turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de sivil toplum ve tarikatlar 'Altınoluk' dergisi çerçevesinde Nakşibendi Tarikatı

Çalışmamızın temel amacı: 1980 sonrasının kilit kavaralarından biri haline gelen 'sivil toplum' kavramını, yine Türk toplumsal yapısının temel kurumlarından birisi olan Tarikatlar açısından değerlendirebilmektir. Bu amaç doğrultusunda tarihi ve coğrafi açıdan büyük önem taşıyan, tarikat geleneğinin 'ideal tip'i konumunda olan Nakşibendi tarikatının günümüz Türkiyesinde klasik bir örneği niteliği taşıyan Erenköy dergahı ve onun yayın organı olan, ALTINOLUK dergisini çalışmamıza konu olarak seçtik. Tarikatlar ile sivil toplum kurumları arası ilişkiyi değerlendirirken göz önünde bulundurulması gereken önemli bir kavram, 'sosyal hareket' kavramıdır. Bu nedenle söz konusu ilişkiyi ele alırken sosyal hareket kavramından da yararlanılmış, tarikatlar İslami nitelikli sosyal hareket olarak alınmıştır. Altınoluk dergisi ile ilgili olarak yaptığımız çalışmada, Altınoluk dergisi çerçevesinde, Nakşibendi Tarikatı Erenköy dergahı'nın sivil toplum kavramı ile olan ilişkisi: Erenköy Dergahı'nın farklılaşma ve meşruluk açısında sivil özellikler taşımasına rağmen örgüt yapısının, Şeyh-Mürid ilişkisinin, Klasik anlamda sivil toplum kurumlarıyla benzeşmediği söylenebilir. Ancak İslami sosyal hareket, kültürel yenileşmeye temel teşkil eden yönüyle alınacak olursa, geleneksel tasavvufi düşüncenin 'yaratılanı' ile yoğrulmuş, örgütlenme ve kurallar açısından 'sivil' unsurlar bulunmasa da, çok yönlü bir sosyal hareketin kurumlaşmış şekli olarak 'sivil' nitelikli tarikat belirir.
Kamu yönetiminin geleceğine uzanan çizgide etik değerler perspektifinden bireyin örgüt ve yönetim kuram ve uygulamaları içindeki konumu

Modern toplumun kurulması büyük ölçüde rönesans sonrasının akılcılık ve aydınlanma çağlarında ortaya çıkan teknik ve düşünsel alt yapıya bağlıdır. Bu dönemde tanrısal olandan kopuşla birlikte yeryüzü devleti kuramının yerleşmeye başladığı görülmektedir. Fransız devrimi sonrası başlayan uluslaşma ve sanayi devrimi ile yaşanan kentleşme konuları etrafında, bu yeryüzü devletinin belli sorumluluklar çerçevesinde geliştiği görülmektedir. Ancak bu gelişmeler sosyolojik değerlendirmelerini Comte ve Durkheim çizgisindeki pozitivist mantıktan almaktadırlar. Dolayısıyla normatif bir düşünsel tema egemendir. Böylelikle önceki dönemlerin kutsal devletlerine egemen olan bütüncül anlayışın yeni dönemde de kendini koruduğu gözlenmektedir. Yirminci yüzyılla birlikte yönetim ve örgüt kavramlarının bilimsel temellere oturtulması çabalarında bu normatif ve bütüncül yaklaşımın etkileri görülmektedir. Başta kamu kurumları olmak üzere bütün örgütsel formasyonlarda örgütün bütünü birey karşısında önceliklidir. Ancak yirminci yüzyılın ikinci yarısında modemitenin eleştirisi ile birlikte demokratik evrimde yaşanan gelişmeler örgüt ve yönetim kavramlarında da değişime yol açmıştır. Bu kapsamda, geçmişşte de kullanılan ancak yeni dönemde daha farklı anlamlar yüklediğimiz bir takım değerlerin yükselişine tanık olmaktayız: Açıklık, katılım, verimlilik gibi... Bu anlam ve beklenti değişmeleri ile birlikte örgüt modelleri de değişime uğramaktadır. Bu arada ileri teknolojik enformasyonun sağladığı avantajların yanı sıra, globalleşme, ekosistem sorunları, etik yaklaşımlar gibi yükselen değerlerin yönetim kültürünü değiştirdiği gözlenmektedir. Bu çerçevede bireyin, bulunduğu ortamın en değerli unsuru olarak görülmeye başlandığı dikkati çekmektedir. Dolayısıyla birey, içinde bulunduğu örgütün nesnesi olmaktan çıkarak özne konumuna yükselmektedir.
Türk Hukukunda gümrük vergileri ve cezaları

