turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bellek yanılmalarının semantik belleğin gelişimi açısından dört farklı yaş grubunda karşılaştırılması

Bu araştırmanın genel amacı, bilişsel gelişimin bir parçası olarak ve semantik bellekle bağlantılı şekilde, bellek yanılmalarının yaşam boyunca ne şekilde değiştiğini araştırmaktır. Bu bağlamda, bellek yanılmasının anlamsal kodlamaya dayandığını ve anlamsal kodlamanın yaşla birlikte gelişmesine paralel olarak, çocukluktan yetişkinliğe artacağını öngören Gelişimsel Karşıtlık prediksiyonu test edilmiştir. Belirsiz İz Teorisi'ne dayanan söz konusu prediksiyon, literatürde en fazla kullanılan DRM paradigmasına ek olarak, ikinci bir paradigmayla birlikte test edilmiştir. Bu iki teknik birlikte kullanılarak aynı zamanda, literatürde tartışmalı bir konu olan 'DRM ve OSYB teknikleri aynı süreçleri mi yoksa farklı süreçleri mi ölçüyor? meselesinin açıklanmasına da katkıda bulunmak amaçlanmıştır. Gelişimsel karşıtlık kavramının literatürde düzenli şekilde yaşam boyu test edilmemiş olması bir sınırlılık olarak değerlendirilmiş ve bu nedenle araştırmamızda 8-15-30- 60 yaş grupları üzerinde DRM ve OSYB teknikleri birlikte kullanılmıştır. Araştırma bulgularına göre DRM tekniğinde 60 yaş grubu kritik kelimeleri diğer yaş gruplarının hepsinden (8, 15 ve 30 yaş gruplarından) hem daha fazla hatırlamış hem de tanıma testinde yanılma düzeyi hepsinden daha yüksek çıkmıştır. Kritik kelimeler açısından hatırlama ve tanıma testinde 8, 15 ve 30 yaş grupları arasındaki fark ise anlamlılık düzeyine ulaşamamıştır. OSYB tekniği tanıma testi sonuçlarına göre ise dört yaş grubu arasındaki yanılma düzeyleri arasında fark bulunmamıştır. Araştırma bulgularımız, gelişimsel karşıtlık kavramına çok sınırlı bir destek vermiştir. Daha da önemlisi, bellek yanılması, söz konusu kavramın öngördüğü şekilde gelişim boyunca düzenli şekilde artmamıştır.
Borderline kişilik bozukluğu olan bireylerin öfke tarzları ve saldırganlık davranışı üzerine bir inceleme

Her 100 kişiden 2 sinde görülebilen Borderline kişilik bozukluğu genç erişkinlik döneminde başlayan, benlik algısında, kişilerarası ilişkiler ve duygulanımda tutarsızlıkla devam eden, genellikle impulsivite, öfke, saldırganlık ve kendine zarar verici davranışlar geliştirmeyle sonuçlanan bir kişilik bozukluğudur. Öfke ve saldırganlık tanı ve terapi sürecinde en çok gözlenen olgulardandır. Bordeline kişilik bozukluğu olan kişilerde öfke tarzının ve saldırganlık boyutunun belirlenmesi terapistlere ve danışanlara yol gösterici olacaktır. Bu çalışmada 108 borderline tanısı almış, 108 borderline tanısı almamış toplam 216 kişi örneklemi oluşturmaktadır. Örneklemin BKB si olup olmadığını belirlemek için Ömer Aydemir ve ark. tarafından Türkçeye uyarlanan Borderline Kişilik Bozukluğu Envanteri, öfke tarzlarını belirlemek için güvenirlik geçerlik çalışması Özer (1994) tarafından yapılan Sürekli Öfke-Öfke Tarz Ölçeği ve saldırganlık durumlarını ölçmek amacıyla Can'nın (2002) güvenirlik ve geçerlik çalışmasını yaptığı Saldırganlık Ölçeği kullanılmıştır. İki grubun niceliksel verilerin karşılaştırılmasında Mann Whitney U testi, Niceliksel verilerin karşılaştırılmasında ikiden fazla