turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
PDR ve psikoloji programı öğrencilerinin empatik eğilimleri ve narsisistik kişilik özelliklerinin incelenmesi

Bu araştırmada; Psikolojik Danışma ve Rehberlik ile Psikoloji programı öğrencilerinin empatik ve narsisistik kişilik eğilimleri arasındaki ilişkinin incelenmesi ve empatik ve narsisistik kişilik eğilimlerinin bazı değişkenler açısından incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırma, 2013 2014 eğitim-öğretim yılında Toros Üniversitesi, Mersin Üniversitesi ve Çağ Üniversitesi Psikoloji bölümü ve Çukurova Üniversitesi, Mersin Üniversitesi Psikolojik Danışma ve Rehberlik bölümünde öğrenim gören 502 üniversite öğrencisiyle gerçekleşmiştir. Öğrencilerin empatik eğilimlerini belirlemek amacıyla Dökmen (1994) tarafından geliştirilen 'Empatik Eğilim Ölçeği', narsisistik eğilimlerini belirlemek amacıyla uyarlaması Kızıltan (2000) tarafından yapılmış 'Narsisistik Kişilik Envanteri' ve kişisel ve ailesel özelliklere ilişkin bilgi edinmek amacıyla araştırmacı tarafından hazırlanan 'Kişisel Bilgi Formu' kullanılmıştır. Verilerin analizinde 'Tek Yönlü Varyans Analizi, Pearson Korelasyon Analizi ve Bağımsız Gruplar T-testi ' nden yararlanılmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgulara göre, empatik eğilim ve narsisistik eğilim arasında negatif bir korelasyon vardır. Öğrencilerin empatik ve narsisistik eğilimleri algılanan aile tutumlarına göre farklılaşmaktadır. Öğrencilerin empatik ve narsisistik eğilimleri anne ve baba eğitim düzeyine göre farklılaşmaktadır. Öğrencilerin empatik eğilimleri ve narsisistik eğilimleri ile sosyal medya kullanımları arasında anlamlı bir ilişki bulunamazken sosyal medya kullanım sıklığına bağlı olarak farklılık gösterdiği sonucu bulunmuştur. Ayrıca kız öğrencilerin erkek öğrencilere göre empatik eğilimlerinin daha yüksek ve erkek öğrencilerin kız öğrencilere göre narsisistik eğilimlerinin daha yüksek olduğu sonucu bulunmuştur. Öğrencilerin empati ve narsisizm puanları ile devam ettiği program arasında anlamlı bir ilişki olmadığı sonucu bulunmuştur. Öğrencilerinin empatik ve narsisistik eğilimlerinin yaşa bağlı olarak farklılık göstermediği sonucu bulunmuştur. Öğrencilerin empatik eğilimleri ve narsisistik eğilimleri ile medeni durumları arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır. Öğrencilerin narsistik kişilik envanteri puanları ve empati puanları ile sınıf düzeyleri arasında anlamlı farklılık olduğu sonucu elde edilmiştir.
An investigation into the effects of mood and autobiographical memory on risk appraisal in adolescents

Riskli davranışlar ve kimlik oluşumu ergenliğin ve beliren yetişkinlik dönemlerinin en mühim iki konusudur. Bu çalışmada, risk alma davranışları öz kimlikle yakından ilişkili olan benlik kavramı çerçevesinde ele alınmıştır. Çalışmanın birincil amacı olumlu ve olumsuz benlik kavramlarının risk alma davranışları üzerindeki etkisini hem doğrudan hem de risk algısı üzerinden dolaylı bir biçimde öztanımlayıcı anılar aracılığı ile incelenmesidir. Ayrıca, olumlu ve olumsuz öztanımlayıcı anıların hatırlanmasından sonra oluşacak duygudurumun benlik, risk alma davranışları ve risk algısı arasındaki ilişkiler üzerindeki moderatör rolü de araştırmanın birincil amaçlarındandır. Çalışmanın ana hipotezinin yanı sıra heyecan arayışı ve dürtüselliğin risk alma üzerindeki yordayıcı rolü ve olumlu-olumsuz öztanımlayıcı anılarda fenomenolojik karakteristikler ve uyandırdığı duyguları ele alan araştırma soruları da incelenmiştir. Veriler yaşları 17 ile 23 arasında değişen Ankara'nın farklı üniversitelerinde okuyan 113 öğrenciden toplanmıştır. Çalışmanın bulgularına göre öztanımlayıcı anılar ile risk alma ve risk algısı arasında anlamlı bir ilişki bulunmamaktadır. Literatürün aksine analiz sonuçlarına göre duygudurum ve risk alma davranışları arasında da bir ilişki bulunamamıştır. Ancak, araştırma sorularına odaklanan diğer analizlerin bulgularına göre heyecan arayışı risk alma davranışlarını yordamada dürtüsellikten daha iyi bir değişken olduğu ortaya çıkarılmıştır. Ayrıca, olumlu ve olumsuz öztanımlayıcı anılar karşılaştırıldığında bazı fenomenolojik karakteristikler ve duygular arasındaki anlamlı farklılıklar araştırmanın önemli bulgularındadır.
