Terje Breivik (Venstre), 2019-01-30:
Rausare, grønare og meir sosialliberal politikk: Føresetnadene Venstre la til grunn for å ta steget frå rolla som konstruktivt opposisjons- og samarbeidsparti til regjeringsparti for eit år sidan, var eintydige og klare, og når me no har hatt gleda av å forhandla og snekra ei ny regjeringsplattform saman med sentrumspartikollega Kristeleg Folkeparti, i tillegg til regjeringskollegaene Høgre og Framstegspartiet, er det godt å kunna slå fast at Venstre igjen har fått betydeleg gjennomslag på hovudsaksområda våre. Ei frå før tung satsing på skule og kunnskap er ytterlegare forsterka. Det same gjeld kampen mot barnefattigdom. Me aukar ambisjonane innan miljø og klima, og me sikrar og skapar arbeidsplassar over heile landet. Av omsyn til ungane våre, komande generasjonar, må verda lukkast med å redusera klimagassutsleppa – nok og raskt nok. Som eit av verdas rikaste land, som hentar ein stor del av inntektene våre frå industri med store klimagassutslepp, har me eit stort ansvar som pådrivar og rollemodell internasjonalt. I regjeringsplattforma har me fått på plass nye, meir ambisiøse klimamål. På kort sikt skal me gjennomføra ein ny klimakur, utarbeida ein konkret plan for oppfølging av forpliktingane Noreg har om 45 pst. innanlandsreduksjon i ikkje-kvotepliktig sektor innan 2030. Det gjer me m.a. ved å gjera det meir lønsamt for næringslivet å redusera eigne utslepp gjennom aktiv bruk av grønt skatteskifte og krav i ulike konsesjonar og anbod. Fordelane for nullutsleppsbilar vert vidareførte, og heile landet skal få tilgang til rask og effektiv ladeinfrastruktur. 20–25 år etter at Venstre her i byen tok til orde for å stimulera til meir bruk av elbil, står Noreg no på terskelen til ein formidabel suksess, med gode utsikter til at me når målet om at alle nye bilar i 2025 skal vera nullutsleppsbilar. Noreg er òg pådrivar for teknologiutvikling som resten av verda kan og vil nyta godt av. Me skal òg sørgja for at dei ulike teknologiske nullutsleppsløysingane for tyngre køyretøy kan utviklast og takast i bruk, ikkje minst er hydrogen eit spennande stikkord i så måte. Nasjonal transportplan skal følgjast opp, med balanse mellom veg og bane, og det skal setjast i gang strekningsvise høgfartsutgreiingar for jernbane. Eg har registrert at opposisjonsparti hevdar at gjennomslaget til Venstre, med full støtte frå Kristeleg Folkeparti, om å verna Lofoten, Vesterålen og Senja mot oljeutbygging, vert føyst vekk med at den saka for lengst er vunnen. Med ei slik lettvinn haldning til viktige miljøvedtak skal alle som er opptekne av den evigvarande verdien området har, både i eit klassisk naturvernsperspektiv og når det gjeld matauk og verdiskaping – fiskeressursane – prisa seg lukkelege over at Venstre igjen har bidrege til ei regjering som har freda området for oljeaktivitet. For sosialliberale Venstre er fridom ein grunnleggjande verdi, men skal ein vera fri, må ein òg vera fri frå naud, fattigdom og ulikskap. Noko av det mest hjarteskjerande i det norske velferdssamfunnet anno 2019 er vissa om at 80 000–90 000 barn veks opp i fattigdom. Difor er det utruleg godt å kunna slå fast at den målretta satsinga for å kjempa mot barnefattigdom, t.d. gjennom å innføra gratis kjernetid i barnehagen for barn frå låginntektsfamiliar, no vert utvida til òg å gjelda skulefritidsordninga, og at alle skal ha likt høve til å delta på aktivitetar i tilknyting til skulen uavhengig av økonomien til foreldra. Regjeringsplattforma gjer det òg enklare å utsetja skulestarten for ungar som treng det. Kommunar som ønskjer å prøva ut t.d. ordninga med to skuleopptak i året, får no høve til det. For ei sosialliberalar og verdsborgar gjer det òg godt å kunna framheva at Noreg skal ta eit endå større ansvar for folk i andre land som er i naud og treng