Modulf Aukan (Kristelig Folkeparti), 2003-06-19:
Den saka vi har til behandling no, har vore prega av at dei ulike partia har diskutert saka frå heilt ulike vinklar. Vi i regjeringspartia har vore opptekne av kontrollkomiteens rolle, særleg i høve til domstolane. Rettsstaten vår er tufta på prinsippet om at statsmaktene er sjølvstendige. Regjeringa har sitt handlingsrom, og domstolane har sitt handlingsrom og sine maktområde, definert i lovverket. Stortinget har tradisjon for ikkje å gå inn på saker som har vore i retten, eller som vil koma for retten. Etter Kristeleg Folkeparti sitt syn har Stortinget i denne saka kryssa grensa for det som er domstolane sitt område. Eg håper at det vert med dette eine tilfellet. Det mest spesielle i saka er etter mi meining forslaget frå SV og Framstegspartiet om at Stortinget skal utbetala ei form for erstatning, direkte i salen, utan noka form for retningsliner eller saksbehandlingsrutinar. Dette er oppsiktsvekkjande, og det kunne ha fått alvorlege følgjer dersom forslaget hadde fått fleirtal. Utmåling og erstatning høyrer heime i rettsapparatet eller i forliksforhandlingar mellom partane. Når det gjeld Stortingets eiga billigheitserstatningsordning, er det etablert systematiske og forsøksvis rettferdige retningsliner, slik at ikkje berre den som skrik høgast, er den som får. Stortinget bør halda seg til desse retningslinene. Å gå utanom dei vanlege ordningane våre meiner eg ville vera svært uklokt. Eg meiner også det er fleire som kan ha grunn til å filosofera litt over kva for instansar som må bera medansvar for at personalsaka ikkje er avklart enno. Eg håper i alle fall at når Stortinget i dag avsluttar si intervenering i saka, vil dialogen mellom Ellingsen og Forsvaret verta normalisert. Så til noko både fleirtalet og mindretalet uttaler, med eksakt dei same orda: «I alvorlige saker hvor det kan være aktuelt å tilbakekalle sikkerhetsklarering, er det særlig viktig at saksbehandling og håndtering er plettfri. Tilliten til sikkerhetsklareringsinstituttet er avhengig av at det er hevet over tvil at sikkerhetsklarering og tilbakekallelse av sikkerhetsklarering ikke misbrukes.» Dette er vesentleg, og dette er vi heilt samde om. Heile komiteen er òg samd i at alle merknader frå EOS-utvalet skal takast på alvor og følgjast opp i departementa. Alle i komiteen har merka seg at dette har skjedd, gjennom nye rutinar, ut frå EOS-utvalet sine merknader til Ellingsen-saka. Komiteen har delt seg når det gjeld om det er nødvendig med ein tredje gjennomgang i departementet av Owe Ellingsens klareringssak, ei sak som dessutan òg ligg for Oslo Tingrett. Fleirtalet i komiteen ser ut til å meina at ei setning statsråden uttalte her i salen, i eit replikksvar 19. juni i fjor, om adekvat stilling, var eigna til å skapa mistydingar, ved at det ikkje skulle vera klart nok at det var snakk om ein invitasjon til dialog om stilling. Denne kritikken forstår eg ikkje noko av. For det første tok statsråden på talarstolen klart atterhald om ho hugsa formuleringa korrekt. Og, viktigare, i den påfølgjande setninga sa ho: «Jeg synes at nærmere spesifikasjon av hva det skal være bør skje i kommunikasjon mellom vedkommende og arbeidsgiver, som i dette tilfellet er Forsvaret.» Statsråden snakka faktisk om kommunikasjon om innplassering i adekvat stilling. Det kan ikkje vera mogleg å ha unngått å høyra det. Det kan verka som om ein her nærmast konstruerer eit problem, og det er ikkje bra for ryet til kontroll- og konstitusjonskomiteen.