turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Hekimlik sözleşmesi ve hekimin sözleşmeden doğan sorumluluğu

Hekimlik sözleşmesi, serbest/bağımsız çalışan hekim ile hasta arasında kurulan, hekimin bir ücret karşılığında hastanın hastalığının tedavisi için bütün tıbbi yöntemler arasında rahatsızlığın niteliğine en uygununu seçip uygulamayı taahhüt ettiği bir özel hukuk sözleşmesidir. Hekimin sözleşmeden kaynaklanan yükümlülüklerinin başında hastalığın teşhisi, tedavisi ve bakımı gelmektedir. Hekim, üstlendiği bu yükümlülükleri azami özeni göstererek yerine getirmelidir. Hekimin söz konusu bu yükümlülüklerinin dışında özenle yerine getirmesi gereken daha birçok yükümlülüğü bulunmaktadır. Hekim, sözleşmeden kaynaklanan bu yükümlülüklere aykırı hareket ederek bir zarara neden olduğunda, sorumluluğu söz konusu olmaktadır. Hekimlik sözleşmesinin karşı tarafını oluşturan hasta ise, hekimin neden olduğu maddi ve manevi zararlarının giderilmesini talep etme hakkına sahiptir. Hasta; uğradığı zararları, hukuka aykırılığı ve illiyet bağının varlığını ispat etmekte yükümlüdür. Bunun karşılığında kusurunun bulunmadığının ispatı hekim tarafından yapılmalıdır. Hastanın uğradığı maddi ve manevi zararların tazmini ise, hekimler için mali sorumluluk sigortasının zorunlu hale getirilmesiyle birlikte, sigortacı tarafından yapılmaktadır.
Örgüt yöneticilerinin kaleminden PKK'yı meşrulaştırma çabaları

Diyarbakır'ın Lice ilçesi Fis köyünde 27 Kasım 1978'de yapılan bir toplantıyla kuruluşu ilan edilen PKK, saldırı ve katliamları da içeren bir planlama ve hazırlık sürecinin ardından, 1984 yılından itibaren düzenli şekilde silahlı eylemlere yönelmiş ve Türkiye'nin son kırk yılını terörize ederek enerjisinin önemli bir kısmını terörle mücadelede harcamasına yol açmıştır. Türkiye PKK terörü ile ilk terör saldırılarından itibaren öncelikli olarak silahlı mücadele yolunu tercih etmiş ve süreçte ağırlıklı olarak Türk Silahlı Kuvvetleri ön saflarda yer almıştır. Bu süreçte ağırlıklı olarak silahlı bir mücadele gerçekleşmiş ve PKK terörüne karşı tam anlamıyla bir başarı sağlanamamıştır. PKK'nın neyi amaçladığı ve hangi tezleri öne sürerek eylemlerini meşru göstermeye çalıştığı ortaya çıkarıldığında, PKK ile mücadelede aktif görev alan güvenlik güçlerinin daha çok başarı sağlayacağı öngörüsüyle hazırlanan bu veri temelli çalışma; problemi nesnel ve değişik boyutlarıyla ortaya koyan bir araştırma gayreti taşımaktadır. Araştırmaya ilişkin veriler nitel araştırma tekniklerinden birisi olan doküman analizi yoluyla toplanmış ve elde edilen verilerin geçerlik-güvenirlik analizleri; eş uzman incelemesi, dış denetim ve çoklu kodlayıcı süreçleri yoluyla sağlanmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgular ve ulaşılan sonuçlar; örgüt yöneticilerinin, PKK'yı meşrulaştırma çabası içerisinde Türkiye'nin Kürt halkına yönelik sözde inkar ve imha politikası başta olmak üzere çeşitli düşmanca politikalar güttüğünü öne sürerek Kürt halkı nezdinde bir mücadele algısı oluşturmaya çalıştıklarını göstermektedir.
Inserting space into social theory: The case of David Harvey

