Jon Georg Dale (Fremskrittspartiet), 2018-12-18:
Innstillinga i denne saka talar eigentleg for seg. Nokre kommentarar likevel til situasjonen for E18 Vestkorridoren spesielt: Representanten Sverre Myrli spør om arbeidet er stoppa. Arbeidet er definitivt ikkje stoppa. Arbeidet med å ferdigstille ein proposisjon som skal til Stortinget, held på for fullt i Vegdirektoratet. Og til representanten Moxnes, som tenkjer seg at vi skal avlyse det som vi har bestemt oss for å byggje ut i Vestkorridoren: Eg kan – heldigvis for alle andre enn representanten Moxnes – avkrefte det. Men det som er tilfellet, er at eg skal gjere noko ganske uvanleg, for eg skal referere ein merknad i innstillinga som Arbeidarpartiet har skrive, og som er ganske bra. Der står det: «Disse medlemmer viser til at Arbeiderpartiet også tidligere har uttrykt bekymring for at store vegprosjekter som ligger i Nasjonal transportplan, er i en så tidlig fase at kostnadsestimatet ikke blir riktig. På denne måten vil det ikke være mulig å gjennomføre gjeldende Nasjonal transportplan uten å øke rammen til samferdsel med store beløp. Kostnadsøkningen på de ti vegprosjektene omtalt i denne proposisjonen beløper seg til vel 1,5 mrd. kroner. Disse medlemmer mener det er behov for en grundig analyse av situasjonen.» Analysen er eigentleg veldig enkel: Sånn kan vi ikkje halde på. Det er ikkje lov for underliggjande etatar å bruke pengar dei ikkje har fått løyvd av regjeringa og Stortinget. Difor er den situasjonen vi har når det gjeld E18 no, og som det er gjort greie for i denne innstillinga, at dette har påført staten 340 mill. kr meir i kostnadar enn ein har hatt rom for i dei tildelte budsjetta. Sånn kan vi ikkje styre transportsektoren. Det som representanten Fasteraune eigentleg etterlyste, var: Kva er nytt? Ja, i den grad ein skulle vere i tvil: Dette er nytt. Dette er heilt nytt. Det at det faktisk har konsekvensar å bruke pengar ein ikkje har, er kanskje nytt, men det er også nødvendig, og eg opplever at det både Arbeidarpartiet og Senterpartiet no eigentleg seier, er at det er nødvendig. Det er eg veldig glad for. Det kunne eg også sagt. Eg kunne til og med, dersom eg hadde vore representant i dette huset, slutta meg til merknaden frå Arbeidarpartiet. Det er verdt å setje eit kryss i taket for det, det brukar eg ikkje å innrømme så ofte. Men det handlar om vår grunnleggjande evne til å realisere det som Stortinget sette seg som mål i Nasjonal transportplan, nemleg å ikkje berre bruke tusen milliardar kroner, men faktisk realisere dei prosjekta som ligg der. Då er kostnadsstyring elementært. Det er ikkje lov å bruke pengar ein ikkje har fått løyvd, og eg har orientert Stortinget om at ein i dette budsjettforslaget, i denne nysalderinga, er nøydd til å frigjere pengar i etaten frå andre område for å dekkje kostnader ein ikkje burde ha drege på seg. Det er situasjonen i 2018. Situasjonen i 2019 for E18-prosjektet er at det ikkje er pengar no til vidare arbeid. Likevel er det slik at arbeidet for å få fram proposisjonen fortset i Vegdirektoratet. Eg har altså ein ambisjon om at vi framleis skal ha gjennomføringstempo på E18 Vestkorridoren, og eg er veldig glad for at Arbeidarpartiet indirekte varslar støtte til det her. Men dersom vi i stort skal evne å styre samferdselssektoren innanfor dei rammene Stortinget fastset, må vi nok til sjuande og sist stikke fingeren i jorda og vere villige til å sjå at det faktisk har konsekvensar også i konkrete prosjekt når ein brukar pengar ein ikkje har fått løyvd. Alternativet til det er jo i stort at det i staden går ut over andre prosjekt, som vert forseinka i tur og orden. Difor er det som er nytt, eller iallfall vesentleg forsterka, at å bruke pengar ein ikkje har, også medfører tydelege politiske forventningar frå mi side.