turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Özel eğitim öğrencilerinin ebeveynlerinde psikoterapi desteğinin ebeveyn stres düzeyi, yaşam kalitesi ve başa çıkma becerileri ile ilişkisi

Araştırmada özel eğitim desteği alan çocukların ebeveynlerinin iyi olma hali ile psikoterapi desteği arasındaki ilişki ölçülmüş ve bu doğrultuda veriler istatistiksel olarak değerlendirilmiştir. Çalışmaya farklı türlerde öğrenme güçlüğü ve özel eğitim gereksinimi olan 60 öğrencinin velisi katılmıştır. Katılımcılardan çalışmaya katılım için gönüllü olanlara 'Bilgilendirilmiş Onam Formu', Sosyo-Demografik Bilgi Formu', 'Başa Çıkma Yöntemleri Envanteri', 'Ebeveyn Stres Indeksi' ve 'Yaşam Doyum Ölçeği' uygulanmıştır. Psikoterapi desteği alan ve almayan olarak 30 kişilik gruplar halinde incelenen katılımcılar, yukarıda belirtilen testler kapsamında karşılaştırılmıştır. Araştırmaya katılanların sonuçları ele alındığında ebeveynler için psikoterapi yaşam doyumu ve ebeveyn stres algısı ile anlamlı ilişkisi olduğu tespit edilmiştir. Psikoterapi desteği alan özel gereksinimli çocukların ebeveynlerinde yaşam doyumu ölçeği puanları daha yüksek saptanmıştır. Bununla birlikte, psikoterapi desteği alan ebeveynlerin stres algısı psikoterapi desteği almayan ebeveynlere göre daha sağlıklı düzeyde tespit edilmiştir. Bununla birlikte ebeveyn stres algısı ile başa çıkma yöntemleri arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki olduğu ölçeklerde her iki grubun puanları karşılaştırılarak bulunmuştur. psikoterapi desteği alanlara göre daha yüksek bulunmuştur.
Sınav kaygısı ile geleceğe yönelik umut beklentisi arasındaki ilişki: 17-18 yaş arası İstanbul lise son sınıf öğrencileri üzerine bir araştırma

Bu araştırmada, İstanbul ilinde Şişli, Beyoğlu ilçesi sınırları içinde Anadolu Lisesi ve Özel Lise olmak üzere rastlantısal yolla seçilen 17-18 yaş arası lise son sınıf öğrencilerinin, üniversite giriş sınavı kaygıları ile geleceğe yönelik umut beklentilerinin ilişkilendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya katılmayı kabul eden 138 kişi örneklemi oluşturmuştur. Araştırmanın verileri, Sınav Kaygısı Envanteri, Beck Umutsuzluk Ölçeği ve araştırmacı tarafından oluşturulan Kişisel Bilgi Formu kullanılarak toplanmıştır. Çalışmada, bireylerin umutsuzluk düzeyleri arttıkça bireylerin sınav kaygısı düzeylerinin de artmakta olduğu, özel okulda okuyan lise son sınıf öğrencilerinin, Anadolu lisesinde okuyan lise son sınıf öğrencilerine göre sınav kaygı düzeylerinin daha yüksek olduğu, kız öğrencilerin sınav kaygı düzeylerinin erkek öğrencilere göre daha yüksek olduğu, özel okulda okuyan bireylerin devlet okulunda okuyan bireylere oranla duyuşsallık düzeylerinin daha yüksek olduğu, özel okulda okuyan bireylerin devlet okulunda okuyan bireylere oranla kuruntu düzeylerinin daha yüksek olduğu, bireylerin yaşları arttıkça bireylerin sınav kaygısı düzeylerinin de artmakta olduğu görülmüştür. Bireylerin yaşları arttıkça bireylerin umutsuzluk düzeylerinin de artmakta olduğu, annesi üniversite mezunu ve üzeri olan bireylerin diğer bireylere oranla sınav kaygısı düzeylerinin daha yüksek olduğu, bireylerin aylık harçlıkları arttıkça sınav kaygısı düzeylerinin de artmakta olduğu görülmüştür.
