Kjersti Toppe (Senterpartiet), 2014-04-01:
Takk til interpellanten for å fremja ein veldig viktig debatt. Utgangspunktet for debatten er at mange lærarar seier at dei bruker for mykje tid på testing og dokumentasjon av elevvurdering. Det vert frå statsråden sagt at det berre har gått fem månader, og at dette ikkje er eit nytt problem, og det er for så vidt sant. For dette òg var eit område som den raud-grøne regjeringa var veldig opptatt av. Tidsbrukutvalet vart nedsett i 2008, rapporten kom i 2009, og dette vart følgt opp gjennom ei eiga stortingsmelding, Tid til læring, nettopp for å få ned tidstjuveriet i skulen. Spørsmålet er kva som skal til for å få ei meir effektiv utnytting av lærarane si tid. Tidsbrukutvalet kom med ei rekkje anbefalingar til både sentralt og lokalt nivå, og mandatet deira var å fremja tiltak for å avbyråkratisera skulen og sikra at tidsbruken vart retta mot undervisning og læring. I statsråden sitt svar her i dag vert det understreka at det er grenser for kva han som statsråd kan gå inn og detaljstyra, og at lokaldemokratiet må ha sine konsekvensar. Eg meiner at han brukte mykje tid i innlegget sitt på å bagatellisera eige ansvar for oppfølging av stortingsmeldinga. Det vert vist til det lokale sjølvstyret, og så vert det sagt at det skal skje ei kartlegging saman med KS. Det siste er jo positivt. Senterpartiet er ein varm forsvarar av det lokale sjølvstyret og lokaldemokratiet, men ein skal vakta seg vel for å gjera lokaldemokratiet til ei dårleg unnskyldning. Eg synest det er ei flott ordning vi har i Noreg, der vi har ein kunnskapsminister som har det overordna ansvaret for korleis skulen i Noreg skal og bør og må utvikla seg. Dersom ein meiner at det går i feil retning, at det vert for mykje testing, og at lærarane ikkje får gjort jobben sin, må ein òg ta ansvar nasjonalt. Det er òg eit lite paradoks at både Høgre, Framstegspartiet, Kristeleg Folkeparti og Venstre reiste kritikk mot den raud-grøne regjeringa då ein behandla stortingsmeldinga, for at vi la for stor vekt på det lokale nivå og for lite på det nasjonale nivå når det gjaldt ansvaret for tidstjuveriet i skulen. I ein merknad til stortingsmeldinga sa Framstegspartiet, Høgre, Kristeleg Folkeparti og Venstre at «hovedutfordringen i forhold til tidstyvene i skolen –(…) (…) Det som er viktig, er at vi må gi lærarane større fridom og ha meir tiltru til deira pedagogiske vurdering og til at dei sjølve finn ut kva som er gode arbeidsmåtar, vurderingsrutinar, rutinar for dokumentasjon osv. Statsråden har rett i at det skal vera ein balanse mellom det som vert kalla eit målehysteri, og det som er nødvendig, støttande kartlegging for å sikra ei god og tilrettelagd undervisning. Men dersom ein meiner at det er for mange testar, må ein gjera noko med det. Då Tidsbrukutvalet la fram si innstilling, foreslo dei at det måtte koma tydelege krav til kartlegging og dokumentasjon, og at skuleeigar bør vera tilbakehalden med lokale krav til kartlegging og dokumentasjon utover forskriftene i opplæringslova. Det er dette som er viktig. Når statsråden seier at han skal kartleggja omfanget saman med KS, må han kartleggja omfanget av kor mange kommunar som går utover forskriftene, og han må vurdera å gjera noko med det. Dette følgde ikkje regjeringa opp frå Tidsbrukutvalet, men det er denne diskusjonen som no kjem tilbake igjen til Stortinget. Heilt til slutt: Eg er heilt imot karakterar i barneskulen. Eg tvilar på om det bør vera ein del av forsøksordninga i skulen ut frå mandatet for kva som kan vera eit forsøk i skulen. Dersom det vert innført, må foreldra kunna søkja om fritak for sitt barn. Så er det jo sånn at mange av prøvene inneber karakterliknande vurderingar. Vi veit om barnet vårt er på a-, b- eller c-nivå på nasjonale prøver. Eg har fått tilbakemelding om at mitt barn er over eller under gjennomsnittet. Eg er ikkje interessert i å høyra om det, eg vil høyra om utviklinga i forhold til dei sjølve, ikkje korleis dei ligg an i forhold til eit snitt i klassen.