Åsa Elvik (Sosialistisk Venstreparti), 2002-03-15:
Vi er alle einige om at FoU-arbeid er ein føresetnad for vekst og utvikling i næringslivet. Eg vart derfor litt betutta då denne regjeringa, som det første den gjorde, reduserte FoU-innsatsen på den marine sektoren. Derfor skal interpellanten ha ros for at han i dag prøver å rette opp dette. Dei marine næringane er spådde ei lysande framtid. Det er spådd at dei skal ta over etter olja. Som interpellanten peiker på, meiner ein at vekstpotensialet er fem–ti gonger større enn det som er dagens eksportverdi på 30 milliardar kr. Spådommar om ein slik vekst får i alle fall mitt hjarte til å banke. Eg har sjølv sett dollarteikna lyse i augo på næringsutøvarane langs kysten. Sjølvsagt skaper slike spådommar forventingar, sjølvsagt skaper dei framtidshåp. Men ein vekst av denne størrelsen treng ikkje vere uproblematisk. Interpellanten peiker sjølv på omsynet til miljøet og ei berekraftig utvikling som ei ramme for ein slik vekst, for slik er det med all økonomisk vekst. Menneska har framskaffa ein teknologi, også på det marine området, som er mykje meir effektiv enn det naturen kan tole. Då er det av uvurderleg verdi å ha kunnskap, for naturen følgjer sine eigne lovar. Vi kan lure oss sjølve og tru at vi herskar, men sanninga er – enn så lenge – at vi skal passe oss for ikkje å herske naturmiljøet og oss sjølve i hel. Det å ha sikker kunnskap om kva for konsekvensar menneskeleg aktivitet får for mogleg framtidig utnytting og framtidig lønsemd, som denne regjeringa er så oppteken av, er derfor ein føresetnad for at den varsla veksten skal kunne skje på ein ordentleg måte. Men dessverre er det ikkje slik at kunnskap og erfaring automatisk dannar ramma for politiske avgjerder. Her er to eksempel: Forskinga har fortalt oss at for torsken i Barentshavet bør målet vere ein gytebestand på 500 000 tonn. Dette har ikkje akkurat vore avgjerande for dei norsk-russiske kvoteforhandlingane. Kvotane dei siste åra har vore sette for høgt, med det resultat at havforskinga no må melde svake årsklasser av 1-, 2- 3- og 4-åringar.Havforskinga og Handelshøgskolen har i fellesskap funne ut at uttak av åtte år gammal torsk er det absolutt mest lønsame. Likevel har ein etablert fiskeri som i altfor stor grad tar ut ung og liten fisk. Det har med reiskap å gjere, det har med regulering å gjere, og det har med kvotefordeling å gjere. FoU-arbeid er, som interpellanten peikte på, vesentleg også for næringa. Det er vesentleg for at næringsutøvarane skal få kroner igjen for sin innsats og sine investeringar. Eit lite eksempel: Kunnskapen om at ein ved hjelp av leppefisk kan minimalisere problemet med lakselus i oppdrett, vil forhåpentleg på sikt fjerne behovet for kjemikaliar. Det vil forhåpentleg redusere miljøbelastinga i oppdrettsnæringa, og det vil forhåpentleg betre tilliten i markedet til oppdrettsfisk. Det vil dermed betre lønsemda for næringa. Eg har allereie i løpet av min beskjedne stortingskarriere rokke å bli lei av fine ord og retorikk som ikkje blir følgde opp i praksis med konkret handling. Eg trur ikkje dette vil bli tilfellet i dag, for det vi har vore vitne til her, er at interpellanten, som representant for det største og mektigaste regjeringspartiet, og fiskeriministeren, som ansvarleg fagstatsråd, har laga seg fallhøgd. Eg ser fram til neste statsbudsjett, og eg lovar at det skal bli langt å dette om ikkje løfta frå i dag blir følgde opp i praksis.