Magne Rommetveit (Arbeiderpartiet), 2017-06-15:
Taxi er ein viktig del av det samla kollektivtilbodet i samfunnet, med geografisk dekning over heile landet. Mange ulike grupper har stor nytte og glede av at det finst eit tilgjengeleg transportilbod til stader, og til tider tog og buss ikkje går, døgnet rundt, i heile landet. Det har vore brei semje om dette i årevis, men dei siste to–tre åra har det vorte meir turbulens rundt næringa, og nokre synest å vilja setja dette tilbodet i spel. Eg synest regjeringa seier det godt i den politiske plattforma si frå Sundvolden i 2013: «Drosjepolitikken skal ses på som en del av kollektivpolitikken, og bransjen har et viktig samfunnsoppdrag.» Dette trur eg alle parti kan seia seg einige i, og i dette ligg også grunnlaget for den lovgjevinga me i dag har på området. Mange påstår at lova er der mest av omsyn til drosjeeigarane og andre i næringa, men det er vel heller samfunnsomsyn som ligg til grunn – viss ikkje hadde nok reguleringa vore fjerna for lenge sidan. Spørsmålet er difor: Skal det framleis vera taxi overalt alltid, eller bare nokre stader av og til? Skal yrket vera til å leva av, eller skal det i verste fall verta alle sin kamp mot alle, med sosial dumping og eit ras mot botnen i næringa i lønsemd og i kvalitet? Dei som går til åtak på næringa og lovverket, hevdar at tilbodet er utdatert, at marknaden ikkje fungerer, og at me må ha meir konkurranse og nye forretningsmodellar osb. Fleire i næringa har kjent seg som ein kasteball for inn- og utfall den siste tida, ikkje minst fordi fleire politikarar og andre i det offentlege rom snakkar opp ei verksemd som konkurrerer på heilt eigne premissar, utan å følgja lova og andre pålegg som taxinæringa har, og utan å berekna moms og betala skattar. Dette er bakgrunnen for at me i mindretalet synest at det no vil vera bra med ei samla og grundig vurdering av dei måla samfunnet skal ha for drosjane sin plass i transportpolitikken, og dei rammevilkåra som må til for å nå desse måla. Ei eiga stortingsmelding om taxinæringa vil også kunna ta opp i seg den teknologiske utviklinga me har sett, og som me ser føre oss kjem, og kva ho vil ha å seia for ei framtidig og moderne taxinæring. Heile komiteen seier i innstillinga at taxi er ein viktig del av eit samla kollektivtransporttilbod, med geografisk dekning over heile landet, og ein del av velferdssamfunnet. Statsråden syner i svarbrevet sitt – og fleirtalet i merknadene sine – til at dei prosessane som alt er i gang innan feltet, er tilstrekkelege for å vurdera alle omsyna i framtidig drosjeregulering, og at det difor ikkje er nødvendig med ei eiga stortingsmelding om taxinæringa. Det vert også synt til m.a. høyringa som har vore om forslag til endringar i yrkestransportlova. Me veit ikkje korleis regjeringa vil stilla seg til ESA med omsyn til behovsprøvinga. Resultatet her vil kunna få store følgjer for drosjetenesta. Og dersom ein skal følgja Delingsøkonomiutvalet og fjerna løyvekravet for persontransport, vil det i praksis kunna rokka ved prinsippet om å sjå drosje som ein del av kollektivtilbodet, og det vil kunna rokka ved heile samfunnsoppdraget. Næringa kjenner seg som ein kasteball i ein uryddig debatt, der mange ting vert blanda saman, og der viktige aspekt vert gløymde. Eg trur det hadde vore fornuftig no å samla seg om ei stortingsmelding, slik at diskusjonen kunne vorte meir faktabasert, grundigare og mindre prega av ideologiske utspel enn han me har. Eg håpar uansett at me samla står fast på samfunnsoppdraget og drosjane si rolle i kollektivtransporten, og at me kan finna tilbake til ein samstemd og føreseieleg politikk for alle partar. Ikkje minst kundane i by og bygd er tente med føreseielege vilkår når det gjeld tilgang, prisar, forsikringar, lokalkunnskap og kontroll. Eg tek med dette opp forslaget frå Arbeidarpartiet og Senterpartiet.