Ingrid Heggø (Arbeiderpartiet), 2011-06-09:
Eg vil starta med ei klar melding til alle kollegaene av Billy i Høyanger, Hilmar i Årdal, Sten Roar på Karmøy, Eivind på Sunndalsøra, Tor Egil på Magnor, Rolf i Holmestrand og Odd på Raufoss. Ja, for i dag ser de kven som står skulder ved skulder med dykk for å få investeringsplanar på plass i Noreg, som meiner at eigarskap er så mykje meir enn pengeplassering og profittmaksimering. Arbeidarpartiet stiller krav som eigarar på lik linje med det som private aktørar ville ha gjort. Vi vil ha investeringar også i Noreg, vi vil at hovudkontorfunksjonen skal vera noko meir enn ei vanleg postkasse, og vi set krav til bruk av ny teknologi. Dette er nye og forsterka krav i den nye eigarskapsmeldinga. Denne meldinga angår utruleg mange arbeidsfolk: 179 857 tilsette. Det er nærare 180 000 tilsette som faktisk vert påverka av det vi vedtek i dag. Høgre og Framstegspartiet sin privatiseringsiver gjer at dei vil selja ut – Høgre skal selja ut for 100 mrd. kr, det vil påverka nærare 35 000. Og Framstegspartiet høgjer – i kjend stil – til 215 mrd. kr, som igjen vil påverka 72 000 tilsette. Kven er budd på å kjøpa verdiar for slike summar? Vi veit om ein som kan og vil, den kinesiske stat har både evne og vilje. Ny eigarsits treng ikkje nødvendigvis vera korkje dramatisk eller varsel om utflagging eller nedlegging – så det er sagt – men eg veit av erfaring at uansett vert ein veldig uroleg når signalet kjem om at staten som har vore ein god, profesjonell og langsiktig eigar, ønskjer å trekkja seg ut. Når vi så reduserer eigarskapet vårt, slik Høgre og Framstegspartiet ønskjer, vil naturleg nok òg utbyttet verta kraftig redusert. I finanskriseåret var utbyttet berre på 20 mrd. kr frå del- og heileigde selskap. Men i perioden 2005–2010 har vi faktisk teke ut 151,2 mrd. kr – eg gjentek: 151,2 mrd. kr. Dette er utruleg mykje pengar som kjem fellesskapet – altså oss alle – til gode. Dette er midlar som Høgre og Framstegspartiet synest heller skal koma på bankkontoen og i lommeboka til private. Er det ikkje då betre at bestemor får ein sjukeheimsplass, at vi tilset fleire lærarar per elev, at vi kan byggja fleire vegar? For det er nettopp dette utbyttet går til. Eg vil poengtera at det er viktig for Arbeidarpartiet at staten er ein stor eigar i norsk næringsliv, spesielt for å sikra at ein beheld og vidareutviklar viktige bedrifter og kompetanse i Noreg. Arbeidarpartiet vil òg sikra offentleg eigarskap til våre felles energiressursar og petroleumsførekomstar. Vi må berre erkjenna at når det gjeld moderasjon i leiarlønningane, er vi ikkje i mål. Derfor strammar vi ytterlegare inn på dette området via rapporteringskrav, innsyn i lønsfastsetjing, og ikkje minst klare avgrensingar på gullpensjonane i yting og talet på år. Når ein har høyrt på debatten her i dag, ser ein tydeleg skiljelinjene i norsk politikk, og eg vil rosa Kristeleg Folkeparti for ikkje å følgja straumen blindt saman med opposisjonen. Denne regjeringa, med Arbeidarpartiet i spissen, fører ein aktiv eigarskapspolitikk. Vi har verktøy i verktøykassen. På samråd om næringsliv rundt om i landet har gjengangaren vore mangel på risikovillig kapital. Eg vart derfor svært fornøgd då det vart varsla nye såkornmidlar, og at Investinor både skal evaluerast og få nye midlar. Eg forventar at dette kjem raskt på plass. I samband med etableringa av dei landsdekkjande såkornfonda som er varsla, legg vi raud-grøne vekt på at ein skal ha regional forvaltningskompetanse i ulike delar av landet. Vi veit det tek tid å byggja opp forvaltningskompetanse, og det er viktig at vi varetek dei regionale forvaltningsmiljøa vi har brukt tid, energi og midlar på å byggja opp, miljø som har byrja å verka for fullt, men snart er fullinvesterte. Regional forvaltning av landsdekkjande fond gjer at vi dekkjer heile landet.