turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Endonezya'da dinİ çoğulculuk

Bu çalışma Endonezya'da dini çoğulculuk hakkındadır. Dini çoğulculuk kavramı Endonezya Cumhuriyeti'nin Eski Cumhurbaşkanı Abdurrahman Wahid tarafından ortaya konulmuş ve geliştirilmiştir. Abdurrahman Wahid, devlet adamlığı yanında tanınmış bir Müslüman dini lider olarak bilinmektedir. Çalışma, konuyu iki başlık altında incelemektedir. İlk bölümde özetle dini çoğulculuk tanımlanmış, daha sonra dini çoğulculuk çeşitleri ve temsilcileri incelemiştir. İkinci bölümde Abdurrahman Wahid'in biyografisi, dini düşüncesi ve dini çoğulculuk yaklaşımı üzerine odaklanılmıştır. A. Wahid'in dini çoğulculuk kavramı ile Endonezya'daki dinler arası uyumluluk etkileşimi karşılaştırılmıştır. Devlet'in tanıdığı altı resmi din, bu dinler arasındaki ilişkiler ve dini çoğulculuk anlayışına yönelik eleştiriler araştırılmıştır.
Kent konseyleri üzerinden bir yerel yönetim karşılaştırması: Beyoğlu ve Kadıköy ilçe belediyeleri

Yerel yönetimler geçmişşten günümüze demokrasinin hayata geçirildiği en önemli alanlardan biri olarak görülmektedirler. 20. yüzyılın sonlarında temsili demokrasinin sorunlarının artmasıyla beraber, katılımcı demokrasi tartışmaları gündeme gelmiştir. Katılımcı demokrasi düşüncesi, temsili demokrasinin krizlerinin çözümü olarak dünyanın birçok yerinde geniş kabul görmüştür. Bu anlamda dünyada bir takım katılımcı demokratik uygulamalar başlatılmıştır. Bunlardan bir tanesi gündem 21 sürecinin bir parçası ve ürünü olan kent konseyleridir. Bu tez çalışması da genel olarak katılımcı demokrasi tartışmalarını ele alarak kent konseylerinin buradaki rolü ve önemine değinmeyi amaçlamaktadır. Bunu da, Beyoğlu ve Kadıköy Belediyeleri kent konseyi yapısını ve işleyişini inceleyerek, bu konuda yerel yönetimin tutumunu değerlendirmeyi hedeflemektedir.
Danıştay kararlarında çevre ve çevre hakkı

Çevre sorunlarının artmasına paralel olarak günümüzde çevre hukuku önem kazanmıştır. Türkiye'de 1980 sonrasında çevre ile ilgili çok sayıda yasal düzenleme yapılmasına karşın çevre sorunlarının boyutları gün geçtikçe büyümeye devam etmiştir. Türkiye'de çevre sorunlarının artmasında idarenin etkisi büyüktür. İdarenin çevreye zarar veren eylem ve işlemlerine karşı yargıya başvurma hakkının tanınması hukuk devleti olmanın gereğidir. Bu nedenle yalnız bugünkü değil gelecek nesillerin de yaşamlarını güvence altına alan çevrenin korunması ve çevre hakkı kavramı hususunda yüksek yargı organı olan Danıştay'ın eğilimlerinin kararlarına nasıl yansıdığı ve bu kararlardan idarenin de eğilimini belirleneceği düşüncesiyle Danıştay kararları da inceleme konusu edilmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde araştırmaya giriş niteliğinde açıklamalar yer almaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde; çevre kavramı, çevresel değerler ve çevre hakkı ile ilgili açıklamalar yer almıştır. Bunu müteakiben çevre hukukunun doğuşu, çevre hukukunun ceza hukuku, medeni hukuk ve idare hukuku ile ilişkisi yasal düzenlemeler dikkate alınarak incelenmiştir. Ayrıca bu bölümde çevrenin korunmasına hizmet eden bir kısım yasal düzenlemelere yer verilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde Danıştay kararları ve bu kararlara konu olan idari işlemler öğretiye göre incelenmiştir. Sonuç olarak; incelenen Danıştay kararlarında idarenin çevre hakkını ihlal eden ve çevresel değerlere zarar veren işlemler tesis ettiği belirlenmiştir. Çevrenin korunması konusunda Danıştay ve idare mahkemeleri arasında yerleşik görüş birliği olmamakla birlikte çevre lehine kararlar verdikleri belirlenmiştir. Danıştay yasal boşlukları çevre lehine doldurmuştur. İdarenin çevreye verdiği zararların önlenmesi açısından İdari Yargılama Usulü Kanunu'nda eksiklikler belirlenmiştir.
Sermaye Piyasası Kurulu