Türkiye Gümrük Bölgesine giren ithal eşyalar gümrük vergisine tabi tutulur. Gümrük vergisinin matrahına giren unsurlar Dünya Ticaret Örgütü Kıymet Anlaşması, eşyanın menşei ise Dünya Gümrük Örgütü tarafından tespit edilmiş olup, Türk Gümrük Kanunu bu anlaşmalarla uyum içindedir. Gümrük vergisinin matrahı eşyanın satış bedelidir. Eşyanın satış bedelinin tespit edilememesi halinde alternatif yöntemlere göre matrah hesaplanmaktadır. Gümrük vergilerinden kural olarak ithalatçı ve gümrük müşaviri müteselsilen sorumludur. Gümrük Kanununa aykırı bazı fiiller idari anlamda suç teşkil etmektedir. Türk hukukuna göre gümrük vergisinin ve idari para cezalarının zamanaşımı 3 yıldır.
Özürlülük olgusunun tarihsel sürecinde 1980 sonrası söylem ve politikaların küreselleşme ortamında hayata geçirilebilirliği üzerine bir tartışma: Türkiye örneği

Uluslararası ve ulusal düzeydeki politika yapıcıların Özürlülük olgusuna yaklaşımının 1980 sonrasında bir farklılaşma gösterdiği görülmektedir. Bu dönemde insan hakları, fırsat eşitliği vet topluma tam ve eşit katılım söylemlerini merkeze alan mevzuat düzenlemelerine gidilmekte konu bu yönleriyle gündeme alınmaktadır. Ancak küreselleşme sonrasında üretim düzeninde ve emek piyasasında rekabetçi yapıyı güçlendiren değişimler yaşanmaktadır. Bunun yanında en temel insan hakları olan eğitim ve sağlık da dahil birçok kamu hizmetinin özel sektöre devredildiği, bu hizmetlerin sunumunda karı esas alan bir mantığın belirleyici hale geldiği bir süreç ortaya çıkmıştır. Bu faktörler yaşadığımız dönemde bütün insanlık için bir fırsat eşitliği ve insan hakları sorunu yaratmakta ve dolayısıyla özürlülere yönelik yasalara yansıyan fırsat eşitliği ve insan hakları söylemlerinin hayata geçmesi önünde engel teşkil etmektedir. Çalışmamızda; özürlülüğün tarihsel sürecinin açıklanmasının ardından 1980 sonrası ekonomik sosyal değişimler, yeni söylem ve politikalar tartışılacak, küreselleşme ve neo-liberalizm ortamında özürlüler için fırsat eşitliğinin sağlanabilirliği Türkiye örneği üzerinden ele alınacaktır.
Yavaş kent hareketi bağlamında kent pazarlama: Şavşat

Küreselleşme sonucu artan rekabet ortamında kent yöneticileri, yeni ziyaretçileri kente çekebilmek için pazarlama çalışmaları içerisine girmektedirler. Kent pazarlama kavram olarak, hedef kitle açısından kenti çekici kılacak stratejiler geliştirerek; imaj oluşturma ve marka yaratma sürecini ifade etmektedir. Bu bağlamda, kent pazarlama stratejisi olarak değerlendirilen bir başka kavramda, yavaş kent kavramıdır. Yavaş yemek hareketinin, zaman içerisinde kentleri de içine almasıyla oluşan yavaş kent hareketi; kentler için hem yerel kalkınma modeli oluşturmak hem de kentleri cazibe merkezi haline getirmek için kullanılmaktadır. Bu çalışmada, kent pazarlama stratejisi olarak değerlendirilen yavaş kent hareketi tüm süreçleriyle ele alınarak, söz konusu harekete üye kent, Şavşat özelinde incelemeler yapılmaktadır. Yavaş kent hareketi sürecinde yapılan ve yapılması planlanan çalışmalar yerinde incelenerek Şavşat Belediyesi Yazı İşleri Müdürü Filiz Özcan ile kişisel görüşme gerçekleştirilmiştir. Yapılan incelemeler resmi verilerle karşılaştırılarak Şavşat ilçesinin yavaş kent unvanı çerçevesinde pazarlandığı sonucuna varılmaktadır.
Avrupa Birliği uyum yasalarının Türkiye'deki insan haklarının gelişimine etkisi

