turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Adana ili 12-16 yaş öğrencilerde sosyal fobi görülme yaygınlığı ve etkileyen faktörler

Araştırma ortaokul ve lise öğrencilerinde sosyal fobi görülme yaygınlığı ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi amacıyla kesitsel bir çalışma olarak yapılmıştır. Araştırma 2015- 2016 Eğitim ve Öğretim Yılında Nisan 2016- Mayıs 2016 tarihleri arasında Adana merkez ilçelerinde tesadüfi olarak seçilen 4 ortaokul ve 4 lisede yapılmıştır. Ortaokulların 6,7, 8 liselerin 9 ve 10. sınıflarda öğrenim gören 233 kız, 230 erkek olmak üzere toplam 463 öğrenci örnekleme alınmıştır. Veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından hazırlanan sosyodemografik değişkenlerden oluşan bireysel bilgi formu, Çapa Çocuk ve Ergenler için Sosyal Fobi Ölçeği ve Beck Anksiyete Ölçeği kullanılmıştır. Tanı yüz yüze görüşmelerle konmuştur. Araştırmadan elde edilen sonuçlara göre öğrencilerin % 13,6 'sının sosyal fobi tanısı aldığı saptanmıştır. Kız öğrencilerin (%8,2) erkek öğrencilerden (%5,4)daha fazla sosyal fobi tanısı aldığı görülmüştür. Sosyal fobi tanısı alan öğrencilerin anksiyete düzeyleri yüksek bulunmuştur. Sosyal fobinin akademik başarıyı etkilediği saptanmıştır. Sosyal fobi ergenlik döneminde oldukça sık görülen bireyin gelişimini ve yaşam kalitesini etkileyen bir anksiyete bozukluğudur. Erken yaşlarda tanınıp tedavi edilmesi bireyin hem yaşam kalitesinin yükselmesini, hem de sağlıklı bir gelişim süreci geçirmesini sağlayabilir.
The effects of maternal behaviors on childrens cognitive development

Bu çalışma, annenin müdahale eden ve ilgisiz davranışlarının çocuğun üç ve dört yaşlarındaki bilişsel gelişimine etkilerini araştırmaktadır. Ayrıca sıcaklığın bu ilişkiyi nasıl etkilediğini incelemektedir. Müdahaleci anne davranışlarının çocuğun bilişsel gelişimini olumsuz etkileyeceği öne sürülmektedir çünkü bu davranışlar çocuğun keşif niteliği taşıyan davranışlarını engellemekte, anne ve çocuk arasındaki senkroniyi bozmakta ve çocuğu ebeveynin isteklerini yerine getirmeye zorlayıp kendi hedeflerinden alıkoymaktadır. Çalışmanın verileri Türkiye Erken Çocukluk Gelişim Ekolojileri araştırmasının katılımcılarından (N= 123) niteliksel ve niceliksel yöntemlerle toplanmıştır. Çalışma bulgularına göre; müdahaleci davranışların bilişsel gelişim üzerindeki etkileri doğrusal değildir; müdahaleci davranışların sıcaklıkla etkileşim ilişkisi vardır. Sıcaklık yüksekken, yüksek müdahaleci davranışlar çocuğun kısıtlayıcı kontrol ve matematik becerilerini olumsuz etkilemektedir; ilgisizlik çocuğun alıcı dil ve kısıtlayıcı kontrol skorlarını olumsuz etkilemektedir; ilgisizliğin sıcaklıkla etkileşim ilişkisi vardır. Sıcaklık yüksekken, yüksek ilgisizlik çocuğun işleyen bellek skorlarını olumsuz etkilemektedir. Bu çalışma, daha önceki bulguların aksine, sıcak duygusal ortamın çocuğu müdahaleci ve ilgisiz ebeveynliğin olumsuz etkilerinden korumayabileceğini göstermiştir. Aksine sıcak duygusal ortamlar bu davranışların olumsuz etkilerini arttırabilir.