Tezin amacı David Harvey'in Marksist toplum kuramına mekanı yerleştirme girişimlerinin bir çözümlemesini yapmaktır. Toplumsal süreçleri boşlukta gerçekleşiyormuş gibi düşünmek oldukça yaygındır ve abartısız tüm kuramsal gelenekler bir mekansal çözümleme yoksunluğuyla nitelenebiliniz Mekansal dinamiklerin Marksist kuram içinde göz ardı edilmesi ise onun dünyayı sadece anlama değil dönüştürme hedefi açısından vahim sonuçlar doğurmuştur. Mekansal bir Marksizm oluşturma çabaları ise olmuştur. Bu çabalar içinde, Henri Lefebvre, Manuel Castells ve David Harvey'in çalışmaları ayrı bir yere sahiptir. Tez, Harvey'in Lefebvre' den aldığı belli fikirlerle mekansal bir Marksizm için başarılı ve umut vadeden bir çerçeve sunduğunu iddia etmektedir. Harvey, positivist liberal geleneğin sağlam bir eleştirisini yapmış, değerlerin ve adalet sorununun kentsel sorunun odağında yer aldığını göstermiştir. Kentsel süreçleri çözümlemesinde Marksizmi kuramsal çerçeve olarak seçmesinin ardından, Harvey, oldukça mekansal bir bakış açısı kullanarak, Marksizmin boş kutularını doldurmaya, kapalı pencerelerini açmaya başlar. Harvey çözümlemesine mekanın yaratılmasında sermayenin mantığının ne olduğunu ortaya koymuş ve mekanın sermaye birikimi sürecinde merkezi bir yer işgal ettiğini söylemiştir. Bu yakın ilişkinin bir sonucu mekanın ve mahallin durmaksızın üretilmesi ve yıkılmasıdır. Harvey buradan, sermaye birikiminin diğer bir yüzü olarak sınıf mücadelesi alanına geçer ve sermayenin bu yaratıcı yıkıcılığı karşısında insanların sessiz kurbanlar olmayı kabul etmediklerini gösterir. İnsanlar direnirler ve almaşık mantıklar ve almaşık mekanlar geliştirirler. Mekanın toplumsal olarak üretimi ve dönüşümü, bu sermaye birikimi ve sınıf mücadelesi birlikteliğine atıfla anlaşılabilir. Harvey toplumsal mekanın üretimini sermaye birikimi ve sınıf mücadelesi çerçevesinde çözümlemesinin yanında, tarihsel coğrafi materyalizmin temellerini de atmaktadır. Bu temel, dünyanın anlaşılması ve dönüştürülmesinin sadece tarihsel bir süreç olmadığını söyleyen bir stratejidir. Coğrafi bir hayal gücü gerektirir. İşte Harvey, mekansal bir toplumsal kuramın temeli olabilecek parlak bir coğrafi kavrayış sunmaktadır.
Avrupa Birliği ortak tarım politikasında tarım lobisi

AVRUPA BIRLIGI ORTAK TARIM POLİTİKASINDA TARIM LOBİSİ Ortak Tarım Politikası Avrupa Birliği'nin en önemli ortak politikalarından biridir. Avrupa Birliği bütçesinin yarısından fazlasını tüketmesi nedeniyle, çıkar ve baskı grupları Ortak Tarım Politikası karar alma süreçlerinde etkili olmak için çaba harcamışlardır. Ortak Tarım Politikası'nı etkilemek için çaba harcayan ulusal ve ulus-üstü düzeydeki tarım lobisi, Tek Avrupa Senedi'nin imzalanmasından önce karar alıcılar ile neokorporatist çıkar temsil ilişkisinde bulunmuştur. Tarım lobisi Tek Senet' in imzalanmasına kadar neokorporatist çıkar temsilini sürdürerek önemli maddi çıkar ve siyasal ayrıcalık elde etmiştir. Ancak, Ortak Tarım Politikası'nda yapılan reformlar sonucunda bazı önemli değişimler gerçekleşmiştir. Reformlar, Avrupa Birliği kurumlarının tarım lobisine yaklaşımının değişimi, iç dinamikler, küreselleşme sürecinin getirdiği dış baskılar ve uluslararası ticaret konusunda gelen baskılar, tanm lobisinin çıkar temsil biçimlerini değiştirmiştir. Tek Senet'ten sonra ulusal ve ulus-üstü düzeydeki tarım lobisi daha pluralist karakterli çıkar temsil ilişkisinde bulunmaktadır. Tarım lobisinin, pluralist karakterli çıkar temsilinde bulunması, Avrupa entegrasyonunu güçlendirecektir.
Van Depremi örneğinde afet sonrası iskan politikaları

