Hadia Tajik (Arbeiderpartiet), 2015-05-05:
Dette er ein viktig dag. Eg vil gjerne rosa partiet Venstre for å ha lagt fram representantforslaget som i dag beveger Høgre og Framstegspartiet vekk frå Sundvolden-erklæringa og ønsket om å innføra generell bevæpning. Arbeidarpartiet er imot generell bevæpning, og det er særleg to grunnar til det. Den eine grunnen er at dette er eit verdispørsmål – det handlar om kva slags Noreg me ønskjer å ha, og kva slags politi me ønskjer å ha. Den andre grunnen er reint praktisk, og det er at all erfaring frå land der politiet ber våpen på hofta, er at det vert skote meir, fleire vert skadde, og fleire personar døyr. Ingen land har vorte tryggare av meir synlege våpen i gatene. Sjølvsagt vert ikkje Noreg det heller. Så er det slik at me no har ein mellombels trusselsituasjon, som òg har innebore at politiet har hatt høve til å bruka generell bevæpning. Det er ein diskusjon som i seg sjølv ikkje høyrer heime i denne diskusjonen, som jo handlar om generell bevæpning til vanleg. Men sidan posisjonspartia sjølve har teke det opp, både i merknadene og i debatten, vil eg gjerne kommentera det òg veldig kort. Me veit at når det gjeld den mellombelse trusselsituasjonen, fanst det politifaglege argument både for og imot generell bevæpning. Dette har justisministeren sjølv informert om i svar til meg på eit skriftleg spørsmål: Då ein sette ned ei arbeidsgruppe i Politidirektoratet for å sjå på dette, var anbefalingane frå arbeidsgruppa ikkje politifagleg eintydige på at ein burde bruka generell bevæpning. Det viser at det finst eit handlingsrom og fleire politifaglege argument her. Arbeidarpartiet er for at ein har ein heimel som gjev høve til bruk av mellombels generell bevæpning når situasjonen krev det. Det standpunktet står òg ved lag med det forslaget som me har lagt fram, der me stadfestar at me er imot generell bevæpning som ein vedvarande tilstand. Posisjonspartia har føreslått at ein skal evaluera den mellombelse bevæpninga. Det meiner Arbeidarpartiet er naturleg å gjera først når den mellombelse bevæpninga er avslutta. Det er då ein har grunnlag for å evaluera henne, det er ikkje naturleg å evaluera henne no. Me merkar oss òg at posisjonspartia ikkje føreslår å evaluera ordninga med framskoten lagring, men det meiner me det er behov for å evaluera, for det er nødvendig å få den typen kunnskap òg på bordet. Så merkar eg meg at representanten frå Framstegspartiet, både i merknadene og i salen, viser til at det er ein situasjon både i landet og i verda som krev at politiet er generelt bevæpna til kvar tid. Ein viser òg i merknadene til særleg to konkrete terrorhendingar – i København og i Frankrike – som eg gjerne vil kommentera kort. Det er ikkje grunnlag for å hevda at generell bevæpning ville ha avverja desse konkrete situasjonane. Når det gjeld København og situasjonen ved Krudttønden, veit me jo at ved den typen arrangement ville òg norsk politi vore bevæpna. Når det gjeld Frankrike og Charlie Hebdo: Der var jo politiet bevæpna, men terrorangrepet var likevel eit faktum. Sekundærangrep kan derimot avverjast på grunn av våpenbruk, men – og det er eit viktig «men» – òg i Noreg ville politiet vore bevæpna ved eit sekundærangrep. Det er heile poenget med framskoten lagring i bil at våpenet skal vera lett tilgjengeleg dersom omstenda krev det. Så resonnementa til Framstegspartiet slik dei er presenterte i merknadene, held altså ikkje vatn. Eg er glad for at dei står heilt åleine på Stortinget om desse merknadene. Så registrerer eg avslutningsvis at dagens situasjon med mellombels bevæpning med lokale tilpassingar fell saman med Framstegspartiet sitt primærstandpunkt om generell bevæpning der distrikta sjølve skal bestemma. Eg gjer ikkje noko større poeng ut av det, anna enn å registrera det. Eg understrekar at fleirtalet på Stortinget ikkje deler dette primærstandpunktet, og eg er glad for at dette vert stadfesta gjennom vedtaket i dag. Så tek me heller debatten om den mellombelse situasjonen når justisministeren seinare er tilbake med ei utgreiing om den situasjonen. Til slutt vil eg gjerne seia til norsk politi – med og utan våpen, som beskyttar folk og demokrati – at Stortinget takkar dykk for jobben de gjer. Og eg er trygg på at eg snakkar på vegner av oss alle saman, på tvers av dei politiske partia, når eg seier at me vil forvalta ansvaret for dykk og for tryggleiken i landet på ein samvitsfull måte.