Sermaye Piyasası Kanunu'nun 1982'de yürürlüğe girmesine kadar, sermaye piyasaları ile ilgili çalışmalar yaklaşık yirmi yıl sürmüştür. Nihayet çıkarılan Kanun ile. sermaye piyasasında regülasyon işlevini görecek, ve bir özel idari kolluk faali) eıi yürütecek SPK kurulmuştur. SPK'nın T. C. idare teşkilatı içinde nerede durduğu tartışılabilir nitelikledir. Kurul, tüzel kişiliğe sahip ve anayasal anlamda idari teşkilatın dışında yer almamakla birlikte, merkezi idarenin vesayet ve hiyerarşi denetimine tabi olmama ve klasik kamu kurumlarından farklı ve fazla yetkilerle donatılmasıyla. bağımsız idari otoritelere yaklaşmaktadır. Ancak, bu tanımlamaya da. belirtilen nedenlerle, lam uymamakta, kendine özgü ve ileri derecede özerk bir kurum olarak nitelendirilmektedir. Kurul. Başkan ve üyelerden oluşan bir karar organı ve yine Başkanın başında olduğu yürütme organından oluşmaktadır. Yürütme organı diğer kamu kurumlarında olduğu gibi hizmet gereklerine uygun, ancak Başkana ağırlık veren bir şekilde yapılandırılmıştır. Başkan, başkan yardımcıları ve ana ve yardımcı hizınel birimlerinden oluşan bir örgütlenme biçimi vardır. Kurul'un yönetim ve temsilinden Başkan sorumlu olup, İstanbul'da bir temsilciliği vardır. Kurul, özel kolluk yetkilerini kullanarak, temelde kamu yararını gerçekleştirmek amacıyla gözetim ve denetim işlevlerini yerine getirir. Sermaye piyasalarının güven açıklık ve kararlılık içinde çalışmasını ve gelişmesini sağlamak amacıyla düzenleme, denetleme, inceleme, araştırma, izin verme, uyuşmazlık çözme ve yaptırım uygulama gibi yetkiler kullanır.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının icrası ve sürecin denetlenmesi

Bu çalışmada, genel olarak Avrupa insan Haklan Mahkemesi Kararlarının iç hukukta nasıl icra edildiği ve icra sürecinde çıkan olumsuzluklara karşı denetim organlarının ne şekilde önlemler aldığı incelenmiştir. Çalışmanın Birinci Bölümünde; insan hakları kavramı, tarihçesi, güvence sistemleri, Sözleşme karşısında Türkiye'nin durumu incelendikten sonra Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinden bahsedilmiştir. ikinci bölümde; öncelikle Mahkemenin kararlarına değinilmiştir. Daha sonra, Mahkeme kararlarının icrası konusunda; devletlerin Mahkeme kararlarını ne şekilde icra ettiklerine değinilmiş ve Mahkeme kararlarının icra edilmeme sebeplerinden bahsedilmiştir. İkinci bölümde son olarak denetim konusu incelenmiştir. Burada denetim organlarından ve bu organların denetim şekillerinden bahsedilmiştir. Ayrıca henüz yürürlüğe girmemiş olan 14. Protokolün getireceği yeniliklerden de kısaca bahsedilmiştir. Tüm bu konular incelenirken gerekli yerlerde konunun daha iyi anlaşılması ve somutlaşması için Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarına da atıflar yapılmıştır.
Threatening security: Conflicting conceptualizations of security during the Gezi park Protests

