turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kırgızistan'da kamu yönetimi reformu

tarihinde Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla birlikte bağımsız, bir devlet olarak kurulan Kırgızistan Cumhuriyeti'nde, geleneksel- merkeziyetçi Sovyet-tipi yönetimin devam etmesi bir sorun kaynağıdır. Bu sorunlar arasında idari yapılanmanın gerçek anlamda özerk, güçlü ve demokratik olmaması, devletin taşra yönetim ve yerel yönetim birimleri arasında görev bölüşümü sorunu, yerel topluluklara istenen düzeyde kaliteli, hızlı ve ekonomi ölçülerine uygun hizmet verilmemesi, bölgedeki yerel problemleri çözememiş olması sayılabilir. Bağımsızlığı kazanıldıktan sonra Kırgızistan Cumhuriyeti devletin yapısında önemli değişiklikler oluşturmuştur. Devletin yapısındaki bu değişikler kamu yönetiminin önemini daha çok ortaya çıkarmıştır. Kırgızistan Cumhuriyeti'nde devlet yönetimi ve yerel yönetimin yetki ve sorumluluk alanları henüz ayrışmamıştır. Sekiz ana başlıktan oluşan Anayasa'nın 7. maddesi yerel yönetimin görev ve yetkileriyle ilgili olup, bu konuda hazırlanan yapılanma çalışmaları dayanağını söz konusu maddeden almaktadır. Yerel yönetimler, yerel hizmetleri yürütme yetkisine ve sorumluluğuna sahip olsa bile, görevlerin yerine getirilmesinde yeterli maddi kaynağın olmaması ve kaliteli personel yetersizliği nedeniyle zorluklarla karşılaşmaktadır. Bu nedenle bugün ülkemizde, çalışabilecek insan gücünü yetiştirmek için ilave eğitim ve staj faaliyetlerine büyük önem verilmektedir. Özellikle, yerel yönetim görevine en iyi ve yetenekli görevlileri seçmek ve yerleştirmek için, devlet öğrencileri Türkiye ve diğer ülkelere kısa süreli staj ve eğitim görmeleri için göndermektedir. Kırgızistan Cumhuriyeti'nde merkeziyetçi Sovyet-tipi yönetimin devam etmesinden dolayı, yerel yönetimler yerel hizmetleri yürütme yetkisine sahip olmamış ve bundan dolayı yetkisinin gerektirdiği sorumluluğu yüklenmemişlerdir. Kırgızistan Cumhuriyeti'nde merkeziyetçi yönetim sisteminin uygulanmasının bir kanıtı da harcamaların ortalama % 20'sinin yerel yönetimlerin, yerel hizmetlerin önemli bir kesiminin üzerinde yürütme yetkisinden yoksun olduğunu açıkça göstermektedir. Kırgızistan Cumhuriyeti'nin tarihi, kültürel Özellikleri ve geçmişşi göz önünde tutularak yerleşmelerin kendi ihtiyaçlarını karşılayabilme, kendi finansmanını sağlayabilme ve kendi kendini yönetebilirle prensipleri esas alınmıştır. Genel olarak değerlendirme yapıldığında, bugün Kırgızistan Cumhuriyeti'nin yerel yönetimine hakim olan geleneksel - güçlü - merkeziyetçi yapı modernleşmeyle, beklenen ve demokratik yapılanmaları kolaylaştıran, sivil toplum merkezli devlet ve özerk yerel yönetimler ideolojisiyle uyumlu değildir. Geçiş dönemi sürecinin uzun tutulması demokratik - merkeziyetçilik olarak adlandırılan yönetim biçimin sürdürülmesi, 'alışkanlığını' yaratabilmek fikrini güçlendirmektedir. Eğer Kırgızistan Cumhuriyeti, kendi maddi ve manevi potansiyeli ile stratejik olarak hazırlanmış kamu yönetim ve onun terkip hissesi olan yerel yönetim reformlarını ciddi yanlışlıklar yapmadan, programlı olarak uygularsa, yönetimde ve hizmette olan temel sorunları gidereceği düşüncesindeyim.
Türkiye'de genel yönetimin taşra örgütünün yerel yönetimlerle ilişkileri

