Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2014-03-25:
Eg la vekk mitt førehandskrivne manus for å innleie mitt innlegg med ei historie frå verkelegheita i staden, dvs. ei historie frå barnehagen i denne samanhengen. Eg har – trur eg sjølv – uoffisiell norsk rekord i dårleg planlegging av når eg har fått mine tre barn – alle i valår, og det første i september 2005, nærmare bestemt den dagen eg skulle ha vore på Soria Moria og forhandla regjeringsplattform. I august neste år, i 2006, fekk eg i gåve, neppe frå høgare makter, men det kom som manna frå himmelen, ein barnehageplass rett før året skulle starte. Den første dagen i ein brakkebarnehage på Etterstadsletta med nesten 200 barn møtte eg opp til det som heiter innkøyring. På slutten av dagen kom det ei dame bort til meg. Så sa ho: Du som er politikar – sånn som dette kan det verkeleg ikkje vere. Det manglar kvalifiserte folk, det er kaotiske forhold, og ikkje eingong den pedagogiske leiaren på avdelinga har førskulelærarutdanning. Det må du gjere noko med. Så tenkte eg meg om eit par sekund og svarte at ja vel, du skal vere klar over at dersom det ikkje hadde vore for oss, hadde du for det første sannsynlegvis ikkje fått barnehageplass. For det andre hadde prisen vore høgare. Dessutan prøvde den førre regjeringa å svekkje krava til kvalifikasjonar for dei tilsette ytterlegare. Så var eg kanskje inst inne ganske fornøgd med mitt eige svar, kanskje utstrålte eg det bitte lite grann – eg veit ikkje, eg prøvde ikkje å gjere det. Men iallfall såg ho på meg, og så svara ho: Det var derfor eg stemde SV ved siste valet, men no vil eg at du skal fikse dette. Eg begynner sånn for å forklare at det er noko ibuande ved politikkens vesen at nesten same korleis ein ser på det, må ein først løyse nokre problem før ein løyser dei andre. Eit av dei største samfunnsproblema som langt på veg fekk si løysing i førre stortingsperiode, var altså at det vart full barnehagedekning med eitt opptak. Det vart innført ein lovfesta rett til barnehageplass, noko SV første gongen foreslo på slutten av 1980-talet. Og prisen gjekk kraftig ned. Så begynte vi på ei kvalitetssatsing, bl.a. med to meldingar i slutten av førre periode – det vil vere viktig i denne perioden, og det er brei einigheit om det – og vi begynte på to opptak. Det som gjer denne saka vanskeleg å forstå, sett i samanheng med budsjettet, er at av og til er det sånn at eit fleirtal har ulike syn, og så må nokon gje seg. Eg har opplevd det sjølv, for å seie det som det er. Men det som er vanskeleg å forklare, er når det er eit fleirtal som har det same synet, og så må alle gje seg. Det er det som er vanskeleg å forstå i denne saka. Det andre som er vanskeleg å forstå, er at same om ein vil nå heilt til eit himmelsk mål om, la oss seie, ein rett til på dagen å få plass, eller om ein ser for seg at det kanskje må vere i månaden, eller om ein er fornøgd med to opptak, er jo iallfall to på vegen til tre og fire opptak og uendeleg – akkurat som ein kjem før to. Så det er på ein måte vanskeleg å forstå at ein ikkje kunne vere einig om å bruke dei pengane, setje dei av på vegen mot to opptak. Då har ein iallfall investert det anten ein meiner to eller løpande opptak. Det er matte, vil eg seie – men det er sjølvsagt lov til å sjå det annleis. Men det vi har fått illustrert her òg, er at alle framleis seier at det skal gå den vegen. Det som bekymrar meg, er at den eigentlege underliggjande grunngjevinga er at regjeringa ikkje har tenkt å prioritere dette området dei neste åra – som statsminister Erna Solberg gjekk langt i å seie her i spørjetimen – fordi dei har andre prioriteringar i staden. Det vert understreka i innstillinga. Det er jo som representanten Breivik sa, det står at nei, dette er litt dårleg utgreidd, vi må sjekke nokre fakta og sånn, men vi kjem tilbake med ein meir ambisiøs modell – to opptak eller løpande. Men det står ingenting i nærleiken av det. Det står at ein må sjekke litt og jobbe litt, og det er litt tidleg osv. Derfor må alle som er engasjerte i at familiane i Noreg skal få lettare tilgang til barnehageplass dei stadene der det ikkje fungerer godt nok – i ein del store kommunar, nokon mindre – vere engasjerte i at fleksibilitet ikkje vert ein annan måte å forstå at vi gjer eigentleg ikkje noko med det. Vi må setje av dei nødvendige midlane, anten ein meiner to opptak eller løpande opptak, gjerne etablere ein betre modell enn den som er foreslått, men ikkje la det verte akseptert at fleksibilitet betyr nedprioritering. Vi må vere villige til å bruke dei ekstra midlane på dei ekstra barnehageplassane dersom vi skal nå heilt fram til mål. Derfor kjem vi òg til å støtte vårt eige forslag her i dag.