turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The Relation between father involvement and behavioral problems of preadolescents

Babanın Katılımı ve Ergen Öncesi Çocukların Davranışsal Problemleri Arasındaki İlişki Ceyda Yılmazçetin Bu araştırma temel olarak babanın çocuklarının hayatına katılım düzeyleri ile çocuklarının davranışsal problemleri, okul performansı ve yeterlilik becerileri arasında bir ilişki olup olmadığını incelemektedir. Bunun yam sıra, babaların daha katılımcı olmalarını etkileyecek olan değişkenlere, annenin çalışma durumu, çocuğun cinsiyeti ve babanın işinden ve maaşından memnuniyet seviyesine, ve hangi alanda çocuklarının hayatma en çok katılımcı olduklarına da bakılmıştır. Son olarak, babanın 'baba', 'çocuk' ve 'ev' kelimelerine ne tür anlamlar yüklediği ve bunların kendisinin katılım düzeyi ve çocukların davranışsal problemleri, okul performansları ve yeterlilik becerileri ile ilişkisi olup olmadığa bakılmıştır. Çalışmaya, İstanbul'daki özel okulların altıncı ve yedinci sınıflarına gitmekte olan 75 öğrenci ile onların babalan katılmıştır. Babalar araştırmacı tarafından geliştirilen Baba Katılım Formunu ve Duygusal Anlam Ölçeğim doldurmuşlardır. Çocuklara ise '11- 18 yaş arası Gençler için Kendini Değerlendirme Ölçeği' verilmiştir. Sonuçlar göstermiştir ki babalar en çok çocuklarının hayatına onlarla ilgili sorumlulukları alarak dahil oluyorlar. Çalışma babaların ez az sıklıkla yapabildikleri şeyin çocuklarıyla birebir ve doğrudan meşgul olmak olduğunu göstermiştir. Babanın çocuklarının hayatına dahil olma oram, çocuğun cinsiyetine ve işinden ve maaşından memnun olup olmadığına göre değişmezken, eşlerinin çalışıp çalışmamasına göre etkilendiği ve eşlerin çalışan babaların çalışmayanlara oranlara çocuklarının hayatma daha fazla dahil oldukları bulunmuştur. Erkek çocuklarının kızlara oranla daha fazla agresif ve saldırgan davranış sergileme eğiliminde oldukları, ancak daha fazla davranışsal probleme sahip olmanın cinsiyete göre değişmediği görülmüştür. Bu çalışma, babaların katılımı ile çocukların hem tüm davranışsal problemleri hem de dışa yönelik davranışsal problemleri arasında olumsuz yönde bir ilişki olduğunu ortaya çıkarmıştır. Ayrıca, babaların çocuklarıyla meşgul olma seviyeleri ile çocukların içe yönelik, dışa yönelik ve tüm davranışsal problemleri arasında olumsuz yönde bir ilişki olduğu bulunmuştur. Duygusal anlam ölçeği sonuçlan, babaların babalığı ve bir çocuk sahibi olmayı ve evim' iyi, güzel, zevkli ve hoş bir şey olarak tarif etmektedirler. Çocuk sahibi olmanın onlara ayrıca canlılığı, gençliği, yumuşaklığı ve hızlılığı çağrıştırdığı bulunmuştur. Babaların bu üç kelimeye yükledikleri anlamlar ile ulaşılabilirlik düzeyleri arasında negatif bir ilişki olduğu ortaya çıkmıştır. Diğer bir deyişle, babalığın, çocuk sahibi olmanın ve evin bir anlam ifade etmediği ya da negatif bir anlam taşıdığı durumlarda babanın ulaşılabilirlik oranının düşme eğiliminde olduğu gözlemlenmiştir. Bir negatif ilişkide, çocukların yeterlilik becerileri ile babanın 'baba' ve 'ev' kavramına yaptığı duygusal atıflar arasında görülmüştür.
Erken çocukluk döneminde yaratıcı düşünme ile kendini düzenleme becerisinin bağlantılarının incelenmesi

