turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kamu kurumlarının e-devlet uygulamalarında vatandaş bilgilerinin güvenliği ve korunması

Özel hayatın gizliliği ve kişisel bilgilerin korunması hakkının, önemli kişilik haklarından birisi olarak uluslararası hukuk ve demokratik toplumlar tarafından kabul edilerek gerekli hukuki düzenlemelere gidildiği görülmektedir. Türkiye'de de bu alanda hukuki düzenlemelere yer verilmiş olmakla birlikte bunların yeterli olduğu söylenemez. İnternet ile birlikte e-devlet uygulamaları kamu yönetiminin yeniden yapılandırılmasında ve şeffaflaştırılmasında önemli bir adım olarak görülmektedir. E-devlet çalışmaları ile şeffaflaşma sağlanırken, kişisel bilgilerin gizliliği ilkesine aykırı uygulamalar ile şeffaflık ve gizlilik arasında tezatlık oluşturulabilmektedir. Bilgisayar ve İnternet'in kişisel bilgileri toplanmayı, saklamayı ve üzerinde işlem yapmayı kolaylaştırması, kişisel bilgilerin gizliliğinin ihlalini modern toplumun önemli problemlerinden birisi haline getirmiştir. Bu çalışmada, kamu kurumları tarafından gerçekleştirilen mevcut e-devlet uygulamalarının, kişisel bilgilerin güvenliğini ihlal edip etmediği araştırılmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde, bilgi teknolojileri, İnternet, e-devlet ve bilgi güvenliği konuları, ikinci bölümünde ise özel hayatın gizliliği, kişisel bilgilerin niteliği, bilgi edinme hakkı konuları ele alınmıştır. Kişisel veriler içeren bazı kamu kurumlarının Web siteleri aracılığıyla e-devlet uygulamaları incelenmiş; bu konulara ilişkin hazırlanan rapor ve çalışmalar değerlendirilmiş; bazı uzmanlarla görüşülmüş, kamuoyuna yansıyan haberler taranarak özetlenmiş ve bunlar üçüncü bölümde kişisel bilgilerin güvenliği çerçevesinde analiz edilerek önerilerde bulunulmaya çalışılmıştır. Çalışma sonucunda, ülkemizde kamu kurumlarının mevcut e-devlet uygulamalarının önemli bir kısmında kişisel bilgilerin güvenliğinin ve gizliliğinin göz ardı edildiği, çok az bir kısmında ise e-imza gibi güvenli İnternet uygulamalarının kullanıldığı, e-devlet uygulamalarının kamu kurumlarınca eşgüdümsüz ve standart dışı olarak gerçekleştirildiği sonucuna ulaşılmıştır. Bu alandaki hukuki düzenlemelerin şu ana kadar tamamlanmadığı da görülmüştür. Devlet hizmetlerinin tek bir nokta üzerinden güvenli olarak yapılmasını sağlamaya yönelik e-devlet ana kapısı projesinin çalışmaları ise devam etmekte olup henüz uygulamasına başlanılmamıştır. Güvenli e-devlet uygulamaları için donanım güvenliğinin yanı sıra, standartlara uygunluk, eşgüdümü sağlayacak ve işlemlerin güvenli şifreler ile yapılmasını destekleyecek e-devlet ana kapısı kurulması, işlemlerin e-imza ile gerçekleştirilmesi, hukuki eksikliklerin tamamlanması, sayısal uçurumun azaltılması gerektiği anlaşılmaktadır.
Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde Kamu Denetçiliği Kurumu

