Laila Reiertsen (Fremskrittspartiet), 2016-10-25:
Tusen takk til interpellanten for å ha sett denne alvorlege saka på dagsordenen. Eg har sikkert salen – og heile Noreg – med meg i at saka om «glasjenta» «Ida» er grufull og fæl lesnad. Eg måtte sjølv ta lesinga i fleire porsjonar. Det er nesten så ein ikkje trur det ein les. Behandlinga av «Ida» er nesten som om ein har med ein av dei mest alvorleg kriminelle i dette landet å gjera. Når ein så er komen gjennom lesinga, sit ein igjen trist og oppgitt over eit system som ikkje kan vera Noreg verdig i dette høvet. Så vakna det litt sinne i meg, sinne over at sjølv om vi i denne salen lagar lovar som vi trur er til beste for borgarane, blir dei brotne og misbrukte i fleng – i alle høve i denne saka. Vi har svikta «glasjenta», og eg er redd for at vi har svikta fleire. Korleis kan dette skje? Det offentlege, det private, kommune etter kommune, institusjon etter institusjon – ja det blir etter kvart slik at ein lurer på om det er noko som i det heile har blitt gjort riktig i denne saka. Tilsynsrapportane er tydelege og klare. Ein har svikta. Ein har svikta når det gjeld medverknaden og den reelle påverknaden til barn, ein har svikta når det gjeld mangelfull dokumentasjon og mangelfulle vurderingar, ein har svikta i høve til fosterheim og vidare oppfølging, og ein har svikta når det gjeld tverrfagleg samarbeid, noko som er svært viktig i høve til alle barn i barnevernet. Spesielt må eg nemna politiet og deira kompetanse på barn i barnevernet, som tydelegvis manglar. Barnevernstenesta og institusjonane, ansvar og grensegangar, det er svikt her også – og i omfang og bruk av tvang. Lista er lang. Orsak, «Ida»! Unnskyld for at systemet og menneska rundt deg har svikta deg. Så er det ulike knusande rapportar som no vil danna grunnlag for vegen vidare. Med andre ord: Utfordringane for eit betre system er mange. Tiltaka må koma i gang fort, i tillegg til at kompetanseheving innan dei ulike områda er nødvendig. Men kvalitet må vera den grunnleggjande faktoren, heilt frå barnevernet til det er godt forankra i alle samarbeidsinstansar som skal vareta sårbare barn. Det er ei viss uro eg likevel må koma med i tillegg, som det faktisk ikkje er skrive så mykje om. Uroa gjeld alle dei menneska som aktivt har vore med på å skapa denne triste historia om «Ida»: Er desse skikka til framleis å vera i dei tenestene som har medverka til at «Ida» har mått lida på denne måten? Spørsmålet må ein tora å stilla. For eg er faktisk engsteleg og redd for at det finst fleire «glasjenter» eller «glasgutar» der ute. Og eg meiner oppriktig at dei instansane som styrer, òg må sjå på om dei ressursane ein omgir seg med, er i stand til å gjera ein god nok jobb overfor mange barn som er i vanskelege situasjonar, og ikkje minst med deira livsutfordring. Eller er det slik at med litt meir kompetanse, litt meir medverknad, litt meir løn, kanskje, er dei der framleis – for å vareta barn i barnevernet? Personalpolitikken rundt om på dei institusjonane «Ida» har vore på, i dei instansane ho har møtt, må ein gå nærare etter i saumane for å sikra den beste kvaliteten i alle delar av tenesteytinga, og ikkje minst tryggleiken for at dette ikkje skal skje igjen. Så kan vi ønskja og vi kan tru og vi kan håpa at alt blir gjort riktig ut frå lovverket vårt, men det at vi kan stå her og meina og synsa og vedta, er ikkje nokon garanti for at dei der ute leverer på den beste måten. Det er dei menneskelege ressursane som her er det viktige. Dei må vi ta vare på, og dei må bli kjempegode. Denne interpellasjonsdebatten handlar om deg, «Ida», fordi du fortener det aller beste på vegen din vidare i livet.