Olav Akselsen (Arbeiderpartiet), 1999-06-14:
Me diskuterer i dag rammevilkåra for ei av dei aller viktigaste næringane i Noreg, kanskje den viktigaste. Norsk oljehistorie har vore spekka med triumfar. På forholdsvis kort tid har norske oljeselskap og norsk leverandørindustri blitt verdsleiande på fleire område. Norsk oljehistorie er òg historia om ein svært vellukka industripolitikk. I løpet av 30 år har ein greidd å byggja opp ein heilt ny industri som i internasjonal målestokk greier seg svært bra. Arbeidarpartiet tar på seg ein stor del av æra, men sjølvsagt òg ansvaret for den politikken som har vore ført på dette området dei siste 30 åra. Men om noko har vore vellukka i 30 år, er det ikkje sikkert at det vil vera like vellukka i dei komande 30. Den rekordlåge oljeprisen i fjor haust og andre internasjonale faktorar sette ein støkk i heile det norske oljemiljøet og førte til ein bråstopp for nyinvesteringar. Ordretørke for leverandørindustrien blei resultatet. Det er nok rett å seia at me i dag står ved ein skiljeveg, og at me må ta nokre val for tiår som kjem. Dette ser det ut til å vera stor semje om, både i bransjen og i det politiske miljøet. Men det ser dessverre ikkje ut til at alle har det like travelt. Situasjonen for mange leverandørverft langs kysten vår er akutt. Både permitteringsvarsel og oppseiingar er sende ut. Ved andre verft der det går for fullt i verkstadhallane, er likevel situasjonen langt frå lysteleg. Ingeniørane har ingen nye tilbod å rekna på og bedrifta ingen nye oppdrag å konkurrera om. Derfor hastar det med tiltak for å få snudd denne utviklinga. Eg har forståing for at store spørsmål som eigarskap, lisensoppbygging o.l. må greiast betre ut før ein kan ta endelege avgjerder. Men me kan ikkje skubba alt føre oss, slik eg har inntrykk av at regjeringspartia i altfor stor grad gjer. Me veit alle at det så langt frå er slutt på dei norske olje- og gassrikdomane. Me veit òg at det vil koma store investeringar på norsk sokkel. Slik det ser ut, ligg dette dessverre litt fram i tid. Dersom me ikkje greier å setja i verk tiltak som vil framskunda nokre av desse, kan me risikera at norsk leverandørindustri er radert ut den dagen nye oppdrag er tilgjengelege. For å bruka eit uttrykk som sikkert ein statsråd frå Senterpartiet vil forstå, så er det her snakk om at kua kan døy medan graset gror. Me har i dag ei regjering som gjekk til val på og som i si regjeringserklæring sa at dei ville ha ein lågare aktivitet i denne bransjen. Sjølv om eg korkje vil gje Regjeringa æra for eller skulda for den situasjonen me er komne i i dag, må ein seia at målet på mange måtar er nådd, og eg reknar med at Regjeringa vil ta dette med når dei skal laga ei skryteliste over det dei har fått til i åra i regjeringsposisjon. Den som ventar på noko godt, ventar ikkje fåfengt, heiter det, men dei som ventar på tiltakspakken i revidert nasjonalbudsjett, ventar dessverre fåfengt. Både statsminister Bondevik og statsråd Arnstad varsla tidleg i vår konkrete tiltak for å betra på situasjonen. Slike tiltak skulle fremjast i samband med revidert. Eg og mange med meg blei både overraska og skuffa då revidert endeleg blei fremja. Lovnader om konkrete tiltak og lette blei brotne. Tusenvis av tilsette i verftsindustrien gjekk til aksjon, ikkje i eit redigert politisk spel, slik enkelte har sagt, men i eit ekte engasjement for eiga bedrift, for eigen jobb og for eiga framtid. Fleire talarar har vore inne på at aksjonane har gjort inntrykk. Det er positivt. Vonleg vil dette inntrykket bidra til å sikra arbeidsplassane til mange av dei som aksjonerte. I dag og ikkje minst på fredag vil Stortinget gjera vedtak som betrar rammevilkåra for oljeproduksjonen på norsk sokkel. Det vil bli meir lønsamt å driva, og framtidige investeringar vil gje betre avkasting. Bransjen har stilt krav til det politiske miljøet. Politikarane har langt på veg støtta desse krava. No er det oljeselskapa sin tur. Etter mitt syn er oljeselskapa og leverandørindustrien heilt avhengige av kvarandre. Når oljeselskapa skal til med store investeringar om nokre år, er det viktig at leverandørbransjen er der. Derfor må oljeselskapa syta for ein viss aktivitet, slik at verftsindustrien kan leva òg i tida som kjem.