Kjersti Toppe (Senterpartiet), 2014-05-20:
Ideelle organisasjonar er, og har vore, viktige premissleverandørar og samarbeidspartnarar for det offentlege i utviklinga av helsetenester. I dag utgjer det ideelle innslaget om lag 25 pst. av institusjonstilbodet på barnevernsfeltet. For Senterpartiet er det viktig å behalda dei ideelle aktørane på barnevernsfeltet. Vi meiner at dersom ein skal sikra at ideell sektor-delen ikkje vert redusert, er det avgjerande at ordninga med skjerma anbod vert oppretthalden. Det er òg bakgrunnen for forslaga våre der regjeringa vert bedt om å vidareføra og følgja opp samarbeidsavtalen som vart inngått 3. oktober 2012 mellom regjeringa og ideelle organisasjonar om leveransar av helse- og sosialtenester, og at regjeringa skal vidareføra ordninga med skjerma anbod for ideelle tilbydarar innan barnevernet i minst same omfang som i dag. Når det gjeld forslaget om at regjeringa må vidareføra samarbeidsavtalen med ideell sektor, merkar vi oss at statsråden skriv i sitt svar til komiteen: «Regjeringen er nå i gang med å vurdere om det skal inngås en ny samarbeidsavtale med ideell sektor og hvordan denne eventuelt kan videreutvikles.» Dette står i stor kontrast til det statsråden munnleg har lova Stortinget. Derfor er det god grunn til å oppretthalda forslaget om dette. Så til forslag nr. 2, om å vidareføra ordninga med skjerma anbod for ideelle tilbydarar. Eg forstår at Kristeleg Folkeparti støttar dette forslaget. Eg vart overraska då eg las innstillinga, og er glad for at Kristeleg Folkeparti er med; eg hadde venta det. Det vil seia at det i dag er partiet Venstre som er på vippen i denne saka. Korleis kan partiet Venstre leva med å stemma ned eit forslag som er avgjerande for at ideell sektor vil overleva? Hovedorganisasjonen Virke sa i høyringa at dei ser på skjerma anbodsrunder og samarbeidsavtale som nødvendige verktøy for å få likebehandling av ulike aktørar så lenge ideelle aktørar har dårlegare rammevilkår på grunn av dei historiske pensjonskostnadene. EUs nye anskaffingsdirektiv, som skal tre i kraft 1. januar 2016, vil om det vert implementert, ikkje lenger opna for eigne anbodsrundar for ideelle tilbydarar. Dette er ein kamp som vi skal ta, men det er ingen grunn til å la vera å stemma for dagens forslag. For å få kvalitet er ein avhengig av forutsigbarheit, og i tildelingsbrevet frå Barne-, likestillings- og inkluderingsdepartementet til Bufdir, datert 29. april 2014, framgår det no at nye kontraktar for barnevernsfeltet skal inngå i ein – riktig nok – open konkurranse berre for dei ideelle, men med varigheit frå 1. februar 2015 til 31. mars 2016. Slike korttidskontraktar er etter mitt syn eit brot på kravet til kva som er forsvarleg, og er ikkje til barnas beste. Så er paradokset at på helsefeltet har Helse Vest inngått anbodskonkurranse om kjøp av rustenester i 2014 berre for ideelle leverandører. Dei har valt å lysa ut kontraktar med seks års varigheit med tillegg av to års opsjonsmoglegheit. Dette viser jo at den varsla endringa i direktivet om å fjerna unntaket for ideelle, ikkje avgrensar det offentlege sin tilgang etter dagens regelverk til å utlysa avtaler av lengre varigheit i konkurransar berre for ideelle. Det er eit paradoks når to departement – i same regjering – utlyser konkurransar med så stor variasjon i avtalelengd og med så stor variasjon i argumentet som ligg bak. Eg synest ikkje ein kan akseptera ei varigheit på vel eitt år ut frå barnas beste. Eg håper at forslaget vårt om eigne anbodsrundar vil få fleirtal i Stortinget i dag, og då treng vi hjelp frå våre gamle sentrumskameratar.