May Britt Vihovde (Venstre), 2002-06-21:
Regjeringa har fått gjennom eit revidert budsjett i Stortinget der både stramheita og Regjeringa sine prioriteringar er sikra. Budsjettet er dermed med på sikra stabilitet og danna grunnlag for at vi kan unngå renteauke. Eg vil gi Framstegspartiet ros for å vera ein ryddig og konstruktiv forhandlingsmotpart. Regjeringa sine prioriteringar i budsjettet ligg fast. Det blir auka satsing på helse, tryggleik, kommunane, rassikring, politiet, miljø, barskogvern, utdanning og forenkling, for å nemna nokre saker. Avtalen med Framstegspartiet har gitt ytterlegare midlar til område som helse, justis og utdanning – og reduksjon i avgifter. Det har kome mange påstandar denne våren om Regjeringa sine nederlag i Stortinget. Tala viser noko anna – over 90 pst. gjennomslag for våre saker der det er usemje. Sanninga er at denne regjeringa står seg svært godt i forhold til tidlegare regjeringar. Vi samarbeider til begge sider og samlar støtte frå alle dei store opposisjonspartia. Trass i Regjeringa sine gode gjennomslag i Stortinget er det ikkje tvil om at nokre av dei vedtaka opposisjonen har pressa gjennom, kan få alvorlege konsekvensar for norsk økonomi og bli ein trussel om høgare rente. Det mest alvorlege er barnehageavtalen, der opposisjonen ikkje kan visa til inndekking. Dei skyv problema framfor seg og reknar med at Regjeringa skal rydda opp. Med opposisjonen sitt barnehageopplegg blir ressursar overførte frå distrikta til byane, og frå dei fattige til dei rike. Opposisjonen har her gått inn på eit omvendt Robin Hood-prinsipp: ta frå dei fattige og gi til dei rike – eller, for å seia det på Kristin Halvorsens vis: med barnehageforliket smell champagnekorkane i Holmenkollåsen. Det sprett nok òg ein og annan champagnekork frå den staden der Sosialistisk Venstreparti no har begynt å presentera politikken sin, luksusyachtane på Aker Brygge. Det er for tida ei rivande utvikling og nye posisjoneringar i Stortinget. Sosialistisk Venstreparti og Framstegspartiet finn stadig oftare saman, med Arbeidarpartiet som støtteparti. Nestleiaren i Sosialistisk Venstreparti, Øystein Djupedal, vil samarbeida endå meir med Framstegspartiet og hadde følgjande kommentar til forliket mellom Framstegspartiet og regjeringspartia i Politisk kvarter 5. juni: «Min første kommentar er at dette er meget puslete. Jeg er overbevist om at Frp hadde oppnådd mer, på sine hjertesaker også, i et samarbeid med SV og Arbeiderpartiet enn det de har fått med Regjeringa». Slikt kan ikkje seiast for ofte. Med andre ord: Sosialistisk Venstreparti ville gitt langt meir i forhandlingar med Framstegspartiet enn det Regjeringa gjorde. Regjeringa har kome med eit puslete tilbod, ifølgje Djupedal. Dette er nye tonar frå eit parti som tidlegare har skulda regjeringspartia for å legitimera Framstegspartiet. No er det Sosialistisk Venstreparti som framstår som Framstegspartiets næraste samarbeidspartnar. Leiinga i Sosialistisk Venstreparti har mange tidlegare sterke utfall mot andre parti å bita i seg. Arbeidarpartiet og Jens Stoltenberg har tydeleg begynt å posisjonera seg på at det kan komma ein renteauke utover sommaren eller hausten. Ca. 600 mill. kr meiner Stoltenberg er forskjellen på renteauke eller ikkje. Etter å ha slått fast dette, byrjar Arbeidarpartiet med ein gong å undergrava si eiga såkalla innstramming ved å skyva utgifter framfor seg, til utbetaling i 2003. I tillegg kjem ei rekkje dyre lovnader som vil meir enn eta opp dei såkalla innspara 600 millionane: meir til barnehagar, kommunane, tippemidlar – forskingsbiten skal dekkjast over statsbudsjettet – meir til kunstig befruktning, flyplassar, avskrivingssatsar, Husbanken, SND, og no til slutt, 9 milliardar kr i auka avgiftslette. Når ein skyv slike lovnader framfor seg, blir det ikkje mykje innstramming igjen. Det blir tvert imot ekspansivt, og Arbeidarpartiet sine mange store lovnader gir stor fare for høgare rente. Det er mange som ser Arbeidarpartiets politiske forvandling. Håvard Narum i Aftenposten seier det slik i ein kommentar 15. juni: «11. juni 2002 – dagen SVs nedstleder Øystein Djupedal i det ene ordelag mer forblommende enn det andre har beskrevet som barnas og foreldrenes historiske seiersdag – kan like gjerne omtales som en dag da Ap. gikk over fra å være et helhetstenkende ansvarsparti til et populistisk ønsketenkningsparti.» Det ser dessverre ut til å vera heilt slutt på den tida då Arbeidarpartiet var nokolunde ansvarleg og tok ansvar for norsk økonomi. No har dei i staden lagt seg på ei overbodslinje. For Venstre er det eit overordna mål i politikken å halda orden i økonomien. Det tener alle, ikkje minst dei fattigaste, anten dei er einskildmenneske, kommunar eller utsette bedrifter. Ingenting er så uheldig for desse som ein uhemma vekst som pressar prisar og renter i veret.