Rehber öğretmenlerin manevi yönelim düzeylerinin bazı değişkenler açısından incelenmesi

Bu araştırmanın amacı psikolojik danışmanlık ve rehberlik öğretmenlerinin manevi yönelimlerinin, maneviyatla ve psikolojik danışmanlık ile ilgili düşüncelerinin incelenmesidir. Bu amaç doğrultusunda; nicel araştırma yaklaşımlarından hipotez içeren araştırma yaklaşımı benimsenmiş ve veriler Mardin'in 10 ilçesinde Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı okullarda görev yapan 205 rehberlik öğretmeninden elde edilmiştir. Rehberlik öğretmenlerinin maneviyat ile ilgili görüşlerini ortaya koymak adına araştırmacı tarafından hazırlanmış 'Kişisel Bilgi Formu' ve 'Manevi Yönelim Ölçeği' kullanılmıştır. Elde edilen verilerin analizinde; frekans analizinin yanı sıra değişkenler arası farklılıkların incelendiği ANOVA ve t-testi kullanılmıştır. Araştırmanın sonucunda; rehberlik öğretmenlerinin manevi yönelimlerinin ortalamanın üzerinde olduğu ortaya çıkmıştır. Ayrıca; maneviyat konusunda bilimsel yayın okuyanların manevi yönelim düzeylerinin anlamlı derecede yüksek olduğu, manevi yönelimi yüksek olan öğretmenlerin öğrencilerin manevi ihtiyaçlarını göz önünde bulundurduğu, öğrencilerin manevi destek isteme haklarının olduğunu düşündüğü ve öğrencilere manevi destek verme isteğinin olduğu gözlenmiştir.
Evli çiftlerde eşler arasında algılanan kişilik benzerliğinin evlilik uyumu ve evlilik doyumuyla ilişkisinin incelenmesi

Bu araştırma evli çiftlerde algılanan kişilik benzerliği ile evlilik uyumu ve doyumu arasındaki ilişkilerin incelenmesi amacıyla yürütülmüştür. Bunun yanı sıra, yaş, cinsiyet, eğitim düzeyi, evlenme biçimi, evlilik süresi, çocuk sahibi olma gibi demografik değişkenlerin evlilik uyumu ve evlilik doyumuyla arasındaki ilişkiler de incelenmiştir. Araştırma Ankara ve İzmir illerinde yaşayan ve yaşları 21 ile 63 arasında değişen 78 kadın ve 71 erkek, toplam 149 evli katılımcı ile yürütülmüştür. Veri toplama araçları olarak İlişki Doyum Ölçeği (Hendrick, 1998), Çiftler Uyum Ölçeği (Spainer, 1976), Beş Faktör Envanteri (Benet-Martinez ve John, 1998) ile bir bilgi formundan yararlanılmıştır. Katılımcıların veri toplama araçlarından aldıkları puanlar ile bilgi formuna verdikleri yanıtlar t testi, tek yönlü ANOVA, pearson korelasyonu ve aşamalı regresyon kullanılarak analiz edilmiştir. Korelasyon analizlerinin sonuçları katılımcıların beş faktör kişilik boyutlarının tümünde algıladıkları benzerlik ile evlilik uyumu ve evlilik doyumları arasında pozitif yönde anlamlı ilişki bulunduğunu göstermiştir. Ancak, beş kişilik boyutunda algılanan benzerliklerin evlilik uyumu ve doyumunun yordanmasına yaptıkları katkıları belirlemek amacıyla yapılan aşamalı regresyon analizleri evlilik doyumunun yordanmasına sadece dışadönüklük boyutunda algılanan benzerliğin, evlilik uyumunun yordanmasına ise dışadönüklük ve özdisiplin boyutlarında algılanan benzerliklerin anlamlı düzeyde katkı yaptığını göstermiştir. Demografik değişkenlere ilişkin analizlerin sonuçları çocuk sahibi olmayan katılımcıların hem evlilik doyumlarının hem da evlilik uyumlarının çocuk sahibi olan katılımcılardan daha yüksek olduğunu