turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kamu personel sistemleri analizi: Türkiye'de kariyer-kadro gerilimi

Bu araştırma, kamu personel sistemlerini kariyer-kadro modellerini çözümleme nesnesi olarak seçip, bunları tarihsel bir bakışla karşılaştırmalı olarak irdeleyen bir çalışmadır. Araştırma kamu personel yönetimi alanında, Türkçe alanyazında üzerinde son derece sınırlı çalışma yapılmış olan bir boyut üzerinde durmaktadır. Modern devlet örgütlenmelerinde kamu personel düzenleri biri kariyer diğeri kadro olarak bilinen iki temel modele göre kurulmuştur. İlki kuruluşunu hizmet alanları-eğitim düzeyi değişkenlerine dayanan personel odaklı bir sınıflandırmaya göre gerçekleştirmişken, ikincisi kuruluşunu görevin gerektirdiği ödev, yetki, sorumluluklar değişkeni üzerinde iş odaklı bir sınıflandırmaya göre gerçekleştirmiştir. Bunlar ortaya çıktıkları ve kuruldukları ülkelerde geçerli zaman ve mekanın toplumsal mücadele sürecine göre biçimlenmektedir. Kariyer sistemi İngiltere, kadro sistemi Amerika Birleşik Devletleri kökenlidir. Her ikisi de Anglo-Sakson dünyaya ait olarak kodlanan bu iki tarihsel örneğin, birbirine karşıt iki modelin kaynak ülkeleri olmaları kendi başına ilginçtir. Türkiye, Osmanlı döneminde İngiltere kaynağından beslenmiş, Cumhuriyet döneminde ise, İngiltere gibi Türkiye'de de, Amerika Birleşik Devletleri kaynaklı kadro sistemi adeta dönüştürücü baskı unsuru olarak iş görmüştür. Tez, işte bu iki sistemin ne anlama geldiğini, model ülkelerinde nasıl hayat bulduğunu inceleyerek, Türk kamu personel sisteminde belirişini ve gerilim içinde yürüyüşünü saptamakta; 788 ve 657 düzenlerini kariyer-kadro sistemleri bakımından tanımlamakta, günümüzde de geçerli olan 657 sisteminin değişmesini talep eden neoliberal yaklaşımın etkilerini irdelemektedir.
Değişen yönetim anlayışı ve sivil toplum kuruluşları

Yönetim süreci sürekli bir değişim içerisindedir. İnsanlığın gelişimine paralel olarak yaşananbu değişim süreci çeşitli sosyal ve ekonomik etkenlere bağlıdır. Modern yönetim düşüncesi ile hızlanan bu süreç özellikle iletişim ve haberleşme imkanlarının gelişmesi ile hız kazanmıştır. Yönetim sürecini etkileyen en önemli iki unsurdan ilki iktisadi düşüncenin gelişimi iken ikincisi ise demokrasi anlayışının gelişmesidir. Özellikle yirminci yüzyıl sonrası yönetim sürecindeki değişim bu iki unsura bağlı olarak gerçekleşmiştir. Öncelikle sosyal hakların gelişmesi ile başlayan bu süreç iktisadi düşünce ile birlikte yerini etkin ve ekonomik hizmet sunumuna; güçlü ve otoriter devlet düşüncesi ise demokratik devlet düşüncesine bırakmıştır. Bu arayışların bir sonucu olarak yeni kamu yönetimi anlayışı ve katılımcı demokrasi arayışları ortaya çıkmıştır. Yeni kamu yönetimi anlayışının katılım odaklı yönetimi tesis etme çabaları ile yönetişim olgusu ortaya çıkmıştır. Yönetişime esas teşkil eden sürekli katılım ilkesinin günümüz şartlarında; devletlerin yüksek nüfus ve geniş coğrafyalara hakim olması nedeniyle uygulanamaması yeni arayışları ortaya çıkarmış ve bu arayışlara bir çözüm aracı olarak sivil toplum kuruluşlarının etkinleştirilerek katılımın daha rasyonel bir şekilde gerçekleştirilmesi sağlanmaya çalışılmıştır. Çalışmada yönetim düşüncesinin gelişimi ele alınarak yeni kamu yönetimi anlayışı, yeni kamu yönetimi anlayışının yönetim yaklaşımı olan yönetişim düşüncesi ve yönetişim düşüncesinin bir katılım aracı olarak sivil toplum kuruluşları detaylı olarak ele alınarak söz konusu amaç doğrultusunda sivil toplum kuruluşların katılım sürecindeki fonksiyonları hakkında bilgi verilecektir. Çalışma sonucunda demokratik yönetim geleneğinin geliştirilmesi ve katılım arayışlarına çözüm bulunabilmesi için sivil toplum kuruluşlarının etkinleştirilmesi sağlanarak gerekli kamusal normların oluşturulması gerektiği sonucuna varılacaktır.
Türkiye'de kalkınma ajanslarının yapısı ve işleyişi