Merkezi yönetimle, yerel yönetimler birbirlerine zıt kurumlar olmayıp, belli ilkeler ve yasalar çerçevesinde karşılıklı ilişkileri olan yönetim biçimleridir. Genel olarak ülkemizde ağır bir vesayet denetiminin uygulandığı kabul edilmektedir. Yerel yönetimler üzerinde, merkezi yönetimin denetim yetkisi esas olarak mali ilişkiler alanında kendini göstermektedir. Merkeziyetçi yönetim yapısı, gelirlerin de merkezileştirilmesi sonucunu doğurmuştur. Türkiye'de, yönetimler arası hizmet bölüşümü konusunda da kargaşa yaşanmaktadır. Birçok yerel hizmet, merkezi yönetim tarafından yürütülmektedir. Yerel yönetimlerimiz, önemli sorunlarla karşı karşıya bulunmaktadır. Yerel yönetimlerin organik yasaları yetersiz olup, ihtiyaçlara cevap verememektedir. Hizmet alanlarının optimal büyüklüğü konusunda akılcı kriterler geliştirilememiştir. Yerel yönetimlere görevleriyle orantılı gelir kaynakları tahsis edilememiştir. 109 Bugün için, hem merkezi yönetim ile yerel yönetimler, hem de aynı yöredeki yerel birimler arasında bir koordinasyon yetersizliği gözlenmektedir. Ülkemizde, yönetimler arası ilişkileri düzenlemeye yönelik olarak birçok reform tasarısı hazırlanmıştır. Merkeziyetçi eğilim ve alışkanlıklar, bu çalışmaların hayata geçirilmesini olumsuz yönde etkilemektedir. 110
Osmanlı Devletinin son döneminde modern ulus devlete yönelik girişimler

Avrupa'da modern ulus devlet yapılarının yükseldiği 19. yüzyıl, Osmanlı devleti için 'icab-ı asra intibak' denen sürecin sıkıntılarının her geçen gün arttığı bir 'en uzun asır'dır. Bu 'en uzun asır' İçin; siyasal tarih yazınında, birbirinden kopuk ve bütüncül bir amaç gütmekten uzak bir modernleşme süreci tablosu çizilir. Bu çalışma, yüzyılın son çeyreğinde modernleşme sürecindeki bu bütüncül bir amaç eksikliğinin ortadan kalktığını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışmanın temel savı; Sultan II. Abdülhamit döneminin tıpkı çağdaşı devletlerde olduğu gibi; idaresi altındaki tüm insanlar üzerinde, yeni teknolojik ve siyasal araçlarla ciddi bir ideolojik koşullandırma süreci içine girildiğidir. Modern ulus devlet yapılarının kullandığı; dil, ulaşım teknolojilerindeki yeni gelişmeler, bürokrasi, eğitim ve değişik sembolik araçlar sultan II. Abdülhamit için de vazgeçilmez araçlar halini almıştır. Bu yönüyle Cumhuriyet kadrolarına önemli bir miras ve kolaylık sağlanmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde önce Avrupa'da modern ulus devletlerin gelişim süreçleri, modern devlet, ulus ve ulus devlet gibi kavramlar tanımlanmış; ardından bu yeni devlet algılayışının temel hedefi olan yönettiği insanların tamamına ulaşma ve onları biçimlendirme amacı için kullandığı araçlar hakkında bilgi verilmiştir. İzleyen bölümler; modem ulus devletlerin kullandığı bu araçların, Sultan II. Abdülhamit dönemi Osmanlı Devleti'nde de aynı amaçla kullanıldığını ve bu dönemde tüm tebaaya ulaşarak onları bilgilendirme ve biçimlendirmenin amaçlandığını ortaya koymaya ayrılmıştır. Resmi ve sade bir dil, eğitim, bürokrasi, kara ve demiryolu, posta, telgraf ve gazete gibi önemli araçların bu süreçteki kullanımı ayrı ayrı değerlendirilmiştir. Son bölümün konusu ise; devletin imajının korunması ve yüceltilmesi amacına hizmet etmek üzere yararlanılan sembolik araçlar konu edinilmiştir. Bu anlamda önce dönemin basını taranmıştır. İkinci bir önemli kaynak ise; arşiv belgeleri olmuştur. Başbakanlık Osmanlı Arşivlerinde Yıldız Esas Evrak ve Defterleri, Sadaret Hususi ve Resmi Maruzat Evrakı ile Hususi İradeler başta olmak üzere Nafia, Dahiliye ve Maarif İradeleri taranmıştır.
Cumhuriyet Döneminde belediyecilik (1923-1938)

