turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
2001 sonrası Afganistan'da il yönetimi, mevzuat ve uygulamadaki sorunlar

Bu çalışmada 2001 sonrası Afganistan'da il yönetimi, mevzuat ve uygulamadaki sorunlar incelenmiş olup Afganistan'ın yerel yönetim teşkilatı içerisinde il yönetimi merkezi yönetimin sıkı kontrolü kapsamında yerel düzeyde merkezi yönetimin politikalarını yürütmekte olup yerel düzeyde en üst yerel yönetim birimini oluşturmaktadır. Afganistan'da 2001 yılından itibaren il yönetiminin anayasal statüsü ve kuruluş şartları yeniden değerlendirilip belirlenmiş olup il kurulması ardından il yönetim karar organı olan vali merkezi yönetim tarafından atanmaktadır böylelikle vali hem merkezi yönetimi hem de yerel yönetimi yerel düzeyde temsilcisi niteliği taşımaktadır. Il yönetiminin genel teşkilatları, il idari meclisi, il emniyet müdürlüğü, il kalkınma komitesi, il meclisi, il mahkemesi ve bakanlıkların il idari birimlerinden oluşmaktadır. Il yönetim teşkilatı konusunda 2004 Anayasanın 136. Maddesinde 'illerin kurumsal yapısı ve yönetim kurumların, ilde yaşayan vatandaşların kültürel, sosyal ve coğrafi şartlarına göre kanunla belirlenmektedir' hükmü bulunmaktadır. Bunun yanı sıra il kapsamında demokratik kurum olarak il meclisi de bulunmaktadır. Genel olarak yerel düzeyde merkezi yönetimin güçlü bir şekilde idari, mali ve politika uygulama yetkisi bulunmaktadır. Ülkede yerel yönetimlerle ilgili net bir mekanizma olmadığından dolayı bu durum il yönetiminde yönetimsel sorunları meydana getirmiştir. Sorunların en önemlisi il yönetiminde merkezi yönetimin il yönetim kapsamında üst düzey personel atanmasında, bütçe belirlemesinde ve harcama oranının belirlemesinde ve politika çıkarmasında tam yetkili olması nedeniyle il yönetim mevzuatında hukuki sorunu, istihdam sorunu, yönetim sorunu ve kaynak yetersizliği sorunu ortaya çıkmaktadır.
Elektronik devletin etkinliği ve Türkiye'de elektronik devlet uygulamaları

Bu çalışmada, ilk olarak elektronik devletin teknik açıdan olmazsa olmazı olarak kabul edilen bilgisayar ve internet teknolojilerinin gelişimi gözler önüne serilmeye çalışılmıştır. İletişim teknolojilerindeki bu gelişim, devlet ile vatandaş arasındaki zaman ve mekan kısıtlamasını ortadan kaldırarak yeni bir ilişki ağı oluşturmuştur. Bu bağlamda batılı ülkeler, elektronik devleti geleneksel kamu yönetiminin aksaklıklarını çözecek bir yapı olarak düşünmüş ve bu aksaklıkları göz önüne alarak elektronik devlet için belirli hedefler koyup bu hedefleri gerçekleştirmesini beklemişlerdir. Fakat elektronik devlet, kamu yönetimindeki geleneksel sorunları ortadan kaldırsa da kendine ait yeni sorunları beraberinde getirmiştir. Bu yeni sorunlar, ekonomik, teknik, beşeri ve yasal sorunlar olarak sınıflandırılabilir. Ancak bu sorunların hiçbiri elektronik devletin kaçınılmaz başarısına engel olacak nitelikte çözülmesi imkansız sorunlar değildir. Nitekim Türkiye ve dünyadaki birçok ülkenin verileri, elektronik devletin geleneksel devlete oranla daha hızlı, kaliteli, katılımcı, ekonomiye katkı sağlayan, kesintisiz ve tasarruf sağlayan bir yapı olduğunu ortaya koymuştur. Elektronik devlet, geleneksel kamu yönetiminden kaynaklanan sorunları başarılı bir şekilde çözebilmesinden dolayı sürekli araştırmalara konu olmuş ve olmaya devam etmektedir. Bu çalışmayı diğer çalışmalardan ayıransa daha fazla görsel, istatistiki bilgi ve farklı ülke örneklerini okuyuculara sunarak soyut ve bilinmeyen elektronik devleti somutlaştırmaya çalışması ve elektronik devletin önündeki sorunlara somut çözüm önerilerinde bulunmuş olmasıdır.
Atatürk Dönemi Sinop valileri

