Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2014-03-25:
Eg såg at representanten Rotevatn har teikna seg, så eg reknar med at han vil svare for dette forsøket på å innføre overvakingssamfunn i Noreg, som eg forstod var nokon si tolking av forslaget. Så lenge eg har vore med i SV, har SV arbeidd for å auke openheita i det norske samfunnet og i norsk politikk på brei front – mot politisk overvaking, mot tendensen til registrering og overvaking gjennom datalagringsdirektivet og anna vi ser i dag, men òg openheit om dei politiske prosessane sjølve. Eg trur særleg det er to viktige saker som kjem til å verte viktige i åra som kjem. Det eine er spørsmålet om opne kundelister, fordi det er ein klar auke i tendensen til rekruttering i politikken frå kommunikasjonsbyrå og andre selskap der det er aktuelt at dei som innehar verv, må fortelje kven dei har jobba for før, kva dei nyleg har hatt binding til, fått pengar av, lært av osv. Det andre er forslaget om det som vert kalla eit lobbyregister, altså ei oversikt over kva interesser som brukar tid og ressursar på å påverke politikarar, og kven dei påverkar. Eg er for lobbyisme, eg er blant dei som meiner det er bra å verte påverka. Eg vil rett og slett anbefale alle politikarar som ikkje lèt seg påverke, å prøve det. Ein kan lære ting, utvikle seg personleg, kanskje til og med endre standpunkt i ny og ne. Eg er oppteken av at det skal vere kjent kven eg lèt meg påverke av. I dei fleste samanhengar skjer det i komitéhøyringar, der det er offentleg kven som deltek, og eg deltek på masse konferansar som i alle hovudsak er offentlege. Kva eg les, er ikkje offentleg kjent, men det hendar eg fortel om det òg. Gjennom å innføre ei form for lobbyregister, ei oversikt over kven som påverkar Stortinget, kan ein meir systematisk skaffe ei oversikt over det. Når eg vert forsøkt påverka som stortingsrepresentant – og det skjer ganske ofte – er det nesten alltid frå bedrifter, organisasjonar eller institusjonar sjølve. Det eksisterer ein myte, ser eg ofte, om at det er profesjonelle firma som i stor grad driv det. Geelmuyden.Kiese gjorde ei undersøking blant stortingsrepresentantar for få år sidan, der det ved sjølvrapportering viste seg at mitt inntrykk stemte med det som vi rapporterte, nemleg at ein forsvinnande liten del av påverknaden vi vert utsette for, skjer på den måten. Svært mykje skjer på heilt ordinær måte. Det eit lobbyregister kan bidra med, er ei systematisk oversikt over kva krefter og kva interesser i det norske samfunnet som i størst grad nyttar seg av den moglegheita – kven påverkar kven. Eg trur kanskje at ein del av det som vil kome fram – for å seie det slik – ikkje vil vere ei bombe når det gjeld kva organisasjonar som møtte kva politikarar, men det kunne definitivt gje oss kunnskap til bruk i det offentlege rom og – trur eg – avmystifisere mykje om slike kontaktar. Det er ikkje spesielt ressurskrevjande å gjere noko slikt. Eg vil seie at det å kalle det for ressurskrevjande nærast gjer omgrepet ressurskrevjande til latter. Det finst mange ressurskrevjande ting i samfunnet, mange som heldigvis er godt grunngjevne, men ikkje alle er like godt grunngjevne. Dette er blant dei enklare tinga vi kan gjere i samfunnet. Så vil eg heilt avslutningsvis seie at eg las om presidentskapet si innstilling på Internett då ho kom. Eg var parlamentarisk leiar i ca. to og eit halvt år i førre stortingsperiode. I den perioden var det stadig drøftingar av tema som høyrde heime i presidentskapet. Då skjedde det ganske ofte at vi som parlamentariske leiarar vart innkalla til ein runde for å diskutere det med presidentskapet. Det vere seg når Stortinget skulle opne om morgonen, godtgjering for representantar, eller andre viktige tema. Etter mitt syn er eit lobbyregister eit godt eksempel på eit slikt tema, då det vart drøfta i presidentskapet, som hadde eigna seg for ein runde med dei parlamentariske leiarane. Kanskje særleg av ein grunn, nemleg at i presidentskapet sit alle dei partia som er mot dette, og som meiner å ha framført sine argument med ulike kvalitet her oppe, og utanfor presidentskapet sit i alle fall tre parti som er for. Eg trur ikkje at dei nødvendigvis ville vorte så påverka av dei argumenta at dei hadde endra syn, men det kunne kanskje bidrege til ein samtale. Men aller viktigast: Det kanskje hadde vore mogleg å diskutere om ein prosess vidare hadde vore betre eigna enn berre å stemme for eller mot forslaget. Forslagsteksten har etter mitt syn svakheiter. Ein diskusjon i presidentskapet i Stortinget om korleis ein best varetek dei omsyna som alle her oppe – eller dvs. i alle fall nesten alle – har sagt dei synest er fornuftig, trur eg hadde vore klokt. Eg vil anbefale presidentskapet for framtida å gjennomføre prosessar – når dei har saker av ei viss viktigheit – med dei parlamentariske leiarane, slik at alle partias syn vert representerte i prosessen.