Osmanlı Devleti'nde başkent İstanbul ile başlayan yapılanma, zaman içerisinde tüm ülke genelinde yaygınlaştırılmıştır. Merkezi hükümeti güçlendirme adına önemli bir görevi yerine getirecek olan belediyecilik teşkilatı halkın çeşitli konularda ihtiyaç duyduğu gereksinimlerin karşılanmasında vazife alacaktır. Osmanlı Devleti'nde bugünkü anlamda olmasa da belediyeciliğin var olduğunu bilmekteyiz. Tanzimat sonrasında her kurumda olduğu gibi devlet yönetiminde de yaşanan gelişme ve değişmelere paralel olarak belediyecilik konusunda da gerekli adımlar atılmıştır. Milli mücadele sonrasında kazanılan zafer gerçekleştirilen inkılaplarla taçlandırıp yeni bir yapılanmaya gidilirken, devlet yönetimi konusunda da köklü değişimler yapılmıştır. Özellikle, ülkenin yeniden imarı ve halkın ihtiyaçlarının karşılanması için belediye teşkilatları yeniden oluşturulmuştur. 1921 Anayasası'nın yürürlüğe girmesi ile yerel yönetim alanında önemli değişiklikler yaşanmıştır. 1923 yılında Cumhuriyetin ilanı ve Ankara'nın başkent olması ile yeni bir dönem başlamıştır. 1924 tarihli belediye kanunu ile Ankara'da başlatılan çalışmalar diğer şehirler içinde örnek teşkil edecektir. 1923 sonrasında hayata geçirilen kanunlar yerel yönetim yapılanması için önemlidir. Küçük değişikliklerle halen yürürlülük olan, 3 Nisan 1930 tarihli 1580 sayılı Belediye kanunu ile II. Meşrutiyetin ilanından itibaren gerçekleştirilmeye çalışılan değişiklikler gerçekleştirilmiştir. Türkiye'de modern anlamda belediyeciliğe geçilmesinin en önemli aşamalarından biri 1930 yılında yapılan belediye seçimleridir. Bu seçimler günümüze kadar hem yerel yönetimler hem de demokrasi alanında süregelen birçok konuda başlangıcı oluşturması açısından önemlidir. Yapılan inkılapların devamı niteliğindeki seçimler demokrasi tarihimiz için önemlidir.
19 Mart 2001 tarihli Ulusal Program ve Türkiye'de düşünce özgürlüğü

Sosyal bilimler alanında en çok tartışılan konulardan biri hiç kuşkusuz düşünce özgürlüğü kavramıdır. Bunun da temel nedeni, toplumların gelişmişlik düzeylerinin düşünce özgürlüğünün güvence altına alınıp alınmaması sorusuyla doğrudan ilişkili olarak görülüp değerlendirilmesidir. Bu bağlamda, demokrasinin kurumsallaşmasının düşünce özgürlüğüne bağlı olduğu rahatlıkla söylenebilir. Türkiye açısından konuyu değerlendirilecek olursak, kavramın her açıdan önemli ve hatta kilit kavramlardan biri olduğunu söylemek olanaklıdır. Türkiye 1999'da Helsinki Zirvesinde aday ülke statüsünü elde ettikten sonra, Kopenhag siyasi kriterlerinin sağlanabilmesi için düşünce özgürlüğünün önündeki engellerin kaldırılması ve düşünce özgürlüğü alanının genişletilmesi gündemdeki yerini almıştır. Yol haritası olarak nitelendirilebilecek Katılım Ortaklığı Belgesi ve buna koşut hazırlanan Ulusal Program ilan edildikten sonra 2001 yılında üyelik kriterlerinin sağlanabilmesi için düşünce özgürlüğünü de düzenleyen anayasanın bazı maddelerinde değişiklikler olmuş ve bir dizi uyum yasaları çıkarılmıştır. Bu çalışmada, 2001 yılında yapılan yasal düzenlemeler bağlamında, düşünce özgürlüğünün Türk hukuk sistemi içindeki yeri ve önemi ele alınacaktır.
1960-1980 arası Türkiye'de sosyalist hareketin cinsiyeti