Bu çalışmada çocukların yaratıcı düşünme ile kendini düzenleme becerileri arasındaki bağlantılar incelenmiştir. Araştırma, 60-72 aylık toplam 103 çocuk ile gerçekleştirilmiştir. Yaratıcı düşünme, Yaratıcı Düşünme-Resim Oluşturma Testi ile değerlendirilmiştir. Kendini düzenleme becerisinın bilişsel boyutu Kalem Tıklatma Görevi ve Boyut Değiştirerek Kart Eşleme Görevi ile kendini düzenleme becerisinin duygusal boyutu ise Hazzı Erteleme Görevi ile değerlendirilmiştir. Yapılan analizler sonucunda kendini düzenleme becerisinin bilişsel boyutunun çocukların yaratıcı düşünme pozitif yönde, duygusal boyutu ile yaratıcı düşünme arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki olduğunu göstermiştir. Yapılan regresyon analizi sonucunda ise kendini düzenleme becerisinin hem bilişsel hem duygusal boyutunun yaratıcı düşünme becerisini yordadığı sonucuna ulaşılmıştır. Araştırmanın sonuçları literatür çerçevesinde tartışılmıştır.
Ceza infaz kurumundaki hükümlülerin bilişsel/kognitif süreçlerinin değerlendirilmesi

Nöropsikoloji, beyin ile zihinsel işlevler ve davranış arasındaki ilişkiyi inceleyen bir bilim dalıdır. Nöropsikolojik ölçme ve değerlendirme teknikleri, tanıya ilişkin çözümlenmesi zor sorulara cevap getirmek amacı ile kullanılmaktadır. Bu araştırmada, ceza infaz kurumundaki hükümlülere; yönetici tipte karmaşık dikkat işlevlerine yönelik olarak geliştirilen Stroop Testi, sözel öğrenme ve belleğin çok faktörlü araştırılması için geliştirilmiş olan Öktem Sözel Bellek Süreçleri Testi, sözel malzeme ve şekil belleğini, somut ve soyut malzeme belleğini, anlık ve gecikmeli belleği ayrı ayrı ölçebilen Wechsler Bellek Ölçeği, nöropsikolojik bir test olan Yüz Tanıma Testi, karmaşık görsel algıyı ve mekansal konumlamayı değerlendirerek genelde görsel-uzaysal algılamayı ölçtüğü kabul edilen Benton Çizgi Yönü Belirleme Testi, sözel akıcılık ve sözel üretimi değerlendirmek için akıcılık testleri (Hayvan sayma ve kontrollü kelime çağrışım testi, planlama becerisini ölçmek için Saat Çizme Testi uygulanmıştır. Uygulanan tüm nöropsikolojik testler; ilk giriş, 1. ay ve 3. ay da uygulanmış ve zamansal değişime bakılmıştır. Ceza infaz kurumunda kalan hükümlülerin bilişsel/kognitif süreçleri ayrıntılı olarak değerlendirilmiştir. Söz konusu testler üzerinde yürütülen istatistiksel analizlerin sonucunda; Stroop görevi altında elde edilen bulgular cezaevine girişten 1. ve 3. aylara kadar geçen süre içerisinde sürekli olarak anlamlı bir kötüleşme göstermiştir. Saat çizimi, Benton yüz tanıma, Benton çizgi yönü belirleme ve Öktem toplam hatırlama puanları 1. aya kadar anlamlı bir değişiklik göstermemiş ancak 3. aya kadar geçen süre içerisinde anlamlı bir kötüleşme göstermiştir. Diğer testlerde zamansal açıdan anlamlı bir farklılık görülmemiştir.
Özgül öğrenme güçlüğü olan öğrencilerin benlik kavramlarını açıklamada öz-yeterlik inançlarının ve sosyal becerilerinin rolü