grup durumunda, parametrelerin gruplar arası karşılaştırmalarında Kruskal Wallis testi ve farklılığa neden olan grubun tespitinde Mann Whitney U testi ve İki niceliksel verinin karşılaştırılmasında Spearman Korelasyon Analizi kullanılmıştır. Yapılan analizler sonucunda; BKB'ye sahip olan kişiler ile BKB'ye sahip olmayan kişilerin sürekli öfke ve öfke ifade tarzları arasında anlamlı farlılıkların olduğu sonucuna ulaşılmıştır. BKB'ye sahip olan kişiler ile BKB'ye sahip olmayan kişilerin saldırganlık davranışları arasında anlamlı farklılık bulunmuştur. BKB'ye sahip bireylerde 27,30 ortalama değeriyle en yüksek Sürekli Öfke tarzı ölçülmüş, en düşük öfke tarzı ise ortalama 19,231 değeriyle Öfke/İçe tarzı olmuştur. Saldırgan ölçeği puanlarında en yüksek değer BKB tanısı almış bireylerde 24,037 ortalama puanıyla Öfke durumu, en düşük değer ise BKB tanısı almış kişilerde 14,811 ile sözel saldırganlık durumu olduğu bulunmuştur. BKB tanısı almamış bireylerde en yüksek saldırganlık durumu 16,731 ile Öfke ve en düşük ortalama puana sahip saldırganlık durumu ise 10,644 ile Dolaylı Saldırganlık olduğu bulunmuştur. Bulunan bu sonuçlar ile bordeline kişilik bozukluğu çalışan akademisyenlerin yapacakları çalışmalara ve terapistlerin terapi seanslarına faydalı olabilecek önerilerde bulunulmuştur.
Yeme bozukluğu hastalarının bağlanma paternlerinin depresyon ve intihar davranışı ile korelasyonu

Bu araştırmanın amacı, Anoreksiya Nervoza hastalarının bağlanma stillerini incelemektir. Bunun yanında bağlanma stillerine paralel olarak bu hastalardaki depresyon ve intihar davranışını araştırmak ve korelasyonunu ortaya çıkarmaktır. Anoreksiya Nervoza tanısı almış, bir psikiyatri kliniğinde yatarak tedavi gören hastaların yakın ilişkilerinde kurdukları bağlanma biçemlerinin ve depresyon-anksiyeteyle bağlantısının incelenmesi amaçlanmıştır. Buna ek olarak yaşanan depresyonun-anksiyetenin düzeyine ve derinliğine bağlı olarak da intihar düşünceleri, planları ve girişimlerinin derecesi belirlenmeye çalışılmıştır. Bu amaçla Anoreksiya Nervoza tanısı almış ve tedavisi devam etmekte olan 20 kadın hasta ile herhangi bir ruhsal bozukluk tanısı almamış 30 kadın denek bahsedilen değişkenler açısından karşılaştırılmıştır. Kontrol grubu uygun örnekleme yolu ile elde edilmiştir. Karşılaştırma için kullanılan ölçekler Erişkin Bağlanma Biçemi Ölçeği, Aile Değerlendirme Ölçeği, Hamilton Depresyon Derecelendirme Ölçeği, Hamilton Anksiyete Derecelendirme Ölçeği ve Yeme Tutumu Testi- 40 (YTT-40) ve Demografik Bilgi Formudur. Araştırmanın sonuçlarına göre Anoreksiya Nervoza hastaları ile herhangi bir ruhsal bozukluk tanısı almamış Kontrol Grubu denekleri arasında bağlanma biçemleri açısından farklılık tespit edilmiştir. Hasta Grubundaki deneklerin bağlanma biçemleri Kaçıngan Bağlanma şeklinde iken Kontrol Grubu deneklerinde Güvenli Bağlanma Biçemi tespit edilmiştir. Benzer şekilde Hasta Grubu deneklerinin depresyon ve anksiyete düzeylerinin Kontrol Grubu deneklerine göre daha fazla olduğu tespit edilmiştir. Ancak kendine zarar verme davranışı, intihar düşüncesi, planı ve girişiminde bulunma açısından Hasta ve Kontrol Gruplarının arasında anlamlı bir farklılaşma tespit edilmemiştir.