Afetler insanlar için fiziksel, ekonomik, sosyal ve çevresel kayıplar doğuran, normal yaşamı kesintiye uğratarak toplulukları etkileyen, doğal veya insan kaynaklı olaylardır. Afetler nedeniyle her yıl milyonlarca insanın yaşamı etkilenmekte ve özellikle az gelişmiş ülkelerde ciddi ekonomik kayıplar yaşanmaktadır. 2011 Van depremi yıkıcı bir afet olmakla birlikte afet yönetimi için aslında birçok açıdan bir milat niteliği de taşımaktadır. Van ili ve Türkiye için yeni bir başlangıç olan Van depreminde elde edilen tecrübeler, adeta bir laboratuvar deneyimi olarak kabul edilerek mevzuat değişiklikleri ile yeni yöntemsel yaklaşımlar benimsenmiş, 2009 tarihli 5902 sayılı Kanun yeni bir bakış açısıyla dinamik ve etkin bir şekilde hayata geçmeye başlamış bu Kanunla birlikte ikincil mevzuat çalışmaları da hız kazanmıştır. Üç bölümden oluşan bu tez çalışmasında 2011 yılında meydana gelen Van Depremleri sonrasında uygulanan iskan politikaları ve modelleri ele alınmış ve iskan politikalarının geliştirilmesine dair öneriler sunulmuştur.
Neo-liberal yapılanmanın kentsel mekana yansıması: Gaziantep örneği

Kapitalizm, bir toplumsal sistem olarak farklı gelişme dönemlerinden geçerek günümüze kadar varlığını sürdürmüş ve neo-liberal yapılanma bu sürecin son gelişme halkasını oluşturmuştur. Neo-liberal yapılanma bir gelişme dönemi olarak toplumsal sistemde birçok farklı özelliklere sahip olduğu için bir değişim ve dönüşüm sürecini yansıtmaktadır. İktisadi, toplumsal, siyasi, kültürel birçok alanda etkili olmasının yanı sıra, kentsel mekanın yapılanmasında da belirleyici bir gelişme dönemi olmuştur. Toplumun ve gelişme döneminin genel yapısını yansıtan ve ayna görevi gören kentsel mekan, neo-liberal yapılanmayı da yansıtarak, kapitalist gelişmenin temel öznelerinden birini oluşturmaktadır. Gaziantep kentini alan olarak seçen bu tezde bu değişimin nitel ve nicel unsurları incelenmektedir. Neo-liberal yapılanma ile birlikte kent mekanı ile eklemlenen toplumsal sınıflarda farklı bazı stratejiler gelişmekte, formel ve enformel unsurlar geçişken bir hal almakta, ve özellikle alt sınıf konut alanlarında Türkiye kentleşme sürecinde merkezi bir konumda olan karşılıklılık temelli iktisadi ve kentsel bütünleşme tarzı Gaziantep kentinde de büyük ölçüde hissedilmektedir. Bu çerçevede Gaziantep'in bazı istatistiki verileri değerlendirilmiş, 1980 sonrası kent mekanının nasıl bir gelişme gösterdiği ilave imar planları çerçevesinde incelenmiş ve son olarak da Gaziantep kentinin içerisinde yer alan otuz mahallenin muhtarlarıyla yapılan yüz yüze görüşmeler yardımıyla bu mahallelerin temel özellikleri incelenerek toplumsal sınıfların kentle bütünleşme tarzları değerlendirilmiştir.
The balancing of human rights and counter-terrorism: A comparative analysis of Turkey and the UK