Ebeveyn kabul reddi ile aile hayatı ve çocuk yetiştirme tutumları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Alanda çalışan birçok uzmanın kabul ettiği gibi çocukluk çağı kişilerin psikososyalgelişiminde önemli bir yer tutmaktadır. Birçok psikoloji kuramı gibi Ebeveyn Kabul Red Kuramı çocukluk çağına ilişkin açıklamalar getirmektedir. Kuramın ortaya çıkış noktası, insanoğlunun kendisi için önemli olan bireylerden sıcaklık görmeye ihtiyaç duyduğuhipotezidir. Ebeveyninden kabul gören ya da ebeveyni tarafından ret edilen çocukların duygusal, davranışsal, bilişsel ve sosyal gelişimlerine ek olarak yetişkinlik dönemi psikolojik uyumlarının da etkilendiği görüşü ortaya atılmıştır. İçsel yaşantılarında dengeli ve huzurlu, kendileriyle barışık olan, birbirlerine sevgi-saygı gösteren ebeveynler çocuklarına karşı daha sağlıklı tutumlar sergilemektedirler. Anne babanın kendi yaşadığı çocukluk sürecinde anne ve babası ile olan ilişkisi kendi çocuklarına olan yaklaşımlarını etkilemektedir. Anne babalar farkında olarak ya da olmayarak çocuklarına karşı farklı yaklaşımlarda bulunabilmektedirler. Bazı çocuklara çok değer verilirken, bazılarına çok baskı uygulanmakta, bazıları ise görmezden gelinmektedir. Çocukların sosyal ve ahlaki gelişimleri gördükleri farklı ebeveyn tutumlarının etkilenerek olumlu ya da olumsuz olarak şekil almaktadır (Yavuzer, 1993). Bu araştırma ebeveyn kabul reddi ile aile hayatı ve çocuk yetiştirme tutumları arasındaki ilişkinin incelenmesi amacıyla oluşturulmuştur. Aynı zamanda ebeveyn kabul reddi ve çocuk yetiştirme tutumları bazı değişkenler açısından incelenecektir. Araştırmanın örneklemi İzmir İli Bayraklı Adliyesi'nde görev yapan, 0-18 yaş grubunda çocuğa sahip anne ve babalar arasından seçilen 140 bireyden oluşmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak Ebeveyn Kabul/ Ret Ölçeği, Aile Hayatı ve Çocuk Yetiştirme Tutumları Ölçeği ve bazı değişkenler hakkında bilgi toplanması amacıyla araştırmacı tarafından hazırlanan Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Araştırma kapsamında toplanan veriler Sosyal Bilimler İstatistik Paket Programı 22.0 ile analiz edilmiştir. Değişkenlere ait istatistiksel değerlendirmeler yapılırken normal dağılıma uygunluk, Shapiro-Wilk testiyle kontrol edilerek normal dağılıma uygunluğun sağlandığı durumlarda parametrik testlerle, sağlanmadığı durumlarda ise nonparametrik testlerle analizler gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın sonucunda anne baba tutumlarının kişinin cinsiyeti, yaşı, meslek, sosyoekonomik düzey, sahip olunan çocuk sayısı, ebeveynlerin çocuk bakımında yardım alıp almadığı ve ebeveynlerin kaç kardeş olduğundan etkilendiği saptanmıştır. Ayrıca kişinin kendi anne ve babasından algıladığı kabul/ret durumları ile çocuk yetiştirme tutumlarının ilişkili olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Ergenlerde okula aidiyet duygusunun yordayıcısı olarak yaşam amaçları ve bağlanma stilleri

