turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk vergi sistemi'nde vergi kayıp ve kaçaklarını önleyici düzenlemeler: (213 Sayılı Vergi Usul Kanunu özelinden bir değerlendirme)

Doğası gereği, toplu halde yaşamaya mecbur olan bireyler devletin varlığını zorunlu kılar. Devletin, tıpkı bir insan gibi sorumluluk ve ihtiyaçlarını sağlaması mali kaynaklarını elde etmesine bağlıdır. Bu durumun sonucunda ise, en fazla gelir unsuru olan vergilerin önemi ortaya çıkmaktadır. Böyle hayati bir önem taşıyan finansmanın, tarhından tahsiline kadar olan aşamalar, belli bir sürece dayanmakta ve bu süreçte, devlet gelirini maksimize etmeye çalışırken, mükellefler ise ödeyecekleri vergiyi minimize etmeye çalışmaktadır. Bu ikili çekişme arasında, vergi kayıp ve kaçaklarının gerçekleşmemesi olanaksızdır. Bu durumda devlet bireylerin kanuna aykırı hareketlerine göre bir ceza yaptırımı öngörmektedir. Öngörülen bu yaptırımlar ise, bireylerin davranış şekillerine göre değişikliğe uğramaktadır. Çalışmanın amacını, genel itibariyle Türk Vergi Sistemi'nde vergi cezalarına ilişkin olarak; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu baz alınarak, vergi kanunlarında kayıp yaratıcı unsurların, boşlukların ve eksikliklerin yapılan yasal düzenlemelerle ne derecede giderildiğinin ve söz konusu değişikliklerin, veriler ışığında kayıp ve kaçakları etkilemede ne derecede başarılı olduğunun anlaşılması oluşturmaktadır. Türkiye'de vergi kayıp ve kaçaklarının giderek büyük boyutlara ulaşması, birçok problemi beraberinde getirmesi yönü, vergi suçlarına karşı yaptırımların, ne derece etkili ve hangi durumlarda caydırıcı olduğu konusu, tartışmalı bir durum olarak karşımıza çıkmaktadır. Değişen ekonomik şartlar ve ihtiyaçlar çerçevesinde Türk Vergi Sistemi'nde vergi suç ve cezalarına ilişkin yapılan yasal düzenlemelerin, vergi kayıp ve kaçaklarını azaltabilmesi, kanuni yaptırımların var olmasının yanı sıra, otokontrol mekanizması olan denetimle tespit edilemeyip, uygulanmamasından kaynaklandığını göstermektedir.
Serbest bölgeler ve vergi rekabeti

T. C. ULUDAĞ ÜNİVERSİTESİ SOSYAL BİLİMLER ENSTİTÜSÜMALİYE ANABİLİM DALIMALİYE BİLİM DALISERBEST BÖLGELER VE VERGİ REKABETİAllakhverdi SEFİKHANOV Serbest bölgeler, bir ülkede belirli ticari faaliyetlerin sürdürülebileceği bir alanıgümrük sınırları dışında bırakmak suretiyle oluşturulan bölgelerdir. Uluslararası ticaretin gelişmesi dünya ekonomisinde ülkelere milli geliri artışı sağlayabilmek için değişik kaynak ve arayışlara sevk etmiştir. Söz konusu dünya ekonomisinde pazar gücünü ve rekabet şansını artırabilmesi için serbest bölgeler sağladıkları avantajlar ile iyi bir kaynakmerkezi durumuna gelmiştir. Bu tez çalışmasında Türkiye'deki serbest bölgelerin gelişimi, özellikleri, faaliyetleri, ülke ekonomisindeki yeri incelendikten sonra küreselleşme ile birlikte yaygınlaşan serbest bölgelerin vergi rekabeti ile olan ilişkisi irdelenmektedir. Birinci bölümde, serbest bölgeler kavramı ve uygulamaları ele alınmıştır. Bölüm içinde serbest bölge kavramı, özellikleri ve tarihçesi tez sınırları içinde kalacak şekilde açıklanmıştır. Daha sonra serbest bölgelerde sağlanan vergisel teşvik ve avantajlar, serbest bölgelerin türleri açıklanmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde, serbest bölgeler ve vergi rekabeti birlikte incelenmektedir. Bu bölümde vergi rekabeti genel olarak ele alınmakta olup, vergi rekabeti kavramı ve kapsamı, etkileri, vergi rekabeti ve vergi planlaması, vergi harmonizasyonu, vergikoordinasyonu kavramları açıklanmaktadır. Daha sonra vergi rekabetini etkileyen unsurlar, teorisi, vergi rekabetine yol açan süreç içinde küreselleşme ve bölgeselleşme kavramlarına yer verilmiştir. Vergi rekabetinin sınıflandırılması yapıldıktan sonra zararlı tercihli vergi rejimleri uygulaması olarak serbest bölgeler ve zararlı vergi rekabetine karşı alınan önlemler incelenmiştir. Üçüncü bölümde Türkiye'deki serbest bölgelerin tarihi gelişimi Cumhuriyet öncesi ve sonrası olmak üzere iki temel dönemde irdelenmiştir. Serbest bölgelerin Türkiye ekonomisine beklenen katkıları makro ve mikro düzeyde açıklanmıştır. Daha sonra Türkiye'deki serbest bölgelerin mevzuatı, sağlanan genel teşvik ve avantajlar, vergiselboyut, faaliyetleri, ticaret hacimleri ve serbest bölgelerle vergi rekabeti birlikte ele alınmıştır. Danışman : Yard. Doç. Dr. FİLİZ GİRAY Sayfa Sayısı : 216
Bağımsızlık sonrası dönemde Türkmenistan'da milliyetçilik politikaları

