turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ergenlerin benlik saygıları ile beden imajlarının sosyal medya kullanımı ve çeşitli değişkenler açısından incelenmesi

Bu araştırmanın iki amacı bulunmaktadır. Birinci amacı ergenlerin benlik saygıları ile beden imajlarında, sosyal medya kullanımları ve çeşitli demografik özelliklere bağlı olarak anlamlı farklılaşmanın olup olmadığının incelenmesidir. İkinci amacı ise ergenlerin benlik saygısı ile beden imajı arasındaki ilişkiyi incelemektir. Araştırma evrenini İstanbul ili Üsküdar ilçesinde öğrenim gören lise öğrencileri oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemi küme örnekleme yöntemi ile seçilen yaşları 14 ile 18 arasında değişen ve farklı lise türlerinde okuyan 244'ü (%58.4) kız, 174'ü (%41.6) erkek, toplam 418 lise öğrencisidir. Katılımcıların yaş ortalamaları 16 .11'dir. Verilerin toplanmasında, öğrencilerin demografik özellikleri ve sosyal medya kullanımlarına dair bilgi toplamak için araştırmacı tarafından hazırlanan Kişisel Bilgi Formu, benlik saygılarını ölçmek için Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği ve beden imajlarını ölçmek için Bedeni Beğenme Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizinde, Bağımsız Örneklemler İçin t Testi, Tek Yönlü Varyans Analizi tekniği, Pearson Momentler Çarpımı Korelasyon Katsayısı kullanılmıştır. Bulgulara göre ergenlerin benlik saygısı düzeyleri, cinsiyet, sınıf düzeyi, okul türü ve sosyal medyayı takip ettikleri yıl süresi açısından anlamlı bir farklılık göstermezken; günlük sosyal medyayı kullanım sürelerine göre anlamlı bir farklılık göstermektedir. Yine ergenlerin beden imajları, cinsiyet, sınıf düzeyi, okul türü ve sosyal medyayı takip ettikleri yıl süresi açısından anlamlı bir farklılık göstermezken; günlük sosyal medyayı kullanım sürelerine göre anlamlı bir farklılık göstermektedir. Günlük sosyal medya kullanma süresi daha uzun olan ergenlerin benlik saygısı düzeylerinin daha düşük ve beden imajlarının daha olumsuz olduğu görülmüştür. Ayrıca ergenlerin benlik saygıları ile beden imajları arasında pozitif yönde anlamlı ilişki saptanmıştır. Çalışmanın bulguları, ilgili alanyazın bağlamında tartışılmış ve önerilerde bulunulmuştur.
Zihinsel engelli çocuğa sahip ebeveynlerin algıladıkları sosyal destek ve yalnızlık puanları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırma, zihinsel engelli bireye sahip ebeveynlerin algıladıkları sosyal destek ile yalnızlık puanları arasındaki ilişkiyi belirlemek amacıyla yapılmış betimsel bir çalışmadır. Araştırma, 2010 ? 2011 eğitim öğretim yılında, Erzurum ilinde ikamet eden zihinsel engelli bireye sahip 335 ebeveyn üzerinde yapılmıştır. Ebeveynlerin Algılanan sosyal destek puanlarını ölçmek amacıyla Zimmet ve Ark. (1988) tarafından geliştirilen, Eker ve Arkar (1995) tarafından Türkçe uyarlaması yapılan Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği ; Yalnızlık puanlarını belirlemek amacı ile Russell ve ark. (1980) tarafından geliştirilen, Demir (1989), tarafından Türkçeye uyarlaması yapılan UCLA Yalnızlık Envanteri ; diğer bağımsız değişkenler hakkında bilgi toplamak için ise araştırmacı tarafından geliştirilen Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Verilerin analizinde Pearson-Moment Çarpım Korelasyonu, bağımsız örneklemler için t-testi ve tek yönlü varyans analizi kullanılmıştır. En düşük hata payı p<.05 olarak alınmıştır. Araştırma sonuçlarına göre, ebeveynlerin algıladıkları sosyal destek puanları ile yalnızlık puanları arasında anlamlı ilişkiler olduğu görülmüştür. Ebeveynlerin; arkadaşlarından ve özel insandan algıladıkları sosyal destek puanları ile yalnızlık düzeyleri arasında anlamlı ilişkiler olduğu, aileden algıladıkları sosyal destek puanları ile yalnızlık puanları arasında anlamlı ilişkilerin olmadığı görülmüştür. Algılanan sosyal destek ölçeği toplam ve alt boyut puanlarının cinsiyete göre anlamlı bir farklılık göstermediği görülmüştür. Algılanan sosyal destek ölçeği toplam ve alt boyut puanlarının öğrenim düzeyine göre anlamlı bir farlılık göstermediği görülmüştür. Yalnızlık puanlarının öğrenim düzeyi ve cinsiyete göre anlamlı bir farklılık göstermediği belirlenmiştir.
