turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Hizmette halka yakınlık ilkesi ve Türkiye'de merkezi yönetim ile yerel yönetimlerarası yetki ve görev bölüşümü

Geçtiğimiz 20. Yüzyılda, kamu yönetimi, bir bilimsel disiplin ve uygulama alanı olarak, tahmin edilenin çok ötesinde gelişmiş ve daha karmaşık bir nitelik kazanmıştır. Özelikle, siyasal ve sosyo-ekonomik yapılar ile teknoloji alanlarında yaşanan gelişmeler mevcut yönetim anlayışının yetersiz kaldığını ortaya koymaktadır. Son yıllarda üzerinde en çok odaklanan konulardan biri de 'devletin yeniden keşfidir'. Bu terim, kamu yönetiminin yeniden yapılanmasını ve bu yapılanmanın merkez ve yerel yönetimleri de kapsadığı anlamına gelir. Maastricht Antlaşmasının imzalanmasından bu yana, kamusal yükümlülüklerin genellikle ve tercihen vatandaşa en yakın birimler tarafından yürütüleceği fikrini vurgulayan ' Hizmette Halka Yakınlık ' ilkesi, kamu yönetimi çevrelerinde en çok tartışılan konulardan biri olmuştur. Bu çalışmada, hizmette halka yakınlık ilkesi çerçevesinde merkezi ve yerel yönetimler arası sorumlulukların ve yetkilerin bölüşümü tartışılmıştır. Çalışma giriş, üç ana bölüm ile sonuç ve değerlendirmeden oluşmaktadır. İlk bölümde, yerel yönetimlerle ilgili temel kavramlara, Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartına ve bu Şart' a taraf bazı Avrupa ülkelerinde yerel yönetimlerin konumuna yer verilmiştir, ikinci bölümde, Türkiye'deki yerel yönetimlerin yapılan ve merkezi yönetim ile ilişkileri üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde Türk yerel yönetimlerinin temel sorunları, özellikle merkezi yönetim ile olan ilişkileri çerçevesinde tartışılmıştır. Sonuç ve değerlendirmede ise Türkiye'de rasyonel bir yetki ve görev bölüşümünün olmadığı sonucuna ulaşılarak yeni bir bölüşümün gerekli olduğu ifade edilmiştir.
Türkiye'de resmi ideolojinin toplumsal cinsiyeti

Osmanlı İmparatorluğu'nun tasfiyesinden sonra kurulan Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin modernleşme süreci; eskinin reddi, yeni olanın iddiasıyla, milliyetçilik, muhafazakarlık ve militarizm ekseninde inşa edilen ve Kemalizm olarak da soyutlanan resmi ideolojisiyle eşgüdümlü bir şekilde hem devleti hem de ulusu kurmayı gerektiren devlet ve milleti örtüştürme odaklı bir ulus devletleşme sürecidir. Ulus devletin kurulumunda, imparatorluğun geniş, heterojen ve ümmet toplumuna dayalı yapısının milliyetçilik odaklı dar, homojen, tekçi bir 'milli' kimliğe dönüştürülmesi ve iktidarın buradan kaynaklanması gerektiği fikri sınıfsal, etnik, dinsel ya da cinsiyetle tanımlanan bazı toplumsal kategorileri farklı projelerle, farklı biçimlerde dışlamış veya devlet tanımı içine girmelerine bazı sınırlamalar getirmiştir. Bu politikalar bazı kimlikler için inkar, asimilasyon ve/veya etnik-dinsel temizlik projeleri olurken bazıları için ise daha örtük şekillerde; kamusal alandan dışlama, ikincil kılma gibi proje ve pratikler şeklinde gelişmiştir. Bu tez çalışmasında, cumhuriyetin kamusal alandan dışlama, ikincil kılma gibi proje ve pratiklerin uygulandığı cinsiyet rejimi, yani resmi ideoloji için milliyetçilik, muhafazakarlık ve militarizm kadar önemli bir kurucu unsur olduğu çoğu zaman göz ardı edilen toplumsal cinsiyeti düzlemi, başka bir deyişle Türkiye Cumhuriyetinin modernleşme ve ulus devletleşme projesinde kadınlara ne olduğu sorunsalı ele alınmaktadır.
Türk denetimli serbestlik sisteminin teşkilat yapısı ve uygulamaları