1960- 80 Arasında Türkiye'de Sosyalist Hareketin Cinsiyeti, sosyalist hareketin geliştiği ve güçlenmeye başladığı dönemde, sosyalist hareket içindeki kadın ve erkek kimliklerinin oluşumunu irdelemektedir. Bu amaçla Türkiye'de sosyalizmin kadınlar ve erkekler için sunduğu 'yeni' kimlikler ile toplumsal cinsiyet eşitsizlikleri konusundaki yaklaşımları değerlendirilmektedir. Kadınları ve erkekleri kitlesel mücadelenin içine çeken mekanizmalar, kadınların ve erkeklerin bu mekanizma içinde nasıl konumlandıkları, siyaseti nasıl anlamlandırdıkları ve siyasal proje tarafından sulan 'yeni' kimliklerin kadınlar ve erkekler tarafından ne ölçüde içselleştirildiği, tezin temel sorununu oluşturmaktadır. Tez kapsamında, o dönemde ortaya çıkan belli başlı siyasal örgütlenmelerin yayınlan incelenerek, hem sosyalist hareketin ideolojik ve siyasal öncelikleri ve programı çerçevesinde çizilen kadın ve erkek karakterleri hem de hareketler içinde yer alan kadınlarla erkeklerin deneyimleri değerlendirilmiştir. Bu çerçevede ortaya çıkan temel sonuçlar şunlardır 1 960'larda ve 70'lerde gelişen sosyalist hareket içindeki kadm ve erkek kimlikleri, büyük ölçüde bu hareketler içinde yer alan kadınlarla erkeklerin, geldikleri eşitlikçi kentli-orta sınıf kültürü içinde şekillenen cinsiyete dayalı kimliklerin, sosyalist ideolojinin sunduğu kimi ön kabuller ile çelişkili bir etkileşime girmesiyle oluşur. Erkeklerin ve erkekliğin çok açık bir şekilde öne çıktığı bir siyasi yapılanma içinde kadınlar, kendilerini eşitsiz ve dezavantajlı konumda hissetmeden çeşitli konumlarda güç kazanarak yer alabilirler.
Kentsel hareketler bağlamında, hareketsiz 'Fikirtepe' örneği

Fiziksel mekanların oluşumu ve bu oluşumun tarihsel, siyasal, sosyal, ekonomik dinamiklerle şekillenerek günümüze kadar gelmesi, zihinsel olarak da çeşitli dinamikleri tetikler ve de oluşturur. Bu dönüşüm ve değişimlerin mekansal haline, sonuçlarına paralel olarak toplumsal dönüşümü de ve sonuçları da eklenir. Mekanı, dolayısıyla toplumu dönüştüren meşru dilin/söylemin de bu süreçte etkisi oldukça büyüktür. Fikirtepe'deki pilot kentsel dönüşüm projesinden hareketle tezde tartışılan konular başta mekan, mekana göre hareketlenen/ konumlanan toplum ve bu mekan üzerinden kurulan hem dönüşümden öncesi hem de dönüşümden sonrası için- egemen dildir/ söylemlerdir. Kente göre konumlanmak ve ona göre moderniteyi açıklamak, gecekonduyu geleneksel yapıların işlediği alanlar gibi göstermek rahatsız edici bir anlayıştır. Kent, kendi kendini üretiyor ve metaya dönüşüyor. Kent algısının değişmesi ve kentlilerin de bu algıda bu 'piyasa'da yer almasını Fikirtepe örneği üzerinden anlatmak istedim.
The Roots of Turkish liberalism

Bu tez 1875- 1918 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğundaki liberalizm üzerine siyasal-tarihsel bir çalışmadır. 1876 Kanuni Esasi içindeki liberal prensiplere dayanılarak bir liberal adım olarak anlatılmıştır. Kanun-i Esasinin bir yıl sonra yürürlükten kaldırmasıyla 1908'e kadar liberal muhalefetin en güçlü talebi olması vurgulanmıştır. Bu arada Osmanlı liberalizmindeki güçlü devlet anlayışının vazgeçilmezliğinin nasıl bir paradox yarattığı üzerinde durulmuş ve bu noktada Alman liberalizmi ile karşılaştırılmıştır. Liberalizmin bir muhalefet aracı olarak görülmesi ise İttihat ve Terakki Cemiyeti örneğinde ele alınmış ve bunun güçlü devlet anlayışı ile birlikte güçsüz Türk liberalizminin ardındaki sebep olduğu öne sürülmüştür.
Yeni kent tasarımı ve akıllı kentler: Karşılaştırmalı bir analiz ve Samsun için model önerisi