4-6 yaş çocuklarında ortak iş yapmanın kaynak dağıtımında eşitsizlikten kaçınmaya etkisi

Bu çalışmanın amacı, karşılıklı bağlılık görüşünden yola çıkarak okul öncesi çocuklarda, ortak iş yapmanın eşitsizlikten kaçınma üzerindeki etkisini incelemektir. Bu amaçla çalışmaya 50-72 ay arasında olan toplam 80 (39 erkek, 41 kız) çocuk katılmıştır. Çalışmada iki deney grubu ve bir kontrol grubu oluşturulmuştur. Deney grupları, birinde tam ortaklık, diğerinde yarı ortaklık olacak şekilde manipüle edilmiştir. Kontrol grubunda ortaklık bulunmamaktadır. 80 katılımcı çocuk deney gruplarına ve kontrol grubuna, gruplar homojen hale getirildikten sonra, seçkisiz bir biçimde atanmıştır. Çocuklarda eşitsizlikten kaçınmayı ölçmek amacıyla seçeneğe zorlama oyunu kullanılmış, çocukların partnerleri ile arasındaki kaynak dağıtımında eşitsizlik ve eşitlik koşullarından hangisini daha çok tercih ettiğine bakılmıştır. Sonuçlara bakıldığında, deney grupları ile kontrol grubu arasında eşitsizlikten kaçınma bakımından anlamlı farklılıklar olmadığı, ortak iş yapmanın eşitsizlikten kaçınma üzerinde etkisinin olmadığı görülmüştür. Ancak sonuçlar, literatürdeki diğer bulgularla tutarlı olmayan bir biçimde, okul öncesi çocukların eşitsizlikten kaçındığını ve eşit dağıtımları daha çok tercih ettiğini göstermektedir. Sonuçlar, eşitsizlikten kaçınmada kültürel farklılıklar olabileceğini, bütün çocuklarda aynı gelişimsel çizgide ilerleyen genel bir eşitsizlikten kaçınma prensibinin üzerinde tekrar düşünülmesi gerektiğini göstermektedir.
Orta yaş grubundaki bireylerin otomatik düşünce düzeylerinin depresyon, anksiyete ve pozitif-negatif duygular üzerindeki etkisi

Bilişsel davranışçı terapiler ruh sağlığı alanında günümüzde yaygınlaşan psikoterapilerdir. ABC modeli olarak bilinen modeli temel alarak 'deki işlevsel olmayan düşünce yapılarını psikopatolojik rahatsızlıkların tedavisinde kullanan bu terapötik yaklaşımın en önemli unsuru düşüncelerdir. Otomatik düşüncelerin de çekirdek inanışlar, irrasyonel inanışlar gibi diğer düşünce yapıları arasında tedavide önemli bir yeri vardır. Bu araştırmanın ana amacı; orta yaş grubundaki bireylerin otomatik düşüncelerinin anksiyete, depresyon, pozitif ve negatif duygular üzerinde etkisinin olup olmadığının incelenmesidir. Otomatik düşüncelerin, depresyonun, anksiyetenin, pozitif ve negatif duyguların cinsiyet, yaş, medeni durum gibi sosyo-demografik değişkenlere göre farklılaşıp farklılaşmadığının belirlenmesi de araştırmanın alt amaçlarını oluşturmaktadır. Bu araştırma; bireylerin sahip oldukları otomatik düşünce yapılanmalarının depresyon, anksiyete, pozitif ve negatif duygu üzerindeki etkisini orta yaş grubu üzerinde test etmek ve literatürdeki mevcut bulguları doğrulamakla birlikte bilimsel anlamda literatüre bir katkı sağlamak amacıyla tasarlanmıştır. İlişkisel tarama modeline uygun olarak düzenlenmiş araştırmanın örneklemini kolaydan örnekleme yöntemiyle seçilmiş Denizli ilinde yaşayan, 30 ile 50 yaş arası 247 katılımcı oluşturmaktadır. Katılımcılara veri toplama araçları olarak, örneklemin demografik özelliklerini belirlemek için 'Demografik Bilgi Formu', otomatik düşünce düzeylerini