Denetimli Serbestlik Sisteminin uygulama örnekleri İslamiyet'in kuruluş yıllarına kadar dayanmaktadır. Osmanlı ve Cumhuriyet dönemlerinde de benzer uygulamalar bulunmaktadır. Ancak denetimli serbestlik bir ceza sistemi olarak ülkemizde 2005 tarihli ceza kanunları ile uygulanmaya başlamış ve aynı yıl teşkilatlanması tamamlanmıştır. Sistem kuruluşundan beri sürekli değişim ve gelişime uğramıştır. Hukuki, teknik ve teknolojik alt yapının oluşturulmasıyla, savcılıklar ve ceza mahkemelerince verilen hapis cezalarının dışındaki bütün cezaların infazını gerçekleştiren bir kurum haline gelmiştir. Uygulamalar bakımından, sadece kendi iç dinamiklerini kullanmanın yetersiz kalması nedeniyle tüm kamu kurum ve kuruluşlarını da infaz sürecine dahil edilmiştir. Sistem yıllar içerisinde, toplumu ve mağduru koruyan, tedbir altındaki kişinin ise tüm eksikliklerini gideren bir infaz ve iyileştirme faaliyeti haline gelmiştir. Çalışmamızın ilk bölümünde, sistemin tarihsel süreçteki benzer uygulamaları anlatılarak, mevcut durum ile karşılaştırılması yapılmıştır. İkinci bölümde kurumun idari yapısı incelenmiştir. Üçüncü bölümde mevcut uygulamalar, istatistiksel bilgiler ile yargı ve idari kararlardan yararlanılarak anlatılmıştır.
Yolsuzlukları önlemede yönetişim yaklaşımı: Uygulamalı bir çalışma

Yolsuzluk, insanlık tarihi kadar eski bir kavramdır. Bilinen en eski yolsuzluk örneği Sümerlerde görülmüştür. Yolsuzluğun bu kadar eski olmasının ana nedeni, yolsuzluğun meydana gelmesi için gerekli olan insan kavramıdır. İnsanların bir araya gelerek topluluklar oluşturması ile yolsuzluk ortaya çıkmaya başlamıştır. Yolsuzluğun oluşmasına neden olan birden fazla etken bulunmasından dolayı üzerinde uzlaşılan bir tanım henüz ortaya konamamıştır. Yapılan tanımların hepsi biraz eksik kalmıştır. İster gelişmiş olsun isterse de gelişmekte olsun bütün ülkelerde az ya da çok yolsuzluk olduğu görülmektedir. Yolsuzlukla mücadele ilk başlarda ulusal düzeyde yapılmış fakat küreselleşmeyle birlikte yolsuzlukla mücadele başta uluslararası örgütler olmak üzere küresel platforma taşınmıştır. Yolsuzlukla mücadele de artık klasik yönetim anlayışı yetersiz kaldığından dolayı, daha etkin mücadele yöntemleri aranmaya başlanmıştır. 'Yönetişim' kavramı, sahip olduğu ilkelerle yolsuzlukla mücadele de klasik yönetimden daha etkili gözükmektedir. Bu bağlamda çalışmada yönetişimin yolsuzlukları önlemede etkili bir araç olup olmadığı incelenmiştir. Bu çalışmanın amacı, yönetişimin yolsuzlukları önlemede etkili bir araç olup olmadığının analizini yapmaktır. Çalışmada yönetişimin yolsuzlukları önlemede başarılı olup olmayacağı ve ayrıca yolsuzluğun vatandaşlar tarafından nasıl algılandığı tespit edilmeye çalışılmaktadır. Bu amaç doğrultusunda çalışmada yolsuzluk ve yönetişim konusunda kuramsal bir çerçeve oluşturulmuş, vatandaş algısını tespit edebilmek için anket yöntemi kullanılmıştır. Kuramsal çerçeve ilk iki ana bölümde incelenmiş son bölümde anket çalışmasından elde edilen bulgular değerlendirilmiştir.
Kuruluşundan günümüze Cumhuriyet Halk Partisi'nde parti içi demokrasi

