Lene Vågslid (Arbeiderpartiet), 2011-05-23:
For at me skal kunne yte det beste vernet overfor dei barn og unge i Noreg som treng det, må me heile tida arbeide for å gjere barnevernet betre. Det er svært mange dyktige folk som arbeider i barnevernet i dag, og me må gjere vårt slik at alle dei som arbeider og vil arbeide i barnevernet vidare, får tilgang til kunnskapsutvikling og kompetanseheving. Eg er glad for at regjeringa har gjort, gjer og vil gjere mykje på dette området. Fleire stader i landet har ein teke i bruk nye arbeidsmetodar. Ein har fått auka midlar til kompetanseheving, ein har fått fleire robuste fagmiljø, og ein har fått fleire dyktige tilsette. Så er me nøydde til å halde auga opne for dei utfordringane me veit er der. Og det eg er heilt einig med representanten Hofstad Helleland i, er at den viktigaste oppgåva for det offentlege er å sikre eit kompetent og godt barnevern som sikrar alle barn og unge ein trygg og god oppvekst. Det er ikkje utan grunn at departementet og regjeringa har teke initiativ til ein full gjennomgang av barnevernet – av struktur og av innhald. Det er heller ikkje utan grunn at me styrkjer barnevernet i budsjetta. Det er heller ikkje utan grunn at det for fyrste gong har blitt gjennomført ei brukarundersøking der ein lyttar til kva barna meiner, og korleis fosterforeldra har det. Det er heller ikkje utan grunn at departementet er i full gang med ein gjennomgang av NOU-en om kompetanseutvikling i barnevernet. Det er heilt klart at kompetanse er ein av dei aller viktigaste byggesteinane i eit godt fagleg barnevern. Ein viktig faktor for kompetanseheving er å gjere ny kunnskap lett tilgjengeleg og enkel å finne og bruke i det daglege, praktiske arbeidet – for barnevernstilsette, ved utdanningsinstitusjonane og for andre som arbeider med utsette barn og unge. Som eit eksempel på dette er det blitt etablert eit nasjonalt nettbibliotek for barnevern og familievern. Det har òg blitt oppretta ei ny ressursside, barnevernet.no, som er ei ressursside for alle som er interesserte i oppdatert informasjon om barnevernet. Eg meiner at regjeringa og ikkje minst statsråd Lysbakken har sett eit viktig fokus på barnevernet dei seinare åra, og eit viktig fokus òg på situasjonen rundt behovet for ei vidare styrking og kompetanseheving gjennom fleire rundar i Stortinget, i media og òg i varsla stortingsmeldingar. Det er ein samla komité som meiner at kompetanseheving i den kommunale barnevernstenesta er viktig, og som òg samla viser til at kommunane i 2011 har fått anledning til å søkje om fleire midlar til dette. Kvaliteten på grunnutdanninga er heilt sentral for kor godt barnevern me får. Det er varsla ei stortingsmelding som kjem til hausten, som vil handle om velferdsstatens yrke, og som vil vere svært viktig for kvaliteten i både barneverns-, vernepleiar- og sosionomutdanningane. Denne meldinga bør me sjå fram til. Men det er ikkje slik at det står stille mens me ventar. Barnevernspedagogutdanninga, som eit eksempel, har òg endra seg og utvikla seg dei seinare åra, f.eks. sidan underteikna tok nokre studiepoeng innanfor denne retninga. Både pensum og struktur har utvikla seg, og behovet for ei styrking vidare er heilt klart viktig. Ein heilt klar føresetnad for at kvaliteten i barnevernet skal vere like god i heile landet, er at utdanninga er like god i heile landet. Det er ikkje akseptabelt at det er så store variasjonar mellom utdanningsinstitusjonane som det er i dag. Me er klare på at ein er nøydd til å bli sikra ein betre kvalitet på utdanninga, uavhengig av lærestad. Til slutt vil eg seie litt til det med robuste og mindre sårbare fagmiljø. Det er heilt klart viktig å gjere miljøa meir robuste. Barneombodet har uttalt dette ved fleire høve. Regjeringa har oppfordra fleire kommunar til å etablere interkommunale samarbeid, og veldig mange har gjort gode og positive erfaringar etter at dei har slått seg saman. Eg meiner at dette er viktig, fordi det er det kommunale barnevernet, som eit eksempel, som har ansvaret for fosterheimane, som skal følgje dei opp, evaluere dei og rettleie dei. Då meiner eg utan tvil at større og meir robuste fagmiljø bl.a. vil bidra til å styrkje kvaliteten på dette arbeidet, som eksempel, og moglegheita for god samhandling med dei ulike fosterheimane. Eg trur òg at det å få seg arbeid i den kommunale barnevernstenesta, spesielt i distrikta, kan bli meir attraktivt på denne måten. I min eigen region, i Vest-Telemark, har barnevernet gått saman. Dette er ein styrke for distrikta, for dei som arbeider der, og ikkje minst for dei barna det gjeld.