Jenny Klinge (Senterpartiet), 2016-03-14:
Eg vil starte med å takke interpellanten for ein god og høgst relevant interpellasjon om eit tema der politiet synest å ha ein lang veg å gå enno. Eg må seie at eg har vorte ein smule forundra over enkelte prosessar i politiet. Det kan synest som det rår ein uheldig kultur ein del plassar, og dei signala som har kome frå ulike leiingsnivå når det gjeld enkeltsaker, har ikkje vore tryggjande. Politiet er avhengig av tillit frå publikum. Måten Politidirektoratet nyleg har handtert tilsettinga av ein leiar i direktoratet på, har ikkje vore med på å byggje opp under den tilliten politiet er avhengig av. Vi må vere heilt klare på at kvinnfolk skal ha like moglegheiter som menn i politietaten, og at diskriminering og trakassering av kvinnfolk i det heile ikkje skal finne stad. Gjørv-rapporten og kontroll- og konstitusjonskomiteens oppfølging av denne peikte på tre viktige ting: leiing, kultur og haldningar. Med dette bør det vere heilt sjølvsagt at begge kjønn skal behandlast likt i politietaten, og at det må liggje der som ein opplagd føresetnad at polititenestekvinner er like mykje verde som polititenestemenn. Politiet blir betre av at begge kjønn er representerte. Og for å få på plass best moglege leiarar på ulike nivå i politiet er det også viktig å kunne rekruttere dei beste leiaremna frå begge kjønn. Som interpellanten peikar på, er tala klare. Det er for få kvinnelege politimeistrar, men det er også for få kvinnelege leiarar på nivåa under. Vi har høyrt om kvinnfolk som blir rådde frå å søkje leiarstillingar, og vi har høyrt historier om kvinnfolk som føler seg frosne ut i eit mannsdominert leiarmiljø. Eg meiner statsråden bør ta initiativ til eigne toppleiarprogram for kvinnfolk. Ein bør setje klare mål for arbeidet med å bli betre, og ikkje minst må ein gjere det klart at mannlege leiarar som forsøkjer å presse ut kvinnfolk, ikkje er ønskte i politiet. Eg vil seie det rett ut: Eg føler meg ikkje trygg på at Politidirektoratet legg til grunn dei same føresetnadane og måla som eg har nemnt tidlegare i innlegget mitt. Viss vi ser på nylege tilsettingssaker som er fyldig omtalte i media, er det i alle fall god grunn til å setje spørsmålsteikn ved dette. Justisministeren sa i hovudinnlegget sitt at han i styringsdialogen med underliggjande etatar følgjer dette opp. Det er bra. Eg har lyst til å leggje vekt på det. Eg synest innlegget frå justisministeren viser at han tek det på alvor. Senterpartiet har tidlegare teke initiativ til å betre likestillingsarbeidet i politiet ved å fremje fleire oppmodingsforslag i budsjettprosessen. Eg forventar at vi får ei eiga sak til Stortinget om dette, slik at vi kan drøfte det konkret og ikkje minst vedta forslag til forbetringar der det er mogleg. Eg vil til slutt seie at eg er einig med representanten Ebbesen i at vi må snakke opp politiyrket. Då er det jo eit paradoks at ein står her og fortel om alt som er vanskeleg og tungt, men det er utruleg viktig at vi ikkje svartmålar situasjonen. Mange kvinnfolk trivst godt i politiet og får gode moglegheiter, så det må vi løfte fram. Samtidig er det slik at når vi veit at likestillinga ikkje er komen langt nok, kan vi heller ikkje skyve desse problema under teppet, fordi kvinnfolk som har lyst til å søkje seg til politiyrket, må jo sjå at både politietaten sjølv og vi som politikarar tek problema som er der, på alvor. For berre gjennom det kan dei føle at det er trygt å gå inn i det, når dei ser at her er det ei utvikling i rett retning. Det meiner eg at denne interpellasjonen er eit lite ledd i, nettopp dette med å vise at vi tek det på alvor, at vi ønskjer å få det til betre. Så må målet vere at vi samlar kreftene framover, at kvinnfolk skal kjenne at dei er like velkomne i politiet som karar, og at dei får like moglegheiter i politiet framover.