Liv Signe Navarsete (Senterpartiet), 2012-10-04:
Eg har fått kommentarar på at eg var så blid då kulturminister Tajik ved Stortingets opning tysdag framførte meldinga om rikets tilstand. Dagbladet valde å ta fram gleda eg følte over den vakkert klingande nynorsken. Det var éin god grunn til å vere i godt humør. Men like viktig var det store biletet som vart teikna, eit bilete som eg òg tykkjer landet si nasjonalforsamling bør dvele litt ved no ved inngangen til ein ny stortingssesjon. Nok ein gong held me trontaledebatten i ein situasjon der Noreg skil seg ut frå nesten alle andre land. Me ser nesten dagleg hjarteskjerande reportasjar om korleis vanlege arbeidsfolk i Europa er ramma av økonomisk krise. Yngre generasjonar står ansikt til ansikt med håpløysa, utan fast arbeid og utan fast inntekt. Det vert kutta i velferdsordningar. Uroa stig. Stadig færre trur på eit lys i enden av tunnelen. Alt dette ser vi, dag etter dag, samstundes som me her i Noreg til samanlikning lever det me nesten kunne kalle herrens glade dagar. Eg meiner at alle i denne sal bør vise takksemd over dei rike moglegheitene som landet vårt har gitt oss. Så vil eg samstundes kome med ei åtvaring. Eg meiner å sjå ein gryande tendens til at ein trur det ikkje er så nøye kven som styrer landet vårt – at pilene vil peike rett veg uansett kven som sit ved roret. Men det er når stormen herjar som verst rundt deg, at det er viktig kva for kaptein du har på skuta, og kva for mannskap du har om bord. Den som står ved roret, stakar ut kursen, og det betyr noko kva retning landet går i. Det ser me godt på eit av områda eg som statsråd har ansvar for, nemleg regionalpolitikken. Også her skil me oss ut frå mange andre land. I Noreg kan me faktisk velje eit liv i livskraftige, små lokalsamfunn i heile landet, om me ynskjer det. Det er mogleg fordi me har ført ein aktiv distriktspolitikk som motverkar den sterke tyngdekrafta i sentraliseringa. Me bur og haustar av ressursane i alle delar av landet vårt. Det er fantastisk. Men nettopp det at me brukar heile landet, og det at me er velsigna med høge fjell og djupe dalar, gjer at nokre opplever avstandsulemper. Samferdselspolitikken er eit av verkemidla regjeringa brukar når me skapar like moglegheiter i heile landet. Slik reduserer me avstandsulempene, aukar verdiskapinga og konkurransekrafta og utvidar arbeidsmarknadene for å sikre vekstkraftige arbeidsregionar. For regjeringa er dette eit verdival. Me vel å investere i framtida i heile landet, ikkje berre i dei mest sentrale stroka. Det er eit viktig val, for me veit at andre politiske krefter ynskjer å gå i ei anna retning. Som kommunalminister har eg vore oppteken av at me må sjå med nye auge på eldreomsorga. Besteforeldre er ikkje slik dei ein gong var. Dei er friskare, meir aktive og lever lenger enn nokon gong tidlegare. Våre eldre har vorte yngre, både i kropp og til sinns. Men samfunnet og politikken heng ikkje med. Mange politikarar snakkar framleis om dei eldre som ei einsarta, ressurssvak gruppe. Einsemd, dårleg helse og eit passivt tilvere er bilete som vert klistra på seniorar i landet vårt òg i dag, og sjølvsagt finst dei som har det slik. Men gode helsetilbod og ein aktiv velferdsstat gjer at me lever lenger. Dag for dag vert me mange fleire eldre i landet vårt. Kallar me det ein siger? Nei. Samfunnet har døypt det «eldrebølgja». Altfor mange ser det berre som ei utfordring, som auka kostnader i eit offentleg budsjett. Eg meiner me heller skal sjå moglegheitene. Med ein ny eldrepolitikk kan seniorane vere friske lenger og ha ein gladare og meir meiningsfylt alderdom. Politikken til no har vore ein konkurranse i kven som kan byggje flest sjukeheimsplassar. Det er sjølvsagt viktig, men eg vil heller konkurrere om kven som har dei beste tiltaka for å utsetje den dagen du faktisk må på institusjon. Alle har ei fortid. Men i samfunnsdebatten er det éi gruppe som ikkje vert levna ei framtid. Dei eldre har livet bak seg. Slik kan me ikkje ha det! Våre eldre skal òg sjølvsagt ha ei framtid, og dei skal kunne gle seg til kvar einaste dag. Det vert det viktig å fokusere på i tida framover. Bustaddebatten har gått høgt nokre månader no. Regjeringa skal bidra med våre verkemiddel til å auke bustadbygginga. Men me må ikkje gjenta tabbane frå 1950- og 1960-talet, då alt fokus var på å byggje mange bustader fort, med dårleg kvalitet. Det er viktig for dei familiane som gjer si største investering i livet, at det vert bygd framtidsretta bustader som gir tryggleik for helse, som brukar lite energi, og som er tilgjengelege for alle. Det er viktig for meg i tida framover, og det kjem eg til å arbeide mykje med. Eg gler meg til å leggje fram ei stortingsmelding over nyttår om det temaet.