turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
On yaş çocuklarında davranış bozuklukları ile benlik kavramının gelişimi arasındaki ilişki üzerinde bir araştırma

Jüri : Doç. Dr. Mine MANGIR Prof. Dr. Meziyet ARI Prof. Dr. Gülcan ERAKTANj Bu araştırma, Ankara ilinin düşük, orta ve üst sosyo-ekonomik düzeydeki semtlerini temsil eden Hasan özbay, Aktepe, Demirlibahçe, Aydınlıkevler, Dr. Reşit Galip ve Çankaya ilkokullarında, dördüncü sınıfa devam eden on yaş grubundaki çocuklar üzerinde yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini 60'ı kız, 60' ı erkek olmak üzere her okuldan eşit sayıda alınan toplam 120 çocuk oluşturmuştur. Araştırmanın amacı, davranış bozuklukları ile benlik kavramının gelişimi arasında ilişki olup olmadığını ve bu ilişkinin sosyo-ekonomik düzey, cinsiyet, annenin eğitim durumu, babanın eğitim durumu, kardeş sayısı ve doğum sırasından etkilenip etkilenmediğini incelemektir. IV örnekleme seçilen çocuklara Davranış Bozukluğu Belirti Listesi, Piers-Harris Çocuklar İçin Benlik Kavramı ölçeği ile çocuk ve ailesi hakkındaki bazı genel bilgileri içeren bir anket formu uygulanmıştır. Davranış bozuklukları ile benlik kavramı arasında negatif bir korelasyon olduğu saptanmıştır. Davranış bozuklukları artarken, deneklerin benlik kavramlarının gelişme düzeylerinde bir azalma görülmüştür. Bir başka deyişle, davranış bozukluklarına sahip olan deneklerin olumsuz benlik kavramı geliştirdikleri saptanmıştır. Ust sosyo-ekonomik düzeyde bu ilişki önemli bulunmazken, orta ve düşük sosyo-ekonomik düzeyde önemli çıkmıştır. Düşük sosyo-ekonomik düzeye indikçe bu ilişki daha da önem kazanmaktadır. Erkek çocukların davranış bozukluklarını kızlara göre daha sıklıkla gösterdikleri, ancak davranış bozuklukları ile benlik kavramı arasındaki ilişkinin her iki cinsiyette de aynı derecede önemli olduğu bulunmuştur. Annenin eğitim düzeyinin düşük olduğu durumlarda bu ilişki önemli bulunurken, babaların hemen hemen tüm eğitim düzeylerinde ilişkinin önemli çıktığı, bu nedenle babanın eğitim düzeyinin bu ilişkide farklılık yaratmadığı saptanmıştır. Hiç kardeşi olmayan çocuklarda ilişkinin önemli olmadığı, ailenin ilk ve son çocuklarında ise önemli olduğu görülmüştür.
Gerçeklik terapisi yönelimli dini başa çıkma psikoeğitim programının affetme esnekliği, empati ve stresle başa çıkma üzerindeki etkisi

Bu araştırmanın amacı Gerçeklik Terapisi Yönelimli Dini Başa Çıkma Grupla Psiko-eğitim Programının 'Affetme Esnekliği' Kazandırma, 'Empati' ve 'Stresle Baş Etme' üzerinde etkisi olup olmadığını araştırmaktır. Araştırma bağımsız değişken ile bağımlı değişkenler arasındaki neden-sonuç ilişkisini belirlemeye yönelik olduğundan deneysel yöntemle gerçekleştirilmiştir. Araştırma Öntest-Sontest Kontrol Gruplu Desen ile gerçekleştirilmiştir. Araştırma puan düzeyleri düşük olan 10 deney grubu, 10 kontrol grubu üyesi ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmada veriler Affetme Esnekliği Ölçeği, Din Başa Çıkma Ölçeği, Temel Empati Ölçeği ve Stresle Başa Çıkma Tutumları Envanteri ile toplanmıştır. Araştırma kapsamında deney grubuna on haftalık Gerçeklik Terapisi yönelimli grupla psiko-eğitim programı oturumları yapılırken, kontrol grubuna herhangi bir işlem yapılmamıştır. Deney öncesi, sonrası ve izleme süreçlerinde deney ve kontrol grubu üyelerine aynı ölçme aracı uygulanarak sürecin etkililiği test edilmiştir. Verilerin analizi SPSS programı yardımıyla yapılmıştır. Araştırma sonucunda elde edilen bulgulara göre 'Gerçeklik Terapisi Yönelimli Grupla Psiko-eğitim Programı' uygulaması affetme esnekliği kazandırmada tanıma, içselleştirme ve uygulama olmak üzere tüm alt boyutlarda, empati bilişsel, duyuşsal ve toplam boyutlarında ve stresle başa çıkmanın tüm alt boyutlarında etkili bulunmuştur. Bulgular literatürle ışığında tartışılmıştır.
