turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yerel yönetimlerin idari özerkliği ve idari vesayet

anayasal olarak kabul edilen yerel yönetim birimleri İl özel İdareleri, Belediyeler ve köylerdir. 1984'de getirilen yeni bir düzenlemeyle belediye yapıları değiştirilmiş ve belli merkezlerde Büyükşehir Belediyeleri oluşturulmuştur. Genel olarak yerel yönetim birimleri idarenin bütünlüğü ilkesi çerçevesinde ve idarece tanınan özerklikten faydalanarak müşterek mahalli hizmetleri sunanbirimlerdir. Bu nedenle de merkezi idare tarafından çeşitli şekillerdedenetlemektedir. Bu denetim türleri; siyasi denetim, yargı denetimi, halk denetimi ve idari denetimdir. Ülkemizde bunlardan farklı olarak ve Fransa'dan örnek alınarak uygulanan bir denetim türü olarak vesayet denetimi bulunmaktadır. Vesayet denetimi idari denetimin bir çeşidi olarak hukuka uygunluk ve yerindelik denetimi şeklinde uygulanmaktadır. Bu denetim, yerel yönetimlerin işlemleri, eylemleri, organları ve personeli üzerinde olmak üzere geniş bir uygulama yelpazesine sahiptir. Bundan farklı olarak yerel yönetimlerle özdeşleşmiş bir başka kavram iseözerkliktir. Bu kavram günümüzde yerel yönetim birimlerinin mahalli müşterek ihtiyaçları karşılamada, verimli olabilmeleri için en gerekli şartlardan biridir. Özerklik kavramı ; serbest bütçe, öz organlar ve serbest karar alabilme yetisi şeklinde kendini gösterir. Bu kavram artık hem ulusal anayasa ve kanunlarla hem de uluslararası ve uluslar üstü yapılan sözleşmelerle hukuki güvence altına alınmıştır. Yukarıda açıklanan vesayet denetimi nedeniyle, Türkiye'de, özerklik; son zamanlarda oldukça tartışmalı bir konu haline gelmiştir. Genel görüş vesayet denetiminin birçok yönünün özerklikle bağdaşmadığı yönündedir. Bu nedenle Türkiye'de son elli yıllık bir süreçte hemen hemen bütün iktidarlar döneminde bu yapının düzeltilmesi ve modernleştirilmesi konusunda çeşitli çalışmalar yapılmıştır. Fakat bilindiği üzere henüz bu konuda doyurucu bir düzenleme ve en önemlisiuygulama gerçekleştirilememiştir. Bilinen odur ki, Türkiye'nin yönetim yapısının acil bir revizyona ihtiyacı vardır. Cumhuriyet'in kuruluşuyla birlikte yapılmış hukuki düzenlemeler, çesitliküçük değişikliklere rağmen artık çağın gereklerine cevap verememektedir. Özelikleyerel yönetimler gerçek anlamada özerk bir statüye kavuşturulmalı, bunun içinde sistemli köklü bir değişikliğe gidilmelidir.
