turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Planlama sorunları açısından Erzincan'ın şehir coğrafyası

Araştırma sahamızı Erzincan kent merkezi oluşturmaktadır. Erzincan Doğu Anadolu Bölgesi'nin Yukarı Fırat Bölümü'nde yer alır. Erzincan yaklaşık 1200 m. yüksekliğindeki bir ova içerisinde bulunmaktadır ve bu ova Erzincan Ovası adıyla anılmaktadır. Kent merkezi Erzincan Ovası'nın (yaklaşık 550 km2) kuzeybatı kısmına yakın bir yerde kurulmuştur. Bu ovayı kuzeyden çevreleyen Esence Dağlan'nın etek kısmından ova tabanına doğru yaklaşık 15 km'lik bir alan kaplamaktadır. Erzincan Ovası ise ülkemizin en önemli fay hatlarından birisi olan Kuzey Anadolu Fay Hattı üzerinde bulunmaktadır. Ovanın oluşumunda bu fay hattının önemi çok büyüktür. Erzincan Ovası jeomorfolojik bakımdan bir tektonik depresyondur. Ovada hala aktivitesi devam eden fay hareketleri Erzincan kent merkezinin de defalarca depremlerle yıkıldığını ve sıkça yer değiştirdiğini görüyoruz. Erzincan kent merkezi ve çevresindeki birçok yerleşmenin bu deprem faktörünün olumsuzluklarından her defasında oldukça etkilenmiş olduğunu görmekteyiz. Bu konudaki en dikkat çekici örnekleri ise XX. Yüzyıl İçerisinde Erzincan'da meydana gelen 1939 ve 1992 depremleri oluşturmaktadır. Kentin 1939'daki deprem sırasında tamamı yıkıldığından yeni kent inşasına, hemen eski Erzincan'ın kuzeyinde başlanmıştır. Bu özelliğiyle kentin 5. defa yeri değiştirilmiş olduğu incelediğimiz kadarıyla kesinleşmiştir. Sadece kentin yer değiştirmesiyle olay bitmemiş, her deprem sonrasında önemli ölçüde can ve mal kayıpları yaşanmıştır. Bu arada kentten dışarıya önemli göçler yaşanmıştır. Bir yandan göç ve depremlerle nüfus kaybederken diğer yandan kısa sürede göç alan bir kent merkezi olmuştur. Diğer yandan kent tarihi boyunca da önemli siyasi ve sosyal görevler üstlenmiş bölgenin önemli merkezleri arasında yer almıştır. Erzincan Kent merkezinin yıllık ortalama sıcaklık değeri 10.6 C ve yıllık ortalama yağış miktarı 372. 2 mm. dir. Tipik bir step bitki örtüsü ile kaplı olan ovanın etrafını çevreleyen dağlık alanlarda meşe ve sarıçam korulukları yer alır. Ovanın suları ise Fırat Nehri tarafından dış drenaja bağlanmıştır. Erzincan kent merkezinin 1990 yılındaki nüfusu 91.772 dir. 1992 depremi ile kentten kesin tespit edilemeyen göçler yaşanmış bulunmaktadır. Kent nüfusunun cinsiyet oranları birbirine yakın olup kadın (% 50.4) nüfus biraz fazladır. Ortalama aile büyüklüğü 4 kişi civarındadır. Kentin 1950 sonrasında başlayan ekonomik hayatındaki gelişmeleri ve askeri fonksiyonu diğer kentsel fonksiyonların da gelişmesine katkıları büyük olmuştur. Kent artık askeri bir merkez olmaktan çıkmıştır. Özellikle sanayide yaşanan sıkıntılar kentte olumsuz etkiler meydana getirmiş ve kentin yeterince gelişemediği görülmüştür. Diğer taraftan deprem olumsuzlukları nedeniyle kentin gelişmesine de bir ölçüde engel olunmaktadır. Bütün olumsuzluklara rağmen Erzincan çevresinin idari ekonomik kültürel ve sosyal merkezi olduğu görülmektedir. Bunu Çevresinden aldığı göçlerden de anlamak mümkündür. II