Üniversite öğrencilerinin duygu ifade eden sözcük ve deyimlere yükledikleri duygu yoğunluklarının bazı değişkenler açısından incelenmesi

Bu araştırmada, üniversite öğrencilerinin duygu ifade eden sözcük ve deyimlere yükledikleri duygu yoğunluklarının öğrencilerin çeşitli nitelikleri açısından farklılık gösterip göstermediği incelenmiştir. Bu amaçla, araştırmada öğrencilerin cinsiyet, sınıf düzeyi, yaşamının çoğunu geçirdiği yerleşim birimi, kendini girişken veya çekingen olarak algılama durumu, sosyal ilişkilerinde kullandığı sözcük ve deyimlerden dolayı iletişim güçlükleri yaşama derecesi ve duygularım çevresine güçlükle veya rahatlıkla ifade etme durumunu içeren nitelikler dikkate alınmıştır. Araştırmaya, 1997- 1998 öğretim yılı bahar döneminde Anadolu Üniversite'nde örgün eğitim veren fakültelerden Edebiyat, Eğitim, Fen, Hukuk ve İletişim Bilimleri Fakültelerine devam etmekte olan 942 üniversite öğrencisi katılmıştır. Araştırmada, üniversite öğrencilerinin niteliklerine ilişkin bilgi toplamak için Kişisel Bilgi Formu ve her bir duygu ifade eden sözcük ve deyime ilişkin duygu yoğunluğunu saptamak için ise Duygu İfade Eden Sözcük ve Deyimler Listesi kullanılmıştır. Listede; olumlu duygu kategorilerini oluşturan yeterlilik, mutluluk duygu kategorilerinde ve olumsuz duygu kategorilerini oluşturan yetersizlik, mutsuzluk, korku, kaygı, kuşku ve öfke duygu kategorilerinde olmak üzere toplam 140 duygu ifade eden sözcük ve deyim yer almıştır. Verilerin analizinde parametrik olmayan testler kullanılmıştır. Alt grubu iki olan niteliklere, bağımsız gruplar için kullanılan Mann-Whitney U Testi; alt grubu ikiden fazla olan niteliklere, Kruskal-Wallis Varyans Analizi uygulanmıştır. Varyans analizi sonucunda anlamlı çıkan gruplara ilişkin ikili karşılaştırmalar ise Alpar (1998) taralından önerilen eşitsizlik kullanılarak yapılmıştır. Araştırmada, önem düzeyi. 05 olarak alınmış ve bunun üzerinde olan düzeyler de belirtilmiştir. Araştırmanın bulguları; tüm duygu kategorilerinde yer alan 140 sözcük ve deyimin 73 'ünün (%52.14) duygu yoğunluğu yüklemelerinin üniversite öğrencilerinin cinsiyetlerine göre farklılık gösterdiği biçiminde ortaya çıkmıştır. Bu farklılaşan sözcük ve deyimlerin 70'inde (%50.00) kızların duygu yoğunluğu yüklemelerinin erkeklerden daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Tüm duygu kategorilerindeki sözcük ve deyimlerin 67'sinde (%47.86) ise duygu yoğunluğunun cinsiyete göre farklılaşmadığı ortaya çıkmıştır. Araştırmada, tüm duygu kategorilerinde yer alan sözcük ve deyimlerin duygu yoğunluklarından 134'ünün (%95.71) öğrencilerin sınıf düzeylerine göre, 128'inin (%91.43) öğrencilerin yaşamının çoğunu geçirdikleri yerleşim birimine göre, 118'inin (%84.29) öğrencilerin kendini girişken veya çekingen olarak algılama durumlarına göre, 132'sinin (%94.29) öğrencilerin sosyal ilişkilerinde kullandıkları sözcük ve deyimlerden dolayı iletişim güçlükleri yaşama derecelerine göre, 113 'ünün (%80.71) duygularını çevrelerine rahatlıkla veya güçlükle ifade etme durumlarına göre farklılık göstermediği bulunmuştur.