Türkmenler asırlar boyu bağımsız ve özgür devlet olma arzusuna diğer Orta Asya devletleri ile birlikte 1991 yılında Sovyetler Birliği egemenliğinden ayrılarak kavuşmuştur. Ancak yeni devlet olmanın getirdiği yeni sorunlar da vardı. Yüzyıllar boyunca özlüğünden uzak kalan Türkmenleri yeniden bir çatı altında toplamak kolay olmadı. Bağımsızlıktan sonra Türkmenistan Cumhuriyetinin ilk Cumhurbaşkanı Saparmurat Niyazov yeni Türkmen devletini kurmakta ve şekillendirmekte önemli bir konuma sahip olmuştur. Niyazov'un milliyetçilik politikalarıyla Sovyetler döneminde kimliğini kaybeden Türkmen kimliğini yenden oluşturma çabaları söz konusu iken Niyazov'un halefi ve günümüzdeki Cumhurbaşkanı Gurbanguli Berdimuhammedov döneminde de bu kültürün devamlılığı sürmektedir. Bu çalışmada Orta Asya ülkesi olan Türkmenistan'ın bağımsızlıktan sonraki milliyetçilik politikaları incelenmiştir. Bağımsızlıktan sonra milliyetçilik politikalarının üzerinde durulurken milliyetçilik politikalarının siyasal, sosyal ve ekonomik alanlarına nüfusu iki cumhurbaşkanı dönemindeki reform ve hükümet programlarıyla karşılaştırılarak ele alınmıştır.
Türk Hukukunda ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında transseksüellik

Transseksüellik konusu Türkiye'de ilk kez 1981 yılında ses sanatçısı Bülent Ersoy'un cinsiyet değişikliği ameliyatı ile gündeme gelmiş ve o yıllarda henüz cinsiyet değişikliği konusunda yasal bir düzenleme bulunmadığından, sanatçının yeni cinsiyetinin hukuk düzenince tanınıp tanınmayacağı konusu, 1988 yılında Türk Medeni Kanunu'nda yapılan değişikliğe kadar, gündemde kalmıştır. Transseksüellerin yeni cinsiyetlerinin nüfusa tescil edilip edilemeyeceği meselesi, transseksüelliğin ya da transseksüellerin 'ahlakı-ahlaksızlığı' ekseninde tartışılıp değerlendirilmiştir. Bu yerleşik düşünceler nedeniyle önemli bir hususun göz ardı edilme tehlikesi ortaya çıkmıştır: Transseksüellerin cinsiyet değişikliklerinin nüfusa tescili dışındaki sorunları. Bu çalışmada, transseksüellik ve hukuk düzleminde kalınarak, tarihsel değişim ve gelişimler ile güncel sorunların ele alınması biçiminde bir plan yapılmıştır.
Orta Doğuda radikal örgütlerin uluslararası üye temin faaliyetleri

