Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-12-07:
Det er ingen tvil om at det store talet på oppseiingar vi ser særleg innanfor enkelte bransjar, er alvorleg for dei det gjeld, og det kjem stadig nyheiter som gjev grunn til uro. Til dømes kom det i dag ei nyheit om eit stort firma som seier opp ytterlegare 900 arbeidstakarar – dei har allereie sagt opp mange. Så det er klart at det gjer at ein ønskjer å handle. Så til ei anna nyheit eg såg i dag, som eigentleg er ei gladsak, om eit firma innanfor elektrobransjen på min heimplass, som no etter mange år – og dei har slite med å få tak i ingeniørar – omsider får ein haug med søknader når dei lyser ut ledige stillingar. Dei er i kraftig vekst og ekspanderer innanfor nye marknader. Grunnen til det er jo nettopp at alle dei kloke hovuda vi har snakka om, og som har vore bundne opp i ei næring i så mange år, no er på jakt etter jobb. Dette er i eit fylke der talet på ledige stillingar faktisk går opp. Vi ser også i andre delar av landet – Nord-Noreg, Innlandet – at situasjonen på arbeidsmarknaden er i betring, ikkje i forverring. Så seier representanten Dag Terje Andersen at grunnen til at vi vedtek forslaget frå Arbeidarpartiet, er at no gjev vi næringslivet det dei har bedt om. Eg har ikkje høyrd nokon hovudsamanslutningar på arbeidsgjevarsida som har etterlyst dette tiltaket. NHO har ikkje etterlyst det. Virke åtvara sterkt mot det i høyringa om statsbudsjettet, nettopp av dei grunnane som eg eksemplifiserte i innleiinga mi, at no blir arbeidskraft frigjord til å gå inn i andre sektorar der det er behov for henne. Då Arbeidarpartiet kom med forslaget sitt, såg eg at til og med Stavanger Aftenblad – i eit fylke der arbeidsløysa har stige med 80 pst. det siste året – seier at dette er feil veg å gå. Så er eg ikkje i tvil om at det er nokon som ønskjer dette, men eg høyrer framleis ikkje noko unisont rop frå arbeidslivet om at dette er riktig veg å gå. Så er sjølvsagt permitteringsregelverk noko ein skal ha ei relativt fleksibel og ikkje ei prinsippfast haldning til, i den forstand at i enkelte periodar kan det vere behov for å utvide det, slik fleirtalet i Stortinget gjorde i vår. Men det er jo ein forskjell på kva for analyse ein gjer seg om situasjonen i økonomien. Dersom analysen er at det vi no ser, forårsaka av låge oljeprisar, er ein mellombels nedgang, og at snart skal vi bykse opp igjen i dei same bedriftene i den same næringa, ja då er det å ha eit rausast mogleg permitteringsregelverk ei heilt logisk slutning. Men dersom ein, slik eg oppfattar det dei fleste analytikarar seier, er vitne til ei meir varig omstilling, er det snakk om ei feil slutning. Det ein då treng, er jo ikkje å sementere stillinga slik ho er, men å sørgje for at det er mogleg å få i gang omstilling. Så synest vi også at den krasse kritikken frå Arbeidarpartiet om regjeringa og stortingsfleirtalet si haldning til arbeidsløysa, at ein har vore så enormt passiv, lyder litt holt. Tidleg i haust var jo Arbeidarpartiet ute med sin krisepakke – no skulle vi verkeleg slå til og få til ei omstilling, og dei kjem med eit krav om 2 000 tiltaksplassar. Få veker seinare kom statsbudsjettet der det talet er dobbelt så høgt, og framleis er ein altså altfor passiv. Eg synest dette minner meir om det som blir beskrive – eg trur det var i tv-serien «Yes Minister» – som politikarens feilslutning, som altså er: Ja, vi må gjere noko, dette er noko, ergo må vi gjere det. Men det er ikkje alltid at det er klokt. Ein skal sjå nøye på kva for tiltak ein føreslår, og ein skal vere godt overtydd om at det er fleire positive konsekvensar enn negative konsekvensar før ein hastar inn i det, og eg trur at det som Arbeidarpartiet vil ha Stortinget til å vedta i dag, er å haste inn i noko som ikkje er riktig verkemiddel slik som situasjonen er på arbeidsmarknaden i dag.