Kökeni 18. yüzyıla dayanan kamu denetçiliği mekanizması, ilk olarak İsveç'te uygulanmaya başlamıştır. Bu denetim sisteminin ortaya çıkmasında ve yaygınlaşmasında, devletin günlük yaşamda artan fonksiyonları ile karmaşık bir hal alan yapısı ve mevcut denetim mekanizmalarının bu yapıyı etkin bir şekilde denetlemekte yetersiz kalması etkili olmuştur. Kamu denetçiliği sistemi özellikle II. Dünya Savaşı'ndan sonra, insan haklarına verilen önemin artmasıyla siyaset, sosyal yaşam, kültür, ekonomi ve nüfus bakımından birbirinden farklı birçok ülkede; her ülkenin kendi idari, hukuki ve özel gereksinimlerine göre ve niteliklerinde bazı değişiklikler yapılarak farklı adlar altında uygulanmaya başlamıştır. Kamu Denetçiliği Kurumu bağımsız ve tarafsız olmasının yanında kolay, masrafsız ve hızlı işleyen yapısı ile uygulandığı ülkelerde yönetimi etkin ve verimli şekilde denetlemekte ve yönetimin iyileştirilmesine önemli katkılar sağlamaktadır. İdarenin eylem ve işlemlerinden zarar gören vatandaşların başvurabildikleri geniş bir denetim yetkisine sahip olan Kamu Denetçiliği Kurumu, Türkiye tarafından Avrupa Birliği'ne uyum süreci çerçevesinde uygulamaya konulan bir kurumdur. Bu kapsamda hazırlanmış kuramsal bir çalışma olan bu tez iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Kamu Denetçiliği Kurumu'nun ortaya çıkışı ile tarihi gelişim süreci ve kurumun türleri ele alınarak işlevleri ve işleyişi, genel özellikleri de dikkate alınarak örnek ülke incelemeleri ve Avrupa Kamu Denetçisi ile birlikte incelenmektedir. İkinci bölümde Türkiye'de idarenin denetimi, teori ve mevcut uygulamalar dikkate alınarak geniş biçimde ele alınmıştır. Devamında ise Türkiye'de Kamu Denetçiliği Kurumu'nun kurulması yolunda yapılan çalışmalar, AB uyum süreci dikkate alınarak ele alınmakta ve kurumun nasıl bir yapıya ve işleve sahip olması gerektiği ile ilgili öneriler sunulmaktadır. Çalışmanın sonuç kısmında, Türkiye'de Kamu Denetçiliği Kurumu'nun uygun yasal düzenlemelerin yapılması durumunda, idarenin denetiminde ortaya çıkan sorunların çözülmesine önemli katkılar sağlayabileceği, yönetimin iyileştirilmesinde büyük rol oynayacağı, kötü yönetim uygulamalarının azalmasında, halkın hizmet memnuniyetinin artmasında ve nihayetinde Türkiye'nin AB'ye üyeliğinin sağlanmasında olumlu rolünün olabileceği hususunda öngörülerde bulunulmaktadır.
Neoliberal dünyada alternatif demokrasi arayışları: Egemen demokrasi ve Rus kamu yönetimi anlayışı

1980 sonrası dönem, tüm dünyayı etkisi altına alan bir 'yeni'yi beraberinde getirmiştir. Küreselleşme ve neoliberalizm ortaklığındaki bu dönemde, siyasal, toplumsal, ekonomik ve kültürel alanı kapsayan bir değişim süreci başlamıştır. Özellikle devlet ve kamu yönetimi pratikleri değişime uğramış ve devletin rolünün ne olacağı, gelecekteki varlığının hangi dinamikler ile şekilleneceği ve kamu yönetiminin nasıl örgütleneceği dönemin yanıt bekleyen temel soruları olmuştur. Bu dönemde Rusya, küreselleşme ve neoliberalizmin yarattığı bu etkileri tehditkar bulmuş ve iç dinamiklerini merkeze alarak ürettiği egemen demokrasi modeli ile egemenlik vurgusunu güçlendirmeye çalışmıştır. Vladimir Putin Dönemi'nde kapsamlı bir şekilde tartışılmaya başlanan bu modelde, devletin ve kamu yönetiminin küreselleşen dünyanın neoliberal ihtiyaçları karşısında kendisini nasıl koruyabileceği ortaya konmuştur. Belirlenen politikalar devleti güçlendirmeye yönelmiş ve yapılan kamu yönetimi reformları da egemenlik talebine göre şekillendirilmiştir.
Sivil toplum kuruluşları ile eğitim kurumları ilişkisi