Türkiye'de kalkınma ajansları: Doğu Anadolu Kalkınma Ajansı örneği

Tezin amacı, DAKA'nın idari işleyiş ve faaliyetlerinin, etkinliğinin kalkınmakurulu üyeleri gözüyle nasıl göründüğünün araştırılmasıdır. Bu kapsamda çalışmada bölgesel kalkınmanın kurumsal yanı olan Kalkınma Ajanslarının Dünyada ve Türkiye'de ortaya çıkışı ve gelişiminin incelenmesi amaçlanmıştır. Bunun yanında 5449 sayılı kanun çerçevesinde, Kalkınma Ajanslarının Türkiye'deki durumuna değinilmiştir. Türkiye'de uygulanmaya başlamasından itibaren ajansların örgütlenme özellikleri, yasal statüleri, işlevleri ve finansman kaynakları tezde yer verilen konulardandır. Ayrıca DAKA'nınidari işleyişi ile yıllara göre sağlanan destek türlerine ilişkin bilgiler DAKA veri tabanından yararlanarak aktarılmıştır. DAKA'nın çalışma ve desteklerinden yola çıkarakKalkınma Ajanslarının bölgesel kalkınmaya etkileri üzerinde durulmuştur. Son olarakDAKA Kalkınma Kurulu üyelerine yönelik bir anket çalışması yapılmıştır. Anket sonuçlarının analiz ve değerlendirme süreci sonucunda 'Ajansın paydaşlar ile etkin bir şekilde hareket etmediği ve mali kaynakların yeterli olmadığı' yönündesorunlar bulgulanmıştır. Bu sorunların çözümüne yönelik olarak ise 'Ajanslarınpaydaşlar ile daha etkin iletişim kanallarını kullanması gerektiği, yapılan toplantılarınverimliliğini arttırmak için toplantılara katılımın arttırılması ve istişare sonucunda ortaya çıkan tavsiye kararlarının yönetim kurulunca dikkate alınarak uygulanması gerekmektedir. Bu bağlamda bölgesel kalkınmanın sağlanabilmesi için bölgeihtiyaçlarına uygun daha fazla proje desteği sağlanmalıdır' şeklinde çözüm önerileri sunulmuştur. Bu çalışmanın bölgesel ve ulusal kalkınmada önemli bir rol oynayabilecekkalkınma ajanslarının idari yapı ve faaliyetlerinin daha iyi anlaşılmasına katkı sağlaması beklenmektedir. Ayrıca Kalkınma Ajanslarının daha etkin yapılar haline dönüşmesi için bir takım çözüm önerileri getirmiştir.
The role of secularization within the Turkish nation state building process

Bu çalışmanın amacı Türk ulus-devlet inşaasında sekülerleşme hareketini çözümlemek ve bu amaçla dinin devlet kontrolü altına alınmasını irdelemektir. Çalışmada, Diyanet İşleri Başkanlığı'nı, bu sürecin kurumsal bir sonucu ve yansıması olarak görülmektedir. Bu somut yansıma ayrıca, din üzerindeki devlet kontrollü toplumsal değişimin bir örneği olarak görülmektedir. Devlet kendi meşruluğunu ve söylemini Diyanet İşleri Başkanlığı üzerinden yeniden üretmektedir; bundan dolayı Bu kurumun bazı yayınlan ve hutbeleri analiz edilecektir. Öte yandan, devlet söyleminde laiklik, din ve devlet işlerinin ayrılığı ve devletin tüm inançlara eşit mesafede durması olarak tanımlanmıştır. Laikliğin devlet söylemindeki tanımı ile bunun kurumsal uygulaması arasındaki tezat ya da uyuşmazlık eleştirilicektir. Tanım ile uygulama arasındaki ilk tezat devlet işleri ve din işlerinin entegrasyonudur. Diyanet İşleri Başkanlığı'nın bu çalışmada incelenecek olan yayın ve hutbelerinde de, devletçi söylemin meşruluğu din işleri üzerinden yaptığı ve devletçi söylem ile dini söylemin buy olla içice geçtiği anlaşılmaktadır. İkinci tezat ise bu pratiğin tek bir mezhep üzerinden yapılmasıdır ki; bu durum devletin tüm inançlara eşit, tarafsız tutumu önünde bir engeldir. Devletin, meşruluğunu tek bir Sünni-Hanefi inancın esasları yoluyla, tek bir mezhep üzerinden yapması, devletin inançlar arasında taraf vitutmasına yol açmaktadır. Son olarak, tarihsel analiz sonucu, dinin egemen devlet ideolojisi için araçsallaştınlmasınm ve bu yolla dinin devlet hegemonyası altına alınıp manipule edilmesinin Osmanlı 'ran son döneminden bu yana devam eden bir süreç olduğu anlaşılacaktır. Anayasal tanımda ve kurumsal dönüşümlerde sekülerleşmeyi gerçekleştiren Türkiye Cumhuriyeti'nin pratikteki bu uygulamalarıyla, Osmanlı geçmişşinden gelen din-devlet entegrasyonunu bazı yönleriyle devam ettirdiği anlaşılacaktır.
