turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinde insan hakları

Yirminci Yüzyılda insan hakları alanında en önemli gelişme, bireyin ulusal hukuk öznesi olmasının yanında, uluslararası hukuk öznesi durumuna gelmeye başlamasıdır. Avrupa Birlği'de bu süreçten etkilendi ve 1990'ların ilk yıllarından itibaren insan haklarını merkezi bir konuma oturttu ve 1997'de aday ülkelerde insan hakları standartlarını iyileştirmek için kriterlerini belirledi. Bir yıl sonra Türkiye için ilk ilerleme raporu yayınlandı ve ilerleme raporları'ndaki siyasi kriterler bölümü, Türkiye için bugüne kadar AB yükümlülüklerini yerine getirmede en fazla zorluk çektiği, uyumsuzlukların en büyük olduğu ve sürecin başından bu yana en fazla tartışılan alan olduğu çalışmada Türkiye - Avrupa Birliği ilişkilerinde İnsan hakları konusu, özellikle İlerleme raporları ışığında ele alınmıştır. AB'nin ilerleme raporlarında, Türkiye'yi en çok eleştirdiği insan hakları başlıklarından; ifade özgürlüğü, işkence ve kötü muamele, azınlıklar ve azınlıkların korunması ile PKK ve Terör sorunu başlıkları özellikle çalışılmıştır. Ayrıca bu konu başlıkları kapsamında Türkiye'nin gerçekleştirdiği anayasa değişiklikleri ve düzenlemelere yer verilirken bu düzenlemelerin uygulanması konusunda yapılan çalışmaların yetersiz olduğu ve istenilen hedeflere ulaşılamadığı vurgulanmıştır. Üç ana bölümden oluşan çalışmamın ilk bölümünde; ilk olarak Avrupa Birliği'nin oluşum ve gelişim sürecinde; insan hakları ve demokrasi boyutunun gelişim süreci anlatılmıştır. Daha sonra Avrupa Birliği'nin üçüncü ülkelerle olan ilişkilerinde insan hakları konusu ele alınmıştır. Son olarak da, Slovakya, Slovenya, Letonya, Litvanya, Bulgaristan ve Romanya'nın müzakere sürecinde Avrupa Birliği ile olan ilişkilerinde, bu ülkelerin insan hakları konusunda yaptığı düzenlemeler ve kaydettiği gelişmelerden bahsedilmiştir. İkinci bölümde ise; ilk olarak Türkiye'de insan haklarının tarihsel gelişimi hakkında kısa bir bilgi verilmiştir. Türkiye'nin dış ilişkilerinde insan haklarının gelişimi ise, Avrupa Konseyi ve Avrupa Parlamentosu çerçevesinde ele alınmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise; Türkiye'nin insan hakları konusunda yaptığı gelişmeler bunlar; 2001 ve 2004 Anayasa Değişiklikleri, AB'ye Uyum paketleri ve insan hakları alanında oluşturulan yeni kurullar, ayrıntılı olarak açıklanmıştır. Son olarak da, Türkiye ? Avrupa Birliği İlişkilerinde öne çıkan insan hakları konuları ilerleme raporları ışığında ayrıntılı olarak anlatılmıştır.
Gönüllülük iklimi ile performans arasındaki ilişkide kayırmacılık algısının düzenleyici rolü: Yerinden yönetim kuruluşlarında üç farklı araştırma

Çalışan performansı, gün geçtikçe gelişen ve değişen yönetim anlayışı karşısında uyum sağlamaya çalışan örgütlerin bu süreçte vazgeçilmez bir aracı haline gelmiştir. Bu bağlamda çalışmanın temel amacı, örgütler açısından son derece önemli hale gelen performans ile gönüllülük iklimi arasındaki ilişkide kayırmacılık algısının düzenleyici rolünü incelemektir. İki bölümden oluşan çalışmanın birinci bölümünde, gönüllülük iklimi, performans ve kayırmacılık kavramları ile ilgili teorik bilgilere yer verilmiştir. İkinci bölümde ise, gönüllülük iklimi ile performans arasındaki ilişkide kayırmacılık algısının düzenleyici rolünü incelenebilmesi için, yerinden yönetim kuruluşlarından; Büyükşehir Belediyesi (330), İl Belediyesi (292) ve Kamu İktisadi Teşebbüsü (393) olmak üzere üç farklı kurumda toplam 1015 çalışana daha önceden belirlenen bir anket uygulanmıştır. Araştırma bulgularına göre; üç farklı kurumda da, çalışanların kayırmacılık algılarının, gönüllülük iklimi ile performans arasındaki ilişkide düzenleyici bir etkisinin olduğu tespit edilmiştir.
