Oskar J. Grimstad (Fremskrittspartiet), 2010-05-11:
Eg må seie at eg blei noko forundra då eg såg at denne interpellasjonen viste til eitt konkret fylke, nemleg Møre og Romsdal, som om det fylket på eit generelt grunnlag skulle ha eit større problem enn resten av landet. Eg må innrømme at eg kjenner meg ikkje igjen i den beskrivinga. No har det vore mange som har beskrive næringslivet, m.a. den tidlegare leiaren i næringskomiteen, Nesvik, som meinte at næringslivet i Møre og Romsdal definitivt er oppe og går, trass finanskrise, trass mange utfordringar som næringa har. Men på eitt punkt skal eg gje interpellanten rett, og det gjeld samferdsleutfordringane knytte opp mot verdsarvsområdet, som er eit unikt område, og som regjeringa definitivt burde sjå på, i tillegg til det som Rigmor Andersen Eide òg peikte på. Ho viste til viktige prosjekt, som den planlagde tunnelen mellom Hareid og Ålesund. Men dei beste føresetnadene for å lykkast i næringssamanheng er faktisk føreseielege rammevilkår. Det gjeld ikkje minst skatte- og avgiftsregimet. Der har vi mykje å lære av biodieselsaka, som har ført bedrifter rake vegen til skifteretten. På skattesida kan vi sjå ein høgsterettsdom som gjeld skattlegging av reiarlag, der enkeltfråsegn frå Sosialistisk Venstreparti går på at reiaren skal takast, nærmast åkkesom. Det medverkar ikkje akkurat til at reiarane går mann av huse for å bestille nye skip i ei verftsnæring som ser ut til å slite med tomme ordrebøker. Vidare kan vi ta nettolønsordninga, som ein framleis kallar ei nettolønsordning, sjølv om ordninga er svakare enn den nabolanda har og representerer eit inntektsnivå under 200 000 kr – med andre ord, ei delnettolønsordning. Denne ordninga er blitt utfordra gong på gong, og er lite føreseieleg for næringa, som med eit pennestrok kan flytte til våre naboland og få betydeleg betre rammevilkår der. Vi kan gå vidare til Hydros anlegg på Sunndalsøra, der ein tredjepart av produksjonskapasiteten er nedstengd på grunn av høge energiprisar og låge aluminiumsprisar, men ikkje dårlegare enn at same selskap vel å byggje ein gigantfabrikk i Qatar, der ein har uavgrensa tilgang på billig energi og ingen krav til CO2-avgifter. Derfor er det òg viktig at vi samsvarer våre miljøambisjonar med m.a. EU sine, slik at vi ikkje pålegg bedriftene våre ekstra byrder som eksporterer arbeidsplassane ut av landet. Der er Hydro eit godt eksempel. Dei er òg eit godt eksempel på miljøvenleg produksjon. Ingen produserer reinare og meir miljøvenleg enn dei norske aluminiumsverka. Men kva er rammevilkåra deira framover? Og er det nokon som føler seg trygg på at Su 3 i Sunndal blir starta opp att? Mange av eksempla som er tekne opp her, gjeld Møre og Romsdal, industrifylket Møre og Romsdal, men eg ønskjer å streke under at mine bekymringar ikkje går på dette fylket spesielt, då eg veit at folk i denne landsdelen ikkje ber om nokon særpakke for sin del. Dei ber om generelle vilkår som gjer det føreseieleg same kvar i landet ein driv næringsverksemd. Derfor er spørsmålet om kva ein vil gjere for næringslivet i Møre og Romsdal, på mange måtar eit feilspor etter mi meining. Det må gå på kva som kan gjerast for landets bedrifter og næringsdrivande generelt. Avslutningsvis har eg eit eksempel frå gårsdagens media. No har regjeringa kome på plass og begynt sitt daglege virke, men når det er valkamp, ser ein eksempel på eksempel der dei raud-grøne lover og er omtrentlege med sanninga. Og eg siterer: «Fremskrittspartiets stortingsrepresentant fra Nord-Trøndelag, Robert Eriksson(…)(Ap) og Arild Stokkan-Grande(Ap) midt i valgkampen i august i fjor troppet opp på Norske Skog Skogn. – Der fremsto de som frelsere for industrien. Det har snart gått åtte måneder utan at det har skjedd en døyt, sier Eriksson til Trønder-Avisa og legger til: – De har rett og slett fremstått som klovner i manesjen, og holdt Norske Skog og den øvrige kraftkrevende industri for narr!» (…) (Ap) (Ap) Det er nettopp denne typen verksemd vi som politikarar må halde oss for gode til. Lov det ein kan halde, og ikkje meir enn det!