Laila Reiertsen (Fremskrittspartiet), 2010-06-14:
Prop. 104 L for 2009–2010 omhandlar forslag om endringar i arbeidsmiljøloven i samband med midlertidige tilsetjingar og Arbeidstilsynet sin kompetanse til å gi pålegg og treffe enkeltvedtak. I Prop. 104 L legg regjeringa bl.a. vekt på å innføra ei ordning med plikt for arbeidsgivar til å drøfta verksemda sin bruk av midlertidige tilsetjingar med dei tillitsvalde minst ein gong per år. Regjeringa ønskjer med dette forslaget å auka bevisstheita om verksemda sin bruk av midlertidig arbeidskraft. Mindretalet vil peika på at verksemder med tariffavtaler allereie har føresegner etter hovudavtalen i forhold til midlertidige tilsetjingar som vil dekkja dette behovet. Ein er med det forslaget redd for at eit pålegg om drøftingar ein gong i året vil gi mindre fleksibilitet og kanskje hindra ein naturleg diskusjon om slike spørsmål utanom dei årlege drøftingane. Ein ser også at eit pålegg om ytterlegare byråkratiske tiltak vil auka arbeidsbyrda for mange bedrifter og gjera det vanskeleg å klara seg i ein elles tung marknad. Det er uheldig, særleg i dagens marknad med pågåande finanskrise og vanskelege forhold for mange småbedrifter, å auka byrdene og gjera det vanskelegare for verksemdene å skaffa seg relevant arbeidskraft. Ifølgje Econ-rapport nr. 2009–112, «Effekter av lovreguleringer av stillingsvern og arbeidstid», som er utarbeidd for Arbeidsdepartementet, er Econs oppsummering at sterkare stillingsvern gir mindre gjennomstrøyming i arbeidsmarknaden, svakare produktivitetsvekst og lågare sysselsetjing blant utsette grupper, men truleg mindre effekt på samla sysselsetjing. Vi må vera opptekne av at grupper som har vanskeleg for å koma inn på arbeidsmarknaden, skal få betre moglegheiter til å prøva seg i arbeidslivet og skaffa seg påkravd erfaring. Ved å vanskeleggjera bruken av midlertidig arbeidskraft er ein redd for at f.eks. personar med funksjonsnedsetjing, innvandrarbakgrunn og helseproblem vil få sine moglegheiter til å prøva seg i arbeidslivet sterkt redusert. Det finst mange eksempel på at personar som har hatt vanskeleg for å koma i jobb, har fått moglegheiter gjennom midlertidig tilsetjing der dei har kunna praktisera sine kunnskapar og evner, prøvd seg i eit sosialt fellesskap og vist både seg sjølv og arbeidsgivaren ein positiv og relevant innsats. Frå departementet er det kome forslag om at Arbeidstilsynet skal få myndigheit til å føra tilsyn med at det blir gjennomført drøftingar mellom arbeidsgivar og dei tillitsvalde om bruken av midlertidige tilsetjingar. Arbeidstilsynet skal få anledning til å bruka dei verkemiddel som er tilgjengelege for å sikra at drøftingar blir gjennomførte. Departementet meiner det må setjast makt bak kravet om å gjennomføra drøftingar dersom det skal verka. Det er unødvendig å innføra ekstra byråkrati og tilleggsoppgåver for eit tilsyn som har så mange viktige oppgåver som krev mykje behandling allereie. Samtidig blir det vanskeleg skjønsmessig å ta omsyn til når, korleis og med kven det skal drøftast. Det vil vera rom for ulike oppfatningar om i kva grad drøftingsplikta er oppfylt, og pålegg frå Arbeidstilsynet synest då som eit lite hensiktsmessig verkemiddel. Det tredje forslaget blir oppfatta slik at alt fråvær ved berekning av tilsetjingstid etter fireårsregelen i arbeidsmiljøloven § 14-9 nytt ledd betyr at det ikkje skal gjerast frådrag av noko fråvær. Ein viser til at personar som går inn i eit midlertidig arbeidsforhold, ofte gjer dette fordi det passar inn i deira livssituasjon, som f.eks. at dei planlegg familieauke, eller at militærteneste er nær føreståande. Fleksibilitet er nettopp ein av hovudgrunnane, i tillegg til det å prøva seg innan eit yrke ein ikkje er sikker på at ein vil vera i over tid. Ein meiner det kan verka urimeleg at arbeidsgivar i sånne tilfelle vil kunna bli pålagd betydeleg ansvar for ein arbeidstakar som skulle dekkja eit midlertidig behov, men som mot slutten av oppdraget går ut i permisjon og bidreg til at oppdraget blir lengre enn dei fire åra som gir rett til fast tilsetjing. Korte sjukefråvær i løpet av den tida oppdraget varer, bør ikkje trekkjast frå ved berekning av tilsetjingsperioden, og ein ser det slik at sjukefråvær avgrensa til arbeidsgivarperioden ikkje skal trekkjast frå ved berekning av tilsetjingstida i forhold til fireårsperioden. Eg viser med dette til merknadene frå Framstegspartiet, Høgre og Kristeleg Folkeparti.