Günümüz dünyasına baktığımızda ciddi bir şekilde ortaya çıkan olgulardan birisi de 'terörizm'dir. Nitekim terör örgütlerin faaliyetlerini sürdürdüğü ülkelerde insanlar korku içinde yaşamaktadırlar. Bu nedenle bu örgütlerin üye temin faaliyetlerinin incelenmesi, yarattığı tehlike açısından büyük önem arz etmektedir. Bu önemle çalışmamızda Orta Doğu'da terör örgütlerinin, eleman kazanma yöntemlerinin neler olduğu tespit edilmeye çalışılmaktadır. Çalışmanın birinci ve ikinci bölümlerinde örgüt, terör, terörizmin nedenleri, çeşitleri, amaçları üzerinde durularak konunun kavramsal çerçevesi açıklanacaktır. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise tezin esasını teşkil eden radikal örgütlerinin üye temin faaliyetleri, Ortadoğu'da faaliyet gösteren radikal terör örgütleri ile birlikte ele alınacaktır.
Toplumsal bir tip: Memur

Bu tezde, toplumsal tip bağlamında memur tipinin ortaya çıkarılması hedeflenmiştir. Çalışmada, devletin inşa sürecinde, kurumsallaşmasında etkin rol oynayan memurların günümüzde nasıl bir yaşam dünyası olduğu, bürokratik işleyişe bakışları, memurluk zihniyeti ele alınmaktadır. Memurun kim olduğu, kendisini nasıl tanımladığı, gündelik hayatını nasıl inşa ettiği gibi sorular etrafında ilerleyen çalışma, bir memur tipolojisi ortaya çıkarmayı amaçlamıştır. Bu doğrultuda çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde bürokrasinin ve memurluğun tarihsel gelişimine dair bilgiler ortaya konulmuştur. İkinci bölümde, tipleştirmenin kuramsal zemini çizilerek toplumsal tip kavramına ve çalışmanın metodolojisine yer verilmiştir. Nitel araştırma deseni dahilinde saha çalışmasıyla şekillenen üçüncü bölüm ise, memurlarla yapılan derinlemesine görüşmelere ayrılmıştır. Teorik çerçeve ve sahadan elde edilen verilerden hareketle bir memur tipolojisi çizilmeye çalışılmıştır.
İnsan hakları eğitiminin polis halk ilişkilerine etkisi

Türkiye'nin insan hakları ihlallerinden dolayı ödediği tazminatların büyük bölümü kolluk kuvveti dediğimiz polis ve jandarmanın yapmış olduğu ihlaller teşkil etmektedir. Bir toplumun demokratik olmasının ölçüsü genellikle polisin/jandarmanın davranışları ile ölçülmektedir. Yani polisin yapmış olduğu bir hata veya hukuka uygun olmayan bir davranış, ülkenin dışa ve içe karşı medeni olup olmamasıyla doğrudan ilişkilidir. O halde bunu nasıl gerçekleştireceğiz ? sorusu gündeme gelmektedir. Burada da polisin eğitimi gündeme gelmektedir. Polis bu eğitimi almıyor da mı insan hakları ihlalleri meydana gelmektedir. Polis Akademisinin kuruluşundan bugüne bakıldığında insan hakları eğitiminin müfredatta her zaman yer aldığı görülmektedir. O zaman şu soru akla gelmektedir. Polisin bu kadar yıldır insan hakları eğitimi almasına rağmen neden hala ülkemiz Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin binlerce sterlin cezalarına maruz kalıyor. Demek ki polisin insan hakları eğitiminde belli reformlar yapmak gerekiyor. Günümüzde bilim ve teknoloji çok büyük bir hızla değişmektedir. Bu hızlı değişim karşısında polis eğitiminde birçok sorunlarla karşı karşıya kalınmaktadır. Bunun sonucu olarak ta polisle ilgili beklentiler ve görevler artmaktadır. Toplumda güvenlik ve huzuru sağlamakla görevli olan polis teşkilatının personelinin devamlı toplumdaki gelişmelere paralel olarak etkili ve verimli bir eğitimden geçmesi gerekir. Demokratik hayatta kamu düzeni ve güvenliği demokrasiye, insan haklarına ve hukukun üstünlüğüne saygılı, bilgili, disiplinli polisler ile sağlanabilir. Polislerin suç ve suçlu ile mücadele ederken insan hakları ve hukuk kuralları içerisinde görev yapması gerekir. Polislerin bu bilgileri teorik olarak almalı yeterli olmayıp görevde buna uygun tutum ve davranışları göstermeleri gerekmektedir.
Kentleşmeye bağlı çevre sorunları ve çözüm yolları