belirlemek için 'Otomatik Düşünceler Ölçeği', depresyon düzeylerini belirlemek için 'Beck Depresyon Envanteri', anksiyete düzeylerini belirlemek için 'Beck Anksiyete Ölçeği', pozitif ve negatif duygu düzeylerini belirlemek için 'Pozitif ve Negatif Duygu Ölçeği' uygulanmıştır. Verilerin analizinde Tek Yönlü Varyans Analizi, Pearson Korelasyon Analizi, Basit Doğrusal Regresyon Analizi, Bağımsız Gruplar t-Testi kullanılmıştır. Analiz sonuçlarına göre; cinsiyet değişkenine bakıldığında kadınların anksiyete düzeylerinin erkeklere göre daha yüksek olduğu ; yaş değişkenine bakıldığında yaş ilerledikçe negatif duygunun azaldığı; medeni durum değişkenine bakıldığında ise bekar bireylerin otomatik düşünce düzeylerinin evli bireylere kıyasla daha fazla olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Araştırmadan elde edilen bir diğer önemli bulgu ise otomatik düşüncelerin depresyon, anksiyete, pozitif ve negatif duygular üzerinde anlamlı bir yordayıcı olduğu sonucuna varılmıştır. Bulguların gerekli önleyici ve tedavi planlamalarında önemli rol oynacağı düşünülmektedir.
Öğretmenlerin otonomi- sosyotropi kişilik özellikleri ile iş doyumları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, öğretmenlerin sosyotropi-otonomi kişilik özellikleri ile iş doyumları arasındaki ilişkiyi saptamaktır. Ayrıca elde edilen bulgulara göre öğretmenlerin iş doyumlarının hangi değişkenlere göre farklılık gösterdiğini tespit etmek ve önerilerde bulunmaktır. Araştırmada tarama modeli kullanılmıştır. Araştırma evrenini, 2017 2018 eğitim-öğretim yılında Çanakkale ili merkez ilçesinde devlete bağlı ilk ve ortaokullarında çalışan öğretmenlerden oluşturmaktadır (MEB,2018). Araştırma, 12 ilk ve 14 ortaokul, toplam 26 okuldan 294 ( n= 294) öğretmen ile yürütülmüştür.. Araştırmada öğretmenlerin cinsiyet, medeni durum, yaş, öğrenim durumuna ait bilgileri almaya yönelik olarak araştırmacı tarafından kişisel bilgi formu hazırlanmıştır. Aynı zamanda Weiss ve arkadaşları (1967) tarafından geliştirilmiş olan Minessota İş Tatmin Ölçeği; Beck ve arkadaşları (1983) tarafından geliştirilmiş olan sosyotropi-otonomi kişilik özellikleri ölçeği kullanılmıştır. Çanakkale ili, merkez ilçe sınırları dahilinde belirlenen okullara çalışma yapabilmek için önce resmi izin alınmıştır. Daha sonra ilgili okul yöneticileri ve öğretmenler ile görüşülerek anket çalışması gönüllülük esasına dayalı olarak yapılmıştır. Bu araştırmada betimsel analizler, güvenirlik analizleri, karşılaştırma analizleri için IBM SPSS 22 programı kullanılmıştır. Araştırma sonuçları değerlendirildiğinde öğretmenlerin sosyotropi-otonomi kişilik özellikleri ile iş doyumları arasında ilişki bulunmuş, İş doyumu ile otonomi (r= .37) ve sosyotropi (r= .32) arasında pozitif yönde anlamlı düzeyde korelasyon katsayıları elde edilmiştir. Ayrıca Otonomi ile sosyotropi (r= .36) arasında da pozitif yönde anlamlı korelasyon katsayısı elde edilmiştir. Öğretmenlerin otonomi ve sosyotropi kişilik özelliklerinin iş doyumlarını ne derece açıkladığına dair yapılan regresyon analizi sonuçlarına göre, otonomi ve sosyotropi değişkenlerinin iş doyumu üzerinde anlamlı yordayıcıları olduğu görülmüştür.
