Helge André Njåstad (Fremskrittspartiet), 2018-05-14:
I finansmarknadsmeldinga som vart lagd fram våren 2016, vart Stortinget varsla om at Finansdepartementet skulle setja i gang eit arbeid for å modernisera forskrifta for pengepolitikk, som me no har vorte orienterte om gjennom denne meldinga. Den tidlegare forskrifta stammar frå 2001 og fokuserer på dei utfordringane som då var aktuelle. Det har vore ei stor utvikling sidan den gongen og nødvendig å gjera den oppdateringa. Våre erfaringar med styring etter inflasjonsmål har vore gode. Me har sidan 2001 hatt låg og stabil inflasjon, og arbeidsløysa har heldigvis vore forholdsvis låg i denne perioden. Dei nye retningslinjene for pengepolitikken legg eit godt grunnlag for at Noregs Bank kan vidareføra ein pengepolitikk som nyter tillit i finansmarknaden og i samfunnet elles. Blant endringane som no blir gjorde, er at inflasjonsmålet, som har vore mykje omtalt, blir endra frå 2,5 pst. til 2 pst. No som perioden med innfasing av oljepengar i hovudsak er bak oss, finst det få grunnar til å ha eit høgare inflasjonsmål enn samanliknbare land. Eit viktig moment som er verdt å merka seg, er at i den perioden me har lagt bak oss sidan 2001, har inflasjonsmålet på 2,5 pst. i snitt lege på berre 2 pst. Det er også verdt å merka seg at Noregs Bank i pressemelding den 15. mars skreiv at dette ikkje ville føra til vesentlege endringar i utøvinga av pengepolitikken, og at inflasjonsstyringa er fleksibel. Pengepolitikken me fører, kan ikkje ta hovudansvaret verken for høg sysselsetjing eller for finansiell stabilitet, men kan vera ein viktig bidragsytar saman med andre tiltak. Når ein kan vedta pengepolitiske tiltak raskt, effektivt og dei får tidleg effekt på heile økonomien, er det ikkje rart at det blir kalla førstelinjeforsvaret i konjunkturstyringa. Ein skulle difor tru at det er viktig for alle partia i denne salen at ein har eit slikt instrument som vil sikra både kronekurs, arbeidsplassar og norsk økonomi som heilskap. Eg merka meg også innlegget til Arbeidarpartiets finanspolitiske talsperson, Rigmor Aasrud. Eg hadde forventa at i lys av det som skjedde då ein gjekk ut med synet sitt på inflasjonsmålet, hadde ein hatt ei litt meir audmjuk framtoning frå denne talarstolen, spesielt når ein såg kva marknaden svarte med på Arbeidarpartiets politikk den gongen. At eg er rykande ueinig med Arbeidarpartiet i mykje, trur eg at alle vil forstå, men at Arbeidarpartiet vel å ta ei slik tilnærming som marknaden responderte direkte på, hadde eg trudd at ein skulle møta meir audmjukt frå Arbeidarpartiet sjølv. Dette viser ei stor endring i norsk politikk etter 2017. Det er ikkje ei utvikling eg ser positivt på, at opposisjonen vel å gå vekk frå innarbeidde rutinar for ansvarsfordelinga mellom storting og regjering, og at ein attpåtil gjer eit nummer av at Stortinget burde ha vore konsultert i slike typar spørsmål. At Stortinget blir informert på ein måte som dette, er heilt naturleg, men at Stortinget skulle ha vore konsultert på førehand i ei sak som dette, trur eg ikkje Arbeidarpartiet meinte då dei sjølve sat i regjering, og eg kan ikkje hugsa at det var praksisen i 2001. Så vidt eg har registrert, var det akkurat same praksis den gongen, at finansministeren orienterte Stortinget samtidig som ein fastsette forskrifta. Ein kunne brukt mange ord og uttrykk for å illustrera Arbeidarpartiets handtering av denne saka. Eg vel heller å sitera sjeføkonom i NHO, Øystein Dørum, som sa til VG: «Dette er historisk: Jeg kommer ikke på noe eksempel i noe moderne demokrati hvor parlamentet overprøver den fullmakten regjeringen har til å endre forskriften som bestemmer inflasjonsmålet. Det er veldig spesielt». Det er lett å seia seg einig med NHOs økonom i det.