turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tapu sicilinin tutulmasından devletin sorumluluğu

'Tapu Sicilinin Tutulmasından Devletin Sorumluluğu' başlıklı tezimizde, tapu sicilinin tutulmasından devletin sorumluluğunun temel esasları, bu sorumluluğun şartları ve sorumluluğun sonuçlan incelenmiştir. Çalışmamız Medeni Kanun m. 1007 hükmünün incelenmesini kapsamaktadır. Bu inceleme sırasında, genel olarak, 4721 sayılı Medeni Kanun ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu hükümlerinden yararlanılmıştır. Tezin ilk bölümünde, öncelikle tapu sicilinin tutulmasından devletin sorumluluğunun düzenleniş biçimine kısaca değinilmiştir. Daha sonra sorumluluğun amacım da kapsayacak şekilde sorumluluğun işlevi ortaya konulmuştur. Sorumluluğun özelliklerine sorumluluğun hukuki niteliği başlığı altında yer verilerek bu özellikler açıklanmıştır. İkinci bölümde, sorumluluğun unsurları, sorumluluğun bir kusursuz sorumluluk olması itibariyle kusur unsuruna yer verilmeyerek, zarar verici eylem, hukuka aykırılık, illiyet bağı ve zarar başlıkları altında belirtilerek ortaya konulmuştur. Bu unsurlar sorumluluğun doğumu için birlikte bulunması gerektiğinden bu bölümde incelenmesi zorunluluk teşkil etmiştir. Zarar verici eylem başlığı altında, sorumluluğa neden olan tapu sicilinin tutulması faaliyetinin kapsamı, içeriği ve tapu sicilinin tutulması faaliyetinden ne anlaşılması gerektiği etraflıca incelenmiştir. Hukuka aykırılık başlığı altında bu konudaki tartışmalara ağırlık verilmiş ve görüşümüz belirtilmiştir. Zarar başlığı altında sicilin tutulmasından doğan zararın varlığı, zararın varlığının belirlendiği an, zararın kapsamı ve zarar miktarının belirlenmesinde göz önüne alınacak hususlar belirtilmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise, devlete karşı açılan tazminat davası, devletle birlikte müteselsilen sorumlu olan kişiler, sorumluluk nedenleriyle birlikte belirtilmiş, devletin kusurlu görevliye rücu davası ve bu davanın özellikleri açıklanmıştır.
Türk Anayasa Mahkemesi'nin norm denetimi sonucunda verdiği kararların hukuksal yaptırımı ve etkisi

Çalışmamızın konusunu 'Türk Anayasa Mahkemesinin Norm Denetimi Sonucunda Verdiği Kararların Hukuksal Yaptırımı Ve Etkisi' oluşturmaktadır. Bu kapsamda, Türk Anayasa Mahkemesinin norm denetimi sonucunda vermiş olduğu karar türleri ayrıntılı olarak irdelenmiş, verilen bu kararların hukuksal yaptırım ve etki gücü, özellikle, bireyler, yasama, yürütme ve yargı organları ile olan ilişkileri bakımından değerlendirilmiştir. Kanunların Anayasaya uygunluğunun yargısal denetimini benimsemiş olan Türkiye, Avusturya, Almanya ve İtalya gibi ülkelerde, bu fonksiyonu icra edecek, sadece bu konuda uzmanlaşmış, genel yargı organları dışında, özel yüksek mahkemeler kurulmuştur. Kendi yargı sistemlerinde bir Anayasa yargısı organı öngörmüş olan bu ülkelerde, Anayasa Mahkemelerinin norm denetimi sonucunda verecekleri kararlar önemli hukuksal etki ve yaptırımlar doğurur. Ülkemizde 1961 Anayasası ile kurulan Anayasa Mahkemesi de benzeri bir fonksiyon ifa ederek; 1982 Anayasanın 11. maddesinde düzenlenen çok önemli bir ilkeyi, ' Anayasanın Bağlayıcılığı Ve Üstünlüğü ' ilkesini, hayata geçirmeye çalışmaktadır. Türk Anayasa Mahkemesinin norm denetimi sonucunda verebileceği kararlar ve bu kararların hukuksal yaptırım ve etki gücü tezimizin temelini oluşturmaktadır. Anayasa Mahkemesinin özellikle iptal kararlarının, hukuksal açıdan doğurduğu sonuçlar yenilik doğurucu niteliktedir. Organların ve kişilerin uygulamaları, Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarına göre değişebilmektedir. İptal kararlarının geriye yürümemesi, yürürlüğe girişinin bir yıl süre ile ertelenebilmesi, gerekçesi yazılmadan yürürlüğe girememesi ve bu zaman zarfında doğan haksız kazanımlar, Anayasa Mahkemesinin iptal kararına rağmen, yasama organının çıkarmış olduğu özdeş yasama tasarrufları, tümden, iptal kararlarının etki ve yaptırım gücünü zayıflatabilmektedir. Anayasa Mahkemesinin iptal kararı dışında verdiği diğer karar türleri de, Anayasa yargısında önemli Anayasal etkiler doğurabilmektedir.
Türkiye'de 1960'lara kadar sanayileşme sürecinde İş Hukukunun ortaya çıkışı