Nahçıvan Özerk Cumhuriyetinde yaylacılık faaliyetleri ve Antalya Beydağları Yaylaları ile karşılaştırılması

Yapılan çalışmada öncelikli olarak Azerbaycan'a bağlı olan Nahçıvan Özerk Cumhuriyetinin kuzey-batısında başlayıp güney-doğusuna doğru Ermenistan sınırı boyunca ilerleyen Zengezur dağlarında yapılan yaylacılık ele alınmıştır. Orta Asya Türk yaşam tarzının bir parçası olan yaylacılığın çalışma yapılan arazideki fiziki ve beşeri coğrafi koşullar altında nasıl şekillendiğine bakılmıştır. Literatürde Nahçıvan Özerk Cumhuriyetindeki yaylacılıkla ilgili yeteri kadar çalışmanın yapılmadığı dikkate alınarak araziye inilmiş, gezi-gözlem ve soru-cevap metotlarıyla yaylalara iniş-çıkış tarihleri, yaylaların dağılımı, konut tipleri ve fonksiyonlarına göre yararlanılma hakkında bilgiler elde edilmiştir. Çalışmanın yapıldığı arazide birkaç istisna dışında halen yaylaların ağırlıklı olarak geleneksel maksatlar için kullanıldığı görülmüştür. Bununla birlikte yaylalara çıkan kişi sayısında azalma görülse de çiftliklerin sayının artması ve bu işin belirli kişilerce yapılması sonucu yaylaya çıkarılan hayvan sayısının değişmediği ve Nahçıvan Özerk Cumhuriyetini başta et olmakla hayvansal ürünlerle temin etmekte yaylaların payının halen oldukça yüksek olduğu belirlenmiştir. Çalışmanın ilerleyen safhalarında Türkiye Cumhuriyetinin Antalya il sınırları içerisinde bulunan Beydağlarında yapılan yaylacılıkla ilgili bilgiler verilmiştir. Literatürde yeterince çalışma olması sebebiyle bu bilgiler verilmesinde ağırlıklı olarak literatürden yararlanılmakla birlikte Antalya şehrine yakın olan birkaç yaylaya gezi-gözlem maksadıyla gidilmiştir. Elde edilen veriler ışığında Türkiye'nin diğer bölgelerinde olduğu gibi Beydağlarında bulunan yaylaların da fonksiyonel değişim geçirdikleri veya değişim safhasında oldukları görülmüştür. Son yarım asırda Teke yöresi kıyı kuşağının turistik potansiyelinin ortaya çıkarılması bu durumu daha da tetiklemiş, gelişen ve büyüyen şehirlerde yaşayan insanların gelir düzeyinin artmasıyla büyük yerleşim yerlerine yakın olan yaylalar yazın sıcak ve kalabalık şehirlerden 'kaçan' insanların uğrak yerine dönüşmüştür. Çalışmanın son aşamasında elde edilen verilerle Nahçıvan Özerk Cumhuriyetinde yapılan yaylacılıkla Antalya Beydağlarında yapılan yaylacılığın karşılaştırılması yapılmış, doğal ve beşeri çevre faktörünün yaşam şekline ve kültüre etkisi ortaya konulmuştur. Her ne kadar farklı koşullar altında yapılsa da her iki çalışma sahasında yaylacılık kültürünün ana çizgilerini korunduğu gözlenmiştir.