Bu çalışmada, Türkiye'de Kalkınma Ajanslarının Yapısı ve İşleyişi incelenmiş örnek olarak Ankara, Çukurova ve Kuzeydoğu Anadolu Kalkınma Ajanslarının kurulduktan sonra ne tür faaliyetlerde bulundukları üzerine çalışılmıştır. Çalışmanın amacı kurulmaları aşamasında ve sonrasında yoğun tartışmalara sebep olan kalkınma ajanslarının kurulduktan sonra neler yapabildiklerini, bölgeler arası gelişmişlik farklarını giderebilmek için bölge aktörlerini ne ölçüde bir araya getirebildiklerini ve bugün Türkiye'de ne kadar tanındıklarını gözlemleyebilmektir. Türkiye'nin kalkınma ajansları tecrübesi 1990'lı yılların başlarına dayanmaktadır. Bu dönemlerden 2006 yılına kadar kalkınma ajansı benzeri örgütler kurulmuş fakat birçoğu bölgesel ölçekte önemli etkiler gösterse de çeşitli sebeplerden yetersiz kalmış ve kurumsallaşamamıştır. Avrupa Birliği sürecinin getirmiş olduğu gereklilikler ile birlikte Türkiye'de 2006 yılında çıkarılan 5449 Sayılı Kalkınma Ajanslarının Kuruluşu, Koordinasyonu ve Görevleri Hakkında Kanun ile Kalkınma Ajansları kurulmuştur. İlk etapta iki pilot bölgede kurulmuş ardından hukuki bir süreç yaşanarak kalkınma ajansı çalışmaları durmuştur. Yaşanan bu hukuki sürecin sonlanmasıyla birlikte istatistiki bölge birimleri sınıflandırması esas alınarak oluşturulan 26 bölgenin tümünde Kalkınma Ajansı kurulmuştur. Bugün artık Türkiye'de Kalkınma Ajansları, KOBİ'lerden turizme, kırsal kalkınmadan teknolojiye, eğitimden kültüre birçok alanda birçok projeye mali ve teknik destek vermiş bölgelerinde hareketlilik yaratmışlardır. Bu destekleri bölge planı ve çalışma programlarına uygun olarak vermektedirler. Ajansların bir diğer önemli faaliyeti ise bölge planı hazırlamaktır. Önceki yıllarda merkez tarafından hazırlanmakta olan bölge planları kalkınma ajanslarının işlerlik kazanmasıyla birlikte Kalkınma Bakanlığı tarafından ajanslara verilmiştir. Bu da bölgedeki ihtiyaçları yerinde tespit edebilmek açısından önem arz etmektedir.
Kamu politikaları açısından özel askeri şirketlerin incelenmesi: Tespitler, sorunlar, fırsatlar, öneriler