Gezi Parkı'nın yıkılmasına karşı 18 gün boyunca İstanbul'un kalbinde gerçekleşen direniş, Türkiye'de kamusal siyasal tartışmalarda yeni bir dönem açtı. Bir süre için ne hükümet ve onu destekleyenler ne de muhalefetteki gruplar Gezi Parkı protestolarına ve sonraki etkilerine atıfta bulunmadan herhangi bir konuyu tartışabildiler. Direniş farklı disiplinlerden birçok araştırmacının dikkatini çekti. Ancak hala neredeyse hiçbir araştırma Gezi Parkı'nın işgali sırasında işgal edilmiş alanda oluşan güvenlik kavramsallaştırmasına odaklanmadı. Öte yandan bu tezde temel tartışma konusu bu kavramsallaştırma olacak. Mevcut güvenlik çalışmaları ve literatürü üzerine kısa bir tartışmanın ardından Gezi Parkı'nın dışında ve içinde farklılaşan güvenlik kavramsallaştırmalarına odaklanılacak. Bir yandan Park'ın dışındadaki güvenlik kavramsallaştırması polis gücü ve pratikleri üzerinden anlaşılmaya çalışılacakken, bir taraftan da Park'ın içinde ortaya çıkan kavramsallaştırma ve bunun nasıl daha güvende hissetmeye yardım ettiği tartışılacak. Bu sebeple bu araştırma için polis memurlarının ve polis şiddeti mağdurlarının ifadelerine, polis kurumunun tarihine ve direnişe katılanların anlatılarına odaklanarak bir söylem ve pratik olarak güvenliğin oluşturulmasını ve uygulanmasını anlamak için içerik analizi uygulanacak.
Türkiye'de devlet planlama teşkilatının ve planlama sürecinin değişimi

Bu çalışmada, Türkiye'nin kuruluşundan bu yana planlamanın uygulama dönemleri analiz edilerek planlama anlayışının değişimi ve planlı dönem olarak ifade edilen yıllarda Türkiye'de bir planlama örgütü olarak 30 Eylül 1960 tarihinde 91 Sayılı Yasa ile anayasal bir örgüt olarak kurulmuş olan Devlet Planlama Teşkilatı'nın dönüşümü ele alınacaktır. Çalışmanın birinci bölümünde planlama kavramı üzerine kuramsal çerçeve çizilip önemi ve yararlarına değinilmiştir. Ayrıca ekonomik sistemler içerisindeki ilk planlama uygulaması olan sosyalist planlama ve kapitalist sisteme eviriliş aynı zamanda da kalkınma planlaması gibi türler ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde planlı kalkınmanın Türkiye'deki tarihsel gelişimi ele alınmıştır. Türkiye'de hazırlanan ilk planlama örnekleri sayılan sanayi planları incelenmiştir. Planlama örgütü olarak, devletin ekonomiye müdahalesini planlar temelinde sağlama amacıyla 30 Eylül 1960 tarihinde kurulmuş olan DPT'nin 1980 öncesi sermayeyi dış rekabetten koruma amacı güdülmüş dışa kapalı olan ithal ikameci ekonomi sürecinde 1963'ten itibaren ülke kalkınması sağlamak amacıyla yapmış olduğu ilk dört kalkınma planının hazırlanış ve uygulama sürecine değinilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde DPT'nin kuruluş süreci, örgütsel yapısı ve işlevleri detaylı anlatılarak 24 Ocak Kararları ile başlayan süreçte geçirdiği değişim konu edilmektedir. Aynı zamanda 1980 öncesi kalkınma planlarının da detaylı incelenmesi söz konusudur. 1980 sonrası döneme gelindiğinde ise küreselleşme ve liberalizasyonun tüm dünyaya yayıldığı yıllar olup Türkiye'nin de bu gelişmelerden uzak kalmayarak Neo-liberal politikalar uygulamaya başladığı; dışa dönük serbest piyasa koşullarının geçerli olduğu ve ihracata dayalı bir büyümenin tercih edildiği ekonomi anlayışına geçtiği görülmektedir. Bu süreç de ise kalkınma planlarının mantığında değişime gidilmiştir. DPT'nin kapatılarak Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığına gidilen dönemin temelleri atılmıştır. Çalışmanın amacı da tüm bu süreci ve dönüşüme etken olan nedenleri dönemler halinde ele almaktır.
Dünya ve Türkiye örnekleriyle engelsiz kent uygulamaları

