turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Polis ve eğitim

Jüri: Yrd. Doç. Dr. Ali Sinan BİLGİLİ Yrd. Doç. Dr. Yavuz ÖZDEMİR Yrd. Doç. Dr. Ünal ÖZDEMİR Dünyada her şeyin temeli eğitime dayanmaktadır. Doğal olarak Emniyet teşkilatının başarıları, problemlerinin çözümü de eğitimden geçmektedir. Gelişen ve değişen, globalleşen dünya şartlarına uyum sağlamanın mecbur hale geldiği günümüzde, mesleki ve eğitim konularını yakından takip etmek zorunludur. Polis-Halk ilişkilerinde iletişim, hem polisten halka, hem de halktan polise olmak üzere iki yönlü düşünülmelidir. Halkla ilişkilerde karşılıklı bir şeyler alıp vermek gerekir. Bunların gerçekleşebilmesi için bilgi düzeyini yükseltmek, sürekli bilgileri yenilemek gerekmektedir. Yeni bilgiler ve tecrübe bir araya getirilip zamanı da iyi kullanılarak harmanlanmalıdır. Polis alt kültürü ve onun getirdikleri pozitif yönleriyle ele alınmalı sonuçlara gidilmelidir. Her şeyden önce polisin hukuk adamı olduğu, adaletin karakoldan başladığını sindirmek ve bu amaçla kaliteli eğitime yönelmek gerektiği unutulmamalıdır. İnsan haklarına saygılı, halka iyi ilişkiler kurabilen, tarafsız, sevecen, sırdaş, zeki, güçlü, sabırlı, hoşgörülü, Atatürk İlke ve İnkılaplarına bağlı, başı dik Türk Polisi yaratmalıyız. Mevcut iyileri daha iyi duruma getirmeliyiz. Bu konuda ekonomik, sosyal imkanlar yanında, iyi bir personel seçimi de önemlidir.
Ulusal ve uluslararası belgelerde mülkiyet hakkının felsefi temelli eleştirisi

Mülkiyet hakkı hem ulusal hem uluslararası belgelerde hak olarak gözükmektedir. Mülkiyet anayasalarda hak ve ödevler içinde yer alarak bir yurttaşlık hakkını işaret etmekte, uluslararası insan hakları belgelerinde ise temel bir hak olarak kabul edilmektedir. Bir disiplin olarak insan hakları, temel hakları korumanın önemine işaret etmektedir. Mülkiyetle ilgili eski ve yeni bütün anlayışlar, mülkiyet hakkının zaman içinde değişimine neden olmuştur. Bu değişim göz önüne alındığında, felsefi ve etik bir problem olarak karşımıza çıkan mülkiyet hakkı, temel bir hak olmaktan uzaktır. Uluslararası belgeler ve anayasalar insan haklarının felsefi ve etik bilgisiyle incelendiğinde, mülkiyetin temel insan hakları içerisinde yer almaması gerektiği sonucuna varılmıştır.
State aids policy in the EU: with specific reference to the banking sector in the post 2008 crisis

Bu tez, özellikle 2008 krizi sonrası bankacılık sektöründeki uygulamaları göz önünde bulundurarak AB devlet yardımları politikasını analiz etmektedir. Tezin esas amacı, AB'nin son derece katı olan devlet yardımları politikasını kriz sürecinde ne şekilde yönlendirdiği ve bu süreçte devlet yardımları politikası geleneğinden herhangi bir sapma gösterip göstermediği sorularının incelenmesidir. Bu amaçla, çalışma öncelikle devlet yardımlarının üst başlığı olan rekabet politikasını, devlet yardımları tanımını ve unsurlarını ve uluslararası yaklaşımları değerlendirmektedir. Sonrasında, AB devlet yardımları geleneği, tarihi ve kaynakları göz önünde bulundurularak anlatılmıştır. Bu ön bilgiler ışığında, Birliğin 2008 finansal krizi sonrasında bankacılık sektörüne ilişkin olarak aldığı aksiyonlar değerlendirilmeye çalışılmıştır. Aday ülke olarak Türkiye'deki devlet yardımları uygulamaları, kriz süreçlerindeki tutumlar ve son dönemde devlet yardımları konusunda yasama işlemlerine ilişkin çabalar, Türkiye'deki devlet yardımları konusunun çalışmayla ikincil bir başlık olarak ilişkilendirilmesini değerli kılmıştır.
Türkiye'de toplumsal hareketlere karşı kamu yönetiminin gösterdiği olumsuz refleksin arka planı