Tezin amacı, dünyada her geçen gün büyümekte olan bir sektör haline gelen özel askeri şirketlerin incelemesini gerçekleştirmek ve kamu politikası transferi açısından devletlere ve diğer aktörlere önerilerde bulunmaktır. Sektörün, günümüzdeki orduların faaliyetlerinde göz önünde bulundurmasını gerektiren yeni ve devamlı bir aktör olduğu düşünülmektedir. Bu kapsamda, yeni kamu işletmeciliği ve yönetişim yaklaşımları temelinde diğer kamu kurumlarında gerçekleştirilen özel sektörden faydalanma uygulamaları gibi, ÖAŞ'nin de orduların faaliyet alanlarında kullanımı değerlendirilmektedir. Tez, bu amaca yönelik olarak beş bölümden ve uzman kişilerle gerçekleştirilen bireysel görüşmelerden meydana gelmektedir. Birinci bölümde, günümüzde ortaya çıkan ÖAŞ'ye temel teşkil eden geçmişşteki uygulamalar incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Bu bölümde, Antik Çağ'dan başlayarak 1960'lı yıllara kadar özellikle paralı askerlik kavramı anlatılmış ve örnekleri verilmiştir. İkinci bölümde, paralı askerlik ile ÖAŞ'nin farklılığı, neden bu sektörün ortaya çıktığı anlatılmış ve bu sektörün faaliyetlerinin türlerine göre sınıflandırılması yapılmıştır. Üçüncü bölümde, önceki bölümde yapılan sınıflandırmaya göre askeri tedarik şirketleri, askeri danışmanlık şirketleri, askeri hizmet destek şirketleri ve özel güvenlik şirketleri örneklerle birlikte açıklanmıştır. Dördüncü bölümde, ÖAŞ ile ilgili aktörler değerlendirilmiştir. Bu kapsamda devletler, sektöre yönelik uygulamaları ve düzenlemeleri; şirketler, hizmet alan şirketler ve hizmet veren şirketler olarak ikiye ayrılarak uygulamaları ve lobi kuruluşları; hükümet dışı örgütler, çekinceleri ve uygulamaları; uluslararası aktörler ise uygulamaları, sektörün faaliyetlerini kontrol altına almaya yönelik çalışmaları ve uluslararası mutabakatlar bakımından değerlendirilmiştir. Beşinci bölümde, sektörün etkinliğinin belirlenmesi kapsamında siyasi maliyet, ulusal güvenlik, ekonomik maliyet ve ahlakilik/yasallık başlıkları altında değerlendirmeler yapılmıştır. Sonuç bölümünde, sektörün her bir türüne yönelik SWOT analizi yapılmış, aktörlere öneriler sunulmuş, Türkiye'nin sektörün faaliyetleri bakımından durumu ortaya çıkarılmaya çalışılmış ve Türkiye'ye yönelik öneriler sunulmuştur. Yapılan mülakatların içeriği de çalışmanın ilgili konularında aktarılmıştır. Son olarak, çalışmanın genel bir değerlendirilmesi yapılmıştır.
Kamu personel rejimi açısından köy koruculuğu

Kamusal bir hizmeti yerine getiren her kişi geniş anlamda kamu görevlisi sayılmaktadır. Köy korucuları, özlük hakları açısından kamu görevlileri arasında en düşük haklara sahip olanlardandır. Bu araştırmanın amacı köy korucularını kamu personel rejimi açısından değerlendirmektir. Çalışmanın birinci bölümünde kamu personel rejimi kavramı, kamu yönetiminin kamu hizmeti ve kolluk görevleri ve Türkiye'de kamu görevlileri incelenmiştir. İkinci bölümde, köy koruculuğu sistemi tarihsel olarak ele alınmıştır. İlk olarak, Hamidiye Alayları incelenmiştir. İkinci olarak, 1914'te uygulanan kır bekçiliği daha sonra 1924 yılında Köy Kanunu ile uygulanmaya başlanan köy koruculuğu değerlendirilmiştir. Bu bölümde köy koruculuğunu zaman içinde değiştiren dengeler, köy korucularının statüleri ile elde ettikleri haklar, köy koruculuğu sisteminin sonuçları incelenmiş ve tarihsel olarak karşılaştırmaları yapılmıştır. Üçüncü bölümde 1982 Anayasası'na göre geçici köy korucuları kamu görevlisi kavramı ekseninde incelenmiştir. Ayrıca geçici köy korucularının bu konudaki düşünceleri geçici köy korucularıyla yapılan görüşmeler ile değerlendirilmiştir. Sonuç olarak bu çalışma geçici köy koruculuğu sistemini neden ve sonuçları açısından değerlendirmekte, personel rejimi bağlamında incelemektedir.
Uluslararası Silahlı Çatışma Hukukunda yasak silahlar ve yöntemler