Kentler ülkelerin öne çıkan yerleşim yerlerindendir. Kentler gelişen ve değişen coğrafyada çeşitli mental özellikler kazanarak türlere ayrılabilmektedirler. Kent; nüfusunun büyük bir kısmı ticaret, sanayi ve hizmet birimleri ile uğraşması sebebiyle diğer alanlara göre tarımsal faaliyetlerin az olduğu yerleşim yeridir. Kentlerin farklı kategorilerde adlandırılması yeni kent türlerini ortaya çıkarmıştır. Bunlar içerisinde yer alan ve öne çıkan kent türü engelsiz kentlerdir. Bu kentler erişim olanaklarının en etkili biçimde kullanıldığı bütün insanlara engelsiz bir yaşam alanı sunarak erişilebilir bir alan sunan yerlerdir. Engelsiz kentlerde yapılan çalışmalarla özel gereksinime ihtiyaç duyan insanlara yaşanılabilir bir ortam sunması temel özelliklerindendir. Yaşadıkları kentin engelsiz bir kent formuna dönüştürülmesi için gerekli taleplerde bulunmak insanların temel hakkı olup bu talepleri karşılamak da yönetim mekanizmalarının temel sorumluluk alanları içerisinde yer almaktadır. Ülkeler gerçekleştirmiş oldukları farklı politik düzenlemeler çerçevesinde engelsiz kentler oluşturmaya yönelik çeşitli uygulamalar gerçekleştirmektedir. Bu kapsamda Türkiye'de kentlerini engelsiz bir şekilde inşa etme politikaları uygulayan ülkeler arasındadır. Türkiye'de de engelsiz kent uygulamaları açısından ilgili mevzuat ve kanunlar bulunmaktadır. Çalışmada Dünyada ve Türkiye'de engelsiz kentlerin oluşturulabilmesi için yapılan örnek model uygulamalara değinilmiştir. Bu kapsamda engelsiz kent uygulama modellerine değinilmiş ve engelli bireylerin konuya ilişkin görüş ve önerilerine başvurulmuştur. Yapılan görüşmeler sonucunda Türkiye'de engelsiz kent ile ilgili mevzuatın olduğuna ancak uygulama konusunda eksiklikler olduğu sonucuna varılmıştır.
Yeni dünya düzeni ve çevre

Bu çalışmada 1980'lerin sonrasında küreselleşmenin hız ve derinliğinin artmasıyla ortaya çıkan yeni dünya düzeni olarak da adlandırılan, dünyanın ekonomik ve siyasi olarak yeniden yapılandırılması sürecinde, yeni boyutlar eklenerek daha belirleyici ve güncel bir konuma gelen çevre olgusu ele alınmıştır. Belirleyici unsurları liberalleşme ve küreselleşme olan ve bütün ülkelerin piyasaya dayalı bir toplumsal ve siyasal düzene bağlı olarak, katılması öngörülen yeni düzende, çevre sorunlarının çözümüne yönelik olarak önerilen, çevresel kaygılar ile kalkınma çabalarını birlikte ele alan, gelecek nesilleri de düşünerek insanlığın tüm gereksinimlerinin karşılanmasını hedefleyen, sürdürülebilir kalkınma modeli incelenmiştir. Ulusal ve uluslararası düzendeki politikalarla ve var olan kurumlar ve bunların düzenlemeleri ve uygulamaları ile sürdürülebilir kalkınma kapsamında ileri sürülen hedeflere ulaşılmasının mümkün olup olmadığı araştırılmıştır. Çevre sorunlarının uluslararası düzlemde getirilen düzenlemelerden nasıl etkilendiği, bu düzenlemeler çerçevesinde çevreye nasıl bir rol yüklendiği tartışılmıştır. Uluslararası sistemle çevre sorunları arasındaki ilişkiler irdelenmiştir. Sürdürülebilir kalkınma ve bu modelin hayata geçirilebileceği ortam olarak sunulan yönetişim kavramı ve sürdürülebilir kalkınmanın aktörlerin durumları açıklığa kavuşturulmuştur. Sürdürülebilir kalkınmanın aktörleri olan, ulusal devlet, uluslararası örgütlerden BM, Dünya Bankası ve DTÖ, NGO'lar ve ÇUŞ'ların yapılan ve işlevleri, çevre sorunlarına yaklaşımları, çevre politikaları ve çevreyi etkileyen dolaylı politikaları incelenmiştir. Bu kuruluşların çevre üzerindeki etkileri incelenmiş, hangi politika ve yöntemlerle çevre sorunlarını çözdükleri, çevre sorunlarını çözmede katkılarının ne olduğu araştırılmıştır. Aynı zamanda bu kuruluşların uyguladıkları politikalarla hangi çevre sorunlarının gündeme gelmesine neden oldukları da ortaya konmuştur. Küresel çevre sorunlarım çözümünün en etkin yolu olarak görülen ve sürdürülebilir kalkınmayı sağlamak için gereken uluslararası sistemin önemli bir parçası olan çok taraflı çevre anlaşmaları incelenmiştir. Çok taraflı çevre anlaşmaları ile DTÖ arasındaki ilişkiler irdelenmiştir. Çevre ve kalkınma sorunlarını aşmak üzere gündeme getirilen sürdürülebilir kalkınma hedeflerine mevcut ekonomik ve siyasi yapı ve çok farklı hedefleri ve amaçlan olan aktörler ve araçlar ile ulaşılmasının mümkün olamayacağı sonucuna varılmıştır.
Yerel yönetimlerde sosyal belediyecilik: Başakşehir Belediyesi örneği