Ortaokula devam eden çocukların sosyodemografik özellikleri ile akran zorbalığı davranışı arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, ortaokul öğrencileri arasında akran zorbalığı gösterme ve akran zorbalığına maruz kalma sıklığı ile sosyodemografik özellikleri arasındaki ilişkiyi incelemektir. Araştırmanın örneklemini İstanbul ili Üsküdar, Ümraniye ve Kadıköy ilçelerindeki rastgele seçilen 5 devlet ortaokulu öğrencileri oluşturmuştur. Araştırma 6, 7 ve 8. sınıfa devam eden 937 (434'ü kız, 503'ü erkek) ortaokul öğrencisi üzerinde gerçekleştirilmiştir. Araştırmada öğrencilerin akran zorbalığı gösterme ve akran zorbalığına maruz kalma sıklığının belirlenmesi için 'Akran Zorbalığı Belirleme Ölçeği Ergen Formu' (Ayas ve Pişkin, 2015) kullanılmıştır. Sosyodemografik özelliklerinin belirlenmesi için araştırmacı tarafından hazırlanan 'Sosyodemografik Form' kullanılmıştır. Araştırmada elde edilen verilerin analizlerinde NCSS 2007 programı kullanılmıştır. Gruplar arası farklılaşmaların değerlendirilmesinde Mann Whitney U Testi ve Kruskal Wallis H testi kullanılmıştır. Değişkenler arası ilişkilerin değerlendirilmesinde Pearson Korelasyon analizi uygulanmıştır. Anlamlılık, p<0. 01 ve p<0. 05 düzeylerine göre değerlendirilmiştir. Amaca yönelik analizler sonucunda, akran zorbalığı gösterme sıklığı yaş, algılanan başarı düzeyi, psikiyatrik rahatsızlık, düzenli sosyal aktivite, anne-babanın hayatta olması, sınıf seviyesi ve okula göre istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermiştir. Akran zorbalığına maruz kalma sıklığı ise yaş, algılanan başarı düzeyi, psikiyatrik rahatsızlık, psikolojik destek, düzenli sosyal aktivite, sınıf seviyesi ve okula göre istatiksel olarak anlamlı farklılık göstermiştir. Yapılan bu araştırmada, yaş arttıkça akran zorbalığına maruz kalma ve akran zorbalığı gösterme sıklığında azalma olduğu bulunmuştur. Düzenli sosyal aktiviteye katılmayan grubun akran zorbalığı gösterme ve akran zorbalığına maruz kalma sıklığı katılan gruba göre yüksek bulunmuştur. Aynı zamanda, akran zorbalığına maruz kalma ile akran zorbalığı gösterme arasında çok yüksek düzeyde ve pozitif yönde istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Akran zorbalığına maruz kalma sıklığı arttıkça zorbalık gösterme davranışının da arttığı görülmektedir. Akran zorbalığı gösterme ve akran zorbalığına maruz kalma sıklığının cinsiyet, anne-baba eğitim seviyesi, anne-baba birliktelik durumu, kardeş sayısı, algılanan anne-baba tutumu, ilaç kullanımını gerektiren hastalık ve psikiyatrik ilaç kullanımına göre anlamlı farklılık göstermediği bulunmuştur. Elde edilen bulgular ilgili literatür çerçevesinde tartışılmıştır.
Çocukluk Döneminde Maruz Kalınan Şiddetin Flört Şiddetine Karşı Tutum ve Benlik Saygısı ile İlişkisinin İncelenmesi

