Oskar J. Grimstad (Fremskrittspartiet), 2011-12-12:
Noreg er eit land med ein unik natur og eit unikt naturlandskap. Det er både eit privat og eit offentleg ansvar å sikre eit godt miljø og forsvarleg utnytting og bruk av landets naturressursar. Det var og er målet for Framstegspartiet, og det blei m.a. synleggjort gjennom rovdyrforliket som eit samla storting slutta seg til. Ein bør ha fornuftig hausting av utmarksressursar og uttak av skadedyr som forhindrar næringsaktivitet i utkantbygder der det er få andre næringsmoglegheiter, om nokon i det heile, og ei balansert tilrettelegging mellom beitedyrsatsing og levande bygder og aksept for å ha rovdyr i dei delane av landet der dette er mogleg. Basert på rovdyrforliket som eit samla storting slutta seg til, er det svært uventa at regjeringa ikkje speglar denne moglegheita gjennom ein betydeleg reduksjon i erstatninga av beitedyr tekne av rovvilt. Betyr det at Miljøverndepartementet ikkje trur på det framforhandla forliket, eller er ein ikkje innstilt på å sørgje for eit resolutt og effektivt uttak av skadedyr eller streifarar, slik det ligg forventningar om i avtalen? Der ein burde setje inn støtta, er på førebyggjande tiltak som gjev moglegheit for omlegging for bønder i rovdyrbelasta område. Framstegspartiet har klare forventningar om at premissane for rovdyrforliket blir respekterte, og det har òg ei samla utmarksbeitenæring. Så over til klima og klimatiltak. Som observatør i Durban til COP17 og delegat, éin av 10 000 delegerte og totalt 25 000 akkrediterte, stilte eg meg tidleg spørsmålet om COP17 blei organisert på ein måte som varetok klimaet og den klare utfordringa på alvor. Svaret mitt var eit klart nei, heile happeningen stod fram som det mange vil karakterisere som klimaindustri, og Noreg sende den største delegasjonen av alle – uansett korleis ein vel å vekte det – per innbyggjar eller på andre måtar. Skulle alle deltakarlanda gjort det same, ville det blitt totalt kaos. Resultatet ein oppnådde i Durban, var å opprette eit grønt fond førebels utan pengar og ei mellombels forlenging av ei tidlegare inngått klimaavtale, ei Kyotoavtale som både USA og Kina vel å stå utanfor. Spørsmålet blir kva ein har oppnådd då. Ei mellombels avtale som gjeld berre 15 pst. av verdas utslepp, er etter mange si meining nærmast verdilaus. Då er det underleg at Stoltenberg og Solheim nærmast presenterer resultata oppnådd i Durban som ein stor siger. Så må gjerne store delar av norsk media kritisere fire av oss observatørane som, då vi var ferdige med alle våre møte, fekk tid til å besøkje ein nasjonalpark. Det var ein nyttig og informativ tur, der vi m.a. fekk sjå at dei makta å vareta trua dyreartar. Samstundes skapte dei mange svært ettertrakta arbeidsplassar. Turen var nyttig, og det er ingen grunn til å beklage, og det har heller ingen av oss gjort. Til slutt ein tur innanlands igjen, men framleis under mottoet å vareta. Temaet er arkeologi og det meir eller mindre meiningslause regimet vi har der, som etter mange si meining fører til at fornminne blir gøymde unna, eller endåtil kasta, for å sleppe ei betydeleg økonomisk belastning dersom ein skulle vere så heldig eller uheldig, alt ettersom, å finne noko historisk viktig. At grunneigar blir pålagd kostnader ved arkeologiske utgravingar på vegner av fellesskapen, fortonar seg i mange tilfelle som svært urett, og derfor ber Framstegspartiet og Høgre om at regjeringa fremmar ei sak om statens økonomiske ansvar for arkeologiske utgravingar når dette blir pålagt privat eigedom. Det urimelege som ligg i kravet om at enkeltpersonar må betale store summar basert på individuelle arkeologars vurderingar, fortonar seg som så belastande for grunneigar at det her må gjerast eit arbeid som plasserer ansvaret der det burde liggje. Slik det er i dag, stoggar dei store arkeologiske kostnadene utvikling og fornying i mange kommunar – det er den klare tilbakemeldinga vi får. Heilt til slutt: Det er ei glede å registrere den positive og opplyfta stemninga det er i petroleumssektoren. Dei store funna i Nordsjøen på Aldous-feltet og på Avaldsnes-feltet vil bidra til mange arbeidsplassar innanfor høgteknologisk arbeid. Det er slett ikkje slik at petroleumssektoren er i ferd med å gå inn i solnedgangen, slik ein kan få inntrykk av på delar av regjeringa – tvert om. Eg er glad for at ein har funne desse store førekomstane som vil gje mange av dei unge i dag moglegheit til å delta i svært interessante jobbar framover. Heilt til slutt vil eg ta opp dei forslaga som er fremma av Framstegspartiet.