Ingebrigt S. Sørfonn (Kristelig Folkeparti), 2007-12-17:
Av og til dukkar det opp saker der ein med eitt og same verkemiddel faktisk kan få til ei betre måloppnåing på fleire mål – på same tida. Saka i dag er eit eksempel på dette. Sparebankane er viktige aktørar i lokalsamfunna. Dei er finansieringskjelder for lokalt næringsliv og har ein stor personkundekrins. Banda mellom lokalsamfunn og sparebank er sterkare enn det som er vanleg mellom lokalsamfunn og ulike finansinstitusjonar. Det gjeld i like stor grad alle typar sparebankar, anten dei er store eller små – og same kva gruppering dei måtte høyra til i. Sparebankane si rolle som bidragsytarar til frivillig arbeid er ei viktig årsak til desse sterke banda. Over 0,5 milliardar kr i reine gåver til eit breitt mangfald av ulike frivillige aktivitetar i 2006 viser at sparebankane er svært viktige samarbeidspartnarar for det frivillige Noreg. Den særeigne eigarstrukturen i sparebankane gjer denne verksemda mogleg. Men det er eit paradoks at det er det offentlege regelverket og ikkje balansen, soliditeten eller lønsemda til bankane som avgrensar gåveverksemda. Kristeleg Folkeparti kan ikkje sjå at det finst gode argument for å avgrensa bankane sitt høve til å styrkja frivillig sektor lokalt, så lenge det ligg fornuftige finansielle vurderingar bak avgjerda om kor stor del av overskotet som kan avsetjast til frivillige organisasjonar. Det faktum at fleire sparebankar i dag ligg på ein gåveutdelingsprosent nær opp til maksimalgrensa, viser at det er gjeldande grense og ikkje fornuftige finansielle vurderingar som er det effektive hinderet for å utvida pengegåvene til frivillig sektor. Auka høve for sparebankane til å gje gåver er eit vilkårslaust gode for det frivillige Noreg. Sparebankane sjølve ønskjer det, både som ein del av strategien for samfunnsansvar og for å styrkja grunnfondsbevisordninga gjennom å redusera den såkalla utvatningseffekten. Eg registrerer at regjeringspartia er mest bekymra for ein motsett utvatningseffekt, nemleg at grunnfondet sin del av den samla balansen til bankane vert utvatna gjennom nye emisjonar. Eg legg til grunn at sparebankane sjølve er best eigna til å vurdera kva som er det reelle problemet for desse institusjonane. Det er liten grunn til å tvila på at regjeringspartia ser på frivillig sektor som like verdifull som det Kristeleg Folkeparti og dei andre opposisjonspartia gjer. Men av og til synest det som om regjeringspartia vil ha meir kontroll over frivillig sektor enn det me i Kristeleg Folkeparti ønskjer. Difor er det stopp i gåvefrådragsordninga, på grunn av at det er dei føremåla som gjevarane støttar, som vert styrkte – og det er ikkje nødvendigvis dei same føremåla som dei raud-grøne ønskjer å støtta. Eg undrast litt om ikkje det er litt av den same kontrollysta som ligg bak den motstanden som regjeringspartia i innstillinga demonstrerer mot eit så godt forslag som det å auka sparebankanes høve til å gje gåver. Men det er von i hangande snøre. Når Finansdepartementet er ferdig med si prioriterte vurdering av ei avgrensa sak – som dei har halde på med sidan mars i år – endar det kanskje likevel med eit forslag om auka høve til å gje gåver. Då håpar eg at prosessen kan gå så greitt at Regjeringa kjem tilbake i vårsesjonen med eit forslag om nødvendig lovendring. Det fortener rett og slett det frivillige Noreg, og det fortener sparebankane.