Gjermund Hagesæter (Fremskrittspartiet), 2007-11-29:
Framstegspartiet ønskjer lågare skattar og eit enklare og meir føreseieleg skattesystem enn det vi har i dag. Det er dette vi har hatt som mål med den innstillinga som skal behandlast i dag. Noreg er eit lite land i verda. Vi har høge lønnskostnader, og vi har lange avstandar. Derfor er det avgjerande at rammevilkår som skatt og avgifter er minst like gode i Noreg som i våre konkurrentland. Det er ikkje tilfellet i dag. Derfor har vi foreslått ei rekkje forbetringar i vårt alternative opplegg. Blant anna har vi foreslått å fjerne avkortingsreglane for pensjonistar mellom 67 og 70 år. I dag er reglane slik at pensjonistar over 67 år berre kan tene 130 000 kr før pensjonen blir redusert. Ved inntekter over dette blir den effektive skatten opp mot 85 pst. inkludert avkorting. Ein slik skattesats skaper sjølvsagt ikkje noko godt incitament til å jobbe litt ekstra. Vi er glade for at Regjeringa går inn for å fjerne taket på kor mykje den enkelte pensjonist mellom 67 og 68 år kan tene før pensjonen blir redusert. Men vi er forundra og skuffa over at Regjeringa ikkje samtidig ønskjer å fjerne avkortinga for pensjonistar mellom 68 og 70 år. Ei fjerning av avkortingsreglane også for desse, slik ein samla opposisjon går inn for, ville openbert medført at fleire pensjonistar ville jobba meir, noko som hadde gitt meir verdiskaping og fleire skatteinntekter til staten. Vi går også inn for å auke fritaksgrensa for oppgåveplikt frå 2 000 kr til 15 000 kr. Ein auke av denne grensa vil medføre at arbeid som i dag fell inn under definisjonen «svart arbeid», blir lovleg og i stor grad også vil gjere skattepliktige «vennetenester» o.l. lovleg skattefritt. Framstegspartiet går også mot den foreslåtte skjerpinga av skattlegginga av fri bustad i utlandet for offentleg tilsette. Vi er einige i at dagens forskjellsbehandling av offentleg tilsette og privat tilsette sjølvsagt ikkje kan halde fram, men i motsetning til Regjeringa, som har hovudfokus på å auke skatte- og avgiftstrykket, foreslår vi ei tilsvarande ordning for privat tilsette som er på tenesteoppdrag i utlandet, slik at også desse slepp å skatte for fri tenestebustad. Framstegspartiet er oppteke av sjømanns- og fiskarfrådraget. Dette frådraget har, bortsett frå ein auke frå 70 000 kr til 80 000 kr i 2002, stått uendra i svært mange år. Berre ei lønnsregulering av frådraget ville betydd meir enn ei dobling av dette frådraget. Ei oppregulering av dette frådraget er nødvendig for å sikre gode rammevilkår, og vi foreslår derfor å auke frådraget til 160 000 kr. Gode avskrivingssatsar er også viktig for at norske bedrifter skal kunne hevde seg i den internasjonale konkurransen. Etter gjeldande reglar kan saldo for driftsmidlar i saldogruppe d, maskiner o.l., avskrivast med inntil 20 pst. Dette er lågare enn i dei fleste andre land og kan bl.a. påverke bedriftenes lokaliseringsvedtak. Framstegspartiet foreslår derfor å auke avskrivingssatsen for saldogruppe d til 25 pst. Konkurransedyktige rammevilkår er viktige for alle næringar, men spesielt viktig for dei næringane som er mobile, og som derfor kan flytte ut av landet, slik f.eks. skipsfarten kan. «Det er både viktig og riktig å satse spesielt på næringer der Norge allerede er gode.» Dette kunne vore mine og Framstegspartiet sine ord, men mannen bak dette sitatet er næringsminister Dag Terje Andersen. I innleiinga til Regjeringa sin maritime strategi går statsråden offensivt ut. Han lover også: «Vi skal satse på områder der vi er ledende internasjonalt eller har forutsetninger for å bli det. De maritime næringer utgjør et slikt område.» I politikken er det mange ord. Fine målsetjingar