Kentler karmaşık organizmalardır; dinamik ve rekabetçi dünyada faaliyet göstermektedirler. Bu nedenle, bir kentin işlevini, politikalarını, yatırımlarını ve teknolojiyle girdiği etkileşimle gelişimini anlamak da karmaşık bir iştir. Bu gerçekten hareketle, hızlı kentleşmeyle ortaya çıkan büyük problemlerin çözümlenmesi için yeni yönetim yaklaşımı bir gerekliliktir. Bu çerçevede 'akıllı kent' yaklaşımı kentteki tüm taraflara önemli fırsatlar sunmaktadır. Bütüncül bir çerçevede konuyu ele alıp tartışan araştırmalar ise çok azdır. Bu noktada çalışmanın hedefi akıllı kentlerle ilgili bütüncül bir çerçeve sunmaktadır. Bu bağlamda, çalışma akıllı kentlerin boyutlarının ve başarı faktörlerinin analizinin yanında Kuzey Amerika, Avrupa ve Asya'dan seçilmiş yedi kent eşliğinde bir analiz sunmayı amaçlamaktadır. Örneklerden yola çıkılarak ortaya konulan kavramsal çerçeve ve karşılaştırmalı analiz neticesinde Samsun kenti için bir model önermektedir. Bu amaca ulaşılması adına çalışma, yabancı ve yerli literatürün taranmasına dayanmaktadır. Çalışmanın sonuçlarına bakıldığında, akıllı kentlerin katılımcı planlama, altyapının gelişmesi ve dörtlü sarmalın birlikte hareket edeceği sayısız girişimlerle ortaya çıkacağı görülmektedir. Diğer bir deyişle, teknolojik, ekolojik, ekonomik ve toplumsal boyutları birleştirip başarılı olan girişimler tam anlamıyla akıllı kent olarak adlandırılabilecektir.
Emniyet-i umumiye müdüriyeti kayıtlarına göre polis teşkilatı kadro hareketleri (1909-1938)

Çalışmada, Emniyet-i Umumiye Müdüriyetinin kuruluşu ile 1938 yılına kadar geçen dönem içerisinde Emniyet Teşkilatı kadrosunun gelişimi incelenmektedir. Giriş bölümünde, Emniyet Teşkilatına temel teşkil eden terimler ile polisin tanımı yapılmıştır. I. Bölümde, Emniyet-i Umumiye Müdüriyeti dönemine kadar olan süreçte Polis Teşkilatının geçirdiği tarihi safahat, II. bölümde Zaptiye Müşiriyeti, Zaptiye Nezareti, Emniyet-i Umumiye Müdüriyeti ve Cumhuriyet Dönemi Emniyet Teşkilatının kadrosundaki hareketler; III. bölümde ise tarihi perspektif içerisinde Türk Emniyet Teşkilatının eğitim kadroları ve tahsil durumu istatistiksel verilere dönüştürülerek yorumlanmıştır. Çalışmada, Emniyet Teşkilatı tarihindeki kadro hareketlerinin genel olarak anlatılmasıyla o dönem teşkilatının yapısının açıklanmasına çalışılmıştır.
Kentsel toplumsal hareketlerde cinsiyete dayalı dinamikler: Kentsel dönüşüm sürecinde Başıbüyük ve Gülsuyu-Gülensu mahalleleri

