Hallgeir H. Langeland (Sosialistisk Venstreparti), 2002-06-18:
Eg vil først ta opp forslaga frå Sosialistisk Venstreparti og Senterpartiet, slik at det er gjort, og orientera om at SV og Senterpartiet kjem til å stemma mot innstillinga til slutt. Komiteen var samrøystes i saka eit stykkje på veg når det galdt tidsplanen for dette opplegget. Ein skulle behandla odelstingsproposisjonen og gassmarknadsdirektivet samtidig for å sjå dei i samanheng. Det har ein no gjort, men i eit langt høgare tempo enn det saksordføraren og fleirtalet i energi- og miljøkomiteen hadde tenkt seg i utgangspunktet. Men her er det makta som rår. Når eit fleirtal i energi- og miljøkomiteen vil følgja regjeringspartia sitt ønske om å behandla saka i vår, blir det gjort. Og i forhold til den prosedyren som me hadde for behandlinga av direktivet, heldt eg fram som saksordførar. På høyringa som ein hadde om dette direktivet, som m.a. omhandlar tredjepartstilgang til gassnettet, var alle høyringsinstansane – Senter for Europarett, Øystein Noreng frå BI, Europaprogrammet, norske gasselskap – eintydige på ein ting: Ein burde ikkje hasta dette igjennom i Stortinget, men bruka tid og tenkja på konsekvensane. Ikkje nokon – unnateke Senterpartiet og SV – vel i dag å høyra på det som høyringsinstansane åtvara mot, å innlemma dette direktivet i det tempoet ein har nå. Professor Øystein Noreng la vekt på at Noreg burde venta for å sjå korleis liberaliseringsprosessen internt i EU gjekk. For, som ein veit, dei store monopolselskapa i Tyskland og Frankrike styrkjer posisjonen sin og dermed monopolet sitt i forhold til nedstraumssida, altså det motsette av ei liberalisering. Dette meinte Noreng gjorde det nødvendig for Noreg å venta for å sjå korleis nettopp desse større gasskjøparane i Europa vil delta i liberaliseringsprosessen framover, for motstanden i desse landa mot denne liberaliseringa var stor. Noreg bør då etter Senterpartiet og SV si meining nettopp venta og sjå korleis denne liberaliseringsprosessen vil gå i EU. Men ein vel altså ein annan strategi. Ein er oppteken av å følgja opp det som etter mi oppfatning ser ut til å vera Høgre si drivkraft: å vera flinkast i klassen i forhold til EØS-saka og i forhold til Brussel. Og Venstre og Kristeleg Folkeparti blir med på den galeien. Det eine forslaget frå Sosialistisk Venstreparti og Senterpartiet er då i samsvar med det som alle som var med på høyringsrunden om direktivet, ønskte seg, nemleg å bruka meir tid – altså eit utsetjingsforslag. Fleire parti har i valtalane sine og òg i talane sine her sagt at det er viktig at ein har ein heilskapleg gasspolitikk frå norsk side for å sikra nasjonen sine interesser. Ein må sjå på korleis Noreg fungerer som produsent, transportør, forvaltar, eksportør osv. Ein må òg sjå på korleis grunnrenteproblematikken slår ut i forhold til den liberaliseringsprosessen som ein nå gjev seg inn på. Dette er nokre uklare element. Og når ein veit at intensjonen frå EU-kommisjonen si side for direktivet er billegare gass, burde ein, ut frå reint nasjonale interesser, stoppa opp og tenkja: Gjer me denne jobben godt nok? Er det slik fatt at me faktisk klarar å motarbeida EU-kommisjonen sin posisjon med utgangspunkt i dette direktivet? Det trur ikkje SV. Det andre forslaget frå Sosialistisk Venstreparti og Senterpartiet er fremma for at ein i samband med den gassmeldinga som kjem til hausten, skulle diskutera ein heilskapleg norsk gasstrategi i forhold til Europa. Me konstaterer at me sannsynlegvis ikkje får fleirtal for ein politikk som hadde sikra nasjonen sine interesser på ein betre måte enn det fleirtalet gjer i dag.