Bu çalışmanın amacı, CHP'nin kuruluşundan başlayarak günümüze değin işleyişi, parti içi demokrasi anlayışı ve uygulamaları, ülkemizde demokratik rejimin işleyişine katkılarının kapsamlı bir şekilde incelenmesidir. CHP kuruluşundan başlayarak halkın siyasete etkin katılımını amaç edinmiş bir siyasal parti olduğunu iddia etmiştir. Çalışma bulgularından görüldüğü üzere CHP'nin ilk örgütlenme basamağını ocak-bucak örgütleri oluşturmakta ve ocaklardan başlayan yapı partinin en üst kademelerine kadar uzanmaktadır. CHP ilk kurulduğu yıllarda döneminin özellikleri içerisinde bireyin siyasete katılımını ve ülke yönetiminde irade geliştirebilmesi yönünde gayret sarf etmiş ve özellikle CHP'nin 1947 yılında yapılan 7. Kurultayı sonrası parti içi görevlerin tamamı kongrelerde demokratik usullerle yapılan seçimlerle her kademeden yöneticiler, belli süreler dahilinde seçilerek oluşturulmuştur. CHP'nde milletvekili adaylarını 1947 sonrasında tamamen demokratik usullerle oluşturduğu yerel örgütler belirlemiştir. Milletvekili aday belirleme sürecinde 1947 yılında yapılan 7. Kurultayda Genel Merkeze % 30 kontenjan adayı belirleme hakkı verilmekle beraber günümüze uzanan süreç içerisinde bu oran % 5'e kadar düşürülmüştür. Çalışmanın ilgili bölümlerden izlenebileceği üzere CHP önce parti içerisinde sonra ülkede, demokratik işleyişin yaşam bulması yolunda büyük mücadelelere girişmiş bir siyasal harekettir. Bu açıdan bakıldığında; dünün bilinmesi yarınların kurulmasında deneyim ve tecrübelerin uygulamaya aktarılması sonucunu doğuracaktır.
Karşılaştırmalı yerel yönetim sistemleri: İtalya ve Türkiye örneği

Halkın yönetime katılabilmesi, demokrasinin daha iyi işlemesi, merkezi yönetimin artan iş yükünün hafifletilebilmesi ve yerel ihtiyaçlara etkin, verimli ve hızlı cevap verilebilmesi için yerel yönetimlerin varlığı oldukça önemlidir. Yerel ve bölgesel yönetimlerin merkezi yönetim içerisinde bu kadar önemli bir yere sahip olması bu kuruluşların özerkliğinin sınırlarını da ön plana çıkarmaktadır. Yerel ve bölgesel yönetimlerin halka yakın birimler olarak etkin bir şekilde hizmet verebilmesi için idari ve mali açıdan özerk olması gerekir. Ayrıca idarenin bütünlüğünün sağlanması için de merkezi yönetimin çerçevesi ve sınırları yasalarla belirlenmiş bir vesayet denetimiyle yerel yönetimleri denetlemesi gerekmektedir. İtalya, geçmişşte katı merkeziyetçi bir yönetim yapısına sahip bir ülkeyken geçirdiği dönüşümle bugün üniter yönetim yapısını koruyarak beşi özel statülü on beşi olağan statülü olmak üzere toplamda yirmi özerk bölgeli bir yapıya evrilmiştir. Çalışmada İtalya'nın bölgesel ve yerel yönetimleri ile üniter yapıya sahip olan Türkiye'nin yerel yönetimleri yerel özerklik ekseninde karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. Bu karşılaştırmanın nedeni, Türkiye ile benzer bir yönetim biçimine sahip İtalya'nın geçirdiği dönüşümün başarılı olması ve Türkiye'nin yerel yönetimlere karşı olan tedbirli bakış açısının neredeyse iki yüzyıldır değişmemesi sonucu, İtalya örneğinin Türkiye'nin yerel yönetim yapısına ne şekilde yol gösterebileceği sorusuna cevap aramaktır.
Avrupa Birliği'ne giriş sürecinde sivil toplum kuruluşları: Sivil toplum, demokrasi ve güven

Birliği'ne giriş sürecinde Türkiye'de sivil toplum kuruluşları, Türkiye'nin demokratikleşme sürecinde ve devlete olan güvenin tesisinde çok önemli roller üstlenmişlerdir. Avrupa Birliği ise, Türkiye'de sivil toplumun, insan haklarının ve demokrasinin gelişimi açısından önemli bir role soyunmuştur. Bu çalışmada, Türkiye'de sivil toplum kuruluşlarının işlevleri ve sorunları incelenmiş, bu kuruluşların Avrupa Birliği sürecinde üstlendiği roller ele alınmıştır. Aynı zamanda bu kuruluşların, demokrasinin kurumsallaşmasında, devlete ve kurumlarına güvenin yeniden tesisinde oynadığı roller ele alınmıştır. Bunlarla birlikte, Avrupa Birliği'nin, Türkiye'de sivil toplumun ve demokrasinin gelişimi açısından, çeşitli programlar aracılığıyla sivil toplum kuruluşlarına verdiği destekler irdelenmiştir.
Türkiye kentlerinin dönüşüm süreci ve Tarlabaşı örneği