Kentleşmeye bağlı çevre sorunlarını tetikleyen unsurların başında Göçler ve düzensiz şehirleşme, yer almaktadır. Düzensiz kentleşme sonucunda toprağın yanlış kullanımı ve doğal bitki örtüsünün tahribi çevre sorunlarına yol açmaktadır. Kentlerde yaşanan önemli çevre sorunlarından bir diğeri de hava kirliliğidir. Kentleşmenin hayat tarzının etkileşimi ile beraber kentleşme ile birlikte insanların tüketim düzeylerinin eskiye oranla bir hayli yükselmesine yol açmaktadır. Yüksek tüketim düzeyi de kentlerde çok büyük atıkların oluşmasına yol açar. Atıklar sebebiyle kirlenmiş bir hava, toprak ve su bu bölgelerdeki bitki örtüsüne ve diğer canlılara büyük çapta zarar verilmektedir. Türkiye'de 1950'li yıllardan sonra Kırsal kesimden kentlere doğru bir nüfus akışkanlığı oluşması ve bunun sonucundaki kontrolsüz nüfus artışı bir yandan kentleşmeyi hızlandırmıştır. Kentleşmeye bağlı çevre sorunları Küresel ısınma ve iklim değişiklikleri de doğal çevre dengesinin bozulmasına ve yaşanabilir çevrenin azalmasına yol açmaktadır. Kentleşme sonucu üretim ve tüketim faaliyetlerinden kaynaklanan hava kirlenmesi, su kaynaklarının kimysal yapılarının bozulması ve toprak yapısının biyolojik değişimi canlıların yaşamını olumsuz yönde etkileyecek boyutlara ulaşmıştır. Dolayısıyla bu etkileşimlerden kaynaklana çevre sorunları, insanların yaşadıkları hayat ortamının doğal yapısını tahrip etmektedir. Ülkemizde kentleşmeye bağlı olarak su, hava dengesinin bozulması ve doğal kaynakların yok olmasının önüne insanlarımıza çevre bilincinin verilmesiyle geçilebilir. Bunun için Yeşilkent uygulamaları, Sürdürülebilir kent projeleri uygulanılması doğal çevrenin korunması açısından gerekli olmaktadır. Bu nedenle üreticiler ve tüketiciler tarafından çevre dostu olan ürün ve hizmetleri üretilmesi çevrenin korunmasında yeşil tüketici ve yeşil tüketim anlayışının yaygınlaşması gerekmektedir.
İdari yargıda ispat ve deliller

Kişilerin haklarını güvence altına almayı hedef edinen hukuk devletinde kişiler, haklarını korumak amacıyla Anayasada da ifade edilen hak arama hürriyeti kapsamında bağımsız mahkemelere başvururlar. Mahkeme önüne taşınan uyuşmazlıklarda taraflar, iddialarını ispatlamak için gayret göstermek durumundadır. Bu konuda davalı ve davacıdan beklenen, ileri sürdükleri iddialarını ispat etmeleridir. Yapılan bu ispat faaliyeti, taraflarca gösterilecek veya mahkemece re'sen elde edilecek veya delil tespiti yoluyla elde edilecek deliller aracılığıyla olacaktır. İdarenin yargısal denetimi yoluyla hukuk devleti ilkesini gerçekleştirmede kilit rol oynayan idari yargının amacı, idarenin görevlerini yerini getirirken hukuka uygun hareket etmesini ve böylece kamu yararının gerçekleştirilmesini ve bireylerin hukuki güvenliğini sağlamaktır. Bu amacın gerçekleştirilebilmesi için idari yargı mercileri re'sen araştırma yetkisiyle ve delil serbestisi ilkesiyle donatılmış, ayrıca davacı ve davalı idareye ödev ve yükümlülük yüklenmiştir. Bu çalışmada, idari yargılama usulünde ispatın önemi, ispat yükü, idari yargıda geçerli olan deliller, hukuk devleti ilkesi ve hak arama özgürlüğü hukuk devletinin en önemli gereklerinden olan idarenin yargısal denetimi çerçevesinde ele alınmıştır. Bu tez çalışmasında; tarafların iddialarını ispatlamaları için gayret göstermelerinin gerekliliği, idari yargıda ispat yüküne bazı durumlarda başvurmak gerektiği, idari yargı mercilerinin bazı uyuşmazlıklarda tanık deliline başvurmasının zorunluluk olduğu ve bu yönde düzenleme yapılmasının ihtiyaç olduğu, idari yargıda da -adli yargıda olduğu gibi- bilirkişi listelerinin hazırlanması gerektiği, bilirkişilik müessesesine ilişkin öneriler ve dava açılmadan önce yapılacak delil tespitlerinin adli veya idari yargı yerlerinden de istenebileceği konularına ilişkin tezler savunulmuştur.
Toplumsal cinsiyet: Kadının sosyal ve hukuki konumu

