May Britt Vihovde (Venstre), 2001-06-05:
Det som forslagsstillarane har tatt opp i dette Dokument nr. 8-forslaget, er ein del tiltak som kan verka straks, og det er ein del tiltak som kan verka over litt tid. Eg har lyst til å gripa fatt i noko av det som fleire har vore inne på, og kanskje noko som er litt nytt. Det forslaget til rettleiande sosialhjelpssatsar som er sendt ut, er etter Venstres syn nesten ei skam. I Venstre er me sterkt bekymra for, som fleire har vore inne på, at med den økonomien Kommune-Noreg har i dag, og med dei forslaga til kutt som ligg inne, vil det kunna ramma dei som har aller minst, dersom kommunane vil bruka desse rettleiande sosialhjelpssatsane og dermed gå ned i sats. Frå Venstres side oppfordrar me våre folkevalde representantar rundt om i Kommune-Noreg til å halda både kontantstøtta, barnetillegg og barnetrygd utanom når ein reknar ut sosialhjelpssatsen. Det er ei sterk oppfordring, men me veit at dette vil koma under harde prioriteringar framover. Det er viktig når ein kjem opp i ein vanskeleg livssituasjon, anten det gjeld sjukdom eller mangel på arbeid, at ein kan ha eit hjelpeapparat som stiller opp for seg, at ein kan bruka dei ressursane ein har på å koma seg ut av situasjonen. Derfor har me i Venstre ein visjon om ei borgarløn, ei samfunnsløn. Ein har i samband med utjamningsmeldinga bedt Regjeringa om å greia ut dette med at ein skal vera garantert ei minsteinntekt når ein kjem opp i ein vanskeleg livssituasjon. Det er òg viktig det som går på utbygging av rimelege bustader. Rundt omkring i Kommune-Noreg i dag er det ein spleis mellom kommunar som utbyggjar og Husbanken for å få bygd bustader som er så rimelege at einslege og folk som kjem opp i ein vanskeleg livssituasjon, har moglegheit til å skaffa seg ein bustad. Dette gjeld òg for dei som har minst frå før av. Når det gjeld samordninga av hjelpeapparatet, samordninga av Aetat, trygdeetat og sosialetat, snakkar me alltid om at dei skal samarbeida. Me veit òg at det blir eit samarbeid enkelte plassar, men andre plassar fungerer ikkje dette. Eg og Venstre meiner at nå må det faktisk ei samordning til for å få dette til å fungera. Når det gjeld bruken av sosialhjelp og sosialhjelpssatsane, blei eg mildt sagt sjokkert over det statsministeren sa i ein spontanspørjetime, då dette blei eit tema. Han peikte på at veldig mange av desse barna var barn av innvandrarar, og at ein der hadde moglegheit til å gå inn med tiltak òg til integrering. Det er rett og bra. Samstundes kom han inn på at veldig mange av desse barna var barn av rusmiddelmisbrukarar, og at dersom foreldra fekk meir pengar, ville ikkje dei gå til barna, men til foreldra og foreldra sitt rusmiddelmisbruk. Det skremde meg at statsministeren vår har den haldninga, for eg og Venstre trur at alle foreldre, i alle høve, har eit ønske om at barna skal ha det best mogleg. Då må me heller setja inn hjelpeapparatet overfor foreldre som har eit rusmiddelproblem, og overfor barna, i staden for å seia at ein skal få mindre pengar. Eg kjenner veldig mange foreldre som har eit rusmiddelproblem, men dei stiller opp for barna sine, for dei har eit sterkt ønske om det. Det at dei har ei garantert inntekt, har ein økonomi, gjer at dei òg stiller opp for sine barn, og at dei ikkje prioriterer rusmiddelmisbruket først og fremst. Eg trur at ein her må setja i gang ulike tiltak for å hjelpa foreldra, for å styrkja deira økonomi, slik at dei har moglegheit til å gjera det beste for sine barn. Som mange har vore inne på, går det då på kommuneøkonomi, og det går på å syta for barnehagar og gode skular. Men det går òg ein del på noko me kan gjera noko med frå Stortinget, nemleg å samordna hjelpeapparatet, slik at dei bruker si tid, sine ressursar og sin kompetanse på å hjelpa desse foreldra til å koma ut av den situasjonen dei er oppe i, i staden for berre å betala ut pengar.