Fredric Holen Bjørdal (Arbeiderpartiet), 2014-06-13:
Stoltenberg-regjeringa hadde som mål at Noreg skulle ha lågast arbeidsløyse i Europa og fremje ei rekkje tiltak for å nå denne målsetjinga. Interpellanten viser til at det å få alle i arbeid ikkje er noko berre dei i Arbeidsdepartementet kan vere opptekne av. Dei fleste departementa er med på å setje rammevilkår som bidrar til høg eller låg sysselsetjing, alt etter korleis dei er utforma. Full barnehagedekning gjer at småbarnsforeldre kan kombinere familieliv med yrkesliv. Kontantstøtte bidrar til det motsette. Ein aktiv næringspolitikk skaper fleire arbeidsplassar enn ei tom verktøykasse. Satsing på det offentlege helsevesenet for å få folk raskare friske er betre ressursbruk enn skattekutt og påhengsmotorar. Sysselsetjingspolitikken er sektorovergripande, han er overordna, fordi han er så fundamental for at tannhjula i det norske samfunnet skal halde fram med å gå rundt. Det er det at folk er i jobb, det daglege arbeidet, som er grunnlaget for velferda vår. Ein jobb gjev moglegheiter for den enkelte til å forsørgje seg sjølv og bidra i samfunnet. Difor er kanskje vårt viktigaste fridomsprosjekt å halde arbeidsløysa låg. Ei berebjelke i arbeidslivet er trepartssamarbeidet – den nære kontakta mellom arbeidstakar, arbeidsgjevar og myndigheiter. Det er ikkje berre viktig i lønsoppgjeret, men det bidrar til gode løysingar i næringspolitikken, i velferdspolitikken, i arbeidsmarknadspolitikken og ikkje minst når vi har utfordringar i samfunnet, som f.eks. finanskrisa. I store saker som pensjonsreforma er samarbeidet heilt avgjerande. Likeeins er den norske modellen med ei sterk og moderne offentleg velferd, små lønsforskjellar og eit organisert arbeidsliv avgjerande for høg sysselsetjing. Vårt sosiale sikkerheitsnett kombinert med medverknad frå arbeidstakarane fremjar nyskaping og det fremjar omstillingsevne. Det gjer at bedrifter tør å satse, og det gjer at fleire jobbar blir skapte. Etter eit halvt år med nær sagt politisk vakuum har regjeringa no for alvor tona flagg i sysselsetjingspolitikken. Gjennom t.d. å auke kontantstøtta og svekkje permitteringsordninga viser regjeringa at ho ikkje forstår det som interpellanten her i dag påpeiker, at alle statsrådane har ansvarsområde som påverkar sysselsetjingssituasjonen. Det er særleg alvorleg i ei tid der det er mørke skyar over arbeidsmarknaden, og der tendensen er at arbeidsløysa er stigande. Like alvorleg er det at regjeringa tilsynelatande ikkje forstår eller kanskje ikkje bryr seg om spelereglane i arbeidslivet. Arbeidsmiljølova er viktig for folkehelsa, for arbeidslivet og for sysselsetjinga. Denne føreslår regjeringa no å svekkje utan å ha drøfta det skikkeleg med partane i arbeidslivet først. Så ikkje berre aukar ein arbeidsgjevaren si moglegheit til å sjonglere med arbeidsfolk sine rettar, men ein gjer det bak ryggen på det organiserte arbeidslivet. Det å utfordre det organiserte arbeidslivet, det å utfordre den norske arbeidslivsmodellen på denne måten, samtidig som ein konsekvent skriv ut feil medisin på alle område som påverkar sysselsetjingspolitikken, gjer at eg har litt problem med å forstå svaret frå statsministeren her i dag. Slik eg ser det, stemmer ikkje kartet med terrenget. For hittil har ein anten sete stille i båten og sett på at arbeidsløysa aukar, eller så har ein fremja forslag til tiltak som vil gjere arbeidsmarknadssituasjonen dårlegare. Slik eg ser det, harmonerer ikkje det særleg med statsministeren sitt uttalte mål om å sikre låg arbeidsløyse og høg sysselsetjing.