göstermiştir. Ayrıca, üniversite mezunu olmayan katılımcıların evlilik doyumlarının üniversite mezunu olan katılımcılardan yüksek olduğu, ancak bu iki grup katılımcının evlilik uyumları arasında anlamlı bir farkın olmadığı görülmüştür. Yaş, cinsiyet, evlilik süresi ve evlenme biçimi ile evlilik doyumu ve evlilik uyumu arasında anlamlı ilişki bulunmamıştır. Eğitim düzeyi değişkeni ile evlilik uyumu ve evlilik doyumu arasındaki ilişki tek yönlü varyans analizi ile belirlenmiştir. Bu analiz sonucunda, eğitim düzeyi ile evlilik doyumu arasında negatif yönde bir ilişki bulunurken eğitim düzeyi ile evlilik uyumu arasında anlamlı bir ilişki bulunmamıştır. 'Çocuk sahibi olma' ve 'evlenme biçimi' değişkenlerine göre gruplanan katılımcıların aldıkları puanlar t testi ile analiz edilmiştir. Analiz sonuçlarına göre çocuk sahibi olma ile evlilik uyumu ve evlilik doyumu puanları arasında negatif yönde bir ilişki bulunurken evlenme biçimiyle evlilik uyumu ve evlilik doyumu puanları arasında anlamlı bir ilişki bulunmamıştır.
Anne baba tutumunun, evlilikte uyum ve sorun çözme becerisine etkisinin incelenmesi

Çocuk, insan ilişkilerini, bütün karmaşık yönleriyle gözlemleyip yaşayarak aile içerisinde öğrenir. Davranış ve duyguların oluştuğu ilk sosyal ortam olan ailede kişi, kendisi ve diğerleri hakkında ne gibi tepkiler vereceğini ve bu tepkileri nasıl ortaya koyacağını öğrenir. Model alarak öğrenen çocuk, ilerleyen yıllarda ebeveynlerinin ilişkisine benzer ilişki sergilemektedir. Aile içerisindeki yetiştirilme tutumu kişinin ailesinden getirdiği bireysel deneyimlerin ve özelliklerin, sorun çözme becerisini ve kendi evlilik hayatında evlilik uyumunu etkilemektedir. Geçmiş yaşam olayları çatışma ve evlilikteki rollerle ilişkilidir (Kaymak Özmen, 2004; Zöhrap, 2004; Yavuzer, 1993; Karasar, 2005; Erberk ve ark., 2005). Bu araştırmanın amacı, çocukluk, ergenlik ve genç yetişkinlik çağındaki anne baba tutumunun bireylerin yetişkinliklerinde yaptıkları, evlilikteki uyum ve sorun çözme becerisine etkisini incelemektir. Araştırma Küçükçekmece ilçesinde 202 yetişkin bireye uygulanmıştır. Veri toplama araçları, araştırmacı tarafından hazırlanan Sosyodemografik Bilgi Formu, Ana-Baba Tutum Ölçeği, Evlilikte Uyum Ölçeği ve Evlilikte Sorun Çözme Ölçeği'dir. Bulgular; yüzde, frekans, t-testi, anova, korelayon ve regresyon analizleri yapılarak incelenmiştir. Demokratik anne baba tutumu ile yetişen bireyin evlilik uyumu arasındaki korelasyon pozitif yönde, otoriter ve koruyucu anne baba tutumunda ise evlilik uyumunda negatif yönde korelasyon vardır. Demokratik tutumla sorun çözme becerisi arasındaki korelasyonun pozitif yönde olduğu, otoriter tutumda ve koruyucu/istekçi tutumda negatif yönde ters korelasyonun olduğu görülmüştür. Evlilikte uyum ve sorun çözme becerisi arasında pozitif yönde bir korelasyon bulunmuştur. Araştırma sonuçlarına göre, anne baba tutumu bireyin evliliğindeki uyumunun çok az bir kısmını açıklayabilmektedir. Anne baba tutumu sorun çözme becerisinin çok az bir kısmını açıklayabildiği söylenebilir. Evlilikte uyum düzeyini yordayan değişkenlere regresyon analizi yapıldığında %45 oranında açıkladığı görülmüştür.