Gebelikte alınan doğuma hazırlık eğitimi, algılanan sosyal destek ve sosyodemografik faktörlerin prenatal ve postpartum depresyona etkisi

Bu tez çalışmasının amacı, gebelikte alınan doğuma hazırlık eğitimi, algılanan sosyal destek ve sosyodemografik faktörlerin Prenatal ve Postpartum Depresyona etkisinin incelenmesidir. Bu çalışma, Türkiye'nin farklı bölgelerinden gebelik döneminde ve doğumdan sonraki ilk dört haftası içerisinde olan, olasılık temelli örnekleme yöntemlerinden seçkisiz örnekleme yöntemiyle ve gönüllülük esasına göre seçilmiş, bir kısmı gebelikte doğuma hazırlık eğitimi almış bir kısmı ise almamış toplamda 110 kadınla yürütülmüştür. Bir 'tarama modeli' olarak tasarlanan araştırmada üç veri toplama aracı kullanılmıştır. Birincisi, katılımcıların sosyodemografik bilgilerini toplamak amacıyla araştırmacı tarafından hazırlanan Sosyodemografik Bilgi Formu 'dur. İkincisi, katılımcıların depresyon riskini ölçmek amacıyla kullanılan Edinburgh Doğum Sonrasi Depresyon Ölçeği'dir. Son olarak da Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeğinin Gözden Geçirilmiş Formu katılımcıların sosyal destek algılarını ölçmek amacıyla kullanılmıştır. Yapılan araştırma sonucunda, gebelikte doğuma hazırlık eğitimi alan ve almayan katılımcıların Edinburgh Doğum Sonrası Depresyon Ölçeği algılarında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunamamıştır. Fakat katılımcıların Edinburgh Doğum Sonrası Depresyon Ölçeği algılarının sosyal destek ve sosyodemografik faktörlerden ise; eğitim durumu, meslek, evde birlikte yaşanılan kişiler ve çocuk sayısı değişkenlerine göre istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık gösterdiği tespit edilmiştir.
Boşanma sonrası yaşama uyum

Çeşitli toplumsal değişimler sonucunda evlenmelerin boşanma ile sonuçlanma oranında artış gözlenmektedir. Boşanma, yeniden uyum sağlamayı gerektiren bir kriz durumudur. Yurtdışında boşanma sonrası yaşama uyuma çeşitli kuramsal açıklamalar getirilmiş ve çeşitli araştırmalar yapılmıştır. Bu çalışmada, Türk toplumunda boşanma sonrası yaşama uyumu ve boşanma sonrası yaşama uyumun boyutlarını yordayan değişkenlerin neler olduğunun ve nasıl bir seyir izlediğinin belirlenmesi amaçlanmıştır. 504 boşanmış bireyin katıldığı çalışmada Fisher Boşanma Sonrası Yaşama Uyum Ölçeği, araştıma kapsamında geliştirilen Boşanma Hakkında Yerleşik İnançlar Ölçeği ve Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Elde edilen bulgular literatür ışığında tartışılmış ve yorumlanmış, öneriler sunulmuştur.