Annenin çalışma durumu ve ebeveynin benimsediği cinsiyet rolü değişkenlerinin çocuğun cinsiyet özelliklerine ilişkin kalıpyargılarının gelişimi üzerindeki rolleri

Bu araştırmada çocuklarda cinsiyet özelliklerine ilişkin kalıp yargıların gelişimi incelenmiştir. Araştırmanın amacı, annenin çalışıp çalışmamasının, çocukta cinsiyet özelliklerine ilişkin kalıp yargıların gelişimi üzerindeki olası rollerini, kültürlerarası karşılaştırmalara uygun bir araçla ortaya çıkarmaktır. Araştırmanın diğer bir amacı ise, ebeveynin cinsiyet rolü değişkeninin, çocuğun cinsiyet özelliklerine ilişkin kalıp yargıları üzerindeki olası rollerini incelemektir. Ankara'nın Çankaya ilçesindeki 10 farklı ilkokuldan seçilen 240 denek, yaşları, cinsiyetleri ve annelerinin çalışma durumuna göre üç gruba ayrılmıştır. Bu üç grubun yaş ortalamaları sırasıyla 5 yaş 7 ay, 7 yaş 9 ay ve 10 yaş 8 aydır. Gruplar 40 kız ve 40 oğlan deneği içermektedir ve bunların yarısının annesi çalışmakta, diğer yarısının ise çalışmamaktadır. Annelerin yarısı lise mezunu iken diğer yarısı yüksek öğrenimlidir. Babaların ise tümü yüksek öğrenimlidir. Araştırmada Cinsiyet Kalıpyargı Ölçeği (Williams ve Bennet 1975) ve Bern Cinsiyet Rolü Envanteri (Bern 1974) veri toplamak amacıyla kullanılmıştır. Veriler iki farklı ANOVA kullanılarak analiz edilmiştir: birincisi 2 x2x3x2, ikincisi ise 3x4 faktörlü grup desenine uygundur. Bulgular, 5 yaşındaki deneklerin cinsiyet özelliklerine ilşkin kalıpyargılara, diğer iki yaş grubundakilere kıyasla anlamlı olarak daha az sahip olduklarını göstermiştir. Bulgular ayrıca, (1) Deneklerin erkeklere ait cinsiyet özelliklerine ilişkin kalıpyargıları, kadınlara ait cinsiyet özellikleri ne ilişkin kalıpyargılardan daha iyi tanıdıkları; (2) Oğlan deneklerin erkeklere ait cinsiyet özelliklerine ilişkin kalıpyargıları, kız deneklerden daha iyi bildiklerini ve (3) Oğlan deneklerin erkeklere ait cinsiyet özelliklerine ilişkin kalıpyargıları, ka-III dınlara ait cinsiyet özelliklerine ilişkin kalıpyargılardan daha iyi tanıdıklarını (4) 5 yaş grubu denekleri erkeklere ait cinsiyet özelliklerine ilişkin kalıpyargıları, kadınlara ait cinsiyet özelliklerine ilişkin kalıpyargılardan daha iyi bildiklerini, (5)5 yaş grubu deneklerin kadınlara ait cinsiyet özelliklerine ilişkin kalıpyargıları, diğer iki yaş grubuna oranla daha az tanıdıklarını göstermiştir. Öte yandan annenin çalışıp çalışmaması ve ebeveynin cinsiyet rolü değişkenlerinin çocukların cinsiyet özelliklerine ilişkin kalıp yargıları üzerinde anlamlı herhangi bir rolü gözlenmemiştir. Araştırmanın bulguları, ilgili kuramsal çerçeve ve görgül araştırma bulguları ışığında, kültürlerarası bir temel üzerinde tartışılmıştır.