Özgül öğrenme güçlüğü olan çocukların akademik güçlüklerinin yanında sosyal, kişisel ve duygusal sorunlarının da olduğu belirtilmektedir. Bu çalışmanın temel amacı özgül öğrenme güçlüğü olan çocukların benlik kavramlarını açıklamada sosyal beceri düzeyleri ile öz-yeterlik inançlarının rolünü incelemektir. Çalışmada özgül öğrenme güçlüğü olan ve normal gelişim gösteren öğrencilerin benlik kavramları, öz-yeterlik inançları ve sosyal becerileri açısından aralarındaki fark da incelenmiştir. Ayrıca özgül öğrenme güçlüğü olan çocukların benlik kavramları, öz-yeterlik inançları ve sosyal becerileri bazı demografik değişkenler açısından da incelenmiştir. Araştırma grubunu Ankara ilinin merkez ilçelerindeki okullarda öğenim gören, özgül öğrenme güçlüğü tanısı almış 111 (K=40, E=71) ve normal gelişim gösteren 115 (K=70, E=45) ortaokul öğrencisi oluşturmaktadır. Verilerin toplanmasında; Piers-Harris Çocuklar İçin Öz-Kavramı Ölçeği, Çocuklar İçin Öz-Yeterlik Ölçeği, Matson Çocuklarda Sosyal Becerileri Değerlendirme Ölçeği ve araştırmacı tarafından geliştirilen Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Verilerin analizinde SPSS 16.00 programı kullanılmış ve Pearson Momentler Çarpımı Korelasyon Katsayısı Tekniği, çoklu doğrusal regresyon analizi ve bağımsız grup t testinden yararlanılmıştır. Araştırma bulguları, özgül öğrenme güçlüğü olan çocukların benlik kavramları, öz-yeterlik inançları ve sosyal beceri düzeyleri arasında pozitif yönde anlamlı ilişkiler olduğunu göstermiştir. Araştırmada öz-yeterliğin alt boyutlarının ve sosyal becerilerin özgül öğrenme güçlüğü olan çocukların benlik kavramlarının anlamlı yordayıcıları olduğu bulunmuştur. Ayrıca normal gelişim gösteren öğrencilerin benlik kavramı, öz-yeterlik ve sosyal beceri puanlarının, özgül öğrenme güçlüğü olan öğrencilerin puanlarından anlamlı düzeyde yüksek olduğu bulunmuştur. Bulgular, alanyazın bağlamında tartışılmış, araştırma sonuçlarına dayalı ve gelecekte yapılacak çalışmalara yönelik önerilerde bulunulmuştur.
Otizmli çocuğu olan annelerde grup rehberliği programının algılanan stres düzeyine etkisi

Bu araştırma ile grup rehberliği programının otizmli çocuğu olan annelerin algıladıkları stres düzeyine etkisinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Deneysel bir çalışma olan araştırmanın katılımcıları, çocuğu otizm tanısı alan ve Rehberlik ve Araştırma Merkezi tarafından Özel Eğitim Uygulama Okulu'na yönlendirilen 30-55 yaş aralığında 76 anneden oluşmaktadır. Araştırma verilerinin toplanması amacı ile öncelikle ön test uygulaması kapsamında otizmli çocuğa sahip 76 anneye Algılanan Stres Ölçeği uygulanmıştır. Daha sonra Algılanan Stres Ölçeği'nden alınan puanların aritmetik ortalaması ve standart sapması hesaplanmış (X=21.68; ss=5.84) ve grup ortalamasının yarım standart sapma üstünde olan 32 anne belirlenmiştir. Algılanan stres puanı yüksek olan anneler ile bireysel olarak görüşülmüş, araştırma hakkında bilgilendirme yapılmış ve gönüllü olarak katılabilecek 20 anne araştırma grubu olarak belirlenmiştir. Demografik özelliklere göre eşleştirilmiş iki grup oluşturulup ve rastgele örnekleme ile deney ve kontrol grubu olarak atamaları yapılmıştır. Deney grubundaki annelere haftada bir gün, yaklaşık 90 dakika süren, 8 oturumluk 'grup rehberliği programı' uygulanmıştır. Deney ve kontrol grubunda yer alan annelere grup rehberliği programı sonunda son test ve grup rehberliği uygulaması bitiminden 2 ay sonra ise izleme testi olarak Algılanan Stres Ölçeği uygulanmıştır. Araştırmadan elde edilen verilerin analizinde Friedman Testi, Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi ve Mann Whitney U Testi kullanılmıştır. Araştırmanın sonucunda, grup rehberliği programının otizmli çocuğu olan annelerin algıladıkları stres düzeyini azaltmada etkili olduğu ve bu etkinin izleme testi ölçümünde kalıcı olduğu bulunmuştur. Araştırma sonuçları ilgili araştırmalarla birlikte tartışılıp yorumlanmış ve öneriler sunulmuştur.
Lise 9. ve 10. sınıf öğrencilerinin bağlanma stilleri, akran ilişkileri ve öznel iyi oluş düzeyleri arasındaki ilişkinin bazı demografik değişkenler açısından incelenmesi