öz Karmaşık toplumlar içinde birçok yapıyı, kurumu birden barındırmaktadır. Bugün içinde bulunduğumuz ekonomik sistem olan kapitalizm kendisiyle birlikte işçi-işveren mücadelelerini de getirmiştir. Bu mücadele sınıflar arası çatışma olarak gözlemlenirken, çatışmanın formel yollarla kendini göstermesi ve giderilmesi hukuksal düzenlemelerle yapılmıştır. Devlet devreye girerek işçi-işveren arasındaki ilişkilerin hukuksal çerçevesini çizer. Fakat bu çerçevenin belirlenmesi bir süreç izler. Türkiye'de işçi-işveren ilişküerinin düzenlenmesi bir tarihi süreçten geçmişştir. Elimizdeki çalışmada Türkiye'de süreç içinde kurumsallaşan işçi-işveren ilişkilerim ele almaktadır. Bu sürecin içinde yer alan olgular tarihsel yaklaşım ile değerlendirilmektedir. Dikkate alınan olgular ise çalışma bağlanımda şunlardır: a) siyasal ortam b) işçi hareketleri c) işçi örgütlenmeleri d) hukuksal gelişmelerle diğer olguların etkileşimi. Bu çalışma bağlanımda 1908 ile 1960 arası ele alınmıştır. Bu yıllar arası üç böleme aynştırılmıştır: 1) 1908 -1923, İL Meşrutiyet Dönemi, 2) 1923 -1946, Cumhuriyet'in Kuruluşu ve Tek Partili Dönem 3) 1946 -1960, Çok Partili Dönem. Bu dönemleştirmede siyasal dönemeçler merkeze alınmış görünmekle birlikte bu sınıflandırma aynı zamanda hukuksal dönemeçleri de içermektedir. Hukuk sosyolojisi açısından bu süreç içinde toplumsal değişimlerle hukuksal değişimler arasındaki ilişki tespit edilmeye çalışılacaktır. Yapılan çalışma aslında bugünü anlamaya dönüktür. 111
Türkiye'de tarımın kurumsal yapısındaki değişim ve etkileri

