turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de yerel yönetim birlikleri: Türkiye Belediyeler Birliği ve Tarihi Kentler Birliği örnek incelemeleri

Ülkemizde yerel yönetim birliklerinin ilk izlerine cumhuriyet sonrasında rastlanmaktadır. İlk olarak yerel yönetimler arası işbirliği modeli, köyler arasında uygulanmıştır. Cumhuriyetin ilanı ile birlikte 442 sayılı Köy Kanunu, 1530 sayılı Belediye Kanunu'nda ve 5442 sayılı İl İdaresi kanunlarında, yerel yönetim birliklerine değinilmediysede yerel yönetimler arasında işbirliğine gidilebileceğine değinilmiştir. Bu kanunlara binaen ülkemizde yerel yönetimler arası işbirlikleri yapılmıştır. 1961 Anayasasıyla birliklerin kurulmasına başlanmıştır. Yerel yönetim birlikleri ilk defa 2005 yılında çıkarılan 5355 sayılı Mahalli İdare Birlikleri Kanunu'yla kendine özgü yasal düzenlemeye kavuşmuş ve birlikleri sayısında hızlı bir artış yaşanmıştır. Yerel yönetimler hizmet sunumunda yetersiz kaldığı durumlarda, yerel yönetimler arasında işbirliği modelini kullanarak, yerel hizmetlerin yerel yönetim birliklerince yapılması sağlanmıştır. Yerel Yönetim Birlikleri hizmet sunumunda, yerel yönetim birimlerinden daha hızlı, etkin ve verimli çözümler sunmaktadır. Büyük ölçekli sorunların yerel yönetimlerce çözülemediği durumlarda, yerel yönetim birlikleri çok önemli rol oynamaktadır. Aynı zamanda yerel yönetim birlikleri yerel yönetim birimleri arasında kaynaşmayı da sağlamaktadır. Sonuç olarak Türkiye'de 2000'den sonra mevzuatta yapılan değişikliklerle yerel yönetim birliklerinin yaygınlaşması ve yerel demokrasinin artması sağlanmıştır. Yerel yönetim birliklerinin yaygınlaşmasıyla, yerel yönetim birlikleri daha ekonomik hizmet sunmuştur. Özellikle yerel yönetimlerin işbirliği yapmasıyla yerel yönetimler arasındaki birliktelik ve kaynaşma sağlanmış olmaktadır. Bu bağlamda yerel yönetim birliklerinin işlevsel olduğunu söylemek yanlış olmayacaktır.
Yeni kentsel toplumsal hareketler ve şiddet

Kapitalist sistem içerisinde yaşanan tıkanıklıklar 2008'den itibaren küresel krize dönüşmüştür. Neo-liberalizme karşı dünya çapında gerçekleşen isyanlar bugüne kadar birçok farklı boyutu ile ele alınmıştır. Harekete katılanların profilleri, talepleri, nasıl bir araya geldikleri gibi konular sıklıkla ele alınmış ancak bazı hareketlerde şiddet unsuru hareketin parçası olarak görülmüş ve kendi içerisinden öylece doğmuş gibi algılanmıştır. Fakat hareketin yönü yani kime ya da kimlere karşı yapıldığı ve hareketin karşısında yer alan bloğun bilhassa mevcut hükümetlerin tutum, davranış, söylem ve yaklaşımlarının ne olduğu göz ardı edilegelmiştir. Çalışma, sivil itaatsizlik olarak ortaya çıkan, şiddet unsuru barındırmayan hareketlerin şiddet içeren toplumsal hareketlere dönüşmesinin iktidar bloğu ile olan ilintisini ve toplumsal hareketler alanında eksik ya da zayıf kalan bir alanı, niteliksel araştırma yöntemini kullanarak ikincil veriler üzerinden tablolaştırma ve model oluşturmak suretiyle yapılan analizlerle doldurmak üzerinedir. Dünya çapında artış gösterdiği gözlenen toplumsal hareketlerin, çoğunlukla benzer talepler ve rahatsızlıklar ile ortaya çıkan hareket mensuplarının benzer tutum ve davranışlar sergilemelerine rağmen benzer sonuçlar elde edemedikleri görülmektedir. Burada bağımsız değişken olan unsur, hareketlerin gelişim evresinde iktidar erkinin sahip olduğu yetkileri isyan eden ve hareket başlatanlara karşı kullanım şeklidir. Sert yaklaşımlar şiddeti doğururken, makul ve uzlaşmacı yaklaşımlar hareketin sivil itaatsizlik özelliğini devam ettirmesini sağlamaktadır. İktidarın harekete olan yaklaşımlarının niteliği, o ülkedeki demokrasi anlayışını ve iktidar yapısını da göstermektedir. Haziran 2013'te ortaya çıkan 'Gezi Parkı' hareketi de 2008 sonrası dönemde ortaya çıkan son dönem toplumsal hareketlerden birisidir. Hareketin siyasal tarihimizde önemli bir dönüm noktasını oluşturduğunu görmek mümkündür. Hiç şüphesiz ki eylemlerin motivasyonu, hedefi ve sonuçları daha uzun süre siyasal hayatımızı etkilemeye devam edecektir. Gelecekte yaşanacak gelişmeler çoğu kez bu olayların ışığında analiz edilmeye ya da bu hareket ile ilgili örnekler verilerek güncel olaylar bu hareket üzerinden anlamlandırılmaya çalışılacaktır.
