turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de bölgesel kalkınma politikaları ve kalkınma ajansları

Helsinki Zirvesi ile Avrupa Birliği'ne adaylığının teyidinden sonra Türkiye, yarım yüzyıla yakındır uygulamakta olduğu merkezi planlamaya ve teşvik sistemine dayalı bölgesel gelişme politikalarını terk ederek yeni bir anlayışa yönelmiştir. Bu yeni anlayış yerel dinamiklerin harekete geçirilerek bölgeler arası farkların azalacağını, bölgedeki ekonominin canlanacağını öne sürmektedir. Politikanın uygulanmasının formülü ise, kamu- özel- sivil toplum kuruluşlarının ortaklığı olarak gösterilmektedir. Kalkınma ajansı benzeri yapılar Türkiye dahil çoğu ülkede uzun yıllar önce kurulmuştur. Avrupa Birliği'nde merkez ülkeler Bölgesel Kalkınma Ajansı Sistemi'ni yerleştiren ilk ülkeler olmuştur. Gerek merkez ülkelerde gerekse birliğe sonradan üye olan çevre ülkelerde bu kurumlar olumlu sonuçlar aldığı kadar olumsuz eleştirilerle de karşılaşmıştır. AB'nin adaylık sürecinde bütün aday ülkelere benimsettiği bu politika bölgesel rekabet ve yönetişim anlayışıyla sermayeyi ön planda tutmaktadır. Bu çerçevede çoğu ülkede bu kurumlar kamu ve özel sektör eliyle yürütülen işletmeler olarak iki yapılı olarak oluşturulmuştur. Türkiye'de de bu politikaların yansıması olan Kalkınma Ajansları 2006 yılından itibaren kurulmaya başlandı ve 26 NUTS 2 düzeyinde, 26 Kalkınma Ajansı kuruldu. Gerek planlı dönem öncesinde gerek ise planlı dönemde üretilen politikalara rağmen bölgeler arası farkların ortadan kaldırılamaması sorununun çözümü yeni süreçte bu 26 ajansa devredilmiş oldu. Rekabet unsuruyla bölgenin kalkındırılmasını hedefleyen bu kuruluşların ise, yapısall olarak Türkiye'ye tam uygun olmaması ve bölgesel potansiyellerin göz ardı edilmesinden dolayı çözüm yolunda nasıl bir etki gösterecekleri belirsizdir. Bu noktada merkezi planlama anlayışının yarım yüzyıldan fazla hüküm sürdüğü post-komünist ülkelerde yaşanan deneyimler ve alınan sonuçlar, yaşanan hızlı değişimin rahatlıkla incelenebilmesi açısından önem teşkil etmektedir.
Yerel yönetimlerde kültür yönetimi: İstanbul Büyükşehir Belediyesi örneği

Günümüzde, siyasetten ekonomiye, şirket yönetiminden kamu yönetimine, bilimden teknolojiye kadar, bireylerin, kuruluşların ve devletlerin yapısında uzun vadeli etkilere yol açacak, çok önemli değişim ve gelişim süreci yaşanmaktadır. Bu süreci yönetmenin öne çıkan birçok boyutundan bahsetmek mümkündür. Bu çalışmada asıl olarak kültür yönetiminin stratejik planlama ve yönetim yaklaşımı yerel yönetimler yönünden ele alınmaktadır. Ekonomik açıdan yerel yönetimlerin kaynaklarının kıt olması, siyasal açıdan ise yurttaşların katılım isteklerinin, estetik ve sanatsal meraklarının artmasına rağmen hesap verebilirlik ve kaliteli hizmet yönündeki eksiklikler yerel yönetimlerde kültür yönetimi konusunun önemini artırmaktadır. İstanbul Büyükşehir Belediyesi özelinde kültürel faaliyetlerin yerel yönetimlere özgü özellikleri dikkate alınarak uyumlaştırıldığı, kültür yönetiminin planlama sürecinin bilinçli biçimde uygulandığı, farklı örneklerden yararlanıldığı takdirde yerel yönetimlerde de başarılı olabileceği iddiası çalışmaya konu olmuştur. Çalışmanın birinci bölümünde; yerel yönetim kavramı genel olarak ele alınmaktadır. İkinci bölümde, kültür ve kültür yönetimi kavramları ile bu kavramların uygulanma ihtiyacını doğuran temel sebeplere değinilmiştir. Üçüncü bölümde, İstanbul'un tarihi ve kültürel mekanlarına genel olarak değinilmiştir. Dördüncü ve son bölümde ise; İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin kültür yönetimi kapsamında uygulamaya konulan program ve planlama çalışmalarına değinilerek özellikle son yıllarda yapılan faaliyetler istatistiki veriler paralelinde anlatılmaya çalışılmıştır. Key Words: Local governments, Culture, Culture Management, New Law of Metropolitan Municipalities, The Metropolitan Municipality of Istanbul.
İl özel idarelerinin mevcut durumu, sorunları ve geleceği üzerine bir uygulama

