Gjermund Hagesæter (Fremskrittspartiet), 2002-11-07:
Etter likningslova skal likningskontora kvart år når likninga er ferdig, leggje denne ut til offentleg gjennomsyn. Denne lista skal m.a. innehalde den enkelte skattytars namn og adresse, fødselsdato, den fastsette likningsinntekta, den fastsette likningsformuen og utlikna skatt. Så langt eg kjenner til, er det berre Noreg og Sverige som driv denne forma for offentleggjering av skattelister. Men Sverige har avgrensingar som Noreg ikkje har. Som saksordføraren var inne på, har Noreg hatt denne praksisen i lang tid, i minst 100 år, kanskje endå lenger. Men i løpet av desse åra har også bruken av listene utvikla seg til å bli noko heilt anna enn då praksisen blei innført. Moderne teknologi har medført at skattelistene i dag kan brukast, og misbrukast, på ein heilt annan måte enn det som var tilfellet før. Kompleksiteten i skattereglane har også medført at skattelistene i dag har svært liten informasjonsverdi. Kanskje har skattelistene ein stor underhaldningsverdi for enkelte, men informasjonsverdien er svært liten, dersom han er til stades i det heile teke. Skattelistene viser nettoinntekt og netto likningsformue. Listene seier ingen ting om bruttoinntekt og frådrag, f.eks. rentefrådrag. Listene seier heller ingen ting om kva slags reell formue den enkelte har. Det er med dagens skattereglar den lettaste saka i verda å skjule formuen, f.eks. ved å investere i eigedom som vanlegvis har ein likningsverdi som er 20-25 pst. av reell omsetningsverdi. Dersom ein f.eks. har 7,5 mill. kr i banken og kjøper ein eigedom til 10 mill. kr, med ein likningsverdi på 2–2,5 mill. kr, og låner 2,5 mill. kr, har ein altså skjult formuen sin. Eg har lita forståing for det synspunktet som m.a. representanten Nordtun kom med her i dag, at offentleggjering av skattelistene kan bidra til å førebyggje økonomisk kriminalitet. Eit slikt syn og ei slik utsegn må byggje på svært liten tillit til skatteetaten og det arbeidet som blir gjort der. Det er vanskeleg å sjå at naboar og andre med berre avgrensa informasjon skal kunne avdekkje noko som det enkelte likningskontor med sin omfattande informasjon og sitt grunnlagsmateriale om den enkelte skattytar ikkje er i stand til å avdekkje. Når det gjeld det som representanten Nordtun nemnde, at det var viktig å få oversikt over og innblikk i utviklinga av levestandard osv, kan nok det vere rett, men dette må ein også kunne avdekkje uavhengig av offentleggjering av namn. Dette må kunne gjerast ved å leggje fram statistikk på området. Det er klart at den omfattande offentleggjeringa av skattelistene er ei stor belasting for mange. Det er også mitt inntrykk at det ikkje er dei med høgast likningsinntekt som har størst problem med dette. Tilbakemeldingar viser derimot at det er dei med låg inntekt som dette er mest ubehageleg for, og kanskje spesielt for barna deira. Det er i dag ei enkel sak for ein 14–15-åring å gå inn på Internett og få oversikt over kva foreldra til klassekameratar har i likningsinntekt og likningsformue. Og då er det gjerne ikkje barna til dei med størst likningsinntekt som vil føle ei formidling av slik informasjon mest ubehageleg. Moderne teknologi har også medført at bl.a. den fattigaste gata i byen kan plukkast ut. Dette har vi også sett eksempel på er blitt gjort. At dette kan vere ei stor belasting f.eks. for tenåringsbarn som bur i denne gata, bør ikkje vere vanskeleg å forstå. Framstegspartiet vil derfor slutte seg til fleirtalsinnstillinga, og vi er sjølvsagt positive til at finansministeren vil sende utkast til endringar i dette regelverket til alminneleg høyring innan utgangen av året. Vonleg vil dette medføre at vi får ei innstramming i dagens regelverk om offentleggjering av skattelister.