Sigvald Oppebøen Hansen (Arbeiderpartiet), 2002-06-14:
Det er viktig å ha gode ordningar som sikrar stabilitet både for bedrifter og arbeidstakarar i tider med store konjunktursvingingar. Men eit altfor generøst regelverk på permitteringssida kan på den andre sida føre med seg at for mykje av dagens arbeidskraft blir kanalisert til dei næringane som har desse store svingingane. Eit anna resultat av eit for generøst regelverk kan vere at talet på permitteringar aukar fordi det blir billegare for arbeidsgjevarane. Så langt trur eg at me stort sett er einige. Vidare veit me at det kan vere store konjunktursvingingar i enkelte bransjar, og det kan også vere andre, uheldige årsaker til at arbeidsgjevarane må gå til det steget å permittere. Ein samrøystes komite sa då lova blei behandla i vinter, at det var viktig å følgje utviklinga på arbeidsmarknaden nøye. Og dersom situasjonen på arbeidsmarknaden ville bli vanskeleg, med omfattande permitteringar og negative konsekvensar for arbeidstakarane, ville komiteen ta atterhald om å ta saka opp att og om nødvendig endre den. Det er ingen grunn til å hevde at lovendringa har ført med seg store negative konsekvensar for arbeidstakarane generelt sett etter at lova har verka i vel fem månader no. Men me har sett og ser enkelte utfordringar for nokre bransjar som me vil ta opp i dette forslaget til mellombels lov. Etter at endring i lova blei gjennomført i vinter, kom det fleire meldingar frå sesongbetonte bransjar og frå både arbeidstakar- og arbeidsgivarorganisasjonane – særskilt frå asfaltbransjen og leverandørindustrien innanfor offshore. Asfaltbransjen, t.d., er på mange måtar heilt avhengig av både geografiske og klimatiske forhold. Når det gjeld leverandørindustrien innanfor offshore, er det heilt på det reine at det vil bli permitteringar i denne industrien i tida framover – det har me fått klare dokumentasjonar på. Men ljospunktet er at det ser ut til at industrien i nær framtid vil sikre seg store og omfattande kontraktar, og det er bra. Det er viktig for desse bedriftene å behalde både arbeidskraft og ikkje minst kompetanse i bedrifta. Slik sett meiner eit fleirtal i komiteen at desse bransjane må få ei særskild overgangsordning – fordi asfaltbransjen i privat sektor i all hovudsak har sommarvedlikehald, mens Statens vegvesen t.d. har heilårsoppdrag. Det vil som kjent bli ein prosess neste år som er knytt til å konkurranseutsetje oppdraga til Vegvesenet, og ved dette kan ting endre seg i framtida. I ettertid har det òg dukka opp ei anna problemstilling, nemleg at lova ikkje har tilbakeverkande kraft for arbeidstakarar som har vore permitterte i løpet av dei siste 18 månadene fram mot årsskiftet, og som kom ut i arbeid att før den nye lova tok til å gjelde. Eg ser at dette skaper problem for bedrifter som har planlagt si verksemd ut frå det tidlegare regelverket. Det skaper dermed store problem for arbeidstakarar som kan risikere å miste rett til arbeidsløysetrygd og ytingar etter eventuell kort tids permittering i 2002. Fleirtalet i komiteen meiner at det her er behov for ei overgangsordning – med andre ord at desse arbeidstakarane får overgangsreglar som sikrar dei rett til ytingar under permittering i 26 veker utan fråtrekk frå det dei eventuelt var permitterte i fjor. Statsråden har til no ikkje vore villig til å etablere overgangsreglar. Derfor har eit fleirtal i komiteen gjort noko med dette problemet. Eg minner om at komiteen tok høgd for at det var viktig å følgje utviklinga nøye og om nødvendig endre lova dersom dette ville føre til negative konsekvensar. Statsråden har i brev til komiteen reist spørsmål om å få ein forskriftsheimel for å definere omgrepet «asfaltbransjen». Fleirtalet har lagt inn denne fullmakta, og mi tolking av omgrepet er følgjande: Som arbeidstakarar i asfaltbransjen reknast arbeidstakarar som vesentleg er sysselsette med produksjon, førebuing til og utlegging av bituminøse massar, altså asfalt. Og «vesentleg» tyder at arbeidstakaren må vere sysselsett i meir enn 80 pst. av si arbeidstid med asfaltproduksjon.