Bu araştırmanın amacı lise 9. ve 10. sınıfa devam eden ergenlik dönemindeki öğrencilerin akran ilişkileri, öznel iyi oluş ve bağlanma stilleri arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Çalışma, iki veya daha çok değişken arasındaki ilişkiyi açıklamayı amaçlayan ilişkisel tarama desenine göre yapılmıştır. Araştırmanın örneklemi Mersin ili Yenişehir ilçesine bağlı 4 lisenin 9. ve 10. sınıflarına devam eden 388 öğrenciden oluşmaktadır. Çalışmada Kişisel Bilgi Formu, Öznel İyi Oluş Ölçeği, Akran İlişkileri Ölçeği, İlişki Ölçekleri Anketi uygulanmıştır. Verilerin analizinde bağlanma stilleri, akran ilişkileri ve öznel iyi oluş değişkenleri arasındaki ilişki Pearson Çarpım Momentler Korelasyon analizi ile incelenirken; demografik değişkenler açısından araştırma değişkenleri iki kategorili değişkenlerde parametrik olarak Bağımsız Gruplar t-Testi; u ç ve daha fazla kategori için Tek Yönlu Varyans Analizi tekniklerinden yararlanılmıştır. Analiz sonuçları incelendiğinde kız ergenlerin akran ilişkileri ölçeğinin kendini açma ve sadakat alt boyutlarından aldıkları puanların erkek ergenlere göre anlamlı bir şekilde daha yüksek olduğu görülmektedir. Buna ek olarak çalışmada öznel iyi oluş ölçeğinden alınan puanların akran ilişkileri ölçeğinin bağlılık ile güven ve özdeşim alt boyutlarından aldıkları puanları arasında ilişki olduğu görülmektedir. Son olarak güvenli bağlanma alt boyutundan alınan puanları ile akran ilişkileri ölçeğinin akran bağlılığı, akran güveni ve kendini açma alt boyutları arasında pozitif yönde ilişki olduğu görülmektedir.
Eileen Chang ve Oğuz Atay'ın hikayeleri üzerinde Jungcu ve varoluşsal psikoloji açısından karşılaştırmalı bir inceleme

Eileen Chang (1920-1995) ile Oğuz Atay (1934-1977) kendi dönemleri ve ülkelerinde önde gelen büyük yazarlardandır. Birbirine uzak iki ülkede yaşayan yazar dönemin ortak problemlerini kavrayıp işlemiştir. Birincisi, ya ortaçağdan başlayan yapısall toplum değişimi ya eskiden kalma kültüre gömülmüş olan ideolojiden kaynaklanan varoluşsal kaygıdır. İkincisi ise yabancılaşma sonucu insanla kendisi, topluluk, doğa ilişkilerindeki kopuşla gelen sevgisizlik ve bunların sebep olduğu kayıp duygusudur. Öte yandan kişilik üzerinde Jung'un ''Kişilik kaderi tespit eder'' görüşüyle yazarın yaşamları ve yapıtları da kişilikleri tarafından yönlendirilmiş denilebilir. Dolayısıyla bu çalışmada Jung'un tipolojisi uygulanarak yazarın ve hikaye karakterlerinin kişilik tipi üzerinde bir değerlendirme yapılmıştır. Bunun yanı sıra Eileen Chang'ın Efsane ve Oğuz Atay'ın Korkuyu Beklerken kısa hikaye seçmelerinde varoluşsal kaygı ve sevgisizlikten kaynaklanan kayıp duygusu irdelenmiştir. Bu arada psikoloj, sosyoloji, felsefi kaynakların verilerinden de faydalanarak karşılaştırma yapılmıştır. Bu çalışmanın sonucunda, söz konusu ortak duyguların iki yazarın kısa hikayelerinde de ağırlıklı olarak ele alınmış olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca aralarındaki kültür ve coğrafya farkına rağmen, varoluşsal kaygı ile sevgisizlikten kaynaklanan kayıp duygusu yaşayan bireylerin oldukça benzer süreçlerden geçtikleri görülmüştür.
Relationship of sex-role orientation to two measures of self-esteem

