Torstein Rudihagen (Arbeiderpartiet), 2010-03-04:
Spørsmålet om korleis vi skal møte den globale oppvarminga er vel ei av vår tids aller viktigaste utfordringar. Og det er sunt med skepsis til forsking og teoretiske utgreiingar, som interpellanten her kjem med. Men eg vil seie at det må jo vere ei grense for alt. Som statsråden no gjekk igjennom: Det er funne feil, det er funne unøyaktigheiter. Eg er einig med representanten Astrup i at kanskje det verste med det er at det er med på å svekkje tilliten og truverdet til panelet, for det faktiske forholdet er at konklusjonen til panelet står heilt fast. Da må vi som politikarar ta ansvar og handle på bakgrunn av den beste informasjonen vi har, ikkje berre vere populistiske, som vi har registrert at Framstegspartiet har ei evne til å vere i svært mange saker. Det er levert fleire slike rapportar i regi av FNs klimapanel, og konklusjonen knytt til dei menneskeskapte klimaendringane blir sterkare og tydelegare for kvar gong. Det er fleire tusen menneske involverte i arbeidet med desse rapportane, og det er i stor grad forskjellige folk frå rapport til rapport. At valde beslutningstakarar frå Framstegspartiet vel å ignorere desse klare råda og konklusjonen, er på mange måtar svært alvorleg. I tillegg kjem augevitneskildringane til dei som faktisk har ferdast i desse områda gjennom fleire tiår, og deira praktiske erfaringar, like vel som forskaranes teoretiske forklaringar, som ein ofte har sett har blitt nærmast latterleggjort og ignorert av ein del. Spørsmålet mitt til interpellanten blir derfor: Kva skal til for å overtyde Framstegspartiet? Ei anna utfordring når det gjeld Framstegspartiet si rolle i klimasaka, er på ein måte denne totale heilgarderinga. Vi ignorerer ikkje at det kan vere menneskeskapte endringar, seier partiet, det er berre det at det er for usikkert til at det blir kravt handling. Og når ein unnlèt å ta avgjerder, meiner eg det er så tett opp til ei nekting og ei ignorering som ein kan komme. Populistane pratar og fjasar. Eg har jo registrert at partiet på ein måte har vore litt i bevegelse i denne saka med omsyn til det vi har høyrt før, som f.eks. tidlegare partileiar Carl I. Hagen, som frå stranda i Spania, i den norske debatten, melder at han trur at menneskeskapte klimaendringar berre er tull. Vi har òg sett Arne Sorteviks tidlegare lesarbrev om klimasaka, der ein nærmast både nektar for og latterleggjer heile klimautfordringa. Det handlar til sjuande og sist, som eg var innom, om å ta leiarskap. Ein må ta avgjerder ut frå den teorien og den praksisen som til kvar tid ligg føre. Klimaendringane og konsekvensane av desse kan gjerne samanliknast med sjukdommen kreft – båe delar har potensial til svært store, dramatiske konsekvensar, båe delar startar med små endringar og konsekvensar, men konsekvensane akselererer veldig dess lenger ut i forløpet i situasjonen ein kjem. Lat oss tenkje oss følgjande: Du går til legen fordi du merkar at noko ikkje er vanleg lenger. Legen sender deg til sjukehuset, der 19 doktorar meiner det er kreft som snarast bør behandlast, mens éin lege er av motsett oppfatning, nemleg at det er noko som kjem til å gå over av seg sjølv. Korleis handterer ein ein slik situasjon? Min påstand er følgjande: Ein høyrer på det store fleirtalet, nettopp av den grunn at konsekvensen av det kan vere fatal. I klimasaka er det berre å registrere at Framstegspartiet vel motsett handlemåte. Dei held seg til den vesle usikkerheita, og vel å sitje med hendene i fanget for å fortsette tvinninga med tommeltottane. Så registrerer eg òg ein påstand om at innvendinga mot klimapanelet ikkje kjem fram. Ja, det er ikkje det inntrykket ein får viss ein blar gjennom norske aviser det siste året. Det viser tydeleg at skeptikarane til klimapanelet òg har sitt rom i den offentlege debatten, like mykje som tilhengarane.