Tarım ve kırsal alan, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan bu yana üzerinde önemle durulan konulardan olmuştur. Türkiye'de farklı dönemlerde tarımı ve kırsal alanı düzenleyen farklı politikalar geliştirilmiştir. Birçok reform yapılmış; yapılan bu yeniden düzenleme ve reform hareketlerinde devlet kurum ve kuruluşları önemli roller üstlenmiştir. Türkiye'de tarımı ve kırsal alanı düzenleyen politikalar bu çalışmada tarihsel olarak 1980 öncesi ve sonrasını kapsayan iki ana döneme ayrılmıştır. 1980 öncesi dönemde tarımsal üretimin artırılması amacıyla kapsamlı ve çok yönlü politikalar geliştirilmiş ve uygulanmıştır: Girdi desteği sağlayan sübvansiyonlar, destekleme alımı yapan KİT'ler, üreticiye verilen üretim araçları ve yine devlet personeli kanalıyla sağlanan üreticiyi bilgilendirmeye yönelik teknik destek sağlanması tarımsal üretimin artırılması yolunda yapılan uygulamalardandı. Kırsal alanda yaşayan nüfusun beşeri ihtiyaçlarının karşılanabilmesi için yine devlet kurum ve kuruluşları eliyle köy yollarının yapılması, içme suyu, kanalizasyon vb. alt yapı hizmetlerinin karşılanması, okul ve okuma yazma kurslarının açılması gibi hizmetler de bu politikaların bir diğer önemli ayağını oluşturmaktaydı. 1980 sonrası dönemde ise hem tarımsal üretim hem de kırsal alanda yaşayan nüfusun ihtiyaç duyduğu hizmetlerin karşılanması konusunda 1920'lerden beri kurulan yapıda köklü değişiklikler olduğu gözlenmektedir. 1980 sonrasında benimsenen neoliberal politikalar doğrultusunda tarım ve kırsal alanın piyasaya açılmasıyla devlet kurum ve kuruluşları diğer pek çok alanda olduğu gibi bu alandan da çekilmekte, ortaya çıkan boşluk ise özel sektör aktörleri tarafında hızla doldurulmaktadır. Çalışmada tarımsal üretim ve kırsal alan yönetiminde politika belirlenmesinden uygulanmasına kadar değişen bu yapı ele alınmış; mevcut uygulamalar KİT'lerin özelleştirilmesi, bakanlık sistemindeki değişim, yönetişim modeli ışığında benimsenen kurullar, tarımsal üretimdeki değişim ve bunların kırsal alana etkileri üzerinden tartışmaya açılmıştır.
Kamu yönetimi bağlamında değişim yönetimi ve yönetsel çevre ilişkisi

Değişim insanlığın inkar edilemez bir gerçeğidir. Bireyler, toplumlar, organizasyonlar, sistemler, devletler değişim sürecini yavaş ya da hızlı bir şekildeyaşarlar. Bu sürecin hızlı ya da yavaş yaşanması, toplumsal yapı, kültür, coğrafi yapı, iletişim ve etkileşim vb. faktörlere bağlıdır. Bireylerin ve toplumların iletişim ve etkileşimi, teknoljik gelişme ve değişimler, bilimin ilerlemesi vb. faktörler bireylerin ve tolumların beklentilerinideğiştirmektedir. Organizasyonlar bireyin ve toplumun beklentilerine cevap verebildikleri müddetçevarlıklarını ve etkinliklerini sürdürebileceklerinden, bu değişime ayak uydurmak durumundadırlar. Organizasyonları değişime zorlayan sadece bireyin ve toplumunbeklentilerindeki farklılaşma değildir. Aynı zamanda küreselleşme, dünya ve ülke ekonomisindeki değişim, teknolojik değişim ve ilerleme, maliyet, bölgesel birlikler, doğal kaynakların azalması, ekolojik değişim, örgütsel yapıdaki aksaklıklar vb. faktörler organizasyonel değişimde etkin bir rol oynamaktadır. Fakat bu aşamada örgütün değişime nasıl adapte olacağı sorunu ortaya çıkmaktadır. Çünkü organizasyondaki, gerek teknolojik gerekse örgütsel yapıdaki değişim iş akışını, örgüt kültürünü, personelin davranış kalıplarını ve işinietkileyecektir. Bu da personelde tedirginlik, korku ve gelecek kaygısı yaratarak onların değişime direniş göstermelerine yol açacaktır. Işte bu noktada değişim yönetimi devereye gitrmektedir. Değişim yönetimi, değişimin örgütte uygulanması öncesinde ve sırasındaneler yapılması gerektiği, değişimin aşamaları ve değişime direnişle nasıl başaçıkılacağı konularında organizasyonlara yardımcı olmaktadır. Bu nedenle örgütler açısından büyük önem taşımaktadır.
Kentte meydanın rolü: Ankara-Kızılay meydanı

Meydanlar, kentin toplanma, buluşma gibi sosyal anlamda birliktelik ve bütünlük duygusunun yaşandığı, kentin kimliğinin yansıdığı fiziksel mekanlardır. Ayrıca, kentle olan ilişkinin deneyimlendiği ve kullanıcıların gereksinimleri doğrultusunda işlevler yüklenen alanlardır. Çalışmada, meydan olgusunu ve kentle olan ilişkisini anlamak için meydanın tarihsel gelişimi ve biçimsel ve işlevsel özellikleri incelenmiştir. Bu bağlamda, çalışma alanı olarak belirlenen Kızılay Meydanı'nın Ankara için önemi, tarihsel süreç içinde geçirdiği dönüşüm, biçimsel ve işlevsel özellikleri ele alınarak anket çalışması ve yerinde gözlem yapılmıştır. Kullanıcıların beklentisi, kent imajı açısından, biçimsel ve işlevsel özellikleri çerçevesinde değerlendirilmiştir. Meydanların kullanıcı ihtiyacına cevap verebilecek nitelikte olması ve kullanıcı ihtiyacına göre çok yönlü tasarlanması üzerinde durulmuştur.
Formation and representation of interests in Turkish political economy:The case of MÜSİAD