Yönetişim yaklaşımı açısından Türkiye'de Kalkınma ajansları ve yerel yönetimler üzerine bir inceleme

Yönetişim, klasik yönetim anlayışının zamanla hantallaşması sonucu yönetim anlayışındaki değişimi ifade etmektedir. Yönetişim ile birlikte kamu yönetiminin yapısında köklü değişimler ve dönüşümler söz konusu olmuştur. Ülkemizde 2000'li yıllarda etkisi hissedilmiş ve kamu yönetiminde reform sürecini beraberinde getirmiştir. Yönetişim, yönetimde şeffaf ve saydam olunmasını, hesap verilebilir olunmasını, yerelleşmeyi, hukukun üstünlüğü ve en önemlisi katılımcılık gibi ilkeleri barındırmaktadır. Katılımcılık bu çalışma açısından yönetişimle ortaya çıkan Kalkınma Ajanslarının yerel ve bölgesel kalkınmada üstlendikleri misyonu paydaş olarak yerel yönetimler ile paralel götürmeleri açısından büyük önem arz etmektedir. Bu tezde ilk olarak yönetişim gözlüklerinin takılması adına yönetişim kavramı ayrıntısı ile ele alınarak bunun ışığında; yerel yönetimlerin yönetişim çerçevesinde yapısı, anayasalarımızda yerel yönetimlerin durumu incelenmeye çalışılacaktır. AB'ye üyelik sürecinde 2006 yılında yasamıza 5449 sayılı Kanun ile giren kalkınma ajanslarının oluşumu, yasal durumu ve kurulma sürecinde yöneltilen eleştirilere değinilecektir. Son olarak bölgesel yönetişim ve yerel yönetişim konularına girilip Kalkınma Ajanslarının Yerel Yönetimler ile kurmuş oldukları ilişkiler, Ajansların Bölge Planları ve Faaliyet Raporları üzerinden değerlendirilmeye çalışılacaktır. Bu çalışma sonucunda ortaya konulan sonuçların işlerliği sürekli sorgulanan Kalkınma Ajanslarının yerel yönetimler ile ne kadar etkileşim içerisinde olduğu ve şu ana kadar yapılanlar sonucunda durum değerlendirilmesi yapılarak gelişimine katkı sağlamak amaçlanmaktadır.
Avrupa Birliği Kolluk İşbirliği Teşkilatı ve Türkiye ilişkileri

Çağın getirdiği yeni ve sınır aşan suçlarla mücadele sürecinde 1999 yılında faaliyete geçen Avrupa Birliği Kolluk Kuvvetleri İşbirliği Ajansı, Avrupa Birliği'nin karşılaştığı terörizm, uluslararası uyuşturucu kaçakçılığı, euro sahteciliği, kara para aklama, insan kaçakçılığı gibi suçlar ve siber suçlarla mücadele eden AB'nin polis teşkilatıdır. Europol-Türkiye ilişkilerine bakıldığında ise, Europol ile Türkiye arasında stratejik ortaklık anlaşması olduğu görülmektedir. AB üyesi olan devletlerin doğal üyesi oldukları Europol ile Türkiye arasında stratejik ve teknik seviyede işbirliği yapmasına olanak veren anlaşma 'Türkiye Cumhuriyeti ve Avrupa Polis Teşkilatı Arasında İş Birliğine İlişkin Anlaşma' adıyla yapılmıştır. Bu alandaki çalışmalar, Emniyet Genel Müdürlüğü bünyesinde bulunan INTERPOL-Europol Dairesi Başkanlığı tarafından takip edilmektedir. Europol ile Türkiye arasında işbirliği anlaşması, Avrupa Konseyi Sözleşmesi standartlarında yer alan Türkiye'de kişisel verilerin korumasına ilişkin bir kanun olmadığı için stratejik ortak düzeyinde devam etmektedir. Türkiye Büyük Millet Meclisi, 24 Mart 2016'da 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu'nu kabul etmiştir. Bu gelişme ile eş zamanlı olarak Türkiye, Europol ile operasyonel işbirliği anlaşması yapmak için bazı girişimlerde bulunmuştur. Türkiye halen Europol'ün operasyonel ortağı olabilmeye yönelik çalışmalarını devam ettirmektedir. Çalışmada, öncelikle Europol'ün tarihsel arka planı aktarılmış, sonraki bölümde Europol'ün faaliyetleri ele alınmıştır. Son bölümde ise, Europol-Türkiye ilişkileri incelenmiştir. Sonuç olarak çalışmada Europol-Türkiye ilişkilerinde kurumsal ve hukuksal eksiklikler öne çıkarılmıştır. Böylece, kurumsal anlamda ilgili kurumların daha aktif olması, hukuksal anlamda ise ilgili düzenlemelerin yürürlüğe girmesinden bahsedilmiştir.