Günümüzde cinsiyet kavramından sonra en önemli kavram toplumsal cinsiyettir. Bu kavram her iki cinsi de kapsamakla birlikte daha çok kadınların hayatının merkezinde yer alır. Kadınlar aile hayatında, eğitimde, iş hayatında ve siyasete katılmada erkeklere göre daha fazla sorunla karşılaşırlar. bu eşitsizliğin temelinde toplumsal cinsiyet algıları bulunur. Üç bölümden oluşan çalışmanın ilk bölümünde toplumsal cinsiyet kavramı detaylı olarak ele alınmıştır. Toplumsal cinsiyet rollerini etkileyen başlıca faktörler ayrı ayrı açıklanmış; eşitlik, ayrımcılık ve pozitif ayrımcılık kavramları da bu bölümde değerlendirilmiştir. İkinci bölümde kadın kimliğinin Türk toplumundaki dönüşümü dönemlere ayrılarak ele alınmıştır. Ayrıca bu bölümde eşitsizlik olgusunun bazı alanlardaki somut yansımalarına yer verilmiştir. Üçüncü bölümde ise, kadın konusu önce uluslararası düzenlemelerde incelenmiş ve daha sonra konuyla ilgili ulusal yasal gelişmelere yer verilmiştir.
Criminalizing the dangerous others in Istanbul: The middle class and the fear of crime in the 2000's

İstanbul geçtiğimiz yıllarda ciddi bir güvenlilikleştirme sürecine girmiştir. Bu süreç şehrin mekansal örgütlenmesini dönüştürmüş ve beraberinde kontrol gereçlerinin günlük hayatın içinde artan şekilde kullanımını getirmiştir. Kamusal ve özel kanallarca meydana getirilen bu güvenlilikleştirme sürecine 2003'te ortaya çıkan bir sokak suçları dalgası eşlik etmiştir. Bu tez, sokak suçları dalgasının etrafında şekillenen kamusal ve siyasi tartışmaları ve bu tartışmalarda çeşitli aktörler tarafından belirlenen referans noktalarını inlemektedir. Bu referans noktalarının sınıf ve etnisite kavramlarıyla ve mekansal ayrışmanın sınıfsal çizgiler paralelinde ivme kazanmasıyla yakından ilişkili olduğu görülmüştür. Şehir suçları meselesinin öneminin dönüşümü ile eş zamanlı olarak özel güvenlik sektörü de gelişmiştir. Bu çalışma için yürütülen araştırma sürecine dayanarak, bu tez kendilerini şehir yoksullarından sadece sosyo-ekonomik pozisyonlarıyla değil, suçlu ve kurban ikiliğinde kendilerine biçtikleri konum itibarı ile de farklılaştıran İstanbul'daki orta sınıflar için güvenlik ve statünün karşılıklı dışlayıcı etmenler olmaktan ziyade birbirini tamamlayan öğeler olduğunu göstermektedir.
Hükümlü ve Tutukluların Özel Hayat ve Aile Hayatlarının Korunması

