turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Macera terapisi temelli grupla danışmanlığın üniversite öğrencilerinde bilişsel esneklik ve belirsizliğe tahammülsüzlüğe etkisi

Bu çalışmanın amacı, macera terapisi temelli grupla danışmanlığın üniversite öğrencilerinin bilişsel esneklik ve belirsizliğe tahammülsüzlük düzeylerine etkisinin incelenmesidir. Macera terapisi temelli grupla danışmanlık programı, araştırmacı tarafından, macera terapisinin temel öğelerine uygun biçimde hazırlanmıştır. Ön-test son test kontrol gruplu deneme modeline uygun şekilde hazırlanan araştırmanın çalışma grubu Marmara Üniversitesi Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık Anabilim dalı lisans öğrencilerinden oluşmaktadır. Program öncelikle pilot uygulama olarak, 6 oturum düzenlenerek 15 (12 kadın, 3 erkek) katılımcıya uygulanmıştır. Pilot uygulamadan elde edilen nicel ve nitel veriler ışığında programda gerekli revizyon yapılarak, program 8 oturum halinde yeniden düzenlenmiştir. 3'ü erkek ve 9'u kadın olmak üzere, 12 kişiden oluşan yeni bir grupla araştırma yürütülmüştür. Oluşturulan deney ve kontrol gruplarına ön test ve son test olarak 'Bilişsel Esneklik Envanteri' ile 'Belirsizliğe Tahammülsüzlük Ölçeği' uygulanmıştır. Bunun yanında, deney grubunda yer alan katılımcılardan, her oturum için oturumda elde ettikleri deneyimlere ilişkin nitel veri toplanmıştır. Tüm oturumlar açık havada ve doğal bir ortamda gerçekleştirilmiştir. Yapılan istatistiksel analizler sonrasında elde edilen bulgulara göre, araştırma kapsamında gerçekleştirilen macera temelli danışmanlık programı sonrasında, deney grubunda bulunan üyelerin 'Bilişsel Esneklik Envanteri' ve 'Belirsizliğe Tahammülsüzlük' puanları ile kontrol grubu 'Bilişsel Esneklik Envanteri' ve 'Belirsizliğe Tahammülsüzlük' puanları arasında deney grubu lehine istatistiksel olarak anlamlı fark vardır (p<.05). Katılımcıların macera tarapisi deneyimlerini incelemek amacıyla, katılımcılardan her oturum sonrasında formlar vasıtasıyla nitel veri toplanmıştır. Bunun yanında, katılımcılardan her oturum için kendilerinde meydana gelen değişime, doğa, lider, etkinlik, katılımcılar ve gündelik hayatla bağ kurma öğelerinden hangisinin ne düzeyde katkı sağladığını 1'den 5'e kadar puanlamaları istenmiştir. Katılımcıların deneyimlerine ilişkin elde edilen nitel veriler içerik analiziyle çözümlenmiştir. Bu analizler sonrasında en sık gözlenen temalar şunlar olmuştur; bilişsel esneklik ve belirsizliğe tahammülsüzlük kavramlarını fark etme, alternatifler oluşturup çok yönlü bakış açısı geliştirme, yaratıcı düşünme, çoklu görevleri yerine getirme.