Hukuk devleti ile anayasa yargısı ilişkisi

Bu çalışmada, hukuk devleti ve gerekleri, anayasa yargısı ve tarihsel gelişimi ile anayasa yargısının gerekliliği ve Türk Hukuku'nda anayasaya uygunluğun yargısal denetimi konulan üzerinde durulmuştur. Anayasa yargısı hukuk devletinin gelişiminde son ve en önemli merhale olarak gösterilmektedir. Çalışma, giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde, devletin hukukla bağlı olması gerektiği, bunun için de devlet yetkilerinin kullanım biçiminin denetlenmesi gerektiği ve bu denetimin en iyi bağımsız mahkemelerce yapılabileceği vurgulanmıştır. Birinci bölümde, hukuk devletinin tanımına, gereklerine ve çeşitli aşamalardan geçilerek bu kavrama ulaşıldığına değinilmiştir. İkinci bölümde, anayasa yargısı kavramı, bir hukuk devletinde, normlar hiyerarşisinde anayasanın en üstte yer alması gerektiği vurgulanmıştır. Bunun sağlanabilmesi için de anayasaya uygunluk denetiminde bağımsız anayasa yargısının varlığının gerektiği ve anayasa yargısının meşruiyeti konularına değinilmiştir. Üçüncü bölümde, hukuk devleti ile anayasa yargısı ilişkisi çerçevesinde Türk Hukuku'nda Anayasaya uygunluğun yargısal denetimi incelenmiştir ve Anayasa Mahkemesi'nin uygulamaları çeşitli örnekler verilerek ele alınmıştır.
Genç kadınların mekan kullanımında sınırlar ve stratejiler: Kağıthane örneği

Bu tez, Kağıthane'de yapılan saha çalışmasına bağlı olarak, genç kadınların mekanla kurdukları ilişkiye odaklanır. Genç kadınların iş yeri, okul, alışveriş merkezi gibi gündelik hayatlarındaki mekan deneyimlerinin toplumsal cinsiyet ve sınıfsal aidiyet üzerinden ve aile bireylerinin kararlarıyla sınırlandırılma çabalarını ve genç kadınların bu sınırları aşmak için geliştirdikleri stratejileri tartışır. Kent ve toplumsal cinsiyet çalışmalarında kadınların mekan deneyimleri genel olarak yerel yönetimlerin eril politikalarını ve mekanların kullanımındaki kadın-erkek arasındaki ayrışmayı ve eşitsizliği ele alır. Bununla birlikte özellikle de genç kadınların gündelik hayatlarında mekanla kurdukları ilişkilere odaklanan çalışmalar görece olarak azdır. Bu çalışmanın gösterdiği gibi, genç kadınların belirli bir saatte evde olmak zorunda olmaları, eğitimlerine çeşitli nedenlerle ara verdiklerinde yalnızca mahalle sınırlarında bulunan bir iş yerinde çalışmalarına izin verilmesi, okula giderken ailelerin servisleri tercih etmeleri ve böylece eve geliş ve gidiş saatlerinin kontrol edilmesi gibi nedenlerle kent mobilizasyonları sınırlanmaktadır. Bütün bu sınırlılıklara karşılık genç kadınlar, mahalle dışında bir okulda eğitim almak, şehir dışında üniversite okumak, okulda olmaları gereken zamanlarda farklı mekanlarda zaman geçirip akşam servisle eve dönmek, trafiği bahane ederek eve daha