Kjersti Toppe (Senterpartiet), 2014-12-02:
Senterpartiet kjem til å stemma for forslag nr. 1, som handlar om å be regjeringa leggja fram ei oversikt over omfanget av potensiell rolleblanding, både hos tilsette i den offentlege helsetenesta og hos private aktørar med avtalar med det offentlege. Vi kjem òg til å stemma for forslag nr. 2, som handlar om å sørgja for at helsepersonell som er tilsett ved offentlege sjukehus, ikkje har private bierverv som rettar seg inn mot same typen behandling til dei same pasientane som den avdelinga vedkommande er tilsett i, i det offentlege, og at ein samtidig legg til rette for at ein kan utnytta arbeidskapasiteten til legar ved offentlege sjukehus betre. Vi kjem ikkje til å stemma for dei andre forslaga, og litt av bakgrunnen for det er at eg meiner at det som er det prinsipielt viktige her – og det er der politikken ligg – er forslag nr. 2: Ønskjer vi at det framleis skal vera mogleg at legar ved norske sjukehus òg kan jobba på si i privat verksemd? Det har vore eit vanskeleg spørsmål for meg, fordi dette historisk sett har vore ei ordning som på ein måte har fungert. Samtidig må ein ta innover seg at det har kome fram ein del uheldige eksempel, der konsekvensane er veldig ugreie for norsk helsevesen. Det gjeld det som er så grunnleggjande viktig, nemleg tilliten til at helsepersonell utøver legegjerninga si utan at ein får mistanke om at det er økonomiske incentiv som avgjer om ein får ei tilvising her eller ein annan plass. Derfor har vi i Senterpartiet kome fram til at det ikkje er nok at dei regionale helseføretaka har dette i sine reglement, og at det er rutinar for dette. Eg synest dette er ei så viktig prinsipiell sak at dette bør staten og Stortinget, som øvste ansvarlege for spesialisthelsetenesta, meina noko tydeleg om. Det vert her i salen argumentert som om det at legar òg jobbar privat, nærmast er ønskjeleg. Ja, ingen kan argumentera mot at meir arbeidskraft er bra. Det er mangel på legar og spesialistar. Legar jobbar offentleg og privat i andre land, vi har gjort det her i landet òg, og det har kome fram at det ikkje har gått ut over det offentlege helsevesenet. Det er greitt nok. Men er det ønskjeleg, og korleis vert utviklinga når vi får innføring av fritt behandlingsval, der private tilbydarar og offentlege sjukehus skal verta reelle konkurrentar om pasientar? Dette forslaget frå Arbeidarpartiet om å laga eit prinsippvedtak les eg som eit vern mot mistanke om rolleblanding. Eg trur det er nødvendig, slik utviklinga er, og slik som regjeringa ønskjer at det norske helsevesenet skal verta, med meir bruk av konkurranse mellom forskjellige tenestetilbydarar og ikkje meir bruk av samarbeid. Eg har òg ein tanke om det at legar må jobba meir enn normal arbeidstid. Ja, det har vore sånn, og kanskje må det vera sånn, men eg synest òg at ein skal respektera at legar er som vanlege folk. Det er no veldig mange kvinner på studiet. Det er eit stort fleirtal av kvinnelege medisinstudentar. Eg trur ikkje at vi i framtida kan forventa at dei på same måten vil jobba overtid – særleg i ein småbarnsfase – som erfaringane kanskje har vore tidlegare. Uansett meiner eg det er veldig mange gode argument for å gjera det prinsippvedtaket, som gir eit vern mot mistanke om rolleblanding for helsepersonell på norske sjukehus. Derfor vil Senterpartiet tilrå å stemma for forslaga nr. 1 og 2, frå Arbeidarpartiet, Senterpartiet og SV.