Erken döneme ilişkin gelişimsel etmenler ile psikolojik iyilik hali arasındaki ilişkide erken dönem uyumsuz şemaların aracı rolünün incelenmesi

Bu çalışmada, erken döneme ilişkin gelişimsel etmenlerle psikolojik iyilik hali arasındaki ilişkide uyumsuz şemaların aracı rolü incelenmektedir. Bu doğrultuda temel duygusal ihtiyaçlar, erken dönem yaşantılar ve duygusal mizaç diğer bir ifadeyle erken dönem uyumsuz şemaların kuramsal olarak öngörülen gelişimsel belirleyicileri bir model içinde ele alınmaktadır. Hacettepe Üniversitesi ve Orta Doğu Teknik Üniversitesinde lisans düzeyinde öğrenim gören 223 kadın (%55,2) 181 erkek (%44,8), toplamda 404 kişi araştırmanın örneklemini oluşturmaktadır. Aktarılan değişkenlerin ölçülmesi amacıyla katılımcılara Young Şema Ölçeği, Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri-II, Psikolojik Kontrol Ölçeği, Çocukluk Örselenme Yaşantıları Ölçeği, Beş Faktör Envanteri, Belirti Tarama Listesi (SCL-90-R) ve demografik bilgi formu uygulanmıştır. Araştırmada, tüm yordayıcı değişkenlerin birbirleriyle ve bağımlı değişkenle olan ilişkisini değerlendirmek için korelasyon analizi yapılmıştır. Katılımcıların cinsiyet ve sosyoekonomik düzeye göre araştırmada yer alan değişkenler için farklılık gösterip göstermediğini değerlendirmek amacıyla yapılan MANOVA analizi sonucunda cinsiyet etkisinin anlamlı olduğu tespit edilmiştir. Araştırma kapsamında test edilen kuramsal modelle ilgili analizler Yapısal Eşitlik Modeli kullanılarak yapılmıştır. Yapılan MANOVA analizleri sonucunda, araştırmada yer alan değişkenlerin cinsiyet denek değişkenine göre farklılık gösterdiği tespit edildiğinden kuramsal modele ilişkin analizlerde kadın ve erkek ayrı ayrı değerlendirilmiştir. YEM analizleri sonuçları, erken döneme ilişkin gelişimsel etmenler ve psikolojik iyilik hali arasındaki ilişkinin erken dönem uyumsuz şemalar aracılığıyla açıklanabileceğini göstermiştir. Kuramsal açıdan beklenmedik bir bulgu olarak, bu ilişkide duygusal mizaçın uyumsuz şemalar aracılığıyla iyilik halini yordamadığı gözlemlenmiştir. Çalışılan modelde, kadınlar ve erkekler için erken dönem gelişimsel etmenlerin daha çok kopukluk ve zedelenmiş otonomi şemaları aracılığıyla psikolojik iyilik halini etkilediği gözlenmektedir. Temel duygusal ihtiyaçlarla ilgili teorik model değerlendirildiğinde, kadınlarda kaçınma boyutu ve anne-baba psikolojik kontrol; erkeklerde kaygı boyutu, kaçınma boyutu ve anne-baba psikolojik kontrol, kopukluk ve zedelenmiş otonomi şemaları aracılığıyla psikolojik iyilik halini etkilediği gözlenmiştir. Erken dönem yaşantılarla ilgili teorik model değerlendirildiğinde, kadınlar ve erkeklerde belirgin olarak fiziksel istismar ve duygusal istismarın kopukluk ve zedelenmiş otonomi şemaları aracılığıyla psikolojik iyilik halini etkilediği gözlenmiştir. Sonuç olarak, araştırma bulguları erken döneme ilişkin gelişimsel etmenlerin psikolojik iyilik hali ile olan ilişkisinin uyumsuz şemalar aracılığıyla olabileceğini göstermiştir. Kuram ve uygulamaları destekleyen bu bulgular alanyazın çerçevesinde tartışılmıştır
Yetişkin bireylerde ölüm kaygısı ve dindarlık

Bu araştırmanın konusu yetişkinlik dönemindeki bireylerde ölüm kaygısı ve dindarlık arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Çalışmanın amacı ise yetişkinlik dönemindeki bireylerde ölüm kaygısıyla dindarlık arasında bir ilişkinin var olup olmadığının, bu iki değişken arasında bir ilişki varsa bunun ne tür bir ilişki olduğunun ortaya koyulmasıdır. Ayrıca araştırmada yetişkinlik döneminde dindarlık ve ölüm kaygısına etki eden başlıca faktörlerin neler olduğunun da ortaya koyulması da amaçlanmaktadır. Araştırmada hem teorik hem de ampirik veriler ışığında yetişkinlerde ölüm kaygısı ve dindarlık arasındaki ilişki ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Araştırmanın evrenini İstanbul il merkezinde yaşayan yetişkin bireyler oluşturmaktadır. Örneklemini ise söz konusu evrenden tesadüfi örnekleme yoluyla seçilen 500 yetişkin birey oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak 'Kişisel Bilgi Formu', 'Dini Tutum Ölçeği' ve 'Ölüm Kaygısı Ölçeği' kullanılmıştır. Araştırmanın uygulama sürecinde tüm bu ölçeklerden oluşan bir anket formunun denekler tarafından doldurulması sağlanmıştır. Araştırmanın teorik kısmında ölüm ve ölüm kaygısı, kavramsal olarak açıklandıktan sonra felsefe, sosyoloji, psikoloji ve dinlerde ölüm olgusu açıklanmıştır. Araştırmanın ampirik kısmında ise gerçekleştirilen anket uygulaması sonucunda toplanan ham veriler bazı istatistiki tekniklerle analiz edilerek bir takım yorum ve değerlendirmelerde bulunulmaya çalışılmıştır. Çalışmanın sonucunda, ölüm kaygısı ile dindarlık ve dindarlığın davranış, duygu ve biliş boyutları arasında pozitif yönde anlamlılık düzeyinde ilişkinin olduğu tespit edilmiştir. Yapılan analizler sonucunda yetişkinlikte ölüm kaygısı düzeyi arttıkça genel dindarlık düzeyinin de arttığı saptanmıştır. Buna karşılık ölüm kaygısı ile dini ilişki boyutu arasında anlamlılık derecesinde herhangi bir ilişki saptanamamıştır.
