Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-05-21:
Takk til interpellanten, Bård Vegar Solhjell, som openbert ikkje har gløymt kor han kjem frå, og det er veldig kjekt. Vi treng eit engasjement for Sogn og Fjordane i Stortinget, også utover Sogn og Fjordane-benken. Dette har vore eit debatt med omtrent like dosar skjønnmåling og svartmåling. Eg skal forsøke å peile meg litt inn på det eg trur er realitetane her. Eg sit i arbeids- og sosialkomiteen. Sogn og Fjordane er drøymefylket vårt. Det er eit fylke med låg arbeidsløyse, med aukande sysselsetjing, med låg kriminalitet, med få som er uføretrygda – kort sagt: der folk lever gode, trygge liv, skapar verdiar, går på jobb. Når det er sagt, så har Sogn og Fjordane ein del utfordringar. Dei er ikkje særeigne for Sogn og Fjordane, men det er dei same utfordringane som vi ser i ein del område i Noreg som har éin ting til felles, og det er at det er spreiddbygde område. Rundt dei store byane våre har det vore ein solid vekst, dei er på mange måtar økonomiske motorar i sine område. Sogn og Fjordane har litt andre utfordringar, og dei kjem til syne ved ein låg til nesten ikkje-eksisterande vekst i arbeidsplassar – ikkje over dei siste to blå-blå åra, men over veldig mange år – og dessverre ei for låg nyetablering når det kjem til gründerar, bedrifter og verdiskaping. Dei reformprosessane som skjer i ulike statlege etatar, har skapt ei betydeleg uro i Sogn og Fjordane. Der skal eg gje både interpellanten og andre som har snakka i dag, rett. Det er klart at folk blir nervøse når veldig mange strukturar som folk kjenner som grunnleggjande for tryggleiken i sin kvardag, blir oppfatta som at dei blir sette på spel. Ein skal ikkje vere redd for reformprosessar, men eg trur det er viktig å understreke at det er dei folkevalde, politikarane, som skal ta avgjerdene og sjå interesser opp mot kvarandre, det er ikkje fagetatane aleine. Det har vore Venstre si tilnærming heile vegen, og vi meiner også at mange av dei prosessane som allereie er landa, er landa på ein god måte. Når det gjeld det som har handla om Høgskulen i Sogn og Fjordane, trur eg for så vidt det har vore ein nyttig debatt for Høgskulen å sjå kritisk på si eiga verksemd: Kor er vi gode, kor kan vi bli betre? Eit område der ein kan bli betre, er eksempelvis forsking. Så har vi valt å seie både frå Venstre si side, og eg oppfatta også frå Stortinget si side, at ein ikkje vil gå inn for nokre tvangsfusjonar. Ein lyttar til det som er styret si tilråding, nemleg at ein ønskjer å vere ein sjølvstendig institusjon. Når det gjeld politireforma, er jo ikkje siste ordet sagt endå. Ho er sendt til Stortinget. Bakteppet her er jo ein svært alvorleg situasjon i norsk politi, i norsk beredskap, som er grundig dokumentert, og som må få eit svar. Då er eg glad for at, så vidt eg oppfatta iallfall, alle parti, så nær som Senterpartiet, framleis er i diskusjonar om å få til ei god løysing for heile landet, også for Sogn og Fjordane. Prosessen rundt Fiskeridirektoratet vart landa i dag. Det å få færre regionar kan det vere gode grunnar til, men det å bryte opp gode, trygge kompetansemiljø nær fisken, nær næringa i Måløy, i Ålesund er ein dårleg idé. Der har vi sikra, og det har vore viktig for Venstre å sikre, at ein framleis skal ha eit kompetansemiljø. Det som er ei stor utfordring – det er det ingen tvil om – er fylkesøkonomien. At det skulle kome ei justering i inntektssystemet, det var venta, det var nødvendig, men etter Venstres syn gjekk det for hardt ut over nokre fylke. Sogn og Fjordane var det fylket det gjekk hardast ut over. Det at ein fekk på plass først ein tapskompensasjon, og så ein styrkt tapskompensasjon i fjor, var heilt nødvendig. Etter mitt syn er det også noko ein bør fortsetje med i åra framover. Elles har det vore mange gode nyheiter i dei budsjettforlika ein har fått i Stortinget mellom Venstre, Kristeleg Folkeparti, Høgre og Framstegspartiet for Sogn og Fjordane, av stor og mindre stor art. Det handlar om å få på plass hyppigare avgangar på ferjesambandet Lote–Anda. Det handlar om fritak for elavgift for datalagringssenter, det handlar om løyvingar til Sogn Jord- og Hagebruksskule og til Nynorsk Avissenter. Det handlar om Bjørset–Skei. Kort sagt: Mykje av det som har vore viktige politiske krav frå fylket, blir innfridd, om ikkje i budsjetta, så iallfall i budsjettforlika. Det er viktig. Så skal det seiast at Stortinget kan nok ikkje løyse alle utfordringane for Sogn og Fjordane, ein del må ein også løyse sjølv. Då skal det seiast at det er ikkje berre det politiske fleirtalet her som betyr noko, det gjer også det politiske fleirtalet på Sogn og Fjordane fylkesting. Det har vore det same i veldig mange år, og etter mitt syn bør det forandre seg til hausten, men den debatten får vi ta då.