Uluslararası politikada, uluslararası normlar ile güvenlik kaygıları arasındaki gerilimin en dikkat çekici tezahürlerinden biri, günümüzde insan hakları ve terörle mücadele önlemleri arasındaki gergin ilişkide açıkça görülmektedir. İnsan haklarına bağlılık, çağdaş politikada meşru devlet idaresinin bir referans noktası haline gelmişken özellikle 11 Eylül sonrası dönemde terörle mücadele köklü demokratik değerleri zayıflatma eğilimindeki tartışmalı pratiklerin yolunu açmıştır. Terörle mücadele söylemi ve politikası arasındaki ilişkinin karşılıklı kurucu bir süreç olduğu göz önüne alınarak, karşılaştırmalı politika analizinin yanı sıra Türkiye ve İngiltere bağlamındaki meclis tartışmalarının çerçeve analizinden oluşan çok yöntemli bir nitel araştırma yürütülmüştür. Çalışma, devlet aktörlerinin insan hakları yükümlülüklerden feragat etmek amacıyla politik yaşam alanlarını güvenlikleştirdiklerini, bir istisnacılık anlayışına başvurarark normal politika sınırlarını aşan alanlar haline getirdiklerini tartışmaktadır. İstisna halinin uzun vadede kurumsallaşması insan haklarının konumu ve demokrasinin işleyişi için ciddi sonuçlara sebep olmaktadır.
Avrupa yerel yönetimler yerindenlik ilkesi çerçevesinde Türkiye'de yerel yönetimler

Yerelleşme ilkesi Avrupa ülkeleri tarafından önemsenmiş ve birçok anlaşmaya konu olmuştur. Halka daha sağlıklı ve hızlı bir hizmet sunumu için 'hizmette yerellik' ilkesi ortaya çıkmıştır. Avrupa Konseyi tarafından 1985 yılında imzaya açılan Avrupa Birliği tarafından da birliğin amaç ve hedeflerine hizmet eden Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı, yerelleşme düşüncesinin ilk yazılı belgesi olma özelliği taşımaktadır. Literatür taramasına dayalı olarak gerçekleştirilen bu çalışmada ilk olarak kamu yönetiminde örgütlenme ve temel ilkeler ele alınarak yerel yönetimlerin temel değerleri ve nitelikleri açıklanmıştır. İkinci bölümde yerindenlik ilkesinin ortaya çıkışı ve yer aldığı anlaşmalara, Avrupa'da yerel yönetimlerin tarihi gelişimi ile Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı'nın gelişim süreci incelenmiştir. Avrupa Birliği'nde yerel yönetim uygulamalarının gelişimi ve Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı kapsamında Almanya, İngiltere ve Fransa örneklerinin incelenmesi yapılmıştır. Üçüncü bölümde Türkiye'de yerel yönetimlerin tarihsel gelişimi, yerel yönetim yapılandırmaları, Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı'nın bu yapılandırmalar sırasında ne kadar etkili olduğu ile Şart'ın Türkiye tarafından kabul edilen ve çekince konulan maddeleri incelenmiştir.
Etkin devletin bir aracı olarak E-devlet ve Türk kamu yönetimi

Etkin devletin bir aracı olarak e-devlet ve Türk Kamu Yönetimi adlı bu tez çalışması teorik çerçeveyle birlikte pratik bir alan araştırmasını da kapsamaktadır. Tezin birinci bölümünde; kamu yönetiminde değişim sürecini başlatan küreselleşme yeni yönetim perspektifleri 'Etkin Devlet' başlığı allında açıklanmıştır, ikinci Bölümde, çalışma konusu olması nedeniyle e-devletle ilgili teorik kısmı daha geniş tutulmuştur. Üçüncü bölümde, dünyada e-devlet vizyonuyla kamu yönetimini daha şeffaf ve kaliteli hizmet sunan bir yapıya dönüştürerek etkinleştiren başarılı dünya örneklerinden örnekler sunulmaktadır. Bu kısımda Avrupa Birliği bünyesinde yürütülen çalışmalar ve e-devlet programlan ortak bir başlık altında verilmiştir. Dördüncü Bölüm, Türkiye'de özellikle kamuoyunun ilgisini daha fazla çeken ve medyada daha fazla yer tutan e-devlet proje ve uygulamaları merkezi ve yerel olmak üzere iki düzeyde incelenmiştir. Beşinci Bölüm ise; Türkiye'de e-devlet uygulamalarının kullanımı ve uygulamaların e-kurum düzeyindeki performansının ölçülmesine yönelik olarak Kocaeli Defterdarlığının merkezi birimlerinde yürütülen bir alan araştırması ve bu alan araştırmasının sonuçlarının değerlendirilmesi kısımlarından oluşmaktadır. Sonuç itibarıyla, e-devletin gerekli hukuki ve teknik altyapıyla beraber uygulandığı toplum yapısında bilişim okuryazarlığının yaygınlaşmasıyla devleti etkin ve daha verimli kıldığı görülmektedir.
Çocuk dostu kentler: Bursa örneği