The role of residential area and education in developmental expectations, parenting practices and family environment of Turkish mothers

Bu çalışmanın amacı, okul öncesi yaş grubunda çocuğu olan Türk annelerin yaşadıkları şehrin ve eğitim seviyelerinin gelişimsel beklentilerine, çocuk yetiştirme davranışlarına ve ev ortamlarının niteliğine olan etkisini değerlendirmektir. Örneklem grubu megaşehirde yaşayan 161 anne ile kırsal-şehirde yaşayan 73 anneden oluşmaktadır. Kırsal şehir grubundaki anneler İç Anadolu bölgesinde geleneksel Türk aile özellikleri taşıdığı düşünülen Konya, Kayseri ve Nevşehir'de yaşamaktadır. Gruplar arası farklar MANOVA ve MANCOVA ile analiz edilmiştir. Bulgular, kırsal-şehirde yaşayan annelerin megaşehirde yaşayan annelere göre daha fazla itaat bekleme ve cezalandırma davranışı sergilediklerini ve geleneksel/ahlaki kurallara uyum becerilerinin daha erken yaşlarda kazanılması gerektiğini düşündüklerini göstermiştir. Ev ortamı gözlemlerinde kırsal-şehir grubunda çocuğun yaşadığı evin fiziksel çevresinin daha sağlıklı olduğu bulunmuştur. Bulgular ayrıca, yüksek eğitimli annelerin düşük eğitimlilere kıyasla daha az itaat bekleme davranışı sergilediklerini ve fiziksel, bilişsel, öz-denetim, sosyal gelişim, özerklik, itaatkarlık, aileye yönelim ve kendi kendine yeterlilik özelliklerinin daha erken yaşlarda kazanılması gerektiğini düşündüklerini göstermiştir. Ayrıca, yüksek eğitimli annelerin düşük eğitimli annelere kıyasla çocuğa daha fazla öğrenme gereçleri sağladığı ve evlerinin fiziksel çevresinin daha sağlıklı olduğu bulunmuştur. Araştırmanın bulguları hipotezleri kısmen desteklemiştir. Tüm bu bulgular, kırsal-şehir ve megeşehirde yaşayan annelerin gelişimsel beklentilerinde, ebeveynlik davranışlarında ve ev ortamlarında farklılıklar kadar benzerlikler de olduğunu göstermektedir.