Kentsel alan ve yerleşmeler zaman içerisinde birçok faktörün etkisinden dolayı değişim ve dönüşümün zorunlu olarak meydana geldiği mekansal sistemler bütünüdür. Ülkemiz kentleri tarihi süreç içerisinde kendini özgü mimari çerçevesinde gelişimini gerçekleştirirken, dünya kentlerinin ortak problemi olan köhneleşme, göç ve doğal afetler gibi sebeplerden dolayı yenileme kaçınılmaz olmuştur. Özellikle Tanzimat döneminden itibaren yapılan yasalar ve hazırlatılan birçok kent planları çerçevesinde kent parçaları dönüştürülmeye başlanmış ve günümüze kadar süregelmiştir. Son yıllarda yaşanan Marmara ve Van depremleri kentsel dönüşüm uygulamalarının aciliyetini ve gerekliliğini bir kez daha gözler önüne sermiştir. Proje bazında gerçekleştirilen kentsel dönüşüm uygulamaları, sanayi devrimi öncesi ve sonrası farklılıklar göstermesine nazaran günümüzde yenileme, yenileşme, canlandırma, yeniden oluşum, soylulaştırma, koruma ve sağlıklaştırma gibi türleri ile karşımıza çıkarmaktadır. Kentsel dönüşüm uygulamaları proje alanı, tarihi ve kültürel doku, alt yapı ve fiziksel yetersizlikler, bölgenin ekonomik canlandırılma gereksinimleri gibi sebeplerden dolayı birçok stratejinin bir arada uygulanması da söz konusu olmaktadır. Bu doğrultuda Tarlabaşı kentsel yenileme alanında birçok stratejinin bir arada uygulandığı gözlemlenmektedir. Tarlabaşı bölgesi 1800'lerden itibaren yerleşim alanına dönüşmüş ve günümüze kadar birçok imar operasyonu geçirmiştir. En son yapılmaya çalışılan kentsel yenileme projesi, gerekliliğinin yanında birçok eleştiriye maruz kalmıştır. Proje alanında yer alan tarihi ve kültürel dokunun gelecek nesillere aktarılmayacağı gerçeğinin yanında, alanda yaşayan kiracı ve mülk sahiplerini zorunlu göçe tabi tutacaktır. Proje bölge yapılarının fiziksel problemlerini çözüme kavuşturmasının yanında kent'e ve kentliye dair var olan sosyal problemlerin, kentin başka bölgelerine kaydırılmasını sağlamış ve birçok açıdan sürdürülebilir kent kriterlerini gerçekleştirememiştir.
Çağdaş yönetim yaklaşımlarından öğrenen örgüt yaklaşımı ve bir kamu kurumunda uygulama