Toplumsal hareketler çevre, işsizlik, emek ve seçimler gibi konularla ilgili olarak otoriteye, iktidara, kültürel inançlara ve pratiklere karşı kolektif, organize, sürdürülebilir ve kurumsal olmayan bir tür karşı duruş veya meydan okumadır. Toplumsal hareketlerin aktörleri öğrenciler, öğretmenler, işçiler, işsizler ve sanatçılar gibi gruplar olabilir. Dünyanın pek çok yerinde meydana gelebilen toplumsal hareketler, Türkiye'de de çeşitli biçimlerde meydana gelebilmektedir. Öğrenci hareketleri ve çevreci hareketler Türk kamu yönetiminin karşı karşıya kaldığı önemli toplumsal hareketlerdir. Türk kamu yönetimi, toplumsal hareketlere genellikle olumsuz tepki göstermiştir. Bu çalışmanın amacı, Türk kamu yönetiminin, toplumsal hareket pratiklerinden Gezi Parkı eylemleri, Bergama'daki siyanürle altın aranmasına karşı gerçekleştirilen eylemler ve ODTÜ'de yol yapım çalışmasına karşı yapılan eylemler örneğinde, toplumsal hareketlere karşı gösterdiği olumsuz tepkinin nedenlerini tartışmaktır. Bu nedenler, merkezi yönetim ile yerel yönetimler arasındaki sorunlar, yeni kamu yönetim ve yönetişim anlayışının şeffaflık ve hesap verebilirlik gibi ilkelerine uyumda kamu yönetiminin gösterdiği zafiyet ve kamu yöneticilerinin kriz yönetimi ve stratejik yönetim gibi bazı çağdaş yönetim yaklaşımlarını uygulamadaki zafiyetleri şeklinde üç başlık altında ele alınmıştır.
Levantenlerin toplumsal konumu: İzmir örneği

Osmanlı döneminde, başta ticari amaçlarla İzmir'e gelen Avrupalı yabancılar zamanla kente yerleşerek, kalıcı bir konuma gelmişlerdir. XIX. yüzyıl itibariyle Levanten olarak nitelendirildiği düşünülen bu insanlar, zamanla İzmir'in ticari, kültürel, ekonomik, toplumsal ve siyasi hayatını etkileyen önemli bir konuma ulaşmışlardır. Farklı birçok özelliği bünyesinde barındıran Levantenlerin, kimliksel yapısının oluşum sürecinin Avrupa merkezli bir nitelendirme sonucu olduğu görülmektedir. Osmanlı döneminde imtiyazlı bir konuma sahip olan bu kişiler, İzmir'in değişimi, dönüşümü ve dünyada kentin görünürlüğünün artmasına yardımcı olmuşlardır. Geçmişten günümüze önemli etkileri olan Levantenler, günümüz İzmir'inin de önemli figürlerinden birisidir. Levantenlerin toplumsal konumu konusu ele alınmadan önce, konunun altyapısını oluşturması açısından kimlik, azınlık ve ötekileştirilme kavramı ele alınarak teorik olarak incelenmeye çalışılmıştır. Bununla beraber daha sonra Levanten kavramının neyi ifade ettiği, Levantenlerin kim olduğu, Levanten kimliğinin hangi özellikler çerçevesinde şekillendiği, ve Levantenlerin toplumsal ve siyasi konumunun ne olduğuyla beraber, Levantenlerin; İzmir açısından önemi gibi konular ortaya konularak, incelenmesi çalışmanın temel amacını oluşturmaktadır. Genel olarak literatür de yeterince incelenmediği kanısına varılan günümüz Levantenleri, yapılan birebir görüşmeler çerçevesinde, bu kişilere yöneltilen sorular yardımıyla analiz edilmeye ve günümüz Levantenlerinin toplumsal konumunun ne olduğu ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır.
Mevsimlik tarım işçisi kadınların kentsel mekanda ve tarladaki gündelik yaşam deneyimleri: Şanlıurfa örneğinde bir inceleme