Bu çalışmanın temel amacı; ergenlerin yaşam amaçları ve bağlanma stillerinin okula aidiyet duygularını anlamlı yordayıp yordamadığını tespit etmektir. Ayrıca cinsiyet ve sınıf değişkenlerine göre okula aidiyet duyguların da anlamlı farklılaşma olup olmadığının incelenmesi bu çalışmanın amaçları arasındadır. Okula aidiyet duygusu, bağlanma stilleri ve yaşam amaçlarının incelendiği bu araştırma, ilişkisel tarama modelinde desenlenmiş nicel bir çalışmadır. Araştırmada; Kişisel Bilgi Formu, Okula Aidiyet Duygusu Ölçeği, Ebeveyn ve Akrana Bağlanma Ölçeği ve Ergenler için Yaşam Amaçlarını Belirleme Ölçeği kullanılmıştır. Çalışma, Marmara Bölgesi'nde bulunan bir ildeki ortaöğretim kurumlarında 2015- 2016 Eğitim Öğretim Yılı içerisinde gerçekleştirilmiştir. Ortaöğretim kurumlarında öğrenim gören dört anadolu lisesinin 10 ve 11. sınıf öğrencilerinden 197 erkek ve 214 kız olmak üzere toplamda 411 öğrenci bu çalışmanın araştırma grubunu oluşturmaktadır. Verilerin analizinde betimsel istatistik, bağımsız gruplar için t-testi, pearson korelasyon analizi ve çoklu regresyon analizi yapılmıştır. Yapılan analizler sonucunda, ergenlerin okula aidiyet duygusunda cinsiyete göre t(409) = 1 .325, p> .05. t(409) = 1 .325, p> .05 ve sınıf düzeyine göre t (409) = .00, p> .05 anlamlı farklılaşma olmadığı tespit edilmiştir. Ayrıca yapılan çoklu regresyon analizi sonucuna göre, ergenlerin akrana bağlanma, anneye bağlanma, babaya bağlanma ve yaşam amaçları değişkenlerinin okula aidiyet duygusu ile anlamlı ilişki vermektedir, R=0.45, R2 = 0 .20, F(4,406) = 25 .51, p<.05. Bağlanma stilleri ve yaşam amaçları birlikte, okula aidiyet duygusunun toplam varyansın % 20'sini açıklamaktadır. Bu değişkenler arasında okula aidiyet duygusunu birinci sırada akrana bağlanma % 21'ini ve babaya bağlanma % 20'sini açıklamaktadır. Sonrasında yaşam amaçları % 15'ini ve son olarak da anneye bağlanma % 13'ünü açıklamaktadır. Araştırmanın bu bulgular ışığında, literatür desteğiyle sonuçlar tartışılmıştır.
Üniversite öğrencilerinin öznel iyi oluşlarını açıklamaya yönelik model sınaması: Utangaçlık, benlik saygısı, yalnızlık ve algılanan sosyal desteğin etkileri

Bu araştırmada üniversite öğrencilerinin öznel iyi oluşları ile utangaçlık, benlik saygısı, yalnızlık ve sosyal destek algıları arasındaki ilişkiler incelenmiştir. Araştırma Anadolu Üniversitesi'nin çeşitli fakültelerinde öğrenim gören 454'ü kadın (%55.3), 367'si erkek (%44.7) olmak üzere toplam 821 öğrencinin katılımı ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmada ölçme aracı olarak Pozitif-Negatif Duygu Durum Ölçeği, Yaşam Doyum Ölçeği, Utangaçlık Ölçeği, Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği, UCLA Yalnızlık Ölçeği ve Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmanın analizleri yapısall eşitlik modeliyle gerçekleştirilmiştir. Yapısal eşitlik modellerindeki dolaylı etkilerin anlamlığını test etmek amacıyla bootstrapping analizi de yapılmıştır. Araştırmanın bulgularına göre benlik saygısı ve algılanan sosyal desteğin üniversite öğrencilerinin utangaçlıkları ile öznel iyi oluşları arasında tam aracılık yaptıkları belirlenen modelin (Model 4) en iyi yapısall eşitlik modeli olduğu belirlenmiştir. Bu modelde ayrıca benlik saygısı ve algılanan sosyal desteğin üniversite öğrencilerinin yalnızlıkları ile öznel iyi oluşları arasında da tam aracılık yaptıkları saptanmıştır. Benlik saygısının utangaçlık, yalnızlık ve algılanan sosyal desteğin aracılığı ile öznel iyi oluşu etkilemesine yönelik geliştirilen en tercih edilebilir modelde (Model 7) ise algılanan sosyal destek ve yalnızlığın üniversite öğrencilerinin benlik saygısı ile öznel iyi oluşları arasında kısmi aracılık yaptıkları belirlenmiştir. Bootstrapping analizi sonuçlarında ise dolaylı etkilerin anlamlı olduğu bulunmuştur. Araştırmanın bulguları ilgili alanyazın çerçevesinde tartışılmış ve öneriler sunulmuştur.