araştırmada çocukluk döneminde maruz kalınan şiddetin ve flört şiddetinin benlik saygısı ile ilişkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmaya Konya ilinde bulunan Selçuk Üniversitesi'nde eğitim ve öğrenimine devam eden 462 kişi katılmıştır. Örneklem tesadüfi olmayan örnekleme yöntemlerinden kolayda örnekleme yöntemiyle belirlenmiştir. Araştırmada çocukluk çağında maruz kalınan şiddeti ölçmek amacıyla 'Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği', flört şiddetini ölçmek için 'Flört Şiddetine Yönelik Tutum Ölçeği', benlik saygısını ölçmek için ise 'Rosenberg Benlik Saygısı Envanteri' kullanılmıştır. Katılımcıların yaş cinsiyet gibi özelliklerini belirlemek adına 'Demografik Veri Formu' kullanılmıştır. Elde edilen verilerin analizinde tanımlayıcı istatistikler frekans, yüzde, ortalama, standart sapma, minimum ve maksimum değerler olarak belirlenmiştir. İki grubun karşılaştırılmasında normal dağılım olmadığı için Spearman Rho korelasyon katsayısı ve Mann Whitney-U, üç ve üstü sayıya sahip grupların analizine ise Kruskal Wallis testi uygulanmıştır. İstatistiksel anlamlılık incelenirken tip 1 hata değerinde.05' in altında olması anlamlı kabul olarak edilmiştir-Araştırmanın sonucunda değişkenlerimiz arasında anlamlı ilişki elde edilmiştir. H1 hipotezimiz olan çocukluk çağı travması ile flört şiddeti arasında negatif yönlü zayıf bir ilişki tespit edilmiştir. Çocukluk çağı travma puanı arttıkça flört şiddetine yönelik olumlu tutum puanı da artmaktadır Flört şiddeti ile benlik saygısı arasındaki ilişkiyi incelediğimiz H2 hipotezimiz de kabul edilmiştir. Bu sonuca göre flört şiddetin kabul edip destekleyen kişilerin benlik saygıları düşüktür. Çocukluk çağı travması ve benlik saygısı arasındaki ilişkiyi incelediğimiz H3 hipotezimizde ise negatif yönlü anlamlı sonuçlara ulaşılmıştır. Çocukluk çağında şiddete maruz kalan kişilerin benlik saygısının düştüğü görülmektedir. Elde edilen sonuçlar literatür çerçevesinde tartışılmıştır ve sonuçlar ışığında bu alanda önerilerde bulunulmuştur.
Like i always knew it: The phenomenology of intergenerational trasnmission of trauma in three generations of Armenian women in turkey

Travmanın aktarımı literatürde sıklıkla araştırılan bir konu ancak Ermeni toplumunda 1915'te yaşanılan travmanın kuşaklar arası aktarımını inceleyen çalışmalar literatürde oldukça sınırlı, Türkiye'deki Ermenilerin deneyimlerini anlamaya yönelik niteliksel araştırmalar ise yok denecek kadar az. Bu çalışmada İstanbul'da yaşamakta olan beş Ermeni aile üzerinde, 1915'te yaşanmış olan travmanın kuşaklar arası bir etkisi olup olmadığı araştırıldı. Her bir aile 1915'i yaşamış bir ebeveyni olan anneanne, onun kızı ve torunundan oluşmaktadır. Orta düzey ekonomik seviyesi olan beş aileyle yarı yapılandırılmış röportajlar gerçekleştirildi. Ardından veriler, Yoruma Dayalı Fenomenolojik Analiz kullanılarak analiz edildi. Röportajlardan elde edilen veri analizleri Türkiye'de Ermeni olmak, Gelecek nesli korumak, Türklerle ilişkiler ve 1915 ile ilgili duygular olmak üzere dört ana tema ortaya çıkardı. Sonuçlar, literatürdeki benzerlikler ve farklılıklar ele alınarak tartışıldı. Türkiye'de Ermeni olmak, travmanın kuşaklar arası etkisi ve travmanın ebeveynlik üzerine etkileri ile ilgili klinik çıkarımlar önerildi. Son olarak, çalışmanın sınırlamaları ve gelecek araştırmalar için öneriler tartışıldı.