Algılanan iş stresi ile tükenmişlik düzeyi ve ruh sağlığı profilinin ilişkisi: Psikolojik dayanıklılık, stresle başa çıkma stilleri ve öz-duyarlılığın aracı rolü

Bu çalışmanın bir amacı, algılanan iş stresi düzeyinin tükenmişlik düzeyi ve ruh sağlığı ile ilişkisini araştırmaktır. Çalışmanın diğer amacı, ruh sağlığını koruyucu faktörler olduğu düşünülen psikolojik dayanıklılık, stresle başa çıkma stilleri ve öz-duyarlılığın, tükenmişlik düzeyi ve ruh sağlığına ilişkin belirti düzeyi ile olası ilişkilerinin incelenmesidir. Son olarak çalışmanın üçüncü amacı ise, algılanan iş stresi ile tükenmişlik düzeyi ve ruh sağlığı arasındaki ilişkide psikolojik dayanıklılık, stresle başa çıkma stilleri ve öz-duyarlılığın aracılık rollerinin incelenmesidir. Araştırmanın örneklemini İzmir ilinde görev yapan özel güvenlik görevlileri oluşturmuştur. Araştırmaya 19'u kadın, 111'i erkek 130 özel güvenlik görevlisi katılmıştır. Verilerin elde edilmesinde araştırmacı tarafından oluşturulan demografik bilgi formu, psikolojik semptomlara ilişkin bir tarama listesi olan SCL-90, Algılanan İş Stresi Ölçeği, Maslach Tükenmişlik Ölçeği, Yetişkinler İçin Psikolojik Dayanıklılık Ölçeği, Baş Etme Stilleri Ölçeği ve Öz-duyarlılık Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizi SPSS- 18 programı ile gerçekleştirilmiştir. Verilerin analizinde frekans, ortalama, bağımsız gruplar için t testi, ANOVA, korelasyon, regresyon ve Sobel yöntemi ile aracılık analizi kullanılmıştır. Araştırma kapsamında yapılan analizler neticesinde, algılanan iş stresi düzeyi arttıkça tükenmişlik düzeyi ve psikolojik belirti düzeyinin arttığı, iş stresinin tükenmişlik ve psikolojik belirti düzeyi varyanslarının %27'sini açıklayabildiği tespit edilmiştir. Problem odaklı başa çıkma stratejisi kullanımı, psikolojik dayanıklılık ve öz-duyarlılık seviyesi arttıkça tükenmişlik düzeyi ve psikolojik belirti düzeyinin azaldığı tespit edilmiştir. Problem odaklı başa çıkma stratejisi kullanımı tükenmişlik düzeyi varyansının %30'unu, psikolojik belirti düzeyi varyansının ise %19'unu açıklamış; psikolojik dayanıklılık tükenmişlik düzeyi varyansının %22'sini, psikolojik belirti düzeyinin %13'ünü açıklamıştır. Öz-duyarlılık ise tükenmişlik düzeyi varyansının %33'ünü, psikolojik belirti düzeyi varyansının %30'unu açıklamıştır. Problem odaklı başa çıkma stratejisi, psikolojik dayanıklılık ve öz-duyarlılığın, algılanan iş stresi ile tükenmişlik düzeyi ve psikolojik belirti düzeyi arasındaki ilişkide kısmi aracı rolünün olduğu tespit edilmiştir. Elde edilen veriler literatür çalışmaları ile karşılaştırılmıştır. Son olarak araştırmanın sınırlılıkları ele alınarak, gelecek çalışmalar için önerilerde bulunulmuştur.
Anne ya da babasından biri ölen çocuklar ile boşanma nedeniyle tek ebeveyn ile yaşayan çocukların depresyon ve anksiyete düzeylerinin karşılaştırılması

Bu araştırmanın amacı anne ya da babasından biri ölmüş çocuklar ile boşanma nedeniyle tek ebeveyn ile yaşayan çocukların depresyon ve anksiyete düzeylerine bakmak ve karşılaştırmaktır. Bununla birlikte demografik özelliklerin depresyon ve anksiyete düzeylerine etkisini ve ilişkisini inceleyerek ele almaktır. Araştırma İstanbul'un Maltepe İlçesinde rastgele seçilmiş ortaokulların 5-6- 7 ve 8. Sınıflarında okumakta olan çocuklarla yürütülmüştür. Araştırmanın örneklemi 82 kız çocuk ve 49 erkek çocuktan oluşmaktadır. Bu öğrenciler boşanmış aile çocuğu, ebeveyn kaybı yaşamış aile çocuğu ve tam aileye sahip yani sağlıklı grup olarak üç gruba ayrılmıştır. 