geç bir saatte gelmek, kameraların ve güvenliliğin olması gibi nedenlerle ailelerin vakit geçirmelerine izin verdikleri alışveriş merkezlerine gitmek için izin alıp çeşitli kafelerde vakit geçirmek gibi stratejiler geliştirirler. Ayrıca, genç kadınlar için sosyal medya gerek kurdukları arkadaşlıklar gerekse açtıkları sahte hesaplar yoluyla sınırlılıkları aşmak için geliştirilen bir strateji olarak ortaya çıkar. Böylece, genç kadınlar mekan kullanımlarını evde olduklarında bile sosyal medyayı da içine alacak şekilde genişletirler. Bu tez, 2017 yılında başlayan ve yaklaşık bir yıl süren ve İstanbul'un kent merkezine yakın Kağıthane ilçesinin alt-orta sınıf bir mahallesinde gerçekleştirilen etnografik saha araştırmasına dayanır. Bu kapsamda, bu mahallede ailesi ile birlikte yaşayan, evlilik deneyimi hiç yaşamamış, eğitimine devam eden ya da farklı nedenlerle eğitimine devam edemeyen ve ücretli bir işte çalışan veya iş hayatında yer almayıp vaktini evde geçiren 15-24 yaş arası 25 genç kadınla derinlemesine mülakatlar yapıldı ve bu genç kadınların vakit geçirdiği mekanlarda katılımcı gözlemler gerçekleştirildi. Bu etnografik verilere dayanarak, tez, kent merkezine erişim olanağı ve kentin yarattığı fırsatlardan yararlanma olasılıkları bulunan genç kadınların sosyo-mekansal olarak karşılaştıkları sınırlamalara ve bu sınırlara karşı geliştirdikleri stratejileri analiz eder.
Federal Araştırma Bürosu

FBI, Amerika Birleşik Devletleri'nde ve dünyada en çok bilinen polis ve iç istihbarat örgütüdür. Fakat konu hakkında değil dünyada, ABD'de bile yeterli bilgiye sahip kişi bulunmamaktadır. İşte bu amaçla, profesyonel polisliğin ve örnek iç istihbarat kuruluşunun simgesi olan FBI örneğini tanıtmak amacı olmuştur. Çalışmada FBI'ın ABD polis teşkilatlan içindeki yeri, günümüze kadar geçirdiği evreler, teşkilatlanması, personel sistemi, yürüttüğü eğitim ve adli programlar, görev ve yetkilerinin yasal çerçevesi ve siyasi yapı ile olan ilişkileri üzerinde durulmuştur. Çalışmanın büyük bir kesimi, FBI'in Amerikan toplumsal ve siyasi hayatına yön veren tarihçesi ve siyasi yapı ile olan ilişkilerine verilmiştir. Bunun amacı, istihbarat örgütlerinin incelenmesinde önemli olan husus sadece onların hukuksal ya da örgütsel yapılanmasını incelemek değil, o ülkenin toplumsal ve siyasi hayatına olan etki ve güçlerini tespit etmektir. Çalışma, literatür taraması, ilgili yazılı metinler ve istihbarat ve polis örgütlerinde çalışıp, emekli olmuş insanların biyografilerinden oluşmuştur. Bilindiği gibi, öğrenmenin en kolay ve etkili yollarından biri, güzel olan işlerin taklit edilmesi veya örnek alınmasıdır. Bu çalışmanın ilgili uygulayıcılar tarafından bir nebze örnek alınması çalışmanın yazılış amacını yerine getirecektir.
