turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Hemşirelik öğrencilerinin ve hemşirelerin psikolojik ihtiyaç örüntüleri ve empati düzeyleri

Bu araştırma Cebeci Atatürk Sağlık Meslek Lisesi 4. sınıflardan 110 öğrenci ile Konya ve Ankara Sağlık Eğitim Enstitüsünün birinci sınıflarında öğrenim görmekte olan 105 hemşirenin psikolojik ihtiyaç örüntüleri, Empatik eğilim ve empatik beceri düzeylerini belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Sözü edilen değişkenleri ölçmede, EPPS ile empatrik eğilim ölçeği ve empatik beceri ölçeği B formu araçları kullanılmıştır. Sonuç olarak, hemşirelik öğrencilerinin duyguları anlama, şefkat gösterme, değişiklik, başarma, ve yakınlık ihtiyaçları yüksek bulunmuştur. Buna karşın özerklik, uyarlık, düzen, gösteriş ve karşı cinse ilgi ihtiyaçları düşük çıkmıştır. Hemşirelerde ise sebat, duyguları anlama, ı. şefkat gösterme, başarma ve yakınlık ihtiyaçları yüksek bulunmuştur. Buna karşın, kendini suçlama, uyarlık, özerklik, gösteriş ve karşı cinse ilgi düşük çıkmıştır. Hemşirelik öğrencilerinin empatik eğilim ölçeğinde aldıkları puanların aritmetik ortalamaları 69 .24, hemşirelerin empatik eğilim ölçeğinde aldıkları puanların aritmetik ortalamaları 68.20 bulunmuştur. Etki aritmetik ortalama arasında manidar bir fark olmadığı görülmüştür. Ayrıca, hemşirelik öğrencilerinin empatik beceri ölçeğinde aldıkları puanların aritmetik ortalamaları 125 .07, hemşirelerin empatik beceri ölçeğinde aldıkları puanların aritmetik ortalamaları ise 118. 06 olarak.. sunmuştur. Her iki ortalamalar arasında 0.01 düşeyinde manidar bir farklı olduğu görülmüştür.
Türkiye'de rehabilitasyon psikolojik danışmanlığı alanında çalışan psikolojik danışmanların uygulamalara ilişkin görüşleri

Bu çalışmada, Türkiye'deki rehabilitasyon psikolojik danışmanlığı uygulamalarına ilişkin alanda çalışan psikolojik danışmanların görüşleri incelenmiştir. Araştırmanın çalışma grubunu Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık lisans programlarından mezun olan ve özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerinde çalışan 10'u kadın 4'ü erkek olmak üzere 14 psikolojik danışman oluşturmaktadır. Verilerin toplanması sürecinde, Kişisel Bilgi Formu ve 15 sorudan oluşan yarı yapılandırılmış Görüşme Formu kullanılmıştır. Verilerin analiz sürecinde fikir birliğine dayalı nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Elde edilen bulgular doğrultusunda rehabilitasyon psikolojik danışmanlığı uygulamalarına ilişkin psikolojik danışmanların görüşlerinin on temel alan ve 50 kategori altında toplandığı görülmüştür. Bu temel alanlar; rehabilitasyon psikolojik danışmanlığını tercih etme sebepleri, rehabilitasyon psikolojik danışmanlığının tercih edilmeme sebepleri, ilk iş gününe ilişkin duygu, düşünce ve yaşantılar, psikolojik danışmanların kurumlarda yaptıkları çalışmalar, kurum personelinin psikolojik danışmana olan yaklaşımı, psikolojik danışmandan beklenenler, psikolojik danışmanların yaşadıkları güçlükler, psikolojik danışmanların kendilerini yetkin hissettiği alanlar, psikolojik danışmanların yeterlik sahibi olması gereken alanlar ve rehabilitasyon psikolojik danışmanlığının geliştirilmesine yönelik önerilerdir. Elde edilen bulgular alanyazın kapsamında tartışılmış ve Türkiye'de rehabilitasyon psikolojik danışmanlığı uygulamalarının gelişimine yönelik önerilerde bulunulmuştur.
