Magnhild Meltveit Kleppa (Senterpartiet), 1999-02-16:
: Det er eit nytt og spennande prosjekt å leggja fram ein handlingsplan for funksjonshemma som ei stortingsmelding. Tidlegare planar har vore arbeidsdokument for Regjeringa og har vore gode å ha som bakgrunn for denne meldinga. Eg er glad for den debatten meldinga har medverka til så langt, og for den solide støtta planen no får i Stortinget. Ei stortingsmelding forpliktar. Ti departement skal no i fellesskap og med sjølvpålagd tilbakemeldingsplikt til Stortinget syta for at alle dei mange tiltaka blir fylgde opp. 45 tiltak er alt sette i gang, og fleire skal setjast i verk i løpet av 1999. Stortingsmeldinga er ein del av Noreg sitt arbeid for å fylgja opp FN sine standardreglar for like vilkår for funksjonshemma. Standardreglane medfører ei sterk moralsk og politisk plikt frå medlemsstatane si side til å setja i verk tiltak for å sikra funksjonshemma like vilkår. Dette er viktige prinsipp når det gjeld ansvar, handling og samarbeid. Standardreglane peikar på område som er avgjerande for livskvalitet og for å oppnå full deltaking og likestilling, som er det overordna målet for Regjeringa sin politikk for funksjonshemma. Eg er einig med alle dei som i dag har sagt at det i denne planen blir teke viktige steg, men det står òg att mykje arbeid før ein kan snakka om full deltaking og likestilling. Lat meg derfor peika på ytterlegare tre stortingsdokument som i den nærmaste tida vil ha mykje å seia for mange funksjonshemma. Det fyrste er rehabiliteringsmeldinga – St.meld. nr. 21, Ansvar og meistring – som no ligg til behandling i Stortinget. Der er ein samordna innsats i forhold til skule og arbeid viktig, og verdien av individuelle oppfølgingsplanar i forhold til dei funksjonshemma som har eit stort tiltaksbehov, blir understreka. Det andre dokumentet er ei stortingsmelding om utjamning i levekår. Dette er eit arbeid som no går føre seg i fleire departement. Analysane understrekar heilt klart det som òg ligg til grunn for den stortingsmeldinga vi behandlar i dag, nemleg samanhengen mellom høvet til utdanning, høvet til arbeid og det å ha si eiga inntekt å leva av. Det handlar både om å gjera det utdanningstilbodet som er, betre kjent og å forsterka det. Det handlar om å gjera kjent ordningar som ein i dag har i arbeidslivet, det handlar om å utvikla nye ordningar og, som m.a. representanten Gunhild Øyangen var inne på, å sjå på høvet for ei mjukare arbeidslinje enn i dag, slik at ein betre kan kombinera arbeid og trygd. I ei tid der det er så stor mangel på arbeidskraft, skulle høvet vera større enn nokon gong for at fleire funksjonshemma kunne prøva seg i arbeidslivet. Det krev noko av den einskilde arbeidstakaren og av arbeidsgjevaren, og det krev større og sterkare samarbeid enn i dag mellom t.d. sosialkontor, arbeidskontor og trygdekontor. Når det gjeld dette, har vi allereie eit prøveprosjekt på gang i samband med budsjettet for 1999. Så er det eit tredje dokument. Det er nyleg sett i gang eit arbeid i departementet med ei stortingsmelding under overskrifta «Omsorg 2000», som eg ynskjer å leggja fram for Stortinget i løpet av hausten. Der ser vi på innhaldet og kvaliteten på dei omsorgstenestene vi tilbyr. I meldinga skal vi fokusera på aldersdemente og deira situasjon – som komiteleiaren i dag tok opp – og kva tiltak som trengst der. Likeins skal vi sjå på korleis vi på den eine sida kan utnytta den teknologien som no er under utvikling, slik at fleire funksjonshemma kan få ein meir sjølvstendig kvardag sett opp mot rettstryggleik og personvern, og dernest på behovet for å styrkja dei tilsynsordningane vi har innafor dette området.