Üniversite öğrencilerinin denetim odağının üniversite tercih sıralamasına ve başarısına etkisi

Bu çalışmada toplam 1 30 denek üzerinde denetim odağının basan ve üniversite tercih sıralaması ile ilişkisi incelenmiştir. Denetim odağının belirlenmesi için Rotter Dış Kontrol Odağı Ölçeği kullanılmış, başarının ölçülebilmesi için ağırlıklı basan notu ortalamalan alınmış ve tercihlerin belirlenebilmesi için de bir anket uygulanmıştır. Verilerin edğerlendirilmesi amacıyla t testi, X2 ve korelasyon istatistiksel analiz yöntemleri kullanılmıştır. Çahşmanm sonucunda içten denetimliler ile dıştan denetimliler arasında basan ve tercih sıralaması açısından bir farklılık bulunduğu hipotezleri desteHenmiştir. Çalışmanın tartışma bölümünde ise araştırmanın sınırhhklan ve yeni yapılacak araştırmalara öneriler belirtilmiştir.
Otizm spektrum bozukluğu tanısı almış çocukların annelerinin çocuklarındaki otizm semptomlarının şiddetine göre psikolojik dayanıklılık ve başa çıkma tutumlarının karşılaştırılması

Bu araştırmanın amacı otistik bozukluğu olan çocuğa sahip annelerin; psikolojik dayanıklılıkları ve başa çıkma tutumlarını, çocuklarındaki otizm sepmtomlarının şidddetine göre karşılaştırmaktır. Araştırmanın grubunu; çocukları İstanbul'da özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerinde eğitim alan ya da özel uygulama okullarına devam eden, otizm spektrum bozukluğu tanısı almış 3-18 yaş arasında 130 çocuk ve onların anneleri oluşturmaktadır. Veri toplama işlemi; Gilliam Otistik Bozukluk Derecelendirme Ölçeği-2-Türkçe Versiyonu (GOBDÖ-2-TV), Başa Çıkma Tutumlarını Değerlendirme Ölçeği, Kısa Psikolojik Sağlamlık Ölçeği ve araştırmacı tarafından hazırlanan Demografik Bilgi Formu kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Verilerin analizi sonucunda elde edilen bulgular iki bağımsız grup arasında niceliksel sürekli verilerin karşılaştırılmasında Mann Whitney-U, ikiden fazla bağımsız grup arasında niceliksel sürekli verilerin karşılaştırılmasında ise Kruskal Wallis-H testi kullanılmıştır. Araştırmanın sürekli değişkenleri arasında ise; pearson korelasyon analizi uygulanmıştır. Araştırmanın sonucunda çocuklarındaki otizm semptomlarının şiddetine göre; annelerin psikolojik dayanıklılık ve başa çıkma tutumları arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Değişkenler arası yapılan korelasyon analizleri sonucunda ise; COPE ölçeğinin alt boyutlarından olan pozitif yeniden yorumlama ve gelişme'' ile otizm şiddeti arasında pozitif yönde anlamlı ilişki görülmüştür. COPE ölçeğinin alt boyutlarından ''şakaya vurma'' ve psikolojik dayanıklılık arasında pozitif yönde anlamlı ilişki, COPE ölçeğinin alt boyutlarından ''aktif başa çıkma'' ile psikolojik dayanıklılık arasında pozitif yönde anlamlı ilişki bulunmuştur. Araştırma değişkenleri annelerin tanımlayıcı özelliklerine göre de karşılaştırılarak, elde edilen bulgular alanyazındaki araştırmalarla birlikte değerlendirilmiş, gelecek çalışmalar için önerilere yer verilmiştir.