Bu araştırma Sivil Toplum Kuruluşları ile Eğitim Kurumları arasındaki ilişkinin saptanması amacıyla yapılmıştır. Bu araştırmada STK'ler ile kamu kurumlarının şu andaki. ilişkilerinden yola çıkılarak, STK'lerin hangi kamu kurumlarıyla ne tür bir ilişki içerisinde oldukları, eğitim kurumlan ile ilişki içinde bulunup bulunmadıkları ortaya konularak, eğitime yaptıkları katkıların ne durumda olduğu irdelenmiştir. Araştırmada, STK'ler ile eğitim kurumlarının ilişkilerini ortaya koyan temel etkenlerden biri olan kamu yönetimi, özel-kamu ilişkisi, sivil toplumun ve STK'lerin tarihi gelişimi, STK'lerin devlet/bİrey/sivil toplum/kamu bağlamındaki ilişkileri, STK sayıları ve eğitime dolaylı olarak ve doğrudan etki eden STK'ler gibi konular incelenmiştir. Tarama modelinin kullanıldığı bu araştırmada çalışma evreni Türkiye Üçüncü Sektör Vakfı çatısında 2000 yılında düzenlenen 'Türkiye Üçüncü Sektör II. Ulusal Deklerasyonu' adlı sempozyuma katılan STK'lerdir, Anket, 117 STK'den 21'ine uygulanmış ve elde edilen veriler frekans, yüzde, aritmetik ortalama, standart sapma istatistiksel işlemleri ile SPSS kullanılarak analiz edilmiştir. STK'ler İle eğilim knıumlaıi ilişkisini belirlemeyle ilgili eev. ıplar üç lemei boyutta ele alınmıştır. Birinci bölümde sorgulanan STK'lerin demografik özelliklerinde amaçları, hedef kitleleri ve çalışma alanlarındaki çeşitlilik, eğitim düzeyi yüksek kurucu veya kurucular, yüzde 92 ,9'luk orandaki yüksek çalışan sayısı bulunmaktadır. İkinci bölümde, kamu kurumlan ile toplamda %61, 9 oranında orta düzeyde ilişkide oldukları ve ilişki türü olarak belirlenen başlıklar altında genel ortalamada 14. soruda 'hiç', 12., 13. ve 15. soruda 'az', 16. ve 17. soruda 'orta' düzeyde bir ilişki bulunmuştur. Son bölümde ise, eğitime yaptıkları katkılar ile İlgili olarak anketin 25., 26., 28. sorularında 'orta'; 33 ve 37. sorular ile ilgili 'hiç'; geriye kalan sorularla ilgili olarak 'az' düzeyde kalkı yaptıkları sonucu ortaya çıkmıştır.
Kamu örgütlerinde çıkar çatışması üzerine bir inceleme: Malatya Büyükşehir Belediyesi örneği

