verilerden yararlanılmıştır. Elde edilen bu istatistiki veriler ile ekonomimizin mevcut yapısı içerisinde kadın istihdamının Avrupa Birliği ve OECD ülkelerinin çok altında kaldığı saptanmıştır. Kadın istihdamının ekonominin genelindeki ve kamu yönetimindeki düşük düzeyde olmasını etkileyen ekonomik, sosyal, siyasal ve hukuki nedenler olduğu tespit edilmiştir. Bu tespit ile kadın istihdamını Türkiye'yi Avrupa Birliği ve OECD ülkeleri seviyesine getirmek için önerilerde bulunulmuştur.
Türkiye'de çevre yönetiminde merkez-yerel yönetim ilişkisi

Çevre sorunları sanayi devriminden sonra özellikle gelişmiş ülkelerde tehlikeli boyutlara ulaştı. 1972 Stockholm Konferansıyla çevre, dünyanın önemli meselesi haline geldi. 'Çevre Yönetimi' uygulamaları ilk olarak gelişmiş ülkelerde başladı, bunları gelişmekte olan ülkeler takip etti. Ancak uygulamada ülkeler arasında farklılıklar bulunmakta ve değişik problemler ortaya çıkmaktadır. Türkiye'de 'Çevre Yönetimi' nin ilk izleri Cumhuriyetten sonra halk sağlığı, çevre sağlığı gibi kavramların yasal düzenlemelerde yer alması ve Anayasalara girmesiyle oluştu. Türkiye'de çevre yönetimi merkez ve yerel yönetim kuruluşları arasında paylaştırılmıştır. Başta çevre kanunu olmak üzere çevre mevzuatı merkez ve yerel yönetim kuruluşlarına çevreyi koruma, çevre kirliliğini önleme ve çevrenin iyileştirilmesiyle ilgili görev, yetki ve sorumluluklar yüklemiştir. Cumhuriyetin ilk yıllarındaki yasal düzenlemelerle yerel yönetimlere geniş. görev, yetki ve sorumluluklar yüklenmesine rağmen zaman içinde Türk kamu yönetiminin gelişimine koşut olarak çevre yönetimi de merkeziyetçi bir yapı kazanmış bu görev ve yetkiler merkezi yönetim kuruluşlarına aktarılmıştır. Çevre ile ilgili faaliyetlerin genel koordinatörlüğünü yapan ve çevre politikasını belirleyen bir kuruluş olarak Çevre Bakanlığının kurulmasıyla çevre, merkezi düzeyde temsil edilir olmuştur. Yerel yönetim birimleri olan İl Özel idareleri, Belediyeler ve Köy yönetimleri arasında çevresel görevleriyle ön plana çıkan ve daha çok sorumluluk taşıyan Belediyelerdir. Ancak belediyeler de bu görevlerini etkin bir şekilde yürütecek mali ve teknik imkanlardan yoksundur. Yönetimler ve çevre kuramları arasında gerekli eşgüdüm sağlanamadığı gibi çevre mevzuatının da çelişkiler ve boşluklar içerdiği görülmektedir. Etkin bir çevre yönetimi için Merkez- Yerel Yönetim ilişkisinin boyutları ve sınırları net olarak ortaya konulmalıdır. 'Global düşün, yerel uygula' prensibinin oldukça kabul gördüğü dünyamızda, halkın yerel ve ortak gereksinimlerini gidermekle yükümlü demokratik ve özerk yerel yönetim kuruluşlarının çevre yönetiminde göz ardı edilmesi düşünülemez. Zaten çevre sorunlarının niteliği de yerel yönetimleri öncelikli kılmaktadır. VI
Türk Silahlı Kuvvetlerinde ayırma cezası