Zihinsel engelli ve normal çocuğa sahip annelerin algıladıkları sosyal destek ve depresyon düzeylerinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, zihinsel engelli ve normal -çocuğa sahip annelerin algılanan sosyal destek ve depresyon düzeyleri arasında anlamlı bir farklılık olup olmadığını belirlemek ve zihinsel engelli çocuk annelerinin algılanan sosyal destek ve depresyon düzeylerini yordamada katkısı olan değişkenleri belirlemektir. Araştırma grubunu, Konya İli'nde, resmi ilköğretim okullarının özel alt sınıfları ile özel bir özel eğitim kurumuna devam eden 7-14 yaşındaki zihinsel engelli çocukların anneleri (n=99) ile resmi ilköğretim okullarına devam eden aynı yaş grubundaki normal çocukların anneleri (n=97) oluşturmuştur. Araştırmada zihinsel engelli ve normal çocuğa sahip annelere ilişkin bilgileri elde etmek üzere, araştırmacı tarafından geliştirilen bir 'Kişisel Bilgi Formu' kullanılmıştır. Annelerin algıladıkları sosyal destek düzeyi Krespi'nin (1993) geliştirdiği, Torun'un (1995) uyarladığı ve araştırmacı tarafından geçerlik ve güvenirlik çalışmaları yapılan Sosyal Destek Ölçeği <SDÖ) ile değerlendirilmiştir. Annelerin depresyon düzeyleri ise Seek Depresyon Envanteri ile belirlenmiştir. Araştırmada zihinsel engelli ve normal -çocuğa sahip annelerin algıladıkları sosyal destek düzeylerinin farklılaşıp farklı laşmadtğı t-testi ile karşılaştırılmış ve iki grubun SDÖ- Bilgisel ve Maddi Destek, Duygusal 81 Destek, ve Beraberlik Desteği alt boyutlarında ve toplam -sosyal destek algıları arasında anlamlı bir farklılık olduğu bulunmuştur. Zihinsel engelli çocuk annelerinin sosyal destek algılarını yordamada, çocuk yaşı, cinsiyeti, annenin eğitimi, gelir düzeyi ve çalışma durumunun anlamlı bir katkısı olup olmadığını belirlemek üzere, SDU-toplam puanlarına çoklu regresyon analizi uygulanmıştır. Yapılan analiz sonucunda, belirtilen değişkenlerden hiç birisinin, zihinsel engelli çocuk annelerinin toplam sosyal destek puanlarının anlamlı yordacıları olmadığı görülmüştür. Zihinsel engelli ve normal çocuğa sahip annelerin depresyon düzeyleri arasında anlamlı bir farklılık olup olmadığını belirlemek üzere, iki grubun BDE puan ortalamaları t-testi ile karşılaştırılmıştır. Analiz sonuçları iki grubun depresyon düzeyleri arasında anlamlı bir farklılık olduğunu göstermiştir. Zihinsel engelli çocuğa sahip annelerin depresyon düzeylerini yordamada, çocuğa ve anneye ilişkin sosyo-demografık değişkenler ile annelerin SDU-bilgisel ve maddi destek, duygusal destek ve beraberlik desteği alt boyut puanlarının katkısını belirlemek üzere, aşamalı çoklu regresyon analizi yapılmıştır. Analiz sonucunda, annelerin depresyon puanlarının yordanmasında sosyo-demografik değişkenlerin anlamlı bir katkısı bulunmazken, duygusal destek algısının, depresyon puanlarının tek yordayıcısı olduğu görülmüştür.
Duygusal farkındalık düzeyi ölçeği ile uluslararası duygusal resim sistemi resimlerine verilen valans değerleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Duygular, insan yaşamında zihinsel, bedensel ve davranışsal öğelerle birlikte kendini gösteren bir yapı ortaya koymaktadır. Duygular, insan yaşamını zenginleştiren, renklendiren, yaşamla baş etmeyi sağlayan bir unsur olarak anılırken, duyguların kontrolü konusundaki yetersizlikler ise bu baş etme becerisindeki yetersizliklerin nedeni olarak görülmektedir (Izard, 1991). Bireylerin duygularına yönelik farkındalıkları, bu duyguları yalnızca olumlu ya da olumsuz olarak tanımlamak yerine, duyguların yaşantısal önemini anlamalarına ve yaşam becerilerini güçlendirmelerine yardımcı olmaktadır. Bu çalışmanın amacı, bireylerin duygusal farkındalık düzeyleri ile emosyonel içerikli resimlere ilişkin değerlendirmeleri ve uyarılmışlık düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemektir. Bu ilişkiyi incelemek amacıyla, katılımcıların (n=110) Uluslararası Duygusal Resim Sistemi'nden seçilmiş resimlere verdikleri valans düzeyi ile Duygusal Farkındalık Düzeyi Ölçeği'nden aldıkları puan arasındaki ilişki korelasyon analizi yapılarak değerlendirilmiştir. Verilerin analizinde SPSS 17.0 programı kullanılmıştır. Araştırmanın sonucuna göre valans düzeyi ile duygusal farkındalık düzeyi arasında ilişki saptanamamıştır (p<0,05). Ancak valans düzeyi ile duygusal farkındalığın cinsiyet açısından farklılaşma göstererek kadınlarda duygusal farkındalık düzeyinin yüksek olduğu gözlenmiştir. Ayrıca, negatif içerikli resimlerde uyarılmışlık düzeyi ile valans düzeyi arasında iyi düzeyde korelasyon (r=-.70) gözlenmiştir. Uluslararası Duygusal Resim Sistemi'nde yer alan resimlere yönelik valans değerlerinin kültürel farklılıklardan kaynaklanabileceği düşünülmüş bu nedenle bu kültüre özgün bir duygusal resim sisteminin geliştirilmesi öngörülmüştür.