Dünya genelinde tarihi daha eskilere dayanan çıkar çatışması politikasının, yeni kamu yönetimi anlayışının bir sonucu olarak ülkemizde tartışılmaya başlanması görece daha yenidir. Kamu örgütlerinde yaşanan çıkar çatışmasının önlenebilmesi meselesi daha çok etik algısı üzerinden bir değerlendirmeye tabi tutulmaktadır. Türk Kamu Yönetiminde gerçekleşen yenilikler sonrasında, literatürde kendisine yer bulmaya başlayan çıkar çatışması kavramının anlaşılabilmesi bakımından faydalı olmak maksadı ile bu çalışma gerçekleştirilmiştir. Çalışmanın amacı, öncelikli olarak çıkar çatışması kavramının ne olduğunu, ilişkili olduğu düşünülen kavramlar ile birlikte ele alarak kavramsal çerçeveyi ortaya koymak olmuştur. Daha sonra çıkar çatışması kavramının Türkiye'de kamu örgütlerinde ne kadar bilindiği hakkında fikir oluşturması bakımından Malatya Büyükşehir Belediyesi örnek seçilerek, görüşme yöntemi ile gerçekleştirilen araştırma neticesinde verilere ulaşılmaya çalışılmıştır. Söz konusu veriler ışığında, kamu örgütlerinde ortaya çıkan çıkar çatışması durumlarının neler olduğu, görüşmenin gerçekleştirildiği kurum temel alınarak ortaya konulmaya çalışılmış ve kamu örgütünde yöneticilik yapan katılımcıların tavsiyeleri doğrultusunda çıkar çatışması durumlarının nasıl önlenebileceği hakkında bir fikir oluşturulmak istenmiştir. Malatya Büyükşehir Belediyesinde gerçekleşen alan araştırması neticesinde elde edilen veriler doğrultusunda, farkındalık düzeyinin düşük olduğu tespiti yapılmış ve yine bu verilerden hareketle uygulamadaki sıkıntılar tespit edilerek çözüm önerileri sunulmaya çalışılmıştır. Son olarak kamu örgütlerinde yaşanan çıkar çatışmasının önlenebilmesi noktasında geliştirilen yasal mevzuatın, eksik ve aksayan yönleri ortaya konularak, mevzuatın iyileştirilmesi noktasında tavsiyelere yer verilmiştir.
Demokrasi, küreselleşme ve medya

DEMOKRASİ, KÜRESELLEŞME VE MEDYA Demokratik sistemle yönetilen toplumlarla demokrasinin sadece belirli aralıklarla yapılan temsilci seçiminden öte, özgürlüklere ve katılıma dayalı bir anlam taşımasında iletişimin önemi yadsınamaz. Bu nedenle medya katılımcılık, düşünce ve ifade özgürlüğü gibi demokratik değerlerin hayata geçirilmesinde önemli bir araç konumundadır. Ancak medya bugün bu profilinden oldukça uzaklaşmıştır. Özellikle 1980'lerden sonra medya tüm dünyada eskiye oranla çok daha karlı bir alan haline gelmiş ve basınla ilgisi olmayan sektörlerden bu alana sermaye aktarımı olmuştur. Böylece büyük medya tekellerinin oluşumunun önü açılmış ve medyanın düşünsel alana yönelik hizmetinin yanı sıra ticari mal olarak kabul edilmiştir. Böylece medya artık içinde bulunduğu ekonomik sistemin şekillendirdiği yayın politikalarını izlemeye başlamıştır. Bu yapı medyanın ideolojik işlevini de büyük oranda belirlemiş ve medya, içine gömülü olduğu bu yapı doğrultusunda farklı düşüncelerin temsilini engelleyerek, yönetilen sınıfların tahakküm altına alınmalarında gereken 'rıza'yı sürekli olarak yeniden üreten ve haklılaştıran hegemonyacı bir işlev görür hale gelmiştir. Uluslararası şirketlerin sahipliğindeki küresel medya da aynı yapı içinde, küreselleşme adı altında kapitalizmin kendini yeniden yapılandırması ve Batı modernizminin evrensel hale getirilmesinde yaşanan ekonomik, kültürel, sosyal ve siyasal dönüşümleri desteklemek temelinde örgütlenmiştir. Genellikle merkezden çevreye doğru yayılan tek taraflı iletilerin söz konusu olduğu bu oluşumun gerçek anlamda küresel olduğunu söylemek oldukça güçtür. Çevre ülkelerinin küresel iletişim ağına katılımı pasif alıcı konumuyla sınırlıdır. Bu tek yönlü iletim ağı medya emperyalizmini getirmekte; böylece günümüz medyası, yeni emperyalizmin bir ayağını oluşturan 'kültürel emperyalizmi körüklemektedir, özellikle Amerikan kaynaklı medya içerikleri yoluyla tüm dünya bir kültürel yayılmacılıkla karşı karşıyadır.
Türkiye'de kamu personelinin yetiştirilmesi