Osmanlı İmparatorluğu'nda ülke yönetimi iki ana kuruma dayanmıştır. Bunların ilki ordu, ikincisi adliye idi. 1839'dan başlanarak ise ülke yönetiminde mülki idare, bu iki kuruluştan bağımsız olarak ele alınmıştır. Böylece ordu ve adliyenin yanı sıra üçüncü bir kurum olarak mülkiye ortaya çıkmıştır. Bu kurum Abdülmecid'in son yıllarında şekillenmeye başlamış, Abdülaziz devrinde ise kendine özgü bir yapıya kavuşturulmuştur. Daha sonra idari yapıyı iyileştirme ve revize etme kapsamında mülki yapılanmaya müdahale girişimleri olmuştur. Bu müdahaleler, daha çok batı etkisinde gerçekleştirilen düzenlemeler şeklinde tezahür etmiştir. Uzun soluklu ve hayli kapsamlı sayılabilecek, ancak bir o kadar da tartışmalı bu düzenlemelerin sonuncusu İdare-i Umumiye-i Vilayat Kanun-ı Muvakkatı'dır. İmparatorluk döneminin son yıllarında yapılmış olan 1913 tarihli İdare-i Umumiye-i Vilayat Kanun-ı Muvakkatı, bu niteliği ile idari yapımızda halen etkili olan bir düzenlemedir ve Cumhuriyet devri vilayet idaresi teşkilatı açısından önemini halen koruyor olması anlamlıdır. Bu özelliği ve 100 yıllık bir kanun olma niteliği ile Türk idare geleneğinin devamlılığına dikkat çekici bir örnek olmayı sürdürmektedir 1923- 1938 döneminde bugünkünden farklı bazı vilayetler görülmektedir. Bunun ana sebebi 1923'te livaların vilayet teşkilatına çevrilmiş olmasıdır. Bu dönemde ilga edilen birçok vilayetin ise daha sonra görülen lüzum üzerine tekrar teşkil edildiği görülmektedir. Cumhuriyet döneminde vilayetlerin konumunda ilk ciddi değişiklik 30 Mayıs 1926 tarih ve 877 sayılı Teşkilat-ı Mülkiye Kanunu ile gerçekleştirilmiştir. İmparatorluğun en uzun yüzyılında uygulamaya konulan reformlar doğrultusunda yapılanmaya başlayan ve sık aralıklarla düzenlemelere maruz kalan mülki idare, her dönemde idari yapımızda önemli bir yer tutmuştur. Özellikle genç Türkiye Cumhuriyeti'nin Osmanlı'dan aldığı en büyük miras olan 'asker ve sivil bürokrasi' içinde mülki idarenin rolü yadsınamaz. Çünkü yeni kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin en büyük şansı, Osmanlı'dan devraldığı asker ve sivil kadro olmuştur. Bu niteliği ile mülki idare amirleri, imparatorluk yıkılırken onun devlet geleneğini ve idarecilik kabiliyetini genç Türkiye Cumhuriyetine taşımada büyük rol oynamışlardır. Çalışmamız genel olarak bu dönemle, başka bir deyişle cumhuriyetin ilk yılları ile sınırlıdır ve lokal olarak 1923 ila 1938 yılları arasında Sinop Vilayetinde valilik görevinde bulunanlar çalışmanın konusunu teşkil etmişlerdir. Bu çerçevede cumhuriyetin ilanından kısa bir süre önce sancak statüsünden vilayet statüsüne geçen Sinop ilinde görev yapan valilerin biyografik bilgileri yanı sıra ildeki faaliyetleri ortaya konulmak suretiyle Sinop'un idari geçmişşinin bir kesiti aydınlatılmaya çalışılmıştır.
Tarihçilikte sınırlı objektivitenin eksi bir kısmı ve İlber Ortaylı