Literatürde bulunan sözsüz iletişim bulgularının ülkemizdeki geçerliliği ve agresyon- empati becerileri ile ilişkisi

Bu çalışmada kaynaklarda bulunan ve sözsüz iletişim aracı olarak kullanılan insan yüzünde oluşan evrensel duygu ifadelerinin ülkemizde ölçülerek sanık ve mağdurlarla yapılan adli psikolojik değerlendirmeler için veri tabanı oluşturmak amaçlanmaktadır. Temel olarak 7 adet duygu ifadesi bulunduğu savunulmaktadır. Bunlar mutluluk, üzüntü, korku, kızgınlık, şaşkınlık, iğrenme ve küçümseme olarak belirtilmiştir. Bu bulgulara ek olarak gururun da temel duygu ifadelerinden biri olduğu belirtilmektedir. Bu duygu ifadelerinin evrensel olduğu ve buna kanıt olarak kültürlerarası yapılmış olan çalışmalar sunulmaktadır. Ancak ülkemizde yapılan çalışmalar 10 kişiyle sınırla kalmış olup yeterli sayıya ulaşılamamıştır. Bu araştırmada kaynaklarda bulunan yüz ifadelerinin geçerliliği, araştırmaya katılan 340 kişiye temel duygu ifadelerinin çizimleri gösterilerek ve bu temel duygulara ait yüz ifadelerinin tanınmasına bağlı olarak Türkiye'deki geçerliliği tartışılmıştır. Öte yandan saldırganlık ve empatinin temel duygu ifadelerinin tanınmasında etkili olabileceği düşünülmüş ve kişilerin saldırganlık ve empatik eğiliminin yüz ifadelerinin tanınmasıyla ilişkisi Empatik Eğilim Ölçeği (Dökmen, 1988) ve Buss-Perry Agresyon Ölçeği (Madran, 2012) kullanılarak ölçülmüştür. Araştırmanın sonucuna göre kaynaklarda bulunan yüz ifadelerinin iğrenme, gurur ve korkuya ait yüz ifadelerinin tanınma yüzdesinin düşük olduğu ve temel duygulara ait yüz ifadelerinin tanınmasının empatik eğilim arttıkça yükseldiği ancak saldırganlık arttıkça düştüğü saptanmıştır.
Türkiye'de kutsal mekan ziyaretinde bulunan yabancıların İslam algıları

Maneviyat ve değişen din algıları, iletişim yollarının ve seyahat imkanlarının artmasıyla bireyleri inanç turizmine daha ilgili hale getirmiştir. Kutsal mekan ziyaretleri bu bakımdan önem kazanmıştır. Kutsal mekanları ziyaret eden farklı dinlerden bireylerin ziyaret amaçları, ziyaretlerinden beklentileri ve mekana ait tecrübeleri bu araştırmanın konusunu oluşturmaktadır. Araştırmada ayrıca, Türkiye'ye gelen Müslüman olmayan yabancı ziyaretçilerin İslam'a ve Müslümanlara dair algıları tespit edilmiştir. Çalışma, İstanbul Süleymaniye Camisi merkez alınarak gerçekleştirilmiştir. Araştırmada nitel araştırma yöntemlerinden yarı yapılandırılmış mülakat ve katılımcı gözlem metodu kullanılmıştır. Örneklem, Süleymaniye Camisine kısa süreli ziyarette bulunan gayrimüslim yabancılardan, çeşitli din ve milliyetlerden olmaları, bir tur rehberi eşliğinde olmamaları ve İngilizceyi akıcı konuşabilmeleri şartları gözetilerek seçilmiş, yaşları 22 ile 54 arasında değişen, 12'si kadın 9'u erkek 