Lodve Solholm (Fremskrittspartiet), 2002-12-10:
Det har vore sagt frå Regjeringa sine talsmenn i dag at det er blitt eit godt budsjett, og endå betre etter at Framstegspartiet fekk handa litt på rattet. Men det kunne ha blitt så mykje, mykje betre – det er jo det som er sanninga. Vi fekk retta på dei verste utslaga, dersom vi tenkjer næringspolitisk, men det står ein del ting igjen som vi skulle ha gjort noko med. Men vi får ta eit steg om gongen. Det er ikkje lett å snu ein gamal hest som er på feil kurs. Det var vel kanskje ikkje heilt parlamentarisk, president, så eg skal ta det tilbake igjen. Lat meg snakke litt om marin sektor, for det er eg oppteken av. Vi kan alle vere einige om at marin sektor er ei viktig næring som vil ha mykje å seie for det norske samfunnet i framtida, og kanskje særleg etter at oljealderen er over. Men det er eit stort men, og det men-et betyr at vi som politikarar er nøydde til å leggje forholda til rette for at denne næringa skal kunne bli den verdiskapingsnæringa som vi verkeleg trur og meiner – og det seier forskarane også – at det er mogleg å skape. Men då må vi ikkje hindre denne næringa i å vidareutvikle seg. I Noreg har vi naturgitte forhold for havbruk – oppdrettsnæringa. Likevel klarer faktisk fleirtalet i det politiske miljøet å lage desse naturgitte forholda om til ein knappleiksressurs i Noreg, som kanskje har verdas lengste kyststrekning. Det betyr at vi legg hindringar på hindringar. Det er klart at det er det som mitt parti vart tufta på. Framleis slit denne næringa med store og sterke offentlege inngrep og skattar og avgifter som legg slike hindringar i vegen at vi ikkje klarer å vidareutvikle ho. Det er klart at vi skal regulere. Spesielt på den kommersielle fiskeridelen er det visse ting vi skal regulere, m.a. ressursuttaket. Vi skal ha eit berekraftig uttak av ressursen slik at fiskeriressursen til kvar tid er der. Det skal vere stabilt, og vi skal kunne ha dette for all framtid. Vi i Framstegspartiet ønskjer ikkje at denne ressursen skal overbeskattast og forsvinne. Vi har hatt ein debatt i haust om for store kvotar, om forhandlingar, om overfiske osv. Den debatten kan vi gløyme ganske snart dersom vi ikkje no, ikkje berre frå denne talarstolen, men òg i praktisk handling, tek på alvor auken i kval- og selbestanden, ikkje minst i selbestanden. Eg vil faktisk be statsråden om nøye å vurdere om han ikkje no bør leggje fram ei melding eller på ein eller annan måte kome tilbake til Stortinget med ein handlingsplan for korleis vi skal redde stumpane når det gjeld selfangstmiljøet i Noreg, for det er ikkje mange båtar som går i isen lenger. I år var det ingen frå Sunnmøre. Og ein skjønar at det kan ikkje bli mykje fangst når ikkje ein sunnmøring er i Nordishavet – for å vere litt spøkefull. Men dette er alvor. Eg synest òg at statsråden må tenkje gjennom korleis ein skal klare å byggje opp denne kompetansen, på kva måte ein igjen skal få selfangstskuter til å gå i isen, til å fange sel og hauste han, slik at bestanden ikkje overstig eit visst kvantum. Om vi ikkje gjer det, er det ingen kvotar å fordele om 10-15 år, fordi kvalen, selen og kanskje òg kongekrabben kjem til å ete dette opp. Alt det som vi skal fiske og tene pengar på, må dei ha som mat. Då er vi ille ute. Så eg ber statsråden om å take også det med seg i det nye året.