2012- 2013 yılında 60-66 ay arasında ve 66 ay üzerinde 1. sınıfa başlamış 5. sınıf öğrencilerinin sosyal uyum düzeyleri ve benlik saygılarının karşılaştırılması

Araştırmanın temel amacı, ilkokul 1. Sınıfa başlama yaşının 5. sınıfta öğrencilerin benlik saygıları ve sosyal uyum düzeylerine etkilerini incelemektir. Araştırmanın diğer bir amacı ise bazı demografik değişkenlerin öğrencilerin benlik saygısı ve sosyal uyum düzeylerine etkilerini incelemektir. Bu amaca uygun olarak Kartal İlçesindeki 26 Ortaokulda 436 5. sınıf öğrencisine Walker-McCannell Okula Uyum ve Sosyal Yeterlik Ölçeği, Coopersmith Özsaygı Envanteri Kısa Formu ile amaca uygun olarak düzenlenmiş Demografik Bilgi Formu uygulanmıştır. Elde edilen veriler Statistical Package for Social Sciences versiyon 15 programına girilmiştir. Okula başlama yaşı ile benlik saygısı ve sosyal uyum düzeyi arasında anlamlı farklılık olup olmadığını ölçmek için Bağımsız Örneklem T Testi yapılmıştır. Benlik saygısı ile sosyal uyum arasındaki ilişkiyi incelemek için Pearson Korelasyon Analizi yapılmıştır. Demografik değişkenler ile benlik saygısı ve sosyal uyum düzeyi arasında anlamlı farklılık olup olmadığını incelemek için ise Bağımsız Örneklem T Testi ve Tek Yönlü Varyans Analizi yapılmıştır. Yapılan analizler sonucunda 60-66 aylık ile 67 aylık ve üzerinde ilkokul 1. sınıfa başlamış olan öğrencilerin benlik saygıları toplam puanları ve sosyal uyum toplam puanları arasında anlamlı bir farklılaşma olmadığı görülmüştür. Benlik saygısı ile sosyal uyum arasında anlamlı pozitif yönlü ilişki olduğu görülmüştür. Cinsiyetin sosyal uyum düzeyini farklılaştırdığı, kızların sosyal uyum puan ortalamalarının erkeklerden daha yüksek olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Kardeş sayısına göre sosyal uyum düzeyinin farklılaştığı, 1 kardeşi olanların sosyal uyum düzeylerinin, tek çocuk olanlardan ve 2 ve daha fazla kardeşi olanlardan anlamlı bir şekilde daha yüksek olduğu görülmüştür. Okul Öncesi eğitim almış 5. Sınıf öğrencilerinin okula uyumlarının, okul öncesi eğitim almamış olan öğrencilerden yüksek olduğu görülmüştür. Anne babası birlikte olan 5. Sınıf öğrencilerinin ayrı olanlardan benlik saygısı düzeylerinin yüksek olduğu, anne baba eğitim seviyesi yükseldikçe öğrencilerin benlik saygısı düzeylerinin de yükseldiği ve kardeş sayısının da öğrencilerin benlik saygısı düzeylerini etkilediği, tek çocuk olanlar ile 1 kardeşi olanların benlik saygısı düzeylerinin 2 ve daha fazla kardeşi olanlardan daha yüksek olduğu sonucuna ulaşılmıştır. İlkokulda öğretmen değişikliği yaşayıp yaşamama durumunun öğrencilerin benlik saygılarına ve sosyal uyum düzeylerine anlamlı bir etkisi olmadığı görülmüştür.
