Oddbjørg Ausdal Starrfelt (Arbeiderpartiet), 2000-05-26:
Det er vel ikkje så mykje å tilføra så seint i debatten. Men eg må seia at det var ei glede for meg å høyra den nye kulturministeren, Ellen Horn, sist tysdag greia ut om mediepolitikken i dette landet, sjølvsagt fordi ho er profesjonell i si framføring, men mest fordi utgreiinga var både innhaldsrik og spanande. At me har same erfaringar, med Dickie Dick Dickens og Radio Lux, gjorde bakgrunnsteppet ganske artig. Eg er ny som mediepolitikar, men eg har engasjert meg i delar av området tidlegare. Eg ser det som avgjerande å ta vare på mangfaldet i mediebiletet sine ulike uttrykksformer. Sjølv om einskilde radio- og TV-kanalar slit med å oppfylla nokre av sine vilkår, og sjølv om t.d. lokalradioar kan vera nokså like til tider, har me eit mangfald i mediebiletet i Noreg. Det må me – som kulturministeren sa – ta vare på. Og me må heile tida sjå til at dei einskilde kanalane fyller dei vilkåra dei skal. Vilkåra har jo eit føremål, og eg er glad for at ministeren er aktiv i si innstilling til å påtala brot, anten det er mangel på program på minoritetsspråk og på nynorsk eller mangel på barneprogram. Mange sjåarar er frustrerte fordi dei ikkje får sjå måndagsfilmen. Det forstår me i Arbeidarpartiet òg. NRK bør vera forsiktig med ei slik deling. Eg er glad for at dette er ein overgang, og at noko av det kan løysast mellombels ved reprisar og ved ei vidare utbygging av nettet. Løysinga med differensiert lisensavgift er lite konstruktiv og ganske vanskeleg. Eg er glad for at alle utanom Framstegspartiet og representanten Stolt-Nielsen avviser dette i dag. Ny teknologi vil auka tilgangen til informasjon, kunnskap og underhaldning og vil gje fleire høve til å ytra seg. Dette styrkjer ytrings- og informasjonsfridomen, men det igjen stiller oss overfor utfordringar når det gjeld å hindra nye klasseskilje mellom folk og grupper. Her kan skulen og folkebiblioteket vera avgjerande arenaer som kan ta eit særleg ansvar for dei som ikkje har det nyaste utstyret tilgjengeleg heime. Regjeringa – og Arbeidarpartiet – sitt mål er å sikra ytrings- og informasjonsfridomen. Målet står fast, men verkemidla må endrast i eit stadig meir teknologisk og globalisert samfunn. Me nordmenn er eit avislesande folk. Det er viktig at me får tilgang til aviser med ulik profil og til sentrale, regionale og lokale aviser. Avisene er ikkje lenger – i alle fall ikkje i særleg grad – knytte til politiske parti. Det dekkjer dei fleste partia no opp med medlemsblad og internettsider. Til tider tykkjer eg at dei ulike media spring litt i flokk til dei same sakene, og at dei gjev dei ganske like oppslag. Ikkje sjeldan er hovudoppslaget i dei fleste avisene eller i dei ulike TV-kanalane dei same. Det er forståeleg når det gjeld saker som dei tragiske barnedrapa i Kristiansand nyleg, men ganske påfallande når det t.d. handlar om kosthald eller slanking. Eg kunne vona at dei mange aktørane i større grad fann si eiga form, og at dei samla synte ei større breidd og eit større mangfald. Eg har det siste året lese eit par danske aviser, og noko av det eg likar ved det, er at det er fleire og større reflekterande artiklar og færre overskrifter. Sentralt har me mange aviser, og mange av dei dekkjer heile landet. Nokre får statsstøtte. Pressestøtta har vore til debatt gong på gong – òg i dag. Arbeidarpartiet har her hatt ein stø kurs – me vil skjerma pressestøtta. No forstår eg at Dagspresseutvalet vil auka støtta. Det får me koma tilbake til. Men eg må seia at eg har budd på to plassar – som eg nemnde i ein replikk – der nr. 2-avisene har vorte lagde ned, i Larvik og i Arendal. Det viste seg å vera eit stort tap for distriktet. Ikkje nok med at to aviser vart til ei, men den eine avisa som var att, var enda meir selektiv med kva dei ville ta inn, og dei hadde ikkje nokon å konkurrera med om kundane. Den frie konkurransen til høgresida vart altså eit tap for avislesarane i distriktet. Til slutt nokre ord om TV 2-lisensen. Eg forstår at det hadde vore behageleg for kanalen å få lisensen ført vidare utan drøfting og konkurranse, men eg har litt mindre forståing for at ein ynskjer å gjera det på ein måte som ein kan stilla spørsmål ved i ettertid. Dersom dei då får den, vil det lett hefta ved kanalen og verta brukt av konkurrentar. Derfor vil me fylgja prosedyren. Dette er ei formell avgjerd som ikkje har noko med realitetsvurdering og kva me tykkjer om TV 2 å gjera. Realitetsvurderinga skal kulturministeren ta når konsesjonen har vore ute på anbod og ho skal vurdera dei ulike søkjarane. Men resultatet er ikkje 100 pst. gjeve. Det vil heller ikkje vera slik at det er pengane som avgjer kven som vert tildelt konsesjonen, det er det faktisk ei samla vurdering som gjer.