Gündelik yaşamı ve mekanı toplumsal olarak örgütleyen egemen toplumsal ilişkiler toplumsal aktörlerin gündelik-mekansal pratiklerini ve deneyimlerini belirlemektedir. Gündelik yaşam ve mekan arasındaki bu ilişkisellik, toplumsal ilişkiler sisteminin mekansal bütünlüğü içerisinde gerçekleşmektedir. Birbirlerinden farklı fizikselyapılardaki toplumsal mekanlarda toplumsal sınıf ve toplumsal cinsiyet eşitsizliklerininbenzer şekillerde örgütlenmesi gündelik yaşam ilişkilerinin mekansal bağlamdasürekliliğini sağlamaktadır. Mevsimlik tarım işçisi kadınlar, gündelik yaşam pratiklerini kentsel mekanı vetarlayı benzer şekillerde örgütleyen toplumsal sınıf ve geleneksel ataerkil toplumsal cinsiyet ilişkilerinin hiyerarşik zemininde deneyimlemektedir. Dolayısıyla mevsimlik tarım işçisi kadınların kentsel mekanda ve tarladaki üretim ve yeniden üretim faaliyetlerine ilişkin sorumlulukları gündelik yaşam deneyimleri arasında benzerlikleriniörgütleyen toplumsal yapı içinde gerçekleşmektedir. Bu tez çalışmasında, Şanlıurfa'damevsimlik tarım işçisi kadınların kentsel mekanda ve tarladaki gündelik yaşam deneyimleri ve pratikleri incelenmiştir.
Effects of teamwork in organizations on job satısfaction and an application

Bu çalışmanın amacı, örgütlerde uygulanan takım çalışmasının çalışanlarda iş tatmini yaratmadaki rolünün incelenmesidir. Çalışmanın ilk bölümünde geniş bir literatür taraması yapılarak konu teorik çerçevede sunulmuştur. Konunun teorik çerçevesi 2 ana bölümden oluşmuştur. İlk bölüm örgütlerde uygulanan takım çalışması ve ikinci bölüm iş tatmini olarak verilmiştir. Çalışma teorik bir çerçevede sunulduktan sonra, konuyu desteklemek amacıyla bir uygulama yapılmıştır. Uygulama bankacılık sektöründe yer alan 4 organizasyonda ve toplam 108 çalışan üzerinde yürütülmüştür. Örneklem grubundan takım çalışması, iş tatmini ve demografik durumları ile ilgili verilerin toplanması amacıyla; takım çalışması ile ilgili olarak takım çalışması ölçeği, iş tatmini ölçümünde Minnesota İş Tatmin Ölçeği, ve Demografik Bilgi Formu kullanılmıştır. Bu ölçekler sonucunda veriler değerlendirilerek; takım çalışması ve iş tatmini arasındaki ilişki bu bulgularla açıklanarak çalışma tamamlanmıştır. IV
Doğa paradigmasından siyasal paradigmaya: Derin ve toplumsal ekoloji

İnsan-doğa ilişkisinin paradigmatik tarihi, insan-insan ilişkisi bağlamında doğa-siyaset ilişkisinin de paradigmatik tarihidir. İnsan-doğa ilişkisinin tarihini ve doğanın anlamını sorgulayan derin ekoloji ve toplumsal ekoloji yaklaşımları; insan ve doğa arasındaki öznenesne, efendi-köle ve fayda-maliyet ilişkisini reddetmekte; bu ilişkinin siyasal ve toplumsal yapı düzeyinde değişmesi gerektiğini savunmaktadır. Arne Naess'in öne sürdüğü derin ekoloji düşüncesi, söz konusu değişimi bireysel yaşam önceliğinde; Murray Bookchin'in ortaya koyduğu toplumsal ekoloji düşüncesi ise bu değişimi toplumsal sistematik önceliğinde ele almaktadır. İki yaklaşım da temel olarak mekanik dünya düşüncesini, modernitenin kapitalist iktisadi ilişkilerini ve tüketim toplumunu eleştirmekte ve doğanın özne olduğu alternatif bir ekolojik politika sunmaktadır.
Bağımsız idari oteriteler ve Türkiye uygulamasından bir örnek: Enerji piyasası düzenleme kurumu