Nikotin bağımlılığında nitrik oksit etkisinin farelerde lokomotor etkinlik ölçümü ile incelenmesi

- Mart 2002 tarihleri arasında gerçekleştirilmiştir. Çalışmanın amacı; nitrik oksit sentaz inhibitörü olan NG-nitro-arginine-methyl-ester 'in, farelerde nikotinle uyarılmış lokomotor duyarlılaşma üzerindeki etkisini incelemektir. Böylece, nikotinle uyarılmış lokomotor duyarlılaşmada ve/veya nikotin bağımlılığında nitrik oksit'in olası etkisi incelenmiştir. Çalışmalar üç bölümde gerçekleştirilmiştir. Çalışmalarda denek olarak 96 erişkin dişi fare (26- 36 g) kullanılmıştır. Denekler gruplara (n=8) seçkisiz olarak atanmıştır. Farelerin yatay, dikey ve yer değiştirme etkinlikleri kaydedilmiştir. Sonuçlar yatay, dikey ve yer değiştirme etkinlilerinin toplamı olarak ifade edilmiştir. Her bir deneğin lokomotor etkinlik ölçümleri 30 dakika süreyle yapılmıştır. Sonuçların istatistiksel olarak değerlendirilmesinde varyans analizi kullanılmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde lokomotor duyarlılaşma için nikotinin etkili dozu belirlenmiştir. Bu amaçla, şalin ve nikotin (0.5, 1.0 ve 2.0 mg/kg) farelerin karın zan içine enjekte edilmiştir. Şalin ve nikotin enjeksiyonunun hemen ardından fareler LME kafesine konmuştur. Nikotin (0.5-2. 0 mg/kg) farelerin lokomotor etkinliğinde anlamlı artışlar meydana getirmiştir. Çalışmada 1.0 mg/kg nikotin dozu, LME üzerinde en etkili doz olarak bulunmuştur. Böylece, duyarlılaşma çalışmaları için nikotinin bu dozu seçilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde, farelerde nikotinle uyarılmış lokomotor duyarlılaşma üzerine L-NAME'in etkileri değerlendirilmiştir. Bunun için, farelere nikotin (1.0 mg/kg) enjeksiyonundan 20 dakika önce şalin ve L-NAME (15, 30 ve 60 mg/kg) enjekte edilmiştir. Nikotin enjeksiyonunun hemen ardından fareler LME kafesine konmuştur. L-NAME (15- 60 mg/kg) nikotinle uyarılmış lokomotorm duyarlılaşmayı engellemiştir. L-NAME'in 15 ve 30 mg/kg'lık dozları, nikotinle uyarılmış lokomotor duyarlılaşma üzerinde en etkili dozlar olmuştur. Çalışmanın üçüncü bölümünde, daha önce herhangi bir çalışmada kullanılmamış farelerin LME'si üzerine L-NAME'in etkileri incelenmiştir. Bunun için, farelere şalin enjeksiyonundan 20 dakika önce şalin ve L-NAME (15, 30 ve 60 mg/kg) enjekte edilmiştir. Şalin enjeksiyonunun hemen ardından fareler LME kafesine konmuştur. L-NAME farelerin lokomotor etkinliği üzerinde anlamlı bir fark meydana getirmemiştir. Çalışmanın sonuçları, nikotinle uyarılmış lokomotor duyarlılaşmanın bir NOS inhibitörü olan L-NAME tarafından engellediğini göstermiştir. Sigara içme veya sigara bağımlılığı dünyada en yaygın psikososyal problemlerden biridir. Çalışmamızın sonuçlan NO'nun nikotin bağımlılığında önemli bir etkiye sahip olabileceğine ve L-NAME gibi NOS inhibitörlerinin gelecekte nikotin bağımlılığının tedavisi için potansiyel ilaçlar olabileceğine de işaret etmektedir.
Kendini mükemmeliyetçi gösterme eğilimi ile intihar düşüncesi arasındaki ilişkide öz şefkat, öz tiksinme ve sosyal desteğin aracı rolünün incelenmesi