Okul öncesi dönemde ebeveyn tutumu ve davranış problemleri arasındaki ilişkide öz-düzenlemenin aracı rolü

Araştırmada ebeveyn tutumu, öz-düzenleme becerilerinin ve davranış problemleri arasındaki ilişkiler incelenmiştir. Ebeveyn tutumu ile davranış problemleri arasındaki ilişkide öz-düzenleme becerilerinin aracı rolü değerlendirilmiştir. Araştırmanın örneklemi, 4-6 yaş arasında 190 çocuğun ebeveynlerini ve öğretmenlerini kapsamaktadır. Veri toplama aşamasında Ebeveyn Tutum Ölçeği, Öz-Düzenleme Becerileri Ölçeği ve Sosyal Yetkinlik ve Davranış Değerlendirme Ölçeği kullanılmıştır. Korelasyon analizine sonucuna göre otoriter ve izin verici ebeveyn tutumları ile öz-düzenleme becerileri alt boyutları, sosyal yetkinlik ve davranış problemleri alt boyutları arasında anlamlı ilişkiler olduğu görülmüştür. Öz-düzenleme becerilerinin aracı rolünü değerlendirmek amacıyla Paralel Çoklu Aracı Değişken Analizleri yürütülmüştür. Bulgulara göre, bir öz-düzenleme becerisi alt boyutların kontrol becerisinin aracı rolü hem otoriter ebeveyn tutumu ile saldırganlık arasındaki ilişkide hem de izin verici ebeveyn tutumu ile sosyal yetkinlik ve saldırganlık arasındaki ilişkide saptanmıştır. Araştırmadan elde edilen bilgiler ilgili alanyazın ışığında tartışılmıştır.
Attitudes towards women managers: Development of a new measure

çalışmada, kadın yöneticilere karşı tutumları ölçen yeni bir ölçek geliştirilmiştir. Türkiye'de, iş dünyasında kadınların sayısının artmasına ve birçok kadının yüksek seviyede işlerde görev almasına rağmen cam tavan engelinden dolayı üst düzey yönetim kadrolarında kadın yönetici oranı düşüktür. Bu tezde iki çalışmanın sonuçları anlatılmıştır. lk niteliksel çalışmada, sekiz ayrı kurumda 37 çalışan ile yönetici özellikleri üzerine yapılan geniş kapsamlı mülakatlardan yeni ölçek için sorular geliştirilmiştir. kinci çalışmada, yeni ölçeğin psikometrik özellikleri incelenmiş ve tutumları etkileyen faktörler belirlenmiştir. Kadın yöneticilere karşı tutumları araştıran anket toplam 460 kişi tarafından doldurulmuştur. Bulgular yeni ölçeğin, 'Yönetici olarak Kadınlar' ölçeği ile aynı yönde, geleneksel cinsiyet kalıpyargılar ile ters yönde ve kadın yöneticilerle çalışmayı tercih etme derecesi ile de aynı yönde ilişkili olduğunu göstermiştir. Kurumlardaki kadın yöneticiyüzdesinin, cinsiyet kalıpyargılar ile yeni ölçeğin arasında yalnızca erkekler için belirleyici bir etkisi olduğu bulunmuştur. Kadın yöneticilerle çalışma tecrübesindekikalite oranının, cinsiyet kalıpyargılar ile yeni ölçeğin arasında yalnızca kadınlar için belirleyici bir etkisi olduğu bulunmuştur. Kadın yöneticilerle çalışma süresinin ne erkekler ne de kadınlar için cinsiyet kalıpyargılar ile yeni ölçeğin arasında belirleyici bir etkisi bulunamamıştır. Yeni geliştirilen ölçeğin kurumlardaki insan kaynakları yönetimi çalışmalarına katkıları olması beklenebilir.
