Ingrid Heggø (Arbeiderpartiet), 2010-12-15:
Arbeidarpartiet er oppteke av å skapa og dela, at bedriftene og deira tilsette og eigarar har gode og føreseielege rammevilkår for å skapa verdiar og arbeidsplassar. Regjeringa har sett i gang ei rekkje tiltak for forenkling og for å få på plass gode, langsiktige og føreseielege rammevilkår. Vi har fått gjennomført evaluering av Innovasjon Norge og SIVA. Vi utgreier meir vedrørande reiselivssatsinga. Alt dette er bra, og eg ser fram til oppfølginga her. Budsjettet til regjeringa er veldig tydeleg på innovasjon og nyskaping i næringslivet, bl.a. når det gjeld verkemiddel gjennom Innovasjon Norge og næringsretta forsking. Så registrerer eg at opposisjonen, spesielt Framstegspartiet, har meir pengar å bruka på våre satsingar. Men det overordna fokuset for oss er likevel å halda orden i økonomien, elles går det gale med næringslivet vårt, med den eksportretta industrien og landet Noreg. Sjølv om det smertar både Høgre og Framstegspartiet, har nasjonen Noreg lykkast i desse fem åra vi har sete i regjering, og då må det vera lov å seia at også regjeringa i stor grad har lykkast. Det betyr ikkje at vi er i mål. Vi vil meir. Men vi må kunna vera stolte over at 253 900 nye arbeidsplassar, 382 000 fleire sysselsette, den lågaste arbeidsløysa i Europa, og at Noreg atter ein gong er kåra til verdas beste land å bu i. Så er det sjølvsagt ikkje slik at alt kjem av den raud-grøne politikken. Men på den andre sida kan det heller ikkje vera slik at alt dette har kome trass i regjeringa sin politikk. Dersom vi ser næringspolitikken i Noreg litt frå utsida: Noreg er rangert som nr. 8 på Verdensbankens «Doing Business»-liste, Noreg er nr. 9 på AMD-indeksen, Noreg vert lyfta fram som eit rapporteringsmessig skatteparadis i ein rapport frå Verdensbanken, alt dette trass i at vi har både formuesskatt og omfattande momsordningar. Når ein så høyrer at formuesskatten skal vekk, for andre land har fjerna han, gløymer ein å seia at i desse landa har ein innført eigedomsskatt. Er det dette som er Høgre sitt svar på korleis vi skal få tak i nullskattytarane? For uansett kva ein meiner om formuesskatt, er dette ein skatt der vi tek dei rikaste. Tek ein han bort, fell noko av legitimiteten ved skattesystemet vårt bort. Skatten går til å sikra velferda vår. Tek ein bort formuesskatten, tilsvarer det faktisk 12 000 sjukeheimsplassar. I dette valet vel eg 12 000 fleire sjukeheimsplassar. Det valet gjer nok det norske folket òg. Næringskomiteen har ein del ting til felles, sjølv om ein etter å ha høyrt debatten både i dag og på tysdag, også ser at det er heilt klare politiske skiljeliner: brutaliseringa av arbeidslivet med 13 timars dag, 60 timars veke, mellombels tilsetjing og svekkja stillingsvern. Dette er ikkje vår politikk. Det er òg eit skilje i synet på samarbeidet med både arbeidstakar- og arbeidsgjevarorganisasjonane – ja, den norske modellen – i synet på å eiga vasskrafta vår, eigarskapspolitikken og ein aktiv næringspolitikk, ikkje ein næringsnøytral. Mange av diskusjonane vi har hatt, har gått på forenkling. Næringslivet har spart 663 årsverk ved bruk av elektronisk innrapportering i Altinn. 45 millionar skjema er sende inn via Altinn sidan 2004. Dette er mange arbeidstimar sparte. Etter at skatteetaten begynte å tilby førehandsutfylte sjølvmeldingar på nett, er det frigitt om lag 800 årsverk. Eg vil òg dra fram eit moment som har vore lite debattert, med omssyn til kvifor Noreg har greidd seg så bra gjennom finanskrisa, nemleg at vi har ei så høgt utdanna befolkning, og at kvinners deltaking i arbeidslivet er svært høg. Investering i utdanning for kvinner er i realiteten investering i menneskeleg kapital, som er ein viktig føresetnad for økonomisk vekst. Men utan gode som mammaperm og pappaperm og utan kvotering og ein aktiv likestillingspolitikk hadde vi ikkje vore der vi er i dag. Og ved skattekutt er det menn som vinn, ikkje kvinner. Eit anna kjenneteikn ved den norske modellen er at dei fleste arbeidstakarane er fast tilsette og organiserte. Dette gir eit ryddig arbeidsliv. Dei vala som vi gjer i dag, får store konsekvensar for korleis næringslivet vårt ser ut om 20 år. Då må vi føra ein næringspolitikk som også skapar morgondagens arbeidsplassar. Då kan vi ikkje selja ut vassrettane eller dei store norske selskapa. Då kan vi ikkje ta vekk den eine partens innverknad i trepartssamarbeidet. Då kan vi ikkje føra ein næringsnøytral politikk. Framtidas velferdssamfunn vert bygt no. Vi må skapa for å dela.