İntihar, her geçen gün önemi daha çok anlaşılan bir halk sağlığı problemidir. İntiharı önlemede intihar düşüncesinin oluşumunda etki eden risk faktörlerinin ve koruyucu faktörlerin anlaşılması büyük önem taşımaktadır. Kendini mükemmeliyetçi gösterme eğilimi ise kişinin kusurlarını gizleyerek ve olumlu yönlerini ortaya çıkarmaya çalışarak kusursuz bir kendilik sergileme çabasını ifade eder. Mevcut çalışmada, kendini mükemmeliyetçi gösterme eğiliminin intihar düşüncesi ile ilişkisinde özşefkat, öz tiksinme ve algılanan sosyal desteğin aracı rolünün incelenmesi hedeflenmiştir. Çalışmanın örneklemini 18 58 yaş aralığında Türkiye'de üniversite eğitimi görmekte olan 519 katılımcı oluşturmaktadır. Çalışmanın amaçları doğrultusunda katılımcılara, Demografik Bilgi Formu, Kendini Mükemmeliyetçi Gösterme Ölçeği, İntihar Düşüncesi Ölçeği, Öz Anlayış Ölçeği, Öz Tiksinme Revize Ölçeği ve Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği uygulanmıştır. Çalışmanın hipotezlerine dayanarak oluşturulan aracı değişken modelinin test edilmesi amacıyla Yapısal Eşitlik Modeli kullanılmıştır. Yürütülen analiz sonucunda, kendini mükemmeliyetçi gösterme eğilimi ile intihar düşüncesi arasındaki ilişkide özşefkat, öz tiksinme ve algılanan sosyal desteğin aracı rolleri anlamlı bulunmuştur. Değişkenler arasındaki dolaylı etkiler incelendiğinde, kendini mükemmeliyetçi gösterme eğiliminin özşefkat ve öz tiksinme üzerinden intihar düşüncesini anlamlı şekilde yordadığı görülmüştür. Bunun yanında özşefkat ve öz tiksinmenin algılanan sosyal destek üzerinden intihar düşüncesini anlamlı şekilde yordadıkları saptanmıştır. Ayrıca, kendini mükemmeliyetçi gösterme eğiliminin özşefkat ile algılanan sosyal destek üzerinden ve öz tiksinme ve algılanan sosyal destek üzerinden intihar düşüncesini yordadığı görülmüştür. Bu bulgular kendini mükemmeliyetçi gösterme eğiliminin kişinin özşefkat düzeyini düşürerek ve öz tiksinme düzeyini yükselterek algıladığı sosyal destek düzeyini düşürdüğü, azalan sosyal destek algısının ise kişinin intihar düşüncelerinin oluşmasına zemin açtığı şeklinde yorumlanmıştır.
Duygusal yüz ifadesinin tanınmasında bağlamsal bilginin etkisi

Duygu tanıma alanında son yıllardaki çalışmalar bağlamsal bilginin rolüne odaklanmıştır. Bu tez çalışmasının amacı vücut duruşu bağlamının farkındalıksız olarak işlenip işlenmediğini çalışmaktır. Bu amaçla katılımcılara uyumlu ve uyumsuz yüz vücut eşleşmeleri kısa süreli (33 ms) olarak sunulmuştur. Bağımlı değişkenler olarak doğruluk ve tepki süresi puanları ele alınmıştır. Uyumlu ve uyumsuz denemeler arasında fark ortaya çıkmasının bağlam etkisinin varlığına işaret etmesi beklenmiştir. Bu tez çalışmasının diğer bir amacı bağlam etkisini duygu kategorizasyon görevi ve duygu tespit etme görevlerinde çalışmaktır. Bu amaçla iki deney yürütülmüştür. Deney 1'de duygu kategorizasyon görevinde bağlam etkisi test edilmiştir. Yapılan analiz sonuçlarında, uyumlu denemeler uyumsuz denemelerden daha yüksek doğrulukla tanınmıştır. Duygu türleri açısından ele alındığında, öfke duygusu tiksinme bağlamından etkilenirken, tiksinme duygusu da öfke bağlamından etkilenmiştir. Ancak tepki süresi açısından fark ortaya çıkmamıştır. Deney 2'de duygu tespit etme görevi kullanılarak bağlam etkisi test edilmiştir. Sonuçlarda, uyumlu denemeler ile uyumsuz denemeler arasında tepki doğrulukları açısından fark ortaya çıkmamıştır. Ancak uyumlu denemeler uyumsuz denemelerden daha hızlı tanınmıştır. Duygu türleri açısından ele alındığında bağlam etkisi ortaya çıkmamıştır. Çalışmanın sonuçları duygu tanımada bağlamsal bilginin işlevsel olduğunu göstermiştir. Gelecek çalışmalarda bağlamın göz önüne alınmasının çalışmaların ekolojik geçerliğini arttıracağı düşünülmektedir.