Bu çalışmanın konusu, kamu kurumlarında hizmet içi eğitim ihtiyacının önemidir. Hizmet içi eğitim, kişiye görevine başladığı tarihten görev süresince söz konusu görevini ifa edebilmesi için gerekli performansla ilgili olarak lüzumlu olan bilgi beceri, tutum ve davranışların sistemli bir şekilde öğretilmesi sürecidir. Hizmet içi eğitim ihtiyaçlarını saptamak kurum kaynaklarının kullanımı açısından önemli faydalar sağlar. Kurumlardaki bazı problemlerin varlığı hizmet içi eğitim ihtiyaçları için done teşkil eder. Bu problemlerin başında verim düşüklüğü gelir. Kurumlarda hizmet içi faaliyetleri eğitim birimleri tarafından yapılır. Amaç saptanan eksikliklerin hizmet içi eğitim ile giderilmesi ve yapılacak olan üretimin en iyi şekilde yerine getirilmesidir.
Yeni yerel yönetim yapılanmasında sosyal hizmetler: İstanbul örneği

Yeni kamu yönetimi anlayışı kapsamında Türkiye'deki merkezi ve yerel yönetim ilişkilerinin yeniden belirlenmeye çalışıldığı 2004 yılı ve sonrası süreçte, yerel yönetimlere merkezi yönetime ait birçok görevin devredildiği görülmektedir. Yerel yönetimlere devredilen görevlerden biri de sosyal hizmetlerdir. Bu çalışma, yeni yerel yönetim yasaları kapsamında, İstanbul'daki sosyal hizmetlere ilişkin mevcut kurumsal yapının analizini, reform sürecinin nasıl işlediğini ve nasıl bir örgütsel yapılanmaya gereksinim duyulduğunun tespitini gerçekleştirmektedir. Araştırmada İstanbul Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü, İstanbul İl Özel İdaresi, İstanbul Büyükşehir Belediyesi ve ilçe belediyelerinin, örgütsel yapı ve hizmet alanlarına yönelik bulgu ve yorumlar yer almaktadır. Ayrıca İstanbul'da 39 ilçe belediyesinde yapılan alan araştırması ile sosyal hizmetlerin yürütülmesinden sorumlu yöneticilerin demografik özelliklerine, yöneticilerin mevcut sosyal hizmet politika ve uygulamalarına ilişkin görüş ve değerlendirmelerine yer verilmiştir. Araştırmanın sonucunda İstanbul'da sosyal hizmetlerin hem merkezi hem de yerel yönetimlere bağlı olmaktan kaynaklı dağınık bir yapılanmaya sahip olduğu, hizmetlerin sunumunda kurumlar arası koordinasyon ve işbirliğinin yeterince sağlanamadığı tespit edilmiştir. Bunun yanı sıra ilçe belediyelerindeki yöneticilerin sosyal hizmet algılarının önemli ölçüde kişiden kişiye değiştiği ve bu durumun yöneticilerin farklı mesleki disiplinlerden gelmelerinin bir sonucu olduğu görülmüştür. Sosyal hizmetlerin sunumunda sosyal hizmet eğitimi almış personel sayısının oldukça yetersiz kaldığı ve mevcut yapının sürdürülemez olduğu saptaması da yapılmıştır.
Avrupa Birliği'nin self-determinasyon politikası