İl özel idarelerinin temelini 1864 tarihli Vilayet Nizamnamesi oluşturmaktadır. Ancak il özel idareleri asıl olarak 1913 tarihli İdare-i Umumiye-i Vilayet Kanun-i Muvakkati'nde düzenlenmiştir. Bu kanunla il özel idareleri ilk kez tüzel kişiliğe kavuşmuştur. Bununla beraber il özel idareleri kendi bütçesine de kavuşarak özerk bir yönetim birimi olarak ortaya çıkmıştır. Bu kanun 1987 yılında önemli bir değişikliğe uğrayarak İl Özel İdaresi Kanunu olarak uygulamaya konmuştur. 1987 yılında çıkarılan 3360 sayılı yasayla il özel idareleri günün koşullarına daha uygun hale getirilmeye çalışılsa sorunlara yeterince çözüm getirilememiştir. 2000'li yıllarda yaşanan reform sürecinden İl Özel İdareleri de payını almıştır. Bu bağlamda il özel idarelerinde ciddi bir değişimle birlikte 3360 sayılı kanun yürürlükten kaldırılarak yerine 5302 sayılı kanun 2005 yılında yürürlüğe girmiştir. 5302 sayılı il özel idaresi kanunuyla il özel idarelerinin kuruluşu, organları, yönetimi, görev, yetki ve sorumlulukları ile çalışma usul ve esasları yeniden düzenlenmiştir. Yeniden yapılandırma çalışmalarıyla il özel idareleri, mali ve idari açıdan daha özerk bir kurum haline getirilmeye çalışılmıştır. Bu kanunla il özel idareleri daha demokratik ve özerk yapıya kavuşmuştur. Ancak geçmişşten beri işlevselliği sorgulanan il özel idarelerinin sorunlarına yeterince çözüm getirilememiştir. Sürekli tartışma konusu olan ve işlevselliği sorgulanan il özel idareleri, son yasal düzenleme olan 6360 sayılı kanunla Büyükşehirlerde kaldırılmıştır. Bu araştırmada yukarıda değinilen tüm gelişmelerin İl Özel İdarelerine getirdiği yenilikler ele alınmıştır. Geçmişten günümüze İl Özel İdarelerinin değişim süreci ele alınarak geleceği üzerine tartışmalar da değerlendirilmeye çalışılmıştır. Bu araştırmayı daha somut hale getirmek için 51 ildeki il genel meclisi üyeleriyle anket çalışması planlanmış ancak 45 ildeki il genel meclisi üyeleriyle anket çalışması gerçekleştirilebilmiştir. Anket sonuçları bilgisayar ortamında SPSS 16.0 istatistik programından faydalanılarak değerlendirilmeye çalışılmıştır. Araştırma sonucunda, il özel idarelerinin sorunlarının devam ettiği, bu idarelerin gerçek bir yerel yönetim birimi gibi algılanmadığı, verilen görevleriyle orantılı mali kaynaklara sahip olmadığı, personel ve araç gereç gibi konularda yeterli donanıma sahip olmadığı, tüm reform çalışmalarına rağmen yeniden yapılandırılamadığı ve son yasal düzenlemeyle Büyükşehirlerde kaldırılan il özel idarelerinden sonra mevcut olan il özel idarelerinin de son dönemini yaşadığı sonucuna varılmıştır.
Kırgızistan'ın 2010'da parlamento sistemine geçişinden sonraki yerel yönetim sistemi