Günümüzde örgütlerin temel kaynaklarının başında gelen bilgi unsurunun artan öneminin en açıklıkla ortaya konulduğu yönetim felsefesi öğrenen örgüt çerçevesi içinde şekillenmektedir. Bilginin artan önemiyle birlikte tüm örgütlerin öncelikle varlıklarını koruyabilmeleri, sonra da gelişmelerini sürdürebilmeleri bakımından öğrenen örgüt niteliğinekavuşma yönünde bir değişim çabası içine girmeleri kaçınılmaz bir zorunluluk oluşturmaya başlamıştır. Bütün örgütler, bireylerde olduğu gibi, hızlı ya da yavaş zaman içinde devam eden bir öğrenme süreci içinde yaşarlar. Başarılı örgütlere baktığımızda bu örgütlerin çevresindeki değişimlere ayak uydurabilen örgütler olduğu görülmektedir. O halde kamu örgütlerinin mevcut sorunları göz önüne alındığında öğrenen örgüt felsefesinin uygulanmasıyla daha etkin ve dinamik bir yapıya kavuşması sağlanabilecektir. Yüksek lisans tezi olarak sunulan bu çalışmanın birinci bölümünde öğrenme kavramı, süreci, türleri, öğrenme şekilleri, aşamaları ve kuramları incelenmektedir. Ayrıcaöğrenmenin örgütsel süreci olan örgütsel öğrenmenin ne olduğu ve örgütsel öğrenmenin nasıl gerçekleştiği ve sonuçları incelenmektedir. Çalışmanın ikinci bölümünde öğrenen örgütler, kavram, süreç, ulaşma yolları ve özellikleri incelenmektedir. Öğrenen örgüt felsefesine yönetici, lider ve bireyin katkıları ele alınmakta ve öğrenmeyi kolaylaştıran ve zorlaştıran faktörler ile öğrenmeyi engelleyendavranışlar incelenmektedir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise genel olarak Türk Kamu Yönetimi ve sorunlarıincelenmiş. Ve ilk iki bölümde ortaya konulan öğrenen örgütlere ilişkin teorik bilgilere uygun olarak hazırlanan anket sorularıyla gerçekleştirilen anket çalışması tüm yönleriyle analiz edilmiştir.
Bölünmüş toplumların Anayasa yoluyla birlikteliği

Bu çalışmada çağdaş siyaset biliminin ve anayasa hukukunun en temel sorunlarından birini oluşturan etnik, dilsel, dinsel veya ulusal olarak derince bölünmüş toplumlarda demokrasi, istikrar ve uzlaşının sağlanmasını yönelik yaklaşım ve stratejiler incelenmiştir. Bu araştırmanın temel iddiası, iktidar ve gücü ethno-kültürel veya ulusal gruplar arasında orantılı bir şekilde paylaşan ve bu topluluklara özerklik sağlayan ortaklıkçı güç-paylaşım sisteminin bölünmüş toplumların yönetilmesine yönelik mevcut yaklaşım ve strateji seçenekleri arasında en demokratik ve aynı zamanda en rasyonel alternatif olduğudur. Bu bağlamda, toplamda dört bölümden oluşan çalışmanın ilk iki bölümünde konuyla ilgili temel kavramlar ve ortaklıkçılık dışında diğer alternatif yaklaşım ve stratejiler ele alındıktan sonra üçüncü bölümünde tezin temel iddiasını oluşturan ortaklıkçılık detaylı olarak incelenmiştir. Dördüncü bölümde ise, alt-gruplar arasında uzun süre devam eden çatışmalar ile derince bölünmüş bir toplum olarak ortaklıkçılık vasıtasıyla gruplar arasında şiddeti durduran ve uzlaşı sağlayan belirgin bir örnek olarak Kuzey İrlanda örneği irdelenmiştir.
Temsili demokrasi temsil krizi ve governance

TEMSİLİ DEMOKRASİ TEMSİL KRİZİ VE GOVERNANCE Temsili demokrasinin eleştirel bir incelemesini yapma amacı taşıyan bu çalışma, demokrasi kavramının günümüzde yüceltilip yaygınlaşmasına rağmen gerçekte bir kriz içinde olduğu ön kabulüne dayanmaktadır. Bir başka anlatımla, bu çalışma, evrensel boyutta ve çok yönlü olarak yaşanmakta olan kriz olgusunu 'demokratik temsil' açısından incelemektedir. Demokrasi kavramı, uzun bir geçmişşe sahip olması ve tarihin çeşitli dönemlerinde farklı anlamlar yüklenmesi nedeni ile sınırlandırılarak, yalnızca temsil boyutunda kavramsal olarak tartışılmış, tartışma daha sonra küreselleşme süreci ve governance kavramları üzerinde yoğunlaşmıştır. V Tez boyunca, temsili sistemin güçlü bir demokrasi için yeterli olmadığı, uygulamanın da gösterdiği bir gerçek olarak ortaya konmaya çalışılmıştır. Temsil mekanizması, toplumdaki güçlü kesimlerin çıkarlarını koruyacak biçimde işlemektedir. Temsili demokrasilerin temel ilkesi olan 'seçim ve temsil' açısından bakıldığında, seçimler gerçek bir seçmeye dayanmamaktadır. Temsili demokrasiyi, temsil boyutunda irdelediğimizde, ideal anlamda temsilin gerçekleşemeyeceği söylenebilir. Ancak bu yaklaşım bir bütün olarak temsil olgusunun reddedilmesini gerektirmemektedir. Temsili sistem, demokrasinin gerçekleştirilmesi için tekniklerden sadece birisi olarak kabul edildiği, sınırlılıklarının farkına varıldığı ve fetişleştirilmediği sürece demokratikleşme açısından yararlı olabilecektir. Devletin bireyi özgürleştirici ortamı yaratma sorumluluğunu yerine getirdiği, bireyin de özsel güçlerinin farkına vardığı ölçüde, temsili demokrasi içinde bulunduğu krizi aşacaktır.
KOBİ'lere yönelik e-devlet uygulamaları: KOSGEB örneği