Türk Silahlı Kuvvetlerinde Ayırma cezası başlığını taşıyan çalışmamız üç ana bölümden oluşmaktadır. Bu konuyu seçmemizin nedeni mevzuatımızda, önceleri disiplin ve ahlaki durum nedeniyle Yüksek Askeri Şura kararına dayanan ihraç yönteminin son bulduğunu anlatmak ve yeni TSK Disiplin Kanunu ışığında Silahlı Kuvvetlerde Ayırma cezası verebilecek tek ve yetkili organ olan TSK Yüksek Disiplin Kurulları'nın görev, yetki, çalışma, usul ve esaslarını ortaya koymaktır. Tezimizin ilk bölümünde, disiplinin TSK açısından ne anlam ifade ettiği, çok farklı şekillerde ortaya konan disiplinin tanımı ve farklı tasnifleriyle disiplin çeşitleri belirtilmiştir. Özelde ayırma cezasının genelde askeri disiplin hukukunun kaynakları ortaya konulmuştur. Disiplin suçu ve disiplin cezasının öğretideki farklı tanımlarına yer verilmiş ve son olarak disiplin suç ve cezalarına hakim olan temel ilkeler ortaya konulmaya çalışılmıştır. Tezimizin ikinci bölümünde ise askeri disiplin suç ve cezalarının türlerine değinilmiştir. Bu disiplin cezalarından sırasıyla uyarma, kınama, hizmete kısmi süreli devam, aylıktan kesme, hizmet yerini terk etmeme ve oda hapsi cezalarını gerektiren disiplinsizlikler ortaya konulmuştur. Yine burada kimi disiplin cezalarını gerektiren eylemler de kısaca irdelenmiştir. Tezimizin son bölümünde ise YDK'nın teşkil yapısı ele alınmıştır. TSK'dan Ayırma cezasını gerektiren disiplinsizliklere değinilerek yeni bir ayırma yöntemi olan Ceza Puanı ve Ceza Sayısı Sisteminden ayrıntılı şekilde bahsedilmiştir. TSK'dan Ayırma cezası verilmesine ilişkin usuller ele alındıktan sonra, YDK'nın toplanması ve görüşme usulleri ile alabileceği kararlara yer verilmiştir. YDK'nın alabileceği kararların yerine getirilmesi ve sonuçlarına değinilmiştir.
Sakin kent üyeliğinin kamusal mekanlara etkisi: Türkiye'deki sakin kentler üzerine bir inceleme

Küreselleşme olgusu ve hızlı yaşam tarzının kent toplumlarında meydana getirdiği olumsuz etkilere karşı çeşitli tepkisel hareketler ortaya çıkmıştır. Bu hareketlerden biri de İtalya'da ortaya çıkan Sakin Kentler 'dir. Alternatif bir kentsel gelişim düşüncesi ile kent sakinlerinin yaşam kalitesini arttırmayı ve sürdürülebilir bir yerel kalkınma sağlamayı amaçlayan Sakin Kentler, 2009 yılından itibaren Türkiye'de giderek yaygınlaşmıştır. Öte Yandan Sanayi Devrimi sonucu kentlerin geleneksel yapılarında görülen değişimler de küreselleşmenin etkisiyle giderek hızlanmıştır. Bu noktada kentlerin değişime uğrayan yapısından; toplumun farklı kesimlerinin bir araya geldiği, etkileşim ve ortak paylaşımda bulunduğu kamusal mekanlar da önemli ölçüde etkilenmiştir. Günümüzde kamusal mekanların işlevleri ve kullanımı sıkça tartışma konusu olmaya devam etmektedir. Kentsel yapıdaki önemli unsurların başında gelen kamusal mekanlara yönelik düzenlemelerin arka planında ekonomik, siyasi ve sosyo-kültürel etkenler yer almaktadır. Dolayısıyla Sakin Kent anlayışının ilkeleri ve üyelik kriterleri de kamusal mekanlara yönelik kendine özgü bir yaklaşım içermektedir. Bu yaklaşımın somut tezahürü ise Sakin Kentlerde kamusal mekanlarda uygulanan pratiklerdir. Bu çalışmanın odağında Türkiye'deki Sakin Kentlerde kamusal mekanların durumu ve belediyelerin kamusal mekanlar üzerinde gerçekleştirdiği uygulamalar yer almaktadır. Kamusal mekana yönelik çalışmalar, Sakin Kent anlayışı ve kriterleri çerçevesinde değerlendirilmektedir. Öncelikle Türkiye'deki Sakin Kentlerde yer alan kamusal mekanlar üzerindeki etkili faktörler ve kamusal mekanların durumu açıklanmaktadır. Çalışmanın devamında ise saha araştırması yer almaktadır. Bu kapsamda 2015 yılından önce Türkiye'de Sakin Kent unvanı almış kentler ziyaret edilmiş ve kentlerin kamusal mekanları gözlem metoduyla incelenmiştir.