og klare lovnader bør derfor alltid sjekkast opp mot praktisk politikk, og spørsmålet blir: Korleis satsar Regjeringa på den maritime næringa, som den sjølv påpeiker er i verdstoppen? Regjeringa satsar på den maritime næringa ved å gi norsk skipsfart likeverdige skattevilkår i forhold til konkurrerande reiarlag i Europa. Det er sjølvsagt bra. Det er også bra at den maritime strategien inneheld 100 mill. kr til gode formål. Men når ein samtidig endrar skattereglane for reiarlaga med verknad heile elleve år tilbake i tid og inndreg 14 milliardar kr frå selskapa sin eigenkapital – ja då blir det slett inga satsing. Norsk skipsfart si evne til å investere blir redusert med 70 milliardar kr som følgje av at Arbeidarpartiet, Senterpartiet og SV i dag stemmer som dei har fått beskjed om frå partifellar i Regjeringa. Konsekvensen er at reiarlagsnæringa blir sett mange år tilbake i tid. Dette er sjølvsagt trist og veldig alvorleg for mange distriktskommunar som er avhengige av arbeidsplassar og inntekter frå reiarlaga, verfta og annan leverandørindustri. Når reiarlagsnæringa no blir sett kraftig tilbake, blir det færre oppdrag til industrien og dermed reduserte inntekter til samfunnet i form av skattar og avgifter. Det er derfor eit stort paradoks at Regjeringa sjølv har marknadsført endringane i skattlegginga av reiarlag som ein fordelingspolitisk siger. Slikt kan berre seiast av ei regjering som har eit svært kortsiktig perspektiv på sitt politiske prosjekt. Regjeringspartia skriv sjølve i innstillinga at skatteendringa vil innebere redusert investeringsevne for reiarlaga, brot på lånevilkår og at enkelte selskap kan gå konkurs. Men det er tydeleg at dette ikkje gjer inntrykk. Det speler tydelegvis inga rolle for regjeringspartia at reiarlaga no må redusere sine bestillingar ved norske industribedrifter. Slik tenkjer berre politikarar som manglar ei grunnleggjande erkjenning av at ein må skape før ein kan dele. Det er tydeleg at det heller ikkje gjer inntrykk på fleirtalet at professor Fredrik Zimmer, professor Eivind Smith og tidlegare høgsterettsdommar Gunnar Aasland har stilt seg i spissen for ei samrøystes tilbakemelding frå uavhengige jusekspertar – deira åtvaring til Stortinget er klar. Dei meiner Regjeringa sitt forslag til endra skattlegging av reiarlaga neppe vil stå seg om det blir prøvt opp mot Grunnloven § 97, som forbyr tilbakeverkande lovgiving, og rår derfor Stortinget til å gå mot forslaget. At Regjeringa totalt manglar vilje til å føre ein aktiv næringspolitikk, er sjølvsagt ille. At regjeringspartia fører ein politikk som dei sjølve erkjenner vil skade ei næring som i dag sysselset om lag 100 000 menneske, sjokkerer. Men at Arbeidarpartiet, Senterpartiet og SV i tillegg stemmer for eit lovforslag som dei veit er tvilsamt i forhold til Grunnlovens krav, er direkte skremmande. At ei fleirtalsregjering kan utvikle arroganse, er vel kjent. Men at det får utvikle seg slik at sentrale rettsprinsipp i vår konstitusjon blir sette til side, er dramatisk. Regjeringspartia vinn i dag første slag om overgangsreglane, men det er grunn til å tru at det kjem nye slag, og kven som vinn den endelege siger i denne saka, er det berre framtida som kan gi svar på. Stortingets fleirtal set i dag Grunnloven til side, og det kan ikkje gå upåakta hen. Også i utlandet er det kome sterke reaksjonar på Regjeringa sin framgangsmåte i denne saka. Både Financial Times og andre viktige økonomiske tidsskrift har belyst denne saka, med dei konsekvensar det kan få i forhold til viljen hos utlendingar til å investere i Noreg. Til slutt vil eg fremme dei forslaga i innstillinga som Framstegspartiet står bak anten aleine eller saman med andre.