Geir Pollestad (Senterpartiet), 2019-10-03:
Senterpartiet trur på heile Noreg. Det står i kontrast til regjeringa sin politikk, som på område etter område sentraliserer Noreg. Når regjeringa flytter offentlege tenester vekk frå bygder og distrikt, vert også moglegheitene for verdiskaping og nye arbeidsplassar i næringslivet svekte. I Noreg har me levt av å bruka naturressursar, i Noreg lever me av å bruka naturressursar, og i Noreg skal me i framtida leva av å bruka naturressursar. Gode lokalsamfunn i heile landet er ein føresetnad for å lukkast med det. Då kan me ikkje gjera gode tenester og beredskap til noko som berre finst i storbyane. Før skulle landet byggjast. No vert det bygd ned. Dei neste vekene skal dei folkevalde som vart valde i haust, ha sine første kommunestyremøte og fylkestingsmøte. Det er sjølvsagt godt nytt at det vert ein kraftig vekst i talet på Senterparti-representantar. Kommunestyra og fylkestinga får senterpartistar som er opptekne av å skapa verdiar, og som vil leggja til rette for det lokale næringslivet. La dei få lov til det. Og Stortinget må gje dei moglegheiter og verkemiddel til å spela på lag med næringslivet sitt. Etter å ha høyrt debatten så langt verkar det som om verken Høgre eller Framstegspartiet har teke inn over seg at valet gav uttrykk for eit opprør frå distrikta. Ikkje berre eit opprør frå småbygdene, men eit opprør frå byar og bygder i heile landet mot sentraliseringspolitikken til regjeringa. Men vi høyrer i debatten i dag at ein er veldig godt fornøgd med seg sjølv, og det får meg til å tenke: Er det sånn at regjeringspartia meiner at det er veljarane det er noko gale med, og ikkje deira eigen politikk? Regjeringa liker å framstilla seg sjølv som næringsvenleg. Likevel innfører denne regjeringa for første gong eit næringsforbod i Noreg. Rekninga for dette vedtaket vert send til dei nær 200 familiane som driv med pelsdyr. Statsråd Bollestad har i sommar hatt på høyring eit forslag til kompensasjonsordning som er skammeleg dårleg. Folk vert frårøva oppsparte verdiar. Folk vil sitja igjen med milliongjeld. Tidlegare i debatten beskreiv Venstres parlamentariske leiar kompensasjonsordninga som «raus». La meg ta eit eksempel: I Rogaland driv bonden Bjørn Kjetil Frafjord med mink. Han er blant dei pelsdyrbøndene som kjem best ut av kompensasjonsordninga. Bjørn Kjetil Frafjord har ein pelsdyrgard som er verdsett til 7 mill. kr. Han får 3 mill. kr i kompensasjon – altså berre eit tap på 4 mill. kr. Desse fire millionar kronene er hans bidrag til rekninga for at Høgre og Framstegspartiet skulle få med seg Venstre i regjering. Vedtaket om å leggja ned pelsdyrnæringa er tidlegare omtalt som ei morgongåve. Det er jo eit veldig viktig poeng med ei morgongåve at det er dei som gjev morgongåva, som òg betaler for ho. Om dette forslaget til kompensasjon er eit uttrykk for rausheit, har verkeleg regjeringspartia eit spesielt syn på rausheit. For det som ein driv med, er ikkje rausheit; det er kynisme, det er populisme, og det er ansvarsfråskriving. Eg har registrert at det i debatten har vore snakk om Senterpartiet og fiskeripolitikk. Når me no har styrkt oss kraftig både i Nord-Noreg og langs kysten, vil me fokusera på fiskeripolitikk frå Senterpartiet si side, og me er einige om dei store linjene i fiskeripolitikken. I Senterpartiet ønskjer me ein fiskeripolitikk som kjem heile kysten til gode. Me ønskjer ein variert flåte. Difor seier me nei til strukturering for dei minste båtane. Me ønskjer å gjera det enklare for ungdom å begynna med fiskeri. Me seier nei til regjeringa sitt forslag om å snikinnføra ein statleg skatt for fiskeria våre. Me seier nei og ønskjer ikkje å gjera kvotane tilnærma evigvarande. Og me ønskjer ein fiskeripolitikk der verdiane vert liggjande igjen langs kysten, og der målet ikkje er å føra mest mogleg av verdiskapinga inn i statskassa i Oslo.