21 kişiden oluşmuştur. İngilizce gerçekleştirilen mülakatlar, daha sonra içerik analizi esnasında Türkçeye çevrilmiştir. Araştırmanın bulgularında, katılımcıların Türkiye ziyaretleri öncesinde ülkeye ve İslam dinine dair olumsuz yönlendirmelere maruz kaldıkları, buna rağmen daha önce Türkiye'de bulunan tanıdıklarının teşvikiyle ve kendi tecrübelerini edinmek amacıylaziyareti gerçekleştirdikleri belirtilmiştir. Ziyaretçilerin kutsal mekan ziyaretlerinde en etkili motivasyonlarının dini ve mimari merak olduğu tespit edilmiştir. İslam ve Müslümanlara dair algılarında öncelikli belirleyici olan iki unsurun kadınların başlarını örtüp örtmemesi ve insani ilişkiler olduğu ifade edilmiştir. Baş örtmenin zorunlu olmaması olumlu karşılanırken, turistlere yönelik satış faaliyetlerindeki tutumlar olumsuz olarak değerlendirilmiştir. Müslüman algılarına ve kutsal mekan tecrübelerine en olumlu yansıyanın ise ziyaretçilere doğrudan din üzerine konuşma imkanı sağlayan ve İslam'a dair merak ettikleri bilgileri veren cami gönüllüleri olduğu anlaşılmıştır. Bu bulgular doğrultusunda Diyanet İşleri Başkanlığı personeline, STK'lara, Uluslararası İlahiyat ve İngilizce İlahiyat bölümü öğrencilerine, turizm rehberlerine, cami güvenlik ve temizlik personeline ve cami gönüllülerine ilişkin bir takım önerilerde bulunulmuştur.
Negative mood regulation and the emotional disclosure paradigm: A closer look at individual differences

Bu çalışmanın amacı olumsuz duygulanımları düzenlemedeki bireysel farklılıkların, yazma yoluyla yapılan duygusal açılımın sonuçlarını nasıl etkilediğini incelemekti. Çalışmaya, yaşları 17 ile 28 arasında değişen 119 (72 bayan, 47 bay) öğrenci katılmıştır. Çalışma, üç yazma oturumunu ve bir ay sonrasında yapılan takip çalışmasını içermekteydi. Katılımcılar, olumsuz duygulanımları düzenlemedeki beklenti düzeylerine göre üç gruba ayrılmıştı. Bu üç gruptaki katılımcılar seçkisiz atama yoluyla duygusal açılım grubuna ya da kontrol grubuna yerleştirilmiştir ve depresyon düzeyleri ile sağlık sonuçlarında yaşadıkları değişimler açısından karşılaştırılmıştır. Sonuçlar, yazarak duygusal açılımda bulunan ve olumsuz duygulanımları düzenlemedeki beklentileri daha düşük olan katılımcıların depresyon düzeylerinin olumsuz duygulanımları düzenlemedeki beklentileri düşük olan ve kontrol grubunda olan katılımcılara göre daha az artış gösterdiğini ortaya koymuştur. Sonuçlar, ayrıca, olumsuz duygulanımları düzenlemedeki beklenti düzeyinin veya yazma yoluyla duygusal açılımda bulunmanın sağlık şikayetleri üstünde bir etkisi olmadığını düşündürmektedir. Bu çalışma, yazma yoluyla duygusal açılımda bulunmanın etkileri incelenirken bireysel farklılıkları göz önünde bulundurmanın önemini düşündürmektedir.
