Kjersti Toppe (Senterpartiet), 2016-06-09:
Først vil eg seia at det er positivt at Kristeleg Folkeparti har fremja eit forslag om psykisk helse. Det var elleve punkt i forslaget som var ganske konkrete – dei fleste er ikkje fremja på nytt. Det viktigaste – punkt 1 i sjølve representantforslaget – var å be regjeringa «fremme en tverrfaglig og forpliktende opptrappingsplan for psykisk helse for barn og unge finansiert gjennom friske, øremerkede midler». Det som har vorte forslag til vedtak i dag, er at ein skal få «en helhetlig tverrsektoriell strategi for barn og unges psykiske helse som omfatter individ og samfunn, og som inneholder både helsefremmende, sykdomsforebyggende og kurative initiativ. I utformingen av strategien skal barn og unges erfaringer og råd inkluderes». Hovudspørsmålet er da: Kva er forskjellen på ein strategi og ein handlingsplan? Ein strategi er meir overordna, ein strategi har ikkje pengar med seg. Det er den store forskjellen. Senterpartiet var klar på at vi hadde støtta eit forslag om ein konkret opptrappingsplan med øyremerkte midlar. Senterpartiet fremja – saman med Arbeidarpartiet og Sosialistisk Venstreparti – eit tilsvarande forslag i 2014, om ein femårig kommunal opptrappingsplan for psykisk helse gjennom nye øyremerkte midlar. Det fekk sjølvsagt stemmene til Arbeidarpartiet og SV, men forslaget vart stemt ned av Kristeleg Folkeparti, Venstre og regjeringspartia. Den gongen var det ei parallell sak frå m.a. Venstre som fekk fleirtal. Ordlyden der var at ein skulle «utrede en opptrapping for førstelinjen innen psykiske helsetjenester med fokus på kvalitet, forebygging og samhandling med spesialisthelsetjenesten». Det òg vart selt ut som at no skulle det koma ei opptrapping for psykisk helse. Det som skjedde, var at da statsbudsjettet kom i fjor, melde regjeringa i det at forslaget allereie var varetatt i primærhelsemeldinga og gjennom statsbudsjettet, og korkje Venstre eller andre parti protesterte på det. Så kjem det no eit nytt forslag, som har vorte til ein ny strategi som kjem. Senterpartiet støttar sjølvsagt dette forslaget. Men eg må seia at eg kan ikkje forstå at psykisk helse ikkje skal ha ein opptrappingsplan – når rusområdet har ein opptrappingsplan, når rehabiliteringsfeltet har ein eigen opptrappingsplan – men ein strategi. Så har fleire representantar gjort greie for at det er ikkje berre liten vekst, det er ein reduksjon i årsinnsatsen i kommunane, og særleg for barn og unge. For å få ein auke i talet på tilsetjingar treng vi eigentleg ikkje ein strategi, vi treng nye øyremerkte midlar, slik at kommunane får bygt opp tenestetilbodet. Eg håpar at Stortinget vil følgja dette opp på ein tydelegare måte, for eg er redd strategien ikkje vil vera tydeleg nok. Senterpartiet kjem òg til å støtta dei andre forslaga til vedtak i innstillinga, altså I og II, om at kommunane skal definera kven som har det overordna ansvaret for hjelpetenestene til barn og unge. Det står rett nok «vurdere», men vi synest det er eit veldig godt forslag, og òg dette med medikamentfrie behandlingstilbod. Så har Arbeidarpartiet tre forslag, som vi i innstillinga ikkje har gått inn på, men vi kan støtta forslaga nr. 2 og 3 om at barne- og ungdomspsykiatrisk poliklinikk bør ha ei plikt til å levera ambulante team til barnevernstenesta, og at ein må få ei betre samordning av barneverns- og psykisk helseverntenester. Òg Senterpartiet har eit forslag i innstillinga, som eg hermed tar opp.