'Çocuk Dostu Kentler: Bursa Örneği' başlıklı bu tez UNICEF'in dünya çapında başlattığı ve Türkiye'de İçişleri Bakanlığı'nın ortak olarak katıldığı, birçok ilde hayata geçirilen çocuklarla ilgili uygulamaları ele alan bir çalışmadır. Tezde Çocuk Dostu Kent, 54 maddeden oluşan BM Çocuk Haklarına Dair Sözleşmesi'ndeki 4 temel madde doğrultusunda çocuk haklarının dünyada ve ülkemizdeki gelişimi örneklerle ele alınmıştır. Ülkemizde başlangıçta 2006- 2010 yıllarını içeren Çocuk Dostu Kent modeli; Antalya, Bursa, Erzincan, Gaziantep, Karaman, Kayseri, Kırşehir, Konya, Sivas, Tekirdağ, Trabzon ve Uşak'tan oluşan 12 pilot ilde yürütülmüştür. Bu illerden örnek olarak; Gaziantep, Antalya, Kayseri, Tekirdağ, Trabzon ve Bursa kentlerinde bulunan kamu, özel, sivil toplum kurumları ve yerel yönetimlerin çocuk dostu kent çalışmaları literatür taraması, doküman incelemesi yapılarak ele alınmıştır. Çalışmanın özelini oluşturan Bursa kentindeki çocuk dostu kent ve çocuklarla ilgili çalışmalar, bazı kamu, özel, sivil toplum kuruluşları ve yerel yönetim kuruluşlarındaki uzman kişilerle görüşmeler yapılmıştır. Özellikle Çocuk Hakları Sözleşmesindeki 4 temel maddeden oluşturulan yaşama, gelişme, korunma ve katılma hakları üzerinden yarı-yapılandırılmış mülakat sorularıyla görüşme teknikleri kullanılarak elde edilen veriler değerlendirilmiştir.
Mizahın Türk siyasi kültüründeki yeri ve siyasete ilişkin toplum algısı oluşturulmasındaki rolü

Eğlendiren, güldüren, hoşça vakit geçirmemizi sağlayan aynı zamanda da çok güçlü bir eleştiri silahı olan mizah insanlık tarihinde geliştirdiğimiz beklide en değerli olgulardan biridir. Her yaştan herkesin ister istemez bir şekilde içinde bulunduğu mizah kökeni bakımından da oldukça eski bir tarihe sahiptir. Antik Anadolu'dan günümüze kadar bu topraklarda yaşayan her kültürün üzerine bir şeyler koyarak geliştirdiği mizah, bu uzun yolculuğu sırasında siyaset ile de çokça ilişki içerisine girmiştir. Zaman zaman dönem siyasetini desteklemiş, ancak genellikle eleştiri ve muhalefet yanlı tavrını ortaya koymuştur. Mizahın siyasete ilişkin bu tavrı halk üzerinde kaçınılmaz olarak belirli bir etki yaratmış bazen de daha ileri giderek siyasetin bizzat kendisini etkilemiştir. Çalışmamızda köklü bir tarihe sahip ve toplum üzerinde oldukça etkili olan mizahı, geçmişşten günümüze kadar siyaset ile olan ilişkisi çerçevesinde incelenmiş, toplumun siyasete ilişkin algısı üzerine etkisi değerlendirilmiştir.
20. yüzyıl başında Konya Polis Teşkilatı

Bu çalışmada 20. yüzyıl başındaki Konya polis teşkilatı incelenmektedir. Konuya geçmeden önce Türk kolluk tarihi hakkında genel bilgiler verilmiştir. Zamanın Konya Emniyet Müdürlüğü incelenirken teşkilat yapılanmasında temel birimler olan personel, lojistik ve asayiş kısımları baz alınmıştır. Türk kolluk tarihi hakkında kısıtlı da olsa bazı kaynaklara ulaşma imkanı olsa da, 20. yüzyıl başı Konya polis teşkilatı hakkında, arşiv belgeleri haricinde başka bir kaynaktan faydalanma imkanı olmamıştır. Çalışmanın sonunda, 20. yüzyıl başındaki Konya Emniyet Müdürlüğünün personel ve lojistik bakımından oldukça kısıtlı imkanlarla görev yaptığı, lojistik işleriyle ilgili zaman zaman halktan yardım aldığı, bu imkansızlıklara rağmen, asayiş hizmetlerinde belli bir seviyeyi yakaladığı, günümüz soruşturma süreçlerinin birçoğunu o günün imkanlarıyla kullandığı görülmüştür. Ayrıca 1900'lü yılların başında Konya'nın asayiş durumu, sosyo-kültürel yapısı hakkında da bazı bilgilere ulaşılmıştır.
Türkiye'de yönetimin yeniden düzenlenmesinde siyasal irade ve siyasal kararlılık sorunu (1985'den sonra)