e-devlet kavramı; genel hatlarıyla 'bilgi ve iletişim teknolojilerinin kullanımı' ve 'bilişim teknolojileri ve internet yoluyla daha iyi bir yönetim gerçekleştirmek' olarak tanımlanmaktadır. Kamu idarelerince kamu hizmetlerini elektronik ortamda uygulama fikrinin akademik çalışmalara girmesiyle birlikte birçok akademik kurum ve kuruluş e-Devlet kavramının çerçevesi ile ilgili görüşler ortaya koymuşlardır. Akademik kurum ve kuruluşlar kavramsal çerçeveyi çizerken bilişim teknolojileri, kamu hizmetleri, etkinlik, verimlilik, hesap verilebilirlik, güvenlik gibi kavramları ön plana çıkarmışlardır. Bu çalışmanın ile işletmelere yönelik sunulan KOSGEB e-Devlet uygulamalarının analinizi yapmak ve ileriye dönük öngörülerde bulunmaktır. Bu amaçlara uygun olarak çalışmanın ilk bölümünde KOBİ tanımı ve KOBİ'lerin sorunlarına değinilmiştir. İkinci bölümde e-Devlet kavramı ve tarihsel gelişimi üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde örnek ülkelerin e-Devlet strateji belgelerinde amaç, hedef, vizyon, stratejik hedefler belirtilmiştir. Dördüncü bölümde KOSGEB'in kurumsal yapısı, sunduğu destekler ve elektronik devlet hizmetleri anlatılmaya çalışılmıştır. Çalışmanın son bölümünde ülkemiz genelinde faaliyet gösteren 2.000 KOBİ'ye uygulanan anketin analizi yapılmıştır. Anket çalışması kapsamında işletmelere genel, bilgi iletişim teknolojilerin kullanımı, e-Devlet ve KOBİ'lere yönelik KOSGEB e-Devlet uygulamalarına ilişkin olmak üzere dört grupta yirmi soru sorulmuştur. Bu sorular SPSS 22 programı kullanılarak analiz edilmiştir. KOBİ'lerin e-Devlet ve KOSGEB e-Devlet uygulamalarına ilişkin bakış açıları incelenmiştir. Çalışma sonuç ve öneriler bölümüyle tamamlanmıştır.
A critical review of the approaches to the state in Turkey during the 1980s

ÖZ 1980'LER TÜRKİYE'SİNDE DEVLETİN YENİDEN YAPILANDIRILMASINA YAKLAŞIMLARIN ELEŞTİREL BİR İNCELEMESİ Güngen, Ali Rıza Yüksek Lisans Tezi, Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Ana Bilim Dalı Tez Yöneticisi: Yar. Doç. Dr. Galip Yalman Eylül 2005, 118 sayfa 1980'lerde Türkiye'de devletin yeniden yapılandırılmasına dair hakim yaklaşımlar devletle toplum arasındaki ilişkileri dışsal ilişkiler olarak kavramaktadır. Devletçi- kurumsalcı ya da teknisist yaklaşımlar ekonomi siyasetinin biçimlenmesini toplumsal mücadelelerden koparmakta, eleştirel çözümlemeler ise yapısall uyum politikalarının uygulanmasını sermayenin krizine işlevsel bir tepki olarak yorumlamaktadır. Bu yaygın açıklamalar yerine toplumsal üretim ilişkilerinin çelişik niteliğinden kalkarak devlet ve toplum arasındaki ilişkileri içsel ilişkiler olarak dikkate alıp devletin yeniden yapılandırılmasını toplumsal mücadelenin büründüğü bir biçim olarak kavramak ve devletin ekonomiye müdahalesini çelişkilerin yeniden üretiminde bir uğrak olarak anlamak gerekmektedir. Böyle bir kuramsal konumlanma devlet müdahalesinin değişen biçimlerini kapitalist devletin sınıf karakteri temelinde ve ilişkisel bir şekilde açıklama gücüne sahiptir.
Askerİ personel ile ilgili işlemlerde yargısal denetim

