Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2017-01-31:
Skogen er ein heilt sentral del av norsk natur, som vi alle er stolte av, som vi liker å bruke, og som er viktig i økosystemet. Norsk natur slit. Om lag halvparten av dei trua og nær trua artane på den norske raudlista for artar har leveområdet sitt i skogen. For 85 pst. av desse utgjer skogbruk den største trusselen. Dei mange artane har både eigenverdi og ein kjent eller ukjent verdi for industri, medisin eller økosystemfunksjonalitet. Politikken må difor vere slik at næringsinteressene ikkje fører til ei ytterlegare svekking av norsk natur. Det er innanfor det arbeidsområdet vi har dei avgrensingane vi må setje oss, og som vi også har sett oss gjennom ulike konvensjonar, lover og forlik tidlegare, og fram til no har det vore ei tverrpolitisk einigheit om å stanse tapet av naturmangfald. I innstillinga frå næringskomiteen er det veldig annleis. På kryss og tvers av parti ser vi at det som tidlegare har vore einigheit, no plutseleg er heilt ope, f.eks. korleis komiteen undergrev10 pst.-målet om vern av norsk skog, eller når komiteen går langt i å antyde at uttak av biomasse skal aukast til 15 millionar kubikkmeter, eit mål sjølv ikkje regjeringa meinte var naturmessig forsvarleg å gå inn på. La meg ta nokre eksempel der eg meiner Stortinget i dag tar avgjerder som kan vere øydeleggjande for norsk natur. Klimakur 2020 meiner det er mogleg å auke CO2-opptaket ved tiltak som tettare planting, planting på nye areal, skogplanteforedling og auka bruk av gjødsling. Dette er veldig omstridde tiltak. I etterkant har Direktoratet for naturforvaltning gått gjennom anslag frå Klimakur, og dei antar at 20 pst. av tiltaka i Klimakur kan «komme i betydelig konflikt med naturmangfold og andre viktige miljøverdier». Dei største konfliktane er relaterte til dei tiltaka i Klimakur som handlar om nettopp skogbruket. Dessutan understreker Klimakur at tiltaka ikkje representerer forslag til konkrete tiltak, men berre synleggjer moglegheiter og handlingsrom i eit vidare arbeid med ny klimamelding. Difor er det spesielt at resten av komiteen tar tiltaka bokstaveleg, utan å ha tatt inn over seg innvendingane. Eg trur ikkje forfattarane av Klimakur meinte at det var slik materialet deira skulle brukast. Vidare: Fleirtalet i komiteen, alle med unntak av SV, bruker SKOG22 når dei viser til at vi kan auke uttaket av tømmer med 35 pst. på ein berekraftig måte. Vi kan ikkje sjå at det er godt dokumentert at vi kan auke hogsten så dramatisk på ein berekraftig måte. SKOG22 var også ei ekspertgruppe sett ned av regjering, og dette blei i stor grad næringa sitt eige dokument og er ei svak kjelde. Andre kjelder viser tvert om at auka hogst kan gi betydelege, negative konsekvensar for naturmangfald og klima. Fleirtalet i komiteen jublar for det dei omtaler som ei positiv utvikling for biomangfald i skogane. Det gjeld bl.a. omgangen med raudlisteartane, som kanskje er det mest spesielle. For det første er det ikkje reell nedgang i talet på trua artar, slik komiteen påstår at det er – det er marginalt færre raudlisteartar på 2015-lista samanlikna med 2010-lista. Men for det andre: Berre det faktumet at det er vanvitug mange artar i skog som er i ferd med å bli borte for alltid, og at det er ein marginal nedgang i dette store talet, gjer at det store biletet er at norsk natur blir øydelagd dag for dag. Ein marginal nedgang i talet på raudlisteartar betyr jo berre at trenden er mindre negativ, ikkje positiv. Så til 10 pst.-målet. Fleirtalet påstår i ein merknad: «Stortinget har i Meld. St. 14(2015–2016) slått fast at skogbrukets egne avsetninger i form av MiS-figurer og uproduktive, ikke-drivverdige arealer skal inkluderes i andelen som rapporteres som vernet i fremtiden.» (2015–2016) Dette er etter mi meining ei feiltolking av det som står i stortingsmeldinga. MiS-figurar skal kunne telje med når ein rapporterer til Biomangfaldkonvensjonen, men ikkje når ein skal nå målet om 10 pst. vern i Noreg. Den vesle finta er ganske så stor. Eg er ein varm tilhengar av industriell utnytting av skog, men det må skje på ein berekraftig måte. Det er rammene vi må setje for oss. Eit optimalt skogbruk sørgjer for at uttaket bidrar til å styrkje biomangfaldet, maksimerer CO2-uttaket og legg til rette for at det uttaket vi gjer i norsk skog, reduserer behovet for fossile innsatsfaktorar. Berre tenk – viss vi tenkjer utover det – på dei moglegheitene som ligg i ein større bioøkonomi.