İç Anadolu Bölgesi'nde yeme bağımlılığı ile bağlanma ilişkisinin incelenmesi

Bu çalışma TURBAHAR projesi kapsamında, İç Anadolu Bölgesi'nde yaşayan erişkin bireylerde yeme bağımlılığı ve bağlanma biçimleri arasındaki ilişkiyi incelemektedir. Çalışma için 2800 katılımcının verileri incelenmiş olup, anket çalışma içerisinde yer alan Demografik Bilgi Formu, Davranış Etkileme Yükü Formu, Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri'ne katılımcıların vermiş olduğu yanıtlar incelenmiştir. Araştırma, betimsel, karşılaştırmalı, ilişkisel ve yordayıcı veri analiz yöntemlerini içermektedir. Araştırmanın bulgularına göre, katılımcıların yeme bağımlılığı düzeyleri bakımından bağlanma biçimleri alt boyutları olan kaygı ve kaçınma puanları anlamlı düzeyde farklılaşmaktadır. Yeme bağımlılığı düzeyi yüksek olan katılımcıların kaygılı ve kaçınan bağlanma biçimlerinde daha yüksek puanlar aldığı saptanmıştır. Demografik değişkenlerle birlikte bağlanma biçimlerinin yordayıcı ilişkisinin incelendiği doğrusal regresyon analizi bulgularına göre, cinsiyet, çocuk sayısı, eğitim düzeyi ve kaygılı bağlanma biçimi değişkenlerinin yeme bağımlılığı düzeyi ile anlamlı yordayıcı ilişkisi olduğu saptanmıştır. Sonuçlara göre, kadınların, çocuk sahibi olmayanların, düşük eğitim düzeyinde olanların ve kaygılı bağlanma biçimi puanlarının yüksek olduğu katılımcılarda yeme bağımlılığı düzeyi daha yüksek bulunmuştur. Araştırmada elde edilen sonuçların, İç Anadolu Bölgesi'nden alınan örneklemde yeme bağımlılığı düzeyi ve ilişkili faktörler ele alınmıştır. Çalışma, Türkiye kapsamında yapılan çalışmanın bir parçası olması sebebiyle bulguların önemli katkı sağlayabileceği düşünülmektedir. İleri çalışmalarla araştırmanın tekrarlanabileceği ve uygulama alanında yeme bağımlılığı olgularında göz önünde bulundurulacak değişkenlerin belirtilen sonuçlara göre yapılandırılabileceği düşünülmektedir.
Predicting problem and prosocial behaviours in different care types: Moderating role of temperament

Bu araştırma ile, devlet koruması altında olan ve farklı bakım türlerinde yetiştirilen çocukların problem davranışlarının incelenmesi hedeflenmiştir. Çocuklarda görülen problem davranışlar sosyal yetkinlik, içselleştirme, ve dışsallaştırma problemleri olmak üzere üç farklı değişken altında incelenmiştir. Çocukların mizaç özellikleri ise kızgınlık/düşkırıklığı, azalan tepki/sakinleşme, engelleme denetimi ve algısal hassasiyet açısından değerlendirilmiştir. Yaşları 36 ve 60 ay arasında değişen ve yuva, sevgi evi, çocuk evi, koruyucu ailede bakım altında olan ve düşük sosyo-ekonomik düzeyde bulunan biyolojik aileleri yanında kalan toplam 185 çocuk katılımcı olarak seçilmişlerdir. Adı geçen bakım türlerinde yetiştirilmekte olan bu çocuklar Adana, Afyon, Ankara, Denizli, İstanbul, İzmir, Kocaeli, Konya, Karaman illerinden seçilmişlerdir. Çocukların mizaç ve problem davranış değişkenlerini ölçümlemek amacıyla, Çocuk Davranış Ölçeği, Güçler ve Güçlükler Anketi, Sosyal Yetkinlik ve Davranış Değerlendirme Formu ölçeklerinin Türkçe adaptasyonları, bakım personelleri, koruyucu anne ve biyolojik annelere uygulanmıştır. Ev tipi bakım altında ve tepkisellik düzeyi düşük olan çocukların, diğer bakım türlerinde yetişen çocuklara oranla daha az problem davranışlar göstereceği hipotezini test etmek için, yaş, cinsiyet, kurum bakımında kalış süresi, değiştirilen kurum sayısı, korunma altına alınma nedenleri gibi değişkenler kontrol edilerek hiyerarşik çoklu regresyon analizi uygulanmıştır. Araştırma sonuçlarına göre, koruyucu aile bakımındaki çocuklar, çocuk evinde kalmakta olan çocuklardan daha az içselleştirme problemleri yaşamakta olup, sevgi evinde kalan çocuklara göre ise daha fazla sosyal yetkinliğe sahiptirler. Ayrıca mizacın aracı değişken olarak bakım çeşitleri ve çocukların sosyal yetkinlik, içselleştirme ve dışsallaştırma problemleri arasında yordayıcı rolü, anlamlı olarak bulgulanmıştır. Tüm bu bulgular, çalışmanın katkıları ve eksiklikleri literatür kapsamında tartışılmıştır.