Mahpusların beli sınırlamalara rağmen insan haklarını ellerinde bulundurma prensibi, genellikle onların tahliye olduklarında hızla ve yeniden sosyalleşmelerini amaç edinen çağdaş infaz düşüncesinden kaynaklanmaktadır. Bu nedenle dış dünya ile temasın sürdürülmesi ve kalitesi mahpusların topluma yeniden kazandırılarak toplumun sağlıklı birer üyesi olmalarında önemli bir rol oynamaktadır. Kişiyi özgürlükten yoksun bırakmanın bizatihi kendisi ceza olduğu için hapsedilme şartları ek bir ceza gibi kullanılmamalıdır. Hapsedilmenin doğurabileceği yan etkiler olabildiğince en aza indirilmelidir. Cezaevi yaşamı asla normal yaşam koşulları olmamakla birlikte, özgürlüğün kaybedilmesi dışında mümkün olduğunca normal yaşam şartlarına yakınlaştırılmalıdır. Hürriyetin kısıtlanması hiçbir zaman onun ailesi ve yakınlarıyla iletişim kurmasını tamamen ortadan kaldıramaz. Hükümlü ve tutukluların cezaevine girmeden önceki ailesi, arkadaşları ile mevcut ilişkisini belli sınırlamalar içinde sürdürmeleri, tahliyelerinden sonra onların topluma uyumunu kolaylaştıracaktır. Onların özel ve aile hayatlarını korunması temel olarak ziyaret, mektuplaşma ve telefon yoluyla gerçekleşmektedir. Ceza infaz kurumu idareleri onların bu yollarla iletişimlerini kolaylaştıracak önlemler üzerinde çalışmalıdır. Çünkü mahpus dış dünya ile sağlıklı bir ilişki kurduğu takdirde, bundan kendisi toplum ve cezaevi idaresi fayda sağlayacaktır. Ceza infaz kurumlarında hükümlü ve tutukluların aileleriyle ziyaret şekil ve şartları ilişkinin kalitesini doğrudan etkilemektedir. Bazı ülkelerde mahpuslara ceza infaz kurumlarında aileleriyle bir takım şartlar altında mahrem görüş imkanı tanınmaktadır. Bu ziyarette mahpusa, eşi ve yakın aile üyeleriyle belli süre cezaevi idaresinin gözetimi olmaksızın bir araya gelerek kısmen de olsa aile hayatını sürdürme imkanı tanınmakta bu şekilde aile bağlarının güçlenmesi hedeflenmektedir. Özel aile ziyareti, mahrem ziyaret veya conjugal visit olarak nitelendirilen bu ziyaret bir hak olmaktan çok bir ayrıcalık/lütuf/ödül olarak değerlendirilmektedir. Mahpusların ceza infaz kurumunda iken kendilerine yapay döllenme imkanı sağlanarak ebeveyn olma istekleri, özel aile ziyaretine izin verilmeyen ülkelerde onun özel hayat aile hayatının korunması açısından ayrı bir tartışma konusudur. AİHM'nin benzer bir konudaki Dickson/ Birleşik Krallık davasında verdiği karar hükümlü ve tutukluların özel hayat ve aile hayatlarının korunmasına verilen önemi göstermektedir. Mahpusların bu yöndeki talepleri AİHM kararında yer verilen prensiplere göre değerlendirilmelidir. Böylece hükümlü ve tutuklular mevzuatla belirlenen şartları taşımaları halinde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmenin 8'inci maddesi ile garanti altına alınan özel ve aile hayatlarının sürdürülmesini sağlanacaktır. Bu değerlendirme yapılırken sadece mahpus açısından değil, onun özgür olan eşinin de hakları gözetilmelidir.
Türkiye'de aile politikalarının oluşumunda sivil toplum kuruluşlarının rolü: Mehir Vakfı örneği