Yönetimin yeniden düzenlenmesinde en önemli görev ve sorumluluk siyasal İktidara düşmektedir. Düzenleyici reformlarda temel amaç ulusal ekonomilerin verimini ve değişime uyum yeteneklerini arttırmaktır. Yönetsel reform çabalarından sonuç alınması, siyasal iktidarın alacağı kararlara, vereceği desteğe, göstereceği tutarlılığa bağlıdır. Siyasal iktidarlar bir takım aktörlerden soyutlanmış değildir. Siyasal kararların yaşama geçirilmesi sürecinde siyasal irade ve siyasal kararlılığı etkileyen çevre, içsel ve dışsal unsurların etkileşimi ile kendini göstermektedir. Siyasal iradenin kendisinden kaynaklanmayan, dışarıdan gelen unsurlar dışsal etkileri, bir kurum olarak siyasal iktidarın özelliklerinden, yapısından, süreçlerinden kaynaklanan unsurlar da, içsel etkileri oluşturur. Hükümetler politika ve uygulamalarında diğer ülkelerdeki gelişmeleri göz önünde bulundurmak zorundadır. İkinci Dünya savaşından sonra planlama aracılığıyla kalkınma amaçlı politikaların yaşama geçirilmesinde, iyi işleyen ve kalkınmayı sağlayacak bürokrasiye ihtiyaç vardı. Kalkınmayı sağlayacak kamu yönetimi sisteminin gerçekleştirilmesi için 'idari reform' çerçevesinde daha çok, kamu yönetiminin örgütlenme, çalışma, yöntem ve kurallarının iyileştirilmesini sağlayacak yasa taslaklarının hazırlanmasını kapsayan, ağırlıklı olarak yönetiminin içi işleyişini düzenlemeyi hedef alan hukuksal ağırlıklı bir yaklaşım hakimdi.1970'lerde dünya ölçeğinde yaşanan ekonomik kriz, her alandaki refah devleti politikalarının sorgulanmasına neden oldu. Krizin nedeni, görev alanı genişleyen ve çeşitlenen devletin sosyo-ekonomik süreçteki rolü olarak saptanınca, özelleştirme politikaları ile devleti küçültme ve ekonomik etkinliği düzenleyen birçok mevzuatı toptan kaldırma' gibi liberal girişimler ön plana çıktı. Son yirmi yıldır dünyada yaşanan bu neoliberal eğilimler, uluslararası kuruluşların kılavuzluğunda birçok ülkenin ekonomi ve yönetim yapılarına yansımıştır. Ekonomideki bu dönüşüm, 'toplam kalite yönetimi', 'yönetişim' gibi yeni kavramları, 'yeniden yapılanma' olarak adlandırılan yönetimi düzenleme sürecine katmıştır. Ekonomi-siyaset dengesini yeniden kuran bu dönemde yönetimin yeniden düzenlenmesi çerçevesini, uluslararası mali kuruluşlar belirlemiştir. Türkiye'nin ekonomi ve siyasal hayatında istikrarsızlığın hakim olduğu son on beş yıllık dönemde, kamu yönetiminin düzenlenmesinde içsel etkenler rol oynamakla birlikte, kamu yönetimi sitemi dışsal unsurların belirleyiciliğinde şekillenmiştir.
Devletlerin ülke dışındaki vatandaşlarını korumak için kuvvet kullanımı