DAR OTOR TELER VE TÜRK YEUYGULAMASINDAN B R ÖRNEK: ENERJ P YASASI DÜZENLEMEKURUMUMehmet Zahid SOBACIDevletin ekonomik ve toplumsal yaşamdaki değişen rolünün kamu yönetimine yansıması olarak değerlendirilen ve yaşamın hassas sektörleri olarak kabul edilenrekabet, bankacılık, enerji, finans, insan hakları ve gıda ve ilaç güvenliği gibi sektör ve alanlarda düzenleme ve denetim yapan bağımsız idari otoriteler, ekonomik, toplumsal ve siyasal yaşamı gün geçtikçe daha fazla etkilemektedirler. Politikacılar ve ilgili oldukları sektördeki aktörlerin karşısında konumlarınıngüçlendirilmeleri ve söz konusu aktörlerden gelebilecek telkin ve baskılardan izoleedilmeleri amacıyla bağımsızlık ile donatılan bağımsız idari otoriteler, sahip olduklarıözellikleri, görev ve yetkileri, sorumlulukları, örgütlenmeleri, personeli ve bütçeleri ile idari örgütlenme içerisinde yer alan klasik idari birimlerden farklılık arz etmektedir. Anglo-Sakson yönetim geleneğinde uzun bir tarihsel geçmişşe sahip olan bağımsız idari otoriteler, sahip oldukları özellikleri nedeniyle üniter devlet yapısının temel ilke ve prensipleriyle çatışmaktadır. Bu bağlamda, söz konusu kurumlarmeşruiyet ve hesap verebilirliklerindeki yetersizlikler açısından eleştirilmektedir. Dolayısıyla, bağımsız idari otoritelerin ülkelerin kendi iç ihtiyaçlarından varlık bulması ve kendine has ilke ve özelliklere göre yapılandırılması gerekmektedir. Türkiye'de bağımsız idari otoriteler Avrupa Birliği'ne üyelik süreçleri veya ekonomik krizlerin atlatılması sürecinde uluslararası örgütlerin telkini gibi konjonktürel ve zorlayıcı gelişmeler sonucu ortaya çıkmıştır. Türkiye'deki bağımsız idari otoritelerden biri olan ve 2001 yılında benzer süreçler sonrasında oluşturulan Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu, özellikleri, görev ve yetkileri, sorumlulukları, örgütlenmesi ve idari ve mali özerklikleri açısından üst düzey bir bağımsız idariotoritedir.
Büyükşehirlerde kentiçi ulaşım hizmetlerinin entegrasyonu ve yönetimi