Bu çalışmada, kişilerin benliklerine karşı olan tutumları, ya da kendilerine biçtikleri değer olarak tanımlanabilecek olan özdeğer ile cinsiyet kimlilerinin ilişkisi araştrnlmıştrr. Ayrıca bu iki benlik algısının, farklı kültürel eğilimler tarafından nasıl etkilendiği de incelenmiştir. Örneklem 139 üniversite öğrencisiyle oluşturulmuş ve bu gruba iki farklı özdeğer ve bir de cinsiyet kimlikleri envanterinden oluşan bir batarya uygulanmıştır. Beklendiği üzere, erkek ve kadınların global özdeğerleri açısından istatiksel olarak anlamlı bir fark bulunamamış, ancak özdeğere katkıda bulunan alanların her birinden duyulan memnuniyet ve bunlara atfedilen önem ortalamlan karşılaştırıldığında, ortaya anlamlı farklılıklar çıkmıştır. Sonuçlar, bu farklılıkların toplumun erkek ve kadından beklentileriyle bağlantılı olarak şekillendiği yönündedir. Özetle, erkeklerde bireyin kendisine yönelik özellikler ön plandayken, kadrolarda başkalarıyla ilişkilere yönelik özellikler önem kazanmaktadır. Bu araştırmanın diğer bulguları arasında, en azından bu grup için, cinsiyet kimliklerinin özdeğeri belirlemede biyolojik cinsiyetten daha başarılı olduğu sayılabilir. Ayrıca sonuçlar, androjen ve maskulen özellikler gösteren erkek ve kadınların özdeğerlerinin daha yüksek olacağım belirten modelleri onaylar niteliktedir. Araştırmada ortaya çıkan sonuçlar geleneksel cinsiyet kimliklerine yönelik sosyalizasyonun, yüksek sosyoekonomik toplum katmanlarında değişmekte olduğunu, ve değişimin bu genç, yüksek eğitimli ve şehir kökenli grupta belirgin olarak ortaya çıkmakta olduğunu göstermektedir. Bulgular, 'bireycilik- toplulukçuluk' boyutu bağlanımda tartışılmıştır.
Transgenerational transmission of trauma: investigating cognitive, emotional and behavioral forms of transmission among Marmara Earthquake survivors

Bu çalışma, travmanın kuşak aşkın aktarımını Marmara depreminde hayatta kalanların çocukları üzerinden, metabiliş, duygu ve davranış düzeyinde incelemektedir. Travma aktarımı iki konu üzerinden çalışılmıştır. Birincisi, ailenin depremle ilgili anılarının gelecek kuşaklara aktarılıp aktarılmadığı araştırılmıştır. Bunun için çocukların ebeveynleri hakkındaki biyografik bilgilere 'depremle ilgili olayları' dahil edişinin ebeveynin depreme maruz kalmasıyla ne ölçüde ilişkili olduğu araştırılmıştır. İkincisi, ailenin yaşadığı travmanın sonraki kuşağa üstbiliş, duygusal ve davranışsal açıdan aktarılıp aktarılmadığı incelenmiştir. Katılımcılar, travma ve karşılaştırma grubuna ebeveynlerinin Kocaeli'deki 1999 Marmara depremini doğrudan deneyimlemesi ya da bu depremi hiç yaşamamış olmasına göre atanmıştır. Adolesanlardan ailelerinin hayatından 10 önemli olay anlatmaları istendiğinde travma grubunun %65,6'sı, karşılaştırma grubunun ise %5,5'i 1999 Marmara depremiyle ilgili olay anlatmıştır. Buna karşın, gruplar arasında üstbilişler, duygu düzenleme, içsel ve dışsal davranış bozuklukları açısından anlamlı farklılıklar bulunmamıştır. Sonuçlar, depremle ilişkili travmatik deneyimlerin gelecek kuşaklara anılar yoluyla aktarılmasına rağmen, bu deneyimlerin olumsuz etkilerinin sonraki kuşaklarda, ölçek düzeyinde, üst bilişsel, duygusal ya da davranışsal problemler şeklinde ortaya çıkmadığına işaret etmektedir.
Madde bağımlılığının çocukluk dönemi ihmal ve istismar ile ilişkisinin incelenmesi ve buna bağlı olarak kasıtlı kendine zarar verme davranışları