20. yüzyılın başlarında bir prensip olarak anlaşılan self-determinasyon ilkesi, yüzyılı bazı halklar için bir hak haline dönüşerek tamamladı. Günümüzde dünyanın çeşitli yerlerinde ve Avrupa'da ortaya çıkan birçok sorun self-determinasyon ile ilgilidir. Çoğunlukla, bağımsızlık kazanma anlamına geldiği düşünülen self-determinasyon, yüzyılın sonunda iç ve dış self-determinasyon diye ikiye ayrılmış durumdadır. Dış self- determinasyondan klasik anlamlar anlaşılırken, iç self-determinasyon ile ülkelerin demokratik iç yapılanmasına dikkat çekilmektedir. Avrupa Birliği, Avrupa Toplulukları olarak ortaya çıkışından beri dünyada kendisini hissettirmiştir. Birlik halinde geldikten sonra da, daha önce Üye Ülkeler bazında yürütülen bazı görevler AB içinde yürütülmeye başlamıştır. Bunlardan en önemlisi Ortak Dış ve Güvenlik Politikasıdır. ODGP AB'nin kendi dışındaki self-determinasyon olaylarına tepkisi açısından önemli olurken, AB içi self-determinasyon taleplerine karşı da subsidiarite prensibi öne sürülmektedir. Yani kararların mümkün olduğunca alt kademeler tarafından alınması ilkesi. Çalışmanın birinci bölümü self-determinasyona, ikinci bölümü Avrupa Birliği yapısı, Ortak Dış ve Güvenlik Politikası, Subsidiarite'ye ayrılmıştır. İkinci bölümde ayrıca Badinter Komitesi Kararlan incelenerek, Avrupa Birliği'nm self-determinasyon politikasına ışık tutulmaya çalışılmaktadır. Üçüncü bölümde örnek çalışmalar esas olarak kendi aralarında ikiye ayrılmakta öncelik Birlik dışı self-determinasyon örneklerine verilmektedir. Bunlar arasında Bosna-Hersek, Kosova, Çeçenistan ve Kıbrıs öne çıkmaktadır. Birlik içi self-determinasyon örnekleri arasında da Güney Tyrol, Galler, İskoçya, Kuzey İrlanda, Katalonya ve Bask Ülkesi önemli yerler kaplamaktadır.
Merkez çevreyi yeniden düşünmek: 1923-1980

Merkez-çevre ikiliği Türk siyasetini açıklamak için kullanılan yaklaşımlardan birisidir. İlk kez Edward Shils tarafından ileri sürülen bu yaklaşım Şerif Mardin tarafından Osmanlı-Türk toplumsal ve siyasal hayatına uyarlanmıştır. İmparatorluktan Cumhuriyete geçiş ve ardından erken cumhuriyet dönemi merkez-çevre ikiliğinin hakim olduğu bir dönem olmuştur. Özellikle tek parti iktidarı boyunca merkeze hükmeden asker-sivil bürokratik yapı çevresel unsurlara merkezin kapılarını kapamıştır. Çok partili siyasal hayata geçiş merkezin kapılarını çevreye açmış ve merkez-çevre bağlamında önemli bir kırılma gerçekleşmiştir. 27 Mayıs darbesi çevrenin aleyhinde merkezi yeniden tanzim etmiştir.1960'tan itibaren ortaya çıkan sosyo-ekonomik ve siyasal gelişmeler merkez-çevre ikiliğini geri plana atmıştır. Göç ve şehirleşmeye bağlı olarak geleneksel yapı çözülmeye başlamış ve çözülen değerler yerini ideolojik tercihlere bırakmaya başlamıştır. Bu ortamda sağ-sol ideolojiler yükselmiş, çevrenin temsilcisi sağ siyaset geleneği kendi içinde bölünmeye uğramış ve merkezin siyasal örgütü CHP yeni bir ideolojik yapılanmayla kitlelere açılmıştır. Sonuçta 1980'lere gelindiğinde somut bir merkez ve çevre ayrımından bahsetmek imkansız hale gelmiştir.
İdarenin sorumluluğunda hizmet kusuru-kişisel kusur ayrımı

idarenin ve ajanlarının, bireylere vermiş oldukları zarardan doğan tazmin borcunu belirlemek için idarenin sorumluluğu ile kişisel kusur ve hizmet kusuru kavramları ile bu ayrımın sonuçları ayrıntılı bir şekilde ele alınmıştır
Avrupa Birliği ile etkileşim sürecinde Türkiye'de yerel yönetimlerde yerelleşme eğilimleri ve demokratik katılım