Kent içi ulaşım, kentlerin mekansal ve maddi/kültürel altyapısındaki gelişimi ile demografik yapıdaki artış eğiliminin birbirine paralel olmaması sonucu SORUN haline gelmektedir. Bu sonun da 'her sorunun mutlak bir çözümü olabileceği' düşüncesiyle bu teze konu olmuştur. Kentin maddi, teknolojik ve kültürel altyapısının gelişimi aritmetik olarak gelişirken, gerek nüfus birikimi, gerek araç sayısı neredeyse geometrik olarak artmaktadır. İşte bu paralel olmayan artışlar insanın doğal yer değiştirme ihtiyacından kaynaklanan ulaşımı sorun haline getirmektedir. İnsanoğlu henüz kent içi hava ulaşımı veya ışınlanma teknolojilerini kullanamadığından, bugünkü durum, megapollerde, metropollerde aynı şekilde İstanbul'da da tam anlamıyla bir trajedidir. Yıllardır kent içi ulaşımın ekonomik, hızlı, konforlu ve güvenli hale getirilmesi yönünde yapılması gerekenler çokça tartışılmış fakat bu tartışmaların sonuçları uygulamaya yansıtılamamıştır. Daha yeni yeni toplu ulaşımın cazip hale getirilmesine yönelik çalışmalar anakent yönetimi tarafından icraata geçirilmeye başlanmıştır. Ancak yukarıda da bahsettiğimiz nüfus ve kentsel altyapıların gelişme ivmeleri bu çalışmaları gölgede bırakmaktadır. İstanbul Kent içi ulaşım sisteminin entegrasyonu ve yönetimi konusunda halihazırdaki durum tam birçok başlılık örneğidir. Acil olarak yapılması gereken bu fiili durumu ortadan kaldırabilecek yeni bir model üretilmesidir. Bu tez, kangren halini almış bir konuya katkı sağlaması amacıyla olaya yönetim, teknoloji ve kentlilik bilinci olarak yaklaşmış ve bu çerçevede yönetim açısından yeni bir karma model, teknoloji olarak ulaşım türleri ve ücretlendirmeleri konusunda entegrasyon, kültürel altyapı olarak ta kentlilik bilincinin yerleştirilmesini önermiştir. Çünkü İstanbul'da insanlar bir yerden bir yere giderken gidecekleri istikamete normal şartlarda gidilebilir süreden bir sıfır fazla süre kullanmaktadırlar. Yani tipik bir örnek vermek gerekirse, Eminönü'nden Mecidiyeköy'e 6 dakikada gidilebilirken bu trafik ortamında 60 dakika yani bir saatte gidebilmektedir. Bu da kentte yaşayan insanları canından bezdirmekte yeterlidir. Bu mütevazı çalışma belki ilk etapta temel olarak İstanbul ulaşımının tek bir elde toplanması çalışmalarında ilk somut metin olacağından uygulamaya ters düşebilecek bir kısım zorluklar olabilir. Ancak yine de ilk olması bu yöndeki çoğu çalışmalara taban veya temel teşkil edecektir.
Social and spatial transformations in contemporary metropolises with a focus on the disadvantaged

Bu çalışma ilk olarak mekan-toplum ilişkisine dair bir teorik çerçeve sunar. Bu teorik çerçeveyi takip ederek günümüz Batı ve Türkiye Metropollerindeki son mekansal ve sosyal değişimleri inceler. Böylece bu metropollerdeki mekansal ve sosyal alanlardaki benzerlik ve farklılıkları ortaya çıkarır.
Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı'nın idari ve mali özerklik açısından incelenmesi: Türkiye örneği

Yerel yönetimlerin özerkliği konusu yıllardır tartışılan bir konu olmuştur. Yerel yönetimlerin özerk olmasına dair ilk düşünceler Avrupa Devletleri arasında ortaya çıkmış olsa da zamanla Türkiye de bu konuya kayıtsız kalamamıştır. Yerel yönetimlerin özerkliği ile ilgili uluslararası düzeydeki ilk belge Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı'dır. Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı, 15 Ekim 1985 tarihinde Avrupa Konseyi üye devletlerinin imzasına açılmıştır. Türkiye, Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı'nı, 1988 tarihinde bazı maddelerine çekince koyarak imzalamış ve 1992 tarihinde de yürürlüğe koymuştur. Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı, Türkiye'deki yerel yönetimler için bir dönüm noktası olmuştur. Ancak yine de yerel yönetimlerle ilgili ciddi anlamda reformlar 2000'li yıllarda yapılmaya başlanmıştır. 2004- 2005 yıllarında çıkarılan 5393 Sayılı Belediye Kanunu, 5302 Sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve 5216 Sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu, AYYÖŞ etkisinde çıkarılmış kanunlardır. Bu çalışmada, Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı'nın getirdiği maddelerin incelemesi yapılmış ve özellikle AYYÖŞ'nın idari ve mali özerklikle ilgili maddeleri, Türkiye iç mevzuatı bakımından incelemeye tabi tutulmuştur. Bu bağlamda, Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartının özellikle, idari ve mali özerklikle ilgili maddelerinin Türk iç hukukunda ne kadar uygulama alanı bulduğunu araştırmak amaçlanmaktadır.
Çevre ve Sayıştay