Bu tez MÜSİAD örnek çalışmasını son yirmi yıldaki Türkiye ekonomi politiğindeki dönüşüm dahilinde çıkar oluşum ve temsilini değerlendirerek incelemektedir. Küresel pazarlara daha fazla eklemlenme ile Türkiye'deki göreceli liberalleşme sivil toplumun gelişmesine yolaçtıysa da, bu 'güçlü devlet' geleneğinin sönmesi anlamına gelmedi. Bu nedenle, MÜSİAD Türkiye'deki diğer işadamı dernekleri gibi güçlü devlet karşısında güçlü adaptasyon geliştirmek de gayet dinamik oldu. Çalışma Truman'ın 'kargaşa,' Olson'un 'kollektif eylem' ve Salisbury' n in 'mübadele' terorilerinden demeğin ortaya çıkışı, gelişmesi ve mobilizasyonunu; pluralizm, korporauzm ve klientelizm teorilerinden de Türkiye'deki çıkar temsilinin esasını tasvir etmek için faydalanır. Tez kurumsal çerçevesi ve örgütsel yapısını inceleyerek, dernek için İslam'ın rolünün üyeler arası ortak bağ oluşturmak, İslam dünyasında gayr-i-Müsüm güçlerce ele geçirilmiş pazarları kazanmak ve emeği ehlileştirmek gibi oldukça fonksiyonel bir anlamı olduğunu iddia eder. MUSIAD'ın Doğu Asya modeline referansı da ahlaki ve cemaat değerlerine vurguyla harmanlanmış İslami söylemi ile parallelik arz etmekteyken, 1997 yılı MÜSİAD için İslam ve Doğu Asya ekonomik kalkınma modeli gibi ideolojik dayanaklarına vurguyu kaldırdığı bir dönüm noktası olmuştur. Demek, Doğu Asya ülkelerindeki ekonomik kriz ve 28 Şubat süreci nedeniyle her iki referansından geri adım attı. Kısaca. MÜSİAD'ın incelenmesi Türkiye'deki İslami ticari faaliyetin derinliğini ve kapsamı ile devlet karşısında meydan okuyucu bir kültür geliştirebilen yeni bir işadamı seçkinler topluluğunun incelenmesi açısından aydınlatıcıdır.
Büyük kentlerin gecekondu bölgelerindeki sosyo-ekonomik yapının suç olgusuna etkileri

Ülkemizde daha çok büyük kentlere yönelen göç hareketleri ani büyümeyle gelen plansız yerleşimler ortaya çıkarmaktadır. Günümüzde kentlerin fiziksel konumuna bağlı olarak merkeze çok yakın ya da çevresinde plansızlıkla içice girmiş politik kaygıların yarattığı gecekondu alanlarım yalnızca düzensiz kentleşme açısından değerlendirmek mümkün görülmemektedir. Bu nedenle gecekondu yerleşimleri ve sahip oldukları özellikler araştırmacıların her zaman dikkatini çekmektedir. Gerçekten sosyo-ekonomik ve kültürel yönüyle değişimin en fazla gerçekleştiği yerler gecekondu alanlarıdır. Bu çalışmada genelde Türkiye'de gecekondu olgusu ve örnek olarak ise, İzmir Büyükkent Bütünü ile gecekondulaşmanın yoğun olduğu Konak ilçesinde, gecekondu bölgelerinin özellikleri incelenmiştir. Ayrıca suç işleme ve sosyo-ekonomik yapı arasındaki ilişki anket yardımıyla araştırılmaya çalışılmıştır. İzmir 1994 Muharrem ŞENER
Reinstitutionalizing Turkey: The new right experience