Evlilik öncesi ilişkileri geliştirme programının çiftlerin ilişki doyum düzeylerine etkisi

Bu çalışmanın amacı, evlilik öncesi ilişkileri geliştirme programının çiftlerin ilişki doyum düzeylerine etkisini belirlemektir. Araştırmanın deney ve kontrol grubu 20 kişiden oluşmaktadır. Araştırmada çiftlerin ilişki doyumlarını belirlemek amacıyla Romantik İlişkilerde Doyum Ölçeği kullanılmıştır. Deney ve kontrol gruplarına bu ölçek ön-test ve son-test olarak uygulanmıştır. Oturumlar yaklaşık 120 dakika olmak üzere 7 hafta sürmüştür. Oturumların sonunda deney ve kontrol gruplarına uygulanan Romantik İlişkilerde Doyum Ölçeği ön-test ve son-test puan ortalamaları arasında bir fark olup olmadığını belirlemek için Mann-Whitney U Testi ve Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi kullanılmıştır. Araştırmanın istatiksel analizleri sonunda evlilik öncesi ilişkileri geliştirme grubuna katılan çiftlerin ilişki doyum düzeylerinde anlamlı farklılıklar geliştiği bulunmuştur. Elde edilen bilgiler literatür ışığında yorumlanmış ve önerilerde bulunulmuştur.
İlk ve ortaokullarda görev yapan psikolojik danışmanların okul ruh sağlığı hizmetlerine yönelik algıları

Bu araştırmanın amacı 2012- 2013 Eğitim-Öğretim yılı içerisindeAmasya İl merkezinde bulunan ilk ve ortaokullarda görev yapan okul psikolojik danışmanlarının okul ruh sağlığı hizmetlerine ilişkin algılarının incelenmesidir. Bu genel amaç çerçevesinde okul psikolojik danışmanlarının okul ruh sağlığı hizmetleri kapsamındaki uygulamalara, okul ruh sağlığı hizmetlerinin yürütülmesinde rehberlik servisi dışındaki kişi ve kuruluşlarlailişkilere, okul ruh sağlığı hizmetlerinin uygulama sürecine yönelik görüşleri araştırılmıştır. Bu araştırma nitel araştırma modeline göre desenlenmiştir. Bu modele dayanarak veriler görüşmeler yoluyla toplanmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu, 2012- 2013 Eğitim-Öğretim yılı içinde Amasya İl merkezinde bulunan toplam 18 ilk ve ortaokulda görev yapan 9 erkek, 13 kadın 22 okul psikolojik danışmanı oluşturmuştur. Bu araştırmada psikolojik danışmanlarınokul ruh sağlığı hizmetleri ile ilgili görüşlerini ortaya koymak adına araştırmacı tarafından hazırlanmış sorularla yapılandırılmış bir görüşme formu kullanılmıştır. Veriler nitel araştırma veri analizlerinden biri olan içerik analizi tekniği ile analiz edilmiştir. Bu analiz tekniği ile çeşitli temalar ve buvtemaların altında alt temalar, kategoriler ve kodlar elde edilmiştir. Daha sonra ise nitel verilerin nicelleştirilmesine dayalı olarak elde edilen kodlarsayısallaştırılmıştır. Elde edilen verilerin kodlanması ve temalar altında toplanması süreci sonrasında toplam 9 genel tema ortaya konmuştur. Bu 9 genel temanınbazıları alt temalar ve kategorilere, bazıları kategorilere ayrılmış, kodlar bu alt tema ve kategoriler altında toplanmıştır. Yapılan içerik analizi sonrası nitel verilerin sayısallaştırılması işlemi sonucu, psikolojik danışmanların okul ruh sağlığı hizmetleri kapsamında yaptıkları uygulamalara ilişkin en sık ifade edilenler öğrenciye ve ailelere yönelik psikolojik danışma hizmetleridir. Yararlıolarak belirtilen uygulamalardan en sık ifade edilenler ise bireysel görüşmeler ve aile katılımının sağlanmasıdır. Psikolojik danışmanların çoğunluğu, aile eğitim ve seminerleri ve etkili psikolojik danışma uygulamalarını gerçekleştirmek isteyip gerçekleştirememektedir. Psikolojik danışmanlar okuliçinden en çok okul yönetimi ve bazı öğretmenlerden, okul dışından ise RAM ve emniyet-çocuk şubeden destek almaktadır. Ayrıca, psikolojikdanışmanlarca alınan lisans eğitimi yeterli görülmemekte ve uygulama derslerinin eklenmesi gerektiği düşünülmektedir. Bunun yanında okul psikolojik danışmanlarının monoton uygulamaların dışına çıkmaları, her okulçalışanının okul ruh sağlığı ekibinde olduğunun bilincinde olması, ailelerin okula katılımlarını artırmaları gerektiği görüşleri sıklıkla belirtilmiştir. Okul ruh sağlığı hizmetlerinin geçmişşten günümüze gelişimi konusunda psikolojik danışmanların görüşleri gelişimin olduğu ve olmadığı yönünde ikiye ayrılmıştır.
