Erlend Nornes (Høyre), 2003-11-13:
Dette framlegget til ny lov om regulering av svine- og fjørfeproduksjonen er eit lovframlegg som Høgre helsar velkome, og som ein følgjeleg stiller seg bak. Det er i tråd med Sem-erklæringa, og det samsvarer med Regjeringa sitt arbeid for eit enklare regelverk og gjer samstundes regelverket meir oversiktleg. Det føyer seg også inn i statsråden og Landbruksdepartementet sitt arbeid dei siste to åra for å gjera norsk landbruk meir framtidsretta og meir robust. Sjølv om vi har hatt ei utvikling dei to siste tiåra der overføringane til jordbruket, målt i prosent av statsbudsjettet, har vorte reduserte frå om lag 7 pst. til om lag 2 pst., er det framleis naudsynt med ei utvikling mot eit meir robust norsk landbruk. Framlegget til ny lov om regulering av svine- og fjørfeproduksjonen vil medverka til dette. Det er også grunn til å peika på det positive i at det i den nye forskrifta for regulering av svine- og fjørfeproduksjonen er føreslege å gå over frå å regulera talet på innsette dyr til å regulera talet på omsette og slakta slaktedyr. Dette gjer det enklare for produsentane, og det reduserer ressursbruken i samband med fylkesmennene sin kontroll med regelverket. For Høgre har det vore eit poeng i seg sjølv å vurdera om det i det heile er trong for å regulera svine- og fjørfeproduksjonen. Det er stordriftsfordelar i det kraftfôrbaserte husdyrhaldet. Utan konsesjonsregulering ville sannsynlegvis produksjonen bli samla på få og store einingar, noko som reint økonomisk ville gje ein gevinst. Potensielle kostnadsreduksjonar er likevel avgrensa, då prisen på kraftfôr grunna norsk kornpolitikk er avgjerande for kostnadsnivået. Sjølv om norsk landbruk i tida som kjem, vil vera under press, m.a. grunna WTO-forhandlingar og grensehandel, meiner Høgre at dei føreslåtte tilpassingane av konsesjonsgrenser langt på veg er tilstrekkeleg i denne omgang. Det beste må ikkje bli det godes fiende. Frå enkelte produsentar med produksjon over konsesjonsgrensa er det kome ynske om at også desse skal få høve til å utvida produksjonen. Høgre har vurdert desse innspela nøye. Ut frå ei heilskapleg vurdering, og ut frå eit ynske om å sikra eit breitt fleirtal for denne endringa i svine- og fjørfeproduksjonen, har vi falle ned på at det ikkje ville vera fornuftig å auka desse produsentane sin produksjon no. Ein kan også peika på at desse produsentane i fleire år har hatt ein konkurransefordel i høve til andre produsentar. Eit fleirtal i komiteen beståande av Arbeidarpartiet, SV og Senterpartiet er negative til at føremålet om ei geografisk spreiing av produksjonen er teke ut av lovframlegget. Som Regjeringa vil Høgre peika på at føremålet med lova er å regulera strukturen i svine- og fjørfeproduksjonen. I praksis har det ikkje vorte teke omsyn til geografi i vurderinga om tildeling av konsesjon. Både i høve til gjeldande forvaltningspraksis og i høve til forslaget til ny lov medfører ikkje endringsforslaget noka endring i praksis. Dessutan er denne typen produksjon relativt geografisk konsentrert, med Rogaland, Østfold og Nord-Trøndelag som dei viktigaste produksjonsfylka. Med unnatak av Nord-Trøndelag er såleis ikkje dette utprega distriktsproduksjon. Avslutningsvis vil eg seia at Høgre sine medlemmer for sin del vil vona at statsråden vil halda fram med arbeidet med å gjera norsk landbruk meir konkurransedyktig. Elles vil eg på vegner av mindretalet i komiteen ta opp forslaget frå regjeringspartia Høgre og Kristeleg Folkeparti.