Kemel-Lapseki-Beyçayırı dolaylarının jeomorfolojisi

Çanakkale Boğazı ve çevresinin bugünkü jeomorfolojik görünümü genelde Pliyosen' den önceki yapısall çizgiler ve tabaka duruşlarının denetiminde gelişmiş bir akarsu erezyonunun eseridir. Pliyosen ve sonrasına ait yapısall çizgilerin, özellikle fay çizgilerinin bu gelişim üzerindeki denetimi ikinci derecede etkilidir. Çalışma alanı dağlık alanlar, plato alanları ve alüvyal taban düzlükleriyle ovalardan oluşmuştur. Özellikle plato alanlarında gözlenen aşınım yüzeyleri dikkati çeken en önemli jeomorfolojik birimlerdir. Alt-Orta Miyosen'in tropikal nemli iklim şartlarında gelişen yüzeyler 400- 600 metreler arasında yayılım göstermektedir. Bu yüzeyler Erol'un tanımladığı Anadolu Yontukdüzü'nün bir uzantısıdır. Orta ve Üst Miyosen sonlannda meydana gelen tektonik yükselmenin etkisiyle bu aşınım yüzeyleri bloklar halinde deforme olmuş ve yeni bir aşınım yüzeyi gelişmeye başlamıştır. Bu yüzeyler 300- 400 metreler arasında yayılım göstermektedir. Pliyosen başlarında meydana gelen tektonik hareketlerin etkisi ve iklimin yağışlı bir karakter kazanmasıyla gelişen yeni aşınım yüzeyleri 150- 200 metreler arasında yer almaktadır. Ayrıca 70 ve 150 metrelerde Alt Pleyistosen yaşlı, yüksek sekiler ile 10 ve 40 metrelerde Üst Pleyistosen yaşlı alçak sekiler gelişmiştir. Bu sekilerden bazıları denizel fosiller içermektedir. Çalışma alanı içinde gözlenen gömük menderesler, akarsu taraçaları ve çeşitli seviyelerdeki denizel sekiler bölgedeki tektonik ve öztatik hareketlerin kanıtıdır. Kıyı kesimde ise çeşitli aşınım ve birikim şekilleri gelişmiştir. Kıyı kesiminde belirlenen bu birimler özellikle de denizel taraçalar bölgedeki Kuvaterner kıyı değişimlerinin izlerini taşımaktadır.
Gelişim, dağılış ve karşılaştırma bağlamında cumhuriyet dönemi (1927-2017) Şanlıurfa il nüfusunun değerlendirilmesi

Bu çalışmada Şanlıurfa ilinin 1927- 2017 yılları arasındaki nüfusunun tarihsel gelişimi, dağılışı, nüfus hareketleri ve niteliklerinin sebep ve sonuçları üzerinde durulmaktadır. Ayrıca Türkiye daha sonra ildeki ilçeler ile karşılaştırılması yapılarak değerlendirmelerde bulunulmuştur. Nüfusun geçirmiş olduğu değişim ve dönüşüm üzerinde etkili olan fiziki ve beşeri coğrafi faktörlerin etkisi ortaya konmaya çalışılmıştır. Şanlıurfa ili hızla gelişmiş ve 2017 yılındaki 1.985. 753 kişilik nüfusu ile ülkemizin en büyük nüfuslu illeri arasındaki yerini almıştır. İl nüfusunun Türkiye nüfusuna göre çok hızlı bir şekilde büyümeye devam etmesi üzerinde doğurganlık oranının çok yüksek olmasının önemli bir payı vardır. İlçeler bazında da doğurganlık oranı yüksektir. Bu oranının çok yüksek olması ilde genç ve dinamik bir nüfusun ortaya çıkmasını sağlamıştır. Böylece aşırı nüfus artışı Şanlıurfa ilinde kırsaldan kentlere doğru göçü de artırmıştır. Kentlerde biriken aşırı nüfus nedeniyle çeşitli sorunlar ortaya çıkmıştır. Ayrıca İlde Türk, Arap, Kürt vb. birçok kökeni farklı insan grubu yaşamakla birlikte son yıllarda Suriye'den gelen etnik kökeni farklı insanların bir arada olması da hem kalabalık olan nüfusu artırmış hem de kültürel uyumsuzluğu beraberinde getirmiştir. Nüfusun sürekli değişmesinde bir yandan doğumlar etkili olurken diğer taraftan ölümler ve göç olayları etkili olmaktadır. Nüfusun sürekli hareket halinde olması da bazen nüfus miktarının artmasına bazen de eksilmesine neden olmaktadır. Hızlı nüfus artış beraberinde birçok sorunu da getirirken hızla artan bu nüfusun ihtiyaçlarını karşılayabilmek için yeni ve sürekli güncellenen planlamalara ihtiyaç olduğu ortaya çıkmıştır. İşte bu çalışmayla nüfusun gelişimi, dağılışı, hareketleri ile çeşitli sosyal ve demografik nitelikleri hakkındaki bilgiler önce istatistiksel veriler haline getirilmiş, daha sonra bu verilerle ilgili çeşitli tablolar, grafikler ve CBS yardımıyla haritalar yapılarak konuların daha iyi anlaşılabilmesi sağlanmaya çalışılmıştır. Nüfusun ihtiyaçlarına yönelik ilgili alanlarda ileriye dönük planlamalara yardımcı olması açısından bu çalışma önem arz etmektedir.