AB ve Türkiye'de kültürel çeşitlilik ve yerel yönetimler

Çalışmamızda 'AB ve Türkiye'de Kültürel Çeşitlilik ve Yerel Yönetimler' üzerine kültürel çeşitlilik, idari ve mali yönden AB ve Türkiye'deki yerel yönetimlerde yerel özerklik ve yerel yönetim yapıları incelenmiştir. AB ülkelerinde ve Türkiye'deki farklı etnik çeşitliliğin, dinsel ve dilsel çeşitliliğin yerel yönetimlere ve yerelleşmeye bakan tarafları ülkeler için önemli konular arasındadır. Genel olarak yerel yönetimler ve kültürel çeşitlilik konusu ele alınmıştır. Teoride yerel yönetimler bölümünde yerel yönetimlerde özerklik, mali özerklik, desantralizasyon, yerindenlik, subsidiarite ve yerel özerklik şartları gibi kavramlar açıklanmıştır. Yerel yönetimlere neden ihtiyaç duyulduğu, yerel yönetimlerin bölge ve yerel yapıları, gelirleri, harcamaları ve kültürel çeşitlilik durumları yereldeki halkın demokratik talepleri doğrultusunda istatistiksel analizlerle irdelenmiştir.
Vergi ihtilaflarının çözümünde yerel mahkemelerin rolü; Aydın ili örneği

Çalışmanın temel amacı; vergi ihtilaflarının çözümünde mahkemelerin rolünün incelenmesidir. Bu amaca yönelik olarak Türkiye'de ve Aydın ilinde Vergi ve Bölge İdare Mahkemelerinde vergi ihtilaflarının durumu incelenmiştir. Yıllar itibariyle görülen konuyla ilgili dava sayıları araştırılarak kıyaslama yapılmıştır. Çalışmanın sonucunda, araştırmayı kapsayan 2010- 2015 yılları arasında Türkiye'deki vergi mahkemelerinde açılan dava türü bakımından dava konusuna göre dava sayısı en yüksek vergi davalarının sırasıyla; 2010 yılında Diğer Vergi Cezaları, 2011-2012- 2013 yılları arasında Vergi Cezaları ve 2014- 2015 yılları arasında ise KDV'nin olduğu tespit edilmiştir. Aydın ili için ise; 2010- 2015 yılları arasında Aydın Vergi Mahkemesinde karara bağlanan dava türü bakımından dava konusuna göre dava sayısı en yüksek vergi davalarının ise Vergi Cezaları davalarının olduğu görülmüştür. 2010- 2015 yılları arasında Aydın ilindeki en fazla mükellef sayısının KDV mükellefi olduğu tespit edilmiş olup, yıl içinde Aydın Vergi Mahkemesinde açılan vergi davası sayılarının mükellef sayıları ile karşılaştırılması yapıldığı zaman; açılan dava sayısının mükellef sayısına göre düşük oranda olduğu tespit edilmiştir.