Bu çalışmada, tarihçinin yazdıklarının üzerinde yaşam pratiğinin etkisi olduğu savunulmaktadır. Başlarken, tarih ve tarihçi ile tarihçi ve okur arasındaki ilişkiler ele alındı. Postmodernizmin sosyal bilimler üzerindeki etkilerinden biri de sübjektif bakış açısının meşru hale getirilmesidir. Postmodernizmin sübjektifliğe tanıdığı özgürlük, sosyal bilimler alanında bazı sorunlar doğurmaktadır. Sosyal bilimler fen bilimlerinin aksine kesin sonuçlara ulaşamazlar. Bu problemlerin en önemlilerinden bir tanesi yazarın okur üzerindeki iktidarının postmodernist reddidir. Postmodernist teoriler her metnin her okumada okur tarafından yeniden ve yeniden yazıldığını savunmaktadır. Oysa bir anlamlandırma çabası olarak sosyal bilimler ortak dile ihtiyaç duyar. Bu açıdan biyografiler yazarın ölümünün ilan edildiği postmodern çağda çok daha önemli hale gelmektedir. Bu kabullerden yola çıkılarak, tarihçi ilber Ortaylı'nın biyografisi inşa edilmeye çalışıldı. Ailesi ile ilişkileri, eğitimi, seyahatleri ve diğer yaşam deneyimleri bu biyografinin önemli noktalarıdır. Sonraki bölümlerde çalışmanın problematiği açısından yaşam pratiğinin Ortaylı'nın çalışmaları üzerindeki etkisi nedir sorusunun cevabı arandı.
Kamu politikalarının oluşturulmasında düşünce kuruluşları: SAM örneği

Politika siyasetin bir parçası, hükümetlerin bir aracı olarak görülmektedir. Fakat politikaya etki eden ve politikaların belirlenmesinde etkisi olan farklı aktörlerden bahsetmek mümkündür. Başka bir ifadeyle politika üretiminde siyasetin partiler ve hükümetler gibi faktörleri kadar sivil toplumun bireyler ve sivil toplum örgütleri gibi faktörlerinin de etkisi vardır. Kamu ve sivil alanlardan gelen bu aktörlere ek olarak son dönemlerde kurumsal manada ortaya çıkmış ve kendisine bilim ve tekniğin metotlarını yöntem olarak seçmiş düşünce kuruluşları ise sivil toplum ve devlet arasında bir köprü işlevi görmekte; amacını, yönetimde ve dolayısıyla ortaya konacak politikaların şekillenmesinde etki göstermek olarak belirlemektedir. Bu çalışma, bu etki süreçlerini aktörleri bağlamında ele almaktadır. Öncelikle kamu politikası disiplini hakkında tanım, tarihsel süreç, aktörleri gibi gerekli bilgiler verilmiş, ardından düşünce kuruluşlarının tanımı, tasnifi ve politikaya etki gösterdikleri yöntemler ve yollar açıklanmaya çalışılmıştır. Son olarak SAM bünyesinde yapılan mülakat ile elde edilen veriler, daha önce aktarılan literatürün ışığında analiz edilerek sunulmuştur. Çalışmada kapsamlı bir literatür taraması yapılmışken aynı zamanda birincil kaynaklardan elde edilen veriler ışığında literatüre katkı sunmak da hedeflenmiştir.
Osmanlı ve Cumhuriyet Dönemi İslamcı düşünürlerin II. Abdülhamit'e yaklaşımının karşılaştırılması