The MOS SF-36 health survey: A validation study with a Turkish sample

Sağlık Taraması: Türk Örneklem Grubu ile yapılan bir Geçerlik Çalışması Ahmet Cengizhan Demirsoy Bu çalışmanın temel amacı, SF-36 Sağlık Taramasının (SF-36) Türkçe versiyonunun güvenirlik ve geçerliğini araştırmaktır. Güvenirlik ölçümü, dağılım emosyonel-rol ölçeği için.75ten mental sağlık ölçeği için.90'a olmak üzere, tüm ölçeklerde yüksek Cronbach alfa değerleriyle sonuçlanmıştır. Psikometrik geçerliği araştırma tekniklerinden biri olan Ana Bileşenler Analizi item puanlarına uygulanmasıyla 7 faktör ortaya çıkmıştır. İtemleri 2 faktöre dağılan fiziksel fonksiyon ölçeği dışında hiçbir ölçeğin itemleri birden fazla faktöre dağılmamıştır. Aynı tekniğin ölçek puanlarına uygulanması 2 faktörün varlığını ortaya çıkararak yazarlarının iddia ettiği gibi SF-36'nın iki boyutluluğunu ortaya koymuştur. Ayrıca, faktörler ve ölçekler arasındaki korelasyonlar A. B. D ve Avustralya'da yapılan iki çalışmanın sonuçlarıyla genelde benzerlik göstermiştir. SF-36'nın klinik geçerliği, ölçeklerinin 3 farklı sağlık durumundaki denekleri hipotezlere uygun olarak ayırt edip etmediği araştırılarak yapılmıştır. İki istisna dışında tüm bulgular çalışmanın hipotezleri doğrultusunda sonuçlanmıştır. Bu olumlu bulgular ışığında SF-36'nın Türkçe versiyonunun sağlık durumunu değerlendirmede yararlı olabileceği sonucuna varılmıştır.
Şizofreni olan bireylerde ergoterapi ve sosyal beceri eğitiminin etkinliğinin karşılaştırılması

Şizofrenikronik ve tekrarlayıcı seyir gösteren bir hastalıktır. İlaç tedavisi ile psikososyalprogramların birleştirilmesinin tedaviye uyum, bağımsız yaşam, sosyal beceriler ve yaşam kalitesi üzerinde olumlu etkileri bilinmektedir. Çalışmamızda, şizofreni tanısı olan bireylerde ergoterapi müdahaleleri ve sosyal beceri eğitiminin psikopatoloji, bilişsel durum, aktivite performansı, psikososyal işlevsellik, toplumsal katılım ve yaşam kalitesine etkisinin karşılaştırılması amaçlanmaktadır. Çalışmanın örneklemi, 30 müdahale 30 kontrol olmak üzere 60 kişiden oluştu. Sosyal beceri eğitimi haftada 1 kez 50 dakika süren 10 oturumdan oluştu. Sosyal beceri eğitimi ile birlikteergoterapi programı, haftada 1 kez 50 dakika süren 16 oturumdan oluştu. Müdahaleler öncesi, sonrası ve izlemde Sosyodemografik Veri Formu ilepsikopatoloji, bilişsel durum, aktivite performansı, psikososyal işlevsellik, toplumsal katılım ve yaşam kalitesine yönelik ölçümler ve sosyal çevreye ait değerlendirme yapıldı. Çalışma sonuçlarımıza göre, hem sosyal beceri eğitimi hem de sosyal beceri ile birlikte ergoterapi müdahalelerinin psikiyatrik belirtiler, depresif belirtiler ve negatif belirtilerde azalmaya; bilişsel beceriler, sosyal işlevsellik, sorun çözme ve iletişim becerilerinde iyileşmeye; aktivite performansı, toplumsal katılım ve yaşam kalitesi düzeylerinde artış olmuştur. İzlemde, sosyal beceri eğitimi ile birlikteergoterapi grubunda klinik belirtiler, aktivite performansı, sosyal işlevsellik, iletişim becerileri, sorun çözme becerileri, toplumsal katılım ve yaşam kalitesi üzerindeiyileşmenin devam ettiği saptanmıştır. Bu bulgular doğrultusunda, ergoterapi müdahalelerinin psikososyal rehabilitasyon çalışmalarında yer almasının şizofreniolan bireylerin işlevselliklerinde olumlu etkileri artıracağı düşünülmektedir.