Annelerin çocuk yetiştirme tutumunun yaşam doyumu, evlilik doyumu, umutsuzluk düzeyi açısından incelenmesi

Bu araştırmanın amacı; annelerin yaşam doyumunun, evlilik doyumunun ve umutsuzluk düzeyinin çocuk yetiştirme tutumunu anlamlı düzeyde yordayıp yordamadığını belirlemektir. Araştırmanın çalışma grubu; Konya, Ankara, Eskişehir ve Bursa illerinde yaşayan 406 anneden oluşmaktadır. Araştırmada annelerin çocuk yetiştirme tutumunu belirlemek için 'Aile Hayatı ve Çocuk Yetiştirme Tutum Ölçeği', yaşam doyumunu ölçmek için 'Yaşam Doyumu Ölçeği', evlilik doyumunu ölçmek için 'Evlilik Yaşam Ölçeği', umutsuzluk düzeyini belirlemek için 'Beck Umutsuzluk Ölçeği' ve araştırmacı tarafından hazırlanan kişisel bilgi formu kullanılmıştır. Araştırmada, verilerin analizi SPSS programından yararlanılarak yapılmıştır. Verilerin analizinde bağımsız iki örneklem t-testi, ANOVA, Bonferroni Post Hoc testi ve regresyon analizinden yararlanılmıştır. Bulgular incelendiğinde, annelerin baskıcı-disiplinli çocuk yetiştirme tutumu benimseme oranının eğitim düzeyi arttıkça azaldığı, 22-27 yaş aralığındaki annelerin baskıcı ve disiplinli tutumla çocuk yetiştirme oranının 28 yaş ve üzeri annelere göre anlamlı düzeyde yüksek olduğu ve çalışan annelerin baskıcı ve disiplinli tutumla çocuk yetiştirme oranının çalışmayan annelere göre daha yüksek olduğu; annelerin aşırı annelik tutumu benimseme oranının eğitim düzeyi arttıkça azaldığı ve çalışan annelerin aşırı annelik tutumuyla çocuk yetiştirme oranının çalışmayan annelere göre anlamlı düzeyde yüksek olduğu; annelerin demokratik tutum benimseme oranının, yaşına, eğitim durumuna ve çalışma durumuna göre değişkenlik göstermediği görülmüştür. Araştırmada, evlilik doyumunun ve umutsuzluk düzeyinin, annelerin baskıcı-disiplinli tutumlarının ve aşırı annelik tutumlarının anlamlı yordayıcısı olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Yaşam doyumu ve umutsuzluk düzeyinin annelerin demokratik tutumlarının anlamlı yordayıcısı olduğu tespit edilmiştir.
Okul öncesi 3-6 yaş arası görülen akran zorbalığı konusunda öğretmen görüşlerinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı okul öncesi öğretmenlerinin akran zorbalığı hakkındaki görüşlerini incelemektir. Araştırmada nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Verilerin analizi içerik analiz yoluyla gerçekleştirilmiştir. Çalışmanın verilerini toplamak için araştırmacı tarafından hazırlanan yarı yapılandırılmış soru formu kullanılmıştır. Çalışma grubunu ise Mersin İlinde bulunan Milli Eğitim Bakanlığına bağlı üç farklı anaokulunda çalışan öğretmenler oluşturmuştur. Örneklem seçiminde maksimum örnekleme yöntemi kullanılmıştır. Bulgular sonucunda beş ana temaya ulaşılmıştır. Temalar akran zorbalığının tanımı, zorbalık çeşitleri, cinsiyet faktörü, zorba ve kurban çocukların özellikleri ve zorbalığın nedenleri olarak belirlenmiştir. Bulgular kuramsal temeller ışığında tartışılmıştır.