1 Anayasasına 1971 değişikliği ile eklenen Askeri Yüksek İdare Mahkemesi ile idari yargı sistemimizde ayrı bir yüksek mahkeme kurulmuştur. Çalışmamızın temel amacı, tek dereceli olan bu mahkemenin görev alanına giren işlem türlerini belirlemek ve ilgili yargı kararlarını incelemektir. Kurulduğu günden itibaren eleştiri konusu olmuş tek dereceli bu mahkemenin görev alanının belirlenmesine ilişkin çeşitli mevzuat değişiklikleri olmuş; en kapsamlı değişiklik 1602 sayılı Askeri Yüksek İdare Mahkemesi Kanununda, 26/12/ 1981 tarihli ve 2568 sayılı Askeri Yüksek İdare Mahkemesi Kanunu İle Askeri Hakimler Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile gerçekleşmiş; 1982 Anayasasında Askeri Yüksek İdare Mahkemesi bu değişiklikler temelinde düzenlenmiştir. Tez, iki ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Askeri Yüksek İdare Mahkemesinin kurulmasında tarihsel süreç ve bu süreçte rol oynayan askeri nitelikli davalar ele alınmıştır. İkinci bölümde Yüksek Mahkemenin görev alanına giren askeri nitelikli işlem türleri incelenmiş, özellikle 6413 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Disiplin Kanununun getirdiği yeniliklere değinilmiştir. Askeri Yüksek İdare Mahkemesinin görev alanına giren tam yargı davalarına konu olan askeri idari eylemlere zaman zaman değinilmiş olsa da, çalışmamızın odağında askeri idari işlemler yer almaktadır. Askeri idari işlemler olarak nitelediğimiz işlem türleri; 1982 Anayasasının 157. maddesinde ve 1602 sayılı Askeri Yüksek İdare Mahkemesi Kanununun 20. maddesinde, Askeri Yüksek İdare Mahkemesinin görev alanı belirlenirken, asker kişileri ilgilendiren ve askeri hizmete ilişkin olarak nitelendirilmiş işlemlerdir. Bu bağlamda, öncelikle asker kişi tanımı askeri mevzuat bakımından saptanmış, ardından askeri hizmet kavramı ele alınmıştır. Askeri nitelikli işlem türleri olarak özlük işlemler, disiplin işlemleri ve Yüksek Askeri Şura kararları başlıklar halinde incelenmiştir.
Asayiş hizmetlerinde görev yapan polis memurlarının risk alma davranışlarının incelenmesi

Türkiye'nin yakın coğrafyasında yaşanan iç savaşlar ve çatışma ortamı, iç güvenliği tehdit eden terörizm ile genel asayiş suçları, polislerin ciddi bir risk altında görev yapmasına neden olmaktadır. Sürekli risk altında çalışan ve tehlikeye maruz kalan bir örgüt içerisinde çalışan personelin karar verme, risk alma, riskten kaçınma, tehlikeyi kanıksama ve heyecan arama durumları değerlendirilmelidir. Tehlikenin kronik bir hal aldığı durumlarda karar vermek zorunda olan polislerin davranışları önem kazanmaktadır. Polis, insan hakları ve devlet güvenliği terazisinde görev yapmaktadır. Polislerin riski fazla alması temel hak ve hürriyetlerin haksız yere sınırlandırılmasına; riskten kaçınılması ise devlet güvenliğinde zafiyete neden olabilir. Asayiş polisinin sunmuş olduğu güvenlik hizmeti, tüm toplumun ortak kullanmakta olduğu fiziksel dünya kadardır. Yani, bir asayiş polisinin iş yeri, diğer tüm insanların sosyal yaşam alanları kadardır. Bu nedenle kendisine yönelebilecek saldırı ve tehlikelere çok açıktır. Bu çalışmada, Zonguldak ilinde çalışmakta olan Asayiş Şube Müdürlüğü ve Polis Merkezi Amirliklerinde görev yapmakta olan polis memurlarının mesleki yönden risk alma, tehlikeyi kanıksama ve heyecan arama durumları araştırılmıştır.