Knut Arild Hareide (Kristelig Folkeparti), 2014-11-11:
Det var ikkje tanken om å hoppe etter Wirkola eg opplevde akkurat no. Eg må seie at eg kjenner ikkje på det initiativet som har kome frå Venstre, som noko som byggjer på det å vere overlegen. Derimot opplever eg eit svært godt initiativ frå Venstre. Dette er ei sak som dei har ønskt ei framdrift på både i førre stortingsperiode og no, og eg har lyst til å takke Terje Breivik og Trine Skei Grande for det gode initiativet som er tatt. Men eg vil òg takke saksordføraren, for eg opplever at det viktigaste resultatet av komiteen sitt arbeid med denne innstillinga er at alle parti no ber regjeringa leggje fram for Stortinget ei sak om den tredje tilleggsprotokollen til Barnekonvensjonen i løpet av 2015. Regjeringa har no fått ei klar tidsramme for vidare utgreiingar om saka og om når Stortinget skal få saka til behandling. Det er bra. Det forpliktar regjeringa. Stortinget vil neste år få saka på bordet. Det er me glade for, sidan me synest Barnekonvensjonen er viktig, og har ei positiv haldning til tilleggsprotokollen om ei klagenemnd. Det er òg viktig fordi den tidsramma regjeringa no får, har samanheng med at me da òg får greidd ut konsekvensane av å tiltre ei liknande klagenemndordning for konvensjonen om funksjonshemma sine rettar. Dette er ikkje gjort til no. Dessutan kan me få vurdert desse to tilleggsprotokollane i samanheng med ein tredje, dvs. den som gjeld oppretting av ei klagenemnd for konvensjonen om økonomiske, sosiale og kulturelle rettar. Frå Kristeleg Folkeparti si side forventar me no at Stortinget får ei samla vurdering av desse tre frivillige tilleggsprotokollane neste år. Det gjer ei meir heilskapleg tilnærming mogleg, og det er viktig for alle oss som er opptatt av korleis menneskerettsvernet bør byggjast ut. Saman med fleire har me i Kristeleg Folkeparti vore ein pådrivar for at skiftande regjeringar må få fortgang i den nasjonale behandlinga av desse sakene. Hausten 2012 oppnådde vi tverrpolitisk einigheit om å be regjeringa Stoltenberg raskt greie ut fordelar og ulemper ved å ratifisere den tredje tilleggsprotokollen til Barnekonvensjonen. Høyringsrunden etter utgreiinga i 2013 hadde ifølgje regjeringsadvokaten og Justisdepartementet vist at dei enkelte konsekvensane ikkje blei tilstrekkeleg belyste. Ein samla komité viser no til at ei grundig konsekvensutgreiing er eit viktig grunnlag for at Stortinget skal kunne ta stilling til dei ulike sidene ved saka. Blant dei prinsipielt viktige spørsmåla er konsekvensane av å byggje ut klagerett til ulike FN-organ også når det gjeld avgjerder av meir skjønsmessig art gjorde i nasjonalt folkevalde organ og avgjerder i nasjonale rettsinstansar. Noreg skal vere eit føregangsland på menneskerettsområdet. Me inkorporerte alt i 2003 Barnekonvensjonen og gav han forrang i norsk lovgiving. Sterkare kan han ikkje sikrast juridisk. Klageretten er òg innarbeidd. Er det tvil om norske myndigheiter oppfyller pliktene sine etter Barnekonvensjonen, kan saka prøvast for norske domstolar. I tillegg fungerer Barneombodet og Sivilombodsmannen som viktige overvakingsinstansar. Juridisk står Barnekonvensjonen sterkt i Noreg. Ei rettsleggjering hjelper oss berre eit stykke på veg. Den viktigaste kamparenaen for å betre rettane til barna våre er derfor dei daglege politiske prioriteringane. Å ta igjen forsømingar gjennom mange år i utbygging av barnevernet er ei av fleire utfordringar å ta fatt i her. Derfor må me løfte omsynet til barna fram, ikkje berre i storting og regjering, men òg i fylkespolitikken og i kommunane og bydelane våre. Denne kampen for barna skjer ikkje i eit vakuum, ved kvar korsveg må omsynet til barna prioriterast i møte med andre interesser. Barn har ikkje stemmerett, men me har plikt til å gi dei ein god oppvekst, for barna er det viktigaste me har.