Olumlu bazı kişilik özelliklerinin öznel iyi oluşu yordayıcı rolü

Mutluluk arayışı filozoflar ve araştırmacılar tarafından yüzyıllardır araştırılmıştır. Bu araştırmalar sonucunda mutluluk ile ilgili birçok teori ve kuram ortaya çıkmıştır. Günümüzde var olan bu teorilerde ortak olarak bazı özelliklere sahip bireylerin daha mutlu oldukları ifade edilmiştir. Buradan hareketle bu çalışmanın amacı üniversite öğrencilerinin başa çıkma öz-yeterliği, kendini affetme, bilinçli farkındalık ve psikolojik sağlamlıklarının öznel iyi oluşlarını yordamadaki rolünü test etmektir. Araştırma grubunu dört farklı üniversitenin dört farklı fakültesinde öğrenim gören 1091 üniversite öğrencisi oluşturmuştur. Çalışmada veri toplama aracı olarak Kişisel Bilgi Formu, Heartland Affetme Ölçeği, Bilinçli Farkındalık Ölçeği, Başa Çıkma Öz-Yeterliği Ölçeği, Connor-Davidson Psikolojik Sağlamlık Ölçeği Kısa Formu, Pozitif-Negatif Duygu Ölçeği ve Yaşam Doyumu Ölçeği kullanılmıştır. Bu kapsamda BÇÖYÖ'nin ve CDPSÖKF'nin Türkçeye uyarlama çalışması gerçekleştirilmiştir. Araştırmada, Açımlayıcı Faktör Analizi, Doğrulayıcı Faktör Analizi, Bağımsız Örneklem t Testi, Pearson Korelasyon Analizi, Yapısal Eşitlik Modeli analizi gerçekleştirilmiştir. Verilerin analizi SPSS 21.00 programı, Lisrel 8.70 programı ve Amos 21.00 grafik programından yararlanılarak yapılmıştır. Yapısal eşitlik modeli analizi sonucuna göre, modelde yer alan tüm olumlu özelliklerin üniversite öğrencilerinin öznel iyi oluşuna anlamlı bir şekilde katkı sağladığı ortaya çıkmıştır. Yapısal modelde bulunan yollar incelendiğinde yolların çoğunluğunun istatistiksel olarak anlamlı olduğu, sadece bilinçli farkındalıktan psikolojik sağlamlığa giden yolun istatistiksel olarak anlamlı olmadığı ortaya çıkmıştır. Ayrıca başa çıkma öz-yeterliği ve kendini affetmenin psikolojik sağlamlık aracılığıyla öznel iyi oluş üzerinde dolaylı etkilerinin anlamlı olduğu tespit edilirken bilinçli farkındalığın psikolojik sağlamlık aracılığıyla öznel iyi oluş üzerinde dolaylı bir etkisinin olmadığı tespit edilmiştir. Çalışma bulgularından çıkan sonuçlar ilgili literatür ışığında tartışılmış ve bu sonuçlar doğrultusunda hem araştırmacılar için hem de uygulayıcılar için bazı öneriler sunulmuştur.
Yaşamın ilk bir yılında anne-bebek etkileşimi ve bebeklerde dil gelişimi

118 7 .0ZET Bu çalışmada 30 kız, 41 erkek toplam 71 bebek, anne-bebek etkileşimi ve dil gelişimi yönünden bir yıl boyunca izlenmiş ve 2, 4, 6, 9 ve 12. aylarda olmak üzere beş zamanda değerlendirilmiştir. Her değerlendirme aşamasında, anne-bebek etkileşimi ve bebeğin dil gelişimini ile ilgili bilgiler, araştırmacı ve danışmanlar tararından hazırlanan 'anne-bebek etkileşim değerlendirme formu' ve 'dil gelişimi değerlendirme formu' nun anneler tarafından yinelenerek doldurulması yolu ve alınmıştır. Araştırmanın başında ve sonunda annelerin duygudurum değerlendirmeleri yapılmıştır. Etkileşim ve dil gelişimine yönelik bulgular, her aşamada birbirleri ile karşılaştırılmış ve aralarındaki ilişkiye bakılmıştır. Ayrıca, her aşamaya ait dil gelişimi bulguları, ilk görüşme sırasında alınmış olan sosyodemografik bilgiler, cinsiyet, doğum öncesi, doğum ve doğum sonrasına ait özellikler ile de karşılaştırılmıştır. Son değerlendirme sırasında bebeklerin ilk çıkardıkları kelimeler belirlenmiş ve yürüme durumları kaydedilmiş ve dil ile motor gelişimin karşılaştırması yapılmıştır. İlk bir yıldaki anne-bebek etkileşiminin dil gelişimi üzerine etkisi ve ilk bir yıldaki dil gelişim basamakları belirlenmiş olup yazın bilgileri ile karşılaştırmalı olarak tartışılmıştır. Sonuçlar, bebeklerimizin dil gelişim basamaklarının yazın bilgileri ile uyumlu olduğunu ve gelişimsel olarak her değerlendirme aşamasında bebeklerdeki dil gelişiminin istatistiksel olarak anlamlı olduğunu göstermektedir. 2. ayda dil yönünden önde olan bebeklerin 12. ayda da önde oldukları ve annenin bebekle kurduğu sözel iletişimin, anne-bebek ve çevre bebek etkileşiminin, bebeğe verilen sözel uyaran miktarının, özellikle 2. ayda olmak üzere, bebeğin dil gelişimi ile ilişkili olduğu bulunmuştur.