53 sağlıklı, 42 boşanmış aile çocuğu ve 36 yetim çocuk olarak hesaplanmıştır. Okulların psikolojik rehberlik danışmanların işbirliği ile ailelerden onam ve demografik bilgi formu alınıp çocuklara çocuklarda depresyon ölçeği ve Durumluk-süreklik kaygı ölçeği uygulanmıştır. Araştırma sonucunda demografik bilgilere bakıldığında; sağlıklı, boşanmış aile çocuğu ve ebeveyn kaybı yaşamış çocuğun ders puan dağılımları arasında pozitif yönde anlamlı bir farklılık gözlenmiştir. Aynı şekilde tıbbi rahatsızlıklar dağılımına bakıldığında çocuk grupları arasında pozitif yönde anlamlı bir farklılık vardır. Çocuk depresyon ölçeği ve kaygı ölçekleri ile sağlıklı çocuk grubu, ebeveyn kaybı yaşamış çocuk grubu ve boşanmış aile çocuk grubu arasında pozitif yönde anlamlı bir farklılık gözlenmiştir. Boşanmış aile çocuk grubu ve ebeveyn kaybı yaşamış çocuk grubu arasında depresyon ve anksiyete ile anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Ailelerin çalışma durumlarının ölçeklerle ilişkileri karşılaştırıldığında anlamlı bir farklılık bulunmamış, eğitim durumları ele alındığında sağlıklı üniversite mezunu ailelerin kaygı ve depresyon düzeyleri yüksek çıktığı gözlenmiştir. Çocukların ders başarı puanlarının ölçeklerle ilişkisi incelendiğinde anlamlı bir farklılık görülmemiştir. STAI durumluk puanları ile STAI Süreklik puanları arasında; STAI durumluk puanları ve Çocuk Depresyon Ölçeği arasında; STAI sürekli puanları ile Çocuk Depresyonu Ölçeği arasında pozitif yönde anlamlı korelasyon gözlenmiştir. Çocukların cinsiyetleri ölçekler ile karşılaştırıldığında pozitif yönde anlamlı bir farklılık bulunmuştur. Tüm bu veriler literatür çerçevesinde tartışılmış ve öneriler sunulmuştur.
The impact of perceived parental control on internalization and ego-depletion

Bu çalışmada, ebeveynlerin kontrol tarzlarının ve benlik düzenlemeyle ilintili aracı mekanizmaların benlik kaynaklarının tükenmesi üzerindeki etkisinin incelenmesi amaçlanmaktadır. Önceki çalışmalarda, anne-babanın davranışsal kontrolünün kendini düzenlemede özerk motivasyonun gelişmesine yol açtığı, buna karşılık anne-babanın psikolojik kontrolünün öze yansıtılmış motivasyonun gelişmesine neden olduğu ileri sürülmüştür. Son zamanlarda yapılan araştırmalarda ise öze yansıtılmış motivasyon tarzının, özerk motivasyon ile karşılaştırıldığında, benlik kaynaklarının daha fazla tüketilmesine neden olduğu gösterilmiştir. Önceki araştırmaların bulguları doğrultusunda, bu çalışmada anne-babadan algılanan psikolojik kontrolün benlik kaynaklarını daha fazla, davranışsal kontrolün ise daha az tüketeceği ve kendini düzenlemedeki motivasyon tarzının da bu ilişkiye aracılık edeceği beklenmektedir. Birinci çalışmaya 179 üniversite öğrencisi katılmış ve algıladıkları anne-baba kontrol davranışları, kendini düzenlemedeki motivasyon tarzları, ve benlik kontrol kapasitesi özbildirim yoluyla ölçülmüştür. Yapısal eşitlik modeli analizi sonuçları önerilen aracı değişkenli modeli kısmen desteklemiştir. Buna göre, ebeveynlerin psikolojik kontrolü benlik kontrolü kapasitesini öze yansıtılmış motivasyon aracılığıyla yordarken, anne-babadan algılanan davranışsal kontrol ne doğrudan ne de dolaylı olarak benlik kontrolü kapasitesi üzerinde anlamlı bir etki göstermemiştir. İkinci çalışmada, yukarıdaki hipotezler ilk çalışmaya katılan 91 öğrenci üzerinde deneysel olarak test edilmiştir. Öğrencilerden üzüntü verici veya eğlenceli video izleme koşullarında duygusal kontrol göstermeleri istenerek benlik kontrolü kapasitesi üzerindeki olası etkiler incelenmiştir. Sonuçlar, yüksek düzeyde psikolojik kontrol uygulayan anneye sahip ve düşük düzeyde davranışsal kontrol uygulayan babaya sahip olan katılımcıların benlik kaynaklarının daha fazla tükendiğini göstermiştir. Bununla birlikte, duygu kontrolündeki yüksek seviyedeki öze yansıtılımış motivasyona sahip olan katılımcıların benlik kaynaklarının daha az tükendiği bulunmuştur. Bulgular, benlik kontrolü üzerinde pratik yapmanın etkisi, anne-baba kontrol davranışlarının çeşitli doğurguları ve kültürel faktörler dikkate alınarak tartışılmıştır.