Danışman: Doç. Dr. Faruk TURHAN Bu çalışmanın amacı, uluslararası silahlı çatışma hukukunda yasak silah ve yöntemleri incelemektir. Uluslararası silahlı çatışma hukuku insancıl hukukla yakından ilişkilidir. Uluslararası silahlı çatışma hukukunun temel prensipleri gereksiz acı ve ızdıraba neden olmamak, hainlik ve savaşçı ve savaşçı olmayan ayrımıdır. Yasak silah ve yöntemler savaş suçu oluşturduğu için çalışmada UCM'ne de yer verilmiştir Nükleer silahlar, kimyasal silahlar, biyolojik silahlar, mayın ve bubi tuzakları, fırlatılan paylayıcı maddeler, yakıcı silahlar ve lazerler yasak silahlar olarak çalışmada incelenmiştir. Bu silahların bir kısmı tamamen yasaklanmış bazılarını kullanımına da sınırlamalar getirilmiştir. Bu silahların en korkun nükleer silahlar tamamen yasaklanmamıştır. Kimyasal ve biyolojik silahlar yasaklanmış ve kullanılması UCM Statüsü'ne göre savaş suçu sayılmıştır. Kimyasal ve biyolojik silahlar yasaklanmasına rağmen tehdit oluşturmaya devam etmektedir. Çünkü bu silahların elde edilmeleri ucuz ve kolaydır. Bu silahlar daha etkili kontrol edilmelidir. Nükleer Silahların Yayılmasını Önleme Anlaşması ile nükleer denemeleri yasaklayan anlaşmalara nükleer silahların yasaklanması açısından önemli olduğu için çalışmada yer verilmiştir. Mayın ve bubi tuzakları ayrım gözetmeyen, gereksiz acıya neden olan silahlardır ve anlaşmalarla yasaklanmıştır. Ancak UCM Statüsü'nde savaş suçları arasında yer almamıştır. Mayın ve bubi tuzakları da en kısa sürede Statü'ye dahil edilmelidir. Diğer yasak silahlar 400 gramdan aşağı patlayıcı ve yanıcı maddeler, dum dum kurşunları, x ışınlarıyla saptanamayan parça tesirli patlayıcılar, yakıcı silahlar ve lazerlerdir. Bunlardan sadece dum dum kurşunları savaş suçu oluşturmaktadır. Ayrıca çevrenin düşmanca amaçlarla değiştirilmesini sağlayan teknikler de yasak silahlara dahil edilmiştir. Bu tekniklerin kullanılması yasaktır ve kullanılması savaş oluşturmaktadır. Yasak yöntemler kapsamında kişilere karşı şiddet kullanılması, kurallara sadakatsizlik, casusluk, bazı hedef ve alanlara saldırılması incelenmiştir. Bu yöntemlerin kullanılması 1949 Cenevre Sözleşmeleri ve 1977 ek Protokollerde yasaklanmış ya da bazı kısıtlamalar getirilmiştir. Casusluk hariç bunları savaş yöntemi olarak kullanılması Statü'ye göre savaş suçu oluşturmaktadır.
Güvenlik hizmetlerinde yöneten-yönetilen ilişkilerinin etik değerler bağlamında incelenmesi: Emniyet örgütü örneği

Fatih Beren, Güvenlik Hizmetlerinde Yöneten Yönetilen İlişkilerinin Etik Değerler Bağlamında İncelenmesi: emniyet örgütü örneği, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Prof. Dr. Kurthan Fişek, 21 8s. Demokratik toplumlardaki tanımlamaları ile polislik, yurttaşa huzur ve güven temin etmeyi hedefleyen, temelinde, iyilik etme, koruma, kollama, yol gösterme ve yardım bulunan bir hizmet mesleğidir. Polisliğin 'güç' ya da 'hizmet' mesleği olarak tanımlanmasında, polislik uygulamalarında evrensel değerlere ve mesleki etik ilkelere uygun davranılıp davranılmadığına kısaca görevin, polis etiğine uygun yerine getirilip getirilmediğine bağlıdır. Polis etiğinin, günlük yaşamda işlevsel hale getirilmesi yönetim etiğine ilişkin sorunların yaşanmaması ya da en aza indirilmesi ile doğru orantılıdır. Bu doğrultuda yapılan araştırmada, Ankara Emniyet Müdürlüğünde asayiş polisi olarak görev yapan, asayiş şube, karakol ve ekiplerde görevli, 700 personele uygulanan ankette, örneklem grubunun halen çalıştığı veya önceden çalıştıkları şube müdürü düzeyindeki yöneticilerinin davranışları ile ilgili görüşlerini belirtmeleri istenmiştir. Araştırmada, güvenlik hizmetlerinde yönetsel davranışlardan doğan etik sorunlar betimlenmiş, betimlenen etik sorunların yönetilenlerce ne yoğunlukta algılandığı analiz edilmiştir. 217
Avrupa Birliğinin uyuşturucu ile mücadele politikalarının Türk kamu politikaları ile etkileşimi