Diğer Sovyet ülkelerinde olduğu gibi Kırgızistan da totaliter rejimin çöküşünün ardından 1991 yılında bağımsızlığını kazandı ve bu durumdan dolayı hem merkezi hem de yerelyönetiminde köklü değişiklikler yapmak zorunda kaldı. Kırgızistan'da başkanlık sistemi, bağımsızlığın ilk yıllarında kabul edilen anayasa ile 2010 yılına kadar hüküm sürdü. Ancak Kırgızistan Cumhuriyeti 2010'da yaşanan halk ayaklanmasından sonra kabul edilen yeni bir anayasa ile parlamenter sisteme geçti. Sistem değişikliğinin temel nedenlerinden biri de anayasada yer alan güçler ayrılığı ilkesinin ihlal edilmesi ve başkanlık sisteminin tanıdığı yetkilerin aşırı şekilde kullanılmasıdır. Kırgızistan'ın parlamenter sisteme geçişi ile birlikte yerel yönetim anlayışında köklü değişiklikler meydana gelmiştir. Söz konusu sisteme göre, devletin hesap verilebilirliği ile ilgili yeni talep ve arzlar, yerel yönetimlere devredilmiştir. Aynı zamanda yerel yönetim meclis üyelerinin, Ayıl Ökmötü başkanını görevden alma yetkisi tanınmıştır. Örneğin, 4 yıl içinde (2011'den 2015'ekadar) seçim kuralları 8 defa değişti, yerel yönetim yasası ise 15 kere değişikliklere uğradı. Bu değişiklikler daha çok küçük parti çıkarlarından kaynaklanmıştır. Yukarıda söz ettiğimiz 6 Temmuz 2012 tarihli Anayasada şehir partisine aday göstermekonularında siyasi partilere katılmayan seçmen grupları bunların sıradan bir örneğidir. Tezde Kırgızistan'ın parlamenter sisteme geçtikten sonra yerel yönetim sisteminde gerçekleşen reformları ve bu reformların mevzuat ışığında uygulama yollarını ele alınmıştır.
Türkiye'de devlet vatandaş ilişkileri: Vatandaşların etkin devlet algısı ve beklentileri

Devlet, bürokrasi, sivil toplum ve vatandaşlar arasındaki etkileşimler, siyasal sistemlerin niteliğini belirlemektedir. Kimi zaman devlet, kimi zaman belirli bir kurallar bütününe göre işleyen idari aygıtın devamlılığı, kimi zaman da tekil ya da çoğul vatandaşlar, uygulanan sistemin odağına oturtulmaktadır. Bu dört temel unsurdan bürokrasi daha çok devletin, sivil toplum ise vatandaşların iradesini yansıtmaktadır. Dolayısıyla bu ilişkiler bütününü devlet-vatandaş ilişkileri düzeyine indirgemek de mümkün görünmektedir. Ne var ki incelenen etkileşimler hangi düzeyde olursa olsun hem devletin gücü hem de vatandaşların memnuniyeti etkin bir sistemin kurulup işletilmesine bağlı olacaktır. Bu bağlamda, devletin vatandaşlar tarafından, vatandaşların da devlet tarafından algılanış biçimi, hem idarenin toplumsal düzene dair uygulamalarına hem de vatandaşların sisteme olan inancına yansımaktadır. Bu çalışmanın çıkış noktasını da etkin devlet ilkeleri üzerinden söz konusu bu algılara ilişkin fikir edinilmesi oluşturmaktadır. Çalışmada öncelikle devlet, bürokrasi ve vatandaş kavramları incelenmiş ardından başta Türkiye olmak üzere çeşitli ülkelerdeki devlet-vatandaş ilişkileri tarihsel bir açısıyla ele alınmıştır. Bu kapsamda incelenen olay ve olgular, genel olarak günümüze ilişkin çıkarımlarda bulunmak üzere neden-sonuç ilişkileri bağlamında değerlendirilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümü ise, son bölümde bulgularına yer verilen alan çalışmasında kullanılan soru formlarının temelini oluşturan etkin devlet ilkelerinin açıklanmasına ayrılmıştır. Çalışmanın son bölümünde, yürütülen alan çalışması bulgularının Türkiye evreni ile uyumlu olması düşüncesiyle hazırlanan iki ayrı soru formundan elde edilen veriler analiz edilmiştir. Formlardan biri 2003 katılımcıdan oluşan bir örneklem grubuna, ikinci form ise 515 kamu çalışanına uygulanmıştır. Elde edilen veriler SPSS vasıtasıyla analiz edilmiş, bulgular literatür ışığında değerlendirilmiştir. Çalışmanın kamu politikaları konusunda karar verici ve uygulayıcılara bilgi sağlaması, Türkiye örneğine uygun bir anket oluşturulmasına katkı sağlaması umulmaktadır.
A comparative study of e-government policies: An alternative model proposal for e-government success in Africa