İlçe düzeyinde bilgi plan rapor sistemi

Yönetsel amaçların gerçekleştirilmesi, o yönetsel sistem içinde yer alan kişi ve birimlerin çabaları arasında bir uyum ve bütünlük sağlanmasını gerektirmektedir. Bu bütünlüğü sağlayacak sistem hangisidir, sorusuna verilecek cevap Bilgi Plan Rapor Yönetim İşletim Sistemi'dir. En sade şekilde bilgi ile hazırlık, plan ile uygulama, rapor ile değerlendirme anlaşılmaktadır. BPR Sisteminin alt unsurları olan Yönetim Bilgi Sistemi, Yönetim Plan Sistemi ve Yönetim Rapor Sistemi kamu yönetiminde çeşitli şekillerde uygulanmaktadır. Fakat uygulamaya baktığımızda bu alt unsurlar birbirini destekler, birbirini tamamlar şekilde işletilememektedir. Alt unsurların bir sistem dahilindeuygulanamadığı için yönetimde bir süreklilik, verilen hizmette bir bütünlüksağlanamamaktadır. Planlı dönemin başlangıcında köy kalkınmasına yönelik programların yapılması için en elverişli yönetim birimi seçilmesi gerekmiş ve 1963 Yılı Programında, ToplumKalkınması deneme çalışmaları için ilçe temel kalkınma birimi olarak uygun görülmüştür. Fakat uygulamada ilçe tam anlamıyla Toplum Kalkınmasının merkezi olamamıştır. Bunun temel nedenlerinden biri olarak BPR Sisteminin unsurları olan Yönetim Bilgi Sistemi, Yönetim Plan Sistemi ve Yönetim Rapor Sistemlerinin yetersizliği, aralarındaki kopukluk ve birbirini desteklememek gösterilebilir. Etkin ve verimli bir İlçe yönetim uygulamasının gerçekleştirilmesi Yönetim Bilgi Sistemi, Yönetim Plan Sistemi ve Yönetim Rapor Sisteminin bütünleşik bir üst sistem olarak tasarlanıp oluşturulmasına ve işletilmesine bağlı bulunmaktadır. Bu üç sistemin birbirini besleyecek biçimde 'İlçe Bilgi Plan Rapor Yönetim İşletim Sistemi'şeklinde adlandırılarak düzenlenmelidir.
Atık yönetimi, sorunlar ve çözüm arayışları: Antakya örneği

Küresel ekonomilerde meydana gelen nüfus artışı, teknolojik gelişme, sanayileşme ve kentleşmeyle beraber, ortaya çıkan çevre sorunları giderek hız kazanmıştır. Bu değişim kentlerde de birçok sorunu beraberinde getirmiştir. Bu sorunların başında atık yönetimi gelmektedir. Atık yönetimi çerçevesinde gerek kamu gerek özel gerek yerel yöneticiler açısından yönetme gerek atıkların değerlendirilmesi konusundaki rant çabaları, gerekse çevreci hareketlerin atıklar meselesine olan bakış açıları, kentlerde atıkların doğru bir şekilde yönetilmesi konusunda fikir ayrılıkları yaşanmasına neden olmaktadır. Bu tür farklı bakış açılarının bulunması beraberinde kent içerisinde ittifaklar, çelişki ve çatışmaların yanı sıra rant ilişkileri de kurulmasına zemin hazırlamaktadır. Bunlar ise kentte; kurumlar arasında iletişim, koordinasyon ve uyum sorununu doğurmuştur. Bu sebeple atıkların yönetim sürecinden kaynaklanan problemlerin çözümü ve atıkları tekrar bir kaynağa dönüştürülmesi ve çevreye verilebilecek etkilerinin en aza indirilmesi güçleşmektedir. Bu anlamda atık yönetim uygulamaları karar vericileri, bu atık türlerine yönelik uygun yönetim sistemi politikalarına yönlendirilmişlerdir. Bu yönlendirme doğrultusunda oluşan fikirsel çatışmalardan yola çıkarak, kentsel sorun ve çevre yönetimi çerçevesinde atıkların yönetim süreci çok boyutlu olarak değerlendirilerek, bu konunun Antakya yereli üzerine olan yansımalarını incelemek; Antakya'da ve Türkiye genelinde kentsel atıkların yönetim süreciyle alakalı sorunları, yapılan görüşmelerle analiz etmek asıl amacımızdır. Bu doğrultudan hareketle Antakya'da ilgili sorumlu kuruluşlar içerisinde, atık yönetim sürecini etkileyen faktörler, yapılan survey anket veri analizi yöntemi ile belirlenmeye çalışılmıştır. Sonrasında yapılan görüşmelerden sorunların kaynağına ilişkin farklılaşan durumlar araştırılmış, yapılan analiz neticesinde, atık yönetimi açısından ilgili kurum ve kuruluş yetkililerinin verdiği cevaplardan doğrultusunda optimum genel sorunlar belirlenmiş, son olarak atıkların verimli ve sağlıklı bir şekilde nasıl yönetilebileceği sorusuna cevap aranmıştır.