Yeme bozukluğu değerlendirme ölçeği'nin yetişkinler üzerinde geçerlik, güvenirlik ve norm çalışması

Yeme bozukluklarının yıllar içerisinde görülme oranlarında görülen artış bu hastalık grubunun doğru değerlendirilmesinin önemini arttırmaktadır. Alanyazında bu bozuklukların değerlendirilmesi için kullanılan ölçüm araçlarının oldukça kısıtlı olduğu görülmektedir. Bu çalışmanın temel amacı; Fairburn ve Beglin (1994) tarafından geliştirilmiş olan Yeme Bozukluğu Değerlendirme Ölçeği'nin yetişkinler üzerinde güvenirlik ve geçerliğini yaparak Türk toplumu için normatif verileri ortaya koymaktır. Ayrıca yeme bozukluğu belirtilerinin benlik saygısı ve beden imgesi değişkenleri ile ilişkileri incelenmiştir. Çalışmaya toplum örneklemine dahil 370 kadın, 346 erkek toplam 716 kişi katılmıştır. Katılımcılara demografik bilgi formu, Yeme Bozukluğu Değerlendirme Ölçeği, Coopersmith Benlik Saygısı Ölçeği ve Kadınlar İçin Fotoğraflı Resim Derecelendirme Ölçeği uygulanmıştır. Yeme Bozukluğu Değerlendirme Ölçeği ve Coopersmith Benlik Saygısı Ölçeği tüm katılımcılara uygulanırken, Kadınlar için Fotoğraflı Resim Derecelendirme Ölçeği uygulamadaki zorluklar nedeniyle 199 katılımcıya uygulanmıştır. Çalışma sonucunda; ölçeğin orijinalinden farklı olarak üç faktörlü bir yapı ortaya çıkmıştır. Bu faktörler; 'Beden Şekli ve Kilo ile İlgili Duygu ve Düşünceler', 'Kısıtlı Yeme Motivasyonu ve Davranışı' ve 'İşlevsellik ve Kontrol Kaybı' olarak adlandırılmıştır. Güvenirlik çalışmasında ise bu faktör boyutlarının iç tutarlılık cronbach alfa ve test-tekrar test katsayıları sırasıyla 'Beden Şekli ve Kilo ile İlgili Duygu ve Düşünceler' alt ölçeği için. 92 ve.78, 'Kısıtlı Yeme Motivasyonu ve Davranışı' alt ölçeği için. 85 ve.61 ve 'İşlevsellik ve Kontrol Kaybı' alt ölçeği için ise. 75 ile. 66 olarak saptanmıştır. Yeme Bozukluğu Değerlendirme Ölçeği'nin Türk toplumunda uygulanabilir geçerli ve güvenilir bir ölçek olduğu bulunmuştur. Ayrıca toplum örneklemi için normatif veriler ortaya konmuştur. Yeme Bozukluğu Değerlendirme Ölçeği alt ölçek puanları ile benlik saygısı ve beden imgesi değişkenlerinin ilişkili olduğu bulunmuştur.