Jon Georg Dale (Fremskrittspartiet), 2020-12-04:
Eg skulle ønskje at dagens debatt var overflødig, det er han dessverre ikkje. Årsaka til det er naturlegvis den situasjonen vi no har, med at ein ulv som forvaltninga meiner er genetisk spesielt viktig, etablerer seg i ulvesona, på grensa til beiteprioritert område. Det skjer i eit område som regjeringa i 2016 føreslo å utvide ulvesona til, men som Stortinget sa nei til. Ei paretablering i dette området betyr altså ikkje berre ein mellombels stopp i lisensfellinga i eit geografisk avgrensa område no, men i praksis kan det medføre ei fleirårleg utviding av avgrensing av jakt i beiteprioritert område. Difor er Framstegspartiet i dag med Senterpartiet i eit anna forslag enn det dei opphaveleg fremja, eit forslag som faktisk bidreg til at vi forvaltar ulvesona og beiteprioritert område i tråd med ulveforliket frå 2016, fordi det handlar om truverdet, som ulveforvaltninga må og skal ha. Dersom ein over tid skal klare å stå i det å ha ei todelt målsetjing – beitenæringa og behov for å ta vare på rovviltartane våre – fordrar det at vi klarer å handtere også dei vanskelegaste sakene. Då må vi handtere dei på beste vis. Eg erkjenner at den fridomen som rovviltnemndene har til å gjere desse vedtaka, har dei i dag, men vi kan ikkje la det verte etablert ein fast praksis om i praksis å etablere ei buffersone på utsida av ulvesona. Det har vore klart for Framstegspartiet lenge, og det har vore sentralt i all vår argumentasjon både i regjering og etter at vi gjekk ut av regjering. Det er forvaltninga sitt ansvar å sørgje for at ulvepolitikken kan ha tillit. Difor har vi levert eit laust forslag i lag med Senterpartiet. Det andre sentrale poenget er at den situasjonen vi er ferd med å hamne i, ikkje berre kan utvide ulvesona permanent gjennom ei buffersone, men han kan også setje i fare den fleksibiliteten som er i forvaltninga til også i beiteprioriterte område å gjere enkeltståande vedtak knytt til særskilt verdifull ulv. Og det er det ingen av oss som meiner det er fornuftig å setje i fare, heller ikkje med dagens vedtak. Men vi opplever jo at det er nettopp det ein kan oppnå, slik som praksisen ser ut til å verte med dei vedtaka som hittil er gjorde av rovviltnemndene. Difor bør regjeringa heller sjå på kva for andre verkemiddel dei kan bruke. Avslutningsvis: Dette har det i utgangspunktet vore fleirtal for, det forslaget som Framstegspartiet og Senterpartiet i dag fremjar felles, dersom det var mogleg å få oversikt over kva Arbeidarpartiet eigentleg meiner. Men dei tre–fire siste dagane har dei hatt sju-åtte forskjellige standpunkt. Det er komplett umogleg å forstå kva dei vil. I dag har dei levert eit nytt forslag som minner om – vert det sagt – det som Senterpartiet og Framstegspartiet fremjar, men det kan dei ikkje røyste for. Kva er det som gjer at dei ikkje kan det? Jo, fordi det faktisk legg tydelege avgrensingar på fleksibiliteten til å etablere ei varig buffersone på utsida av ulvesona. Hadde Arbeidarpartiet meint alvor, hadde dei naturlegvis støtta det forslaget. Men dei har kome opp med nokre eigne som dei har endra så seint som i dag. Med det same det vert testa i offentlegheita, er det fullt bluss på alle lamper både internt i Arbeidarpartiet og blant innbyggjarane i og rundt ulvesona, for dei er avslørte. Dei hadde tenkt å lage forslag til vedtak som ikkje betydde noka realitetsendring, men som gav inntrykk av at dei var på rett side. Slik er det også med det nye forslaget. Eg kan difor avklare her og no at dersom Arbeidarpartiet vil endre dette med vedtak i Stortinget, må dei støtte Framstegspartiet og Senterpartiets forslag.