John Dale (Senterpartiet), 2001-01-30:
På vegner av Senterpartiet og Framstegspartiet tek eg opp to forslag. Det eine lyder slik: «Stortinget ber Regjeringa om å leggja fram for Stortinget forslag til nytt forvaltingsområde for ulv.» Ordlyden i det andre er følgjande: «Stortinget ber Regjeringa på eigna måte, og før Regjeringa fattar vedtak i saka, gjere Stortinget kjent med kva konsekvensar gjennomføringa av nytt forvaltningsområde for ulv vil få for utmarksnæringar, ressursutnytting, økologi, dyrevern og trivselen i lokalsamfunna, og også gjere greie for økonomiske fylgjer, medrekna omfanget av framtidige erstatningar.» Utsiktene er små for at desse forslaga får fleirtal her i dag, trass i at dei både er rimelege og fornuftige. Kva er så forklaringa? Jau, i det fyrste tilfellet er den konstitusjonell. I innstillinga les eg at eit fleirtal av partia går mot å senda ulveplanen til Stortinget fordi ein slik framgangsmåte vil skapa uklare ansvarstilhøve mellom regjering og storting. Det er i høgste grad ei oppkonstruert problemstilling. Ho synest å byggja på ein føresetnad om at Regjeringa fekk nok retningsliner å halda seg til ved handsaminga av rovdyrmeldinga i 1997. På det punktet kan det i dag reisast stor tvil. Forvaltningsplanen, slik me har vorte kjende med den fram til no, er neppe i tråd med dei oppfatningar og førestellingar som rådde i Stortinget då hovudlinene for rovdyrpolitikken vart drøfta. Og det har hendt mykje frå 1997 og fram til i dag. Konfliktane har stige dramatisk. Grunnlaget for rovdyrpolitikken er no så usikkert at eit samla storting i dag vil be om å få utarbeidd ei ny rovdyrmelding om erfaringane. Alt dette er gode argument for forslaget i Dokument nr. 8:8. Slik situasjonen er, bør sjølvsagt forvaltningsplanen leggjast fram for Stortinget. Men så i neste omgang argumenterer fleirtalet for at denne typen forvaltningsplanar krev ein kompetanse som Stortinget ikkje i tilstrekkeleg grad har. Stortinget bør ikkje ha noka meining om nivået for levedyktig bestand av ulv i Noreg eller føreta vurdering av forvaltningsmodellar og oppfølging av desse. Merknaden er utruleg interessant, og den vekkjer historiske assosiasjonar. Her talar embetsmannsstaten – den sig igjen innover oss og festar grepet sitt. Eg er glad for å få protokollert ein slik viktig observasjon. Er ikkje Stortinget kompetent til å vurdera forvaltningsmodellar? Kva er sonering, kva er kjerneområde, står ikkje desse modellane sentralt i vår prinsipielle tenking? Eignar ikkje slike spørsmål seg for Stortinget? Nei, seier fleirtalet. Det hindrar likevel ikkje den same flokken i å ha klare meiningar om forvaltningsplanen for jerv. Jerv kan Stortinget drøfta, men ikkje ulv. På dette punktet går fleirtalet i sin argumentasjon, etter mi oppfatning, i oppløysing. Forklaringa kan vera at det for tida er politisk vanskelegare å handtera ulven enn andre rovdyr. Så nokre ord om det andre forslaget, som heller ikkje synest å få fleirtal i dag. I forslaget ligg det krav om at konsekvensanalysar vert gjennomførte før Regjeringa fattar vedtak om å setja forvaltningsplanen for ulv i verk. Det er i tråd med prinsippet for moderne miljøforvaltning. Det er preposisjonen «før» som her er det viktige ordet. Fleirtalet derimot vil ha slike analysar lagt fram etter at forvaltningsplanane ligg føre, ubegripeleg nok. Det kan me som er i opposisjon i rovdyrpolitikken, berre ta til etterretning. Likevel er det på sin plass å minna om følgjande: Frykt er i dag eit alvorleg fenomen i mange lokalsamfunn. Trivselen står i fare. Politisk kan me ikkje formulera oss bort frå desse problema. Det er ikkje nok å skriva at me forstår folks frykt. Det må handling til. Dersom Stortinget f.eks. set i verk konsekvensanalysar av ulveplanane på førehand, vil det vera til stor hjelp. Eg viser igjen til forslaget frå Senterpartiet og Framstegspartiet. Til sist vil eg seia meg glad for at Stortinget ber om å få framlagt ei ny rovdyrmelding. Men mindretalet, som eg tilhøyrer, føreslår at meldinga vert lagd fram innan utgangen av dette året. Og me ynskjer at meldinga skal innehalda noko meir enn presentasjon av erfaringar, me krev omlegging av rovdyrpolitikken på fleire punkt. Senterpartiet vil i dag stemma for eit forslag om å avvikla kjerneområda. Det same standpunktet hadde partiet i 1997. Som kjent vart kjerneområda innførte utan konsekvensanalysar, og i dag talar erfaringane sitt tydelege språk. Me har ikkje behov for fleire utgreiingar. Og faktisk ser det ut til at også fleirtalet er på glid i riktig retning, i det minste krev fleirtalet at bruken av kjerneområda vert teken opp til drøfting i den nye stortingsmeldinga. Det er i alle fall eit lyspunkt.