Dünyada son zamanlarda küreselleşme olgusuyla yerel yönetimlerin varlık nedenleri olarak ileri sürülen faktörlerin çok büyük bir kısmı süreç içerisinde anlamlarını ve önemlerini yitirmişlerdir. Ancak yerel yönetimlerin yerel demokrasi okulu olma işlevi hiçbir zaman anlamını ve önemini yitirmemiştir. Ancak bunun sağlanabilmesi için halk katılımının temsili demokrasinin çok ötesinde bir düzeye yükseltilmesi de kaçınılmaz görünmektedir. 1980'lerde yeni kamu yönetimi hareketi ile başlayan ve 1990'larda yeni kamu işletmeciliği ile süren anlayış özellikle yönetişim düşüncesinde kendini somutlaştırmıştır. Fakat merkeziyetçiliğin Fransız kamu yönetiminin etkisiyle çok güçlü olduğu Türkiye'de bu etkilerin görülmesi hızlı olmamıştır. Bu noktada en önemli katalizörün Avrupa Birliği'nin yerelleşmeye bakış açısının olduğunu görmekteyiz. Türkiye hiçbir zaman Avrupa bütünleşmesinin dışında yer almak istememiştir. Bu nedenle küreselleşme ve demokratikleşme sürecinin de etkisiyle kendi kurumlarını yenileyen Türkiye için Avrupa Birliği'nin yönergeleri Türkiye'nin çağdaş medeniyet seviyesine ulaşması için gerekli ve önemli bir etkendir. Bu çalışmamızda Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyeliği için gerçekleştirmesi gereken uyum reformlarının Türk yerel yönetimler üzerindeki yarattığı yerelleşme ve demokratik katılım etkileri üzerinde durulacaktır.
Yeniden yapılanma ve örgütsel etkinlik ilişkisi

Dünya da basın-yayın ve iletişim araçlarındaki gelişmeler, toplumların birbiriyle olan etkileşimini, değişimin kapsam ve hızını bugüne kadar görülmedik biçimde artırmıştır. Bu değişim, toplumların ve bireylerin kamu otoritelerinden olan talep ve beklentilerinde de nitelik ve nicelik acısından değişime yol açmıştır. Diğer taraftan sınırlı ve yetersiz kamu finansman olanakları ile kamu mal ve hizmetlerine artan talebi karşılamak da olanaksız duruma gelmiştir. Bu sorun gelişmiş ülkelerde, devletin işlev ve görevlerinin yeniden tanımlanması ve kamu kaynaklarının etkin ve verimli kullanılması çabalarını artırmıştır. Bu çerçevede ve özellikle son yirmi yılda gelişmiş batılı ülkelerde devletin işlev ve fonksiyonları yeniden tanımlanarak, kamu örgütleri yeniden yapılandırılmış ve bu örgütlerin değişen iç ve dış çevresel koşullara uyumları sağlanarak yurttaşların/müşterilerin kaliteli, hızlı ve ucuz hizmet beklentilerine cevap vermeleri amaçlanmıştır. Türkiye'de merkezi yönetimin üstlendiği görev ve hizmetleri merkez adına taşrada yerine getiren örgütler olarak İl ve İlçe yönetimleri, mevcut örgüt yapıları ile, halkın kaliteli, hızlı ve ucuz hizmet beklentilerine cevap vermekten uzaktırlar. Ülkemizde kamu kaynaklarındaki sınırlılık ve yetersizlik, bu örgütlerini daha etkin ve verimli bir duruma getirmenin önemini daha da artırmaktadır. Bu çalışma, İl ve İlçe yönetim örgütlerinde yönetici pozisyonunda bulunan kamu personeli üzerinde yapılan bir alan araştırması ile bu kamu örgütlerinde yaşanan yapısall eksiklik ve aksaklıkları tespit etmeye çalıştı. Bu çerçevede kaynak yetersizliği ve aşırı merkeziyetçi uygulamaların bu kamu örgütlerini etkisiz ve verimsiz duruma getirdiği görüldü, ikinci aşamada ise ülkemizde daha önceki yıllarda yürütülen köklü yeniden yapılanma araştırmaları ve Avrupa Birliği ülkelerindeki uygulamalar ışığında yeni bir İl ve İlçe yönetim modeli önerilerek örgütsel etkinlikle ilişkisi araştırıldı. Yöneticilerde; örgüt amaçlan açıkça tanımlanmış ve çalışanları tarafından benimsenmiş, özerk bütçe ile yeterli mali kaynaklara kavuşturulmuş, meslekten gelme yöneticilerin idarecilik yaptığı, halkın katılımına açık ve şeffaf, aşırı merkeziyetçi uygulamaların etkisinden arındırılmış bir 'yerinden yönetilen İl sisteminin', etkin bir İl ve İlçe Yönetim Modeli oluşturacağı kanaatinin egemen olduğu görüldü.
An evaluation of the reform process in the Turkish prison system: Role of the international and European norms and prisoners' complaints

