Ove Trellevik (Høyre), 2018-12-14:
Det gjekk fort i replikkordskiftet i stad, så eg omtalte Sosialistisk Venstreparti som Senterpartiet. Det beklagar eg, det skulle det sjølvsagt ikkje vera. Det er mykje som går bra her i Noreg. Med Høgre i regjering dei siste fem åra har kommunane hatt sterk inntektsvekst, og dei har oppnådd svært gode resultat. Ved starten av dette året var det 28 kommunar som var registrerte på ROBEK-lista, og no ved slutten av året er det berre 17 igjen på denne lista. Etter eit godt budsjettforlik mellom regjeringspartia og Kristeleg Folkeparti vart kommunesektoren ytterlegare styrkt. Veksten i dei samla inntektene etter forliket er på ca. 2,8 mrd. kr, der realveksten i frie inntekter vert på om lag 2,4 mrd. kr i 2019. Det inneber ein vekst på ca. 0,6 pst. Dette set kommunesektoren i stand til å styrkja viktige velferdstenester. Det vert satsa særleg på tidleg innsats i skulen, betre tilbod til rusavhengige og opprusting og fornying av fylkesvegnettet, for å nemna nokre av satsingsområda. Kommunesektoren har hatt ein sterk vekst i sine inntekter samla sett under denne regjeringa, og dei har no eit svært godt økonomisk fundament. Heile veksten i frie inntekter for 2019 går til kommunane. Årsaka er at det er kommunane som får auka demografiutgifter i 2019. For fylkeskommunane vert det venta noko reduserte demografiutgifter det neste året, som følgje av nedgangen i aldersgruppa 16–18 år. Skatteanslaget for 2018 er oppjustert med 2,4 mrd. kr. Det betyr at delar av inntektsveksten som i kommuneproposisjonen for 2019 vart varsla å koma i 2019, kjem allereie no i 2018. Det vil kommunane tena på. Så er det slik at dersom kommunane effektiviserer drifta med 0,5 pst. meir enn det som ligg i budsjettet, kan ein frigjera om lag 1,2 mrd. kr. Senter for økonomisk forsking meiner at det innanfor skule, barnehage, pleie og omsorg er eit potensial for å spara heile 12 pst. Det er kanskje ein illusjon, men det vitnar altså om at dersom lokalpolitikarar tør å prioritera, er det betydelege ressursar ein kan frigjera og bruka på anna tenesteyting. Det er ikkje berre i kommunesektoren det går godt. Den økonomiske veksten i landet er på veg opp, og arbeidsløysa er på veg ned. I møte med oljeprisfallet brukte regjeringa finanspolitikken aktivt for å motverka arbeidsløysa, og som bidrag til nødvendig omstilling i både privat og offentleg sektor. Regjeringa og Kristeleg Folkeparti fortset å prioritera betre offentlege tenester gjennom føreseielege rammer for kommunesektoren. For eksempel vert regionsentertilskotet vidareført for kommunar som vel å slå seg saman. Sjølv om mykje går betre no, er det ingen grunn til at me ikkje skal fokusera på det grunnleggjande behovet for kommunesamanslåing. For mange innbyggjarar i dag får ikkje dei tenestene dei har krav på, etter lov og vedtak her i denne salen. Det kjem ikkje nødvendigvis av mangel på bruk av offentlege midlar ute i kommunane, men heller av korleis ressursane vert nytta. Me er allereie blant dei landa i verda som nyttar mest pengar på skule og helse, bl.a. Men kvalitet handlar om meir enn pengar. Det er ofte mangel på kompetanse og kompetent arbeidskraft i mange små kommunar. Det opplevde eg sjølv som ordførar. Høgre vil at folk skal bu i heile Noreg, og då må me ha vekstkraft i heile landet også. Det viktigaste vilkåret for busetjing er at folk har eit arbeid å gå til. Regjeringa satsar på konkurransekraft for norsk næringsliv. Me har hatt rekordmange nyetableringar samtidig med at fleire etablerte industriar og konsern driv med omstilling og fornying. Det handlar ofte om betre samarbeid mellom bedrifter, offentlege institusjonar og kommunar. Alt næringsliv, spesielt på fastlandet, er i ein kommune, og difor er det særs viktig at kommunane legg til rette for næringslivet. Høgre sin politikk for kommunestruktur, kompetanse, næringsutvikling, samferdsel og kommunikasjon er innretta slik at han skal styrkja og myndiggjera lokalsamfunna og distrikta, slik at ein kan leva og bu i heile landet. Opposisjonen sin politikk er å bruka meir pengar enn regjeringa og senda rekninga til innbyggjarane og til næringslivet. Auka skattar ser ut til å vera løysinga i seg sjølv – utan tanke for at norsk arbeidskraft og norsk næringsliv svekkjer konkurransekrafta si, som vert resultatet av ein slik politikk.