Bjørn Jacobsen (Sosialistisk Venstreparti), 2002-11-14:
Om eg ikkje høyrde heilt feil, sa ordføraren for saka at I-en i SAPRIN stod for «International». Han gjer ikkje det, han står for «Initiative». Det er jo det som er heile ideen med dette, det er eit initiativ til noko nytt, eit initiativ til noko anna, eit initiativ til at vanlege folk faktisk skal bli høyrde. Vi som er opptekne av at pengane til norske skattebetalarar skal brukast fornuftig, bør verkeleg vere opptekne av og interesserte i at det er deltaking frå dei som tek imot midlane våre gjennom både bilateralt og multilateralt samarbeid, at dei er med og fortel kva dei synest om dette. Synest dei det verkar? Er det dette ein hadde tenkt at pengane skulle gå til? Det fine med dette initiativet var at for første gong skulle vanlege folk bli høyrde. Seinast for 14 dagar sidan stod statsminister Bondevik her og foreslo at finansinstitusjonane skulle meir inn i forhold til miljøtoppmøta, altså dei institusjonane som har vore lukka, som har hatt litt karakter av «Hans Hellige Høyhet», som ein liksom ikkje skulle røre ved, som er udemokratisk oppbygde osb. Dette må vi jo få røska opp i. Vi må få inn det vi er stolte av, nemleg representativitet, folkestyre. Eitt land, ei stemme – heilt elementære ting som vi er stolte av på 17. mai osb. Dette må vi sjølvsagt få inn i desse finansinstitusjonane. Dei skal dragast ut av dei mørke krokane dei er i. Folk skal vere med og delta der, folk skal vere med og bestemme, ikkje minst over dei pengane vi spyttar inn der. Ein var i denne SAPRIN-undersøkinga spesielt ute etter å få fram kva slags verknader tilpassingspolitikken har for vanlege folk – ho kosta forresten 40 mill.kr. Det er ein god grunn i seg sjølv til ikkje å kaste henne på båten. Resultata var eintydig negative. Strukturtilpassinga har fremma fattigdom. Nedbygging av handelshindringar har ført til at importen har vakse meir enn eksporten i dei landa ein hadde tenkt å hjelpe i utgangspunktet. Ein skal ikkje reise langt før ein ser at appelsintrea står fulle av appelsinar, mens bruspulveret blir importert og selt. Det er det som er heile ideen, aksess/tilgang til ein marknad for å selje fabrikkforedla varer frå andre land i staden for å byggje opp ein idé om at ein kan bruke eigne ressursar. Berekraftprinsippet bør liggje der i staden for å importere fabrikkerte næringsmiddel. Rapporten fortel historia til menneska på den andre sida av ei rikdomsgrense som berre er der: billig import, arbeidsløyse, auking i vass- og straumprisar og offentlege tenester som er førte over på utanlandske hender. Før heitte det strukturtilpassing. No heiter det ikkje det lenger. No heiter det PR – Poverty Reduction. I visse andre samanhengar hengjer ein på ei mengd andre bokstavar òg. Men fattigdomsreduksjon er ideen. Det er den nye svingen, det nye fyndordet innafor bistanden. Ikkje noko gale i det, men når vi veit at bakom det skjuler det seg realitetar som at arbeidsfolks rettar blir reduserte, det blir gjort lettare å seie opp folk og lettare å svekkje fagrørsla, då veit vi at dette strir imot det vi står for vi som bygde dette landet, det landet vi er sette til å styre. Det bryt heilt fundamentalt med dei prinsippa. Det blir instruert i strukturprogramma om å innføre eigendelar i skolane og for pasientane på sjukehus, å privatisere vassverk og kraftverk og å fjerne vernetoll på skjøre lands jordbruk. I sum er desse tiltaka etter SVs syn med på å auke kløfta mellom fattige og rike i enkeltland, og også mellom fattige og rike land. Vi kan gjere meir med dette. Eg ser på forslaga frå SV som eg tek opp, som eit bidrag i forhold til å rette opp dei urettane som SAPRIN-rapporten har avdekt.