Ankara'da yaşayan altı yaşındaki yabancı uyruklu çocuklarla Türk çocuklarının aile resimlerinin incelenmesi

Bu araştırma Ankara'da yaşayan yabancı uyruklu ve Türk uyruklu çocukların hareketli aile resimlerinde kendilerini ve aile bireylerini nasıl ifade ettiğini, sahip oldukları gerçek aile yapılarını resimlerinde nasıl yansıttıklarını, hareketli aile çizimlerinde görülen çizim tarzlarından ve sembollerden hangilerine yer verildiği, aile içindeki hareketlerin değişiklik gösterip göstermediğini ve resimlerinde kendi kültürlerine özgü ifadelerin yer alıp almadığını ortaya koymak için yapılmıştır. Çalışma grubunun yabancı uyruklu çocukları oluşturan grubu Ankara'da bulunan yabancı okulların 1. sınıf ve anasınıflarına devam eden yabancı uyruklu çocuklar ve Beytepe Anaokulunda 6 yaşındaki Türk çocukları olmak üzere toplam 51 çocuk üzerinden yürütülmüştür. Araştırma çocukların aile yaşantıları, aile bireyleriyle olan iletişimlerini ve kendilerini ve aile bireylerini nasıl ifade ettiğini ortaya koymak için projektif bir teknik olan hareketli aile resmi çizim tekniği kullanılmıştır. Araştırma sonucunda harekeli aile resimleri; çocukların aile yaşantıları hakkında önemli ipuçları verdiği, çocukların bir kısmının sahip olduğu aile yapısından farklı bir aile yapısını resimde yansıttıkları, hareketli aile resimlerinde görülen çizim tarzlarının az sayıda çocuk tarafından kullanıldığı görülmüştür. Bu çizim tarzları daha çok ev çizimi içinde tespit edilmiştir. Özellikle bu çizim tarzı Alman uyruklu çocukların resimlerinde görülmüş, aile yaşantıları hakkında ipucu vermiştir. Hareketli aile resimlerinde ortaya çıkan sembollerden büyük bir bölümü araştırmadaki harekeli aile çizimlerinde de görülmüştür. Hareketli aile resimlerinde aile bireylerinin aile içindeki rollerini açıklayan hareketlerin değiştiği tespit edilmiştir. Resimlerde; Anne figürü daha çok yemek yaparken, baba figürü ise alışverişe giderken, televizyon izlerken, uyurken, oyun oynarken, bilgisayar kullanırken çocukların kendilerini ve kardeşlerini ise daha çok oyun oynarken çizdiği görülmüştür. Hareketli aile resimlerinde çocukların içinde buldukları kültürleri yansıttıkları görülmüştür. Hareketli aile resimlerinin de ayrıca çocukların özel yaşantılarını da yansıttığı tespit edilmiştir.
Anaokulu eğitimi almış ve almamış ilkokul öğrencilerinin cinsiyetlerine ve sınıflarına göre okul başarı düzeyleri ile özsaygı düzeylerinin incelenmesi

Bu araştırmada, anaokulu eğitimi almış ve almamış ilkokul öğrencilerinin cinsiyetlerine ve sınıflarına göre okul başarı düzeyleri ile özsaygı düzeyleri incelenmiştir. Araştırmanın bağımlı değişkeni olan özsaygı düzeyini ölçmek için Onur (1981) tarafından Türkçe'ye uyarlanan ve güvenirliği saptanan, Coopersmith özsaygı Envanteri kullanılmıştır. Diğer bağımlı değişken olan okul başarı düzeyleri için, öğrencilerin yıl sonu akademik başarı notları kullanılmıştır. Bağımsız değişkenler hakkındaki bilgi ise araştırmacı tarafından geliştirilen Bilgi Formu ile toplanmıştır. Araştırma Ankara şehri sınırları içinde bulunan 6 ilkokul ve ilköğretim okulunda okuyan 1144 öğrenci üzerinde yapılmıştır. Bu araştırmada bağımsız değişkenler açısından başarı düzeylerinin ve özsaygı düzeylerinin karşılaştırılmasında ikili değişkenlerde t testi kullanılmış daha fazla değişkenlerde çok yönlü varyans analizi yapılmıştır. Manidarlık düzeyi. 05 olarak saptanmıştır. Araştırmada elde edilen bulgular şu şekilde özetlenebilir: 1. Genel olarak anaokulu eğitimi almış ve almamış ilkokul öğrencilerinin okul başarı düzeyleri arasında, anaokulu eğitimi almış olanlar lehine anlamlı bir fark bulunmuştur. 