Sigvald Oppebøen Hansen (Arbeiderpartiet), 2004-11-18:
Arbeidarpartiet ser at det er behov for å revidere lovgjevinga innafor arbeidsmarknadstenestene. Me er også tilfredse med at forslaget framleis gjev heimel til at det skal vere ein offentleg arbeidsmarknadsetat som skal ha ansvar for å gjennomføre arbeidsmarknadspolitikken. Eg har også registrert at bistand til både arbeidssøkjar og arbeidsgjevar er nemnt særskilt. Og det er etter vår meining bra. Slik me ser det, er dette dei viktigaste premissane i lova, og vidare ei viktig presisering, nemleg at ein skal vidareføre føresetnaden om å førebyggje og dempe skadeverknaden av arbeidsløyse. Dette er viktige signal i forhold til den nasjonale arbeidsmarknadspolitikken som ein forventar skal bli ført. I juni i år behandla Stortinget St.meld. nr. 19 for 2003–2004, og eg ser desse signala i forhold til kva Stortinget elles slutta seg til av føringar i den saka. Departementet skriv i proposisjonen under punkt 5.3 at føremålsbestemminga ikkje er meint å skulle angje innhaldet i velferdspolitikken, og at det derfor ikkje er behov for å seie noko meir om arbeidslinja enn det som ligg i forslaget. Det kan eg forstå og akseptere ut frå det faktum at verkemidla og politikken kan og må variere ut frå det behovet som arbeidsmarknaden stiller. På denne bakgrunnen meiner Arbeidarpartiet at innhaldet i sjølve tekstforslaget tek i vare det grunnleggjande behovet me har for å sikre politisk styring og kontroll med arbeidsmarknadspolitikken ved å fortsetje den tradisjonelle linja med at dette er eit offentleg ansvar. I dag er det nok fornuftig at Aetats ulike brukargrupper ikkje er definerte slik m.a. Rikstrygdeverket i sitt høyringssvar til departementet har meint at dei burde definerast. Eg ser likevel at det kan vere fornuftig å lovfeste rettar for enkelte grupper, som yrkeshemma, langtidsledige og ungdomar, utover det som gjeld i dagens lover og forskrifter. Me vil ikkje ta stilling til eller foreslå dette no, men varsle at ein vil kome tilbake til dette spørsmålet i samband med behandlinga av saka om ei ny arbeids- og velferdsforvaltning. Når det gjeld forslaget om rett til behovsvurdering, har det fleire sider. Sjølve innhaldet i tanken bak forslaget, nemleg at alle skal ha rett til ei rask avklaring av situasjonen sin, er bra. Slik eg forstår det, har Aetat allereie i dag ein slik praksis, som i stor grad varetek dette omsynet. Men det er viktig å vere klar over at ei slik avklaring ikkje utløyser nokon rett utover det at Aetat må forplikte seg til ein konkret innsats eller ei form for service. Eit fleirtal i komiteen ber om at ordninga blir evaluert etter eitt år, for å sjå om ordninga er funksjonell og verkar etter intensjonen. Når det gjeld Rådet for Aetat, er det nok rett at rådet ikkje har fungert optimalt. Men det inneber etter vår meining ikkje at rådet skal eller bør leggjast ned. Eg vil også vise til, som det står i innstillinga, at det går fram av ILO-konvensjon nr. 88 at det skal etablerast eit samarbeid med arbeidslivets partar gjennom rådgjevande komitear. Derfor må me leggje forholda til rette for at rådet skal bli betre og fungere meir i tråd med dette. Eg vil peike på at Arbeidarpartiet meiner at dette m.a. kan gjerast ved at Rådet for Aetat får uttalerett til styringsbrevet frå Arbeidsdirektoratet.