Kentsel düzlemde gerçekleşen toplumsal hareketler, kentlerin makro formunu ve kentte yaşayan insanların hayatlarını etkileyen önemli bir unsur olarak karşımıza çıkıyor. Kentsel toplumsal hareketlere önemli bir örnek teşkil eden mahalle direnişleri, kentsel dönüşüm projeleri ile birlikte artış gösterdi. Kentlerin gecekondu bölgelerini hedef alan projeler, buradaki insanların kurulu hayatlarını ve düşüncelerini yok sayarak, toplumsal yapıyı görmezden geliyor. Daha önceki yıllarda gecekondusunu yıktırmamak adına direnen bu insanlar, şimdilerde içeriği ve direniş pratikleri değişse de, yine evlerini yıktırmamak adına direniyorlar. Direnişin baş aktörleri olarak ise kadınlar karşımıza çıkıyor. Mahalle derneklerinde varlıklarına çok rastlanmayan kadınlar, eylemlerde en ön saflarda yer alıyor. Kurulu düzende ve toplumda içkin olan cinsiyet asimetrisi ise çözümlenmeyi bekleyen önemli bir sorun olarak duruyor. Kentsel toplumsal hareketlerde, cinsiyetçi anlam kodları ile örülü yapıyı anlamak ve analiz edebilmek için, kenti ve kente içkin yapıları kadın bakış açısı ile incelemenin gereği açığa çıkıyor. Bu çalışma, gecekondu mahallelerinde oluşan kentsel toplumsal hareketleri, cinsiyete dayalı dinamikler bağlamında inceliyor. Bu çalışma kapsamında öncelikle, cinsiyet boyutu ihmal edilen kent ve toplumsal hareket teorileri, feminist teori yardımıyla tekrar okunuyor. Daha sonra, kentsel dönüşüme maruz kalmış gecekondu mahallelerinde uygulanan alan araştırması bulguları aracılığıyla mevcut cinsiyet asimetrisi sorgulanıyor. Alan araştırması için, kentsel dönüşüm tehdidi altında olan İstanbul Maltepe İlçesi'ne bağlı Başıbüyük ve Gülsuyu-Gülensu gecekondu mahalleleri seçilmiştir. Kentsel dönüşüm uygulamaları ile ilgili yapılan akademik çalışmalarda da var olan cinsiyet körü yaklaşım yüzünden, cinsiyeti de temele alarak yapılan analiz ve çalışmalar çok kısıtlıdır. Bu tez, özellikle böyle bir değişkeni temele almadan yapılacak çıkarımların, toplumsal yapıyı anlamada ve dönüştürmeye çalışmada yetersiz kalacağı savından hareket etmektedir.
Kültür ve sanat faaliyetlerinin belediyelerin kurumsal imaj ve itibarına etkisi

Kurumsal imaj ve itibar, kurumların varlığını devam ettirebilmesini sağlayan önemli güç unsurlarının başında gelmektedir. Kurumsal imaj ve itibar, kurumların yürütmüş olduğu hizmetlerden ciddi anlamda etkilenmektedir. Öte yandan kurumsal imaj ve itibar; hedef kitleler, paydaşlar ve kamuoyu nazarında kurumların kabul edilebilirliğini önemli derecede etkilemektedir. Kurumsal imaj ve itibarın bu önemine karşın belediyelerde birçok hizmete verilen önem kültür ve sanat faaliyetlerine verilmemektedir. Ancak belediyelerin yaptığı kültür ve sanat faaliyetleri de diğer faaliyetler kadar önemlidir ve kurumsal imaj ve itibarı etkilemektedir. Yapılan çalışma bunu ortaya koymaktadır. Araştırmaya, Eskişehir il merkezinde yaşayan ve rastlantısal örnekleme yoluyla seçilmiş olan 831 kişi katılmıştır. Elde edilen verilerin demografik özelliklerine göre frekans yüzdeleri incelenmiştir. Ayrıca liderlik, iletişim, fiziki altyapı, hizmet kalitesi ve çalışanlardan oluşan kurumsal imaj ve itibar faktörlerinin çoklu regresyon analizi yapılmıştır. Ortaya konulan model doğrultusunda imaj ve itibar faktörlerinin, Eskişehir Büyükşehir Belediyesi'nin kültür ve sanat faaliyetlerinin imaj ve itibarına etkide bulunduğu; EBB'nin kültür ve sanat faaliyetlerinin de EBB'nin kurumsal imaj ve itibarına katkısı olduğu görülmüştür.
Türkiye'nin kalkınma yardımı politikası (2002-2015)

