Ingrid Heggø (Arbeiderpartiet), 2017-05-30:
Eg vil starta med nokre kommentarar om produksjonsområdet for laks og aure, som er fastsett. Det som er forunderleg, er at Sandberg, statsråden frå Framstegspartiet, har gått bort frå den linja som Vik Aspaker frå Høgre var klokkeklar på når det galdt inndeling i produksjonsområde, der straumtabell og vitskapelege modellar skulle liggja til grunn for inndelinga. Modellane var for premature, meinte alle i næringskomiteen. Dette fekk òg støtte i høyringa. Alle i næringskomiteen meinte dette, som sagt, med unnatak av Høgre i Stortinget. Regjeringspartia la fram forslag for komiteen om at alle konsesjonar skulle knytast til eitt produksjonsområde. Dette vart òg støtta av ein samla komité. No har Framstegsparti-statsråden endra dette til at alle konsesjonar er knytte til to produksjonsområde, utan at det går fram korleis ein skal halda ved lag funksjonen til produksjonsområda som bufferar eller branngater. Her manglar vi heilt klart ei forklaring og eit svar frå statsråden. Langsiktige og føreseielege rammevilkår er viktig for ei så stor og flott næring. Eg vil frå Arbeidarpartiets side understreka at vi held fast på at vi skal ha ei teknologinøytral tilnærming. Difor støttar vi heller ikkje denne gongen eit påbod om lukka anlegg. Handlingsplanen mot resistens må følgjast opp. Det er bra at ein samla komité påpeikar dette. Det same gjeld ein strategi for rømming, som tek utgangspunkt i ein nullvisjon. Tiltaka som er innførte for utfisking av rømd oppdrettslaks, er bra. Det er eit spleiselag mellom dei som ikkje har merking eller sporing av fisken. Dette har faktisk hatt veldig god effekt. Feittfinnemerking, derimot, ville ha medført at ein lettare ville ha sett kva som var oppdrettsfisk, og kva som var villfisk, i elvane. Men fysisk å skulla feittfinneklippa om lag 400 000 millionar oppdrettsfisk årleg for å ta ut nokre få hundre fisk som rømmer årleg, har negative dyrevelferdsmessige konsekvensar. Eg meiner det òg må sjåast i eit kost–nytte-perspektiv. Arbeidarpartiet støttar det som Mattilsynet her seier, at dei negative dyrevelferdsmessige konsekvensane ikkje veg opp for fordelen ved å gjennomføra eit slikt tiltak. Arbeidarpartiet er òg samd i at når det gjeld flytting av kvoteåret, bør ein venta på Eidesen-utvalets innstilling. Det same gjeld endring i kvotefleks, utvidinga av ferskfiskordninga – som vi elles er svært positive til – og òg utviding av levandelagringsordninga for torsk til eitt år. Det har vore ei dobling av talet på utanlandske fartøy under 15 meter. Arbeidarpartiet meiner at vi må sjå på kva som er årsaka til dette, og få greidd ut om grensa bør flyttast ned til under 11 meter, der det ikkje er mogleg å strukturera. Til slutt til instruksen. Her kjem ordtaket «Ei svale gjer ingen sommar» godt til sin rett. Det var ein samla komité som meir eller mindre instruerte statsråden i at det skulle innførast vasstette skot, slik Fiskarlaget hadde teke til orde for, ikkje berre ved 11 meter, men også ved 21 meter. Dette synspunktet har vi i Arbeidarpartiet påpeikt fleire gonger. Også dei fleste andre av opposisjonspartia har vore opptekne av spørsmålet. Når så statsråden ikkje evnar å lytta, set stortingsfleirtalet i dag ned foten. Eg vil rosa særleg støttepartia for at også dei sette ned foten – og sto på den foten saman med oss andre i opposisjon. Samarbeid gjer sterk. Slikt vert det fleirtal og føreseielege rammevilkår av – akkurat slik som næringa etterspør.