Torstein Rudihagen (Arbeiderpartiet), 1999-05-31:
Det har vorte to hovudtema omkring etableringa av eit IT- og kunnskapssenter på Fornebu: Det eine er sjølve senteret, om vi vil ha eit IT- og kunnskapssenter, i tilfelle kvifor, og korleis det skal organiserast. Det andre er næringsministeren og Regjeringa sin vilje til å følgje opp og gjennomføre stortingsfleirtalets merknader og vedtak. Dokument nr. 8:58 og innstillinga som vi nå debatterer, handlar om det siste. Men debatten om sjølve senteret går òg sin gang både her og i media. Det er derfor òg grunn til å seie litt om dette. På Fornebu vil det bli ny vekst og utvikling i landets mest sentrale område, med den sentraliseringa som eventuelt måtte ligge i det, heilt uavhengig av oppretting av eit IT- og kunnskapssenter. Spørsmålet er om staten bør ha ei hand på rattet når det gjeld noko av det som her skal skje, med å delta med sine areal og bygg for å få til noko som landet verkeleg treng. Ei slik deltaking vil òg vere god økonomisk forvalting av staten sine eigedomar. Vi treng ei verdiskaping og ny næringsutvikling i Fastlands-Noreg. I alt dette blir kunnskap, kompetanse og bruk av ny teknologi nøkkelfaktorar. På Fornebu har vi moglegheita til å utvikle eit nærings-, utdannings- og forskingsmiljø som er av internasjonal verdi, og her er det private interessentar som vil delta med kapital og kompetanse. Det visste vi frå før, og det vart forsterka etter anbodsrunden, som nå viser mange interessentar. Men mange var det, særleg frå Høgre og SV, som i debatten 25. februar harselerte med heile idéen. Dette senteret skal ikkje konkurrere med eksisterande miljø og regional utvikling, tvert imot. Det skal bidra til å styrke desse miljøa. Konkurransen er ikkje mellom Fornebu og resten av landet, konkurransen er mellom Noreg og andre land. Når saka har endt opp med det forslaget som vi nå behandlar, så er det slik eg ser det, eit resultat av ei lang tautrekking mellom stortingsfleirtalet og Regjeringa om dette senteret. Allereie i budsjettbehandlinga i 1997 vart det etablert eit fleirtal for å få til eit internasjonalt attraktivt IT- og kunnskapssenter på Fornebu der staten skulle delta aktivt. I St.meld. nr. 38 for 1997-98, om IT-kompetanse i eit regionalt perspektiv, la Regjeringa m.a. opp til at tomtene burde bydast ut på den opne marknaden utan særskilde føringar. Dette godtok ikkje stortingsfleirtalet. Vi la inn ei rekkje føresetnader som sentrumspartia òg var med på. Behandlinga av St.meld. nr. 13 for 1998-99, om gjenståande spørsmål i forbindelse med etablering av IT-senter på Fornebu, vart likevel ein ny omkamp, som resulterte i at stortingsfleirtalet nå i vedtaks form presiserte både prosessen og tidsplanen for vidare gjennomføring, ein detaljeringsgrad som skulle ha vore unødig om næringsministeren og Regjeringa hadde vist vilje til å følgje opp det som Stortinget tidlegare hadde sagt. Stortingsfleirtalet følgde her berre opp det som tidlegare hadde vore sagt, men nå hoppa sentrumspartia av. I debatten om innstillinga viste statsråd Sponheim på ny uvilje mot fleirtalet sitt opplegg. Han sa rett ut at han var ueinig i fleirtalet si løysing. Når så Næringsdepartementet sende ut krav og retningslinjer for eit senter som av stortingsfleirtalet vart oppfatta som å gå på tvers av stortingsfleirtalet sine føresetnader, måtte fleirtalet handle som det gjorde. Gjennom behandlinga av dette Dokument nr. 8-forslaget i komiteen, og ved høyring og brev frå næringsministeren har det vorte klarlagt at Stortinget sine føresetnader nå vil bli følgde opp. I så måte har det synt seg å vere eit svært nyttig forslag. Når vi ber om at saka kjem attende til endeleg behandling i Stortinget seinast 1. oktober, er heller ikkje det i motstrid til at Regjeringa sjølv har varsla at den ville legge fram for Stortinget ei sak om økonomiske disposisjonar som Regjeringa ikkje har fullmakt til å gjere. Og Sponheim stadfesta her i eit svar til representanten Gabrielsen at han òg den 25. februar hadde planlagt å legge dette fram for Stortinget. Eg trur nok kanskje at dette var litt overraskande for Høgre å høyre – nærast ei sjokkoppleving – og det undergrev mykje av den argumentasjonen som saksordføraren har hatt mot dette vedtaket, som også er lagt opp i komiteen, nemleg at ein skal få ein proposisjon seinast 1. oktober. Og sidan vi fort kjem på etterskot i forhold til andre land, og slik situasjonen nå er, er det rettast at ein går vidare med tre eller fleire interessentar etter 1. juni for å unngå meldeplikt til ESA og for å gi betre rom for saksbehandlinga. Nå håpar eg at alle legg godviljen til for å kome i mål med dette senteret så raskt som mogleg.