Uyuşturucu, madde kaçakçılığı ve bağımlılığı ile mücadele ülkemiz sınırları ile bağlı kalmayarak, ulusları etkileyen bir suç haline gelmiştir. Uyuşturucu ve madde bağımlılığı ile mücadele konusunda büyük çaba sarf eden Türkiye bunu bir insanlık suçu olarak görmektedir. Her geçen gün artan uyuşturucu madde kullanımı, yasa dışı unsurlar için yüksek kar getirisi, uyuşturucu ile mücadeleyi uluslararası boyuta taşımaktadır. Gelişen teknolojiler, uyuşturucu madde ile mücadeleyi zorlaştırmış ve sorunu küresel boyuta taşımıştır. Uyuşturucu arzının yanında kullanımının da önlenmesine dönük birçok çalışmayı etkin olarak sürdürerek, uluslararası işbirliğini desteklemektedir. Türkiye'nin coğrafi konumu ve toplum yapısı itibarı ile AB'nin oluşum sürecinin tarihsel arka planını ve oluşumunda etkili olan yönetimsel yaklaşımların ardında, barış içerisinde yaşayan ve siyasi, sosyal, ekonomik ve güvenlik alanlarında işlevsel ortak kurumlar oluşturabilmesine de imkan sağlayan, refah Avrupa oluşturma düşüncesi içerisinde yer almak istemiştir. Avrupa Birliğine tam üye olmak için gereken adımları da atmıştır. Avrupa Birliğine ait mevzuatları etkili ve etkin biçimde uygulayabilen üye devletlerin kamu kurum ve kuruluşları ile belirtilen uyum sürecine dahil olmaya çalışan faydalanıcı ülkenin eşleşmesine dair düzenlenen programlarda uyum kanunları devreye konmuştur. Özellikle uyuşturucu madde sorunu ile ilgili konularda en üst seviyede gerekli kamu yönetimi yapılanmalarını yapmıştır. Avrupa Birliği tarafından hazırlanan ilerleme raporlarında, Türkiye'nin uyuşturucu ve madde bağımlılığı konularında önemli gelişmeler kaydettiğini belirtmiştir. Uyuşturucu ile mücadelede uygulanan kamu yönetimi politikalarında farklı yaklaşımlar uygulanmaya başlanmıştır. Yasakçı uygulamaların başarılı olmadığını, yeni dönemde tedaviye yönelik serbestlik politikaları üzerinde durulmaktadır. AB ülkelerinin, uyuşturucu politikaları dikkate alınarak uyuşturucu kullanım suçlarının on yıllık analizi yapılmıştır. Araştırmada; tarama yöntemi kullanılmış, süreç ve içeriklerinin analizleri yapılmış, veriler birleştirilerek istatistiksel analiz yapılmıştır. AB ve Türkiye'nin uyuşturucu ile mücadele politikalarındaki etkileşimi incelenmiştir.
Türkiye'de sosyal güvenlik kurumlarını birleştirme politikası

