Bjørn Jacobsen (Sosialistisk Venstreparti), 2007-02-15:
Det undrar meg at eg som SV-ar må forklare opposisjonen korleis NATO faktisk fungerer, for i dagens debatt har det lege ein implikasjon, ein litt uttalt tvil om korleis NATO fungerer. Det kan verke som om opposisjonen trur at NATO ber Noreg om å få styrkar til Kabul, men det ein eigentleg har tenkt, er å få dei i sør. Det ein då indikerer, er at det ikkje er behov for desse styrkane i Kabul. Eg skulle gjerne ha ønskt at det ikkje hadde vore behov for dei i Kabul, men dessverre har fire–fem års militært nærvær vist at det framleis er nødvendig. Vi har vore i Kabul før, riktignok i ein sektor sentralt i byen, men vi har ikkje lykkast enno. Vi har ikkje kome i mål. Men kvifor kjører opposisjonen så hardt i forhold til å tru at NATO spør om noko som dei ikkje har behov for? Det undrar eg meg verkeleg på. Så spør ein vidare: Viss ein nødssituasjon skulle oppstå, er det då sånn at Regjeringa vil nekte nokon å drive ein redningsaksjon? Sjølvsagt er det ikkje sånn. Så må vi vere klar over at i fjor fekk NATO tre gonger nei frå Noreg. To var politiske, eit var direkte frå FOHK, ved Jan Reksten, som også representanten Hagen var inne på tidlegare debatten. Grunngjevinga frå Reksten var at det ikkje var militært forsvarleg å flytte våre styrkar i nord, til sør. Ingen må vere i tvil om at det finst både politiske og militære grunnar som ein – situasjonsbestemt – heile tida må ha i bakhovudet. Det er ikkje slik at NATO ber om hjelp, har styrken i Kabul i tre veker og så seier: Æda bæda, vi skulle eigentleg ha dei til sør. Så useriøs er ikkje NATO. Eg vil be opposisjonen om å merke seg det. Utanriksministeren var innom fleire tema i si utgreiing. Eit av dei, som eg opplevde som det mest interessante, var koplinga mellom energi og klima. Eg vil dra det endå vidare og sjå på kva konsekvensar det får for tryggleiken i Noreg. Det tydelegaste signal vi no får frå USA, er at den neoliberale perioden der begynner å ebbe ut. Vi ser at vi kanskje har fått ei «irakifisering» av Afghanistan. Men det verkar som om denne perioden ebbar ut, spesielt artikulert gjennom Hillary Clinton, som i sin dialog med det amerikanske folket heilt tydeleg og klart seier: Vi må prøve å komme oss ut av Irak. Vi må prøve å få slutt på at USA er avhengig av utanlandsk olje. Kva ligg det i dette? Jo, det same som når Europaparlamentet seier at vi må få opp alternative energikjelder. Sjølvsagt er Noreg ein føreseieleg leverandør av energi, men vi må også gjere noko sjølve. Vi veit at mykje av denne debatten har gått på kva Russland har gjort mot t.d. Ukraina, der ein har brukt energi som eit politisk maktmiddel. Dette er ein situasjon som vi skal sjå for oss at det kan bli fleire av. Vi skal passe oss for at vi blir pressa til å ta ut fleire oljeekvivalentar enn vi kanskje sjølve ønskjer ut frå miljøomsyn. Best kjend for dette er tidlegare statsminister Kåre Willoch, som sjølvsagt ikkje ville ta opp så mange oljeekvivalentar, for han såg kva slags konsekvensar det ville få for offentlege budsjett. Dei ville gå rett opp. Han fekk jo rett! Etterpå har vi fått eit parti, ein politikar som har artikulert nettopp dette: Vi har pengar, lat oss gje dei til folket. Lat oss ta opp endå fleire oljeekvivalentar. Det som den tidlegare Høgre-leiaren også har sett i ettertid, etter at han var statsminister, er at det kan skape enorme miljøproblem viss vi har for høg takt og ikkje forvaltar desse ressursane på ein god måte i forhold til klimautfordringa. Dette trur eg berre kjem til å bli meir og meir aktuelt. Vi såg det sist i Riga-møtet – det blei diskutert der. Klima og energi vil vi måtte diskutere meir. Noreg vil vere veldig aktuell her, i og med at vi sit på dei enorme ressursane. Til slutt: Det som forundrar meg mest, er at eg som SV-ar må bringe hit til salen det faktumet at det er mange debattar i NATO. NATO er ikkje nokon statisk organisasjon. NATO har massevis av debattar gåande. Ikkje minst vil eg understreke den siste dei hadde, i Sevilla, om nettopp kva NRF – NATO Response Force skal brukast til: Jo, sjølvsagt det første og beste militære credoet, nemleg det å få fram fridom frå frykt. Det gjeld i like stor grad sivile som soldatar.