Laila Reiertsen (Fremskrittspartiet), 2016-05-31:
I dag behandlar vi fosterheimsmeldinga. Det er gledeleg at vi alle i komiteen viser med våre merknader at vi har vilje til å ønskja eit betre fosterheimssystem, som er til det beste for barna som treng det, og ikkje minst at alle dei fantastiske menneska som ønskjer å hjelpa ved å vera fosterheim, får tilstrekkeleg opplæring og oppfølging. Sjølv om foreldra sviktar barna, skal ikkje vi som samfunn svikta dei. Når så galt likevel skjer, at barn ikkje kan bu med sine foreldre, står det aller viktigaste for tur, nemlig det å finna det beste omsorgstilbodet for barna, og i dei fleste tilfella er det fosterheim som blir resultatet. Då er det svært viktig at vi får ein heim som passar det enkelte barnet. Ein skal vurdera familie og nettverk først, og her vil eg rosa statsråden, som på både inn- og utpust har vore ein stor pådrivar for at nettopp dette skal vera førsteprioritet når ein leitar etter fosterheim. Som ein sa til meg på eit barnevernskontor som eg nyleg besøkte: Det er dagens regjering og statsrådens tydelege meining om nettverk og familie som pustar meg i nakken når eg skal finna fosterheim. Fosterheimsforskriftas § 4 er jo ikkje ei ny forskrift, men det har ikkje vore tatt tak nok i at det er dette som skal vera gjeldande. Når vi veit at det i nokre kommunar faktisk berre er 25 pst. – ja, knapt nok det – av familie og nettverk som blir brukt som fosterheim, mens det i andre kommunar er opp mot 75 pst., har vi ei utfordring. Vi må fortsetja å snakka om dette, både statsråd og stortingsrepresentantar, og ikkje minst må vi følgja med på kommunestyra rundt omkring. I tillegg kan kommunesamanslåing vera eit godt signal og ei god hjelp på vegen mot å få dette skikkeleg til. Barn skal bli høyrde – vi veit det. Vi får tilbakemeldingar heile tida om at barn blir høyrde, men dei blir ikkje høyrde godt nok. Og dei barna det gjeld, opplever dei at dei blir høyrde? Det er det vesentlege. Der har vi ei lita utfordring som vi må jobba med. Det må òg bli tenkt grundig over flytting av barn langt vekk frå kommunen deira og heimplassen deira, av omsyn både til barnet og til dei som har rett på samvær. Når ein høyrer om barnevernstilsette og familiar som reiser mange mil for å ha eit samvær på berre to timar, er det lite fornuft og altfor stor bruk av ressursar. Difor er rekruttering av fosterheim i kvar enkelte kommune svært viktig. Barn er forskjellige. Dette er det viktig å ta omsyn til. Barnets ressursar og behov må bli kartlagde på ein god og skikkeleg måte. Ein veit at barn knyter seg til omsorgspersonar raskt, sjølv om dei faktisk ikkje er gode omsorgspersonar. Barnet veit ikkje om andre, og dei opplever heller ikkje andre. Difor må ein tryggja barnet godt når det gjeld flytting til fosterheim. Ein tanke som slår meg litt, er at når eit barn skal begynna i barnehage, har ein opptil fleire tilvenningsdagar, ja, av og til må ein kanskje bruka ei veke eller to. Men når ein skal flytta inn i fosterheim, skjer det ofte akutt, og tenk kva for ein traumatisk oppleving dette kan bli. Difor er dette svært viktig. Fosterheimsrekruttering er og må bli i fokus – måten ein rekrutterer på og ikkje minst kva for ein fosterheim ein rekrutterer. Samfunnet er heile tida i endring, det er faktisk også familiane. Mange ulike menneske både kan og har vilje til å vera fosterheim, men mange tør ikkje ta steget fullt ut. Difor må terskelen for å få fatt i dei beste fosterheimane vera svært låg. Det må ikkje vera avgjerande om ein har litt støv i krokane eller ikkje har eit fullt ut fancy nok bad. Difor er eg glad for at regjeringa ønskjer å sjå nærmare på ansvarsfordelinga på fosterheimsområdet, bl.a. ansvaret for rekruttering. Ein vil innføra plikt til å vurdera bruk av familieråd, andre verktøy eller metodar for nettverkskartlegging når barn treng fosterheim. Kanskje kan vi ein gong der framme få til ei skikkeleg digital ordning, der barn og fosterheim matchar frå dag éin, og ein får den beste heimen for det enkelte barnet. Opplæringa til fosterforeldra må vera den aller beste. Opplæring i forkant av innflytting av barnet samt rettleiing undervegs må bli betre enn i dag. Mange etterlyser òg meir gruppeundervisning, der fosterforeldre kan samlast og dra nytte av kvarandre. Eg er glad for einigheita i komiteen på mange område, og vi òg støttar ein god del av forslaga. Dette er for å koma vidare, og eg er heilt sikker på at regjeringa vil gjera sitt beste for at vi skal få ei god fosterheimsordning i framtida, til det beste for alle ungane som treng det, og familiane deira.