Bjørn Lødemel (Høyre), 2010-10-21:
Representanten Torbjørn Røe Isaksen tek opp ei viktig problemstilling når det gjeld Direktoratet for naturforvaltning si handsaming av forvaltningsplanen for verneområda på Hardangervidda. Det er viktig å merke seg at mange kommunar og grunneigarar meiner at Direktoratet for naturforvaltning i altfor liten grad tek omsyn til innspel og råd. I går stilte eg eit spørsmål til statsråden om eit spennande forsøk på grunneigarstyrt forvaltning i Valdres. Også i saka om utviding av Ormtjernkampen nasjonalpark har DN gjort vedtak som går på tvers av grunneigarane sine ønskje, og i den saka faktisk også gått mot anbefalingar frå fylkesmannen. Den private eigedomsretten er djupt rotfesta i norsk kultur og i folk si bevisstheit. På same tid er det stor aksept for at vi har ei plikt til å ta vare på miljøet, slik at komande generasjonar kan ha like stor glede og nytte av det som vi har i dag. Høgre er ein sterk forsvarar av den private eigedomsretten, og som eit konservativt parti er det også grunnleggjande viktig å ta vare på dei verdiane og naturkvalitetane som har vorte odla gjennom generasjonar. Derfor er det også avgjerande å unngå at folk føler avmakt overfor offentlege styresmakter, og sørgje for at innbyggjarane har reell påverknad både på utvikling og handheving av arealpolitikken. Dette gjeld både lokalt og nasjonalt. Dessverre er det altfor mange eksempel på saker og utsegner der Direktoratet for naturforvaltning opptrer meir som ein politisk aktør enn eit fagdirektorat som uttaler seg skråsikkert om standpunkt, utan at det alltid er fagleg grunnlag for det. Høgre ser svært alvorleg på dette fordi det er med på å skape konflikt mellom styresmaktene og innbyggjarane, og det taper alle på. Direktøren i direktoratet gjekk m.a. til direkte politisk angrep på statssekretæren i Olje- og energidepartementet i samband med utlysing av blokker for olje- og gassverksemd i modne område av sokkelen, utan at det var eit fagleg grunnlag for det. Angrepet bar etter mitt syn preg av DN-direktøren sin eigen politiske agenda. Direktøren i direktoratet har også hevda at klimasituasjonen er langt verre enn det FNs klimapanel konkluderer med. Dette er for det første eit område som er utanfor direktoratet sitt faglege ansvar. For det andre er det eit fagområde med svært komplekse samanhengar og der det er stor usemje i dei faglege miljøa. Vi ser også at Direktoratet for naturforvaltning si handtering av rovdyrpolitikken skaper stor konflikt i mange delar av landet. Også her blir det reist tvil om det er Stortinget sine vedtak som veg tyngst, eller om det er andre omsyn som får råde. Eg må seie det var ei underleg oppleving då energi- og miljøkomiteen besøkte DN i Trondheim, og vart møtt av eit kraftig angrep på ein partileiar og ein statsråd som kritiserte DN. Det var ein provoserande sjølvtillit og arroganse som etter mitt syn burde hatt ei kraftig justering. Det er svært alvorleg når direktoratet ut frå ei einsidig oppfatning brukar direktoratet si forvaltningsmyndigheit til å føreslå eller gjennomføre dramatiske tiltak som går ut over andre viktige samfunnsomsyn, som lokalt sjølvstyre, grunneigarar sin eigedomsrett eller viktig næringsutvikling. Ein viktig grunn til at dette kan skje, er at miljø- og arealforvaltninga i dag er svært sentralisert. Statlege organ kan i dei fleste samanhengar overprøve det lokale sjølvstyret i arealsaker. Derfor er det positivt at den nye naturmangfaldlova legg til rette for meir lokal forvaltning. Det er fornuftig fordi det gjev rom for både større lokalt sjølvstyre og lokale prioriteringar. Eg får håpe at det ikkje går slik som i andre reformer, at større lokalt sjølvstyre endar opp med forventningsbrev frå statlege organ. Statsråden har ei viktig oppgåve i å skape samarbeid og tillit mellom innbyggjarane og statlege organ i forvaltninga. Dette gjeld ikkje minst overfor Direktoratet for naturforvaltning. Eg håpar at ministeren tek denne utfordringa på ein konstruktiv måte, og ser fram til fleire nyttige diskusjonar om offentleg forvaltning.