Türkiye'de sosyal belediyecilik uygulamalarına halkın bakışı: Trabzon Büyükşehir Belediyesi örneği

Gerek dünya düzeninde gerekse Türkiye'de hemen hemen her alanda etkisini hissettiren küreselleşme olgusu ve kapitalizmin yaşadığı krizlere paralel olarak gelişen neo-liberal düşüncenin etkisiyle yönetim anlayışında büyük bir değişim ve dönüşüm yaşanmıştır. 1980'lerden itibaren yaşanan değişim ve dönüşüm sürecinde sosyal politikaların uygulanmasında merkezi yönetimlerin yanında yerel yönetimlerde görev ve sorumluluk üstlenmiştir. Bu ise literatürde sosyal belediyecilik şeklinde yerini almıştır. Sosyal belediyecilik, sınırları içerisinde ikamet eden halkın sosyal sorunları ile ilgilenen, ekonomik, sosyal, kültürel nitelikteki taleplerine yönelik faaliyetlerde bulunan bir anlayışı ifade etmektedir. Bu anlayış Türkiye'de 1990'lı yıllardan itibaren özellikle bazı Büyükşehir belediyelerinde görülmeye başlamış, 2000'li yıllarda yerel yönetim alanında yapılan reformlarla tüm belediyelerin faaliyet alanına girmiştir. Yürütülen bu çalışmada sosyal belediyecilik anlayışı Trabzon Büyükşehir Belediyesi özelinde inceleme konusu yapılarak, belediyenin sosyal belediyecilik anlayışı kapsamındaki uygulamaları ele alınıp halkın bu uygulamalara ilişkin bakış açısı tespit edilmeye çalışılmıştır.
Hükümet sistemleri politiği: Türkiye üzerine karşılaştırmalı bir analiz.

Devlet yönetiminin temel erkleri olan yasama, yürütme ve yargının tek elde toplanması sonucunda meydana gelebilecek olumsuzlukları engelleme ihtiyacı bu erklerin birbirlerinden ayrılması gerektiği fikrini ortaya çıkarmıştır. Bunun sonucu olarak kuvvetler ayrılığı ilkesi gelişmiş ve bu ilke hükümet sistemlerinin oluşmasında etkili olmuştur. Kuvvetlerin birbirlerinden hangi ölçüde ayrılacağı ise hükümet sistemlerini şekillendirmiştir. Günümüzde uygulanan tüm siyasal sistemler kuvvetlerin yumuşak ayrımına dayanan parlamenter sistem ve kuvvetlerin sert ayrımına dayanan başkanlık sistemi ile bu iki sistemin bir karması olarak nitelendirilen yarı başkanlık sisteminin farklı türevleridir. Ülkeler kendi ihtiyaçları ve tarihsel tecrübeleri doğrultusunda bu hükümet sistemlerini uygulamakta ve zaman zaman sistem değişikliğine gidebilmektedir. Türkiye'de özellikle 1960'lı yıllarda ortaya çıkan siyasal istikrarsızlıklar 1980'li yıllarda hükümet sistemi değişikliği ile ilgili konuları sık sık gündeme getirmiş ve bunun sonucu olarak önce 2007 ve daha sonra 2017 yılındaki anayasa değişiklikleri ile hükümet sisteminde köklü değişiklikler yapılmıştır. 2017 yılı anayasa değişikliği ile Türkiye, kuvvetlerin sert ayrımı üzerinde şekillenen ve başkanlık sisteminden bazı yönleriyle farklı olan 'cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi' modelini oluşturmuştur. Bu tezin amacı da parlamenter sistem, başkanlık sistemi ve yarı başkanlık sistemini uygulayan üçer model ülkeyi detaylıca analiz ederek Türkiye'de uygulanan cumhurbaşkanlığı hükümet sisteminin avantajlı ve dezavantajlı özelliklerini belirlemenin yanı sıra bu sistemi, siyasal istikrar bağlamında diğer hükümet sistemleri ile karşılaştırmaktır. Çalışmada öncelikle kuvvetler arasındaki ilişkiler doğrultusunda hükümet sistemleri hakkında temel bilgiler verilmiş ve parlamenter sistem için İngiltere, Japonya, Almanya; başkanlık sistemi için ABD, Arjantin, Azerbaycan; yarı başkanlık sistemi için Fransa, Portekiz ve Rusya'da kuvvetler arasındaki ilişkiler incelenmiştir. Daha sonra cumhurbaşkanlığı hükümet sisteminin tarihsel gelişimine, bu sistemde kuvvetler arasındaki ilişkilere ve sistemin siyasal istikrar üzerinde olası etkilerine yer verilmiştir. Toplamda dokuz ülke örneğinden elde edilen bilgiler ışığında cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi ile diğer hükümet sistemlerinin farklı açılardan karşılaştırması yapılmıştır.