Günümüzde gelişmiş veya gelişmekte olan birçok ülkede sosyal politikaların uygulanmasında merkezi yönetimle birlikte belediyeler de önemli sorumluluklar üstlenmektedir. Bu noktada sosyal devlet anlayışını sağlamada vatandaşa en yakın birimlerden destek alınmaktadır. Ülkemizde de belediyelerin son dönemlerde sosyal politika kapsamındaki uygulamaları onları önemli bir aktör konumuna getirmektedir. Belediyelerin sosyal belediyecilik hizmetleri ülkemiz açısından önemli bir gerçekliktir. Belediyeler merkezi yönetimin imkanları ile toplumsal sorunları çözebilmede yetersiz kaldığı durumlarda üstlendiği sosyal belediyecilik rolüyle merkezi yönetimin yükünü hafifletmektedir. Bu çalışmada da sosyal belediyecilik kavramının teorik temelleri üzerinde durulduktan sonra Başakşehir Belediyesi örneği üzerinden sosyal belediyecilik hizmetlerine dönük uygulamalara yer verilmektedir. Nitel analiz tekniklerinden içerik analizi yöntemi kullanılan çalışmada Başakşehir Belediyesi'nin 2015- 2018 yılları arasında sosyal belediyecilik kapsamındaki uygulamaları Başakşehir Belediyesi'nin yıllık faaliyet raporları ile ilgili literatürden hareketle incelenmektedir. Çalışmanın belediyelerin özenle yürüttükleri sosyal belediyecilik uygulamalarının sürekli kılınmasına yardımcı olacağı düşünülmektedir. Araştırma sonucunda elde edilen bulgulara göre Başahşehir Belediyesi sosyal Belediyecilik kapsamındaki uygulamaları ile şehirde yaşayanların refah seviyesini yükseltmeye, toplumda sosyal dengeyi kurmaya, sosyal barışı ve adaleti sağlamaya çalışarak yerel kalkınmaya destek olmaktadır. Belediye sunduğu hizmetlerde toplumun dezavantajlı kesimlerine sosyal eşitliği sağlayacak düzeyde ayni ve nakdi yardımlarda bulunmaktadır.
Winning hearts and minds: A historical perspective and operationalization of the concept

Bu çalışma, kalpleri ve akılları kazanma kavramını tarihi açıdan ele alarak günümüzde terör ile mücadeledeki uygulamasını araştırmaktadır. Literatür'ün kavramı anlama açısından eksik kaldığı düşünüldüğü için bu çalışma gerekli görülmüştür. Yapılan araştırma sonucunda kavramın sadece ayaklanma ve terör ile mücadelede uygulanmadığı tarihte din ve siyaset biliminde de yer aldığı ortaya çıkmıştır. Söz konusu çalışma, kalpleri ve akılları kazanmak kavramının kullanımındaki eksikleri beş öğe oluşturarak incelemektedir. Bahsi geçen öğelerin geçerliliği ise ikili gruplardan oluşan vaka çalışmalarıyla incelenmektedir.
Türkiye'de sağlık hizmetleri ve memnuniyet: Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi örneği