Devletlerin ülke dışındaki vatandaşlarını korumak için kuvvet kullanımı, devletin bir başka ülkede can güvenliği tehlike altına giren vatandaşlarını kurtarmak için, ülkesi dışında kuvvet kullanmasını ifade eden bir kavramdır. Bu türden müdahalede bulunan devlet, bazen başka devletlerin vatandaşlarını kurtarsa da harekete geçmesine neden olan esas gaye, kendi vatandaşlarını korumaktır. Bu gaye, devletlerin ülke dışındaki vatandaşlarını korumak için kuvvet kullanımının ayırt edici niteliğidir. Bir başka devletin ülke sınırları içinde vatandaşlarını korumak / kurtarmak için kuvvet kullanımına giden devletler, o devletin 'ülkesel egemenliği' ile karşılaşır ve burada bir devletin 'ülkesel egemenliği' ile diğer devletin 'vatandaşlarının hayatı' çatışır. İşte bu çatışma, devletlerin ülke dışındaki vatandaşlarını korumak için kuvvet kullanımının meşru olup olmadığı tartışmasını gündeme getirmektedir. Bu meşruluk tartışmalarında devletlerin ülke dışındaki vatandaşlarını korumak için kuvvet kullanımının meşru müdafaa kapsamında olduğu veya mücbir sebep teşkil ettiği gibi ortaya çeşitli fikirler atılmıştır. Uygulama boyutunda ise devletlerin ülke dışındaki vatandaşlarını korumak için kuvvet kullanımının birçok örneği vardır: İngiltere'nin İran'a müdahale tehdidi (1946 ve 1951), Belçika'nın Kongo'ya müdahalesi (1960), ABD'nin Dominik Cumhuriyeti'ne müdahalesi (1965), İsrail'in Uganda'ya Müdahalesi (1976), Mısır'ın Larnaka'ya müdahalesi (1978), ABD'nin İran'a müdahalesi (1980), ABD, Kanada, İngiltere ve Türkiye'nin Vatandaşlarını Lübnan'dan Tahliyesi (2006), Rusya'nın Güney Osetya'ya Müdahalesi (2008). Devletlerin ülke dışındaki vatandaşlarını korumak için kuvvet kullanımının meşruluğu sorununa doktrinde çeşitli çözüm önerileri getirilmiştir. Bu çözüm önerileri, devletlerin ülke dışındaki vatandaşlarını korumak için kuvvet kullanımının müstakil bir hukuk kuralı oluşturması ya da bu türden durumlarda kolektif kuvvet kullanımına başvurulmasıdır. Ancak bu konuda, yeni bir uluslararası hukuk kuralının oluşması kısa vadede oluşması pek mümkün görünmediğinden ya da en azından bu yeni kural oluşana dek; ülke dışındaki vatandaşların korunması için kuvvet kullanma yetkisinin Güvenlik Konseyi veya Genel Kurula bırakılması, keyfiliklerin önüne geçmek adına makul bir çözüm yolu olacaktır.
Bir kamusal başarısızlık ürünü: Yolsuzluk

Bu çalışmanın amacı bazı önemli ekonomik ve kurumsal aktörlerin yolsuzluk düzeyi üzerindeki göreceli etkilerinin tespit edilmesidir. Bu amaçla 44 ülkenin 1982- 1995 yıllarına ait verileri ile ICRG 'Algılanan Yolsuzluk Endeksf'nden yararlanılarak ampirik bir çalışma yapılmıştır. Ampirik çalışmanın bulgularına göre, yolsuzluk düzeyini belirleyen faktörler olarak kanun hakimiyeti, bürokratik kalite, kamu harcamaları ve kentsel nüfus artış oranı tespit edilmiştir. Kanun hakimiyeti ve bürokratik kalite yolsuzluğu azaltan faktörler olarak gözlemlenirken kentsel nüfus büyüme oranındaki artışın yolsuzluğu arttıran bir faktör olduğu gözlemlenmektedir. Ayrıca, kamu harcamaları gelişmiş ülkelerde yolsuzluk düzeyi ile ters orantılı bir ilişki sergilerken, gelişmekte olan ve az gelişmiş ülkelerde kamu harcamaları yolsuzluk düzeyi ile doğru orantılı bir ilişki sergilemektedir. Büyüme oranı, enflasyon ve ücret-maaşlann kamu harcamaları içindeki payı gibi faktörlerin ise yolsuzluk düzeyim belirlemede yeterli açıklayıcıhğa sahip olmadığı tespit edilmiştir.