Geir Inge Lien (Senterpartiet), 2014-11-20:
Eg vil starte med å takke interpellanten for å bringe eit særs viktig tema inn i stortingssalen. Kriminalitet som rammar barn, og som i sin ytste konsekvens tek livet av barn, fortener ein debatt i denne salen. Temaet må ikkje berre kome på dagsordenen kvar gong det er store medieoppslag, det må òg kome på dagsordenen kontinuerleg. Barn som til dagleg lever under trugsmål om vald eller under redsel for å verte tekne livet av, er i ein umenneskeleg situasjon. Dette handlar om dei mest sårbare av oss alle. Og som alle veit: Vi vert forma av vår eigen barndom. Mange av oss har lese den gripande boka om Christoffer-saka, skriven av Jon Gangdal. Det er ei forteljing som bør fungere som ei lærebok i korleis ting kan gå aldeles gale både i hjelpeapparat og i politi. Spørsmål ein kan stille seg etter å ha lese ei slik historie, er korleis dette er mogleg, og korleis vi kan sikre oss at dette ikkje skjer igjen. Kva betyr alle dei sakene vi ikkje får høyre om gjennom søkelyset til media – dei sakene som aldri vert etterforska på grunn av for vasstette skott mellom helsevesen, barnevern og politi? Eg las ein kronikk skriven av ein person som jobbar som etterforskar av saker med vald mot barn, og eg merka meg den følgjande formuleringa: «Ved å kvitte oss med naiviteten er vi med på å øke barns trygghet.» I desse orda ligg det mykje. Vi kan ikkje kompromisse med rettstryggleiken til barna. Det er ikkje utenkjeleg, sjølv om det er totalt framandt for mange av oss, at spedbarn vert utsette for vald, eller at barn vert slått og døyr som følgje av skadane. Poenget frå politisk hald må vere korleis vi kan betre systema og metodane for å hindre at slike ting skjer igjen. Éin ting er kva styringssignal vi gjev, og kva direktiv Riksadvokaten og politimeistrane gjev for ressurstilgang og prioriteringar, men når det gjeld å avdekkje kriminalitet mot barn, kan det ikkje stå på pengar. Dei siste åra har det skjedd mykje på etterforskingsområdet av denne typen kriminalitet. Det har vorte etablert barnehus, noko som skal sikre at avhøyra av barn vert gjorde på ein best mogleg måte – dette for å sikre gode bevis tidleg i etterforskinga. I tillegg vert desse avhøyra ofte koordinerte med legeundersøkingar. Dette er eit satsingsområde vi bør byggje vidare på, og ikkje svekkje. Vi må sørgje for at politiet sikrar bevis tidleg, og at ein i dei tilfella kor ein er det minste i tvil om at eit barn kan vere utsett for kriminalitet, må setje i verk alle tilgjengelege tiltak. I tillegg må vi satse på forsking om temaet for å betre kunnskapsnivået om korleis ein kan avdekkje og førebyggje kriminalitet mot barn. Sjølvsagt går teknologien framover, og ein kan avdekkje kriminelle handlingar ved hjelp av nye hjelpemiddel. Dette er hjelpemiddel vi skal bruke. I Christoffer-saka viste dette seg å vere avgjerande, idet ei fullstendig åstadsundersøking først vart gjennomført mange timar etter hendinga, og gjerningspersonane aktivt hadde fjerna spor. Så skal ein vere veldig forsiktig med å gå inn i saker som framleis er under etterforsking. Der får politiet no gjere jobben sin, og så får vi sjå på utfallet når det eventuelt ligg føre ei rettskraftig avgjerd. Men eg er veldig oppteken av at ein skal lære av tidlegare saker – at politietterforskarar og justisfeltet oppnår kompetanseheving av å leie etterforskinga i desse konkrete sakene. Vi må ta debattane i det offentlege rommet. Vi må våge å snakke om enkeltsaker i historia, slik at dei skjebnane som har vore, ikkje vert gløymde. Det er viktig for meg frå denne talarstolen å presisere viktigheita av samarbeid mellom barnevernet, helsevesenet, skulehelsetenesta og politiet.