Olav Akselsen (Arbeiderpartiet), 2003-10-06:
Sidan Bondevik overtok regjeringsmakta, har arbeidsløysa i Noreg auka med over 50 pst. Den siste månaden har 1 400 nye stilt seg opp i køen blant dei ledige, der står det no ca. 110 000, og etter det arbeidsministeren seier, står det endå fleire i nærleiken. Arbeidsløysa aukar i alle fylke, i alle bransjar og i alle aldersgrupper. I aldersgruppa under 25 år har arbeidsløysa auka med 27 pst. det siste året, og stadig fleire går rett ut frå høgare utdanning og til arbeidsløyse. Verst er det likevel i industrien. I løpet av det siste året har 10 pst. av industriarbeidsplassane våre forsvunne. Ei sterkare nedbygging av industrien vår trur eg me skal leita svært lenge for å finna i løpet av eitt år. Dramatisk trur eg er eit altfor mildt ord for å beskriva den situasjonen me i dag opplever i norsk industri. I fjor sette me ny norsk rekord i talet på konkursar. Likevel ligg talet på konkursar hittil i år 18 pst. høgare enn det gjorde i fjor på denne tida. Det einaste som ser ut til å gå ned, er talet på nye etableringar. Midt oppe i denne situasjonen har me altså ei regjering som er såre nøgd med situasjonen, og som i dag uhemma har skrytt av at politikken deira verkar. Då må eg seia at det er mogleg at Regjeringas politikk på dette området verkar, men i så fall har denne regjeringa eit heilt anna mål enn det som me i Arbeidarpartiet har. For oss i Arbeidarpartiet har det alltid vore eit mål å skapa arbeid til alle. Derfor åtvara me òg, då me såg korleis situasjonen på arbeidsmarknaden utvikla seg. Me fremja også konkrete forslag som ville ha bidrege til at færre i dag hadde vore ledige, dersom dei hadde blitt vedtekne her i salen. Regjeringspartia sin innsats var å latterleggjera oss og kalla oss for mørkemenn. I fjor på denne tida avviste både næringsministeren og finansministeren, og ikkje minst arbeidsministeren, at veksande arbeidsløyse ville bli eit problem. Ein var meir bekymra for mangelen på tilgang på arbeidskraft den gongen. Men dessverre fekk me rett. Fleire har i dag lovprist dei små bedriftene og behovet for å skapa fleire av desse. Det er eg sjølvsagt einig i, men Regjeringa har gjort det vanskelegare å skapa dei nye arbeidsplassane. Gjennom drastiske kutt i nærings- og distriktspolitikken er mange av dei verkemidla som skulle skapa dei nye arbeidplassane, fjerna. Kutta i SND er i realiteten kutt i talet på nye etableringar, noko som òg viser seg igjen i statistikken, og tilbakemeldingane frå næringslivet viser heilt klart at eit av dei største hindra for å få fram nye arbeidsplassar, for å få sett dei gode ideane ut i livet, er mangelen på kapital. Eg deler sjølvsagt ønsket om fleire små bedrifter, men me må ikkje gløyma at nesten alle dei små bedriftene lever av dei store. Derfor vil eg åtvara mot det kunstige skiljet som enkelte lagar mellom små og store bedrifter. For viss me ikkje legg til rette for dei store konserna våre, for industrilokomotiva, så vil det også fjerna svært mange av dei små selskapa, og ikkje minst vil det bli eit stort problem for mange av lokalsamfunna våre. Eit av dei viktigaste konserna me har i Noreg, er Norsk Hydro. Dette er ei svært viktig bedrift for Noreg, og ikkje minst er ho viktig for mange lokalsamfunn. Fleire av desse samfunna ventar no på viktige avgjerder, avgjerder som kan bestemma framtida til desse lokalsamfunna. Signala frå Norsk Hydro så langt er at nødvendige investeringar ikkje vil koma. Viss dette blir sluttresultatet, vil det t.d. forsvinna 1 000 industriarbeidsplassar i Sogn aleine i løpet av få år. Sjølv om eg er bekymra for signala frå Norsk Hydro, er eg endå meir bekymra for den tausheita som desse signala har blitt møtt med frå media, og ikkje minst frå Regjeringa. Det ser ikkje ut som om Regjeringa er nemneverdig bekymra, total passivitet er vel det beste ordet for å beskriva den innsatsen som har vore gjord frå Regjeringa si side på dette området. Visstnok har det gått eit brev med nokre spørsmål frå næringsministeren til Norsk Hydro, men det er ikkje teke noko initiativ for å få eit positivt vedtak frå Norsk Hydro si side. Manglande rammevilkår skal vera grunnen til at Norsk Hydro ikkje vil investera. Dette burde i så fall vera eit paradoks for ei regjering som skryter av det dei har fått til. Men eg er òg overraska over at Norsk Hydro ikkje i større grad sjølv har konkretisert desse manglande rammevilkåra, og ikkje i større grad har kjempa for å betra desse rammevilkåra. Me i Arbeidarpartiet er i alle fall klare for å ta den kampen. Den kampen dreiar seg om å skaffa meir kraft, og den dreiar seg om at me skal ha same miljømessige rammevilkår som det dei landa me konkurrerer med, har.