Sosyal güvenlik sistemimiz kuruluşu ve gelişimi itibariyle, kendiliğinden bir yapı sergilemiştir. Her yeni oluşum farklı bir statüdeki grupları kapsama alırken, bir o kadar da sorunları bünyesinde barındırmıştır. Planlı dönemle birlikte oluşum sürecine giren kurumlarımız, sorunların çözümü için yüzünü kurumlarınbirleştirilmesi hedefine çevirmiştir. Bu amaçla hedefler koyulmuş, planlar yapılmış fakat amaç gerçekleştirilememiştir. Günümüzde ise, tek çatı geçmişşten itibarenhedeflendiği gibi bir amaç olarak değil, yeni sistemin zeminini oluşturması anlamında bir araç olarak karşımıza çıkmaktadır. Hedef politikadaki dönüşümün ortaya konulması ve sistemin ülkemize ne getirdiğinin de belirlenmesi gerekmiştir. Bu amaçla yola çıkan bu tez, anlatılanları ortaya koymak için üç bölümde hazırlanmıştır. lk bölümde; kurumların birleştirilmesi fikrinin ilk olarak ortaya çıkışı, ülkemizdeki anlamı, hangi araçlarla gündemimize girdiği anlatılıp, bu alandaki politika belirlenmiş ve sosyal güvenlik reformu kapsamında geçmişşten bugünedönüşüm ve bugün itibariyle sosyal güvenlik sisteminde gelinen nokta belirlenmiştir. kinci bölümde; sosyal güvenlik reformunun zeminini oluşturan tek çatımodelinin hayata geçirilmesi olan, Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu maddelerhalinde, taslak halinden son haline gelene kadar geçirdiği evreler anlatılarak, temelde kurumların birleştirilmesinin görünen yüzü ifade edilmiştir. Son bölümde ise, bu tezin amacını oluşturan, kurumların birleştirilmepolitikasının bugüne kadar geçirdiği aşama ve reform kapsamında tek çatımodelinin nasıl bir sistemi ifade ettiği, yapının bileşenleriyle değerlendirilerek, geçmişşte amaç olarak görülen tek çatı hedefinin, yeni sistemin hayata geçmesi için araç olarak kullanıldığı ortaya konulmuş ve bu alandaki politikalar genel reform çerçevesinde değerlendirilerek, çalışma bitirilmiştir.
Çocukların suça sürüklenmesinin önlenmesinde idarenin görevleri

İnsanların toplu halde yaşamaya başlamasıyla, suç kavramının ortaya çıktığı bilinmektedir. Uzun yıllar boyunca yetişkinler ve çocuklar tarafından işlenen suçlar arasında, yaş bakımından bir ayrım yapılmayarak, suç işleyen herkese aynı yaptırımlar uygulanmıştır. İnsan hakları konusunda yapılan çalışmalar, yeni bakış açısının ortaya çıkması ile çocuğa ait bütün tanım ve kavramlar değişim geçirmiştir. Suç işleyen çocuklara uygulanan yaptırımların çocukların ıslahı bakımından sonuç doğurmadığı anlaşıldığından, suç işleyen çocuklara özgü yaptırımların ve tedbirlerin uygulanması gündeme gelmiştir. Çocuk ve çocukluk kavramının tarihsel süreç içerisinde yaşadığı değişimlerin anlaşılması, çocuğa ve çocukluğa ilişkin algının olumlu yönde gelişmesine katkı sağlayacaktır.
The production of space in Dersim in the 2000s

Bu tez, Türkiye'nin diğer kentlerine kıyasla hayli farklı kültürel ve politik özellikler gösteren Dersim'deki mekan üretim süreçlerini, kentin aktörlerine ve bu aktörlerin stratejilerine odaklanarak incelemektedir. Kent mekanının ve doğal mekanların OHAL'in kalkmasından bu yana hızla değişip dönüştüğünü, bunun hem bir tür 'sivilleşme' hem de ser-mayenin 'dokunulmamış' yerlere doğru coğrafi hareketinin bir parçası olarak okunabileceğini savunmaktadır. 2000'lere kadar, güvenlik önlemlerinin bir sonucu olarak kentin doğal mekanları görece bozulmadan kalabilmiş, kent merkezi ise kırdan kente göçün belirlediği yoğun bir yapılaşmayla karşılaşmıştır. Ancak Adalet ve Kalkınma Partisi'nin iktidar olmasıyla aynı döneme denk düşen OHAL'ın kalkması süreci, Dersim'in bir dizi mekansal ve ekonomik stratejiyle tanışmasını beraberinde getirmiştir. Devletin büyük oranda kurumlar aracılığıyla soyunduğu bu mekansal dönüşüm karşısında devlet dışı aktörler de güçleriyle orantılı olarak mekanda iz bırakacak yöntemler icat etmiştir. Bunlar, kapsam ve etki açısından daha çok sembolik müdahaleler olsa da mekanın yeniden temellük edilmesi olarak düşünülebilir. Geniş bir çerçeveden ele alınan bu girişimler, devlet-dışı aktörler tarafından yeniden üretilen kimlik kurulumlarıyla yakından ilişkilidir. Dolayısıyla, mekan hem kimlikleri yeniden üreten hem de belli kimliklerin temsilcisi görünümündeki aktörlerin ürettiği şeyler olarak incelenmiştir.
Ernest Callenbach'ın Ekotopya'sı ekseninde ekolojik köylerin incelenmesi