2. Anaokulu eğitimi almış ve almamış ilkokul kız öğrencilerinin okul başarı puanları arasında, anaokulu eğitimi almış olanlar lehine anlamlı bir fark bulunmuştur. İİİ Anaokulu eğitimi almış ve almamış ilkokul erkek öğrencilerinin okul başarı puanları arasında, anaokulu eşitimi almış olanlar lehine anlamlı bir fark bulunmuştur. 3. Anaokulu eğitim almış ve almamış ilkokul ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci sınıf öğrencilerinin okul başarı düzeyleri arasında, anaokulu eğitimi almış olanlar lehine anlamlı bir fark bulunmuştur. 4. Genel olarak anaokulu eğitimi almış ve almamış ilkokul öğrencilerin özsaygı düzeyleri arasında anaokulu eğitimi almış olanlar lehine anlamlı bir fark bulunmuştur. 5. Yapılan varyans analizi sonucu özsaygı puanları üzerinde cinsiyetin ve anaokulu ile cinsiyet etkileşiminin. 05 hata payıyla önemsiz olduğu görülmüştür. Dolayısıyla, anaokulu eğitim almış ve almamış ilkokul kız ve erkek öğrencilerinin özsaygı düzeyleri arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır. 6. Anaokulu eğitimi almış ve almamış ilkokul ikinci ve dördüncü sınıf öğrencilerin özsaygı düzeyleri arasında anaokulu eğitimi almış olanlar lehine anlamlı bir fark bulunmuştur. Anaokulu eğitim almış ve almamış ilkokul üçüncü ve beşinci sınıf öğrencilerin özsaygı düzeyleri arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır.
Anksiyete bozukluğu olan çocuklarda anksiyete duyarlılığı, bağlanma, öğrenilmiş çaresizlik ve benlik kavramı

Bu çalışmadaki ilk amaç, anksiyete bozukluğu tanısı almış çocuklarda demografik değişkenler, anksiyete duyarlılığı, ebeveynlere güvenli bağlanma düzeyi, öğrenilmiş çaresizlik düzeyi ve benlik kavramı arasındaki ilişkinin incelenmesidir. İkinci amaç ise, anksiyete duyarlılığının ve benlik kavramının yordayıcılarının araştırılmasıdır. Araştırma, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı'na başvurmuş, DSM-IV tanı ölçütlerine göre anksiyete bozukluğu tanısı almış ve anksiyete bozukluğu ile dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu eş tanılı 9-11 yaş arasındaki 60 çocuk ile yürütülmüştür. Dışlama ölçütleri, başka herhangi bir ruhsal hastalığın tanı ölçütlerinin karşılanması ve tedavi gerektiren herhangi bir bedensel/nörolojik hastalığın olmasıdır. Araştırmanın verileri, Demografik Bilgi Formu, Çocuklar İçin Anksiyete Duyarlılığı İndeksi, Kerns Güvenli Bağlanma Ölçeği, Öğrenilmiş Çaresizlik Ölçeği, Piers-Harris Çocuklar İçin Benlik Kavramı Ölçeği ile elde edilmiştir. İlişkisel Tarama Modeli niteliğindeki bu araştırmada istatistiksel analizler için ANOVA, Mann-Whitney U Testi, Bağlantısız Örneklemler için t-testi, Bağlantılı Örneklemeler için t-Testi, Pearson-Çarpım Moment Korelasyon Katsayısı ve Çoklu Regresyon Analizi kullanılmıştır. Bulgular, çocukların annelerine güvenli bağlanma düzeylerinin, babalarına güvenli bağlanma düzeylerinden daha yüksek olduğunu göstermiştir. DEHB eş tanısının olmaması, annede rapor edilen ruhsal bir rahatsızlığın varlığı ve yüksek düzeyde öğrenilmiş çaresizlik değişkenlerinden hareketle çocukların anksiyete duyarlılığının yordandığı görülmüştür. Son olarak, babaya güvenli bağlanmanın ve düşük düzeyde öğrenilmiş çaresizliğin çocuklarda olumlu benlik kavramını anlamlı olarak yordadığı bulunmuştur. Elde edilen bulgular literatür ışığında tartışılmış, araştırmanın sınırlılıkları ve gelecekte yapılacak araştırmalar için önerilerde bulunulmuştur.