Prejudices and stereotypes of nine national groups in a Turkish sample

Bir Türk Ömeklemde Dokuz Milli Gruba Karşı önyargılar ve Stereotipler Emre Ülgen Stereotipler ve önyargı, sosyal psikolojinin popüler konularındandır. Genellikle Türkler, önyargının hedef grubu olarak yer alırlar. Bu çalışmada, 230 Türk üniversite öğrencisinin dokuz milli gruba karşı önyargıları ve stereotipleri araştırıldı. Katılımcılar, bir sıfat listesinden, her grubu en iyi anlattığını düşündükleri en az 6 sıfatı seçtiler. Sosyal kişilik teorisine göre kimliği belirleyen şey o kişinin içinde bulunduğu sosyal gruplar. Kişi kendini beğenmek için, içinde bulunduğu sosyal grupları en olumlu görmek ister. Kişi içinde bulunduğu grubu belirledikten sonra önyargılar sosyal ve kültürel faktörlerle göre değişir. Türk toplumunda iki sosyal grup belirginleşiyor; kendilerini 'Türk' kabul edenler ve 'Müslüman' kabul edenler. Genelde katılımcıların çoğu hem Türk hem de Müslüman kimliklerinin önemli olduğunu belirttiler. Bu iki kimliğin önyargıları VInasıl etkilediği araştırıldı. Türklerin en az kendilerine karşı önyargılı oldukları görüldü. Türk kimliği yükseldikçe Almanlara, Araplara ve Yunanlılara karşı önyargı yükseliyor, Türklere karşı azalıyor. Müslüman kimliği yükseldikçe Amerikalılara, İsraillilere ve Yunanlılara karşı önyargı yükseliyor, Araplara, İranlılara ve Türklere karşı azalıyor. Bir gruba karşı önyargısı olan kişiler, diğer gruplara karşı da önyargılı oluyorlar ve bu kişiler genelde düşük sosyoekonomik kesimlerden ve düşük eğitimli oluyorlar. Bu çalışmada da eğitim yükseldikçe genel önyargı azalıyor ama sosyoekonomik seviye yükseldikçe genel önyargı azalmıyor. Hedef gruplara olan tanıdıklık yükseldikçe, önyargının azalması bekleniyordu fakat bu çalışmada desteklenmedi.