Türkiye'de devletin mali ve ekonomik birimlerinin yeniden yapılandırılması

Türkiye'de mali ve ekonomik birimlerin yeniden yapılandırılması; değerlendirme ve sonuç dahil beş bölüm halinde irdelenmiştir. Bu kapsamda, öncelikle devlet kavramı ele alınmış ve devletin rolü ve bu roldeki değişim kuramsal düzeyde düşünce akımlarının da yardımıyla değerlendirilmiştir. Günümüz algılaması ve yaklaşımları içinde devlet kurumlarının ve kuruluşlarının yeniden yapılanmaları gereği ortaya konulmuş; yeniden yapılandırma kavramı ele alınmış; reform, evrim, devrim, reorganizasyon kavramlarıyla benzerlik ve farklılıkları üzerinde durulmuştur. Çalışmanın kuramsal ağırlıklı birinci bölümünün sonunda, yeniden yapılandırma konusunda örnek oluşturması için 1 3 gelişmiş batı ülkesindeki kamu kesimi yeniden yapılandırma uygulamaları kullanım ve değerlendirim kolaylığı bakımından tablolar halinde sunulmuştur. Tezin ikinci bölümünde, yeniden yapılandırmaya tabi tutulacak mali ve ekonomik devlet kurum ve kuruluşlarının var olan yasal düzenlemeler çerçevesinde işlevleri ve örgüt şemaları sunulmuştur. Türkiye'nin 18'inci yüzyıl sonundan bugüne kadar kamu kesimini yeniden yapılandırmak için verdiği çabalar ve bu kapsamda yapılan çalışmalar tezin üçüncü bölümünde ele alınmıştır. Tezin özgün bölümü olan dördüncü bölümde ise, Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin mali ve ekonomik birimleri model olarak yeniden yapılandırılmıştır. Tezin beşinci ve son bölümünde ise, önceki bölümlerin ışığında yeniden yapılandırma, bu konuda yaşanan ve yaşanması olası sıkıntılar genel bir değerlendirmeye tabi tutulmuştur.
Belediyelerde örgüt yapılarının standardizasyonu ve İstanbul örneği

Bu çalısma, belediyelerde örgüt yapılarının standardizasyonu konusundahazırlanmıstır. stanbul'daki ilçe belediyeleri ile nüfusu elli binin üzerindeki il kademebelediyeler incelenmis ve bir örgüt seması önerilmistir. Örgütte yer alacak müdürlükleringörev tanımları genel hatlarıyla verilmeye çalısılmıstır. Çalısma; teorik ve uygulamalı bir akademik arastırmadır. 5216 sayılı Kanun'la birlikte, stanbul Büyüksehir Belediyesi sistemi içindekibelediye sayısı 27'den 73'e çıkmıstır. Bu artıs, gerek ilçe ve ilk kademe belediyelerininkendileri arasında ve gerekse bu belediyeler ile Büyüksehir Belediyesi arasında iletisim ve koordinasyonun etkili bir biçimde saglanması ihtiyacını gündeme getirmistir. Örgütyapılarında saglanacak standardizasyon, farklı belediyelerde yürütülen benzer faaliyetlerin, her belediyede aynı hizmet birimi tarafından yürütülmesine imkan tanıyacaktır. Arastırmada ulasılan ana sonuçlar su sekilde sıralanabilir. i. Belediyelerin örgüt yapılarının standart hale getirilmesi, hizmetlerinniteligini olumlu yönde etkileyip, hizmetlerin isleyis sürecindekarsılasılacak sorunların azalmasına yardımcı olacaktır. ii. Belediye birimlerinin görevleri çerçevesinde alacagı müdürlük ismikapsayıcı nitelikte ve vatandasların anlayabilecegi bir biçimdeolmalıdır. iii. Mahalli İdareler Mevzuatı'ndaki son degisiklikler çerçevesinde yerel yönetimlere verilen ayrıcalıklar ve görevler çerçevesinde, belediyelerin mevcut örgüt yapısı ve görev dagılımı bu değişimlerbazında revize edilmelidir
Türkiye'de siyasal kimlik ve siyasal bir aktör olarak kadın