Bu araştırma sağlık hizmeti veren kurumların sundukları hizmetler karşılığında bu hizmetten faydalananlar tarafından nasıl algılandığını incelemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Bu amaç bağlamında kişisel bilgi formu üç ana başlık altında hazırlanmıştır. Bu başlıklar: sunulan hizmetlerden memnuniyet, kurum, personel ve ekipmanlardan hissedilen memnuniyet ve otel hizmetlerinden hissedilen memnuniyet ölçeklerinden oluşturulan toplam 21 sorudan oluşmaktadır. Oluşturulan veri toplama aracı 2021 yılında Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesinde gerek yataklı tedavi gören hastalara ve gerekse de ayaktan tedavi gören hastalara yönlendirilmiştir. Elde edilen verilerin bilgisayar ortamında analiz edilmesi sonucunda hastaneden tedavi hizmeti alan hastaların yüksek oranda yukarıdaki başlıklar altında verilen hizmetlerden memnun oldukları sonucuna ulaşılmıştır. Araştırmada ayrıca hastaların hastaneye birden fazla gelmeleri durumunda memnuniyet düzeyinin azalmadığı aksine arttığı gerçeğine rastlanırken, yatan hastalar arasında da bu memnuniyet düzeyinin arttığı gözlemlenmiştir. Hastaneden sağlık hizmeti alan hastaların cinsiyetlerine, yaşlarına, eğitim durumlarına, hastanede geçirdiği süreye ve hastaneye kaç kez geldiğine ilişkin değerlendirmelerdeki memnuniyet oranlarında farklılık olmadığı saptanmıştır.
Yerel yönetimlerde stratejik planlama: Esenler Belediyesi örneği (2010-2014 yılları)

Yerel Yönetimlerin dünyadaki değişime ve gelişmelere karşı duyarsız kalmaları, bu örgütleri hantallığa sevk edebilmekte, bu nedenle herhangi bir misyon veya vizyona dayanmayan, anlık kararlar verebilen plansız, programsız, hedef ve amaçsız kuruluşlar haline gelebilmektedir. Kamu kurumlarının etkin ve verimli biçimde çalışmasını sağlamak maksadıyla, değişik yönetim tekniklerinden yararlanılmaktadır. Bunlardan biri olan stratejik yönetim, işletmelerin amaçlarını ve hedeflerini belirleyerek, planlı ve programlı hareket etmesini sağlamaktadır. Katılımcı, şeffaf ve kaynaklarını etkili olarak kullanan bir yerel yönetim için stratejik planın mutlaka yapılması gerekmektedir. Dünyada yerel yönetimlerin önemi gittikçe artmaktadır. Ülkemizde de dünyadaki gelişim ve değişimlere örnek teşkil edebilecek şekilde ve yeni kamu yönetimi anlayışı çerçevesinde bir strateji değişimi yaşanmaktadır. 2000'li yıllar ile birlikte yapılan yasal düzenlemelerle, kamu yönetimi ve yerel yönetimler alanında bu yönde önemli girişimler yaşanmaya başlanmıştır. Bu önemli girişimlerden biri olan Stratejik planlama, Türkiye'de kamu yönetimi ve kamu mali yönetimi reformlarının müracaat ettiği bir yol olmaktadır. 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu, 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu, 5393 sayılı Belediye Kanunu ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ile yerel yönetimlerde stratejik planın yasal alt yapısı oluşturulmuş ve bu kanunlar ile tüm kamu kurumlarında olduğu gibi nüfusu 50.000 ve üzerinde olan belediyeler için stratejik plan yapılması zorunlu bir hale getirilmektedir. Günümüze kadar pek çok reforma tabi tutulan yerel yönetimlerde stratejik yönetim ve planlama uygulamasının başarı düzeyinin, ortaya konmaya çalışıldığı bu çalışmada, Esenler Belediyesi Örneği incelenmiş hedefine ulaşan ve ulaşamayan projeler tespit edilmiştir. Sonuç olarak, tamamlanamayan projelerdeki başarısızlığın sebepleri analiz edilerek, 'stratejik yönetim ve planlama' yöntemin başarı ile uygulanabilmesine yönelik öneriler geliştirilmeye çalışılmıştır.
Kadınların yerel siyasete katılımı çerçevesinde kent konseyi kadın meclisi: Adana Kent Konseyi Kadın Meclisi örneği