Benlik yeterliği ve denklik duyarlılığını etkileyen bazı etmenler: Banka çalışanlarıyla yapılan bir araştırma

Bu araştırmada, kamu ve özel bankada yönetici ve çalışan konumundaki banka çalışanları benlik yeterliği, denklik duyarlılığı, iş doyumu, iş stresi ve tükenmişlik gibi çeşitli değişkenler açısından karşılaştırılmıştır. Bu araştırmada, aynı zamanda, banka çalışanlarının iş doyumu, iş stresi ve tükenmişlik düzeylerinin benlik yeterliği ve denklik duyarlılığını ne derece yordadığı regresyon analizleriyle incelenmiştir. Araştırmaya Türkiye genelinde kamu ve özel bankalarda çalışan ve seçkisiz yolla seçilen 356 kişi katılmıştır. Bunlardan 114'ü 'yönetici', 242'si 'çalışan' konumundadır. Ölçme aracı olarak Benlik Yeterliği Ölçeği, Denklik Duyarlılığı Ölçeği, İş Doyumu Ölçeği, Stres Belirtileri Ölçeği ve Oldenburg Tükenmişlik Ölçeği uygulanmıştır. Araştırmada elde edilen bulgulara göre kamu veya özel bankada yönetici ve yönetici olmayanların benlik yeterliği ve denklik duyarlılıklarını değerlendirmeleri farklılık göstermiştir. Bulgular, kamu banka çalışanları ile yöneticilerin özel banka çalışanlarına ve yönetici olmayanlara kıyasla iş doyumlarının daha yüksek olduğunu göstermektedir. Ayrıca, kamu ve özel banka çalışanlarının bilişsel-duyuşsal, fizyolojik, ağn-yakınma stres belirtileri açısından farklılık göstermediği bulunmuştur. Ancak yöneticilerin daha fazla fizyolojik stres belirtileri göstermekte olduğu görülmüştür. Bulgular, kamu banka çalışanlarının işten kopma ve tükenme düzeylerinin özel banka çalışanlarına göre daha yüksek olduğunu, yöneticilerin yönetici olmayanlara kıyasla daha fazla işten kopma duygulan yaşadıklarına işaret etmektedir. Araştırma bulguları, yönetici veya çalışan olma durumuna göre tükenme düzeyi farklılık göstermemiştir. Son olarak bulgular, kamu ya da özel banka çalışanlarının benlik yeterliği ve denklik duyarlılıklarını yordamada farklı değişkenlerin anlamlı olduğunu göstermiştir.
Barışa ilişkin tutumlar: Dehşet yönetimi kuramı ve bazı sosyo-politik değişkenler açısından bir inceleme

Bu tez çalışmasının iki ana amacı bulunmaktadır. Birinci amacı, politik güven, terörizm riski algısı ve SBY'nin barışa ilişkin tutumlar ile ilişkisini incelemektir. İkinci amacı, dehşet yönetimi kuramı temelinde ölümlülük farkındalığının barışa ilişkin tutumlar, politik güven, terörizm riski algısı ve SBY üzerindeki etkisini incelemektir. Çalışmada ayrıca, sözü edilen değişkenlerin cinsiyet açısından değişip değişmediği de incelenmiştir. Belirtilen amaçları gerçekleştirebilmek için iki ayrı çalışma yapılmıştır. İlk çalışmanın örneklemini 348 kişi oluşturmaktadır. Bu çalışmada veri toplama aracı olarak, Demografik Bilgi Formu, Barışa İlişkin Tutumlar Ölçeği (Bizumic ve ark., 1992), Politik Güven Ölçeği (Çoymak ve Gheorghiu, 2007), Terörizm Riski Algısı Ölçeği (Yeniçeri, 2006), Sosyal Baskınlık Yönelimi Ölçeği (Sidanius ve Pratto, 1999) kullanılmıştır. İkinci çalışmanın örneklemini 54 üniversite öğrencisi oluşturmaktadır. Bu katılımcılar ölümlülük bilgisinin belirgin hale getirildiği ve getirilmediği koşullara seçkisiz olarak atanmışlardır. Deneysel manipülasyonun ardından, her iki koşuldaki katılımcılara ilk çalışmada kullanılan veri toplama araçlarının aynıları uygulanmıştır. İlk çalışmanın sonuçları, cinsiyet, grup temelli baskınlık, eşitliğe karşı olma ve sosyal kimliğe dair terörizm riski algısı değişkenlerinin barışa ilişkin tutumları anlamlı olarak yordadığını göstermiştir. Bu çalışmada ayrıca, barışa ilişkin tutumlar, terörizm risk algısı ve SBY açısından anlamlı cinsiyet farklılıkları olduğu gözlenmiştir. İkinci çalışmanın sonuçları ise, ölümlülük bilgisinin belirginleştirilmesi durumunda, katılımcıların barışa ilişkin olumlu tutumlarının azaldığını; politik güven, terörizm risk algısı ve SBY düzeylerinin ise arttığını ortaya koymuştur.