Modern anlamda 1950'li yıllarda ortaya çıkan kalkınma yardımı bir ülkeden bir başka ülkeye ayni ve nakdi kaynak aktarımı anlamına gelmektedir. Günümüzde, uluslararası örgütler kalkınma yardımları alanında faaliyet yürütmektedir. Ayrıca birçok devlet kendi yardım faaliyetlerini gerçekleştirmektedir. Türkiye Adalet ve Kalkınma Partisi hükümeti döneminde, kalkınma yardımları alanında yükselen donor ülkelerden birisi haline gelmiştir. 2002 yılından beri hız kazanan yardımlar Türk dış politikasında vazgeçilmez unsurlardan biri haline gelmiştir. Bu çalışma kalkınma yardımları alanında yükselen donor ülke Türkiye tarafından 2002 ve 2015 yılları arasında gerçekleştirilen kalkınma yardımı politikasını amaçlar ve araçlar bağlamında incelemeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda çalışma, 2002 ve 2015 yılları arasında kalkınma yardımları alanında rol oynayan aktörler ve aynı alanda yer alan politika belgelerini açıklamaya yönelik veriler sunmayı hedeflemektedir. Bu bağlamda çalışmanın ilk bölümü kalkınma yardımı ile ilgili kavramsal çerçeve çizmektedir. Ardından kalkınma yardımının tarihsel gelişimini incelemekte ve bu alanda aktif olarak yer alan uluslararası kuruluşlar ve ülke örneklerine yer vermektedir. Çalışmanın ikinci bölümü Türkiye'nin kalkınma yardımlarındaki amaçlarına, Türkiye'nin kalkınma yardımlarının tarihsel gelişimine ve kalkınma yardımlarına yönelik eleştirilere odaklanmaktadır. Bu bölüm Türkiye'nin kalkınma yardımı gerçekleştirdiği bölgelerle ticari faaliyetlerinin gelişip gelişmediğini analiz etmekte ve İslami Sermaye'nin kalkınma yardımları ile olan ilişkisini ele almaktadır. Çalışmanın üçüncü ve son bölümü kalkınma yardımları alanındaki uluslararası ve ulusal belgeleri analiz etmektedir. Çalışma Türkiye'nin 2002 ve 2015 yılları arasında kalkınma yardımı alanında önemli aktörlerden biri haline geldiğini göstermektedir. Bunun yanında, Türkiye'nin yardım yaptığı alanlarla ticari ilişkilerinin geliştiği görülmektedir.
Türkiye'de uygulanan iktisadi politikaların kentleşme sürecine etkisi

Kentsel sorunlar günümüzde, en önemli toplumsal konular arasında yer almaktadır. Ülkemizde kentleşme ile ilgili önemli oluşumlar, 1950'li yıllarda değişen iktisadi yapı ile birlikte yaşanmaya başlamıştır. 1950'lerde yaşanan iktisadi gelişmeler kentleri yapılandırmaya başlamış; tezde belirtilen iktisadi dönemlerde uygulanan iktisadi politikalar kentleri yapılandırmaya devam etmiştir. Tarımsal üretimde, üretim süreci ile ilgili desteklerin kaldırılarak doğrudan gelir desteğine geçilmesi, sanayide ihracata dönük sanayileşmenin desteklenmesi, Türkiye'deki kentleri, şekillendirip, kentlerin gelişimine de yön vermiştir. Şöyle ki bütün bu gelişmeler büyük kentlerin cazibesini arttırmıştır. Türkiye'de uygulanan iktisadi politikalar, kent toprağının kullanımını, kentsel rantların yönünü, konut yapılanmasını, kentsel yığılmaları, planlı kalkınma uygulamaları, bölgesel gelişme politikalarına rağmen denetimsiz bir şekilde, bu konulardaki sorunları daha da büyüterek şekillendirmiştir.
Yerel yönetimlerde personel sorunları

Yerel Yönetimlerde Personel Sorunları adlı bu çalışmada, yerel yönetim birimleri tarafından yerel topluluğun hizmet gereksinimlerinin karşılanmasında en önemli öğe olan yerel yönetim personelinin, istihdam edilmesinde karşılaşılan sorunlar incelendi. Bu sorunlar yasal yapıdan kaynaklanan sorunlar, yönetimden kaynaklanan sorunlar ve personelin niteliğinden kaynaklanan sorunlar olmak üzere üç ana bölümde ele alındı. Birinci bölümde; yerel yönetim personelinin işe alınmasında ve istihdamında, personel kadrolarının oluşturulmasında ve iptal edilmesinde karşılaşılan ve yasal yapıdan kaynaklanan sorunlar ele alındı. İkinci bölümde; yerel yönetim birimlerinin örgüt yapısı, yönetim biçimi ve personel üzerindeki kontrol ve denetim mekanizmaları incelenerek, yerel yönetim birimlerinin ne derece çağdaş yönetim tekniklerini uygulayabildikleri ya da uygulayamadıkları ele alındı. Son bölümde ise çok önemli bir konu olan yerel yönetim personelinin niteliği konusu ele alınarak, yerel yönetim personelinin hizmet içi ve hizmet öncesi eğitiminin yeterlilik düzeyi tartışıldı. Çalışmanın sonucunda, sorunların çözümü için yeni yasal ve yönetimsel düzenlemelere gereksinim olduğu düşünülerek, düzenleme ve değişikliklere katkı amacıyla çözüm önerileri sunuldu. V