10-11 Aralık 1999 tarihlerinde Helsinki'de yapılan AB Devlet ve Hükümet Başkanları Zirvesi'yle aday ülke ilan edilmesiyle birlikte insan haklarına yönelik mevzuatını AB ile uyumlaştırma çabalarına hız veren Türkiye, dokuz adet uyum paketi ile yaşam hakkı, işkence ve kötü muamelenin önlenmesi, ifade özgürlüğü, özgürlük ve güvenlik hakkı, özel hayata saygı, adil yargılanma, örgütlenme ve toplanma özgürlüğü, ayrımcılıkla mücadele ve mülkiyet hakkı alanında önemli mevzuat değişiklikleri yapmıştır. AB Uyum Yasaları ile yapılan bu değişiklikler, ülkemizin insan hakları standardının çağdaş demokrasiler seviyesine çıkarılmasında önemli kilometre taşlarıdır. Bu çalışmada, Ulusal Program taahhütleri doğrultusunda, Uyum Yasaları ile yapılan düzenlemeler incelenmiş ve Uyum Yasalarının Türkiye'deki insan hakları standardını nasıl yükselttiği uygulamalar ve İlerleme Raporları'ndaki eleştiriler ışığında ortaya konulmuştur. Ayrıca, ülkemizdeki mevzuatın ve insan hakları pratiğinin, AİHM kararları ve uluslararası standartlar ölçeğinde bir karşılaştırması yapılarak, uyumsuz olan düzenleme ve uygulamalar ortaya çıkartılmaya çalışılmıştır.
Teoride ve Türkiye'de kamu harcamalarının denetimi

Kamu kesimi tarafından yürütülen faaliyetlerin denetiminde son yıllarda önemli gelişmeler sağlanmıştır. Geleneksel denetimin bu alandaki yetersizliği, teknolojik gelişmeler ve kamuoyu baskısı, kamu yönetimlerini yeni denetim tekniklerinin oluşturulmasına yöneltmiştir. Denetim tekniklerinin geliştirilmesi, 'Yeni Kamu Yönetimi ' kavramının gündeme gelmesiyle ivme kazanmıştır. Kamu harcamalarının sürekli artması, kamu kaynaklarının rasyonel kullanımındaki tekniklerin sorgulamasının da boyut ve yöntem itibariyle değişmesine neden olmuştur. Önceleri yapılan denetimlerde kanunilik ve düzenlilik üzerinde durulurken, değişen denetim anlayışıyla birlikte, kamu kaynaklarının verimlilik- etkinlik-tutumluluk ilkelerine göre kullanımını gündeme getirmiştir. Ancak değişen denetim anlayışına rağmen, kanunilik denetiminden de vazgeçilmemiştir. Yeni denetim teknikleri ülkelerde farklı kavramlarla tanımlansa da, 'Performans Denetimi' en yaygın kullanım özelliğine sahip olmuştur. Performans denetimi unsurları olan 'verimlilik-etkinlik-tutumluluk' kavramlarının her biri ve 'kapsamlı denetim', bu konuda sık kullanılan kavramlar olmuştur. Performans denetiminin somut olarak uygulanması çok uzun bir geçmişşe sahip değildir. Günümüzde bu denetim, özellikle OECD üyesi ülkelerde uygulanmaktadır. Performans denetiminin uygulanmasında politik ve teknik bir takım sınırlamalar, bu denetimin başarısını da olumsuz yönde etkilemektedir. Sonuçta kamu yöneticilerinin ve politikacıların, denetimin hedefi olduğu düşünülürse, bu sınırlamaların kaçınılmaz olduğu ortaya çıkacaktır. Denetimin başarısı, bu baskı ve sınırlamalardan uzak kalındığı sürece artacaktır. Kamu kesimi tarafından sunulan mal ve hizmetlerin özellikleri nedeniyle somut performans kriterlerinin ortaya konulamaması, yönetimin denetimini güçleştiren en önemli sınırlama olmaktadır. Ülkemizde kamu harcamalarının denetimi ele alındığında bütçe denetiminin gündeme geldiğini belirtmek mümkündür. Bütçe denetimi de kanunilik denetimi kapsamında gerçekleşmektedir. 1996 yılında Sayıştay Yasası'nda yapılan değişiklikle, kuruma, performans denetimi yapması konusunda yetki verilmiştir. Sayıştay, yeni denetim tekniğini uygulamak için hızla yeniden yapılanma çalışmalarına girişmiştir. 1997- 1998 yıllarında toplam üç adet performans denetim raporu hedeflenmişken, ancak bir adet rapor tamamlanabilmiştir.
Türkiye'de idareler arası görev ve gelir bölüşümü