Ekotopya; 1975 yılında Ernest Callenbach tarafından kaleme alınmış bir eserdir. Bu eser ekolojik ütopya türünün ilk örneği olarak dikkat çekmektedir. İçerisinde sürdürülebilirlik ve kendi kendine yetebilme prensiplerini barındırmaktadır. Doğa ile bir bütün olma düşüncesine sahip bu eserin ahlaki temelini derin ekoloji felsefesi oluşturmaktadır. Eko-köy hareketi ise eskiden kalmış bir arada yaşama fikirlerinin, 1960 ve 70 yıllarında meydana çıkan çevreci hareketlerle bütünleşmesi sonucu meydana çıkmıştır. Bir eko-köy insan faaliyetlerinin zararsız bir biçimde doğayla bütünleştiği, insanın sağlıklı bir şekilde gelişimini öngören, başarılı bir şekilde kesintiye uğramadan sürebilecek tam teşekküllü yerleşimlerdir. Bu çalışmada eko-köy girişimlerinin Ekotopya adlı eser ile düşünce temellerinin uyuşup uyuşmadığı ortaya konmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda birinci bölümde derin ekoloji felsefesi, ekolojik ütopya kavramı açıklanmış ve Ekotopya; sosyal yaşam, üretim faaliyetleri ve sosyal hizmetler başlıkları altında değerlendirmeye tabi tutulmuştur. İkinci bölümde ise ekoloji kavramı, ekolojik yaşam, eko-köylerin oluşumu ve yapısall özellikleri açıklanmış olup; Dünya'dan ve Türkiye'den GEN Topluluğu'na üye olan örnekler derlenmiştir. Bu kapsamda Dünya'dan Auroville, Findhorn, Sieben Linden, Hurdal eko-köy girişimleri ve Türkiye özelinde de Bayramiç Yeniköy, Dedetepe Çiftliği, Dutlar Kolektifi ve İmece Evi girişimleri incelenmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise birinci bölümde yapılmış olan sosyal yaşam, üretim faaliyetleri ve sosyal hizmetler tasniflendirmesine uygun bir şekilde eko-köyler analiz edilmiştir.
Ceza infaz kurumlarında eğitimin önemi

Devletin, en büyük güvenlik örgütü olarak öncelikli görevi, kamu düzeninin sağlanması ve korunmasıdır. Kamu düzeninin sağlanmasında, öncelikle suç işlenmesini önleyici tedbirlerin alınması gerekmektedir. Alınan tüm önlemlere rağmen, kaçınılmaz bir olgu olan suçun oluşması durumunda, suç fiillerinde ceza yaptırımı uygulanması zorunludur. Suç eylemi karşısında ceza yaptırımları olmayan toplumların, varlığını devam ettirmesi güçtür. Devlet, gerek suç işlenmeden önceki önleyici hizmetleri, gerek suç işlendikten sonraki adli hizmetleri, ulusal sınırları içerisinde bünyesinde oluşturduğu farklı örgütlerle yerine getirir. Ceza infaz kurumları da özgürlüğü bağlayıcı cezaların infaz edildiği yerler olarak, kamu düzeninin korunmasında yer alan yönetim birimleri içerisinde önemli bir konuma sahiptir. Çok eski bir tarihe sahip olan cezaevleri artık günümüzde suçluları kapatmaktan öte onları rehabilite ederek yeniden topluma kazandırma çabası içerisindedir. Bu amaç doğrultusundaki çalışmaların en önemlisi eğitimdir. İnsana yönelik eğitimin önemi artık günümüzde herkes tarafından bilinmektedir. Ancak suç işlemiş bireyin yeniden topluma kazandırılması ve suçun tekrarının azaltılması açısından da eğitim oldukça önemlidir.