Siyasi partilerin kadın politikalarına karşı kadınların tutumu

itibariyle dünyada gerek parlamento gerekse senatolarda toplam seçilmiş üyelerin yaklaşık yüzde 14'ü kadındır. Kadınların siyasal alandaki varlıklarının göreli düşüklüğünün çok çeşitli sebepleri bulunmaktadır. Bu sebepler ülkeden ülkeye değişmekle birlikte bütün ülkelerde, kadınlar erkeklerden daha dezavantajlı konumdadırlar. Bu durum demokratik temsil ve cinsler arası eşitlik ilkeleriyle pek uyuşmamaktadır. Kadınlar aleyhine olan bu durumun düzeltilmesi ve kadınların temsil düzeylerinin yükseltilmesinde partilerin yaklaşımı ve kadınlara yönelik parti politikaları çok büyük önem taşımaktadır. Çünkü demokratik süreçlerde seçilmiş adaylar ancak parti listelerinde seçilme şansı yüksek yerlere yerleştirilebildikleri ölçüde seçilebilmektedirler. Kadınlara yönelik olumlu ayrımcılık olmadan kadın ve erkekler arasındaki bu orantısızlığın giderilmesi pek mümkün gözükmemektedir. Çünkü bugünkü dengesiz durum, uzun bir tarihsel birikimin sonucudur. Türkiye'de kadınların temsil durumu dünyadakiyle benzerdir. Türkiye'deki temel siyasal eğilimleri temsil eden partiler olarak DSP, ANAP, DYP, MHP, CHP ve FP'nin kadın politikaları incelenmiş ve ayrıca kadınların partilere bakışını ölçmek için 567 kadın üzerinde bir anket uygulaması yapılmıştır. Buna göre partilerin kadın politikalarının temel stratejileri, dünyada bu konudaki benzer eğilimlerden pek farklılık göstermemektedir. Tüm partiler kadın seçmenlerin oylarını almak için kadınlarla ve kadın sorunlarıyla ilgilenmektedirler, iktidar şansı düşük olan partilerde bu ilginin daha fazla olduğu görülmektedir. Sağ partilere kıyasla sof partiler kadın politikalarında söylemin ötesine geçerek kadınlara yönelik olumlu ayrımcılık uygulamaya daha çok eğilimlidirler. Ancak kadınların siyasi parti imajlarında ve partilere yaklaşımlarında, kadın olma ortak paydasında birleştirilecek bir ortak tavır sergilemedikleri görülmektedir. Siyasal kimlik ve parti tercihine göre kadın sorunları ve partilerin kadın politikalarına yaklaşımları konusundaki imajlar da farklılaşmaktadır.
Dindarlığın etik davranış üzerindeki ektisinde kamu hizmet motivasyonunun aracılık rolü

Bu çalışma içsel dindarlığın, etik davranış ve alt boyutları üzerine etkisinde ve bu iki değişken arasındaki ilişkide, kamu hizmeti motivasyonunun alt boyutlarının aracı rolünü ortaya koymak amacıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın evrenini Nevşehir ilinde görev yapan 732 ilköğretim öğretmenleri oluşturmaktadır. Araştırmanın verileri kolayda örneklem yöntemiyle belirlenen 253 katılımcıya uygulanan anket ile elde edilmiştir. Anket; bilimsel açıdan güvenilirliği ve geçerliliği daha önceden kanıtlanmış ölçekler kullanılarak hazırlanmış ve SPSS 21 paket programı ve Process ile analiz edilmiştir. Veriler güvenilirlik, geçerlilik, korelasyon ve çoklu regresyon analizlerine tabi tutulmuştur. Alan yazına yönelik gerçekleştirilen taramalar neticesinde içsel dindarlık konusunu İslam Dini bağlamında ele alarak etik davranış üzerindeki etkisini ve Kamu Hizmeti Motivasyonu'nun aracılık rolünü belirlemeye yönelik öncül bir çalışma niteliği taşımaktadır. Türk toplum yapısı dindarlık motiflerini bir arada barındırması nedeniyle, çalışmada elde edilen bulguların diğer İslam toplumlarına genellenemeyecek olması çalışmanın sınırlılıkları arasındadır. Araştırma bulgularına göre Kamu Hizmeti Motivasyonu'nun fedakarlık boyutunun, içsel dindarlık ile etik davranış boyutları arasında aracı rol oynadığı bulgusuna ulaşılmıştır.