Adana'da bir özel eğitim ve rehabilitasyon merkezine devam eden otistik bozukluğu olan çocuğa sahip annelerde anksiyete ve depresyon düzeyinin çocuğun otistik bozukluk düzeyiyle ilişkisi

Bu araştırmanın amacı otistik bozukluğu olan çocuğa sahip annelerde anksiyete ve depresyon düzeyinin çocuğun otistik bozukluk düzeyiyle ilişkili olup olmadığını araştırmaktır. İlişkisel tarama yöntemi kullanılmış olan kesitsel bir çalışmadır. Araştırmanın örneklemini Adana'da bir özel eğitim ve rehabilitasyon merkezine devam eden otistik bozukluk tanısı almış 3-23 yaş arası 51 çocuk ve anneleri oluşturmaktadır. Veri toplama işlemi Gilliam Otistik Bozukluk Derecelendirme Ölçeği 2 Türkçe Versiyonu (GOBDÖ-2-TV), Beck Depresyon Envanteri, Beck Anksiyete Envanteri ve araştırmacı tarafından hazırlanan sosyodemografik bilgi formu kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Toplanan veriler Pearson Momentler Çarpımı Korelasyon Analizi ve Basit Doğrusal Regresyon Analizi yöntemiyle analiz edilmiştir. Elde edilen bulgulara göre çocuğun otistik bozukluk düzeyi ile annenin anksiyete ve depresyon düzeyi arasında pozitif yönde ve istatistiksel açıdan anlamlı bir ilişki bulunmuştur (r=.421, p<.01 ve r=.313, p<.05). Regresyon analizi sonuçlarına göre ise otistik bozukluk düzeyinin annedeki anksiyete belirtilerinin önemli bir yordayıcısı olduğu saptanmıştır (%16). Bununla birlikte annenin depresyon belirtileri ile ölçeğin Stereotip Davranışlar alt boyutunun ve annenin anksiyete belirtileri ile ölçeğin Stereotip Davranışlar, İletişim, Sosyal Etkileşim olmak üzere üç alt boyutunun ilişkili olduğu saptanmıştır.
The relation between mother-daughter relationship and daughter's well-being

Bu çalışma anne-kız ilişkisi ile kızın yaşam doyumu ve benlik saygısı göz önünde tutularak iyi olma hali arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlamaktadır. Örneklem, Ankara ve Kırşehir'den yaş ortalması 21.62 (SD= 2 .35) olan 426 kız üniversite öğrencisinden oluşmaktadır. Bu çalışmada kullanılan ölçekler Anne-Yetişkin Kız Ölçeği (Rastogi, 1995), Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği (Rosenberg, 1965) ve Yaşam Doyum Ölçekleridir (Diener, Emmons, Larsen, & Griffin, 1985). Anne-Yetişkin Kız Ölçeği (Rastogi, 1995), anne ile kızı arasındaki şu andaki ilişkiyi ölçmeyi amaçlamaktadır. Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği (Rosenberg, 1965) bireyin benlik saygısını ölçmeyi amaçlarken, Yaşam Doyum Ölçeği (Diener, Emmons, Larsen, and Griffin, 1985) bireyin yaşam doyumunu ölçmek için kullanılmıştır. Anne-kız ilişkisi ölçeğinin alt ölçekleri ile iyi olma halinin iki bileşeni olan yaşam doyum ve benlik saygısı arasındaki ilişkiyi ölçmek için kanonik korelasyon kullanılmıştır. Çalışmanın sonuçları; anne-kız ilişkisinin üç bileşeni ile iyi olma halinin iki bileşeniyle ilişkili bulunmuştur. Başka bir deyişle anne-kız ilişkisi yaşam doyum ve özsaygı ile olumlu yönde ilişkilidir.