II. Abdülhamit tahtta kaldığı 33 sene içerisinde hem ülke içerisinden hem de ülke dışarısından birçok baskıya maruz kalmış ve bu baskılar neticesinde ülke idaresinde kesin ve kati kararlar almak zorunda kalmıştır. Dış ülkeler ülke içerisindeki azınlıkların durumu, ekonomik ve siyasi gibi birçok alanda baskı yaparak Osmanlı Devletini zor durumda bırakmaya çalışırlarken; iç siyasette farklı cenahtaki insanlar II. Abdülhamit'e çeşitli nedenlerden dolayı muhalif hareket etmişlerdir. Bu muhaliflik bazen Tevfik Fikret'in II. Abdülhamit'e gerçekleştirilen bomba suikastını gerçekleştiren bombacı için yazdığı şiirlerde bazen de tez konumunuzda içeriğinde işlemiş olduğumuz gibi İslami düşünürler tarafından gerçekleştirilmiştir. Tez çalışmamız sağcılık akımının tanımı, dönemin siyasi olayları, devlet idare eden bir kişinin bu dönemde aldığı tedbirleri, II. Abdülhamit'in salt bir İttihad-ı İslam politikasından ziyade dış güçlere karşı bir koz olarak bu ünvanı kullanması ve son olarak da dönemi içerisinde yaşamış önde gelen İslami düşünürlerin II. Abdülhamit'e bakış açılarının değerlendirilmesi şeklindedir. II. Abdülhamit'in tahtta kaldığı süreç içerisinde yaşamış İslami kesimdeki önde gelen şahsiyetler İttihad-ı İslam fikrini savunmuşlar ancak II. Abdülhamit'in yönetimindeki bazı uygulamalardan dolayı II. Abdülhamit'e muhalefet sergilemişler daha sonraki süreçte çeşitli nedenlerden ötürü yaptıklarının bir süre sonra yanlış olduğunu görmüşlerdir. Ancak ne yazık ki devlet yıkılış sürecine girmiştir. Bu düşüncelerden farklı olarak incelediğimiz son iki yazar II. Abdülhamit ile alakalı olumlu görüşlerini beyan etmişlerdir. Devletin yıkılmasının önündeki en büyük önleyicinin II. Abdülhamit olduğunu söylemişlerdir. Padişahın tahttan indirilmesinden sonra gelişen olayların durumun ciddiliğini ortaya koyduğunu belirtmişlerdir.
The place of corporate culture in human resources management and an example

Günümüzde globalleşmenin etkisiyle artan rekabet ortamında geride kalmamak adına işletmeler çeşitli şekillerde farklılık yaratma çabasındadırlar. Bu çabalardan bir tanesi oturmuş değerler bütünü çerçevesinde kurumsallaşma çabasıdır. Kurumsallaşma yolunda ilerlerken, bir taraftan işletme değerleri belirlenir ve diğer taraftan bu değerlerin bütün çalışanlar tarafından paylaşılması beklenir. İşte bu süreç kurum kültürü yaratma sürecidir. Bu süreçte İnsan Kaynakları Yönetimi kurum kültürüne göre politikalarına yön verir. Biz bu çalışmada kurum kültürü oluşum sürecine literatür taramasıyla bakarken bu sürecin İnsan Kaynaklan Yönetimiyle etkileşimini inceledik ve Nitel Araştırma Yöntemlerinden biri olan Tanımlayıcı Analiz metodu kullanarak bir örnek verdik. Bu örneği, İstanbul Sanayi Odasının Türkiye'nin İkinci 500 Büyük Sanayi Kuruluşu 2003' araştırmasında ilk 10 daki işletmelerden biri olduğu ve çalışmamızın teori bölümünü desteklediği için seçtik.
Bölgesel kalkınmada aracı kurumlar olan kalkınma ajanslarının Türk idari teşkilatı içerisindeki konumu

Bu çalışma ile bölgeselleşme, yerelleşme ve yerel özerklik kavramları doğrultusunda şekillenen ve bölgesel kalkınmada merkez ile yerel arasında aracı kurumlar olarak nitelendirilen Kalkınma Ajanslarının yönetişim esaslı yapılar olarak Türk İdari Teşkilatı içerisindeki konumunun incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla çalışmada öncelikle Türk İdari Teşkilatının genel çerçevesi ve sınırlılıkları belirtilmiş, ülkede yapılan ulusal ve yerel kamu yönetimi reformları ele alınmış, yerelleşme ve yerel özerklik kavramları doğrultusunda uygulanan bölgesel kalkınma politikaları incelenmiştir. Sonrasında Bölge Kalkınma Ajanslarının genel yapısı ve dünyadaki durumu incelenerek, Türkiye'deki Kalkınma Ajanslarının idari sistem içerisindeki yeri, tüzel kişiliğinin tespiti, merkezi ve yerel yönetimlerle ilişkileri, Sayıştay denetimi kapsamına alınmaları, sosyal politika yönleri ve üniter yapıdaki konumları açısından belli saptamalar yapılmıştır. Çalışmanın sonunda, Kalkınma Ajanslarının, yönetişim esaslı yapılar oldukları için idari yapı içerisindeki yönetim esaslı birimler arasında yer almadıkları tespit edilmiştir. Kamu tüzel kişiliği niteliklerine sahip olmaları nedeniyle kamu tüzel kişilikleri olarak kabul edilen ajansların özel hukuk tüzel kişiliği nedeniyle tüzel kişiliklerinin netlik kazanmadığı, bu durumunda idari sistemdeki kamu kurumları şeklinde kabul edilmelerine engel olduğu saptanmıştır. Devletin üniter yapısı açısından güçlü merkeziyetçi yapı ve merkezle bağlantılı birimler olmaları nedenleriyle sorun teşkil etmediği, sosyal devlet ve politikaları açısından ise gerekli kurumlar oldukları, sosyal devlete katkı sağladıkları tespit edilmiştir. Bölgesel kalkınmadaki rolleri ve işlevsellikleri açısından merkezle yerel, il ile bölge, bölge ile bölge arasında aracı kurumlar oldukları belirtilmiştir.
Kamu yönetiminde değişen insan kaynakları politikası: Maliye Bakanlığı örneği