Soğuk savaşın sona ermesinden sonra, tüm dünyada hakim ideoloji olan liberalizm; modernizmin eleştirisi, postmodernizm ve küreselleşme kavramları ile birlikte anılır olmuştur. Bu süreçte ideolojilerin yerini kimlik sorunlarının aldığı, insanlann varlığını kanıtlamak açısından öneminin arttığı görülmektedir. Modernizm, ulus devlet, temsili demokrasi, uluslararası sistem, eşitlik, adalet gibi kavramlara yöneltilen eleştiriler kimlik çeşitlemesinin kaynağını oluşturmaktadır. Siyasal kimlik süreçleri, siyasal kimliğin oluşumu, toplumsal olan ve kurumsal olan arasındaki ayrım ile toplumsal olanın kurumsal olana yönelttiği eleştiriler ve bu karşıtlıkların kendilerini, birbirlerini yeniden inşa ederek yeni bir değişim, gelişme yaratma potansiyelleri ve olasılıkları çerçevesinde anlam kazanmaktadır. Kadın hareketleri, siyasal kimlik çerçevesinde gerçekleştirdiği çıkıştan ile önemli toplumsal, siyasal soru ve sorunları yaranmaktadırlar. Esasen modernizm, ulus devlet, eşitlik kavramları odağında siyasal karşı çıkışlar söz konusudur. Kadın siyasal kimlikleri ideolojik olduğu kadar, üst ideolojik siyasal hareketlerin kimliklerinin bir versiyonu olarak kamusal alana çıkmaktadırlar. Kadın hareketlerinin üst ideolojik kimlik çerçevesinde ve diğer kadın kimlikleri bağlamında belirlendiği görülmektedir. Kadının evrim sürecinin bilinmesi, kadınların statülerini toplumun ve iktidarın yapıcı, etken özneleri olarak, farklı siyasal, toplumsal, değişimler ile nasıl konumlandıkları, birbirlerini nasıl belirlediklerinin anlaşılması kadın kimlikleri açısından önemlidir. Türkiye'de kadınların henüz yeterince oluşturulamamış siyasal kimlikleri bütün olumlu/olumsuz anlamdaki potansiyelleri ile birlikte, toplumun, siyasetin, tarihin önemli birer aktörleridirler. Kadın hareketlerinin Türkiye'deki demokrasi, siyaset, kamusal alan, eşitlik, özgürlük, adalet, yurttaşlık, katlım, ulus kimliği, demokratik meşruiyet konularında getirdikleri eleştiriler, talepler değişim açısından önemlidir. Kadınların siyasal kimliklerini oluşturmaları, sorunlara getirecekleri cevaplar, bakış açılan, demokrasi konusunda belirleyici olacaktır.
İdarenin kolluk faaliyetlerinden doğan sorumluluğu ve gelişimi

Toplum halinde yaşamanın birinci kuralı, düzen ve asayiş ortamının devlet tarafından tesis edilmesidir. Kolluk faaliyetleri aracılığı ile kurulan bu düzen, kamu düzeni dediğimiz ve içerisinde genel güvenlik, genel sağlık ve kamu esenliği unsurlarının yer aldığı bir kavramı açıklamaktadır. Kanunda belirtilen görev ve yetki alanları içerisinde faaliyet yürüten kolluk personel ve makamları, temel hak ve özgürlükleri sınırlayabilecek nitelikte işlem ve eylemler gerçekleştirirler. Kamu düzeni kavramının tesis edilmesi ile bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin sınırlanması arasındaki denge açısından önem arz eden kolluk faaliyetleri, devletin diğer faaliyet alanlarından faklı olarak kamu gücü ayrıcalıklarının en üst seviyelerde kullanılabildiği bir yetki kullanımını içermektedir. Kolluğun görev ve yetki alanının belirlenmesindeki amaç, hukuk devleti ilkesinin gereklerinden olan yargısal denetim ve mali mesuliyet kavramlarının açıklanmasındaki önemden kaynaklanmaktadır. Genel olarak, 2559 sy. PVSK'da düzenlenmemiş bu görev ve yetki sahasının, mevcut yasal düzenleme ile hukuka uygun olup olmadığı tartışılmış ve konu yargı kararları ile somutlaştırılmaya çalışılmıştır. İdarenin mali sorumluluğu kavramı da öncelikle teorik olarak açıklanmış ve sonrasında idari kolluk faaliyetleri ile olan bağı kurularak hem AİHM hem de yargı kararları ile konu incelenmiştir.