Psikiyatri kliniğine sevk edilme değişkenine göre erbaş ve erlerin algılanan sosyal destek kişilik özellikleri ve stresle başa çıkma stratejilerinin karşılaştırmalı olarak incelenmesi

Araştırmanın amacı; Türk Silahlı Kuvvetlerinde erbaş ve erlerin, psikiyatri kliniklerine sevk edilme durumlarına göre algıladıkları sosyal destek, kişilik özellikleri ve stresle başa çıkma stratejilerinin karşılaştırmalı olarak incelenmesidir. Araştırmada stresle başa çıkma stratejileri, algılanan sosyal destek ve kişilik özellikleri, erbaş ve erlerin psikiyatri kliniğine sevk edilme değişkenine göre farklılaşmakta mıdır? ve kişilik özellikleri, stresle başa çıkma stratejileri ve algılanan sosyal destek arasında ilişki var mıdır? sorularına yanıt aranmıştır. Verilerin bağımsız grup t testi ve Pearson korelasyon katsayıları hesaplanarak analiz edilmesinde SPSS istatistik programı kullanılmıştır. Araştırma sonucunda psikiyatri kliniğine sevk edilen erbaş ve erlerin sevk edilmeyen erbaş ve erlere göre; stresle başa çıkma stratejilerinden kendine güvensiz yaklaşımı daha fazla, kendine güvenli yaklaşım, iyimser yaklaşım ve sosyal destek arama yaklaşımlarını daha az kullandıkları, algıladıkları sosyal destek düzeylerinin daha düşük olduğu, nörotik kişilik özelliklerine daha fazla, dışa dönük kişilik özelliklerine ise daha az sahip oldukları saptanmıştır. Dışadönük kişilik özelliğinin stresle başa çıkma stratejilerinden kendine güvensiz yaklaşım ve boyun eğici / çaresiz yaklaşım ile anlamlı ve negatif; kendine güvenli yaklaşım, iyimser yaklaşım ve sosyal destek arama yaklaşımı ile anlamlı ve pozitif korelasyona sahip olduğu görülmüştür. Nörotik kişilik özelliğinin ise stresle başa çıkma stratejilerinden kendine güvenli yaklaşım, iyimser yaklaşım ve sosyal destek arama yaklaşımları ile anlamlı ve negatif; kendine güvensiz yaklaşım ve boyun eğici / çaresiz yaklaşım ile anlamlı ve pozitif korelasyona sahip olduğu belirlenmiştir. Algılanan sosyal desteğin nörotik kişilik özellikleri ile istatistiksel olarak anlamlı ve negatif, dışa dönük kişilik özellikleri ile anlamlı ve pozitif korelasyona sahip olduğu belirlenmiştir. Bunun yanı sıra algılanan sosyal desteğin kendine güvenli yaklaşım, iyimser yaklaşım ve sosyal destek arama yaklaşımı ile anlamlı ve pozitif; kendine güvensiz yaklaşım ve boyun eğici / çaresiz yaklaşım ile anlamlı ve negatif korelasyona sahip olduğu saptanmıştır.
Doğu Anadolu Bölgesinde yeme bağımlılığı ile kişisel iyi oluş ilişkisinin incelenmesi

Bu araştırma, Türkiye Bağımlılık ve Ruh Sağlığı Profili Çalışması kapsamında İç Anadolu Bölgesi'nde yaşayan bireylerin Yeme Bağımlılığı ve Kişisel İyi Oluş düzeylerini incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmaya Doğu Anadolu Bölgesi'nden 3200 kişinin katılımı sağlanmış ve demografik bilgiler, yeme bağımlılığı ve kişisel iyi oluş düzeylerine ilişkin anket çalışması yürütülmüştür. Araştırmada, sosyo-demografik Bilgi Formu, Davranış Etkileme Yükü Formu ve Kişisel İyi Oluş İndeksi veri ölçüm araçları olarak kullanılmıştır. Araştırma betimsel ve karşılaştırmalı analiz yöntemlerini içeren nicel araştırma yöntemleri kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın sonuçları doğrultusunda, cinsiyet ve yaş değişkenine göre yeme bağımlılığı düzeyinin anlamlı düzeyde farklılaştığı saptanmıştır. Erkek katılımcılarda ve 18-23 yaş arası olan katılımcılarda yeme bağımlılığı puan ortalamalarının daha yüksek olduğu görülmüştür. Kişisel iyi oluş düzeyinin, katılımcıların yeme bağımlılığı düzeyleri üzerine etkisinin olmadığı görülmüştür. Yeme bağımlılığını yordayıcı değişkenlerin analizine ilişkin bulgular doğrultusunda, cinsiyet, eğitim düzeyi, medeni durum, çocuk sayısı ve yaşlarının yeme bağımlılığını anlamlı düzeyde yordadığı saptanmıştır. Erkeklerin, yaşı küçük ve çocuk sahibi olmayan ya da az sayıda çocuğu olan katılımcılar, evli olanlar ve düşük eğitim seviyesinde olanlar yeme bağımlılığı skorlarını yüksek bildiren katılımcılar olarak bulunmuştur. Saptanan açıklayıcı ilişki varyansın %3'ünde anlamlı saptanmıştır. Araştırmada elde edilen bulguların, ilerleyen dönemlerde ülke ve bölge bazında bağımlılık alanında yapılacak çalışmalarda göz önünde bulundurulabilecek değişkenlerin belirlenmesinde ve bu doğrultuda etkin müdahale yöntemlerinin yapılandırılmasında katkısı olabileceği düşünülmektedir.