Bu çalışmada, merkezi yönetim ve yerel yönetimler arasındaki gelir ve görev bölüşümü konusunu; konu ile ilgili kavramlar, gelir ve görev bölüşümü ilkeleri ve dünya ülkelerindeki gelir ve görev bölüşümü uygulamaları ışığında inceleyerek; ülkemizdeki mevcut durum hakkında fikir sahibi olmak, ülkemizde yaşanılan gelir ve görev bölüşümü ile ilgili sorunları tespit etmek ve bunlara çözüm önerileri getirmek amaçlanmıştır. Yukarıda belirtilen amaç doğrultusunda, çalışma dört bölümden oluşturulmuştur. Birinci bölümde, merkezden yönetim ve yerinden yönetim teorileri incelenmiştir. Bu amaçla, iki yönetim biçimi de karşılaştırılmış, ilkelerine değinilmiş, faydalı ve zararlı yönleri belirlenmiştir. Bu bölümde, merkezi yönetim ve yerel yönetimler arasındaki ilişkiler, konu ile ilgili kavramsal açıklamalar doğrultusunda verilmiştir. ikinci bölümde, idareler arası gelir ve görev bölüşümü konusu işlenmiştir. Bu doğrultuda, idareler arası ilişkilerin düzenlenme nedenleri ve gelir bölüşümü ilkeleri incelenmiştir, inceleme yapılırken, gelir ve görev bölüşümü ayrı ayrı ele alınmış ve ağırlık, gelir bölüşümüne verilmiştir. Üçüncü bölümde; gelişmiş ve gelişmekte olan ülkeler, federal ve üniter devletler arasındaki ayrımlar dikkate alınarak; farklı yapıya sahip ülkelerdeki gelir ve görev bölüşümü uygulamaları incelenmiştir. Ayrıca bu bölümde çeşitli uluslararası örgütlerin idareler arası mali ilişkileri düzenleyen hükümleri de incelenmiştir. Dördüncü bölümde ise Türkiye'de idareler arası gelir ve görev bölüşümü uygulamaları incelenmiştir. Buna göre, yerel yönetimlerin tarihi gelişimi anlatılmış; son dönemde yapılan değişikliklerle birlikte, mevzuattaki durum araştırılmış, elde edilen veriler, çeşitli istatistiklerle desteklenerek sunulmuştur.
Başkanlık sisteminin Türkiye'de uygulanabilirliği açısından karşılaştırmalı bir analiz: ABD'deki Başkanlık sistemi ve Türkiye'deki parlamenter sistem