Tatvan'ın şehirsel fonksiyonları, etki bölgesi ve şehir içi arazi kullanılışı

240 Jüri: 1. Doç. Dr. Hakkı YAZICI 2. Prof. Dr. Hayati DOĞANAY 3. Doç. Dr. Halil KOCA 4. Doç. Dr. Abdullah KÖSE 5. Doç. Dr. Saliha KOD AY Tatvan kenti, Doğu Anadolu Bölgesi'nin Van Bölümü'nde ve Van Gölü'nün güneybatı kıyısında yer alır. Şehir, hilal şeklindeki Tatvan koyunun kenarında, 1650 - 1780 metreler arasındaki hafif eğimli bir kıyı düzlüğü üzerine kurulmuştur. Karasal iklim özelliklerine sahip bir bölge içerisinde yer almasına rağmen, Van Gölü kıyılan, Van Gölü'nün sıcaklıkları üzerindeki tesiri nedeniyle çevresine oranla daha ılıman bir iklime sahiptir. Tatvan şehrinde yıllık sıcaklık ortalaması 8.7 C, yıllık ortalama yağış miktarı ise 850 mm. dir. Tatvan'ın yerleşme tarihi M. Ö. 900 yıllarına kadar uzanır. Feribot iskelesinin arkasındaki tepede bulunan tarihi belgeler, burasının Urartular zamanından beri kullanıldığını göstermektedir. Ancak günümüzde şehir merkezinde, şehrin tarihine ışık tutabilecek herhangi bir tarihi eser veya sit alam bulunmamaktadır. Bu durumda Tatvan'ın sürekli istilalara uğramasının etkisi büyüktür. 1930'lara kadar yaklaşık 300 civarında bir nüfus barındıran Tatvan, 1997 yılında sahip olduğu 65.900 nüfusla Doğu Anadolu Bölgesi'nin en büyük ilçe merkezi haline gelmiştir. Hızlı nüfus artışı, şehirde bir takım şehirsel fonksiyonların oluşmasına da zemin hazırlamıştır. Bu fonksiyonlar içerisinde ulaşım, ticaret ve yönetim, diğerlerine oranla daha fazla gelişmiştir. Birtakım şehirsel fonksiyonların yam sıra, ulaşım bakımından şehrin elverişli bir konumda yer alması, kendisine merkeziyet gücü kazandırmıştır. Bu nedenle de bugün Tatvan, pek çok şehri ulaşım, ticaret, sağlık ve yönetim bakımından kendisine bağlamıştır. Şehir içinde arazi kullanımı bakımından birinci sırayı konut, ikinci sırayı ulaşım, üçüncü sırayı ise yönetim fonksiyon sahaları alır. En az yer işgal eden fonksiyon alanları ise park ve yeşil alanlardır. Genel olarak düzgün cadde ve sokakların bulunduğu Tatvan kentinde, binalar çoğunlukla 2-3 katlıdır. Ancak son yıllarda çok katlı binaların yapımına da hız verildiği görülmektedir. Tatvan şehrinde doğal ve beşeri nedenlerden kaynaklanan pek çok sorun bulunur. Doğal nedenlerden kaynaklanan sorunların başında Van Gölü'nde meydana gelen su seviye değişmeleri, beşeri nedenlerden kaynaklanan sorunların başmda ise, hızlı nüfus artışına bağlı olarak, işsizlik, konut yetersizliği ve yetersiz şehirsel altyapı hizmetleri gelir. Şehirde düzenli ve dengeli bir büyümenin sağlanması için öncelikle şehirsel alt yapı ile ilgili sorunların çözülmesi ve üretime dayalı yeni istihdam alanlarının oluşturulması gerekir.