E-devlet uygulaması 21. yüzyılda ortaya çıkan bir yeniliktir. Hem gelişmiş hem de gelişmekte olan ülkeler kamu yönetimlerini internet kullanımını arttıracak şekilde modernize etmektedirler. E-Devlet uygulaması hükümetlere izlenebilirlik, etkinlik, maliyetlerin azalması, vatandaşların yaşam standartlarının artması gibi sayısız fayda sağlamaktadır. Bununla beraber, çoğu gelişmekte olan ülke e-devlet uygulamasının hayata geçirilmesinde ciddi sıkıntılar yaşamaktadırlar. Bu bağlamda, bu tezin amacı neden bazı gelişmekte olan ülkeler e-devlet uygulamasında başarılı iken diğerlerinin başarısız olduğunu ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu tez aynı zamanda özellikle Afrika'da yer alan gelişmekte olan ülkelerin e-devlet uygulamasında karşılaştıkları sorunları ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Tezin yazımı aşamasında Birleşmiş Milletlerin 2008- 2016 yıllarını kapsayan E-Devlet Uygulamalarına Yönelik Araştırması gibi ikincil kaynaklar kullanılmış ve model bir çerçeve ortaya konulmuştur. Bu çalışma üç bölgeden altı ülkeyi örnek çalışma alanı olarak incelemiştir; Tunus ve Moritus, Şili ve Uruguay, Singapur ve Bahreyn. Çalışmanın sonuçları bize politik ve bürokratik özveri, ekonomik gelişmişlik, doğru politikalar, E-hizmetlere katılım ve sosyo-kültürel gelişmişliğin E-devlet uygulamasının gelişimi için gerekli olan faktörler olduğunu göstermektedir. Çalışma ayrıca örnek olarak alınan ülkelerde e-devlet'in etkili bir denetim sistemi ile beraber başarılı bir şekilde uygulandığını göstermektedir. Çalışma sırasında Urugay hariç diğer örnek ülkelerde yetersiz online müzakere ve vatandaşların geri bildirimi ile karşılaşılmıştır. DeLone ve McLean's IS başarı modeli Afrika'da e-devlet uygulamasının başarılı olabilmesi için alternatif bir model olarak sunulmuş ve politika önerileri getirilmeye çalışılmıştır.
1980 den sonra Türkiye'de yapılan kamu yönetimi reform çalışmaları

Tüm dünyada demokratikleşme, küreselleşme, yerelleşme, özelleştirme, gibi süreçlerin gelişmesi ile birlikte kamu yönetiminin rolü ve fonksiyonlarında da değişime gidilmesi düşüncesi, ülkemizin de gündemindeki önemli konulardan biridir. Devletin yetkilerinin ve faaliyet alanlarının sınırlandırılması gerektiği neredeysegenel bir kanı haline gelmiştir. Kalite, etkinlik, verimlilik gibi kriterler açısından geçerliliğini yitiren geleneksel kamu yönetimi sistemlerinin yerini yavaş yavaş yeni kamu yönetimi anlayışı almaktadır. Bu anlamda kamu yönetimi reformu kapsamında, kamu yönetiminin küçültülmesi, kamu işletmelerinin özelleştirilmesi, hizmetlerin çoğunun yerel yönetimlere devri, sivil toplum kuruluşlarının hizmet sahalarının genişletilmesi, yönetime katılma ve yönetimde şeffaflığın sağlanması yönünde çalışmalar yapılmaktadır. Bu çalışmanın konusunu teşkil eden 1980'den sonraki süreç, hızlı bir değişim ve yeniden yapılanma niteliğindedir. Bu tarihten itibaren tüm dünyada olduğu gibi Türkiye'de de birçok alanda değişimler yaşanmış, dışa açılma ve serbestleşme akımlarından ülkemiz de etkilenmiştir. Ancak yapılan çalışmalarda genellikle bir mevzuat oluşturma ve rapor hazırlama çabalarından öteye gidilememiştir. Bu genel bilgilerden hareketle tez üç bölüm halinde hazırlanmıştır. lk bölümde kamu yönetimi reformu kavramı ve reformu gerektiren faktörler açıklanmıştır. kinci bölüm Türkiye'de 1980'den 2000 yılına kadar yapılan reform çalışmalarını kapsamaktadır. Üçüncü bölümde ise 2000 yılından sonra yapılan çalışmalar ve değişiklikler ele alınmıştır. Yeniden yapılanmanın başarıyla gerçekleştirilmesi için sorunların kaynağına inilmesi ve bunların çözümü için etkin mekanizmaların oluşturulması gerekmektedir.
Yabancı mahkeme kararlarının tenfizinde kamu düzenine aykırılık

Yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi edilmesi için, yabancı mahkeme kararının Türk kamu düzenine açıkça aykırı olmaması şartı, Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un 38. maddesinin c bendinde düzenlenmiştir. Hükmün amacı, toplumun ve hukuku düzenin temel değerlerinin, yabancı mahkeme kararlarının etkilerine karşı korunmasıdır. Hüküm, tanıma-tenfiz sistemi bakımından sahip olduğu bu önemine rağmen, Türk doktrininde çok fazla incelenmemiştir. Bu konudaki Yargıtay kararlannda tam anlamıyla bir açıklık ve istikrar yoktur. Biz çalışmamızın ilk bölümünde, kamu düzeni kavramı ve tanıma-tenfiz sistemi hakkında açıklayıcı bilgiler verdik. İkinci bölümde ise, konunun karşılaştırmalı hukukta ve Türkiye'nin taraf olduğu çok taraflı ve iki taraflı uluslararası sözleşmelerde nasıl düzenlendiği incelenmiştir. Tezimizin üçüncü bölümünde, kamu düzeninin tanıma-tenfiz alanında sahip olduğu özellikleri belirlemeye çalıştık. Bu anlamda, yabancı mahkeme karannın esasına uygulanan hukukun Türk kamu düzenine aykırı olması halinde, Türk hakiminin, kamu düzeni hafifletilmiş etkisi ve tanıma ülkesiyle ilişkiler teorilerinden hareketle konuyu incelemesi gerektiğini kabul ettik. Buna göre, bu teorilerin ışığında yapılacak inceleme neticesinde, esasa uygulanan hukukun Türk kamu düzenine aykırı olması halinde, yabancı mahkeme karannın tanınamayacağı ve tenfız edilemeyeceği sonucuna vardık. Savunma haklarına aykırılığın, kamu düzenine aykınlık teşkil ettiğini, bu halde davalının itirazına gerek olmadan hakimin re'sen harekete geçmesinin ve tanıma-tenfiz talebinin reddetmesinin mümkün olduğunu belirttik. Bunlann dışında, yabancı mahkeme karannda yargılamanın yenilenmesi sebeplerinin bulunmasının da kamu düzenine aykırılığa neden olabileceği sonucuna vardık. Aynca, hakimin kamu düzenine aykırılığı tespit ederken faydalanabileceği başka bir takım kriterleri de tartışmaya çalıştık.
Tek-partili dönemi devlet ve siyaset anlayışı

Bu çalışma Tek-Parti Dönemi devlet ve siyaset anlayışının ne olduğu sorusu üzerine temellenmiştır. Tek-Parti Dönemi devlet ve siyaset anlayışını ve bu doğrultudaki politikaları yorumlayabilmek için, dönemin devlet seçkinlerinin siyasal tasavvurlarının oluşumunda etkili olmuş öğelerin irdelenmesi bir zorunluluktur. Anılan dönemin önde gelen aktörlerinin siyasal tasavvurlarının sınırlarını çizen öğelerin Osmanlı patrimonyalizmi, Comte pozitivizmi ve solidarist korporatizm olduğu söylenebilir. Pozitivizme göre toplumsal sorunlar, toplumsal aktörlerin katılımına dayalı çoğulcu yarışmacı bir siyasal düzen içinde değil ancak uzman teknisyenlerce bilimsel gerçeklere göre çözülebilir. Solidarist korporatizmde ise siyaset, bireysel ve sınıfsal çıkar ve düşünce farklılıklarını temel alan liberal demokratik siyaset anlayışının aksine toplumun 'ortak çıkarı'nın ve bu ortak çıkarın gerektirdiği politikaların belirlenmesi olarak anlaşılmaktadır. Tek-Parti Dönemi'nin otoriter siyaset anlayışı ve politikalarını anlamlandırabilmek için siyaseti toplum dışı seçkinlere ve devlete özgü bir idari teknik iş olarak koyan bu iki öğenin dikkate alınması gerekmektedir. Cumhuriyet'in Osmanlı siyasi sisteminde bir kopuşu simgelediği bilinen bir gerçektir. Ancak Tek-Parti Dönemi'nde devlet-toplum ilişkisinin seyrine bakıldığında Osmanlı sistemindeki kimi öğelerin alttan alta kendini sürdürdüğünü görmek de zor değildir. Bu çalışma bu sürekliliği sağlayan öğelerin pozitivizm ve solidarist korporatizm olduğunu ileri sürmektedir. V
Türkiye'de çocuk istismarı, çocuk istismarını önleyici sosyal politikalar ve Diyarbakır örneği