Madde bağımlılığı özellikle gençler arasında birçok ülkede, farklı boyutlarda olmakla birlikte genel bir artış göstermektedir. Bu çalışma madde bağımlılığını ve bunu etkileyen faktörlerden biri olan çocukluk dönemi istismar ve ihmal ile arasındaki ilişkiyi araştırmak ve buna bağlı olarak ortaya çıkabilecek olan kasıtlı kendine zarar verme davranışlarını incelemek amacı ile yapılmıştır Araştırmanın örneklemini NP İstanbul Hastanesinde yatarak tedavi görmekte olan erkek hastalar oluşturmaktadır. Çalışmaya, 50 kişilik bir örneklem grubu alınmıştır. Katılımcılardan çalışmaya katılmaya gönüllü olanlara Kişisel Bilgi Formu, Kasıtlı Kendine Zarar Verme Anketi, Çocukluk Çağı Örselenme Yaşantıları Ölçeği, Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği uygulanması değerlendirilmesi planlanmıştır. ve elde edilen verilerin, istatistiksel olarak Araştırma sonucunda madde bağımlısı bireylerin daha çok duygusal istismara ve fiziksel istismara uğradıkları saptanmıştır. Madde bağımlısı bireylerden kasıtlı olarak kendine zarar vermeye ergenlik döneminin sonlarına doğru genç erişkinlikte başlamış oldukları bulunmuştur. Bu bireylerin sık olarak başvurmuş oldukları kasıtlı kendine zarar verme davranışı kendini kesme davranışıdır ve bu davranışı kendini yakma takip etmektedir. Yapılan araştırmada bu bireylerin daha çok sigarayla yakma, deriye keskin şeyler saplama, yüksek yerden atlama ve yenilmemesi içilmemesi gereken şeyleri yeme içme davranışlarını daha çok tekrarladıkları tespit edilmiştir.
Özel yetenekli öğrencilerin 'Mutluluk' kavramına ilişkin metaforik algılarının incelenmesi

Bu araştırmanın amacı özel yetenekli öğrencilerin mutluluk kavramına ilişkin metaforik algılarının incelenmesidir. Bu araştırmanın örneklemi, Özel Yetenekli olarak tanılanmış 6, 7 ve 8. Sınıfa devam eden 157 öğrencilerden oluşmaktadır. Verilerin elde edilmesinde, Metaforik Algı Formu ve Kelime İlişkilendirme kullanılmıştır. Verilerin incelenmesinde Kesme Noktası tekniği ile birlikte nitel ve nicel araştırma yöntemleri kullanılmıştır. Araştırma bulgularına göre, Özel Yeteneklilerin mutluluk kavramına ilişkin metaforik algılarının sınıf seviyesi ve aile gelir düzeyi arasında düşük düzeyde anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Özel yetenekli öğrencilerin Kelime İlişkilendirme Testinde sayıca en fazla yazdıkları kelime sırasıyla; aile (27), tatil (21), yemek (21), ders (19), çikolata (18) olarak belirlenmiştir. En fazla kelime yazdıkları anahtar kavram ise 'eğlence/hobi' olarak tespit edilmiştir. Özel Yeteneklilerin en fazla metafor ürettikleri kategoriler sırasıyla; fayda sağlayan olarak mutluluk (21), durağan olmayan bir duygu olarak mutluluk (10), bir macera olarak mutluluk (10), çok erken tüketilen olarak mutluluk (8)... belirlenmiş olup araştırmanın bulguları literatür taraması çerçevesinde tartışılmıştır.
Hafızlık eğitimi'nin bilişsel işlevlere etkisi