Kovancılar'da kentsel gelişim

Kovancılar İlçesi, Doğu Anadolu Bölgesinin Yukarı Fırat bölümünde ve Elazığ İl sınırları içinde yer almaktadır. Çalışma sahası olarak ele alınan Kovancılar İlçesi, Şahmiran Dağı'nın eteği ile güneyindeki Kovancılar Ovası'nın güneybatısında kurulmuştur. Kovancılar'da yerleşme ve nüfuslanma seyri, ilk olarak 1935 yılında 300 haneden oluşan Bulgar göçmeni ailelerin Tuna ve Çaybaşı mahallerine yerleştirilmeleriyle başlamıştır. 1951 yılında Elazığ-Bingöl karayolunun Kovancılar'dan geçmesi, Kovancılar'ın sosyo-ekonomik yapısında değişmeler meydana getirmiştir. Kurulduğu dönemde yoğun zirai faaliyetleriyle kırsal yerleşme özelliği gösteren Kovancılar, ulaşım fonksiyonunun sahaya etkisiyle birlikte ticaret, sanayi ve hizmet alanlarında gelişme göstermeye başlamış ve zamanla şehirsel bir karakter kazanmıştır.1980'de hayvancılıkla uğraşan konargöçer aşiretlerin yerleşik düzene geçmesiyle Kovancılar'da mahalle sayısı beşe yükselmiştir. 1988'de idari birimde meydana gelen değişimle ilçe statüsü kazanan Kovancılar, göç almaya devam etmiştir. Ulaşım fonksiyonunun sağladığı avantajla kısa sürede gelişme gösteren Kovancılar, çevresindeki yerleşmeler açısından bir çekim merkezi olmuştur. Günümüzde 13 mahalleden oluşan Kovancılar, kurulduğu dönemde doğu-batı yönlü liner bir hat şeklinde gelişme göstermiştir. Zamanla nüfus artışı ve çevreden gelen göçlerle gelişim yönü kuzey- güneye doğru bir seyir göstermiştir. Çalışma sahası, sahip olduğu fonksiyonel özelliklerle çevresindeki diğer yerleşmelere nazaran gelişme gösteren bir yerleşim alanıdır.
1831 sayımına göre Perşembe, Aybastı, Bolaman ve Çamaş kazaları nüfusu

Arşiv belgeleri, kültürel mirasın nesiller arası aktarımını sağlayan birer köprüdürler. Kendilerini meydana getirmiş olan toplumların nüfus yapısı, dil, din, etnik köken, bilim, kültür, sanat gibi maddi ve manevi bütün değerlerini yüzyıllar öncesinden geleceğe taşırlar. Tarihi olay ve olguların günümüzde yaşayan şahitleri olan bu belgeler, dil ve tarih çalışmaları başta olmak üzere bilimsel çalışmalar için büyük önem taşırlar. Bu çalışmada, Osmanlı Devleti'ndeki ilk modern nüfus sayımı olarak kabul edilen 1831 tarihli nüfus sayımında, Ordu iline tabi Aybastı, Bolaman, Çamaş ve Perşembe kazaları ile köylerine ait 1037, 1038, 1039, 1043 ve 1046 sayılı Nüfus Ceride Defterlerindeki nüfus yapısı, tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu defterlerdeki Müslüman ve gayrimüslim nüfus ile ilgili kayıtlar günümüz Türkçesine çevrilmiştir. Bu belgeler üzerindeki verilerin daha iyi yorumlanmasını sağlayacak tablolar ve grafikler gibi istatistiki verilerle yörenin nüfus miktarı ve demografik yapısı ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Ayrıca 1048 numaralı icmal defterindeki Müslüman nüfus toplamı ve 1049 numaralı icmal defterindeki gayrimüslim nüfus toplamlarından yararlanılmıştır. Sonuç olarak bu çalışmayla Ordu yöresinin bir kısmında nüfusunun değişim süreçleri ve günümüz Türk toplum yapısı ile ilişkilerinin çözümüne bir katkı sağlamak hedeflenmiştir.
