Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2014-02-04:
Om ikkje anna kan ikkje eg hugse at det før har vore representantar som har vore einige i alt som har vorte sagt i ein debatt i stortingssalen, men eg har jo ikkje sete her i altfor mange år heller. Lat meg takke for ein – eg vil seie – ganske god debatt, særleg den delen av debatten som handla om utviklingstrekk i Russland og korleis vi søkjer etter måtar å stille oss til det og fremje våre idear overfor Russland. Det er komplisert. Eg synest i alle fall det har vore ein ganske nyansert og god samtale. Så synest eg nok at den delen av diskusjonen som handla om det litt breiare bildet, korleis forholdet mellom menneskerettar og store idrettsarrangement, OL og andre, er, at det – kva skal eg seie – i alle fall ikkje er like utvikla. Berre ein liten visitt til representantane: Eg er ikkje einig i absolutt alt som vart sagt her, sjølv om eg er einig i mykje. Eg synest at representantane Eidem Løvaas og Sandberg kanskje hadde ei litt lettvinn tilnærming til eit par problemstillingar. Dei polemiserte mot å politisere OL – eg veit ikkje om det var meg eller andre det då var snakk om. Eg trur nok dessverre at det er dei som politiserer OL. Det er ein del land som søkjer om OL og nyttar OL-arrangementet til å framstille seg sjølve som eit glansbilde, sjølv om det er land med ganske fundamentale menneskerettsutfordringar. Det finst dessverre historiske eksempel på at OL har vorte politisert. Det som er viktig, slik eg ser det, er å ikkje la seg bruke i ei slik politisering. Er det slik at ved at ein vert tildelt eit OL, vert ting forbetra nærmast automatisk, eller at det ligg litt i korta? Nei, det trur eg er gale. Lat oss bruke Beijing-OL som eksempel. Eg har prøvd å sjå litt på dette før denne debatten. Eg har ikkje klart å finne dokumentasjon på eller folk som seriøst meiner at Beijing-OL bidrog vesentleg til ei forbetring av menneskerettane i Kina. Tvert imot veit vi at sjølve OL-arrangementet bidrog til bl.a. tvangsflytting av svært mange menneske, og at det var menneskerettsbrot knytte til gjennomføringa av arrangementet. Dessverre ser vi no det same i Sotsji. Korleis Sotsji har bidrege, trur eg det er for tidleg å seie noko om, men at det ligg eit potensial i at eit land vert tildelt OL, er det ingen tvil om. Som utanriksministeren – eller kven det no var – sa: Flaumlyset vert retta mot landet. Det ligg ei moglegheit, eit potensial, men vi må ikkje la oss lure – at det berre skjer automatisk. Eg vil berre avslutte med å seie at eg synest det er viktig at mange her har påpeikt at saka om menneskerettar i Russland må høgt opp på dagsordenen. Det må gjerast av alle. Eit eksempel, kort: Eg møtte tidlegare sjakkverdsmeister, Anatolij Karpov, då eg var miljøvernminister. Eg skal vedgå at litt av motivasjonen var å spele eit parti sjakk mot han. Det var Tromsøs OL-komité som inviterte meg. Karpov sit i miljø- og energikomiteen i dumaen, så det var ikkje dumt. Eg nytta anledninga til roleg og sakleg å diskutere det, prøve å forklare kvifor Noreg og andre land er så opptekne av dei spørsmåla. Rett og slett å nytte alle sjansar til å få fram sine synspunkt på ein sakleg måte som vert møtt med respekt, trur eg vil vere viktig.