21. yüzyılda il özel idare yönetimi İzmir, Konya ve Ağrı örneği

Kamu yönetim sistemimiz merkezden yönetim ve yerel yönetim birimlerinden meydana gelmiştir. Bu çalışmanın konusu ise, Osmanlı İmparatorluğundan günümüze intikal eden, kuruluş kanunu açısından da en eski yerel yönetim birimi olan İl Özel İdareleridir. Belediye(1930) ve köyler(1924) ile ilgili yasal düzenlemeler Cumhuriyet sonrası kabul edilmiş olmasına rağmen, İl Özel İdarelerinin temeli 1864 tarihli Vilayet Nizamnamesi ile atılmış ve 1913 tarihli İdare-i Umumiye-i Vilayet Kanunu Muvakkat ile de tüzel kişilik kazanmışlardır. Ayrıca, 1876 Anayasasından itibaren günümüze kadar yapılan beş Anayasa'da da, ortaya çıkan sosyal ekonomik siyasi ve idari anlamda değişikliklere rağmen bu idareler Anayasal birim olarak varlıklarını sürdürmüş bulunmaktadırlar. İl Özel İdarelerini demokratik bir yerel yönetim birimi yapan unsurların başında karar organlarının seçimle oluşması ve tüzel kişilik sahibi olmaları gelmektedir. Ancak, demokrasinin temel koşullarından olan seçim ve temsil ilkesi bu idareleri fonksiyonel anlamda işlevsel yapmaya yetmemektedir. Kuruluşundan itibaren kuruluş kanunlarında yapılan pek çok değişiklik de bu idareleri fonksiyonel hale getirememiştir. Bunun temelinde bu idarelerin daha çok merkezi yönetim tarafından kendilerine bağlı yardımcı kuruluş olarak algılanması düşüncesi bulunmaktadır. En son 1987 yılında yapılan değişiklikler de bu idarelerin sorunlarına çözüm getirmemiştir. Bu çalışma ile İl Özel İdarelerinin kamu yönetim sistemimiz içindeki konumu, örgütsel yapısı, gelirleri, yürütme organı olarak valinin konumu, denetimi, kırsal alan yönetiminde yaşanan sorunlar incelenerek; gerçek anlamda demokratik bir yerel yönetim birimi olup olmadığının değerlendirilmesi yapılmıştır. Teorik bilgilerle birlikte uygulama çalışmasını da kapsamı içine alan çalışmamız dört bölümden oluşmaktadır. İlk üç bölüm çalışmanın teorik yönünü oluştururken; dördüncü bölüm ise uygulamayı kapsamaktadır. Burada sosyo-ekonomik ve kültürel özellikleri birbirinden farklı olan İzmir, Konya ve Ağrı İlleri İl Genel Meclisi ve İl Daimi Encümen üyelerine anket uygulanmıştır. Ankette kişisel bilgilere, kurumsal işleyişe ve katılım algılamalarına yönelik sorular yer almıştır. Bu bağlamda teorik çalışma ile uygulama sonucunda elde edilen bulgular neticesinde etkin, katılımcı ve demokratik bir model önerisi geliştirilmiştir.
