Laila Reiertsen (Fremskrittspartiet), 2011-12-12:
Det skal løna seg å arbeida. Framstegspartiet er uroa for gruppa under 40 år – i alle fall dei svært unge, da det er fleire av dei som blir uføre. Ofte startar faktisk ein uførleik allereie når dei er i vidaregåande skule og har fråfall av ulike årsaker. Dei tiltaka ein set inn her, er svært viktige for å førebyggja uførleik for denne gruppa. Framstegspartiet vil at alle som er under 40 år, skal få prøvd arbeidsevnene sine før dei får innvilga fast uføretrygd. Personar som heilt klart ikkje kan vera i arbeid, skal sjølvsagt få varig uføretrygd. Vi har mange som er i stand til å bidra i arbeidslivet sjølv om dei har ein nedsett funksjonsevne. Det er desse menneska vi ønskjer skal få høve til å delta aktivt, slik at dei kan få vera økonomisk uavhengige, få bruka ferdigheitene og evnene sine og vera ein del av eit sosialt og inkluderande arbeidsliv. Viss nokon spør unge menneske om dei vil vera passive mottakarar av uføretrygd, så er svaret nei. Eg har sjølv fått førespurnader frå uføre under 40 år, som er fortvila fordi dei ikkje har fått den same moglegheita som alle oss andre til å vera i jobb. Vi kan prøva å setja oss inn i denne situasjonen sjølve – å få svar frå Nav om at det er like greitt at ein søkjer om varig uføretrygd, for det er det enklaste. Dette er faktisk ein del av kvardagen. Det gjer noko med sjølvkjensla vår. Det sit ei gruppe der ute med kompetanse og ressursar som vi treng, og for å få dei med må dei følgjast opp meir individuelt og tettare enn mange andre. Det må vera fokus på friskleik, og det skal løna seg å arbeida. Framstegspartiet ønskjer ei gradering av uføretrygd. Eg vil rosa representanten Trine Skei Grande for at ho tok opp dette med å vera ufør i kanskje berre 20 pst., som er veldig viktig for veldig mange. Det er akkurat det vesle som skal til for at dei fortset i arbeidslivet i fleire år. Mange er i ein situasjon der dei faktisk må læra seg å leva med sjukdommen sin, og då er den 20-prosenten nok til at ein fortset. Det må vi ta vare på. Ei anna historie er om ei eg kjenner. Ho blei ferdig utdanna og begynte i arbeidslivet som 26-åring. Ho blei sjukmeld, og dei klarte ikkje å finna ut kva som feilte henne. Tida gjekk, og ho blei langtidssjukmeld. Dei fann til slutt ut at det berre var å søkja om uføretrygd, for det var ikkje så mykje anna å gjera. Det var tungt for henne. Ho ønskte seg ei yrkeskarriere vidare, noko ho ikkje fekk. Så klarte heldigvis ein spesialist å knekkja koden etter nokre år, og ho fekk den rette behandlinga – medisinsk og kirurgisk. Så var det å tenkja vidare: Kva gjer eg no? Eg er såpass bra at lysta til å begynna å jobba igjen er faktisk der. Ho hadde valet om å vera uføretrygda vidare i 50 pst. og i arbeid 50 pst. Men ho syntest det var tøft å starta opp så mykje. Ho kunne kanskje ha tenkt seg ei gradering, slik vi har kome med forslag om – 20 pst. i starten og vidare til 40 pst. og kanskje nå målet til slutt, som ho aller mest ønskte seg: å koma i full jobb igjen. Det er òg sånne ting vi må få inn i denne debatten. Det er svært viktig at vi kan tenkja litt reversibelt, at dei som er uføretrygda, faktisk kan, og at ting skjer. Vi har ei medisinsk og teknologisk utvikling som heile tida skjer i samfunnet vårt. Den må vi òg ta med oss. Derfor er vi opptekne av å finna løysingar. Vi må sjå på moglegheiter og ikkje låsa oss fast i gamle mønster og berre fokusera på problema. Vi lever i eitt og same land. Vi lever med dei same utfordringane, og vi lever med dei same menneska. Vi lever faktisk med dei same fordelane alle saman. Vi må berre leggja litt meir til rette for enkelte av oss. Det er på tide å dra lasset i same retning, og så må vi ha fokuset retta mot dei som treng hjelpa, og gi alle ei moglegheit til å vera deltakarar i arbeidslivet, uansett grad av uførleik.