Gjermund Hagesæter (Fremskrittspartiet), 2007-06-12:
På mange måtar er dette ein litt underleg debatt med underlege konstellasjonar, for SV og Senterpartiet, som tradisjonelt har vore imot aksjar heile tida heilt til no, dei argumenterer her for å auke aksjedelen, medan Framstegspartiet, som i utgangspunktet tradisjonelt har vore tilhengar av at vi skulle ha aksjar i oljefondet, vi argumenterer mot dei raud-grøne partia, som altså går inn for å auke aksjedelen, noko Framstegspartiet ikkje ønskjer. No er det sjølvsagt ikkje noko fasitsvar på kva som er riktig her. Det er heilt korrekt, slik som representanten Jakobsen poengterte, at heller ikkje Framstegspartiet veit kva tid toppen og botnen er i aksjemarknaden. Men det vi veit, er at aksjemarknaden har utvikla seg veldig godt dei siste åra, slik at dei fonda som har vore tungt eksponerte i aksjar, har tent gode pengar på det til i dag. Vi veit også at aksjar i dag er prisa til historisk høge kursar i forhold til bokførte verdiar. Nesten aldri tidlegare har aksjane vore så høgt prisa som dei er i dag. Finansministeren gjorde eit poeng av at når ein ser dette i eit historisk perspektiv på 100 år, vil ein ikkje tape pengar på aksjar. Vel, dersom ein hadde investert i aksjar for 100 år sidan i Russland, før revolusjonen, ville ein ikkje ha sete igjen med noko av dei investeringane. Det viser at det ikkje er noko fasitsvar på dette, og det er eit utgangspunkt som vi alle må ha med oss. Statens pensjonsfond – Utland er det norske folket sine pengar. Derfor er det viktig at vi forvaltar desse pengane i tråd med innbyggjarane sine ønske. Då må ein sjølvsagt leggje opp til ei god avkastning, utan at ein tek altfor stor risiko. Ei større eksponering i aksjemarknaden kan gi auka avkastning, men det gir også auka risiko. Det er mange forhold som styrer det. I tillegg til den økonomiske utviklinga i selskapa og i samfunnet blir også aksjemarknaden påverka av psykologien i marknaden. Aksjemarknaden blir styrt av grådigheit og frykt. På same måten som det var frykta som gjorde at SV og Senterpartiet gjekk inn for å redusere aksjedelen i oljefondet i 2003, er det i dag grådigheita som gjer at dei same partia ønskjer å auke aksjeandelen i oljefondet. Ein har sett ein auke i aksjekursane, og så tenkjer ein at dette vil ein vere med på. I 2003 hadde vi nemleg hatt ein langvarig nedgang i aksjemarknaden, og det var blant folk flest stor frykt for at denne nedgangen skulle fortsetje. No har vi hatt ein langvarig oppgang. Oslo Børs har stege med 400 pst. på fire år. Grådigheita gjer at fleire og fleire blir positive til aksjar og dermed driv verdas aksjemarknader oppover heilt til frykta tek over. Denne drivkrafta kan også formulerast slik at når den siste pessimisten er blitt optimist, er det ikkje lurt å auke eksponeringa i aksjar, fordi det då ikkje er fleire nye optimistar igjen til å presse kursane vidare oppover. Då vil eg gjerne fortelje den klassiske historia om kvifor milliardæren John D. Rockefeller selte seg ut av aksjemarknaden. Rockefeller hadde gjort det svært godt på aksjemarknaden, spesielt i 1920-åra. I 1929 gjekk han til skopussaren, og han fann då ut at også skopussaren var blitt positiv til aksjemarknaden. Då selte han alle sine aksjar. Han tenkte som så at når skopussaren også er blitt positiv til aksjar, så er det ikkje så mange nye som kan bli positive til aksjar, og dermed er toppen nådd. Kort tid etter at han hadde selt seg ut, kom det store krakket i 1929. Denne historia handlar ikkje om at det er noko gale med skopussarane, men poenget er at dei representerer ei gruppe som tradisjonelt ikkje har vore opptekne av aksjar. SV og Senterpartiet er heller ikkje tradisjonelt opptekne av aksjar. Derfor er det i seg sjølv eit faresignal når desse partia argumenterer sterkt for å kjøpe fleire aksjar.