Türkiye'de geçmişşten günümüze süregelen hükümet sistemi tartışmaları, özellikle de 1980'lerden itibaren ülke gündeminin hep ilk sıralarında yer almıştır. Bu tartışmaların ana çıkış noktası, parlamenter hükümet sistemine yöneltilen eleştirilerdir. Ancak geliştirilen öneriler, iki değişik bakış açısını yansıtmaktadır. Bu bağlamda, başkanlık hükümeti sistemine geçilmesi gerektiğini savunanlar ile parlamenter hükümet sistemin aksaklıklarının düzeltilmesi, rasyonelleştirilmesi gerektiğini ileri sürenler ayrımı ortaya çıkmaktadır. Araştırmada, Türkiye'nin mevcut siyasi yapısı başkanlık sistemine uygun mudur, başkanlık sistemi Türkiye'de uygulanmalı mıdır sorularına cevap aranacaktır. Başkanlık sistemini uygulayan ülkeler içinde sistemin özelliklerini en kristalize şekilde yansıtan, aynı zamanda en iyi işlediği ve çıkış ülkesi olan ABD'deki yapı; siyaset-bürokrasi ilişkisi, partiler sistemi ve anayasal organlar arasındaki ilişki, anayasa hukuku çerçevesinde incelenecektir. Araştırmanın karşılaştırmalı olarak yapılması, ülkemizdeki hükümet sisteminin daha sağlıklı bir yapıya kavuşturulması açısından oldukça önemli kazançlar sağlayacaktır. Bu çalışmada, başkanlık sisteminin özellikleri, siyasal sistemimiz açısından avantajları ve sakıncaları ayrıntılı şekilde incelenecek; başkanlık sisteminin ülkemizde uygulanması halinde yaşanacak muhtemel problemler ve doğuracağı olumlu gelişmeler üzerinde durulacaktır.
Sera gazı azaltımı için alternatif politika önerileri: Türkiye için çok sektörlü bir analiz

Türkiye, iklim değişikliğine neden olan sera gazı emisyonlarında tarihsel sorumluluğu düşük ancak toplam sera gazı emisyonları hızla artan bir ülke durumundadır. Bu nedenle sera gazı emisyonlarının ana sürükleyicileri olan fosil yakıt kullanımının ve endüstriyel süreçlerin kontrol altına alınması ve uluslararası iklim politikalarına katkıda bulunulması gerekmektedir. Son yıllarda emisyon azaltımı için kullanılan en etkili ve önemli araçlar karbon vergisi ve emisyon ticareti uygulamasıdır. Özellikle uluslararası literatürde bu konu ile ilgili önemli sayıda çalışma yapılmış olmasına rağmen Türkiye'de halen bu konu ile ilgili yeterli araştırma yoktur. Bu çalışmanın amacı, Türkiye'de 10. Kalkınma Planında öngörülen ekonomik büyüme hedefi ve Paris Konferans'ında taahhüt edilen karbondioksit salınım hedefi ile uyumlu bir politika önerisi paketi geliştirmektir. Bu politika önerisi ile bir yandan karbondioksit salınımları azaltılırken ekonomideki küçülmenin en aza indirilmesi amaçlanmaktadır. Politika önerisi, salınım azaltımı için karbon vergisini bir politika aracı olarak belirlemekte ve bu verginin alternatif olarak tüm kirleten endüstrilere veya seçilmiş en kirli üç endüstriye uygulanmasını öngörmektedir. Bu ikisini tamamlayıcı olarak da elektrik üretiminde kullanılan doğalgazın biyo-yakıtlar ile ikame edilmesi diğer bir alternatif olarak önerilmektedir. Çevresel hedef tutturulurken elde edilen karbon vergisi geliri ise ekonomik daralmayı önlemek amacıyla ekonomiye geri enjekte edilmektedir. Bu enjeksiyon ise ya hanehalkları veya firmalar üzerinden yapılmakta ve ekonomide büyüme sağlanmaktadır. Bulgular karbon vergisi uygulamasının toplam sera gazı emisyonlarını azaltmakta etkili olduğu ama tüm endüstrilere uygulanmasındansa seçilmiş en kirli endüstriler üzerine uygulanmasının daha düşük bir ekonomik küçülme yaratacağı yönündedir. Ayrıca enerji tüketiminde biyo-yakıtlara yönelmek de kısa vadede hem çevresel hem ekonomik pozitif getiriler üretecektir. Sera gazı emisyonlarının azaltımı için uygulanan karbon vergisinden toplanan kaynağın ekonomiye, firmalara bir transfer olarak geri döndürülmesinin ise hanehalklarına verilecek transfere göre daha etkili olacağı tespit edilmiştir.
Osmanlı Devletinde hapishane ıslahatı (1839-1908)