Bu tez, Türkiye örneği üzerinden Yeni Sağ ve demokrasi arasındaki ilişkileri, kurumsallaşma dinamikleri üzerinden incelemektedir. 1980 sonrası Türkiye'sinde uygulanmaya başlanan Yeni Sağ politikaların teorik ve tarihsel arka planının yanında, merkezi devlet aygıtının değişimindeki rolü de ele alınmıştır. Ayrıntılı örnek olay incelemesi olarak da 1984 yılında kurulan Buyukşehir Belediye yapılanması ele alınmış ve tez boyunca ortaya konan kurumsallaşma eğilimlerinin somut tezahürü ortaya konmaya çalışılmıştır. Yeni Sağ'ın devlet aygıtının yeniden düzenlenmesi konusunda ortaya koyduğu eğilim ilk bakışta, liberal demokrasilerin temel yapılanması olarak bilinen yasama, yürütme ve yargı dengesine dayanan rejimin, yürütme gücünün güçlendirilmesi yoluyla destabilize edilmesi olarak görünür. Fakat, daha dikkatli bir analiz, devlet aygıtı içinde güçlenen unsurun yürütme gücü olmadığını, yürütme gücü içinde bulunan ve üst düzey ekononmi yönetiminde bulunan kişilerden oluşan bir grubun, devlet aygıtının diğer bileşenlerini paralize ederek, karar alma mekanizmalarında büyük bir etkinlik kazandığını gösterir. Dolayısıyla Yeni Sağ, karar alma mekanizmalarının merkezileşmesi sürecinde yeni bir evreyi teşkil eder. 1980 sonrası Türkiye'sinde, özellikle geleneksel bürokratik mekanizmaların ve yargısal kontrol mekanizmalarının devre dışı bırakılmasına yönelik uygulamalarla, bu eğilime iyi bir örnek oluşturur. Fakat, bu eğilim salt merkezi devlet aygıtının düzenlenmesi noktasında ele alınamaz. Kurumsallaşma dinamiklerinin daha genele yayılması ve karar alma mekanizmalarının teknokratik bir tarzda merkezileştirilmesi, devlet aygıtının her kademesinde görünen bir özellik haline gelir. Büyükşehir Belediyeleri bu konuda iyi bir örnek olarak karşımıza çıkar.
Belediyelerde performans yönetimi sorunları ve çözüm önerileri

19. yüzyıl da uygulanmaya baslanan performans yönetim sisteminin ilk örnekleri özel sektörde görülmüstür. Kamu sektöründeki performans uygulamaları ise daha sonraki dönemler de ortaya çıkmıstır. Çalısanların basarı seviyesini ölçen performans yönetim sistemi uygulaması, belediye yönetiminde mevcut yönetmelige göre yapılmaktadır. Belediyelerde uygulanmakta olan Devlet Memurları Sicil Yönetmeligi hükümleri, uzun zaman önce yapıldıgı için simdikizamanın gereklerine cevap verememekte ve birçok sorunla karsılasılmaktadır. Mevcut sistemin sorunlarını ortaya çıkarmak ve bunları gidermeye yönelik çözümler üretmek, belediyelerdeki performans yönetim sisteminin gelisimini saglayacaktır. Ayrıca, hizmet alanı merkezi yönetimden farklı olan belediyelerde, kendi yapılarına ve çalısma kosullarına uygun yeni bir performans yönetim sistemi olusturulmalıdır. Geleneksel yönetim kültürünün hakimolduğu belediyelerde, yeni kamu yönetimi anlayısına geçilmesiyle birlikte performans yönetim sisteminde de önemli değişimler yasanmaya baslamıs ve kurum tarafından sürece daha fazla önem verilmistir. Yine de, bu konu üzerinde önemle durulması hem kurum hem deçalısanlar için fayda saglayacaktır. Özellikle yöneticiler, çalısanlarıyla ilgili verecekleri kararlarda bu verilere dayanarak hareket etme imkanınakavusurlar. Ayrıca çalısanlar da değerlendirme sonuçları sayesinde eksik yönlerini görürler ve bunları yöneticileriyle kararlastıracakları egitim programları ile giderme fırsatına yakalarlar. Sonuçta, etkili, verimli ve kaliteli bir belediye yönetimi için performans yönetim sistemine önem verilmeli, gerekli düzenlemeler yapıldıktan sonra uzman personelce bu sistemin uygulanması saglanmalıdır
Yeni kamu yönetimi anlayışının İçişleri Bakanlığı taşra teşkilatı yönetim kültürüne etkisi

