Bjørn Jacobsen (Sosialistisk Venstreparti), 2008-12-04:
Det er store dagar og store feiringar i Oslo denne veka. Vi får vedteke og signert, saman med hundre land, eit forbod mot klasebomber. Vi er ikkje inne på nedrusting mellom statar, men vi er inne på humanitær nedrusting til fordel for sivile. Vi veit at heilt frå St. Petersburg-erklæringa kom, og vidare oppover, har vi fått til konvensjonar som vernar soldatar. Vi veit også at på desse hundre åra har det snudd, det døyr flest sivile i krig. Derfor er sjølvsagt også behovet for å verne dei sivile mot krig blitt større og større. Slik sett blir sikkerheita til statane sett opp mot individet si sikkerheit. Vi er ikkje ute etter å fjerne spenning mellom statar, men å sivilisere krigføringa. Dette er eit skritt i riktig retning for menneska og sjølvsagt for dei tusenar, eller eg vil kanskje seie titusenar, av ungar som kanskje i og med det som skjer i Oslo i dag, skal sleppe å plukke opp ei bombe og bli sprengde i fillebitar. Vi har teke eit viktig skritt, og ikkje minst synest eg at Forsvaret og deira bidrag til dette har gjort at Noreg har kunna gå foran her. Eg hadde sjølv eit gjennombrot då eg spurde artilleristar i det norske forsvaret, og dei sa: Ja, Jacobsen det er fullt mogleg å bytte ut dei våpna vi har med anna type artilleri for å forsvare Noreg. Det er ikkje noko problem. Det kostar sjølvsagt ein god del pengar, men det er ikkje noko problem å gjere det. Vi treng ikkje klasebomber for å forsvare Noreg. Då var eg 100 pst. sikker på at det ville vere mogleg å få dette gjennomført, og ikkje minst på grunn av Forsvaret, fagleg militære og andre. Med dei råda dei har gjeve på vegen, var det mogleg for Noreg som nasjon å kunne take dette enormt store skrittet, til hjelp for enkeltindivid og sjølvsagt også for menneskeverdet. Så har vi til behandling eit budsjett. Det er det siste budsjettet før eit nytt val, og det er det første budsjettet i langtidsplanen. Det er jo veldig flott å kunne gå til val og seie at vi gjer det ingen andre regjeringar har gjort før, vi følgjer opp det vi sa i langtidsplanen. Det er ikkje slik som det var med dei andre langtidsplanane, at det berre var eit «tenk på et tall»-papir, og så skal vi berre gløyme det når neste val kjem – eller aller viktigast, når neste budsjett kjem. Vi kjem med dei pengane vi lova, vi kjem til og med med halvparten av dei. Det står det respekt av. Det skal vi tore å sjå veljarane, og sjølvsagt også forsvarsvenner, i auga med. Vi gjer det vi sa vi skulle gjere. Så har vi sjølvsagt også ei auking med omsyn til Hæren. Vi veit at Hæren har vore forstrekt, men vi har gjort det. Så kan ein diskutere lenge om det var nok, om det var på rett måte, osv., men det er uomtvisteleg at det er fleire stillingar i Hæren. Det kan ingen motbevise, og det er vi frå SV si side veldig stolte av å ha vore med på å få til. Og Sjøforsvaret ligg ikkje til kai. I førre periode låg dei til kai. Dei låg ikkje i bøye, men dei låg til kai. Ein kan vere einig eller ueining om at det kanskje var ein aksjon frå Sjøforsvaret, litt for å fyre opp her i Stortinget og for den dåverande statsråden, men det skal ikkje eg leggje meg borti. Men dei låg til kai, for dei hadde ikkje pengar, påstod dei, til å vere der dei skulle vere, nemleg ute på havet med ulike oppgåver. Så legg vi fram eit forslag til kampflykjøp. Det kjem sannsynlegvis til Stortinget før jul. Eg må innrømme at det alternativet som blir lagt fram, ikkje er heilt slik som eg hadde tenkt meg det. Men Regjeringa leverer for få gjennomført ein prosess, som ein kan diskutere – og dette skal vi diskutere – men vi gjer det faktisk. For mange år sidan la ein det på is. Vi viser handlekraft. Det er ikkje berre på grunn av at vi er ei fleirtalsregjering, men det er òg for at vi, når vi set oss noko føre, gjer det vi har sett oss føre, sjølv om det kan vere intern ueinigheit, men vi gjer det. Så skal dette bli lagt fram på ein ordentleg måte og bli behandla i Stortinget. På heimevernsida synest eg også at vi har komme langt. Vi kan diskutere mykje der, men eg registrerer at HV deltek i internasjonale operasjonar. For meg er det utruleg viktig. Det er ikkje slik at eg nødvendigvis skal ha HV i Afghanistan eller Afrika eller kvar det skulle