Çiftlerde ilişkisel yılmazlığın ebeveynlik stresi, ilişkisel başa çıkma, ilişkisel profesyonel yardım arama ile ilişkisi

Bu çalışmanın amacı, ilişkisel yılmazlığın, ilişkisel başa çıkma, ebeveynlik stresi ve ilişkisel profesyonel yardım aramayla ilişkisinin incelenmesidir. Araştırma sosyal-ekolojik yaklaşıma temellendirilmiştir. Araştırman grubunu, çocuk sahibi ve en az sosyal ekolojik bağlamda bir riske sahip olan 229 evli çift (n=458) oluşturmaktadır. Araştırmada belirlenen amaç doğrultusunda iki model test edilmiştir. İlk modelde, ilişkisel yılmazlık ve ebeveynlik stresinde ilişkisel başa çıkmanın aracı rolü incelenmiştir. İkinci modelde ise, ilişkisel yılmazlık ve ilişkisel profesyonel yardım arama arasındaki ilişkiler incelenmiştir. Araştırmada veriler için İlişkisel Yılmazlık Ölçeği, İlişkisel Profesyonel Yardım Arama Ölçeği, Ebeveynlik Stres Ölçeği, İlişkisel Başa Çıkma Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizi için betimsel istatistik, Pearson Momentler Çarpımı Korelasyonu, İkili analiz için Yapısal Eşitlik Modelinde yol analizi tekniklerinden yararlanılmıştır. Araştırmada ikili analiz yaklaşımlarından Aktör Partner Karşılıklı Bağımlı Modeli ve Aktör Partner Karşılıklı Bağımlı Aracı Modeli kullanılmıştır. Araştırmada verilerin analizinde SPSS, AMOS ve LISREL istatistik paket programlarından yararlanılmıştır. Araştırmada sınanan birinci modelde, kadın ve erkeğin ebeveynlik stresinin ilişkisel yılmazlıkları üzerinde aktör etkisinin olduğu bulunmuştur. Bununla birlikte partner etkilerinde ise erkeğin ebeveynlik stresi arttıkça kadının ilişkisel yılmazlığı arttığı sonucuna ulaşılırken kadının ebeveynlik stresinin erkeğin ilişkisel yılmazlığı üzerinde bir etkisinin olmadığı görülmüştür. Araştırmanın bir diğer değişkeni olan ilişkisel başa çıkma da ise yalnızca aktör etkilerine ulaşılmıştır. Kadın ve erkeğin ilişkisel başa çıkması arttıkça ilişkisel yılmazlıkları artmaktadır. Bununla birlikte ebeveynlik stresi ve ilişkisel başa çıkma arasında aktör ve partner etkileri bulunmamıştır. Aynı zamanda ilişkisel başa çıkmanın aracı değişken olmadığı sonucu elde edilmiştir. İkinci modelde ise, kadın ve erkeğin ilişkisel profesyonel yardım arama yaklaşımlarının ilişkisel yılmazlıkları üzerinde aktör etkisinin olduğu sonucuna ulaşılmıştır. İkinci modelde partner etkileri değerlendirildiğinde ise yalnızca kadınların profesyonel yardım arama tutumlarına yönelmeleri erkeklerin ilişkisel yılmazlıklarını arttırmaktadır. Araştırmadan elde edilen sonuçlar sosyal-ekolojik yaklaşım bağlamda, ilgili araştırmalarla tartışılmış olup, araştırmacılara, uygulamacılara ve alan uzmanlarına yönelik önerilerde bulunulmuştur.