Hava, su, toprak kirlenmesiyle başlayıp, bitki örtüsü ve hayvan topluluklarının yok olmasına kadar uzanan çevre soranları, en azından sorunlarla karşılaşanlarda belli bir gelecek kaygısı uyandırmıştır. Çevre sayıştaylar için önemlidir çünkü denetimlerine tabi kurumlar için çevre önemlidir. Aslında önemliliği belirleyen sayıştaylar değildir, onlar sadece önemli olduğunu gördükleri her konuyu parlamento ve kamu adına denetlemekle görevlidirler. Sayıştayların, çevreye ilişkin konuları da denetim alanlarına dahil etmeleri varlık nedenleriyle doğrudan ilişkili bulunmaktadır. Kim çevreye zarar veriyor veya çevresel değerleri tehlikeye atıyorsa aynı zamanda kamu malına da zarar veriyor demektir düşüncesi, çevreye ilişkin konularda kamuya hesap verme sorumluluğu ve bu sorumluluğun yerine getirilmesi aşamasında son on yıldır sayıştay denetimi gündeme gelmektedir. Sayıştay klasik düzenlilik denetimi kapsamında çok sınırlı çevre denetimi yapmaktadır. Bu kapsamda sözleşmelerin tescili sırasında ÇED'in aranması yönteminin de 2005 yılı başından itibaren, 5018 sayılı Yasa gereği ortadan kaldırılmasıyla çevre denetiminde kullanılabilecek bir araçtan yoksun kalındığı görülmektedir. Performans denetimi tekniğiyle üretilen raporların yarısından fazlasının çevre konulu olması umut vericidir. Bu raporların parlamentoya sunulması yanında kamuoyuna açıklanması nedeniyle, yazılı ve görsel basında çok sayı da olumlu haber yer almıştır. Bu çok sınırlı çevre denetiminin bile, çevre yönetiminin daha iyi işlemesi, çevre konusundaki parlamento sürecini olumlu etkilemesi ve kamuoyunun çevre konusundaki duyarlılığının artmasına olumlu katkısının olacağı kuşkusuzdur. Sayıştay'ın çevre denetimi yapmasının önünde yasal engel bulunmamaktadır. Ancak, Sayıştay'ın eğitilmiş denetçileri çevre denetiminde görevlendirmediğini, stratejik amaçları içinde çevre denetimini açıkça belirtmediğini, çevre denetimi için kullanılabilecek teknik ölçüt, metodoloji ve rehberler hazırlayıp özel örgütlenmelere gitmediğini, çevreyi önemli ölçüde etkileyecek kurumların hesaplarını inceleyen denetçileri çevre konusunda özel olarak yönlendirmediğini, görmekteyiz. Sayıştay'ın mevcut haliyle, gelişmiş ülke Sayıştaylarının çevre denetimine yaklaşım ve uygulamalarından hayli uzak olduğu sonucuna varmak yanlış olmayacaktır.
Devlet sırlarına karşı suçlar ve casusluk suçları

