Knut Arild Hareide (Kristelig Folkeparti), 2012-03-29:
Eg opplever at Framstegspartiet med dette forslaget ønskjer å melde seg ut av debatten rundt kva me skal gjere i Oslo-regionen. Det er klart at her opplever me at utfordringa er at me har ein for stor del som vel å kjøre bil til og frå jobb, og at det er for få som ønskjer å reise kollektivt. Da er det sjølvsagt inga løysing å ta bort brukarfinansieringa og gjere det enda meir attraktivt å kjøre bil. Brukarfinansiering meiner eg kan ha to gode og positive sider. Det eine er at det først og fremst gir finansiering, midlar, som me kan bruke til både veg og kollektivtiltak. Det andre er at det har ein regulerande effekt. Når det gjeld Oslopakke 3, har ein begge effektane – både at me får meir pengar til dei som er opptekne av å få bygd veg og satse på kollektivtrafikk, og at det har ein regulerande effekt. Me veit at det finst rapportar som seier at me innan eit 20-årsperspektiv kan risikere køar som aukar med 70 pst., altså at køane i hovudstaden tidsmessig kan auke med 70 pst. dei neste 20 åra. At ein da fremmar eit forslag som gjer denne situasjonen enda verre, synest eg er vanskeleg å forstå. Eg meiner at bompengesystemet fungerer godt når det gjeld å ha ein regulerande effekt, men eg synest det er ei utfording at finansieringa av Oslopakke 3 er slik at jo fleire som kjører bil, jo meir pengar får me til å bruke på tiltak innanfor Oslopakke 3, og jo fleire som vel å kjøre kollektivt, jo mindre pengar får me. Da har me på ein måte motsett incentivbruk av det me treng. Me ønskjer jo at færre skal kjøre bil. Blir det resultatet, får me mindre midlar til viktige satsingar i Oslopakke 3. Får me fleire til å kjøre kollektivt, veit me at det kjem til å koste pengar, for kvar ny som vel å reise kollektivt, kostar det det offentlege 10 kr eller meir. Derfor meiner eg at når me kjem til neste NTP, er det vårt ansvar – som tilhengarar av brukarfinansiering – å sjå på korleis me kan leggje om incentivstrukturen, slik at regionpolitikarar her får eit samsvar, og at dei kan få meir pengar dersom dei lykkast. No er det jo motsett, og det er eit paradoks – jo betre dei lykkast med det som er våre mål, jo færre pengar får dei inn innanfor Oslopakke 3. Så meiner eg òg at staten må ta ansvaret for store kollektive satsingar. Me kan sjå tilbake på kva som skjedde på 1990-talet da vi fekk satsinga på T-banesystemet, altså ringsystemet. Da var det arbeidarpartiregjeringa som ønskte å lyfte dette store og viktige prosjektet. Den gongen var politikarane i Oslo kommune faktisk usikre på korleis dei skulle sjå på det prosjektet, men staten gjekk inn både i reguleringsarbeidet og i det økonomiske arbeidet. Det meiner eg me no må sjå meir av i tida framover. Men det gjeld ikkje berre Oslo – det gjeld òg byar som Bergen, Stavanger, Trondheim, der me òg treng å lyfte bybanesatsinga. Satsinga på skjenegåande trafikk er heilt nødvendig skal me møte dei store kollektivutfordringane som me har i storbyane våre. Så vil eg berre minne om det NHO sa i dag til ein samla stortingskomité. Det var nettopp at brukarfinansiering er eit viktig verkemiddel, og regulerande tiltak er heilt nødvendige. Eg gleder meg over at det er eit stort fleirtal i denne saka som er einig med NHO, og regjeringspartia står saman med både Høgre og Kristeleg Folkeparti. Eg forventar òg at kollektivpartiet Venstre – som kjem no – er einig i den retninga.