Özel eğitim kurumlarında ve sınıflarında çalışan özel eğitim öğretmenlerinin tükenmişlik düzeylerinin incelenmesi: Nevşehir ili örneği

Tükenmişlik son 50 yılın en önemli meslek hastalıklarından birisidir. Stres ve tükenmişlik aynı olmayan ancak birbirine karıştırılan, oldukça yakın ilişkili kavramlardır. Yapılan çalışmalarda insanlarla yakın ilişki içerisinde çalışan meslek gruplarının stres düzeylerinin diğer meslek gruplarına göre daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Öğretmenlik doğası gereğince yüz yüze ilişkiler yolu ile yerine getirilen bir meslektir. Eğitim öğretim hizmetlerinin merkezinde bulunan; öğrenciler, veliler ve idarecilerle yakın ilişkiler içerisinde çalışan öğretmenlerin ağır iş yükü, fiziki şartların yetersizliği vb. nedenlerle tükenmişlik yaşama oranları diğer meslek gruplarına göre daha yüksektir. Özel eğitim öğretmenleri ise eğitim verdikleri öğrencilerin, sahip olduğu özel gereksinimler nedeniyle farklı bir eğitim programı uygulamak zorundadır. Bu durum özel eğitim öğretmenlerinin diğer branş öğretmenlerine göre daha fazla çaba harcamasını gerektirmektedir. Bu kritik faktör nedeniyle, özel eğitim alanında çalışan öğretmenler psikolojik ve fiziksel yorgunluk yaşayabilir ve enerjilerinin tükendiğini hissedebilirler. Diğer tükenmişlik faktörlerinin de devreye girmesi ile özel eğitim alanında çalışan öğretmenler bu zorlu durumla başa çıkamazlar ve birçoğu yavaş yavaş tükenmişlik sendromu yaşayabilirler. Tükenmişlik bir meslek hastalığı olmasına rağmen başlangıcı ve önleme yolları olan bir süreçtir. Doğru yönetildiğinde ve zamanında fark edildiğinde tükenmişlik sendromu ile başa çıkmak ve kurtulmak mümkündür. Bu çalışmada tükenmişlik kavramının gelişimi, tükenmişliğin nedenleri, tükenmişliğin sonuçları ve tükenmişliği önleme yolları ikincil veriler kullanılarak açıklanmıştır. Uygulama aşamasında Nicel araştırma yöntemlerinden anket yöntemi kullanılarak, Nevşehir ilinde faaliyet gösteren özel eğitim kurumları ve sınıflarında görev yapan 187 öğretmene Maslach Tükenmişlik Ölçeği uygulanmıştır. Elde edilen veriler SPSS programına işlenmiş ve dağılımların normal olduğu görülerek yapılan parametrik testler soncunda daha önceden oluşturulan 28 hipotezden 20'si reddedilmiş ve 8'i kabul edilmiştir. Analiz sonucunda yaş değişkeni ile 2 alt boyut, görev yapılan kurum değişkeni ile 2 alt boyut ve özel eğitim alanında çalışma süresi değişkeni ile 3 alt boyut arasında anlamlı farklılıklar olduğu görülmüştür.
Türkiye'nin göç yönetiminde Birleşmiş Milletler ve Avrupa Birliği'nin rolü: Suriyeli sığınmacılar örneği

Mülteci sorunu geçmişşten günümüze birçok bölgede ve ülkede önemli bir konu olmuştur. Arap Baharı sonrası süreçte, en fazla öne çıkan konunun Suriyeli mülteciler meselesi olması günümüzde ve gelecekte de mülteci tartışmasının devam edeceğini göstermektedir. Suriye'de yerinden edilen ülkesini terk eden milyonlarca insan birçok ülkeye dağılmış ve siyasetten ekonomiye toplumsal sorunlardan hukuksal tartışmalara kadar geniş bir alanda etki yaratmıştır. Bu çerçevede, Suriyeli mültecilerin Avrupa'ya gitmek istemesi ve Türkiye'de sayısı 4 milyona yaklaşan Suriyeli sığınmacı sorunu en önemli iki durum olarak öne çıkmıştır. Hiçbir ülkenin karşılaşmadığı bu durum Türkiye için birçok sorunu da beraberinde getirmiştir. Türkiye de bu sorunun çözümü için komşu ülkelerden küresel