Jon Georg Dale (Fremskrittspartiet), 2018-11-13:
I lys av den debatten vi har sett så langt, er det no grunn til å minne om at Noreg framleis er eit lite land med ein open økonomi, som er heilt avhengig av handel med våre nærmaste partnarar dersom vi skal leggje til grunn at vi framleis skal ha vekst og velstand i dette landet. Difor er det bra at Arbeidarpartiet så klart står opp for EØS-avtalen også i dagens debatt. I lys av innlegga til opposisjonen elles hittil er det også heilt nødvendig. For det er eit paradoks når representanten frå Raudt omtaler EØS-avtalen, den viktigaste handelsavtalen vi har, som ein husmannskontrakt – vel vitande om at det trass i alt er den største eksportmarknaden vår vi snakkar om – når det er ein avtale vi sjølv har inngått, og som Stortinget behandlar når vi tek inn forordningar i, spesielt når ein følgjer opp med å seie at vi «gir bort» Sørlandsbanen til engelskmenn som skal inn og drive. Det hadde tent heile Stortinget, trur eg, om ein heldt seg til realitetar i staden for å konstruere opp saker det i det heile – eg understrekar i det heile – ikkje er grunnlag for. Ja, hittil har eitt utanlandsk selskap vunne kontraktar på å operere Sørlandsbanen, i ti år. Staten skal framleis eige infrastrukturen, staten skal framleis eige togsetta, staten skal framleis eige grunnlaget for drift og vedlikehald og ansvaret for å gjennomføre det. Og staten skal framleis kjøpe togtenestene, akkurat som når norske NSB konkurrerer og vinn kontraktar og opererer jernbane i Sverige. Vi kjøper ikkje og overtek ikkje den svenske jernbanen av den grunn. Vi driv forretningsutvikling på tvers av landegrenser fordi det skaper meir verdiar for folk og land. Difor er det spesielt også å merke seg den tilnærminga som både Senterpartiet og SV har til det som no skjer på jernbanen, for det er ikkje ei gedigen privatisering av norsk jernbane som skjer. Det er ein auka konkurranse om å gje det beste tilbodet til innbyggjarane våre, og på ein måte som gjer at Stortinget kan bruke pengane som ein bruker på offentlege budsjett, til å styrkje tilbodet, i staden for å betale unødig mykje for det tilbodet vi allereie får. Det gjev betre tenester til folk. Spesielt på jernbanesektoren er det viktig, for Noreg er ikkje åleine på ei aude øy. Vår største hamn ligg i Göteborg. Viss vi skal frakte gods på jernbane, treng vi grensekryssande trafikk. For dei som har besøkt Narvik og har sett verdien av Ofotbanen, som veldig mange snakkar flott om til dagleg – det er grensepasserande trafikk. Harmonisert regelverk tener Norge. Når vi snakkar om auka godstransport over lange avstandar på Nordlandsbanen og sørover og så kryssingar på Kongsvingerbanen, betyr det faktisk at harmonisert regelverk tener norske interesser. Det er det det handlar om. Det handlar ikkje om eit ønske frå regjeringa om å gje vekk suverenitet til EU. Det handlar om å sørgje for at norske bedrifter, norsk næringsliv og norske passasjerar kan oppleve eit harmonisert regelverk som gjer kvardagsreisa enklare eller nyttetransporten meir konkurransedyktig. Og då kan ein prøve å gjere dette til ein ideologisk debatt for eller mot EØS-avtalen, for eller mot handel med omverda, for eller mot om økonomien i Noreg i praksis skal fortsetje å vekse, eller om han skal gå den andre vegen. Det hadde tent Stortinget dersom ein førte ein ærleg og heiderleg argumentasjon. Difor meiner eg f.eks. at når det i artikkel 17, nr. 6 i sikkerheitsdirektivet vert slått fast at Statens jernbanetilsyn har rett til stans av usikker drift, at det ikkje kan overprøvast av ERA, og at Nasjonal sikkerheitsmyndigheit skal vere gjenstand for nasjonal prøving, er det merkeleg at Sosialistisk Venstreparti har behov for å gje inntrykk av det stikk motsette.