vere. Men det er erfaringsbakgrunnen deira eg vil ha – ein 50-åring frå Rauma som kjem saman med ein 25-åring, kanskje jurist, folkerettsekspert, som aldri har vore ute på noko militært før. Koplinga mellom dei to har eg tru på ute, fordi den erfaringa HV har med seg, berre er heilt uvurderleg for å kunne vurdere ein situasjonen ute. Ein HV-mann vil vite viktigheita av alle sivile organisasjonar på ein lokal plass, vil vite at du må ha kontakt med alle, mens ein ungdom vil vere lært opp i sine ulike ferdigheiter. Og til saman vil HV bidra til at vi får meir vellykka internasjonale operasjonar. Vi har også gjort noko med det som etter mitt skjønn er grunnlaget i Forsvaret, nemleg økonomien. Vi har hatt eit Dalseid-utval i arbeid. Vi har fått på plass ulike former for tiltak for å rydde opp i økonomisk rot. Vi er på langt nær komne heilt i mål, men vi har teke dette på alvor, og vi har gjort noko med det. Det er ikkje noko kvikkfiks her, men vi har sagt at vi tek dette alvorleg. Så skal eg ta med ein slik sjølvsagd ting som at vi ikkje skal gje frå oss soldatar til INTOPS utan forankring i FN-pakta og eit klart FN-mandat. Vi er ute av OEF og ute av Irak. Og eg har lyst til å sjå den regjeringa som tør å endre på desse milepælane i norsk sikkerheitspolitikk. Vi har enno ikkje lykkast i Afrika, men vi prøver. Til Darfur kom vi ikkje, men vi er sjølvsagt på veg til å kunne komme tilbake til FN, og til å kunne komme tilbake til Afrika og vere der langsiktig og på ein god måte. Så ser vi at når våre statsrådar, utanriksministeren og forsvarsministeren, har vore i NATO og representert Noreg der, har dei gjort gode jobbar og fått gjennomslag. Når det gjeld rakettskjoldet, tok ein med seg det som var Regjeringas meining, ein hadde klar og tydeleg motstand mot det. Det blei teke med inn i den omforhandla erklæringa som kom frå NATO. Så ser vi at dette kan vere bra i forhold til avspenningsarbeid. Det skal bli spennande å sjå om det nye Obama-regimet vil fortsetje å presse på rakettskjoldplanane. Det kan hende at vi kan komme i den situasjonen at Medvedev og Obama kan komme til einigheit om at vi ikkje skal utplassere noko verken i Polen, Tsjekkia eller Kaliningrad. Her har i alle fall Noreg vore representert på ein veldig god måte. Så ser vi også at i forhold til utvidinga av NATO har det norske standpunktet halde seg over veldig, veldig lang tid. Ein har sjølvsagt slått fast at regelverket i NATO må følgjast, uavhengig av kva for land som ønskjer å komme inn. Vi ser no at dette lykkast, ikkje minst på det siste møtet som vi hadde her i førre veke, der det på ingen måte blei lagt til rette for at nokon skal komme inn før uavklarte både territoriale og politiske konfliktar er avklarte. Ein skal følgje spelereglane i NATO. Det er det som vil styrkje NATO på sikt, at ein følgjer dei opptrekte spelereglane, og ikkje lèt enkeltland få lov til å presse inn medlemmer av den grunn at ein ønskjer å oppnå splitting, og kanskje i verste fall skulle vi sende norske soldatar, norske uniformer, som t.d. skulle vere avhengige av å slåss mot russiske soldatar heilt på den andre flanken av der vi er opptekne av å ha eit godt forhold til Russland. Så har vi òg fått gjennomslag for – og bidrege, veldig viktig, i lag med andre sterke NATO-land – det faktum at vi må ha kontakt med Russland, for det som har skjedd den siste tida, er jo at NATO har sett seg sjølv heilt på sidelinja. Og det er kanskje underleg at eg som NATO-motstandar skal stå her og seie at NATO må passe på å vere relevant. For i dag snakkar russarane med alle andre hovudstader i Europa utan via NATO-Russland-rådet. Det bør vere til ettertanke for dei som prøver å presse fram fiendskap mellom NATO og Russland. Noreg er heilt avhengig av at den forsvarsalliansen vi er medlem av, og som skal vere med på å sikre vår sikkerheit, også har eit godt forhold til vår store nabo i øst, Russland. Så registrerer eg at EU-parlamentet har funne på å vedta at vi t.d. treng ein ny lov for Arktis. Havretten og folkeretten gjeld ikkje lenger. Det bør vere litt til ettertanke for den som trur at norsk sikkerheit blir skapt i andre kvartal, i Brussel. Eg trur norske interesser har stått seg godt, og vil stå seg godt, via FN, folkeretten og havretten.