Evli kadınlarda evlilik yaşı ve evlenme biçiminin evlilik doyumu ve depresyon düzeyine olan etkisi

Amaç: Bu çalışmada evli kadınların evlenme yaşı ve evlenme biçiminin depresyon ile evlilik doyumu üzerindeki ilişkisinin ve depresyonun evlilik doyumu üzerindeki aracı rolünün incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: İstanbul ilinde yaşayan, evliliklerini 18 yaş altında ya da 18 yaş ve üzerinde yapmış olan 250 evli kadına anket uygulanmıştır. Katılımcılar, seçkisiz olmayan örnekleme yöntemi ile seçilmiştir. Katılımcılara, demografik bilgilerini öğrenmek amacıyla 'Sosyodemografik Bilgi Formu', evlilik doyum düzeylerini ölçmek amacıyla 'Evlilik Yaşam Ölçeği', depresyon düzeylerini ölçmek amacıyla ise 'Beck Depresyon Envanteri' uygulanmıştır. Bulgular: Araştırmadan elde edilen bulgulara göre evli kadınlarda evlilik doyumu düzeyi evlenme yaşından pozitif yönde etkilenmektedir. Evlenme yaşı ile depresyon düzeyi arasında ilişkiye rastlanmamıştır. Evlenme biçimi ile evlilik doyumu ve depresyon düzeyi arasında ilişki olduğu saptanmıştır. Evlilik doyumu düzeyi ve depresyon düzeyi arasında negatif bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Sonuç: Evlenme yaşının evlilik doyum düzeyi üzerinde etkili olduğu, evlenme yaşı arttıkça evlilik doyum düzeyinin arttığı tespit edilmiştir. Evlenme biçiminin ise hem depresyon hem de evlilik doyum düzeyi üzerinde etkili olduğu saptanmıştır. Ayrıca evlilik doyumu düzeyi ve depresyon düzeyi arasında da anlamlı bir ilişki olduğu ve depresyon düzeyi arttıkça evlilik doyum düzeyinin düştüğü sonucuna varılmıştır. Ancak yapılan analizler sonucunda, evlenme yaşı ve evlenme biçimi ile evlilik doyumu arasında depresyonun aracı rolü olmadığı tespit edilmiştir.
Alkol kullanım bozukluğu, psikopatolojik özellikler, ruhsal ve fiziksel sıkıntıya dayanma arasındaki ilişki

Çalışmanın temel amacı Alkol Kullanım Bozukluğu tanısı alan hastaların alkol bağımlılık şiddeti, psikopatolojik özellikleri, ruhsal ve fiziksel sıkıntıya dayanma güçleri arasındaki ilişkilerin incelenerek, bu değişkenlerin tedavi sürecindeki rolünü literatür çerçevesinde değerlendirmek olmuştur. Yöntem: Araştırmanın örneklemini Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi Alkol-Madde Tedavi Merkezinde yatarak tedavi gören 50 Alkol Kullanım Bozukluğu tanısı almış katılımcı oluşturmuştur. Bu katılımcıların yaş ortalaması 47.34 (s. s:9.73) olarak saptanmıştır. Araştırma verilerini toplamak amacıyla Alkol Bağımlılığı Şiddeti Ölçeği, Ruhsal Belirti Tarama Listesi (SCL 90 -R), Sıkıntıya Dayanma Ölçeği ve Rahatsızlığa Dayanma Ölçeği kullanılmıştır. Bulgular:Alkol bağımlılığı şiddeti ile araştırmamızda ölçülen psikopatolojik özelliklerin her biri arasında pozitif anlamlı bir ilişki saptanmıştır. Alkol bağımlılığı şiddeti ile ruhsal sıkıntıya dayanma gücünü ifade eden sıkıntıya dayanma toleransı arasında negatif anlamlı bir ilişki saptanırken fiziksel sıkıntıya dayanma gücünü ifade eden rahatsızlığa dayanma toleransı ile anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. Psikopatolojik özelliklerin her biri ile sıkıntıya dayanma toleransı arasında negatif anlamlı bir ilişki saptanmış ancak rahatsızlığa dayanma toleransı ile anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. Sonuç: Araştırmamızda elde edilen bulgular alkol kullanım bozukluğunda psikopatolojik özellikler ile ruhsal sıkıntıya dayanma gücünün dikkate alınması gereken değişkenler olduğunu göstermektedir. Tedavi sürecindeki alkol hastalarında psikopatolojik özellikleri düzenlemeye ve sıkıntıya dayanma toleranslarını arttırmaya yönelik çalışmaların tedavi başarısı ve remisyonun sürdürülmesi açısından olumlu sonuçlar doğuracağı kanaati doğmuştur.