Health sector restructuring in Turkey: The impact of neoliberal policies and European Union membership candidacy; reasons, results and repercussions

Bu Tez, Türkiye'deki sağlık sektörünün yeniden yapılandırılma sürecinin iç dinamiklerini ve sonuçlarını, Neo-Liberal dönüşüm, Yeni Kamu İşletmeciliği, ve Avrupa entegrasyon sürecine odaklanarak incelemeyi amaçlamaktadır. Bu tez, diğer kamu sektörü reformlarıyla birlikte sağlık reform sürecinin; kurumsal ve yapısall düzenlemelerin yeni yüzü olan Neo-Liberalizm tarafından 1980'lerdebaşlatıldığını savunmaktadır. Bu süreç içinde, Yeni Kamu İşletmeciliği'nin özel sektör yöntem ve tekniklerine olan bağlılığıyla 1990'lardan beri Türkiye'de ve Doğu Avrupa'daki sağlık sektörü yeniden yapılandırma sürecine egemen olan Neo- Liberalizmin altında yatan felsefeyi ve temel öncüllerini yansıttığının altı çizilmektedir. Sık sık verimlilik kavramıyla karakterize edilen Yeni Kamu İşletmeciliği teknik ve yöntemleri, daha verimli çalışan bir sağlık sistemi getirdiğini iddia etmektedir. Bu iddiayı reddetmek amacıyla, son yirmi yılda Türkiye'de ve Doğu Avrupa'da uygulanmakta olan sağlık reformları tarihsel bir bağlamda incelenmiştir. Bunun yanında, Neo-Liberal politikalar, Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası tarafından önerilen politika girişimlerinin sağlık sektörünün yeniden yapılandırılma sürecinde doğrudan bir etkisi olduğu tartışılırken, Avrupa Birliği'nin organizasyon ve hizmet sunumuna ilişkin etkisinin dolaylı olduğu belirtilmiştir. Sonuç olarak, bu tezin temel amacı Türkiye'de yürütülen sağlık reformlarının sonuçlarını çok disiplinli bir bakış açısıyla inceleyip, hizmet sunan ve hizmetten yararlananlar açısından siyasi, sosyal, ekonomik ve idarisonuçlarını ortaya çıkarmaktır.
Eğitim politikalarına etkisi açısından Almanya'da ve Türkiye'de eğitim sendikacılığı

Bu çalışmanın amacı Almanya'da ve Türkiye'de eğitim sendikalarının eğitim politikalarına etkilerini ortaya koymaktır. Çalışmanın birinci bölümünde sendikacılığın kavramsal çerçevesi verilmiştir. İlerleyen bölümlerde Almanya ve Türkiye'deki eğitim sendikalarının ortaya çıkışı, gelişimi ve güncel durumu detaylıca ele alınmıştır. Eğitimcilerin sendikalaşma mücadelesi Almanya'da Türkiye'ye oranla daha erken başlamış fakat her ülkede de sendikalar aynı tür baskı ve yıldırma politikalarına maruz kalmışlardır. Tüm bu olumsuzluklara rağmen sendikalar gelişimlerini sürdürmüş ve her iki ülkede de yasal dayanaklarına kavuşarak kendilerini demokratik sosyal hayatın önemli bir aktörü olarak kabul ettirmişlerdir. Yine de bu sancılı süreçler arkalarında derin yaralar bırakmış ve sendikal hareketin bölünmesine neden olmuştur. Almanya'da öğretmen sendikacılığının keskin bir şekilde ayrışmasına neden olan temel nedenler mezhep temelli sendikacılık, 3 parçalı okul sistemi tartışmaları, memurların grev hakkı ve genel ideolojik tutumlardır. Türkiye'de sendikalar arasındaki keskin bölünmüşlüğün altında Türkiye'nin çok partili sisteme geçiş ile başlayan ideolojik ayrışmalar ve her iktidarın kendi sendikasını yaratma çabası yatmaktadır. Bu durum Türkiye'de sendikaların eğitimcilerin en temel kazanımları konularında bile bir araya gelememesine ve eğitim politikalarında yeterince belirleyici bir rol oynayamamasına neden olmaktadır. Buna rağmen Türk eğitimci sendikaları kendi ideolojik çizgilerinin eğitime hakim olabilmesi için çeşitli faaliyetler göstermektedir. Fakat tüm bu faaliyetlere rağmen iktidarların ise kendi eksenlerinde olan sendikaların görüşleri dışındaki görüşlere pek itibar etmediği görülmektedir. Almanya'da ise mevcut federal sistem her eyaletin kendi eğitim ve kültür politikasını belirlemesine imkan verirken, merkezi hükümetin bu alanlara müdahale etmesini sınırlamaktadır. Bu sendikaların merkezi bir örgütlenmeden ziyade eyaletler bazında örgütlenmesine neden olmaktadır. Eyaletler bazında örgütlenen sendikalar eyalet hükümetleri üzerinde etkili olabilmekte ve eğitim politikaların şekillenmesinde aktif olabilmektedirler.