Bugün Dünya'nın hemen her yerinde ceza infaz sisteminin merkezinde yer alan hapishaneler, yaklaşık iki asır öncesine kadar Dünya'nın hiçbir yerinde mevcud değildi. XVm. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Batı Avrupa ve Kuzey Amerika'da kendini kabul ettiren yeni savaş ve ekonomi organizasyonları, toplum hayatının her alanında olduğu gibi ceza alanında da bir dizi değişikliğe zemin hazırladı. Hapis cezasının bedene yönelik şiddet içeren cezaların yerini alması ve bu cezanın infazı için 'hapishane' adı verilen anonim ve bürokratik müesseselerin kurulması, 'hapishane reformu' olarak adlandırılan bu hukuki 'modernleşme' sürecinin temel öğeleriydi. Avrupa'da gelişmiş Aydınlanma düşüncesinin taşıyıcısı entelektüeller ve Protestan dini teşekküller tarafından savunulan yeni hapishanelerle amaçlanan, 'hümanist' bir cezalandırma yoluyla suçluyu 'rehabilite' edip, onu iyi ahlaklı bir insan haline dönüştürmekti. Ancak, zamanla resmiyet kazanan bu sivil girişim, modern toplum hayatında kışla ile başlayan ve fabrika, okul, hastahane ve akıl hastahanesi ile devam eden disiplin merkezli kapatma müesseselerinden biri halini aldı. Bu çalışmada, XIX. yüzyılın ikinci yansından itibaren Kuzey Amerika ve Batı Avrupa'dan bütün Dünya'ya ihraç edilmeye başlanan 'hapishane reformu'nun, Osmanlı topraklarında nasıl bir yankı bulduğunu ortaya koymaktır. Bu yapılırken, hapishane reformunu iktibasa yönelen Osmanlı siyasi merkezinin karşı karşıya olduğu siyasi, toplumsal ve diplomatik zorunluluklar incelenmiş ve resmi söylem ile fiili durum arasındaki farklar ortaya konmaya çalışılmıştır. Ağırlıklı olarak Osmanlı arşiv belgelerine dayalı olmakla beraber, Osmanlı hapishanelerin kuruluş hikayesi kaleme alınırken Dünya'nın diğer yerlerindeki hapishane reformu tecrübeleriyle ne tür benzerlik ve farklılıklar bulunduğu da ikinci el kaynaklar yardımıyla mercek altına alınmıştır. Böylece, Tanzimat dönemi olarak da adlandırılan 1839- 1908 arası zaman diliminde girişilen idari yemden yapılanma çalışmalarının bir cephesi de, siyasi ve toplumsal yönleriyle aydınlatılmaya çalışılmıştır.
Avrupa Birliği ve Türkiye'de düzensiz göç yönetiminin geri kabul anlaşmaları üzerinden değerlendirilmesi

Son yarım yüzyılda, dünyada ve özellikle Türkiye'de en önemli konulardan birisi göç olgusudur. Türkiye Cumhuriyeti kurulduğu tarihten itibaren birçok göç dalgası ile karşı karşıya kalmıştır. Bu toplumsal yer değiştirme hareketleri devletlerin ekonomik, sosyal ve siyasetleri üzerinde önemli etkiler yaratmaktadır. Ortaya çıkan bu yansımalar ile mücadele etme noktasında Türkiye'de göç ve göçmen yönetim konuları açısından geniş yelpazeli göç politikalarının üretilmesi gereksinimi kaçınılmaz olmuştur. Özellikle 2000'li yıllardan itibaren Avrupa Birliği'ne uyum sürecinin başlamasının yanı sıra 21. yüzyılda uluslararası göç ve göçmenlerle ilgili konuların devletin ve kamu yönetiminin ana konularından olması gerektiği düşüncesi oluşmuştur. Böylelikle Türkiye Cumhuriyeti'nin göç ile ilgili kamu politikalarını Avrupa Birliği mevzuatına paralel uygulamaları ile göç rejimi konusunda önemli bir adım atılmıştır. Dünya genelinde göçlerin artış göstermesi sadece Avrupa Birliği ülkelerinin kendi aralarındaki bir sorun olmanın ötesine geçmişş, birlik üye devletlerin sınırları dışarısından yönelen göçler ile de karşı karşıya kalmışlardır. Bu çerçevede Avrupa Birliği topluluğu içerisindeki ülkeler arasında kolektif bir politika yaratılması büyük önem taşımaya başlamıştır. Çalışmada; gerek başka devletlerden ülkemize yasadışı olarak giriş yapan göçmenlerin gönderilmesi gerekse Türkiye üzerinden başka ülkelere yasadışı giden göçmenlerin gönderilmesini sağlamak için bir araç olarak kullanılan 'Geri Kabul Anlaşmaları' üzerinden düzensiz göç ve yine bu anlaşma çerçevesinde düzensiz göçün Türkiye'deki yansımalarını AB Türkiye arasında imzalanan geri kabul anlaşması çerçevesinde ele alınıp değerlendirilmesi amaçlanmaktadır.
Conscription & Coup D'état, a correlation analysis

