Ingrid Heggø (Arbeiderpartiet), 2017-01-31:
Forslaget vi har til handsaming, dreier seg om å utvida det kvoteregulerte fisket av kongekrabbe til heile Finnmark og å innføra ein opptrappingsmodell for aktivitetskravet for å sikra at retten tilkjem aktive fiskarar. Stortinget handsama Solberg-regjeringa si kongekrabbemelding i juni i 2015. Evalueringa der konkluderte med at den todelte forvaltninga som vart innført i 2008 av Stoltenberg II-regjeringa, har vore særs vellukka. Det betyr kommersiell fangst med deltakarregulering aust for Nordkapp, elles fri fangst – såkalla desimeringsfiske. På Fiskeridirektoratet sitt dialogmøte i september vart det òg slått fast at denne forvaltninga har vore vellukka. Det er bra at eit samla storting også i dag fastslår å vidareføra dette prinsippet. Mest diskutert under stortingshandsaminga i 2015 var like fullt om Måsøy kommune kom inn under kategorien «mest plaga» og skulle få delta i kongekrabbefisket, og innføring av eit aktivitetskrav for å sikra at det var dei aktive fiskarane som hadde dei største ulempene og såleis skulle kompenserast med å få fiska kongekrabbe. Det har mildt sagt vore ein underleg prosess i denne saka: Statssekretær Berg erklærer at det i kongekrabbefisket skal opnast for fiskarar frå heile heimfylket hans, Finnmark. Ikkje regjeringa, men herrane Bakke-Jensen og Grimstad fremjar representantforslag i Stortinget. Komiteen får saka til handsaming og bestemmer både høyring og at Sametinget skal konsulterast. Men då viste det seg at departementet allereie hadde sendt framlegget om ny forvaltning på høyring. Komiteen vedtok difor å setja saka på vent. Det er ei rotete handsaming frå regjeringspartia si side. Eg er difor glad for at komiteen likevel har samla seg om eit solid fleirtal for den vidare forvaltninga av kongekrabbe. Det er full semje om prinsippet om at heiltidsfiskarane er dei som har dei største ulempene med kongekrabben. Vidare er det semje om at også fleire enn fiskarane i Aust-Finnmark er plaga av kongekrabben, men at ulempene minkar vestover i Finnmark. Men fleirtalet i komiteen, alle unnateke Høgre og Framstegspartiet, er oppteke av å halda fast ved at dei med størst plager er dei som skal ha full tilgang til dei lukrative kvotane. Dette fleirtalet slår også fast at kongekrabben no påverkar det tradisjonelle fisket i Måsøy i så stor grad at fiskarane her må karakteriserast som svært plaga og såleis bør ha tilgang til det kvoteregulerte krabbefisket. Til dømes er Måsøy-fiskarane sine fiskefelt i dag fylte av krabbeteiner til desimeringsfiske, noko som umogleggjer vanleg fiske. På vegner av Arbeidarpartiet vil eg seia at eg synest det var veldig synd at vi ikkje kunne finna eit breitt politisk kompromiss i denne saka for å sikra langsiktigheit og føreseielegheit innan fiskerinæringa. Dette var på mange måtar ein prøvestein på om det politiske miljøet på Stortinget faktisk meiner at langsiktige og føreseielege rammevilkår er det viktigaste for næringa, eller om det er noko som høyrer heime berre i festtalar. For Høgre og Framstegspartiet vart det strykkarakter. Det positive er at alle vi andre partia står saman. Dette fleirtalet har lagt fram følgjande forslag til vedtak: «Stortinget ber regjeringa gje fiskarane i Måsøy full adgang til fisket etter kongekrabbe frå og med kvoteåret 2017.» Og: «Stortinget ber regjeringa komme attende til Stortinget med ei sak vedrørande konsekvensar av endring i aktivitetskravet og eventuell utviding av adgangen til kongekrabbefiske.» Det er eit paradoks at regjeringspartia heller ikkje vil støtta ei utgreiing av konsekvensane av sitt eige framlegg. Høgre og Framstegspartiet vil med andre ord ikkje byggja politikken på kunnskap. Ein meiner ein som stortingspolitikar er den beste til å setja ei riktig inntektsgrense, og det heilt utan saksutgreiing og konsekvensutgreiing, som ville forstyrra biletet. Resten av Stortinget meiner ikkje at svogerforsking eignar seg, og at politikken skal byggjast på kunnskap, og vil ha greie på konsekvensane i forkant av vedtak.