Evli bireylerin ebeveyn algıları, otomatik düşünceleri ve bağlanma stillerinin evlilik doyumu ile ilişkisi

Bu araştırmada evli bireylerin kendi anne babalarını algılama biçimleri, otomatik düşünceleri ve bağlanma stillerinin kişilerin evlilik doyumları ile ilişkileri incelenmiştir. Evlilik süreleri en az 2 yıl olan 150 evli birey araştırmanın örneklemini oluşturmaktadır. Bu örnekleme kartopu örnekleme yöntemiyle ulaşılmıştır. Araştırılan değişkenlerin ölçülmesi amacıyla katılımcılara Young Ebeveynlik Ölçeği, Otomatik Düşünceler Ölçeği, İlişkiler Anketi Ölçeği, Evlilik Doyum Ölçeği ve demografik bilgi formu uygulanmıştır. Araştırmanın temel sorularını yanıtlamak amacıyla yürütülen korelasyon analizleri sonucunda, anneye ilişkin algılanan duygusal bakımdan yoksun bırakıcı ve cezalandırıcı ebeveynlik biçimleri ile babaya yönelik kuralcı/kalıplayıcı ve duygusal bakımdan yoksun bırakıcı ebeveynlik biçimlerinin kişilerin evlilik doyumlarına negatif yönde ilişkileri olduğu bulunmuştur. Otomatik düşünceler toplam puan alt boyutu ile evlilik uyumu arasındaki ilişkiyi belirlemek üzere yapılan korelasyon analizi sonucunda, puanlar arasında negatif yönde anlamlı ilişki bulunmuştur. Bağlanma stillerinin evlilik doyumu ile ilişkisini bulmak için yürütülen korelasyon analizleri sonucunda kaygılı ve kaçınıcı bağlanma stillerine sahip bireylerin evlilik doyumlarının düşük olduğu bulunmuştur. Sonuç olarak bulgular, algılanan ebeveynlik stillerinin, otomatik düşüncelerin ve bağlanma stillerinin evlilik doyumu ile ilişkili olduklarını göstermiştir. Kuram ve uygulamaları destekleyen bu bilgiler literatür ışığında tartışılmıştır.
Beliefs about children's upbringing: The views of Turkish mothers and preschool teachers

Çocuk ile bakım veren arasındaki ilişki, çocuğun sosyal-duygusal gelişimi için kritik öneme sahiptir. Çocuk psikologları, ebeveynlik danışmanları ve aile terapistleri gibi çocuk bakımı sağlayıcılarının inançlarına ilişkin bazı çalışmalar olmasına rağmen, ebeveynlerin bakıma yönelik inançlarının, okul öncesi bakım verenlerin yetiştirme konusundaki inançlarıyla tutarlı olup olmadığı sorusu henüz yanıtlanmamış görünmektedir. Bu çalışmalar daha çok yetiştirme inanç ve davranışlarına odaklanmıştır. Öğretmenler ve ebeveynler, çocuğun bakım ağının önemli değerleridir. Bakım vermeye dair inançlardaki farklılıklar, çocuklara yönelik evdeki ve okuldaki günlük uygulamalarda farklılıklara yol açabilir. Bu çalışmanın amacı, okul öncesi çağda olan çocukların annelerinin ve öğretmenlerinin duyarlı davranışlar hakkındaki görüşlerini karşılaştırmaktır. Araştırmaya 36 okul öncesi öğretmeni ve 51 anne olmak üzere toplam 87 kişi katılmıştır 'Ideal duyarlı anne' hakkındaki görüşleri öğrenmek için Anne Davranışları Sınıflandırma Seti 3.1 kullanılmıştır. Duyarlılık inançlarının, katılımcıların eğitim düzeyine ve çocukların psikolojik zorluklarına göre farklılık gösterip göstermediği incelenmiştir. Çocukların davranışlarını değerlendirmek için Güçler ve Güçlükler Anketi kullanılmıştır. Sonuçlar, annelerin ve öğretmenlerin, duyarlı davranışlar konusunda benzer görüşler paylaştığını göstermiştir. Ancak, ADSS'de belirtilen davranışları ideal duyarlı davranışı ne kadar açıklayıcı buldukları konusunda bazı farklılıklar göstermişlerdir. Eğitim düzeyinin duyarlılığın önemli bir göstergesi olduğu tespit edilmiştir. Çalışmanın hipotezleri ve sonuçları ilgili literatür doğrultusunda tartışılmıştır.