Personel değerlendirmesi

Personel Değerlendirmesi, personelin, örgütün ve yönetimin geliştirilmesi amacıyla önceden belirlenen hedeflere ne ölçüde ulaşıldığının ortaya çıkarılması ve meydana gelebilecek aksaklıkların giderilebilmesi için mümkün olan en üst düzeyde nesnel kriterlere dayalı olarak belirli aralıklarla yapılan yönetsel ve örgütsel faaliyetlerin tümüdür. Örgütlerde personel değerlendirmesinin bilimsel ve objektif yöntemlere dayalı olarak yapılması, diğer birçok yönetim görevinin başarılı bir biçimde yürütülmesini sağlayacaktır. Gerek ülkemizde gerekse diğer birçok ülkelerde personel değerlendirme uygulamaları yöneticilerin kişisel yargılarının etkisinden arındırılamamış ve yöneticilerin yargılama ve değerlendirme gücüne aşın güven duyulmuştur. Ayrıca değerlendirme uygulamaları büyük bir gizlilik içinde yürütülmüştür. Bu tür uygulamalar örgütte ast-üst arasında karşılıklı çatışmanın doğmasına ve örgütlerin verimlilik ve etkinliklerinin düşmesine yol açmıştır. Örgütsel performansın yükseltilmesi ve örgüt içerisinde ast-üst arasında karşılıklı diyalogun sağlanması ve devam ettirilmesi için değerlendirme yöntemlerinin rasyonel ve sağduyuya dayandırılması gerekmektedir. Bu amaçla Devlet Planlama Teşkilatı için önerilen, 'Amaçlara ve Sonuçlara Göre Personel Değerlendirme Sistemf'nde değerlendirmede bireyin değil, onun yapmış olduğu işin değerlendirilmesi çağdaş yaklaşımın temelini oluşturur. Değerlendirme içe dönüktür ve burada geçen olayları gözlemlemeyi gerektirir. Değerlendirilecek olan iş, insan ya da görev sırasındaki ast-üst ilişkisidir. Ast-üst bir araya gelmek zorundadır. Sistem katılmalı bir düzen gerektirmektedir. Önerilen sistemin başarısı ve kendinden beklenen amaçlan gerçekleştirebilmesi için 'Değerlendirme Tartışması Yöntemi'nin uygulanması önerilmiştir. Bu yöntem önerilen personel değerlendirme sisteminin etkin işlemesini ve personel değerlendirme sisteminden beklenen faydamn da yüksek düzeyde olmasını sağlayacaktır. Değerlendirme Tartışması Yöntemi, değerlendirmeyi iki eşit taraf arasında bir tartışma olarak görmekte ve tartışmadan dikkate değer bir sonuç çıkması için değerlendiren ve değerlendirilenin ortak çabasını gerektirmektedir. Çağdaş bir değerlendirme sistemi olarak 'Amaçlara ve Sonuçlara Göre Değerlendirme Sistemi' gerçek bir katılmayı içermek kaydıyla, performansın iyileştirilmesine, örgüt amaçlarının karşılanmasına, personelin gelişmesine katkıda bulunabilecek bir sistem olarak görülebilir. Bu sistem ana hatlarıyla başarıyı, kişisel nitelikler yerine, amaç ve sonuçların gerçekleştirme derecesine bakarak değerlendirmektedir.