Bu tez, literatürde zorunlu askerlik ve darbe konularını aynı anda ele almış nitel bir araştırma bulunmaması dolayısıyla var olan boşluğu doldurmaya katkıda bulunma amacı gütmektedir. Öte yandan bazı ülkeler an itibariyle zorunlu askerlik uygulamasının hükümet darbelerine karşı koruyacağı çıkarımında bulunmaktadır. Bu tür ifadeler, zorunlu askerliğin ülkeler için darbeleri engelleyici özellikte olduğunu destekleyecek çalışmalar bulunmaması dolayısıyla speakülatif olma özelliğinden kurtulamamaktadırlar. Bu çalışmada, zorunlu askerlik ve darbe arasındaki ilişki birkaç değişken üzerinden analiz edilmiştir: demokrasi; özgürlük indeksi, demokrasi düzeyi, rejim türü, ekonomi; kişi başına gayri safi yurtiçi hasıla ve gini katsayısı, ordu yönetimi; kişi başına ordu harcamaları ve kişi başına düşen ordu mensubu sayısı, din; İslam, Hristiyanlık ve diğerleri, ayrışım miktarı; dini ya da dil bakımından ve son olarak da kolonileşme değişkeni. Sözü geçen değişkenler, zorunlu askerliğin ve darbenin kapsam ve karmaşıklığını yansıtabilme amacı güdülerek seçilmiştir. Bu araştırmada nitel araştırma yöntemlerinden sıfır değer ağırlıklı poisson regresyon kullanılmıştır. Sıfır değer ağırlıklı poisson regresyon sonuçları zorunlu askerlik ve darbe arasındaki ilişkiyi işaret etmiştir. Analizler sonucu kişi başına gayri safi yurtiçi hasıla, zorunlu askerlik ve darbe arasında ters-lineer olmayan bir ilişki tespit edilmiş, kişi başına gayri safi yurtiçi hasıla ve bir ülkede zorunlu askerliğin uygulanma süresi yükseldiğinde darbe sayısında da yükseliş gözlenmiş ancak bir noktadan sonra bu ilişki yok olmuştur. Darbe değişkeninin demokrasi, ekonomi, ordu mensubu sayısı, din ve dilsel ayrışım değişkenleriyle de ilişkisi bulunmuştur. Öte yandan, darbe değişkeninin askeri harcamalar, dini ayrışım ya da kolonileşme değişkenleriyle ilişkisi bulunamamıştır.
Ekonomik, siyasal ve toplumsal boyutlarıyla imar barışı

İmar affı düzenlemeleri kentsel bir mesele olmaktan çok seçim dönemleri ve popülizm ile ilişkilendirilen bir konu olarak ele alınmakta ve mevcut literatür imar aflarını salt popülist nedenlerle açıklamaktadır. 2018 yılında imar barışı düzenlemesi çıkarıldığı zaman da aynı yöntemle açıklanmıştır. Bu tez ile imar afları dönemlerin özelliklerine göre, 1948- 1960 yılları arasında konut sorununu çerçevesinde, 1960- 1980 arasında kalkınmacı bir yaklaşımla, 1980'lere gelindiğindeyse neoliberalizm çerçevesinde ele alınmaya çalışılmıştır. Konjonktürel olarak ve düzenlemenin çıkarılmasına ilişkin bütünsel bir değerlendirme yapıldığı zaman, imar barışının daha önceki imar afları gibi özellikle salt popülist nedenlerle çıkarılmadığı, sofistike bir boyut kazanarak ekonomik ve finansal araca dönüştüğü sonucuna varılmıştır. İmar barışı aynı zamanda, vergi dışı gelirlerin artmasını sağlayarak, merkezi bütçeye ciddi oranlarda gelir kaydedilmesini sağlamıştır. Bu da tezin varsayımını doğrular niteliktedir. Anahtar kavramlar: popülizm, imar barışı, imar affı, Yapı Kayıt Belgesi