Magne Rommetveit (Arbeiderpartiet), 2011-05-20:
Interpellanten ynskjer å styrkja sjøtransporten si konkurranseevne innanfor transport av gods. Det er eit ynske som eg deler fullt ut. Regjeringa har også i si Soria Moria II-erklæring lagt vekt på å stimulera til auka godstransport på sjø, og dette er med på å danna bakgrunnen for regjeringa sin heilskaplege transportpolitikk. Sjøtransporten inngår som ein naturleg og viktig del av Nasjonal transportplan, og NTP er eit av dei viktigaste verktøya me har for å nå målsetjingane på samferdselssektoren. I ei pressemelding som vart framlagd tidlegare i år frå Avinor, Jernbaneverket, Kystverket og Statens vegvesen, presenterer transportetatane sine sektorvise stamnettutgreiingar i samband med Nasjonal transportplan for 2014–2023. Dette er viktige grunnlagsdokument for det vidare arbeidet med revisjon av Nasjonal transportplan. I tillegg til dei meir sektorspesifikke formuleringane vert det òg framlagt felles målformuleringar. Ikkje uventa vert det her trekt opp ei hovudutfordring med å få trafikk frå bil til kollektivtransport i storbyområda våre. Vidare vert det framheva at næringsliv og innbyggjarar i distrikta er heilt avhengige av eit fungerande transportsystem for å skapa mest mogleg robuste bustad- og arbeidsmarknader, og at det derfor i større grad må tilretteleggjast for å overføra meir gods frå veg til sjø og bane. Eg tykkjer dette lovar godt i forhold til å sjå transportformene betre i samanheng, og i det vidare arbeidet med transportplanen – der Stortinget også vil verta involvert – vil ein verkeleg kunna gjera grep som må til for betre å nå målet om meir gods frå veg til sjø. Når målet er å auka sjøtransporten si konkurranseevne, er det viktig å definera kva som er dei konkurrerande transportformene – det trengst vel ikkje så mykje forsking for å fastslå at det stort sett er vegane våre og lastebilar. Derfor vert det svært avgjerande at ein no vidare i transportplanprosessen verkeleg maktar å balansera dette på ein måte der vegsystemet i større grad også er med på å gjera sjøtransporten og hamnene våre meir attraktive. Både interpellanten og statsråden var inne på akkurat det elementet. Også gjeldande NTP er eit godt rammeverk i høve til å betra sjøtransporten si konkurranseevne, og eg kan ikkje seia meg samd med interpellanten når det vert påstått: «Regjeringen er på feil kurs i å få mer gods på sjø.» Det er ikkje slik at det er avgiftene åleine som avgjer om sjøtransporten er lønsam. Likevel er det dei siste åra gjort fleire viktige grep når det gjeld nettopp reduksjonen i avgiftene innan dette feltet – reduksjonar som i sum utgjer om lag 55 mill. kr. I tillegg er kostnadene ved lostenesta reduserte med om lag 30 mill. kr, og me har fått forenklingar i regelverk i tillegg til ei auka satsing på utbetring av hamner og farleier. Når det gjeld sjøtransporten, har den årlege budsjettramma for dette området auka med 77 pst. samanlikna med førre planperiode. Det tilsvarar ein årleg auke i Kystverket sitt budsjett på rundt 470 mill. kr. Alt dette er jo bra. Sjøtransporten aukar godsmengda noko, men samstundes aukar altså godsmengda på veg endå meir. Derfor er det så viktig at også dei komande budsjetta følgjer opp med tiltak innanfor denne satsinga som regjeringa har hatt dei siste åra, for her er det eit stort potensial, ikkje berre for å få meir gods på sjø, men også for å redusera klimautsleppa og få meir miljøvenleg transport. 60 pst. av godstransporten går på sjøen. Sjøtransporten sitt fortrinn er å kunna ta store godsmengder over lange strekningar. Interpellanten hevdar: «Regjeringens sjøtransportpolitikk har spilt fallitt.» Dette er ikkje rett. Regjeringa og ministeren spelar på lag med alle dei aktuelle aktørane som er knytte til næringa, nettopp for at samla og samordna innsats skal gje ynskt resultat.