Gunvald Ludvigsen (Venstre), 2007-06-11:
Det som eg høyrer frå dei andre representantane her, er at ein stort sett er einig i sak, og at det her er ei gruppe som treng hjelp. Alle er sikkert einige om at familiar med funksjonshemma barn har ein tøff kvardag. Venstres forslag inneber at dei foreldra som ønskjer å ta vare på ungane heime, bør få eit tilrettelagt og godt hjelpeapparat og ei omsorgslønn som det er mogleg å leve av. Vi har alle historier om folk vi kjenner som slit i kvardagen og nesten gir opp, fordi omsorgsoppgåvene er i ferd med å kvele dei. Eg må berre seie at eg er glad for det som har kome til uttrykk frå representantar frå andre parti om intensjonen i forslaget om omsorgslønn til foreldre med funksjonshemma barn. Vi veit at det er mange som slit i samfunnet vårt på forskjellige måtar, og at det er mange som kunne ha fortent lønn for dei omsorgsoppgåvene dei gjer. Så er det sagt at omsorgslønn er ei ordning som er i bruk. Eg vil iallfall påstå at ho i liten grad er i bruk. Utgreiingar som er gjorde, tyder på at omsorgslønn mindre og mindre er i bruk. Det som det kunne ha vore interessant å få vite, var kor mykje pengar ein bruker rundt omkring i norske kommunar til omsorgslønn. Eg trur ikkje det er godt å finne talet, for, så vidt eg skjøner, er det ganske uoversiktleg. Når vi skal diskutere dette viktige temaet, bør vi iallfall ha ei ordning der vi kan finne ut kva vi snakkar om, og kva midlar vi bruker. Ein kan ikkje berre vise til desse 18 milliardane, eller kva det no er. Eg trur at vi må ta tak i dette, for det er mange som høyrer om omsorgslønn og trur at dei har ein rett. Når dei så kjem til kommunen og søkjer, får dei rett og slett avslag. Det har iallfall eg høyrt frå mange hald. Eg vil konkludere med at det er svært forskjellig nivå på omsorgslønna, og mange får altså avslag. Det er ei ukjend ordning, og eg trur også at det er eit stor byråkrati. For Venstre er det alltid eit poeng å finne løysingar som er gode for det enkelte individet og for den enkelte familien, ikkje minst på ein ubyråkratisk måte. Vi veit at dei som vel å bli heime med funksjonshemma barn, også treng noko å leve av. Vi har jo sett tak på ei ordning som skal sikre at folk skal få lik lønn over heile landet. Venstre er glad for at ein lever svært forskjellige liv, og at fridomen til å gjere dette er grunnleggjande for kvart menneske. Men vi veit at familiar med funksjonshemma barn i dag ikkje har den fridomen. Seks av ti kvinner med funksjonshemma barn vel å bli heime. For dei som ønskjer det, bør det leggjast til rette for gode ordningar. Men vi ønskjer sjølvsagt ikkje at dette skal fortrengje oppbygging av gode institusjonar eller andre former for tilrettelagde tilbod, slett ikkje. Det er viktig at ordningane verkar så kjønnsnøytrale som i det heile mogleg. Mange foreldre ønskjer ikkje å vere heime, som det er sagt. Dei vil kome seg ut i arbeid, og det er ei moglegheit vi naturlegvis også må leggje til rette for, slik at folk kan vere i arbeid. Det er iallfall trist å høyre at ein del foreldre i dag bevisst flytter til gode kommunar, kommunar som har betre løysingar, i håp om å betre livssituasjonen for barna og seg sjølv. No sa representanten Skjælaaen at det er vanskeleg å samanlikne, fordi vi har pleiepengar og eg veit ikkje kva. Men eitt er sikkert, og det er at dei som har skoen på, kan samanlikne. Dei flytter ikkje utan at det er grunn til å flytte. Så det er klinkande klart at det her er ulike tilbod, og det blir oppfatta som særleg urimeleg. Som eg nemnde tidlegare, meiner vi at ei ordning med omsorgslønn for familiar med funksjonshemma barn er ei forenklingsreform som vil gjere kvardagen lettare, slik at foreldra slepp nokre av dei vanskane som systemet i dag legg opp til. Vi ønskjer å gi dei foreldra som vel å vere heime med funksjonshemma barn, ei anstendig lønn å leve av. Vi hadde håpt at Regjeringa ville forplikte seg til å setje ein minstestandard som var lik over heile landet. Eg tek opp Venstres forslag, nr. 2.