Çocuk istismarı konusu geçmişşten günümüze gelen bir konu olmakla birlikte toplumun bilgi düzeyi arttıkça, insanların bu konuda bilinçlenmesiyle daha çok gün yüzüne çıkan bir konu olmuştur. Bu konuda medya yayınları yapılmış, kitap ve dergiler yazılmıştır. Ayrıca sempozyum, seminer ve konferans gibi çalışmalar sayesinde daha rahat bir şekilde ifade edilmiştir. Ayıp olarak nitelendirilen çocuğun cinsel istismarı konusu, artık bilinçli ailelerimizle beraber hem çocuğun ve ailenin psikolojisi düşünülerek psikolojik yardım alınma yoluna gidilmekte, hem de bu durum mahkeme aşamasına taşınarak, çocuğun mağduriyetinin hakkı aranmaktadır. Çocuğun fiziksel, duygusal, cinsel ve ekonomik gibi her açıdan istismar ve ihmal edilmesi söz konusudur. Tezimde, çocuk istismarı ve çeşitleri anlatılıp, Diyarbakır ilinde Çocuk İstismarı Tanılama Anketi Form 3'ün uygulanıp, anketin SPSS 22.00 programına göre yorumlanması yapılmıştır. Ayrıca tezimde dünyada ve ülkemizde çocuk koruma politikaları yer almış olup, çocuk istismarı konusunda çeşitli kurum ve kuruluşların uyguladığı sosyal politikalar anlatılmıştır. Araştırmamın amacı; çocuk istismarı ve ihmali konusunda ülkemizdeki genel durumu istatistiklerle anlatmak, Diyarbakır ilinde ortaokul düzeyinde olan çocuklara, Çocuk İstismarı Tanılama Anketi - Form 3 uygulanarak, çocukların çocuk istismarı - ihmali durumunun analizinin yapılması ve son olarak yurt dışında, ülkemizde pek çok kurum ve kuruluş tarafından çocuk istismarı, ihmali konusunda uygulanan sosyal politikaları genel olarak anlatmak, toplumuzdaki bu konudaki duyarlılık ile önleyici bakış açısının sağlanmasını oluşturmak amaçlanmıştır.
Kentleşme sürecinde katı atık yönetimi ve Kocaeli örneği

Son yıllarda ekonomik ve teknolojik gelişmelere parelel olarak; hem evsel, hem de endüstriyel katı atıkları miktarı ve çeşidi giderek artmaktadır. Yerel yönetimlerin en önemli görevlerinden birisi de katı atıkların tekniğine uygun olarak toplanması, taşınması ve uzaklaştırılmasıdır. Katı atıklar teknik şartlara ve hijyenik koşullara uygun şekilde uzaklaştırma yapılmadıkları zaman hava, su ve toprak kirlenmesine neden olmaktadır. Ülkemizde katı atıklar, çoğunlukla geri kazanılmadan toplanmakta ve genellikle de, düzensiz depolama ile uzaklaştırılma yapılmaktadır. Katı atık içerisinde değerli maddelerin çok az bir kısmı, geri kazanılmakta, kalanı ise toprağa gömülmektedir. Böylece potansiyel bir ekonomik değer, potansiyel bir kirlilik kaynağına dönüşmektedir. Bu çalışmada; dünyada, ülkemizde ve özellikle Kocaeli örneğinde, katı atık yönetim uygulamaları ve belediyelerin katı atık sorununa karşı yaklaşımı; ekonomi ve çevre açısından değerlendirilmiştir. Son olarak, geri kazanılabilir katı atıkların ekonomiye kazandırılmaları, katı atıkların geri kazanılamayan bileşenlerinin teknik ve hijyenik şartlara uygun şekilde uzaklaştırılmaları için neler yapılması gerektiği hakkında çeşitli öneriler sunulmuştur.
Kamu yönetiminde yeni bir denetim yolu kamu denetçiliği kurumu