Bu çalışmanın amacı; kamu yönetiminde değişen insan kaynakları politikası kapsamında yaşanan değişikler ile bu değişikliklerin Maliye Bakanlığı çalışanları üzerinde yaratmış olduğu etkiyi belirlemek ve önerileri sunmaktır. Bu amaç doğrultusunda Maliye Bakanlığı çalışanlarına uygulanmak üzere bir anket düzenlenmiş ve Maliye Bakanlığı Personel Genel Müdürlüğünün 107 çalışanına uygulanmıştır. Anket sonuçlarının çözümlenmesi SPSS 15 paket programı kullanılarak bilgisayar ortamında gerçekleştirilmiştir. Maliye Bakanlığında insan kaynakları yönetimine geçisin personel üzerindeki etkilerinin incelenmesinde frekans ve yüzde tanımlayıcı istatistikleri kullanılmıştır. Verilerin analizinde yüzde frekans, ortalama istatistikleri çıkarılmıştır. Bağımsız değişkenlere göre analizlerde bağımsız örneklemler için t testi ve ANOVA testlerinden yararlanılmıştır. Araştırma sonucunda; Maliye Bakanlığı Personel Genel Müdürlüğünde çalışanlarının Bakanlığın İnsan Kaynakları Politikasına olumsuz baktıkları, insan kaynakları yönetimi kavramının çalışanlar tarafından tam anlamıyla algılanamadığı ve insan kaynakları yönetimine geçişle birlikte sorunların ve sıkıntıların devam edeceği ve bu değişime karamsar baktıkları sonuçlarına ulaşılmıştır.
Kamu hizmetinin görülmesinde kamu-özel sektör-vatandaş işbirliği örneği: Kadışehri

1990 sonrası süreçte Kamu - Özel Sektör İşbirliği Modeli'nin türevi olarak özellikle gelişmekte olan ülkelerde Kamu - Özel Sektör Vatandaş / Topluluk İşbirliği adından söz ettirmeye başlamıştır. Kentsel dönüşüm, içme ve kullanma suyu tedariki, katı atık dönüşümü, tarım, hayvancılık ve ekoturizm vb. gibi konularda uygulanmış bulunan bu model, ortakları itibarı ile de bir yönetişim örneğidir. KÖVİ Modeli'nin bir kamu hizmeti görme usulü olarak kabul edilebilirliğinin ve Türkiye'de uygulanabilirliğinin konu edildiği, örnek olay olarak da Kadışehri İlçesi'ndeki Deveci Havzası Meyvecilik Entegrasyon Projesinin inceleneceği bu çalışmada, proje ve Modelin başarısı ile KÖVİ'nin yeni bir hizmet sunum Modeli olarak hangi alanlarda uygulanabileceği incelenmiştir. Çalışma kapsamında KÖVİ ve KÖİ Modelleri ile ilgili akademik ve mevzuata dair literatür taramaları gerçekleştirilmiştir. Ayrıca projenin aktörleri ile projenin kurulması, uygulanması, sürdürülebilirliği, karşılıklı güven ve beklentiler konularında mülakatlar ve anket çalışmaları yapılmıştır.
İnsan hakları çerçevesinde polisin yetkilerine yönelik tutumlarının bazı değişkenler açısından incelenmesi

