Valgerd Svarstad Haugland (Kristelig Folkeparti), 2000-06-16:
Eg føler vel kanskje at forsamlinga ikkje er så veldig motivert for å gå laus på denne saka no, men det er faktisk ei viktig sak vi skal diskutera i Stortinget i dag. Det er over eit halvt år sidan Stortinget handsama kredittmeldinga. I tida etter har støynivået knytt til dette emnet til tider vore ganske høgt. Bondevik-regjeringa sitt utgangspunkt var at vi ynskte to sjølvstendige norske finansinstitusjonar. Vi registrerte raskt at det ikkje var fleirtal for det i Stortinget, og saman med Arbeidarpartiet trakk sentrumspartia opp retningsliner for vidare handsaming av strukturen i norsk finansnæring, og då særleg med tanke på kva som skulle skje med staten sin eigarpost i Kreditkassen. Resultatet av handsaminga av kredittmeldinga var at Statens Bankinvesteringsfond fekk i oppdrag å greia ut grunnlaget for å etablera ei ny, sterk, norsk finansløysing. Medan Statens Bankinvesteringsfond har arbeidd, har det ikkje minst frå medlemer av Arbeidarpartiet kome sterke utsegner om at no må finansministeren skjera gjennom. Eg skal la vera å sitera finanspolitikarar frå Arbeidarpartiet i dag, men det kunne ha vore freistande. Etter regjeringsskiftet stilna likevel kritikken, og kravet om rask avklaring stilna òg. Men Regjeringa har funne det rett å avslutta oppdraget til Statens Bankinvesteringsfond utan at fondet har kome opp med noko endeleg forslag. Med bakgrunn i at det var viktig å få ei avklaring i denne saka raskt, er eg nøgd med at Regjeringa likevel la ho fram. Ein samla komite viser til at Stortinget trekte opp generelle retningsliner for finansmarknadspolitikken ved handsaminga av kredittmeldinga 1999, m.a. at staten sine eigarinteresser må utøvast etter forretningsmessige kriterium ved at Statens Bankinvesteringsfond, som eige rettssubjekt, skal ta vare på staten sine eigarrettar gjennom særskild lovgiving. Ein samla komite understrekar òg at eigarinteressene og rolla som lovgivar og konsesjonsgivar er skilde ved at konkurransemessige tilhøve blir vurderte av Konkurransetilsynet. Komiteen er òg samla om å visa til det hovudmålet for strukturpolitikken som var slått fast i innstillinga til kredittmeldinga, at strukturpolitikken skal sikra at Noreg har velfungerende og solide finansinstitusjonar, og at det er høg grad av konkurranse mellom institusjonane. Når det gjeld det som saka konkret dreier seg om, nemleg kva som skal skje med staten sine aksjar i Kreditkassen, deler komiteen seg. Norske finansinstitusjonar er relativt små i internasjonal samanheng. Ein norsk bank som blir slått saman med ein utanlandsk, har relativt små sjansar for å få hovudkontoret til Noreg. Fleirtalet av sentrum, Arbeidarpartiet og SV, har merka seg at det berre er minst ein tredel statleg eigarskap som gir garanti for at hovudkontoret blir liggande i Noreg. Vi har framleis som mål å sikra ei sterk norsk finansløysing. Difor er det viktig at staten held på minst ein tredel av aksjane i den eininga vi har bygd opp rundt DnB og Postbanken. Fleirtalet i komiteen har slutta seg til at staten kan selja aksjane sine i Kreditkassen, og at Statens Bankinvesteringsfond kan stå for gjennomføringa av salet. Salet av aksjane må gjennomførast på ein forretningsmessig best mogleg måte. Eit fleirtal, av sentrum, Høgre og Framstegspartiet, meiner det er grunn til å venta at ein høgast mogleg pris talar for eit samla sal til ein kjøpar, fordi ein kjøpar som kjøper heile aksjeposten, truleg vil vera villig til å inkludera ein strategisk premie i prisen for aksjane. Vi ynskjer difor at det blir arbeidd for å finna ein slik kjøpar. Eit breitt fleirtal legg til grunn at salet skal skje på eit forretningsmessig grunnlag, men understrekar òg at det er trong for ei rask avklaring. Ikkje minst er dette viktig for dei tilsette, som har levd med uvisse om framtida for arbeidsplassen sin i lang tid. Difor legg eit fleirtal stor vekt på at salet bør skje utan unødvendig opphald. Departementet har ikkje tatt opp problemstillinga om staten eventuelt skal gå inn som eigar i den finansinstitusjonen som eventuelt kjøper aksjane. Dette kan ein gjera ved at aksjane i Kreditkassen blir bytta i aksjar i kjøparinstitusjonen. Frå sentrumspartia si side meiner vi dette er ei problemstilling som departementet må vurdera. Stortinget tar i dag stilling til framtida for staten sine aksjar i Kreditkassen. Det er viktig å ha med seg at staten ikkje sit med alle aksjane. Framtida for Kreditkassen vil òg vera knytt opp til kva dei andre eigarane gjer med sine aksjar. Det er viktig at vi får denne avklaringa no før Stortinget tar sommarferie. Eg trur ikkje minst dei tilsette i Kreditkassen er glade for avklaring. Kanskje er det òg nokon der ute i den berømte marknaden som har lagt eller har tenkt å legga inn eit bod på aksjane. Dei er nok òg glade for at det i dag blir ei slik avklaring. Men det er ikkje berre Kreditkassen som treng ei avklaring knytt til framtida. Hope-utvalet, eller Konkurranseflateutvalet, har lagt fram sin rapport om konkurranseflater i finansnæringa. Regjeringa har omtalt denne rapporten og sagt noko om framdrifta i oppfølginga av denne i revidert nasjonalbudsjett. Eg finn det rett å knyta eit par kommentarar til dette heilt til slutt. Eg er redd Regjeringa sitt forslag til framdrift i oppfølginga av Konkurranseflateutvalet vil føra til at det går for lang tid før viktige problemstillingar får ei avklaring. Eg er difor glad for at eit fleirtal i budsjettinnstillinga seier at oppfølging må skje så raskt som mogleg, og at dette arbeidet må få høgaste prioritet. Fleirtalet har òg fremma eit forslag: «Stortinget ber Regjeringen senest i Nasjonalbudsjettet for 2001 legge frem en redegjørelse over hvilke regelendringer som er gjennomført som følge av Konkurranseflateutvalgets rapport, sammen med en redegjørelse for videre fremdrift for de spørsmål som krever nærmere utredning.» Eg føreset at Regjeringa vil følgja opp dette. Den raske utviklinga med konsolideringar og restrukturering i finansmarknaden krev at tilhøva blir lagde til rette for ei god utvikling av ein sterk norsk finansinstitusjon der staten har konsentrert eigardelen sin. Ein samla komite har som sagt slått fast at staten sine eigarinteresser må utøvast etter forretningsmessige kriterium. Dette gjeld sjølvsagt ikkje berre for salet av Kreditkassen, men òg for den vidare handsaminga av eigarskap i den sterke nasjonale eininga som dels er bygd og dels skal byggast kring DnB og Postbanken. Av omsyn til den finansinstitusjonen vi framleis skal eiga ein del av, men òg av omsyn til alle dei andre finansinstitusjonane, er det viktig at oppfølginga av Konkurranseflateutvalet kjem raskt.