Planlı dönemde (1963-2005) hükümetlerin kentleşme politikalarının süreç analizi

SAÜ, Sosyal Bilimler EnstitüsüDoktora Tez Özeti Tezin Başlığı: Planlı Dönemde (1963- 2005) Hükümetlerin Kentleşme Politikalarının Süreç Analizi Tezin Yazarı: Mahmut AkpınarDanışman: Doç. Dr. Musa Eken Kabul Tarihi: 15 Temmuz 2005 Sayfa Sayısı: 9 + 340 Anabilimdalı: Kamu YönetimiBilimdalı: Kamu Yönetimi Bu çalışmanın amacı Türkiye'de planlı dönemde (1963- 2005) uygulanan kentleşme politikalarını uygulama ve sonuçlarına göre analiz etmektir. Kentleşme politikalarının analizinde ve değerlendirilmesinde kamu politikası analiz yöntemlerinden birisi olan süreç analizi yöntemi kullanılmıştır. Bunun için kentleşme ve kamu politikası ile ilgili kavramların ve kuramların çalışmaya alınması, Türkiye'deki kentleşme sorunlarının tanımlanması gerekmiştir. 1963 Yılında uygulanmaya başlanılan ve günümüze kadar devam eden planlı dönemde kentleşme ile ilgili konular giderek artan oranda beş yıllık kalkınma planlarında, hükümet programlarında ve parti programlarında yer almıştır. Her biri politik özellik taşıyan bu belgelerde sorunlar ortaya konmuş ve çözüm yolları üretilmiştir. Gündeme getirilen sorunların pek çoğu ile ilgili yasal düzenlemeler yapılmış; kanunlar, tüzükler ve yönetmelikler çıkarılmıştır. Ancak, Türkiye'de kentleşmeyi ilgilendiren konularda yasal düzenlemeler, genellikle sorunlar ortaya çıktıktan sonra yapılmış, dolayısıyla karmaşık hale gelen sorunları çözmeye yetmemiş, bazen bu düzenlemeler sorunların sebebi olmuştur. Planlı dönemin başladığı 1960'lı yıllarda ketsel nüfus oranı %25'ler civarında iken bu oran 2000'li yıllarda %70'lere ulaşmıştır. Bu süre zarfında kentsel nüfusla birlikte kentlerin sorunları, kent yönetimlerinin sorumlulukları ve yükü olağanüstü düzeyde artmış; ancak, kaynakları ve yetkileri artmamıştır. Kentleşmenin ve nüfus artış hızının uzun süre yüksek oranlarda devam etmesi, kaynak yetersizliği, düzenlemelerde görülen gecikmeler, yöneticilerin politik yaklaşımları ve halkın yeterli duyarlılığa sahip olmaması gibi nedenlerle kentlerimiz düzensiz ve çarpık bir gelişme süreci yaşamıştır. Planlı dönem sürecinde gecekondulaşma, altyapı yetersizliği, plansız gelişme, kent içi trafik sorunları ve kentsel çevre sorunları gündemden düşmemesine rağmen bu konularda kayda değer gelişmeler sağlanamamıştır. Türkiye'de uygulanan kentleşme politikalarının hiçbir soruna çözüm üretemediği, kentleşme uygulamalarının tamamen sonuçsuz kaldığı ileri sürülemez. Ancak, planlı dönem sürecinde uygulanan kentleşme politikaları; süreç sonunda gelinen nokta, politika uygulamalarına muhatap olan kesimlerin tatmini ve kentleşme düzeyimizin çağdaş ülkelerle karşılaştırılması açısından analiz edildiğinde başarısız olduğu görülmüştür.
