Terje Breivik (Venstre), 2014-05-27:
Først vil eg takka interpellanten Bekkevold for å løfta eit veldig viktig tema. Eg vil òg gje honnør til ministeren for mykje av det ho har sagt til no, og ikkje minst for måten ho har sagt det på. Ho har utvilsamt eit ekte engasjement. Det er liten tvil om at det trengst ein særskild innsats for å kjempa mot vald og seksuelle overgrep mot barn. Det har vore utarbeidd fleire handlingsplanar mot vald i nære relasjonar i nyare tid, men i dette arbeidet har det til no vore mest fokus på vaksne, mens barna i regelen har vorte gløymde. Heldigvis har me vorte flinkare til å sjå barna, og me veit meir i dag om kor stor skade barn tek av å leva med vald og overgrep og den dei er vitne til. Den kunnskapen gjer at me er nøydde til å intensivera satsinga på mange område for å kjempa mot denne alvorlege kriminaliteten. Dei fleste overgrep og vald mot barn skjer i heimen, av ein som barnet kjenner og har tillit til. Ein kan spørja seg kor barn skal vera trygge, når det ikkje er tilfelle i eigen heim. Langtidseffektane av å leva i ein slik traumetilstand er dramatisk for det enkelte barn. I tillegg er det òg samfunnsøkonomisk svært kostbart ikkje å kjempa imot vald og overgrep på eit så tidlig stadium som mogelig. Omfanget er stort, truleg mykje større enn det vi klarar å ta inn over oss. Enkeltstudiar antyder at minimum 5 pst. – kanskje så mykje som 10 pst. – av barn er utsette for direkte grov vald og overgrep i familien, og det er mange fleire når du reknar med dei som er vitne til det same. Tala er usikre på grunn av mørketall og manglande openheit, og dei stig kraftig om me òg tek med i statistikken barn og unge som opplever krenkingar av mindre alvorleg karakter. Me har utvilsamt ein stor jobb å gjera, og dette er ein kamp som me må kjempa på mange felt. Det er ingen «quick fix». Ein god og gjennomarbeidd handlingsplan kan utvilsamt vera eit viktig, sentralt tiltak. Det er eit stort behov for auka kunnskap om vald og overgrep i fleire sektorar. Det er behov for traumebevisst omsorg for barn på alle nivå – i barnehage, skule, helsestasjonar, barnehus, barnevernstenesta og andre offentlege instansar. Kanskje særleg helsestasjonane er i ei særstilling når det gjeld tidleg førebygging. Med den høge tilliten dei har, og nettopp med lavterskeltilbodet, kan og bør dei gje fleire frivillige tilbod – om familierettleiing, rådgjeving, støttegrupper osv. Dei kan òg visa vidare til andre delar av hjelpeapparatet. Venstre har lenge meint at det er nødvendig med ein nasjonal opptrappingsplan for helsestasjonane. Me ønskjer òg eit styrkt familievern, for rask hjelp til familiar som slit, er viktig og kan ha god førebyggande effekt. Barnehagane er òg ein viktig arena for å oppdaga små barn som opplever vald og overgrep. Når me hjelper dei vaksne, hjelper me ungane. Mange foreldre har problematikk knytt til rus og psykiske lidingar, noko som igjen kan gå ut over ungane. Me treng derfor fleire behandlingsplassar innafor psykisk helsevern og rus. Me treng meir openheit, betre informasjon, fleire kommunepsykologar osv. Lista kan gjerast svært lang. Det er ikkje tvil om at det trengst ei styrka satsing på kampen mot vald og overgrep mot barn. Ein eigen handlingsplan, som primært rettar seg mot vald og overgrep mot barn og unge, kan vera eit viktig bidrag i det arbeidet som me alle har eit ansvar for å lukkast med.