Merkezden yönetim anlayışına göre teşkilatlanmış olan ve geleneksel yönetim algısına sahip bulunan Türk kamu bürokrasisi, 1980'den itibaren iç ve dış dinamiklerin etkisi ve çağın koşullarına göre yeni bir yönetim kültürüne adapte edilmeye çalışılmaktadır. Türkiye kadim bir devlet geleneğine sahiptir ve bu gelenek içerisinde devlet otoritesine bağlılık ve merkeziyetçilik öne çıkan unsurlardır. Merkeziyetçilik, başkentten atanan devlet yetkilileri aracılığı ile sağlanmaktadır. Merkezi idarenin taşradaki karargahı, vali ve kaymakamların emri altında olan valilik ve kaymakamlık teşkilatlarıdır. Taşradaki diğer kurum amirleri de idarenin bütünlüğü ilkesine göre vali ve kaymakamların emri, gözetimi veya denetimi altına alınmıştır. Bu nedenle Osmanlı'dan günümüze valilik ve kaymakamlık teşkilatının Türk kamu yönetiminde özel bir yeri ve önemi vardır. Devletin toprak üzerinde örgütlenmiş halini ve vatandaşa dokunan yönünü oluşturan bu teşkilatlar, merkezden yönetimin doğal bir sonucu olarak geleneksel yönetim kültürünün egemen olduğu yapılardır. Tezin konusunu, yeni kamu yönetimi anlayışının İçişleri Bakanlığı taşra teşkilatı yönetim kültürüne etkisi oluşturmaktadır. Söz konusu etkinin ortaya konabilmesi için, merkezi idarenin taşra örgütü olmakla birlikte yapı, işleyiş ve personel bakımından İçişleri Bakanlığı'nın taşra teşkilatı sayılan valilik ve kaymakamlıklara yönelik olarak geliştirilen projeler incelenmiştir. Dolayısıyla bu tez çalışması valilik ve kaymakamlıkların yeni yönetim kültürüne hangi ölçüde adapte olduklarını, bu kültürü içselleştirip içselleştiremediklerini, yönetim algısında bir dönüşüm yaşanıp yaşanmadığını tespit etmek amacıyla yapılmıştır. Yapılan çalışma sonucunda yeni yönetim kültürünün valilik ve kaymakamlıklar tarafından hizmet sunumu açısından benimsendiği; ancak paradigma veya zihniyet değişimi yönünün eksik kaldığı sonucuna ulaşılmış ve yeni yönetim kültürünün bu teşkilatlar tarafından tam olarak içselleştirilebilmesi için bir model önerisinde bulunulmuştur.
Türk Anayasa Mahkemesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları ışığında kişisel verilerin korunması