hjelp, både gjennom ei rekordhøg satsing på bistand og ein rausare flyktningpolitikk på område det er viktig å vera raus på. Til dømes vert årets standard for mottak av kvoteflyktningar – 3 000 årleg, noko som er tre gonger høgare enn då dei raud-grøne partia hadde fleirtal og sat i regjering – no etablert som den nye normalen. Som parlamentarisk leiar for næringslivs-, arbeidsplass- og gründerpartiet Venstre er regjeringsplattforma reine kioskveltaren – løp og kjøp! Med overtydinga i botnen om at det som er godt for dei små verksemdene, i regelen òg er godt for dei store – det er ikkje nødvendigvis motsett – inneheld plattforma ei brei og variert tiltaksliste for å tryggja eksisterande og å leggja til rette for å skapa nye varige arbeidsplassar. Tilgang på risikokapital og sokalla kompetent kapital, investorar som òg har kunnskap om å driva butikk – næring – vert endå enklare. Skatteincitamentsordninga for investorar og opsjonsskattelegginga skal forbetrast. Det skal verta enklare å ta i bruk folkefinansiering, enklare for dei små og nystarta verksemdene å konkurrera om offentlege anbod, og vilkåra for sjølvstendig næringsdrivande skal verta meir konkurransedyktige. For etablert industri som satsar på knoppskyting og marknadar der grøne verdiar er drivarane, er me no heilt i hamn med eit svært målretta tungt, nytt verktøy. Det nye klimainvesteringsfondet Nysnø skal kapitaliserast opp slik at Noreg får ein institusjon som har nok og langsiktig nok kapital til å kunna vera medinvestor i å oppskalera og industrialisera ny grøn teknologi, og i tillegg bidra til å få endå meir kapital på plass gjennom fond i fondinvesteringar og slik få ytterlegare fortgang i det grøne skiftet og omstillinga industrien står midt oppi. Viss eg som ihuga ambassadør for det gode liv på bygda, ein representant for det livskraftige Distrikts-Noreg, supplerer næringslivspolitikkgjennomgangen med landbruks- og fiskeripolitikken i plattforma, skal ein leita lenge etter ei plattform med ein meir komplett politikk for verdiskaping og levekraftige distrikt i heile landet. I fjor slo eg fast at det ikkje er kvar dag Venstre går i regjering med Framstegspartiet. Det er heller ikkje kvar dag at Venstre, Kristeleg Folkeparti, Framstegspartiet og Høgre går i regjering saman. Politikken, regjeringsplattforma, er den avgjerande forklaringa på at dette no er ein realitet. Ein skal likevel ikkje undervurdera mellommenneskeleg tilhøve, partileiingar med stor gjensidig tillit som er utvikla over tid, og parti med reell vilje til å koma kvarandre i møte. Utan å gjera nokon ringare er det liten tvil om at statsministeren må ta ein betydeleg del av æra for at ei borgarleg samling – mot alle odds – no er ein realitet. Måten ho har leidd samarbeidet på over tid, sonderingane og forhandlingane i fjor og i år, er ikkje berre politisk leiarskap av ypparste klasse, men òg leiarskap på høgt nivå: raus, utan å gå på akkord med eigne prinsipp, kunnskapsrik, klok og inkluderande. Om fleirtal på ikkje-sosialistisk side og fleirtalsregjering vert det vanlege i norsk politikk, er mest opp til våre fire parti sjølve – korleis me forvaltar fleirtalet, korleis me styrer landet og samfunnsutviklinga, at enkeltmenneske vert sette i sentrum, at kvar enkelt får dei same moglegheitene i livet, uavhengig av bakgrunn og økonomien til foreldre eller føresette, at me lever som me lærer – dei ein viser tillit, tek ansvar for seg sjølv og andre – og sist, men ikkje minst at me òg tek omsyn til mindretalet, opposisjonen, og viser reell vilje til å drøfta og omsetja forslag og innspel frå dei til konkret politikk og endring. Alt dette vil ha betyding for om me igjen fortener tilliten til veljarane i komande val. Ansvaret er tungt og viktig. Venstre gler seg verkeleg til å ta fatt på oppgåva i eit godt og fruktbart samarbeid.