0-6 yaş çocuğa sahip anne babaların sosyo-ekonomik durumlarının ve benlik saygılarının çocuk yetiştirme tutumlarına etkisi

Bu araştırma, Mersin il merkezinde 0-6 yaş arası çocuğu olan anne ve babaların çocuk yetiştirme tutumlarınn belirlenmesi ve ebeveynlerin sosyo-ekonomik düzeylerinin ve benlik saygılarının çocuk yetiştirme tutumları üzerine etkisini incelemek için yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini Mersin il merkezinde yaşayan 0-6 yaş aralığında çocuğa sahip olan 111 gönüllü anne ve babalar oluşturmaktadır. Bu anne babalara kendilerini tanıtacak demografik bilgiler ve anne ve babaların çocuk yetiştirme tutumlarını etkileyecek sorulardan oluşan anket formu ile birlikte Öner ve Torun, (1989) tarafından geliştirilen, Aile Hayatı ve Çocuk Yetiştirme Tutum Ölçeği ve Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği uygulanmıştır. Anketler Mersin il merkezinde bulunan anaokulları, kreşler ve gündüz bakım evlerinde çocukları bulunan anne ve babalarla birebir görüşülerek uygulanmıştır. Araştırmadan elde edilen veriler SPSS 16.0 paket programı yardımıyla betimsel istatistikler ve on pearson korelasyon yöntemi kullanılarak değerlendirilmiştir. Bu değerlendirme sonucunda katılımcıların varyans analizi sonuçlarına göre gelir durumu düzeyi değerleriyle aşırı koruyuculuk alt boyutu puanları açısından anlamlı bir farklılık görülmektedir. Eğitim durumu değerleriyle demokratik ve eşitlik alt boyutu puanları açısından anlamlı bir farklılık görülmektedir. Gelir düzeyi değerleriyle demokratik ve eşitlik alt boyutu puanları açısından anlamlı bir fark görülmektedir. Gelir durumu düzeyi değerleriyle ev kadınlığını reddetme alt boyutu puanları açısından anlamlı bir farklılık görülmektedir. Eğitim durumu grupları değerleriyle ev kadınlığını reddetme alt boyutu puanları açısından anlamlı bir farklılık görülmektedir. Eğitim durumu düzeyi değerleriyle karı-koca geçimsizliği alt boyutu puanları açısından anlamlı bir farklılık görülmektedir. göre yaş grupları değerleriyle karı-koca geçimsizliği alt boyutu puanları açısından anlamlı bir farklılık görülmektedir. Sonuç olarak çocuk yetiştirmede ailenin sosyo-ekonomik düzeyinin önemli olduğu görülmüştür.
Çalışan kadınların ruhsal durumu ile tükenmişlik düzeyi ve mesleki doyum arasındaki ilişki

Bu çalışmada araştırmaya katılan, çalışan kadınların ruhsal durumu ile tükenmişlik düzeyleri ve mesleki doyum ile arasındaki ilişkisi araştırılmıştır. Araştırmaya İstanbul'da yaşamakta olan 18 yaş üzerinde çalışmakta olan 104 kadın katılım sağlamıştır. Yapılan bu araştırmada katılımcıların gönüllülük durumu esas alınarak sürdürülmüştür. Araştırma örneklemine araştırmacı tarafından oluşturulan, sosyodemografik özelliklerin belirlenebilmesi için Sosyodemografik Bilgi Formu, mesleki doyum düzeylerini araştırmak amacıyla Mesleki Doyum Ölçeği, ruhsal durumlarını incelemek için Ruhsal Belirti Tarama Envanteri (SCL 90 -R), Tükenmişlik düzeylerini belirlemek amacıyla Maslach Tükenmişlik Ölçeği uygulanmıştır. Değişkenler arasındaki ilişki incelenirken Pearson Korelasyon analizi yapılmıştır ve değişkenler arasında anlamlı ilişki olduğu için anlamlı yordayıcı olup olmadığı tespit etmek amacıyla Çoklu Doğrusal Regresyon analizi yapılmıştır. Gruplar arası farka bakmak için parametrik testlerden bağımsız örneklem T Testi ve Tek Yönlü Varyans Analizi yapılmıştır. Araştırma sonucunda çalışan kadınların ruhsal durumu ile tükenmişlik düzeyi ve mesleki doyumu arasındaki ilişkinin anlamlı farklılığa sahip olduğu görülmektedir.