Çiğdemli ve Gelinkaya köylerinin coğrafi etüdü

Araştırma sahasını oluşturan Çiğdemli ve Gelinkaya köyleri Doğu Anadolu Bölgesinin Erzurum-Kars Bölümünde yer alır. Erzurum ili, Aziziye ilçesine bağlı köylerdir. Araştırma sahasını oluşturan köyler farklı jeomorfolojik özelliklere sahiptir. Erzurum ovasının batı bölümünde yer alan Çiğdemli ve Gelinkaya köyleri Doğu Anadolu Bölgesinin, Erzurum'un genel iklim özelliklerini taşımaktadır. Gelinkaya köyünün vadi içerisinde yer alması korunaklı bir yapı oluşturmuş, bu durum köyde çevresine göre daha ılıman karasal iklim koşullarının görülmesinde etkili olmuştur. İklim özelliklerine bağlı olarak sahanın vejetasyonu steptir. Araştırma sahası önemli bir su toplama havzasına tekabül etmektedir. Karasu çayı Çiğdemli köyünün güneyinde akış gösterir. Gelinkaya köyünde ise Karasuyun bir kolu olan Serçeme çayı bu sahada kuzeydoğu-güneybatı doğrultusunda akışına devam eder. Araştırma sahası ve çevresi genç faylarla çevrelenmiştir. Çiğdemli ve Gelinkaya köyleri 2004 yılında yaşanan depremlerde önemli ölçüde zarar görmüşlerdir. Çiğdemli ve Gelinkaya köylerine ait nüfusun gelişimi hakkında 1935 yılından 2000 yılına kadar yapılan genel nüfus sayımı sonuçlarına bağlı olarak nüfusun gelişimi izlenebilmektedir. Genel nüfus sayımı verileri yanında 2007 yılından itibaren uygulamaya konan her yıla ait nüfus ve nüfusa ait özellikleri de güncelleyen adrese dayalı nüfus kayıt sisteminde de köylere ait mevcut veriler yer almaktadır. Çiğdemli ve Gelinkaya köylerinin çevresinde bulunan yerleşme kalıntıları, arkeolojik veriler bu köylerin elverişli konumları nedeniyle eski yerleşim yerleri olduğunu göstermektedir. Çiğdemli köyü tarihsel olarak daha eski bir höyük yerleşmesini oluşturur. Gelinkaya köyünde arazi yapısından kaynaklı olarak şimdiki köy alanı ve çevresinde çok sayıda mağaranın varlığı insanların önceki dönemlerde mağaralarda yaşamış olma ihtimalini de göstermektedir. Köy yerleşim sahaları daha çok doğu-batı doğrultusunda gelişmiştir. Ancak köylerde afetler nedeniyle yeni konutlar zemin etütleri sonucunda daha sağlam arazilere yapılmıştır. Bu durum köy sahasında yerleşim alanının genişlemesine neden olmuştur. Çiğdemli ve Gelinkaya köylerinde nüfusun temel ekonomik faaliyetlerini tarım ve hayvancılık oluşturmaktadır. Ayrıca köylerin son dönemlerde yakın çevresinde artan, gelişen iş imkanları köyleri istihdam açısından olumlu etkilemiştir.
Batman'da kentsel gelişim süreci

Bu çalışmada, Batman kentinin ilk yerleşim alanı olan İluh Köyü'nün küçük bir yerleşme iken Raman Dağı'nda petrolün bulunması, petrol rafinerisinin kurulması, Haydarpaşa-Kurtalan demiryolunun yapılması, alanının düz olup tarım ve ulaşıma elverişli olmasına bağlı olarak belli dönemlerde yapılan göçlerle nasıl bir gelişim süreci gösterdiği ele alınmıştır. Bu çalışma, doğal ve beşeri faktörlerin Batman kentinin mekansal gelişimine etkilerini ortaya koymayı ve kentin bu faktörler üzerindeki olumsuz etkilerinin nasıl giderilebileceği üzerinde çözüm önerileri sunulmuştur. Çalışmada petrolün bulunuşu ve Batman kentiyle olan karşılıklı etkileşimi ayrıntılı olarak incelenmiştir. Batman doğal ve kültürel kaynaklarıyla birlikte hızlı şehirleşmenin beraberinde getirdiği açılımları ve kültürel yapılanmayı yaşamış bir kenttir. Çalışmada Batman kentinin İluh adında köy özelliği gösteren bir yerleşme iken petrol gibi doğal bir kaynağın bulunmasıyla beraber kısa sürede gelişip şehirsel özellik kazanması ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Medikal turizm ve Antalya'daki uygulamalar üzerine bir araştırma: Akdeniz Üniversitesi Hastanesi örneği

Şubat 2017 tarihlerinde Akdeniz Üniversitesi Hastanesi'ne gelen 52 yabancı hastaya ve 26 sağlık personeline yüz yüze uygulanmıştır. Elde edilen bulgular doğrultusunda medikal turistlerin Akdeniz Üniversitesi Hastanesini seçmelerinde aracı olan kuruluşların etkisinin az, yakın tavsiyesinin, internet ve doktor etkisinin daha fazla olduğu tespit edilmiştir. Medikal turistler hastanede konaklamadan, yeme-içmeden, personelden, hastanenin genel hizmet kalitesinden memnun olduklarını belirtmişlerdir. Bunun yanında sağlık personeline yabancı medikal hastalar konusunda eğitim vermede yetersiz kalındığı görülmüştür. Medikal turizmde yabancı hastaların karar verme süreci hastalığın tedavisinin araştırılmasıyla başlar. Daha sonra tedavi için seyahat yapmaya karar verilir, gidilecek ülkenin seçimi yapılır ve son olarak bu hizmetleri tedarik eden kişi veya kurumlar seçilir. Sonuç olarak Antalya turizm tecrübesi, medikal turizm alanında hizmet veren kurumlarının kalite düzeyi, hizmet maliyetlerinin kabul edilebilir düzeyde oluşu, kurumlarındaki nitelikli sağlık personelinin yabancı hastalara yaklaşımı ile medikal turizmde önemli bir potansiyele sahiptir.