Kişisel veri, belirli veya kimliği belirlenebilir nitelikte olan bir kişiye ilişkin tüm bilgileri ifade etmektedir. Bu kapsamda kişisel veriler sadece kişilere ait ad, soyad, doğum tarihi, doğum yeri vatandaşlık numarası gibi olağan kimlik bilgilerini değil, bunun yanında düşünce ve inanç, etnik köken, fiziksel özellikler, sağlık, öğrenim ve istihdam durumu, bireysel ve aile içi yaşantı, başkaları ile gerçekleştirdiği haberleşmeler, ikamet ve kredi kartı hakkındaki bilgiler gibi kişileri belirlenebilir kılan tüm bilgileri kapsamaktadır. Bilgi ve iletişim teknolojilerindeki gelişmelerle birlikte yaygınlaşan bilgisayar sistemleri ve internet kullanımındaki artış ile sosyal medya ağlarının yaygın bir şekilde kullanımı kişisel verilerin çok hızlı bir şekilde işlenme, iletilme, saklanma ve kullanılma kapasitesinin artmasını sağlamış ve kişilerin kendileriyle ilgili bilgiler üzerindeki kontrol gücünü azaltmıştır. Kişisel verilerle ilgili söz konusu yoğun işlenmeyle ortaya çıkan hak ihlallerindeki artış ulusal ve uluslararası alanda kişisel verilerin korunmasına yönelik bir savunma mekanizmasının gelişmesini ve bu bağlamda kişisel verilerin korunması konusunda düzenleme yapılması gerekliliğini ortaya çıkarmıştır. Temel hak ve özgürlükler arasında yer alan kişisel verilerin korunması hakkı, hukuk devleti ilkesi ve demokrasinin gelişmesi bakımından büyük bir öneme sahiptir. Kişisel verilerin korunmasının en temel amaçları kişiliğin korunması ve serbestçe gelişmesine imkan vermek ve özel hayatın gizliliğinin korunmasını sağlamaktır. Başlangıçta özel hayatın gizliliği hakkı kapsamında ele alınan kişisel verilerin korunması süreç içerisinde kendine özgü bir takım kurallara ihtiyaç göstermiş ve zamanla özel hayatın gizliliği hakkından bağımsız olarak ayrı bir başlık altında hukukun konusunu oluşturmuştur. Kişisel verilerin korunmasıyla ilgili yaşanan gelişmeler bu hakkın pek çok ulusal ve uluslararası mevzuatın konusunu oluşturmasını sağlamıştır. Bilgi ve iletişim teknolojilerinde yaşanan gelişmelere de bağlı olarak kişisel verilerin korunması hakkı, özel hayatın gizliliği hakkından bağımsız olarak kendine özgü kuralları çerçevesinde özel bir koruma alanına sahip olmuştur. Kişisel verilerin korunması alanındaki son gelişmelere paralel olarak AB'de mevzuatında konuya ilişkin yapılan değişikliklerin iç hukuk sistemimize de uyarlanması kişisel verilerin daha kapsamlı, etkin bir şekilde korunmasına katkı sağlayacaktır.
Türkiye'de büyükşehir yapılanması: Kahramanmaraş örneği

Türkiye, 2012 yılında, 6360 sayılı Büyükşehir Yasası ile Büyükşehir yapılanma sürecinde en kapsamlı ve radikal değişikliklere tanık olmuştur. Ülkemizde, 1960'lı yıllarda tartışılmaya başlayan büyükşehir yönetimi ve modeli, 1984 yılında yasalaşmakta, 2004 yılında genişletilmekte ve 2008 yılında ise bütünleştirme ile 28 yıllık bir yolculuk sonunda, 2012 yılında yapılan yasal değişiklikle, öncekilerden oldukça farklı yeni bir döneme girilmektedir. Bu değişiklikle birlikte alansal yönetim modeline geçilmektedir. 2012 yılında 6360 sayılı yasa ile Türkiye'de 16 olan büyükşehir sayısı 30'a çıkmıştır. Yeni büyükşehir yönetimine geçişi sağlayan 6360 sayılı Yasa ile büyükşehir statüsündeki 30 ilde; büyükşehir sınırı il mülki sınırına kadar genişlemekte; il özel idareleri, belde belediyeleri ve köy tüzel kişiliği kaldırarak üçlü yerel yönetim yapısından sadece belediyelerin var olduğu tekli yerel yönetim yapısına geçilmektedir. Büyükşehir olan illerde büyükşehir ve büyükşehir ilçe belediyesi olmak üzere iki kademeli bir belediye yönetim modeli uygulanmaktadır. Bu modelle belediyeler hem kentsel alanda hem de kırsal alanda hizmet etmektedir. Dolayısıyla sadece büyükşehir yönetimi değil yerel yönetim yapısı da bu düzenlemeden etkilenmektedir. Büyükşehir yönetimine yönelik yapılan bu düzenlemeler birçok eleştiriye de maruz kalmıştır. Eleştirilere maruz kalan ve köklü değişiklikler getiren Büyükşehir Yasası'nın gerekçesine göre; Büyükşehir alanında sunulan hizmetlerin tek merkezden yürütülmesiyle ortaya çıkan ölçek ekonomileri sayesinde hizmetlerde etkinlik, koordinasyon ve kalite yükselmekte, daha az kaynakla daha çok ve daha kaliteli hizmet sunulması mümkün hale gelmektedir. Bu bağlamda, Yasa'dan etkilenen Kahramanmaraş'ta farklı yerel yönetim biriminde görev almış temsilcileri kapsayan bu çalışma; 6360 sayılı Yasa ve özellikle Yasa'nın gerekçesi olan ' etkinlik ve verimliliğinin' algı, bilinç ve bilgi düzeyini anlamaya yönelik, yapılmaktadır.