Üniversite öğrencilerinin kindarlık duygudurumu ile yaşam doyumları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışma üniversite öğrencilerindeki kindarlık duygu durumları ile yaşam doyumları arasındaki ilişkiyi araştırmak amacıyla yapılmıştır. Bu amaçla üniversite öğrencilerindeki kindarlık duygu durumu ile yaşam doyumları arasındaki ilişkinin öğrencilerin cinsiyetlerine, eğitim gördükleri fakülte ve meslek yükseokuluna ve sahip oldukları kardeş sayısına göre değişip değişmediği araştırılmıştır. Bu çalışma 2016- 2017 Eğitim-Öğretim yılında Giresun Üniversitesi'nin farklı fakülte ve yüksekokulunda eğitim gören 320' si kadın ve 200'ü erkek olmak üzere toplam 520 üniversite öğrencisi üzerinde yapılmıştır. Çalışmada öğrencilerin kindarlık duygu durumlarını ölçmek amacıyla araştırmacılar tarafından geliştirilen Kindarlık Duygudurumu Ölçeği, yaşam doyumlarını ölçmek amacıyla Diener, Emmons, Larsen ve Griffin (1985) tarafından geliştirilen ve Yetim (1991) tarafından Türkçe'ye uyarlanan Yaşam Doyumu Ölçeği ve araştırmacı tarafından hazırlanan Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Elde edilen veriler 15.00 SPSS paket programı ile analiz edilmiştir. Verilerin normallik incelemesi sonucuna göre Pearson Momentler Çarpımı Korelasyonu, MANOVA, ANOVA testi analiz teknikleri kullanılmıştır. Verilerin istatistiksel değerlendirilmesinde. 05 anlamlılık düzeyi göz önünde bulundurulmuştur. Yapılan analiz sonuçlarına göre üniversite öğrencilerinin kindarlık duygu durumları ve yaşam doyumları arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki bulunmaktadır. Bununla birlikte kindarlık duygu durumu ve yaşam doyumu arasındaki ilişki öğrencilerin cinsiyetlerine göre anlamlı olarak değişmekteyken, eğitim görülen fakülte ve yüksekokula göre ve sahip olunan kardeş sayısına göre ise anlamlı olarak değişmemektedir. Bu araştırmadan elde edilen bulgular alanyazın doğrultusunda yorumlanmış ve önerilerde bulunulmuştur.
Çalışan evli erkek bireylerde sosyal medya kullanımının evlilik doyumu ve yaşam kalitesi arasındaki ilişki

İnternet günümüzde etkileşim ve paylaşım için geniş imkanlar sunan bir platforma dönüşmüştür. Bu imkanlar ile internet günlük yaşamımızda kolayca ulaşacağımız bir platform olmakla birlikte bireylere farklı imkanlar da sunmaktadır. Bunların içerisinde en önemlisi ise sosyal medya platformudur. Bireylerin sosyal medyada bazı genel ihtiyaçlarını karşılasa da ihmal ve iletişim zayıflığı özellikle evli bireylerde göz ardı edinemez bir sonuç olarak gözlenmektedir. Ülkemizde; özellikle İstanbul'da, çalışan erkek bireyler iş yoğunluğu sebebi ile evliliklerine bu sıkıntıları yansıtmaktadır. Ayrıca çalışan erkek bireylerde ailelerine ayıracakları kısıtlı vakti sosyal medya ile kullanarak evliliklerinde yıpranmalar yaşamakta ve bu kişilerin yaşam kalitesini olumsuz yönde etkilemektedir. Bütün bu bilgiler ışığında bu çalışmada, çalışan evli erkek bireylerde sosyal medya kullanımının evliliklerindeki olumsuz etkileri ve kişilerin yaşam kalitesini ne derecede etkilediğini görmeyi amaçlayarak bu alanda çalışacak veya çalışmakta olan diğer uzmanlara yol göstermek planlanmaktadır. Çalışmanın örneklemini İstanbul ilindeki birkaç firmanın; ortalama 18-45 yaş, çalışan, evli, erkek bireyler oluşturmaktadır. Bu araştırmada ölçekler İstanbul ilinden seçilen sosyal medya kullanan 100 bireye (50 sosyal medya kullanan, 50 sosyal medya kullanmayan) uygulanmıştır. Burada sosyal medya kullanan ve kullanmayan seçeneği altında iki farklı grup oluşturulmuştur. Buna göre elde edilen veriler karşılaştırılmıştır. Katılımcılara sosyodemografik veri formu, evlilik doyum ölçeği, SF-36(Short Form 36) yaşam kalitesi ölçeği ve sosyal medya kullanım ölçeği verilmiştir. Elde edilen veriler SPSS Programı kullanılarak değerlendirilmiştir. Çalışan evli erkek bireylerde sosyal medya kullanımının evlilik doyumu ve yaşam kalitesine etkisini incelediğimizde yaşam kalitesi sonuçları sosyal medya kullanım durumuna göre anlamlı farklılık göstermiştir. Sosyal medya kullanmayan bireylerde bu skorlar daha yüksek saptanmıştır. Yine evlilik doyum ölçeği incelendiğinde sosyal medya kullanmayan bireylerde doyum skorları daha yüksek çıkmıştır.
