Kjell Ingolf Ropstad (Kristelig Folkeparti), 2010-06-14:
Generelt er Kristeleg Folkeparti opptekne av å tryggje arbeidsplassar gjennom faste tilsetjingar. Det er viktig å sikre ein ryddigheit, og det er viktig å hindre at me har eit arbeidsliv som utnyttar arbeidstakarane. For Kristeleg Folkeparti er det viktig når ein diskuterer denne saka, at ein rettar fokus mot den gruppa som i dag faktisk ikkje får lov til å delta i arbeidslivet – det er 700 000–800 000 menneske som ikkje har den same moglegheita til å få delta i jobb, få lov å føle at dei bidreg på den måten, og få lov til å tene pengar som alle andre. Det ein særleg legg merke til i den gruppa, er at det er fleire med nedsett funksjonsevne som er utanfor arbeidslivet. Det er fleire innvandrarar som er utanfor, og det er fleire ungdomar som er utanfor. Derfor er det viktig å ha det i bakhovudet når ein vedtek nye lover, for å tryggje dei arbeidsplassane som er i dag, for å sikre ryddigheita, og for samtidig å ha eit regelverk som sikrar moglegheita for den gruppa menneske til å kome seg inn i arbeidslivet. Eg er redd for at dei forslaga me diskuterer i dag, kan verke mot si hensikt. Eg kan forstå ein del av tankane bak forslaga, men er redd dei vil ha utilsikta verknader. Kristeleg Folkeparti og eg er opptekne av eit fleksibelt arbeidsliv, men det skal òg vere meir forpliktande. Derfor vil eg understreke det som representanten Graham sa tidlegare, nemleg at Bondevik II-regjeringa gjekk inn for ein meir fleksibel arbeidsmarknad, men sikra samstundes innstrammingar – sånn som i den saka vi behandlar her – ved at det var ei toårsgrense før ein fekk rett til fast tilsetjing. Eg trur at midlertidig tilsetjing kan vere nyttig. For nokre er sesongarbeidet eller prosjektet eller det å starte opp noko nytt, det å kunne veta at ein i ein liten periode kan satse, anten det er som arbeidstakar eller det er med prosjektet, og få lov til å køyre det utan å vere redd for at kostnadene vil løpe fast. Eg synes det òg er verdt å minne om – for ofte når ein har slike typar saker, blir det ein slags konflikt mellom det offentlege og det private – at i det private er det ca. 6 pst. midlertidig tilsette, mens det er 14 pst. i det offentlege. Når ein er oppteken av å få ned midlertidige tilsetjingar, er det viktig å tenkje på det offentlege. To tredelar av medlemene i HSH seier at dei ville tilsett fleire viss dei kunne hatt fleire midlertidige tilsetjingar. Det synest eg er eit viktig perspektiv å ha i bakhovudet. For viss ein ønskjer fleire menneske i arbeid, er det viktig å ta i bruk dei verkemidla som er der for å kunne få fleire i arbeid. Når eg seier at midlertidige tilsetjingar er nyttige, seier eg det i visse om at faste tilsetjingar sjølvsagt er det beste. Men eg ønskjer midlertidige tilsetjingar fordi det kan sikre ei rekruttering. Det er jo sånn at når ein har hatt ein fot innafor, resulterer det ofte i ein jobb, for då har ein fått lov til å vise seg, ein har fått lov til å prøve seg, og så ser arbeidsgjevar at ein er flink nok. Ei undersøking frå HSH viste at to tredelar av dei som er på midlertidig tilsetjing, får fast jobb seinare. Det betyr nettopp det at når du får lov til å prøve deg, får du ein fast jobb. Grunnen til at Kristeleg Folkeparti stemmer mot forslaga i dag, er nettopp det perspektivet. Eg ser hensikta, eg seg intensjonen bak nokre av forslaga, men eg trur dei vil ha ein negativ effekt. Og då oppnår ein ikkje faste og trygge arbeidsplassar samstundes som ein kan ha midlertidige plassar der ein kan kome seg inn. Ein oppnår det motsette, ein skapar kanskje eit for sterkt vern rundt tilsetjingane, og så lukkast ein ikkje med den integreringa og den rekrutteringa som eg trur er ufatteleg viktig for å gjere noko med dei 700 000–800 000 som står utanfor arbeidslivet.