Haakon Blankenborg (Arbeiderpartiet), 2001-12-05:
Kristin Halvorsen hadde ei litt merkeleg framstilling av Stortingets haldning til den norske innsatsen i Jugoslavia og Kosovo. Den var ikkje rett. Stortinget støtta fullt og heilt opp om den aksjonen. Om nokon hoppa og spratt, var i alle fall ikkje det noko som påverka Stortingets haldning. Debatten i dag er på ein måte ei oppsummering av mange vekers og månaders debatt. Eg synest det er bra at vi har ein debatt i plenum om innsatsen i Afghanistan, òg om det norske styrkebidraget. Men vi har hatt debattar i plenum om Afghanistan også tidlegare. Statsministeren har til og med gitt ei utgreiing om Afghanistan. Men, som sagt, det er bra at vi får ein offentleg debatt i plenum i Stortinget. Vi ser at det er veldig interesse blant våre medrepresentantar for denne debatten, og det er ei øyredøyvande interesse frå media. Men trass i alt, vi får det nedfelt i protokollane, slik at det som er sagt, er forpliktande, og det er det viktigaste. Det er gitt inntrykk av i debatten at dei økonomiske bidraga eller utteljingane til Afghanistan-innsatsen kan samanliknast med avgifter av dette eller hitt slaget. Thorbjørn Jagland kommenterte det, men eg trur det viktigaste å slå fast her, er at dette er ein unormal situasjon som ingen har funne på for å omgå budsjettreglane eller budsjettvedtaka i Stortinget. Det er ein unormal, kritisk situasjon, og fleirtalet i Stortinget seier at dette skal vi handtere når Regjeringa kjem tilbake med eit forslag. Det er korkje meir eller mindre enn det. Det er ingen som vil finne på nye Afghanistan-konfliktar berre for å omgå sjølvpålagde budsjettrestriksjonar i storting og regjering. Handteringa av dette spørsmålet er i sikker tradisjon med slik vi har handtert tidlegare saker, og kanskje det viktigaste med debatten er at den slår fast at dette er måten som storting og regjering handterer internasjonale operasjonar som dette på. Det byggjer på ein sikker praksis, slik som utanriksministeren, Thorbjørn Jagland og andre har understreka, no sist Jon Lilletun. Det er dette som har gitt den norske regjeringa eit høve til å handle klart og med styrke i internasjonale organisasjonar for å gi uttrykk for kva som er dei norske pliktene og dei norske bidraga. No kan enkelte kanskje falle for freistinga å tenkje at dersom ein stemmer imot forslaget frå Carl I. Hagen, dersom Stortinget stemmer imot det, stemmer ein også imot norske styrkebidrag. Slik er det naturlegvis ikkje, og slik meiner heilt sikkert heller ikkje Carl I. Hagen det er. Dersom ein er imot norske bidrag til Afghanistan, stemmer ein for SVs forslag. Det gjer heller ikkje Stortinget. Stortinget sluttar seg til Regjeringas opplegg gjennom det som fleirtalet gir uttrykk for i denne plenumsdebatten. Dersom vi hadde ønskt å gå imot bidrag, ville også Norge måtte reservert seg på eit langt tidlegare tidspunkt. Det logiske for Carl I. Hagen og andre ville ha vore å sørgje for å få innkalla Stortinget i plenum alt tidleg i september, slik at Regjeringa visste kvar Stortinget stod allereie då NATO behandla dette spørsmålet. Det er ikkje slik at Regjeringa har opptredd med fotnotar i FN eller NATO. Det ville det vore dersom Regjeringa skulle tatt atterhald om budsjettdekning, inndekningsmåte eller eit vedtak i plenum i Stortinget. Men det er ingen slik fotnote i Regjeringas handtering, og to ulike regjeringar har handtert dette med visse om at det er eit fleirtal i Stortinget bak den lina som Norge har stått for, bak at Norge var med på vedtaket i NATO under artikkel 5, bak at vi har sagt at vi ønskjer å bidra med styrkar dersom vi har noko som passar inn, og dersom det er behov for det. Dette har vore den norske lina. Dette har gitt høve for to regjeringar til å opptre klart og med styrke utan fotnotar. Eg håpar også at vi ikkje treng å innføre den type fotnotar, som tydelegvis Carl I. Hagen kan vere interessert i, gjennom ei votering over det forslaget som han har i dag. Derfor meiner eg at denne debatten eigentleg ganske greitt klargjer kva som er behandlingsmåten for denne typen saker i Stortinget. Elles trur eg – og då viser eg til det siste eg sa om behandlinga i NATO – det også ville vere like ryddig om SV hadde gjort merksam på det som er SVs standpunkt i akkurat den samanhengen, nemleg at ein ønskjer Norge ut av NATO, og at ein dermed heller ikkje føler seg forplikta i forhold til vedtak i NATO, korkje i denne eller i andre samanhengar.