Dünya'da ve Türkiye'de metropol olgusu ve metropollerin yönetimi

Metropol olgusu, Sanayi devriminden sonra ortaya çıkmış bir kavramdır. Kentsel gelişme sürecinde sanayi devrimiyle birlikte 'sanayi öncesi kent'ten 'sanayi kentlerine' geçiş olmuştur. Kentsel evrim süreci içerisinde bazı kentler nitelik ve nicelik yönünden kendilerini geliştirerek metropol niteliği kazanmışlardır. Bir kentin metropol niteliği kazanma süreci metropolitenleşme olarak adlandırılmaktadır. Metropolitenleşme süreci bir gelişim süreci olarak ele alındığında, gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde farklı düzey ve biçimlerde oluşmuştur. Günümüzde gelişmekte olan ülkelerdeki metropollerin ve bu metropollerde yaşayan insanların sayısı, gelişmiş ülkelerden daha fazladır. Yapılan istatistikler ve araştırmalar bu farkın gitgide daha da açıldığını ortaya koymaktadır. Metropolleşmenin ortaya çıkardığı değişikliklerden biri de kent yönetimi alanında olmuştur. Metropoliten kentlerin, normal kentlerden farklı yapısı ve problemleri olduğu için, sanayi öncesi kent ya da sanayi kenti gibi yönetilemeyeceği anlaşılmıştır. Bundan dolayı bu yerleşim birimlerini daha büyük coğrafi üniteler içerisinde ele almak zorunlu hale gelmiş ve birçok yerde geleneksel belediye sınırlarını aşarı metropoliten yönetimler kurulmuştur. Metropoliten yönetimin varlık nedeni, kentsel hizmetleri normal kentlerdeki yerel yönetimlerden daha iyi yerine getirmeye elverişli olduğunun varsayılmasıdır Metropoliten yönetim modellerinin sınıflandırılmasında tekdüzelik olmamakla birlikte, en yaygın kullanılan sınıflandırma: Tek kademeli metropoliten yönetimler, iki kademeli metropoliten yönetimler, isteğe bağlı kuruluşlar ve özel amaçlı kuruluşlar biçiminde yapılmaktadır. Türkiye'deki sistem iki kademeli metropoliten yönetimin bir örneği olarak kabul edilmektedir. Üç bölümden oluşan bu tez çalışmasında öncelikle metropol olgusu ele alınmıştır. İkinci bölümde büyüyen kentleri yönetilebilir kılmak için uygulanan politikalar değerlendirilmiştir. Bu politikalardan biri olan metropoliten yönetim oluşturma, metropol yönetim modelleri ve modellere uygun örneklerin irdelenmesi, ikinci bölümün ağırlık noktalarını oluşturmaktadır. Tez çalışmasının son bölümünde ise Türkiye'de metropol olgusunun ortaya çıkışı ve metropoliten yönetim alanında yapılan düzenlemelerin evrimi incelenmiştir. Son bölümde ağırlıklı olarak günümüzde uygulanan 'büyükşehir belediye modeli' değerlendirilerek, modelin uygulanmasındaki sorunlar ve çözüm önerileri irdelenmiştir.
Türkiye'de mevzuat yapım süreci ve iyileştirilme çabaları

Mevzuat yarışan çıkarların dengelenmesi, karmaşık ve değişen toplumlar ile ekonomilerin yönetiminde hükümetlerin kullandığı önemli araçlardan biridir. Devletlerekonomik, sosyal ve idaru mevzuat yoluyla yönetimi sağlamaya çalışmışlardır. Ülkemizde de anayasa, kanun, kanun hükmünde kararname, uluslararası andlaşma, tüzük, yönetmelik ve diğer idaru düzenlemeler uygulamaya konulmuştur. Ancak, zamanlamevzuatın bizzat kendisi kamu yöneticileri için bir reform konusu haline gelmiştir. Ekonomik büyümedeki yavaşlama ve mali yapılardaki zayıflama, fayda-maliyet anlayışı içerisinde geleneksel mevzuatı yeniden ele alma ve yeni mevzuat teknikleri aramaya yol açmıştır. Bunun içinde öncelikle mevzuat yapım sürecinin tanınması gerekir. Bu çalışmadamevzuatımızın nasıl yapıldığı konusunda temel bilgiler verilmiştir. Mevzuat yapım süreciişlenirken, bu sürecin gerek OECD ülkeleri gerekse de AB ülkelerinde başlatılandüzenleme reformu programı ilkeleri ve iyi düzenleme ilkeleri dikkate alınarak yeniden dizayn edilmesi gereği ortaya konulmaya çalışılmıştır. Ülkemizde mevzuat hazırlama sürecinin düzenlenmesinde ilişkin kanuni bir düzenleme bulunmamaktadır. Ancak, önceleri esaslar şeklinde olan ve 17/2/ 2006 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren Mevzuat Hazırlama Usul ve Esasları Hakkında Yönetmeliklemevzuat hazırlama süreci düzenlenmektedir. Mezkur yönetmelik yürürlüğe konulmadanönceki uygulamalarda OECD ve AB tarafından belirlenen iyi düzenleme ilkelerininözellikle danışma ve şeffaflık bölümleriyle uygunluk göstermediği görülmektedir. Yürürlüğekonulan son Yönetmelikle, mevzuatın daha şeffaf bir ortamda ve danışma mekanizmaları içerisinde hazırlanmasına yönelik düzenlemeler içerdiği görülmektedir. Ayrıca, mevzuatınyapılmasında fayda ve maliyetinin de hesaplanmasına yönelik düzenleyici etki analizininTürk mevzuat yapım sürecine entegre edilmesi önemli bir adımdır. Mevzuatın daha iyi bir şekilde hazırlanması ve yürürlüğe konulması idarenin işleyişini de etkileyecek ve vatandaş memnuniyetini artıracaktır.