Intergroup forgiveness in the context of Turkey

Gruplar arası affetme kavramı özellikle son yıllarda ortaya çıkan çatışma ortamlarını, ya da geçmişşten gelen çatışmalı durumları çözmek ve uzlaşmaya varmanın temellerini anlamak amacıyla ortaya atılmıştır. Gruplar arası affetmenin dinamiklerini Türkiye bağlamında incelemek bu çalışmanın temel amacıdır. Bu bağlamda, gruplar arasıaffetme kavramı Türkiye örnekleminde, çoğunluk olan Türkleri ve Türklerle çatışma içinde bulunan azınlıklar olan Ermeniler ve Kürtleri kapsayacaktır. İlk olarak, farklı gruplardan insanların çatışma içinde bulunulan grupları affetmeye yönelik fikirlerinianlamak amacıyla bahsi geçen üç gruptan insanlarla derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. İkinci olarak ise, dış grupları affetme isteği ve bunun olası öncülleriniceliksel bir yaklaşımla araştırılmıştır. Bağımlı değişkenin çatışma içinde olunan dış grubu affetme isteği, bağımsız değişkenin etnik grubu yüceltme, aracı değişkenlerin ise küçümseme ve grup içi tarihsel anlatılarının savunulması olduğu mevcut çalışmada, gruplar arası temas ve etnik kimlikleözdeşimin gücü kontrol değişkenleri olarak ele alınmıştır. Önerilen model, hemErmeniler ve Türkler bağlamında, hem de Kürtler ve Türkler bağlamında test edilmiştir.
Üsküdar Üniversitesi öğrencilerinin zaman yönetimi becerilerinin depresyon-anksiyete-stres seviyeleri ile ilişkisi

Bu çalışmada, üniversite öğrencilerinin zaman yönetimi becerileri ve depresyon-anksiyete-stres seviyeleri arasındaki ilişki çeşitli boyutlara göre araştırılmıştır. Çalışmanın örneklemi 159 öğrenciden oluşmaktadır. ZYE ve DASS- 42 envanterleriyle elde edilen veriler öğrencilerin çeşitli demografik özelliklerine göre karşılaştırılmıştır. Bulgulara göre üniversite öğrencilerinin zaman yönetimi becerileri, cinsiyet, yaş, akademik başarı ve barınma tercihlerine göre anlamlı bir şekilde farklılaşmaktadır. Kız öğrencilerin erkek öğrencilere göre zamanı daha etkin kullandıkları tespit edilirken, zaman yönetiminin akademik başarı ile arasında güçlü ve pozitif yönlü bir ilişki bulunmuştur. Zaman yönetimi, yaşa göre de anlamlı bir şekilde farklılaşsa da bu ilişki tam doğrusal değildir. Öğrencilerin gelir seviyelerinin ise zaman yönetimlerini etkilemedikleri bulunmuştur. Çalışmada DASS- 42 ile elde edilen sonuçlar ise depresyon, anksiyete ve stresin cinsiyetten bağımsız olduğunu ortaya koymuştur. Benzer şekilde yaş ve barınma tercihleri de öğrencilerin depresyon-anksiyete-stres düzeylerini etkilememektedir. Fakat DASS- 42 puanları öğrencilerin akademik başarılarına göre anlamlı bir şekilde farklılaşmaktadır. Son olarak literatürle uyumlu olacak şekilde, öğrencilerin zaman yönetimi becerileri ile depresyon-anksiyete ve stres seviyeleri arasında negatif yönlü bir ilişki tespit edilmiştir. Bir başka ifadeyle depresyon, anksiyete ya da stres seviyesi yüksek olan öğrencilerin zaman yönetimi becerileri düşüktür.