Üniversite öğrencilerinde algılanan ebeveyn tutumları ile sosyal kaygı belirtileri arasındaki ilişkide duygu düzenleme stratejileri ve aleksitiminin aracı rolünün incelenmesi

Bu çalışmada, üniversite öğrencilerinde algılanan ebeveyn tutumu ile sosyal kaygı belirtileri arasındaki ilişkide duygu düzenleme stratejileri ve aleksitiminin aracı rolünün incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın örneklemini Türkiye'de lisans ve yüksek lisans düzeyinde eğitimlerine devam eden 388 üniversite öğrencisi oluşturmuştur. Katılımcılara; Demografik Bilgi Formu, Young Ebeveynlik Ölçeği, Liebowitz Sosyal Kaygı Ölçeği, Toronto Aleksitimi Ölçeği ve Duygu Düzenleme Ölçeği uygulanmıştır. Çalışmanın hipotezlerini test etmek ve araştırma sorusuna cevap bulmak amacıyla korelasyon analizi, tek yönlü çok faktörlü varyans analizi ve aracı değişken analizi yürütülmüştür. Yapılan korelasyon analizi sonucunda çalışmanın değişkenleri arasında çeşitli düzeylerde anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Varyans analizi neticesinde; algılanan ebeveyn tutumunun, aleksitiminin ve duygu düzenleme stratejilerinin sosyal kaygı düzeyi düşük ve yüksek olan gruplarda farklılaştığı görülmüştür. Çalışmadaki aracı değişken modellerini test etmek amacıyla yürütülenaracı değişken analizinin sonucunda algılanan ebeveyn tutumu ile sosyal kaygı belirtileri arasındaki ilişkide aleksitiminin aracı rolü hem anne hem baba tutumları için anlamlı bulunmuştur. Bununla birlikte algılanan anne tutumu ile sosyal kaygı belirtileri arasındaki ilişkide duygu düzenleme stratejilerinden bastırmanın aracı rolü anlamlı bulunurken; baba tutumu ile sosyal kaygı belirtileri arasındaki ilişkide hem bilişsel yeniden değerlendirme hem de bastırma stratejilerinin aracılık rolü anlamlı bulunmuştur. Yapılan analizler sonucunda elde edilen bulgular alanyazın ışığında tartışılmıştır. Son olarak, çalışmanın klinik doğurgularına, sınırlılıklarına ve yapılacak çalışmalar için önerilere yer verilmiştir.
