Magne Rommetveit (Arbeiderpartiet), 2014-12-15:
Det teiknar seg eit alvorleg bakteppe for norsk oljeindustri gjennom representanten Henriksen sin interpellasjon og gjennom debatten i salen. Sjølv har eg gjennom 16 år som ordførar i Stord, ein kommune der nær 50 pst. av sysselsetjinga har vore knytt til leverandørindustrien, verkeleg fått kjenna på dei store svingingane som har vore i bransjen. Det har vore svære oppgangstider, med stundvis over 3 500 tilreisande gjestearbeidarar, noko som merkast godt i eit øysamfunn. Og det har vore tider der det ikkje har vore ein einaste gjestearbeidar, og der dei 2 000–3 000 fast tilsette i leverandørbedriftene våre på Stord anten har vore permitterte eller vore på reiseoppdrag til Melkøya eller Nyhavna eller til anlegg under fjernare himmelstrok. Og det er i hovudsak oljeprisen som har vore styrande for aktivitetsnivået, og då på ein slik måte at alle aktørane synest å ha gått i flokk, anten at dei har kappast om å rekruttera folk, eller at dei har kappast i nedbemanning. Kanskje det er å dra det litt langt inn i psykiatrien, men det kan verka som om olje- og gassindustrien er ein kollektiv manisk-depressiv bransje. Det som har vore det vanlege etter nedturar i aktivitetsnivået, har vore at det etter ei tid har teke seg opp igjen, og då har det vore viktig at det norske leverandørmiljøet i tronge tider ikkje har tappa seg for så mykje krefter at dei ikkje kan vera med på den komande oppturen. Det er mykje som tyder på at den nedturen i aktivitet, og det oljeprisfallet me noe står oppe i, ikkje er av rask forbigåande karakter. Derfor er det no avgjerande for det norske teknologimiljøet si konkurransekraft og for sysselsetjinga langs kysten at alle aktørar, både offentlege og private, verkeleg gjer grep som sikrar at norsk oljeindustri også i framtida er i toppklasse, sjølv om nivået totalt sett skulle verta lågare enn det me har vore vande med. Det tykkjast vera stor semje blant kompetente analysemiljø om at det ikkje er fundamentale ting i den globale utviklinga som tilseier at etterspurnaden etter olje og gass ikkje vil halda seg høg på lang sikt framover. Så viktig som olje- og gassressursane våre er for norsk økonomi og aktivitet, er det overmåte viktig også å sjå gjennom dei kortsiktige svingingane og sikra at me som nasjon kjem gjennom dette på ein måte som ikkje svekkjer vår posisjon og kompetanse, både som energileverandør og som produktleverandør. Som både ressurs- og selskapseigar påkviler det staten eit særskilt ansvar for å sikra at ikkje kortsiktige disposisjonar resulterer i varig svekking av kapasitet og kompetanse. Omsynet til kortsiktig utbyte og aksjekurs må ikkje overstyra behovet for investeringar og vedlikehald. Korrosjon, slitasje og oppgraderingsbehov forsvinn ikkje ved å skuva ting framføre seg. Utsetjing av vedlikehald gjev auka kostnader på sikt, og det er stor uro blant dei tilsette i både oljeselskapa og leverandørselskapa for moglege konsekvensar slike utsetjingar vil ha for tryggleiken på installasjonane på sokkelen. Den trongen for kostnadsreduksjonar me no ser, gjer det endå viktigare å følgja opp tilrådingane frå KonKraft-rapporten, og då spesielt det som gjeld samarbeidsinitiativ mellom oljeselskap og leverandørindustrien. Her er initiativa for få og for små sett i høve til potensialet. Og det er synd, for her må det vera i alle si interesse å dra lasset saman for å styrkja ein samla norsk industri. Me må sikra kontraktsvilkår som ikkje svekkjer norske leverandørar sine moglegheiter i høve til utanlandske. Dersom dei norske leverandørane må ta langt større risiko på område dei ikkje har føresetnader for å handtera, er eg redd for at ein slik auke i eigen risiko vil forplanta seg ut i alle ledd i leverandørkjeda, og at det får som resultat at det er langt større leverandørar i andre verdsdelar som får kontrakt på dei oppdraga som vert lyste ut. Komiteen vår – det er rett nok transportkomiteen – var på komitéreise i Sør-Korea i haust, og då me var der, besøkte me bl.a. Hyundai Heavy Industries. Ved det verftet hadde Statoil bygd opp ein organisasjon med 400 folk berre for å handtera oppfølginga av byggeoppdrag. Det skulle ikkje vera nødvendig, med dei utfordringane me står framføre her heime. Eg trur òg dei hadde flytta folk ned dit etter at me fekk ny regjering.