Lisede eğitim gören kız öğrencilerin anne baba tutumları ile utangaçlık düzeyleri arasındaki ilişki

Araştırma lisede eğitim gören kız öğrencilerin anne baba tutumları ve utangaçlık düzeylerinin ortaya koyulması; ebeveynler tarafından ortaya koyulan demokratik, otoriter ve koruyucu istekçi tutumların çocuk utangaçlığı üzerindeki etkisinin ortaya koyulması amacıyla yapılmıştır. Bu amaç doğrultusunda, İstanbul Üsküdar ilçesine bağlı resmi bir lisede eğitimine devam eden 343 kız öğrenciye ana-baba tutumları ölçeği, utangaçlık ölçeği ve kişisel bilgilere ilişkin sorulardan oluşan anket formu uygulanmıştır. Araştırma verilerinin analizinde SPSS 23.00 kullanılmıştır. Analizlerde betimleyici istatistiklere, değişkenler arasındaki ilişkiyi ortaya koymak için korelasyon analizi, araştırma hipotezini sınamak için regresyon analizi ve anne-baba tutumları ile utangaçlığa ilişkin algının sosyo-demografik özelliklere göre farklılaşmasını ortaya koymak için de t-test ve ANOVA yapılmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgulara göre anne baba tutumlarının kız öğrencilerin utangaçlıkları üzerinde anlamlı bir etkisi vardır. Anne baba tutumlarından demokratik tutum utangaçlığı azaltırken; koruyucu-istekçi ve otoriter tutum utangaçlığı artırmaktadır. Anne baba tutumlarında kardeş sayısı, baba eğitim düzeyi ve ailenin aylık gelirine göre farklılıklar gözlemlenmiştir. Öğrencilerin utangaçlık düzeylerinin ise kardeş sayısı, anne ve baba eğitim düzeyi ve anne çalışma durumuna göre farklılaştığı belirlenmiştir.
Engellilerin iş yerlerinde çalıştırılması için yapılabilecekler üzerine bir araştırma

Dünya tarihinde insan haklarının gelişimine bağlı olarak engellilere yönelik çalışmalar artmış, hizmet anlayışı değişmiştir. Toplumda engellilere acıyarak ve korkarak bakmak yerine, onların kendi ihtiyaçlarını karşılayabilen, kendilerini üreten bireyler olarak görmelerini sağlamak yasal ve toplumsal hedefler haline gelmiştir. Engelliler hayata başlarken normal bireylere göre birçok dezavantajla başlamaktadır. Bu dezavantajlar, sınırları ve işleyişi yasalarla belirlenerek uluslararası normlara uygun, hatta onlardan daha ileri bir yaklaşım sergilenerek ortadan kaldırılabilecektir. Bu araştırma, engelli bireylerin toplumla kaynaşma ve toplumsal hayata katılmalarını etkileyen bir mekanizma olan istihdam üzerinedir. Ülkemizde, tüm uluslararası yasalara ve sözleşmelere bağlı olarak çıkarılmış olan ulusal yasalara rağmen engellilerin istihdamı istenilen düzeyde değildir. Türkiye, ekonomik açıdan gelişmekte olan bir ülkedir ve bu sebeple de tüm dünyada olduğu gibi işsizlik ve istihdam, gelirin eşit ve dengeli dağılımı gibi makroekonomik problemler görev alan hükümetlerin önünde aşılması gereken bir problem olarak durmaktadır. Ülkemizde yürütülen istihdam politikası içerisinde; engellilerin istihdamı yasalarla pozitif ayrımcılığa rağmen işgücü piyasasına katılımları beklenen düzeyde değildir ve önünde aşılması gereken engeller bulunduğu bir gerçektir. Bu araştırma, engellilerin istihdamında engellerin neler olduğu ve bu engellerin aşılması için neler yapılabileceğini tespit etmek amacıyla Kocaeli ilinde 24 işveren ve 34 çalışan engelli üzerinde yapılmıştır. Engelli insanların kamu sektöründe ve özel sektörde iş hayatına katılabilmesi için yapılması gerekenler ele alınmıştır. Engellilerin hem özel hem de kamu sektöründe işe yerleştirilmelerinde hangi şartların arandığı ve engellilerin yeterliliklere ulaşabilmeleri için neler yapılması gerekir sorusuna cevap aranmaya çalışılacaktır. Ülkemizde 8,5 milyon engelli vardır. Engellilerin istihdamı, onları topluma yük olmaktan kurtaracaktır. Engellilerin önündeki engeller kaldırılabilirse engellilikten bahsetmek mümkün olmazdı.