Gjermund Hagesæter (Fremskrittspartiet), 2012-06-14:
Det har vore mykje snakk om materiell og lokalisering her i dag. Det er sjølvsagt viktig, men eg har lyst til å snakke om noko som er endå viktigare enn det, nemleg personellet vårt i Forsvaret. Eit innsatsforsvar inneber at vi som nasjon må sende kvinner og menn ut i verda på internasjonale oppdrag. Sidan den andre verdskrigen tok slutt, har over 100 000 norske soldatar tenestegjort i ulike land og kjempa mot det vonde og for dei verdiane som vår nasjon er bygd på, slik som fred, fridom, demokrati og likeverd. Dei aller fleste som tenestegjer i utlandet, kjem styrkte ut av det. Men for enkelte har utanlandsinnsatsen kosta svært mykje. I tillegg til dei som blir sende heim i kiste, kjem mange tilbake til Noreg med fysiske og ikkje minst psykiske skadar og minne som er tunge å leve med, noko dei høge sjølvmordstala blant veteranar dessverre bekreftar. I innstillinga på side 8 står følgjande: «Forsvaret skal vektlegge ivaretakelse av personell som deltar i internasjonale operasjoner og deres nærmeste både før, under og i tiden etter en operasjon.» Når det gjeld tida før og under ein operasjon, trur eg oppfølginga ein får i dag, er god og tilfredsstillande. Når det derimot gjeld oppfølginga i tida etter ein utanlandsoperasjon, meiner eg at Forsvaret og samfunnet har svikta. Forsvaret har riktignok blitt betre på oppfølging dei siste åra, svikten er mindre enn før, men framleis kan mykje gjerast langt betre. Eg trur ikkje nokon har betre føresetnader til å forstå veteranar som slit, enn veteranane sjølve. Fleire stader i landet er det tilstellingar og arrangement som er organiserte av veteranar for veteranar. Kronstad Hovedgård i Bergen er ein stad der det går føre seg mykje bra aktivitet for veteranar. Der har ein tilstellingar der ein har tilbod om alt frå kaffi og vaflar til pils og pizza. Blant anna har ein den siste fredagen i kvar månad ei samling i kjellaren på Kronstad Hovedgård i det dei kallar Shelteret. Der møtest Gaza-veteranar, Kongo-veteranar, Jugoslavia-veteranar, Libanon-veteranar og Afghanistan-veteranar og også veteranar frå andre operasjonar i ein uformell setting. Der kan veteranar snakke med veteranar om det dei ønskjer å snakke om, i trygge omgivnader. Eit slikt opplegg er det det dessverre ikkje mange andre stader i landet. I Trondheim er det no veteranar, eldsjeler, som ønskjer å starte opp og drive eit veteranlokale i Trondheim by for Trøndelag. Namnet er klart, Camp Nidaros, men lokalitetane er ikkje på plass. Dei har ein lokalitet dei jobbar med, men der set Trondheim kommune seg på bakbeina fordi dei ønskjer å bruke desse lokalitetane til andre ting i staden, utan at det har blitt noko ut av det. Eg håpar uansett at det på ein eller annan måte ordnar seg i Trøndelag med Camp Nidaros, og at veteranar i Trøndelag kan få eit liknande tilbod som det ein har i Hordaland. Eg håpar også at Forsvaret og andre gode krefter kan hjelpe desse eldsjelene i denne prosessen. Eg trur dette er eit godt tiltak, ein riktig veg å gå. Derfor håpar eg også at Forsvaret kan hjelpe veteranar i andre delar av landet med å få liknande tilbod, spesielt i dei store byane. Dette er etter mi oppfatning eit godt tilbod, det er eit effektivt tilbod, og det er også eit tilbod som kostar lite i forhold til det ein får tilbake, og det ein får ut av det.