Sosyal nitelikli hizmetlerin yerelleşme sürecinin değerlendirilmesi: Antalya Büyükşehir Belediyesi örneği

Sosyal hizmetlerin halka ulaşması açısından yerel yönetimler, sosyal politikaların faaliyetlerini en küçük bölgeye kadar ulaştırılması ve toplumun huzur seviyesinin artırılmasında önemli görevler almaktadır. Zamanla gelişen küreselleşme olgusu yerelleşmeyi de beraberinde getirmektedir. Yani denilebilir ki yerel yönetimler söz konusu olduğunda ilk olarak akla sosyal belediyecilik gelmektedir. Sosyal belediyecilik, belediyelerin sosyal faaliyetlerini arttıran ve belediyelere yeni bir takım görevler yükleyen bir anlayıştır. Bu çalışmada amaç Antalya Büyükşehir Belediyesi'nin sosyal belediyecilik ve sosyal hizmetlerini kavrayabilmek ve bu yöndeki faaliyetleri hakkında çalışanların ve hizmetten yararlananların düşüncelerini ortaya koymaktır. Bu durumda belediyenin üst düzey yöneticileri ile mülakat görüşmesi yapılmıştır. Diğer bir uygulama ise Antalya Büyükşehir Belediyesi'nde sosyal belediyecilik anlayışı hakkında üç daire başkanlığında çalışanlara anket uygulaması yapılmıştır. Bu ankette belediyeye ait sorunlar ve hizmetten yararlananların karşılaştığı sorunlar ele alınmıştır ve ayrıca belediyenin 2006- 2014 yılları içindeki harcama payı incelenmiştir.
Çatışma ve uyum sorunları karşısında zabıta teşkilatı: Ankara Büyükşehir Belediyesi örneği

Yerel yönetimler belde halkının tüm hayatını idame ettirdiği, refah ve huzur içinde bir yaşam talep ettikleri mekanlar olmaları bakımından önemli bir yaşam alanıdır. Bu bağlamda belediyeler yerel yönetimin en önemli yapı taşı konumundadır. Yerel yönetimlerin belde halkına yaşanılabilir, mutlu ve esenlik dolu bir ortam sağlayabilmeleri bakımından bir özel kolluk kuvveti olan Zabıta Teşkilatı'nın görev alanı ve önemi de yadsınamaz. Belediye kurumlarının tabiri caizse aynası olarak görülen Zabıta Teşkilatı özel kolluk kuvveti olarak görev yaparak halkın esenlik ve huzurunu sağlamakla yükümlüdür. Bu önemli görevi icra ederken de Zabıta Teşkilatı'nın asıl güç kaynağını kurumsal kimliği, koordinasyonu ve eşgüdümlü çalışması oluşturacaktır. Eşgüdümlü çalışma sistemi ve koordinasyonu oturmuş bir Zabıta Teşkilatı misyonunu, vizyonunu ve bu bağlamda çalışmalarını belde halkına net bir şekilde ifade ederek vatandaşa güven verecek öte yandan da vatandaşın desteğini her daim yanında hissedecektir. Bu çalışmada özellikle Zabıta Teşkilatı'nın halk nazarındaki imaj, algı ve itibarı ile Zabıta Teşkilatı personelinin mevzuattan kaynaklı ve sahada birebir yaşadığı ana sorunlar ve çözüm önerileri ile Büyükşehir Belediyeleri ile İlçe Belediyeler arasında yaşanan yetki karmaşası, mücavir alan problemleri üzerinde durularak olası çözüm yolları mevzuat ve güncel politik gelişmeler ışığında analiz edilmiştir.