Lise öğrencilerinin internet kullanım bozukluğu, sosyal kaygı ve benlik saygısı düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı lise öğrencilerinde internet kullanım bozukluğu düzeyininincelenmesi, sosyal kaygı ve benlik saygısı düzeylerinin internet kullanım bozukluğu düzeyi ile ilişkisinin incelenmesidir. Ek olarak, araştırmada lise öğrencilerinin cinsiyet, yaş, kaçıncı sınıfta okudukları, diploma notları gibi değişkenlerin internet kullanım bozukluğu, sosyal kaygı ve benlik saygısı düzeyleri üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Araştırmanın evreni Düzce il merkezinde Milli Eğitim Bakanlığına bağlı bir lisede 10. 11. ve 12. Sınıfta öğrenim gören öğrenciler oluşturmaktadır. Araştırmada sosyo-demografik özelliklere göre bakıldığında; erkeklerin internet bağımlılığı ölçeğinden aldıkları puanların kızların internet bağımlılığı ölçeğinden aldıkları puanlara oranla daha yüksek olduğu, öğrencilerin yaşları arttıkça öğrencilerin internet bağımlılığı ölçeğinden aldıkları puanlarda düşmekte olduğu, öğrencilerin okul ortalamaları arttıkça öğrencilerin internet bağımlılığı ölçeğinden aldıkları puanlarda düşmekte olduğu gibi sonuçlara ulaşılmıştır. Öğrencilerin internet bağımlılığı ölçeğinden aldıkları puanlar arttıkça öğrencilerin sosyal kaygı ölçeğinden aldıkları puanlarda artmakta olduğu, öğrencilerin internet bağımlılığı ölçeğinden aldıkları puanlar arttıkça öğrencilerin benlik saygısı ölçeğinden aldıkları puanlarda düşmekte olduğu ve öğrencilerin sosyal kaygı ölçeğinden aldıkları puanlar arttıkça öğrencilerin benlik saygısı ölçeğinden aldıkları puanlarda düşmekte olduğu görülmüştür. Araştırmanın sonunda yer alan tartışma bölümünde bulgulara dayalı olarak araştırmacılara ve alanda çalışan psikolojik danışmanlara yönelik önerilerde bulunulmuştur.
The Impact of early chilhood parental loss on children's self-concept, peer relations, emotional and behavioral problems, and school achivement

Erken Çocukluk Kaybının çocuklukarın Öz-Kavramı, Duygusal ve Davranışsal Sorunları, Arkadaş İlişkileri ve Okul Başarısı Üzerindeki Etkisi Bu nedensel-karşılaştırma desenli araştırma erken çocukluk kaybının çocukların öz-kavramları, arkadaş ilişkileri, içselleştirme ve dışsallaştırma sorunları ve okul başarısı üzerindeki etkisini incelemiştir. Erken çocukluk kaybı, altı yaşını doldurmamış çocuğun ebeveynlerinden birini ölüm nedeniyle kaybetmesi olarak tanımlanmıştır. Araştırmanın ömeklemi üç, dört ve beşinci sınıflarda okuyan ilkokul öğrencilerinden oluşmuştur. Bunlar 68 (34'ü erkek, 34'ü kız) kişidir. Örneklemin yarısı erken yaşta kayıp yaşamış öğrencilerden, geri kalanı da kayıp yaşamamış ailelerden gelen öğrencilerden oluşmuştur. Araştırmada, Piers-Harris Çocuklarda Öz-Kavramı Ölçeği, sosyometrik derecelendirme, içselleştirme ve dışsallaştırma sorunlarının öğretmenler tarafından derecelendirilmesi, standadize edilmiş yıl sonu ders notları ve yan- yapılandırılmış bir görüşme kullanılmıştır. Araştırmada, kaybın etkisinin yanı sıra, cinsiyet etkileri de incelenmiştir. Bu yüzden grupların kıyaslanmasında iki yönlü değişkenlik analizleri kullanılmıştır. Sonuçlar, kayıp yaşamış çocuk grubunun diğer gruba göre daha düşük öz- kavramı, sosyal ilişkisi, okul başarısı, fakat daha yüksek içselleştirme ve dışsallaştırma sorunları olduğunu göstermiştir. Kaybın etkilerinin her iki cinsiyet için de eşit derecede olumsuz olduğu görülmüştür. Araştırmacı, erken çocukluk kaybının Türk çocukları üzerindeki doğrudan etkisini inceleyen bir araştırma bulamadığından kayıp yaşamış çocukların gereksinmelerini gösteren önemli bir adımdır.