Roles of personality dispositions and social support on anxiety and academic achievement: A study concerning adolescents in their transition period

oz KİŞİLİK ÖZELLİKLERİ VE SOSYAL DESTEĞİN KAYGI VE AKADEMİK BAŞARIDAKİ ROLÜ: Geçiş Dönemindeki Ergenlerle İlgili Bir Çalışma İLDEN, Z. Aylin Yüksek Lisans, Psikoloji Bölümü Tez Yöneticisi: Dr. Tülin Gençöz Mayıs 1999, 105 sayfa. Bu çalışmada farklı kaynaklardan algılanan sosyal destek, sosyotropik ve otonomik kişilik özellikleri, bireylerin motivasyonu, basan beklentisi, akademik başarının önemi, ve bireylerin yaş, cinsiyet, ve anne-baba eğitimleri gibi sosyo-demografik değişkenlerin sürekli kaygı ve akademik başarıyı nasıl yordadığtnı belirlemek amaçlanmıştır. Kaygının yordanması kızlar ve erkekler için farklı iki, çoklu regresyon analizi kullanılmıştır. Kızlardaki kaygıyı toplam sosyotropi ve düşük toplam sosyal destek puanlan yordarken, erkeklerdeki kaygı düşük basan beklentisi, onaylanma kaygısı, aileden ve arkadaşlardan alman düşük sosyal destek ile yordanmıştır. Akademik başanyı yordamak için çoklu regresyon analizi kullanılmıştır. Sonuçlar, başarı beklentisi, düşük sosyotropik kişilik özelliği ve anne baba eğitiminin akademik başanyı anlamlı olarak belirlediğini ortaya koymuştur. Sonuçlar, ilgili literatür çerçevesinde tartışılmıştır.
Lise öğrencilerinde problem çözme becerileriyle, öz yeterlik ve öz düzenleme arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırmada lise öğrencilerinin problem çözme becerileriyle, öz yeterlik ve öz düzenleme arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırma ilişkisel tarama türünde bir araştırmadır. Bu çalışmada öğrencilerin problem çözme, öz yeterlik ve öz düzenleme becerileri cinsiyet, kardeş sayısı, sınıf düzeyi, öğrenci başarı algısı ve anne baba öğrenim durumu değişkenlere göre ele alınmıştır. Araştırmanın çalışma grubu 2017- 2018 eğitim öğretim yılında Ankara ili, Çankaya ilçesinde 10 ve 11 Sınıfta öğrenim gören 207 kız, 177 erkek olmak üzere toplam 384 öğrenciden oluşmaktadır. Araştırmada problem çözme envanteri (Şahin, Şahin ve Heppner, 1993), öz yeterlik ölçeği (Telef ve Karaca, 2012), öz düzenleme ölçeği (Harma, 2008) ve demografik bilgileri toplamak amaçlı araştırmacı tarafından hazırlanan kişisel bilgi formu uygulanmıştır. Bulgulara göre lise öğrencilerinin problem çözme becerileriyle öz yeterlik arasında negatif yönde, problem çözme becerileriyle öz düzenleme arasında negatif yönde, öz yeterlik ve öz düzenleme arasında ise pozitif yönde ilişki olduğu saptanmıştır. Problem çözme ölçeğinden alınan toplam puanlar ters yorumlanmaktadır. Öğrencilerin cinsiyet, kardeş sayısı, öğrenci başarı algısı değişkenleri ile problem çözme, öz yeterlik ve öz düzenleme becerileri arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki olduğu bulunmuştur. Lise öğrencilerinin Baba eğitimi durumu ile öz düzenleme başarısızlığı arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulunmuştur. Lise öğrencilerinin problem çözme, öz yeterlik ve öz düzenleme becerileri ile sınıf düzeyi ve anne eğitim durumu arasında ise ilişki bulunmamaktadır.