Bu tez Türk Hapishane Sistemi'ndeki reformları, Avrupa Birliği üyeliği ve uluslararası standartların ışığında incelemektedir. Standartlar ve Türkiye'nin bu standartların gereklerine uyma çabaları tarihsel bir süreçte ele alınmıştır. Bu tezde, süreç, değişimin sebepleri ve öncüleri değerlendirilmiştir. Sürecin yukarıdan aşağıya doğru mu, yoksa aşağıdan yukarıya doğru mu şekillendiğini anlamak için Avrupa Konseyi ve Avrupa Birliği'nin eleştirileri ile mahkumların Türkiye Büyük Millet Meclisi İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu'na gönderdiği dilekçeler incelenmiştir.
Akıllı kent yaklaşımı ve Türkiye'deki büyükşehirler için uygulama imkanları

Yerleşik yaşama geçilmesinden bir süre sonra insan yaşamının odak noktası haline gelen kentler insan ile büyüyüp gelişen canlı bir organizma gibidir. 2014 yılı itibariyle ilk kez dünya nüfusunun yarısından fazlasının kentlerde yaşadığı düşünüldüğünde Mumbai, Şangay, Tokyo, New York ve İstanbul gibi kentlerde ulaşılan mutlak ve oransal büyüklüğün kentsel sorunları her zamankinden daha karmaşık hale getirdiği söylenebilir. Bu tezde, küresel sorunlar karşısında kentsel yaşamın iyileştirilmesi amacıyla geliştirilen bir takım planlama yaklaşımları ve girişimler kronolojik olarak ele alınmış ve akıllı kent yaklaşımının özellikle teknoloji ve yönetim alanındaki gelişmelerin bir sonucu olarak bu planlama yaklaşımlarının ve girişimlerin temel niteliklerini kapsayacak şekilde daha sonra ortaya çıktığı varsayımı üzerinde durulmuştur. Dünyada ve Türkiye'de öne çıkan akıllı kent stratejileri ve iyi uygulama örneklerinin incelendiği bu tezin amacı akıllı kent yaklaşımına kamu yönetimi perspektifinden bir çalışma kazandırılması ve Türkiye'deki büyükşehirler için iç durum değerlendirmesi ve dış çevre analizi yapılarak uygulama imkanlarının belirlenmesidir. Gerçekleştirilen SWOT analizi ile Türkiye'deki büyükşehirler için güçlü yan, zayıf yan, fırsat ve tehdit faktörlerinin tespiti yapılarak akıllı kent stratejileri için çeşitli önerilerde bulunulmuştur. Bu bağlamda, küresel eğilimler kadar yerelin ve farklı paydaşların sürece katılımının dikkate alındığı, kurumlar arası bütüncül ve koordineli akıllı kent projelerinin yürütülebilmesi için yasal düzenlemeler ve mali teşvikler gerekmektedir.