oz İNSAN HAKLARI ÇERÇEVESİNDE POLİSİN YETKİLERİNE YÖNELİK TUTUMLARININ BAZI DEĞİŞKENLER AÇISINDAN İNCELENMESİ Gülden DEMİRAL Yüksek Lisans Tezi, Eğitim Bilimleri Tez Yöneticisi: Yrd. Doç. Dr. Atanur VERGİLİ Haziran, 2003. 125 sayfa Polis, birçok ülkede olduğu gibi Türkiye'de de hak ve özgürlükleri kısıtlayıcı tasarruflarda bulunma, yakalama, gözaltına alma, ifade alma, arama gibi sonuçları çok önemli yetkilerle donatılmıştır. Yasal koşullarda görevi gereği doğrudan birey haklarının kullanılmasını kısıtlama yetkisine sahip bulunan ve kamu görevlileri arasında sayısal olarak çok önemli bir konumda olan Emniyet Teşkilatı mensuplarının, görevlerinin hassasiyeti nedeni ile insan hakları eğitimi konusu özellikle önem taşımaktadır. İnsan hakları ve özgürlüklerinin tanınması, korunması ve geliştirilmesi; bu hak ve özgürlüklerin ayırım gözetmeksizin herkes için gerçekleştirilmesi polisin insan haklan eğitiminin nihai amacı nolmalıdır. İnsan haklarının tanınması ve toplumsal tabana yerleştirilmesinde, mevzuatlarda yapılan düzenlemelerin tek başına yeterli olamayacağı bunların uygulamaya tam anlamıyla yansıtılması gerektiği açıktır. Bu araştırma ile, devlet adına yasaların çizdiği sınırlar içinde görev yapan polisin; insan hakları çerçevesinde yetkilerine yönelik tutumlarının bazı değişkenler açısından incelenerek, inceleme sonuçlarının hizmet içi eğitim programların hazırlanmasına kaynak olması amaçlanmıştır. Araştırma ile, Gaziantep Emniyet Müdürlüğü bağlamında durum saptaması yapılarak, uluslararası ve ulusal mevzuatlar kapsamında, insan hakları çerçevesinde polisin yetkilerine yönelik tutumları bazı değişkenler açısından incelenmeye çalışılmıştır. Bu araştırmada betimsel tarama yöntemi kullanılmıştır. Örneklemi, 39 Şube ve Büro Amirliği ile 2 Merkez İlçe Emniyet Müdürlüğünde görevli çeşitli rütbelerde yaklaşık 500 personel oluşturmuştur. Araştırma ile; polisin mevzuata hakimiyetinde, yakalama ve gözaltına almada, ifade alma ve arama yetkisi kullanımında; cinsiyet, yaş, öğrenim durumu, rütbe, meslek kıdemi, çalıştığı birimin hizmet grubu, değişkenlerine göre deneklerin mtutumları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olup olmadığı araştırılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre; polisin mevzuata hakimiyetinde, gözaltı ve ifade alma yetki kullanımında hizmet gruplarına göre anlamlı bir tutum farklılığı belirlenmiştir. Polisin arama yetkisi kullanımı konusunda da mesleki kıdem değişkenine göre gruplar arasında anlamlı fark gözlenmiştir. Bilim Dalı Kodu: EB 599
E-belediye: Tarsus örneği

E-Belediye: Tarsus Örneği adlı çalışma ile Türkiye'nin e-dönüşüm yolunda yaptığı yatırımların ve çabaların Tarsus Belediyesi'ndeki yansımaları ele alınarak ortaya konulmaya çalışılmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde kavramsal çerçevenin sınırları çizilmiştir. Yerel yönetim, bilgi işlem teknolojileri ve e-devlet kavramlarının tanımları yapılmış, Türkiye'de başlatılmış belli başlı e-devlet uygulamalarına yer verilmiştir. İkinci bölümde elektronik belediye kavram ve araçları üzerinde durularak belediyenin vatandaşların yönetime bilgi sistemleri yolu ile katılma yolları açıklanmıştır. Bu bölümün sonunda elektronik belediyelerin mevcut sorunları ve bunların çözüm önerileri üzerinde durulmuştur. Üçüncü ve son bölümde ise araştırma alanı hakkında detaylı bilgiler verilmiştir. Tarsus'un kültürel dokusu, sosyo-ekonomik özelliklerinin ardından Tarsus Belediyesi hakkında bilgiler verilmiştir. Son olarak da Tarsus Belediyesi'nin e-belediye uygulamaları incelenmiştir.
Haberleşme hürriyeti kapsamında Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu

Son yıllarda artan iletişim olanakları ve teknolojik gelişmeler, sadece günlük yaşamı kolaylaştırmakla kalmayıp, aynı zamanda teknolojinin insan yaşamına müdahalesini ve istenmeyen uygulamalarda da kolaylaşmayı beraberinde getirmektedir. Suçun giderek yaygınlaştığı ve özellikle terör gibi topluma yönelik suçların arttığı bir dönemde, engelleme amaçlı olarak iletişimin denetlenmesi kaçınılmaz olarak ifade edilmektedir. Öte yandan diğer bir husus ise bireylerin hak ve özgürlüklerine müdahale olarak nitelendirilen bu durumun sınırlarının oldukça belirsiz olması, beraberinde haberleşme özgürlüğünün ihlal edilmesi sorununu da getirmektedir. Bu nedenle, önleme amaçlı dinlemeler bir yandan ciddi ve toplumsal ölçekli suçları önleyebilecek bir ekipman olarak görülebilirken, aynı zamanda, doğru kullanılmadığı durumlarda, kendisi dahi başlı başına suç teşkil edebilmektedir.
Belediyelerde performans yönetimi ve Armutlu Belediyesi'nde performans değerleme sisteminin oluşturulması

Bu çalışma, performans yönetimi kavramından yola çıkarak belediyelerde performans yönetimi konusunu incelemektedir. Çalışmada ağırlıklı olarak belediyelerde performans yönetimi kapsamında kanun, doktrin ve teorik yazınlar dikkate alınmıştır. Genel olarak performans kavramı üzerinde durularak, performans kavramıyla birlikte kamu kurumlarında performans yönetimi hakkında mevzuattan da yararlanarak genel bilgiler verilmiştir. Çalışmanın özünü oluşturan belediyelerde performans yönetimi konusu ele alınmıştır. Performans yönetiminin temel unsurları, belediyelerde performans yönetimi süreci, belediyelerde performans yönetiminin bileşenleri gibi teorik irdelemelerde bulunulmuştur. Son olarak Armutlu Belediyesi Örneğinden yola çıkılarak, belediyelerde performans yönetiminin ne olduğu, uygulama alanının nasıl şekillendiği ile ilgili farkındalıkların ölçülmesi amaçlanmıştır. Tüm bu bilgiler ve değerlendirmeler doğrultusunda, kamuda hizmetlerin kalitesini artırmaya yönelik çalışmalar, performans yönetiminin, kamu kurumları içinde önemli bir kavram haline gelmesine zemin hazırlamıştır.
Kamu politikalarında kurumlar arası güvenin ölçülmesine yönelik bir araştırma: Nevşehir sivil toplum kuruluşları örneği

Bu araştırmada kamu politikalarında kurumlar arası güvenin kamu kurumları ile sivil toplum kuruluşları arasında ölçülmesi amaçlanmıştır. Bu doğrultuda çeşitli sivil toplum kuruşları ile Bu amaçla kurumlar arası güven, STK kuruluşları ile kamu kurumları arasındaki ilişkiler ve kamu politikalarında kurumlar arası güven literatürü incelenmiştir. Verilerin toplanmasında görüşme yöntemi kullanılmıştır. Örneklem seçimi, amaçlı örnekleme yöntemlerinden ölçüt örnekleme ve kolay ulaşılabilir durum örneklemesi yöntemleri ile yapılmıştır. Araştırmaya Nevşehir ilinde bulunan çeşitli STK kuruluşu üye/yöneticileri katılmıştır. 15 sivil toplum kuruluşu üyesi 20 katılımcıyla görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Araştırmacı tarafından hazırlanan yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Görüşmeler katılımcıların isteği üzerine ses kayıt cihazı kullanılmadan, araştırmacının cevapları not alması şeklinde gerçekleştirilmiş ve içerik analizi yöntemiyle çözümlenmiştir. Araştırmada sivil toplum kuruluşları ile kamu kurumları arasında kurumlar arası güven çeşitli boyutlarda ölçülmüştür. Katılımcıların verdiği yanıtlarla sivil toplum kuruluşları ile kamu kurumları arasında güvenin, özellikle politika yapım ve uygulama aşamalarında çeşitli aksaklıkların da varlığı kabul edilerek var olduğu ve geliştirilebileceği sonucuna ulaşılmıştır.