An interpretative phenomenological analysis of anticipatory grief: Getting stuck between the problems of the present and the future

'Yas' kuramları özellikle kayıp sonrası deneyimlere odaklanmaktadır. Ancak, yaygın inancın tersine, aynı yoğunluktaki bir yas deneyimi kaybın kendisi kadar kayıp beklentisi ile de yaşanabilir. Öncül yas terimi, bu olguyu tanımlamak için kullanılmaktadır. Öncül yas deneyimi, sevilen birinin öngörülen kaybına ilişkin bilişsel, duygusal, sosyokültürel tepkileri ve bu tepkilerle baş etmek için kullanılan stratejileri içermektedir. Bu tezin ana amacı, ebeveynlerine ölümcül bir hastalık teşhisi konan genç yetişkinlerin öncül yas deneyimlerini incelemektir. Bu tez, istatiksel genellemeler yapmaktan ziyade bu kişilerin deneyimlerini derinlemesine anlamayı amaçlamaktadır. Bu doğrultuda, bu kişilerin öznel deneyimlerini ve bu deneyimin barındırdığı kültüre özgü dinamikleri anlamak için nitel bir araştırma stratejisi tercih edilmiştir. Amaca yönelik yapılan örneklem sonucunda belirlenen çalışma katılımcıları ebeveynlerine kanser teşhisi konulmuş beş genç yetişkin kadından oluşmaktadır. Bu katılımcıların her biri ile yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirilmiş ve bu görüşmeler Yorumlayıcı Fenomenolojik Analiz yöntemi ile analiz edilmiştir. Analiz sonuçlarına göre, 'ilişkinin kaybı olarak ölüm', 'kayıp sonrası dönem hakkında düşünmek yerine şimdiye odaklanmak', 'ebeveynin sağlığı uğruna kendini feda etmek', 'bastırılmış duyguların belirtileri olarak semptomlar', 'yaklaşan ölümde anlam arayışı', 'büyüme', ve 'sosyal destek ihtiyacı' olmak üzere yedi tema oluşturulmuştur. Bu çalışmanın sonuçları, ilgili alanyazın ışığında tartışılmış ve mevcut bulgular doğrultusunda klinik müdahaleye dair yapılan çıkarımlar belirtilmiştir.
The interaction between ensemble and item representations in a temporally extended context

Araştırmalar göstermektedir ki algısal yargılar kendilerinden önce gelen denemelerdeki özet bilgilerden etkilenmektedir. Öte yandan, setlere ait nesnelerin yer bilgisi temsillerinin kendinden önce gelen sahnelerden nasıl etkilendiği henüz detaylıca araştırılmamıştır. Bu çalışmanın amacı görsel-uzamsal bilginin temsilinin kendinden önce gelen sahneler boyunca biriken özet bilgiden nasıl etkilendiğini araştırmaktır. Deneylerde katılımcılar bir görsel uyaran seti ile karşılaşmıştır ve kendilerinden bu uyaran setindeki bir nesnenin yeri sorulmuştur. Deneydeki setlerden bazıları aynı algısal aileye ait uzamsal konfigürasyonlardan oluşurken, diğerleri ise rastgele konumlandırılmış nesnelerden oluşmaktadır. Beklentimiz rastgele konumlandırılmış setlerde, nesne yerinin tespitinin daha hatalı olacağı yönündedir. Ayrıca, görsel-uzamsal çalışma belleği kapasitesindeki farklılıkların uzamsal konfigürasyon bilgisini görsel fark deneylerinde kararları etkilediği gösterildiğinden, bu çalışmada da çalışma belleği kapasitesinin aynı aileye ait uzamsal bilginin nesne yeri tespiti için kolaylaştırıcı olabileceği düşünülmüştür. Sonuçlar göstermektedir ki nesneler prototip ailelerinin üyeleri olduklarında daha güçlü temsil edilebilmektedirler; ancak, bu etki prototip ailelerinin çeşitli algısal özelliklerine bağlıdır. Görsel-uzamsal bellek kapasitesi geniş olan bireylerin hem prototip ailelerinin üyelerinin yerlerini hem de rastgele konumlandırılmış nesnelerin yerlerini daha iyi temsil ettiği gözlemlenmiştir.