güçlere kadar birçok aktörle çeşitli işbirliklerigeliştirmiştir. Bu kapsamda çalışma, 'Türkiye'deki Suriyeli sığınmacılar sorununun çözümünde BM ve AB'nin rolleri neler olabilir ve hangi örgütün sorunun çözümünde etkin olabileceği' sorusuna cevap aramıştır. Çalışmada literatürden ve ilgili örgütlerinbirincil kaynaklarından yararlanılmıştır. Bu çerçevede öncelikle ilk bölümde, mültecikonusuyla ilgili kavramsal çerçeve ve Suriye sorunun kronolojik olarak gelişimi gösterilmiştir. İkinci bölümde BM'nin ve üçüncü bölümde ise AB'nin Türkiye'deki Suriyeli sığınmacı konusunda faaliyetleri ve politikaları iki örgütün mali yardımları, resmi kararları ve temsilcilerinin açıklamaları temelinde ele alınmıştır. Sonuç olarak çalışmada, Türkiye'deki Suriyeli sığınmacılar sorunun çözümünde BM'nin karşılıksızmali yardımları, BM için mülteci meselesinin siyasileşmemesi ve mülteci sorununa dair uzun yıllara dayanan tecrübesi; AB'nin ise eksik ve şartlı mali yardımları, konuyla ilgili Türkiye'deki mevzuatın geliştirilmesi gibi avantajları ön plana çıkarılmıştır. Bu nedenle çalışmada Türkiye'deki sığınmacı sorunun çözümünde iki örgütten birinin tercih edilmesi yerine her örgütün yarattığı avantaj ve fırsatların ayrı ayrı önemli olduğu gösterilmeye çalışılmıştır.
Orta Asya'da Sovyetler birliği sonrası kurulan düzende bölgesel örgütlerin rolü: Şanghay işbirliği örgütü örneği

20. yy sonu itibariyle dünya siyasetinde Sovyetler Birliğinin dağılması ile alt üst olan dengeler küresel ve bölgesel anlamda geniş etkilere sebep olmuştur. Bu bağlamda dünya siyasetine hazırlıksız şekilde çıkan Orta Asya devletleri küresel ve bölgesel anlamda yoğun dikkatleri üzerine toplayanların başını çekmişlerdir. Bölgede var olan güvenlik endişeleri komşu olan devletleri bir araya gelerek sorunları çözme fikrinin doğmasına vesile olmuştur. Böylece daha önce amacı doğrultusunda benzeri görülmemiş bir güvenlik topluluğu olan Şanghay İşbirliği Örgütü kurulmuştur. Orta Asya istikrarı için önem teşkil eden bu örgüt kapsamı genişleyerek tüm Asya adına güvenlik sağlayıcı bir role bürünmüştür. Bölgesel bir örgüt olarak değerlendirilmesi yanı sıra küresel boyutlarda ses getiren Şanghay İşbirliği Örgütü savunduğu ilkeleri ve içerisinde barındırdığı Çin, Rusya, Hindistan gibi önemli güçler sayesinde 'Yeni Asya Bloğu' olarak değerlendirilmiştir. Bu anlamda astronomik ölçülerde sahip oluğu sınır genişliği, nüfusu ve ekonomik büyüklüğü olan Şanghay İşbirliği Örgütü küre üzerindeki yeni dünya düzeninin kurmaylarından biri olmaya aday bir topluluk olarak değerlendirilmektedir. Bunun yanında yeni küresel güçler arasında bulunan Çin ve Rusya tarafından bölgeselleşme hareketlerine ağırlık verilerek Avrasya Ekonomi Birliği, Bağımsız Devletler Topluluğu gibi çeşitli örgütlenmeler sağlanmıştır. Söz konusu çalışmanın kapsamı bağımsızlık sonrası bölgeselleşme çalışmalarının odağı olan Orta Asya'dan yola çıkılarak bir Şanghay İşbirliği Örgütü üyelerinden oluşmaktadır. Temel amaç bölgeselleşme çalışmalarının küresel dünya üzerinde yarattığı yankıların anlaşılması ve bu düzene getirdiği faydalar ve zararların anlaşılmasıdır. Söz konusu bölge üzerinde yazılmış binlerce bilimsel yazının incelenmesi sonucunda Orta Asya'nın dünyanın mihveri olma iddiasını sürdürdüğü anlaşılmış ancak bölgenin şu anki en büyük gücü Çin'in yakın gelecekte hakimiyet kazanacağı tespit edilmiştir.