Hadia Tajik (Arbeiderpartiet), 2018-12-03:
Arbeidarpartiet har laga eit alternativt budsjett for sterkare fellesskap og ikkje minst for eit organisert og seriøst arbeidsliv med fleire folk i jobb. Eg har ikkje kunna unngå å leggja merke til at både arbeidsministeren, i aviser, og den finanspolitiske talsmannen til Høgre, i denne salen, har hevda at Arbeidarpartiet ikkje står for arbeidslinja. I dette ligg det berre ein slags påstand om at dei gjer det sjølve, men realiteten er at norsk økonomi opplever lysare tider, mens arbeidsløysa likevel ikkje er venta å gå ned. Ein tredjedel av dei som er i arbeidsfør alder, står utanfor jobb. Mange av dei har lyst, vilje og evne til å jobba, men får ikkje innpass i arbeidslivet. Dei siste fem åra, mens høgreregjeringa har hatt ansvar, har det vorte fire nye unge uføre kvar einaste arbeidsdag. No må eg understreka at det ikkje er slik at høgreregjeringa fører til uførheit, men det dei har ansvar for, er den manglande innsatsen frå regjeringas side. Dei har ansvar for manglande nytenking frå regjeringas side. Det såg vi f.eks. i haust då den 25 år gamle Gun Marie vart omtalt i VG. Ho vart ganske tidleg erklært ufør, ho hamna på ein varig tilrettelagd arbeidsplass. Ho hadde eit veldig enkelt ønske, det var å få fullføra fagbrevet sitt og få jobba i det ordinære arbeidslivet. Svaret frå arbeidsministeren var å visa til at regjeringa hadde sett av pengar til varig tilrettelagde arbeidsplassar. No er det Arbeidarpartiet si oppfatning at varig tilrettelagde arbeidsplassar er fint – men gje folk moglegheiter når folk har lyst, evne og vilje til å jobba og vera ein del av det ordinære arbeidslivet. Det er det som me kallar ei aktivitetsreform for unge uføre, det handlar om. Det handlar om historier som er hennar, om unge som vil i ordinært arbeid – at dei skal kunna få ein garanti om jobb heller enn å få ei varig uføreerklæring. Me har lytta til fagfolk frå Frischsenteret og Fafo, og det anbefaler me også regjeringa å gjera – visa vilje til å tenkja nytt for å få fleire folk i jobb. Dette er arbeidslinja i praksis. Det er òg arbeidslinja å visa at me vil bruka lysare økonomiske tider til å få fleire i jobb, særleg dei som står langt utanfor arbeid. Det er noko av grunnen til at me har 2 000 fleire plassar på arbeidsmarknadstiltak når det gjeld både ordinære arbeidsmarknadstiltak og tiltak for dei som har nedsett funksjonsevne. Det er ikkje tid for kutt, det er tid for satsing. Regjeringa har invitert til ein inkluderingsdugnad for å få fleire i jobb. Førebels ser det ut til at dei meiner dugnad i ordets mest bokstavelege forstand, altså at det stort sett er alle andre enn dei sjølve som skal vera med på å bidra og betala for det. Det er behov for at ein tek nokre store grep, òg økonomisk, i budsjetta. Det same gjeld satsing på kompetanse. Me veit at det er nokon som risikerer å bli støytte ut av arbeidslivet på grunn av aukande kompetansekrav, og at andre kan oppleva at terskelen inn i arbeidslivet vert høgare. Me veit f.eks. at 800 000 vaksne nordmenn manglar grunnleggjande IKT-ferdigheiter, og me veit at omtrent alle som er i jobb, med jamne mellomrom kan trengja meir kompetanse. Då handlar det om meir enn planar – det handlar om økonomiske musklar, det handlar om gjennomføringsevne, det handlar om trepartssamarbeid, det handlar om felles eigarskap frå partane i arbeidslivet og ein avtale om kompetansereform. Det føreslår Arbeidarpartiet. Me set òg av 1,2 mrd. kr meir til kompetansehevande tiltak til vår eiga befolkning. Av dette har me sett av 100 mill. kr til eit eige kompetansefond som me ønskjer at partane i arbeidslivet skal vera med på å disponera og gjera prioriteringar for. Arbeidslinja handlar for Arbeidarpartiet om å stilla krav til folk, men òg å stilla opp for folk, om å ha forventningar til den enkelte, men òg å gjera det som er nødvendig for å hjelpa, støtta og sørgja for at fleire kjem i arbeid – mens regjeringas politikk på dette området har vist seg å vera krav og kutt, men veldig lita støtte. Regjeringa har kombinert kutt i tiltak for å hjelpa folk i arbeid med ein massiv auke i kontantytingar. Me er urolege for at dette vil føra til at ein flytter endå fleire frå arbeid og over til stønad. Det er eit angrep på arbeidslinja. Det tek frå folk moglegheiter både i dag i form av manglande tilknyting til arbeid og òg på sikt fordi det har betyding for finansieringa av velferda vår. Me i Arbeidarpartiet vil ha sterkare fellesskap, då må me òg gje enkeltmenneska fleire moglegheiter.