Kjersti Toppe (Senterpartiet), 2013-06-17:
Det vil alltid skje feil på legevakt. Det skjer veldig mykje bra på legevakter rundt omkring. Det er mange legar som risikerer liv og helse for å dra ut og redda pasientar. Det synest eg aldri vi skal gløyma når vi diskuterer kva TV 2 kjem opp med, kva som er svarteperspel, og kven som er apekattar. Legevakt er veldig viktig, og det er ryggraden i legevakttenesta ute i kommunane. Som det er sagt, har Nasjonalt kompetansesenter for legevaktmedisin i ein rapport frå 2009 slått fast at det er altfor store variasjonar med omsyn til lokale, utstyr, drift og bemanning, at svært mange fastlegar ikkje deltar i legevakt, sjølv om dei har plikt til det gjennom avtale, at kommunane òg har eit ansvar her, og at denne delen av akuttenesta ikkje har fått same merksemd som t.d. ambulanseteneste, politi, brann og redning. Viss ein ser på dei enkelte forslaga som er fremma her, har ikkje eg noko imot nokon av dei. Eg meiner at vi ikkje treng ein handlingsplan, men vi er veldig opptatt av at når vi reviderer forskrifta, skal vi vera tydelege på at den må føra til betre legevaktordningar rundt omkring i landet. Køyrer ein ambulanse, er det strenge reglar, både når det gjeld kompetanse og utstyr, og at dei er to i bilen. Køyrer ein legevakt, køyrer ein framleis aleine rundt med veska si – alle moglege plassar og inn i alle moglege heimar. Legevaktarbeid er – anten ein køyrer ut til pasientar eller om det er sånn som det er no, at ein i større grad samlar pasientar på legevaktmottak eller legevaktkontor – ei veldig krevjande teneste. Det vert sagt at ein vurderer om lag to millionar pasientar kvart år. Det er høgt tempo, det er mange uklare problemstillingar, og ein har kanskje ikkje fått den nødvendige oppbygginga av kvaliteten i tenesta. Men det er det altså mogleg å gjera noko med. Da vi behandla Samhandlingsreforma, kom det inn ein merknad der om at legevaktarbeidet skulle styrkjast, anten i form av ei eiga forskrift eller som utviding av akuttmedisinforskrifta. Eg er veldig glad for at det er gjorde tiltak og er komne inn kompetansekrav til dei som køyrer legevakt aleine, og for at kommuneøkonomien er styrkt. Det er på gang eit felles, nasjonalt legevaktnummer og, som sagt, er dette arbeidet ikkje enda. Det er på gang ei evaluering. I forslaget frå Framstegspartiet er eit av punkta at landet bør verta organisert i seks til åtte legevaktdistrikt. Eg er for større legevaktdistrikt, for det viktigaste er at ein får stabil legedekning som køyrer legevakt i dei distrikta der dei jobber. Men mi åtvaring mot for store legevaktdistrikt er at det ikkje hjelp viss det ikkje fører til at det er legane som jobber der, som køyrer legevakt. Det ein har sett, er at det vert meir lukrativt å gi vekk vaktane sine i store legevaktdistrikt, og då er ein jo like langt. I Bergen kommune, der det er mange fastlegar, har dei òg eit veldig stort problem med at fastlegane ikkje tar legevaktvaktane sine sjølv. Då er ein like langt, så dette med legevaktdistrikt er ikkje ei løysing i seg sjølv. Det må følgjast opp med andre verkemiddel. No er det fleirtal av kvinner på medisinstudiet; det har vore det i mange år. Legevakt køyrer ein utanom vanleg arbeidstid, og kven trur at ein i framtida vil akseptera dette når ein har familie og ungar. Mitt forslag er at ein må utvida den kommunale tida som er. Det som er seks eller åtte timar i veka i dag, må opp og inn under normal arbeidstid. Det vil vera eit stort løft. Det var det ingen frå opposisjonen som krevde, da fastlegeforskrifta vart behandla, men det er dét som må til, og på sikt får vi det kanskje til å verta slik.