Ebeveynlerin evlilik çatışması çatışma çözüm stilleri ve çocuklarının algıladıkları kaygı düzeyleri arasındaki ilişki

Bu araştırmada 'ebeveynlerin evlilik çatışması, çatışma çözüm stilleri ve çocuklarının algıladıkları kaygı düzeyleri arasındaki ilişki' nin nasıl olduğuna yönelik inceleme yapılmıştır. Yapılan inceleme kapsamında ebeveynlerin evlilik çatışma sıklığının, çatışma çözüm stillerinin ve çocuklarının algıladıkları kaygı düzeylerinin farklı değişkenler açısından değişip değişmediği irdelenmiştir. Bu çalışmada kullanılan ilişkisel tarama modeline uygun olarak seçilen araştırmanın örneklemi İstanbul ilinin 3 ilçesindeki 2 devlet ilkokulu bünyesindeki anasınıfları ve 1 bağımsız anaokulunda eğitimini sürdüren 5-6 yaş grubundaki 250 çocuk ve ebeveynleridir. Araştırma kapsamında yararlanılan veri toplama araçları; 'Ebeveyn Bilgi Formu', 'Evlilik Yaşam Anketi', 'Çatışma Çözüm Stilleri Ölçeği' ve 'Okul Öncesi Çocuklarda Kaygı Ölçeği 'dur. Araştırmadan elde edilen verilerle ilgili yapılan analizler; 'Yüzde Frekans Analizi', 'Spearman Sıra Farkları Korelasyon Analizi', 'Mann-Whitney U Testi', 'Kruskal Wallis H Testi' dir. Araştırmada elde edilen sonuçlar genel olarak şöyledir:'Ebeveynlerin evlilik çatışması, çatışma çözüm stilleri ve çocuklarının algıladıkları kaygı düzeyleri arasında anlamlı ilişki saptanmıştır. Ebeveynlerin evlilik çatışma sıklığı cinsiyete, yaşa, gelir düzeyine, sahip olunan çocuk sayısına, evlilik süresine, içinde yetişilen coğrafi bölgeye, eğitim seviyesine, babanın çalışma durumu ile mesleğine göre anlamlılık oluşmazken; annenin çalışma durumu ile mesleğine göre anlamlı bir ilişki saptanmıştır. Ebeveynlerin çatışma çözüm stilleri gelir düzeyine, evlilik süresine, çalışma durumuna ve babanın mesleğine göre anlamlı düzeyde farklılaşmazken; cinsiyete, yaşa, sahip olunan çocuk sayısına, yaşanılan coğrafi bölgeye ve annenin mesleğine göre anlamlı bir ilişki oluşmaktadır. Çocukların kaygı düzeyleri doğum sırasına, gelir düzeyine, ebeveynlerin evlilik süresine, ebeveynlerin birliktelik durumuna, çalışma durumuna göre anlamlı düzeyde farklılaşmazken; anaokuluna devam süresine, ailedeki çocuk sayısına, ebeveynin içinde yetiştiği coğrafi bölgeye, ebeveynin eğitim durumuna ve mesleğine göre anlamlı düzeyde farklılaşmaktadır.
Duygusal zeka programının öğrencilerin duygusal zeka, atılgan, saldırgan ve çekingen davranışlarına etkisinin incelenmesi

Amaç: Bu araştırmanın amacı ilkokul 4. Sınıf öğrencileri için hazırlanan duygusal zeka programının öğrencilerin atılganlık, saldırganlık, çekingenlik ve duygusal zeka düzeyleri üzerindeki etkisini incelemektir. Yöntem: Araştırma, ön test, son test kontrol gruplu yarı deneysel araştırma modeline göre düzenlenmiştir. Araştırmanın bağımlı değişkenleri öğrencilerin, duygusal zeka, atılganlık, saldırganlık ve çekingenlik düzeyleridir. Araştırmanın bağımsız değişkeni, ilkokul 4. Sınıf öğrencileri için hazırlanan duygusal zeka programıdır. Araştırma evrenini Bursa Hürriyet Ticaret ve Sanayi Odası İlkokulunda 2016- 2017 eğitim öğretim yılında 4. sınıfa devam eden 250 öğrenci oluşturmuştur. Çalışma grubunu, en düşük duygusal zeka ve atılganlık düzeyine sahip, çekingenlik ve saldırganlık düzeyi de yüksek olan 39 öğrenci (15 kız; 24 erkek) oluşturmaktadır. Bu öğrencilerden deney grubu 13 öğrenci (5 kız; 8 erkek), plasebo gurubu 13 öğrenci (4 kız; 9 erkek) ve kontrol grubu 13 öğrenci (6 kız; 7 erkek) den oluşmuştur. Araştırmada, Bar-On Duygusal Zeka Ölçeği Çocuk ve Ergen Formu (EQ-i, Çocuklarda Davranış Eğilimi Ölçeği ve öğrencilerin demografik özelliklerini