Devlet, siyasal sistemin devamlılığını sağlamak ve vatandaşlarının hak ve özgürlüklerini koruma altına almak için, sosyal politikalar yoluyla düzenlemeler yapmaktadır. Aile politikaları da sosyal politikaların içinde yer almaktadır. Aileye yönelik politikalar ile devlet, aile yaşamına etki etmeye ve onu düzenlemeye çalışmaktadır. Aile politikalarının şekillenmesinde, merkezi yönetim ve yerel yönetimler arası işbirliği büyük önem arz etmektedir. Merkezi yönetimin aileye yönelik ürettiği politikalar ile yerel düzeyde ortaya konulan aileye yönelik politikaların, koordineli bir şekilde yürütülmesi önemli bir gerekliliktir. Bununla birlikte, uluslararası aktörlerin de aile politikalarının şekillenmesinde oynadığı rol yadsınamaz bir gerçektir. Genelde kamu politikalarının, özelde aile politikalarının oluşturulmasında, katılımcı bir yöntemin belirlenmesi ve sivil toplum kuruluşlarının sürece dahil edilmesi gerekmektedir. Türkiye'de aile politikalarının hayata geçirilmesinde, merkezi yönetim başat aktördür. Merkezi yönetim, yerel yönetimler ve sivil toplum kuruluşları birlikteliği aile politikaları için önemli bir husustur. Sivil toplum kuruluşlarının diğer kurumlarla işbirliği içerisinde hareket ederek, aile politikalarının şekillenmesi sürecine dahil olduğu göz önüne alındığında, Türkiye'de sosyal politikalar çerçevesinde aile politikalarının yapım sürecinde birçok aktörün rol oynadığı söylenebilir. Sivil toplum kuruluşu olarak faaliyet gösteren, Mehir Vakfı da aile politikalarının şekillenmesinde rol oynayan etkili aktörlerden birisidir. Bu minvalden hareketle hazırlanan çalışmada, Türkiye'de aile politikalarının oluşturulmasında genelde sivil toplum kuruluşları, özelde ise Mehir Vakfı irdelenmiştir. Çalışmanın temel sorunsalı, Türkiye'de aile politikalarının oluşum sürecinde sivil toplum kuruluşlarının nasıl rol oynadığının incelenmesidir. Bu temel sorunsal çerçevesinde hazırlanan çalışmada, betimleyici araştırma yönteminden ve nitel araştırma yöntemlerinden birisi olan mülakat tekniğinden faydalanılmıştır. Çalışma sonucunda elde edilen bilgiler ve bulgular incelendiğinde, Türkiye'de engelli, kadın ve çocuk gibi dezavantajlı gruplara yönelik faaliyet gösteren sivil toplum kuruluşları yoğunluktadır. Sosyal politikaların üretilmesi noktasında sivil toplum kuruluşlarının etkin rol aldığı söylenilebilir. Diğer taraftan, Türkiye'de doğrudan aileye yönelik faaliyet gösteren sınırlı sayıdaki sivil toplum kuruluşlarından birisi olan Mehir Vakfı, dergi, kitap gibi yazılı materyaller, konferans, panel ve sempozyum gibi eğitsel ve kültürel organizasyonlar, sosyal yardımlar ve evlilik desteği vererek aileye yönelik işlev ve faaliyetlerini yürütmektedir. Bu yönüyle değerlendirildiğinde, aile politikalarının şekillenmesinde Mehir Vakfı'nın önemli bir rol oynadığı ifade edilebilir.
Economic policies, legislative regulations and professional ethics in urban planning in Turkey

Bir meslek grubunda mesleki etik ilkelerin yoğunlukla gündemde yer edinmesi, mesleki idealler ile pratiklerin birbirinden uzaklaştığı; olan ile olması gereken arasındaki farkın açıldığı dönemlere denk gelmektedir. Bu kapsamda tez çalışması, şehir planlama mesleğine dair tarihsel olarak üretilen etik ilkeler ile mesleki pratikler arasında git gide büyüyen bir gerilim yaşandığı ve iktisadi birikimin yoğun olarak yapılı çevre üretimi yolu ile elde edildiği Türkiye'de, şehir planlama alanında yaşanan iktisadi ve yasal değişim ve dönüşümlerin, planlama meslek etiği ihlallerine zemin hazırlayarak bu ihlalleri çeşitli biçimlerde dönüştürdüğü düşüncesinden yola çıkmaktadır. Bu çalışmada, 1950 yılından itibaren ülkede yaşanan temel iktisadi paradigma değişimleri ve yasal düzenlemeler üç alt dönemde ele alınarak, bu dönemlerde yaşanan değişim ve dönüşümlerin planlama mesleğine ve meslek etiğine etkileri incelenmektedir. Bu çerçevede, şehir planlama etiğine aykırı uygulamalar içerdiği için TMMOB Şehir Plancıları Odası Onur Kurulu'na intikal eden dosyalar aracılığıyla mesleki etik ilke ihlallerinin ve meslek camiasındaki tartışmaların, Türkiye'nin yaşadığı iktisadi ve yasal dönüşümler ile ilişkisini incelemeyi hedeflemektedir.