Hafızlık, geçmişşten günümüze süregelen İslami bir eğitim sistemidir. Hafızlık eğitimi, ilk zamanlar Kuran'ı korumak maksadıyla uygulanırken, her devirde yaygın bir şekilde uygulanması sebebiyle gelenekleşmiş ve günümüze kadar ulaşmıştır. Bu araştırmanın temel amacı, hafızlık eğitiminin bireylerin bir takım bilişsel işlevleri üzerindeki etkilerini incelemektir. Araştırmanın örneklemini, İstanbul'un farklı ilçelerinde bulunan Anadolu İmam Hatip Ortaokulları'nın 5. 6. 7. sınıflarında eğitim gören 18 kız öğrenci oluşturmaktadır. İlk olarak, öğrencilerin ebeveynlerine Demografik Bilgi Formu dağıtılmıştır. Sonrasında, araştırmacı tarafından öğrencilere hafızlık eğitimine başlamadan önce ve başladıktan 5 ay sonra olmak üzere, ön test ve son test olarak California Sözel Öğrenme Testi-Çocuk Versiyonu, Wechsler Bellek Ölçeği Geliştirilmiş Formu Görsel Üretim Alt Testi, İz Sürme Testi ve Sözel Akıcılık Testi ikişer defa uygulanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde SPSS 20.0 programı kullanılmıştır. Demografik bilgi formundan elde edilen verilerin analizinde istatistiki yöntem olarak; tanımlayıcı analizler uygulanmıştır. Eğitim öncesi ve sonrası nöropsikolojik değerlendirme araçlarından elde edilen verilerin analizinde, normal dağılım gösterenler için Bağımlı Örneklem t Testi; normal dağılım göstermeyenler için Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi kullanılmıştır. Sonuçlar doğrultusunda, hafızlık eğitimi öncesi ve sonrası arasında sözel öğrenme, görsel öğrenme, dikkat hızı ve fonemik akıcılık açısından anlamlı düzeyde bir farklılık olduğu (p <0.05), bozucu uyaranlara yatkınlık ve semantik akıcılık açısından anlamlı düzeyde bir farklılık olmadığı tespit edilmiştir (p>0.05). Özetle bu çalışma, hafızlık eğitiminin sözel ve görsel bellek, dikkat süreçleri ve leksikal akıcılık üzerinde pozitif yönde etkisinin olduğunu göstermiş, ancak eğitim sonrası çeldirici uyaranlara verilen yanıtın arttığını ve semantik akıcılığın değişmediğini ortaya çıkarmıştır.
Yetiştirme yurtları ve sosyo-ekonomik düzeyi düşük aile yanında kalan onyedi yaş grubu gençlerin kendini kabul düzeylerinin saptanması

Bu araştırma, Ankara ilinde bulunan Yetiştirme Yurtları ve sosyo-ekonomik düzeyi düşük aile yanında kalan 17 yaşındaki gençler üzerinde yapılmıştır. Çalışmaya, Gazi Kız Yetiştirme Yurdu, 50. Yıl Erkek Yetiştirme Yurdu, Etimesgut Erkek yetiştirme Yurdu, Saray yetiştirme Yurdu ile sosyo-ekonomik düzeyi düşük aile gençlerinin devam ettiği Mamak Niğbolu Lisesi ve Ureğil kız meslek Lisesi öğrencileri katılmıştır. Araştırmanın örn eki emini 75'i Yetiştirme Yurdu' nda, 75'i düşük sosyo-ekonomik düzeydeki aile yanında kalan toplam 150 genç oluşturmuştur. Araştırmanın, amacı, gençlerin kendini kabul düzeylerini ve bu düzeyin Yetiştirme Yurdu ya da sosyo-ekonomik düzeyi düşük aile yanında kalıyor olmadan etki 1 eni sini, Yetiştirme Yurdu'nda kalanların kurumda kalış süresi, kuruma alınış nedeni, kardeş durumu, anne-baba durumu, ziyaretçi durumu ile aile yanında kalanların, kardeş sayısı, kardeş sırası ve aile yapısından ne ölçüde etkilendiğini incelemktir. Araştırmaya katılan gençlere 'Kendini kabul Envanteri Lise Formu' ve genç ile ailesi hakkında bilgiler edinmek için 'Kişisel Bilgi Formu' uygulanmıştır. Yapılan analizler sonucunda Yetiştirme Yurdu'nda kalan genç ile sosyo-ekonomik düzeyi düşük aile yanında kalan gencin kendini kabul düzeyi arasındaki fark önemli çıkmıştır. Gencin sosyo-ekonomik düzeyi düşük de olsa ailesi yanında kalması, kendini kabul düzeyini yükseltmektedir. Kurumda kalış süresi, kuruma alınış nedeni, kardeş - 60 -durumu, anne-baba durumu, ziyaretçi durumu, kardeş sırası ve aile yapısının gencin kendini kabulü üzerinde istatistiksel olarak önemli bir etki yaratmadığı saptanmıştır. Ancak kendini kabul düzeyine kardeş sayısının önemli etkide bulunduğu gözlenmiştir.