Laila Reiertsen (Fremskrittspartiet), 2011-11-25:
Takk til interpellanten for å fokusera på Nav og korleis enkelte brukarar blir møtte og varetekne av Nav. Mange av oss blir stadig kontakta av brukarar som ofte er frustrerte og oppgitte over behandlinga og servicen i Nav. Mange er stillteiande fordi dei på ein måte har resignert og gitt opp, gitt opp fordi ein er møtt av eit Nav som ikkje bidreg til at den enkeltes situasjon kan bli endra eller forbetra. Dette er ikkje bra. Samtidig er det mange som er fornøgde. Det skal vi ikkje gløyma oppe i alt dette. Vi har debattar som denne nettopp fordi vi ønskjer at Nav skal fungera. Det er eg faktisk oppteken av. Frå mailboksen min tok eg ut siste veka eit lite utdrag berre for å synleggjera litt av det som opptek medmenneska våre der ute: «Etter 2 års kamp måtte jeg skaffe meg advokat.» «Jeg hadde en diagnose, etter et halvt år med møte med Nav hadde jeg to.» «Da har jeg sendt inn de samme papirene for fjerde gang, og tiden går uten at jeg mottar dagpenger. Det går på helsen løs, og regningene hoper seg opp.» «Jeg ble regelrett snakket til som jeg var et uskikkelig barn. Jeg er 37 år og ønsker bare å få det jeg har rett på.» «Jeg vil jo jobbe, men Nav tildeler meg dagpenger uten å stille noen krav.» «Jeg ba om en ny saksbehandler, det tok 6 mnd.» Dette er kvardagen til mange av våre medmenneske. Eg ønskjer ikkje at vi skal ha det sånn. Derfor er det viktig med denne debatten. Kunnskap er eit anna moment som dukkar opp. Ein sit igjen med eit inntrykk av at kunnskap anten ligg langt bak i systemet eller er rett og slett fråverande på enkelte område. Riksrevisjonen peikar også i sin siste rapport på ulike område som ikkje er tilfredsstillande: «Riksrevisjonen er kritisk til at den variable kvaliteten i pensjons- og ytelsesforvaltningen etter mange års merknader fortsatt fører til betydelige feil i utbetalinger. Revisjonen viser feil i 7,5 prosent av de kontrollerte sykepengesakene, og at det er store forskjeller mellom fylkene når det gjelder kvalitet i saksbehandlingen.» Når eg får desse mailane frå folk der ute, har eg ei lita kjensle av at kanskje dei små Nav-kontora er litt flinkare til å ta vare på medmenneska våre når dei kjem opp i problem. Det er kanskje ei litt sånn ansvarskjensle: Eg kjenner deg nesten. Dei har ein tettare dialog med dei. Det er kanskje verdt å ta med seg vidare. Det er i dei store byane dei fleste av dei som sender inn klagar til meg, er. Så det er faktisk slik at Nav framleis strevar, det må vi erkjenna. Derfor må ein framleis ha fokus på kor det strittar imot og ikkje er optimalt, og setja inn ressursar, slik at ein får det til å fungera i framtida. For det er vel det som er målet at Nav skal fungera optimalt på alle område. Så til slutt: Utan at ein brukar noko som helst av budsjettkroner – menneskelege ressursar og eigenskapar er faktisk gratis – kan ein iallfall begynna med å møta menneska med respekt og høflegheit, for det er faktisk ikkje sjølvsagt rundt om. Det må ikkje vera slik at det skal vera personavhengig å få den beste hjelpa av Nav. Så her har vi ein jobb å gjera, og eg trur òg at det å tenkja rett menneske på rett plass når det gjeld dei tilsette òg, er viktig å ta med seg i dette. Heilt til slutt: Interpellanten har prøvd å spørja etter Nav-ombodet. Det har eg prøvd å spørja etter òg, fleire spørsmål, skriftlege spørsmål, og eg får òg dei same svara. På ein måte føler eg at det er ei trenering på gang. Eg toler å høyra eit svar som er: Nei, vi vil ikkje innføra eit Nav-ombod. Eg føler meg litt som eit Nav-ombod, og eg er faktisk stolt av det når folk der ute tek kontakt med meg. Dersom eg kan vera med og hjelpa dei og støtta dei, ikkje minst i kvardagen, synest eg det er flott å vera med på. Men eg vil gjerne høyra: Kva er planen? No har vi venta for lenge. Eg vil ha eit svar: ja eller nei.