belirlemek amacı ile araştırmacı tarafından hazırlanan kişisel bilgi formu kullanılmıştır. Araştırmada, Kruskal Wallis H-Testi kullanılarak deney, kontrol ve plasebo grupları birbirleri ile karşılaştırılmıştır. Mann Whitney U-Testi ile farkın hangi gruptan kaynaklandığı belirlenmiştir. Grupların kendi içlerinde karşılaştırılmasında Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi kullanılmıştır. Verilerin analizleri SPSS 18.0 programı kullanılarak bilgisayarda yapılmış, hata payı p< 0.05 alınmıştır. Bulgular: Elde edilen bulgulara göre deney grubuna uygulanan duygusal zeka programının öğrencilerin duygusal zeka (X2= 7 .623, p<0.05), atılganlık (X2= 19 .050, p<0.05) ve saldırganlık(X2=19.136, p<0.05) düzeylerinde etkili olduğu, çekingenlik (X2= .082, p>0.05) düzeylerinde etkili olmadığı görülmüştür. Araştırma bulguları konu ile ilgili daha önce yapılmış araştırma bulguları ile birlikte tartışılıp yorumlanmıştır. Sonuç ve Öneriler: Çalışmada etkililiği incelenen programın öğrencilerin duygusal zeka düzeylerini ve atılgan davranışları arttırdığını, saldırgan davranışları ise azalttığını göstermiştir. Çekingenlik davranış puanları üzerinde ise bir etki olmadığı görülmüştür. Sınıf ortamlarında duygusal zeka becerilerini içeren daha çok etkinliğin yer alması önerilmektedir.
Çocukluk çağı travması ve kendine zarar verme davranışı arasındaki ilişkide duygu düzenleme güçlüğü, stres toleransı, öz-şefkat ve öz-tiksinmenin aracı rollerinin incelenmesi

Bu çalışmada intihar amacı taşımayan ve kasıtlı olarak yapılan kendine zarar verme davranışlarının risk faktörlerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu doğrultuda, 18 yaşından önce deneyimlenen cinsel istismar, fiziksel istismar, duygusal istismar, duygusal ihmal ve fiziksel ihmal yaşantılarından kendine zarar verme davranışlarında bulunmaya giden yolda duygu düzenleme güçlüğü, strese dayanma kapasitesi, öz-şefkat ve fiziksel ve davranışsal öz-tiksinmenin rolleri incelenmiştir. Çalışma Türkiye'nin çeşitli şehirlerindeki üniversitelerde eğitim gören 18-30 yaş aralığındaki 397 üniversite öğrencisi ile yürütülmüştür. Değişkenlerin değerlendirilmesinde Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği, Kendine Zarar Verme Davranışı Değerlendirme Envanteri, Duygu Düzenlemede Güçlükler Ölçeği, Sıkıntıya Dayanma Ölçeği, Öz-Anlayış Ölçeği ve Öz-Tiksinme Ölçeği-Gözden Geçirilmiş Form kullanılmıştır. Veriler hem sınıflarda yapılan ölçek uygulamalarıyla hem de internet üzerinden ölçek setinin linkinin paylaşılmasıyla toplanmıştır. Analizler neticesinde çocukluk dönemi duygusal istismar ve duygusal ihmal yaşantıları ile kendine zarar verme davranışı arasındaki ilişkide sırasıyla duygu düzenleme güçlüğü ve düşük öz-şefkat düzeyinin aracı rolü olduğu bulgusu elde edilmiştir. Bunun yanı sıra, çocukluk dönemi duygusal istismar ve duygusal ihmal yaşantıları ile kendine zarar verme davranışı arasındaki ilişkide sırasıyla duygu düzenleme güçlüğü ve yüksek davranışsal öz-tiksinme düzeyinin aracı rolü olduğu bulunmuştur. Bu sonuçlar, duygusal istismar, duygusal ihmal, duygu düzenleme güçlüğü, düşük öz-şefkat düzeyi ve davranışsal öztiksinmenin kendine zarar verme davranışları için risk faktörleri olduğuna işaret etmiştir. Ayrıca bu sonuçlar duygusal kötüye kullanım yaşantıları ile kendine zarar verme davranışları arasındaki ilişkiye ışık tutarak iki farklı gelişimsel yol açığa çıkarmıştır. Çalışmanın bütün bulguları alanyazın doğrultusunda tartışılmış; çalışmanın önemi, sınırlılıkları ve klinik doğurguları ve gelecek araştırmalar için öneriler ele alınmıştır.