Tor Bremer (Arbeiderpartiet), 2012-05-14:
Eg vil takka saksordføraren, og vil replisera at trass i hans permisjon i den tida me har arbeidd med saka, har det gått overraskande bra, kanskje fordi det ikkje var spesielt vanskeleg å slutta seg til intensjonen med og motivet for forslaget om å leggja fram ein opptrappingsplan for rekrutteringsstillingar i FoU-systemet i samband med statsbudsjettet. Om det er spesielt føremålstenleg, skal eg derimot koma tilbake til. Eg vil understreka at komiteen er samla i synet på at det er viktig å sikra rekruttering til forsking og utvikling, til næringslivet sine behov i dag og i morgon, og å sikra dei beste forskarane til utdanningsinstitusjonane våre. Dette heng naturleg nok saman med aldersavgang, auka behov for høgkompetent arbeidskraft i samfunnet generelt og eit næringsliv som meir enn nokon gong har fokus på forsking og forskingsresultat. Dette er flott. Dette skal medverka til framleis høg sysselsetjing, låg arbeidsløyse og velferdstenester som ligg heilt i front i globalt perspektiv. Dette er perspektivet vårt, dette er leiestjerna vår. Difor er òg komiteen tydeleg på at det må vera ein god balanse mellom tilbod og etterspørsel etter stipendiatstillingar i sektoren. Det gledelege er at det no er blitt ein god balanse innan humaniora, samfunnsvitskap og medisin. Utfordringa ligg no innan teknologi og naturvitskap. Eg vil tru at dette slik sett kjem til å få stor merksemd frå dei aller, aller fleste partia på Stortinget og frå regjeringa i arbeidet med framtidige budsjett. Realfaga er viktige basisfag for å kunna realisera tematiske og strategiske mål i forskingspolitikken. Å bidra til å løysa globale utfordringar innan klima, miljø og energi krev at me har stor forskingskapasitet innan fag som fysikk, kjemi og geofag. Eg vil òg nemna at i stortingsmeldinga Utdanning for velferd er det synleggjort eit stort behov for å auka forskingskompetansen på velferdsområdet for dei aller fleste utdanningsinstitusjonane våre. Mitt poeng er at det ikkje er så stor usemje om kva som er mål og retning for utviklinga, og kva som er stoda og utfordringa per i dag. Då er spørsmålet om me treng å vedta nokon spesifikk plan om kor mange rekrutteringsstillingar, løyvde direkte over statsbudsjettet, som trengst dei ulike åra framover. Vel, det er sikkert mogleg å få til, men det vil neppe vera spesielt føremålstenleg. Eg har merka meg at opposisjonen i ein merknad skriv at «så lenge basisbevilgningene til UH-sektoren ikke er tilfredsstillende, vil en opptrappingsplan(…) være nødvendig». Vel, eg har høyrt betre argument for denne saka enn dette. (…) Frå Arbeidarpartiet og regjeringspartia si side vil me for vår del peika på at det er fleire faktorar som bidreg til å auka tilbodet på personar med doktorgradsutdanning til akademia, til næringslivet og til offentleg sektor enn det som kjem gjennom ei finansiering over statsbudsjettet. Eg trur at det er vel så viktig å ha fokus retta mot m.a. å auka gjennomstrøyminga i doktorgradsutdanninga, slik at fleire fullfører – og det på ei kortare tid. Her ser me at etter innføringa av den nye ph.d.-graden er institusjonane flinkare til å følgja opp doktorgradsstudentane. Dette vil openbert resultera i fleire avlagde doktorgradar i åra som kjem. Ei anna gruppe som ein eventuell plan ikkje vil kunna ta høgd for på nokon god måte, er dei stipendiatstillingane som blir finansierte over Forskingsrådet. Her kan me registrera ein pen auke, frå 1 300 i 2006 til heile 1 800 i 2010. Det særdeles hyggelege er at dette skjer innanfor prioriterte område. Vidare kan me ha store forventingar til den nyetablerte ordninga med nærings-ph.d-ar. Ho har enno ikkje resultert i avlagde doktorgradar i særleg omfang, men vil nok også bidra på ein fin måte, særleg innanfor teknologi og naturvitskap. Eg finn det også naturleg i denne samanhengen å nemna at Noreg har solide og attraktive forskingsmiljø som hevdar seg i toppen internasjonalt. Desse miljøa står for ei ikkje ubetydeleg rekruttering av utanlandske forskarar med doktorgradsutdanning til Noreg.