Lene Vågslid (Arbeiderpartiet), 2012-05-07:
Eg vil òg starte med å takke interpellanten for å reise viktige spørsmål om eit tema som me er svært opptekne av – tverrpolitisk – i familie- og kulturkomiteen. Dei siste åra har eg hatt ein del møte med Landsforeningen for barnevernsbarn og har òg lese veldig nøye innspelet frå Barnevernsproffane. Noko som går att i innspela frå dei, og også i debatten i dag, er det som omhandlar barn sin medverknad. Her trur eg me må vere einige om at me kan bli betre enn det me er i dag. Eg er òg veldig glad for at statsråden seier veldig tydeleg i innlegget sitt at ho vil gjere det ho kan for å styrkje ungane sin medverknad i barnevernssaker. Det er ein vesentleg del av deira rettssikkerheit. Me høyrer om eksempel der det blir utført eit tilsyn f.eks. i ein institusjon, der barna ikkje er til stades når det skjer, og det er sjølvsagt heilt uakseptabelt. Me har òg fått tilbakemelding frå Helsetilsynet om at me ikkje har gode nok rutinar i barnevernet for samtaler med barn, og eg er veldig glad for at statsråden hadde med det i innlegget sitt, og eg har stor tillit til at ho følgjer det opp på ein god måte. Det har vore – og er – eit mål for oss å få ned saksbehandlingstida i barnevernet, og gjennom ei vesentleg styrking både av det kommunale barnevernet og av fylkesnemndene har me auka kapasiteten. Det er det viktig at me held fram med å gjere, slik at me i større grad kan kome tidlegare inn og gje fleire familiar hjelp. Fleire har nemnt Raundalen-utvalet i debatten her i dag, og utvalet slår jo fast at ein ser på fylkesnemndene som kompetente organ, men at ein òg ser eit auka behov for spesialisert kunnskap. Eg synest derfor at forslaget frå Raundalen om ein eigen familiedomstol kan vere veldig spennande, og eg ser fram til å diskutere dette vidare. Både regjeringa og vi raud-grøne her på Stortinget har lenge hatt eit fokus på tverrfagleg og tverretatleg samarbeid for og i barnevernet. Me veit at samarbeidet mellom politi, barnevern og skule har blitt betre, og for å vareta rettssikkerheita er dette samarbeidet viktig. Me må snakke saman til det beste for ungane, og arbeidet må styrkjast vidare også her. Så vil eg seie til representanten Hofstad Helleland, som var her oppe i stad, at det er ikkje noko nytt at regjeringa er oppteken av rettssikkerheit. Det er heller ikkje slik at me ikkje har hatt statsrådar tidlegare som er det. Eg har sjølv vore med i debattar det siste halvanna året med tidlegare statsråd Lysbakken, der me òg har hatt gode diskusjonar på dette området, og som me skal fortsetje å ha. Me har ei regjering som gjer noko! Me arbeider òg aktivt i forhold til dette med vald i nære relasjonar, som også statsråden var inne på. For kompetanse om vald og overgrep, både i barnehage og skule og i helsesystemet, er viktig, både for å kunne førebyggje betre og for å avdekkje valdsutsette barn og unge. Her kjem det ei stortingsmelding i år. Så i tillegg til at me vedtek stortingsmeldingar – for denne regjeringa er handlekraftig på dette området – meiner eg det er viktig at kommunane utarbeider lokale handlingsplanar, f.eks. rundt tematikken vald i nære relasjonar, slik f.eks. Skien kommune i Telemark har gjort. Eg meiner òg at me som stortingsrepresentantar kan vere med og bidra til å auke bevisstgjeringa rundt desse spørsmåla. Eg har av og til møte med ordførarar og gruppeleiarar om tema som me er opptekne av, både sentralt og lokalt. Då er det ein ting eg har lyst til å nemne. Eg trur interpellanten var inne på dette med rettssikkerheita, altså om korleis ungane sjølv opplever den. Eg synest barneombodet for ei tid tilbake hadde eit veldig godt bilete på dette: Ungar i skulen i dag blir lærde opp til å ringe til politiet når det skjer noko gale, til å ringe brannvesenet viss det brenn, men kvar skal dei vende seg viss ein ven fortel dei om at han ikkje har det godt heime? Eg meiner at alarmtelefonnummeret for barn og unge bør henge på ein stor plakat i alle landets klasserom og i barnehagar, slik at ungane sjølve veit kvar dei skal vende seg, f.eks. til den nasjonale alarmtelefonen for barn og unge, som no er etablert som varig. Ein liten kommentar til interpellanten til slutt: Eg er heilt einig i at noko av det mest inngripande ein kan gjere, er å ta eit barn ut av heimen, men eg meiner òg at det største sviket me kan gjere, er å ikkje gripe inn når ungar er utsette for omsorgssvikt og er i en heim som er skadeleg for dei. Det seier noko om kompleksiteten i heile barnevernsfeltet. Eg ser veldig fram til å fortsetje desse debattane når stortingsmeldinga om barnevernet kjem.