Toplumda huzurun ve demokratik yaşamın sağlanması, devlet gücünün sınırlandırılması ve denetlenmesi için çeşitli yollara başvurulmuştur. Bu yolların başında, kamu kurumlarının farklı şekillerde denetlenmesi gelmektedir. Kamu kurumlarının faaliyetleri yargısal, yönetsel ve siyasal yollarla denetlenerek bu kurumların insan haklarını engelleyici özellikleri kaldırılmaya çalışılmaktadır. Bu açıdan denetim son derece önemlidir ve modern kamu yönetimi anlayışının vazgeçilmez özellikleri arasındadır. Bu çalışmada, ülkemizde uygulanan idarenin klasik denetim yöntemleri ile bu denetimlerin eksikleri üzerinde durulmuş ve bu denetim yöntemlerine destekçi olarak kurulacak bir ombudsman kurumunun ülkemize sağlayabileceği katkılar ele alınmıştır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde genel olarak denetim kavramı ve Türk kamu yönetiminde idarenin denetlenmesi yöntemleri anlatılmıştır. İkinci bölümde ise Avrupa Birliği de dahil olmak üzere birçok ülkede oluşturulan ombudsman kurumuna ve bu ülkelerdeki uygulamalarına değinilmiştir. Üçüncü bölümde ise Türkiye'de ombudsman kurumuna yönelik çalışmalar ile 5548 Sayılı Kamu Denetçiliği Kurumu Kanunu ve kanun için Anayasa Mahkemesi tarafından verilen iptal kararı incelenmiş, bu kurumun oluşturulmasına yönelik yapılan eleştirilere ve önerilere yer verilerek, Kurumun Türkiye'de hayata geçirildiği takdirde sağlayacağı katkılar anlatılmıştır.
Gençlerin siyasal katılımları ve gençlik meclisleri: Konya örneği

Türkiye nüfusunun önemli bir bölümünü gençler oluşturmaktadır. Bu doğrultuda gençlerin siyasete bakış açısı, siyasal katılımları ve siyasete ilgi düzeyleri siyaset bilimciler ile kamu yöneticilerini yakından ilgilendirdiği gibi, bu konuda çeşitli politikaların oluşturulmasını da gerekli kılmaktadır. Siyasal katılım kavramı, bireylerin, siyasi karar alma mekanizmalarına etkisi olarak değerlendirilebilir. Dünyada ve Türkiye'de yapılan ampirik çalışmalar gençlerin siyasi katılımlarının ve siyasete ilgi düzeylerinin düşük olduğunu ortaya koymaktadır. Türkiye'de gençlerin siyasete olan ilgisizliklerinin temelinde 1980'li yıllarla birlikte oluşturulmaya çalışılan apolitik bir gençlik inşasının etkili olduğu belirtilebilir. Çalışmada Türkiye'de gençlerin siyasal katılımlarına ve siyasete ilgi düzeylerine Gençlik Meclislerinin etkisinin olup olmadığı sorusuna cevap aranmaktadır. Bu bağlamda bir anket çalışması planlanarak gerçekleştirilmiştir. Çalışmanın evrenini, Konya Büyükşehir ve merkez ilçelerinde bulunan Selçuklu, Meram, Karatay Belediyelerinin gençlik meclisi üyeleri oluşturmaktadır. Anket çalışması 1 Mart 2019 ila 30 Mart 2019 tarihleri arasında belirlenen örneklem planı dahilinde 374 katılımcı ile gerçekleştirilmiştir. Çalışmada elde edilen bulgulara göre, Gençlik Meclislerine üye olan gençlerin siyasal katılımlarında bir farklılığın olduğu ve gençlerin siyasal katılımlarında Gençlik Meclislerine üyeliğin olumlu bir etkisinin olduğu tespit edilmiştir.