Kadınların geçmişşten günümüze kadar siyasal alandaki yetkileri, karar alma süreçlerine katılımları ve temsilleri, toplumun dengeli temsili açısından önemle irdelenmesi gereken bir konu haline getirmektedir. Dünya nüfusunun yarısını oluşturan kadınların siyasal alanda yer alan her düzeyden yönetime katılımının sağlanması ve toplumsal cinsiyet temelli karar alma süreçlerinin oluşturulması, çağdaş bir yönetimin oluşması için hem ulusal hem de yerel siyasette önem verilmesi gereken bir husustur. Kadınların yerel siyaset ve yerel yönetimlerdeki katılım oranlarının düşüklüğü dikkate alındığında, kadınların yerel siyaset ve yerel yönetimlere etkin katılım sağlayarak yerelde kendi sorunlarını dile getirip, çözümün birer paydaşı haline gelmeleri gerekmektedir. Toplumsal cinsiyet eşitliğinin sağlanması amacıyla Yerel Gündem 21 Eylem Planı kapsamında oluşturulan kent konseyi kadın meclisleri, örgütlü ve örgütsüz toplumdaki bütün kadınları karar alma süreçlerine ve kentsel yaşama dahil olmalarını ve toplumdaki kadınlar arasında bilgi ve deneyim gibi paylaşımları güçlendirmek amacı taşımaktadır. Bu çalışma, kadınların yerel siyasete katılımları noktasında kent konseyi kadın meclislerinin etkilerini değerlendirmeyi hedeflemiştir. Bu amaçla, Adana Kadın Meclisi örneği üzerinden kadınların yerel siyasete katılımlarında kadın meclisinin etkisi değerlendirilmeye çalışılmıştır. Adana Kadın Meclisi üyelerine yarı yapılandırılmış görüşme tekniği ile önceden hazırlanmış soru formu uygulanmıştır. Bu çalışmada, kadınların yerel siyasete katılımlarında, kadın meclislerinin etkisi bulunmakla birlikte bu etkinin çok sınırlı olduğu görülmüştür. Bu durumda yerel siyaset alanında kadın meclislerinin esnek karar alma hususunda ve yerel siyasete katılmaları hususunda yerel yönetimler ve yerel yöneticiler tarafından desteklenmeye ihtiyacı olduğu görülmüştür. Ayrıca kadın meclislerinin kurumsallaşma ve karar alma süreçlerindeki prosedürler başta olmak üzere çeşitli konularda sorunlara sahip olduğu görülmüştür.
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi çerçevesinde olağanüstü hallerde temel hak ve özgürlüklerin askıya alınması

Günümüzde insan hakları kavramı her zamankinden daha da büyük bir önem taşımaktadır. Artık insan hakları ulusların kendi insiyatifleri doğrultusunda diledikleri gibi tasarruf edebilecekleri bir alan olmaktan çıkıp, uluslararası bir boyut kazanmıştır. Avrupa İnsan Haklan Sözleşmesi, bu alanda yapılmış olan en temel sözleşmelerden biridir. Sözleşmede hak ve hürriyetlerin korunması ana ilke olarak kabul edilmiştir. Sözleşmenin 15. maddesinde ise, olağanüstü hallerde hak ve hürriyetlerin askıya alınabilmesi imkanı taraf devletlere tanınmıştır. Ancak, AlHS'nce taraf devletlere tanınan bu hakkın sınırları aşılmamalı ve oluşabilecek keyfiliklerin önüne geçilmelidir. Türkiye'de halen belli iller için olağanüstü hal uygulamasının sürdüğü düşünüldüğünde konunun öneminin daha da arttığı anlaşılmaktadır. Bu çalışmamızın amacı öncelikle temel hak ve hürriyetler ile olağanüstü hal rejimleri kavramlarının ışığında, Avrupa İnsan Haklan Sözleşmesi'ne göre olağanüstü hallerde temel hak ve hürriyetlerinin askıya alınabilmesi için gereken şartlan Mahkeme kararlarının yardımıyla açıklayarak bu şartlara uyulmaması halinde başvurulacak uluslararası yollan belirtmektir. Konu üç bölümde incelenmiştir. Birinci bölümde, temel hak ve hürriyetlerin anlamı ve tarihsel gelişim sürecini inceledik. İkinci bölümde, 1982 Anayasasında olağanüstü hal rejimlerinin nasıl düzenlendiğini özetledik. Üçüncü bölümde ise, Af HM ve Komisyon'un kararlarından örnekler vererek AİHS'nde yapılan düzenlemeyi ve uyulması gereken şartları irdelemeye çalıştık.