Toprakkale ilçe merkezinin coğrafi etüdü

Araştırma sahası olan Toprakkale İlçe Merkezi, Akdeniz Bölgesi'nin AdanaBölümünde yer alan ve Türkiye Cumhuriyetinin 80. ili olan Osmaniye İli'nin yönetim sınırları içerisinde ve il merkezinin batısında yer alır. Adını Araştırma sahasınıngüneyindeki 75 m. yükseklikteki tepe üzerine inşa edilen kaleden alır. Tıpkı adını aldığıkale gibi ilçe merkezinin kendisi de, yolların kavşağında bir yerleşim yeridir. Araştırma sahası, Adana-Osmaniye-Gaziantep Otoyolu (E-90), Osmaniye-Adana-Gaziantep D- 400 karayolu ve Hatay-Toprakkale D-817 karayolunun çevrelediği, ayrıca HaydarpaşaBağdatdemiryolunun geçtiği bir kavşak noktası konumundadır. Türkiye'yi Akdeniz Bölgesi'nden Arap ülkelerine bağlayan demiryolu Toprakkale İlçe Merkezi'nden geçer. Toprakkale İlçe idari sınırı 11.827 ha. , belediye mücavir alan sınırı 3.121 ha. belediyeimar sınırı 545 ha.'dır. Toprakkale ilçesine bağlı beş köy yerleşmesi, bir belde bulunur. İlçe merkezi; Fatih Sultan Mehmet, Cumhuriyet, Karataş, Kumarlı, Dağıstan, Göçmenler, Kışla, Tepe, Çamlık Evler mahallelerinden oluşan 9 adet mahallesi vardır. Toprakkale İlçe Merkezi ilk olarak Almanların 1900'lü yıllarda yaptığı demiryolu ve paralelindeuzanan Adana Osmaniye eski yolu olan, şimdiki Osmaniye Toprakkale yolu üzerinde bir petrol istasyonu ve çalışanlarının yaşadığı birkaç ev ve eklentisi şeklinde gelişmeye başlamıştır. Öncesinde bir yol boyu yerleşmesi iken daha sonra uygulanan iskanpolitikasıyla ve çeşitli standartlarda yolların çevrelemesiyle son şeklini almıştır. Toprakkale İlçe Merkezi adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre 2015 toplam nüfusu11. 889 kişi olup bunun 5.696 kişisi kadın, 6.193 kişisi erkek nüfustan oluşur. Kurtuluş savaşı yıllarında sahaya yerleştirilen Yörüklerden yöredeki adıyla Saçıkaralar ağırlıklı olarak Fatih, Cumhuriyet ve Karataş mahallelerinde ikamet eder, 1950'li yıllarda sahayaBulgaristan'dan gelen göçmenlere toprak tahsis edilerek göçmenler mahallesi ve çevresine yerleştirilmişlerdir. Sahaya daha sonra Kahramanmaraş dolaylarından gelenYörükler ise Kumarlı mahallesini oluşturmuşlardır. Kışla mahallesi Toprakkale'nin ilkoluşumunun geliştiği en eski mahallesidir. Adını Kurtuluş savaşı yıllarında Karabahadıreteklerinde yer alan askeri kışladan almıştır. Dağıstan Mahallesi 1970'li yılardaDağıstan'dan gelen Türkmenler mahalleye geldikleri yerin adını vermişlerdir.