Devlet sırrı kavramı hukuk ve siyaset alanında eskiden beri tartışılagelen bir konudur. Bir tarafta kişinin bilgi edinme hakkı, diğer yandan devletin egemenliği, ülke çıkarları, milli güvenlik söz konusudur. Öte yandan, devlet otoritesinin sorgulanabilmesi ve denetlenebilmesi için bilgi sahibi olmak gereklidir. Bir toplumda demokratik gelişmişlik düzeyi arttıkça devlet sırrı kavramının da kapsamının daraldığı görülmektedir. Gerçek kişilerin ve tüzel kişilerin sırları olduğu gibi, devletin de korunmaya muhtaç sırları vardır. Devletin menfaatleri açısından gizli kalması lazım gelen malumata genel olarak devlet sırrı denir. Bir devletin sırlarının öğrenilmesi, o devletin zararına sebebiyet verip, belirli bir kamusal faaliyetin yerine getirilmesini engelleyecekse veya engellenmesi tehlikesini ortaya çıkaracaksa, devletin muvaffakiyetine engel olacaksa bu durum devleti oluşturan bireylerin tamamına zarar verebilir. Bu nedenle, devletler bu sırların korunması için hassasiyet göstermekte ve kanunlarında bunların gizliliğini ihlal edenlere şiddetli cezalar öngörmektedir. Demokratik gelişimini tamamlamamış toplumlarda devlet otoritesini elinde bulunduran siyasi iktidar her zaman kendisine sorgulanamayan alan oluşturma eğiliminde olmuştur. Sır alanlarının genişletilmek istenmesi, halktan saklanmak istenen ihlallerin, yolsuzlukların çoğaldığının göstergesidir. Demokratik ya da demokratikleşme yolunda çaba harcayan toplumlar, bu yetkileri sınırlayarak özgürlük alanını genişletmek isterler. Sır kapsamına alınan bilgi ve alanlar ne kadar fazla olursa, vatandaşın bilgi edinme hakkı ve bağlantılı olarak hak arama özgürlüğü de o ölçüde sınırlanmış olacaktır. Terazinin bir kefesine bilgi edinme hakkı ve özgürlüğü, diğer kefesine de devlet sırrı ve devletin güvenliğini koymak mümkündür. Özgürlükler ve bireyin korunması bakımından her türlü bilginin vatandaşa verilmesi asıl, gizliliğin ise istisna olması gerekmektedir. Her devlet, kendi sırlarını korumaya çalıştığı gibi, değişik gerekçelerle diğer devletlere ait sırları çeşitli yollarla elde etmeye çalışır. Bunun en etkili en etkili yolu ise casusluk faaliyetleridir.
İdarenin re'sen icra yetkisi

Re'sen icra yetkisi, idarenin aldığı kararı mahkeme kararına gerek olmaksızın uygulaması, hukuk aleminde tesis ettiği işlemin hukuki sonuçlarını maddi aleme aktarmasıdır. İdarenin re'sen icra yetkisinin genel ve olağan bir yetki mi yoksa özel ve istisnai bir yetki mi olduğu tartışma konusudur. Re'sen icra yetkisi ilk olarak Fransız Uyuşmazlık Mahkemesi'nin Societe Immobiliere de Saint Just kararında tartışılmış ve hükümet komiseri Romieu, mahkemeye sunduğu raporda re'sen icranın kanunu olarak kabul edilen şart ve ilkeleri ortaya koymuştur. Bu kapsamda idarenin re'sen icra yetkisine başvurması için kanunda kendisine açıkça yetki verilmiş olması veya aciliyet halinin bulunması gerekmektedir. Bu iki seçimlik şartın yokluğunda idarenin kararını re'sen icra edebilmesi için kanunda idareye konuya ilişkin karar verme yetkisi verilmiş olmalı; birey, kararın gereğine aykırı davranmalı; kanun, bireyin işlemi uygulamaması durumu için yaptırım öngörmemiş olmalı; ve nihayet idarenin başvurduğu tedbirler işlemin gereğinin yerine getirilmesi amacının dışına çıkmamalıdır. Bunların dışında idarenin re'sen icra işlemlerine girişmesi için her şeyden önce icrai bir idari kararın varlığı zorunludur. Ayrıca re'sen icra yetkisi temel hak ve özgürlükler rejimini etkilediğinden idarenin re'sen icraya başvururken Anayasada yer alan temel hak ve özgürlüklerin sınırlanma şartlarına da uyması gerekir. Re'sen icra yetkisinin hukuka aykırı bir şekilde kullanılması idarenin yargısal denetimine yol açabilir. Bu yargılama işlevini de uyuşmazlığın niteliğine göre idari veya adli yargı yerine getirmektedir.