Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2016-12-07:
Først til Pollestad: Eg er veldig einig i mange av vurderingane han har gjort knytt til havbruksfond osv., men eg hadde ikkje tenkt å ta det opp i denne debatten, dette er jo ein annan type debatt. Eg synest det var to veldig gode innlegg frå interpellanten og statsråden, det vil eg seie, og gir ros for gode perspektiv. Det var interessant å lytte til, rett og slett. Eg trur det er i allmenn interesse for det første at fisken er frisk og sunn, og for det andre at oppdrett ikkje øydelegg for anna liv i sjøen eller andre næringar. Eg trur at viss ein skal bli verdas fremste sjømatnasjon, må det omhandle dette også. Det er i allmenn interesse, både næringsaktørane, kystsamfunn og annan fisk og anna liv i havet. Så er vi ikkje der heilt enno, langt på veg. Eg beit meg merke i ei setning statsråden sa på slutten av innlegget sitt. Han tok tak i sterkare forvaltning osv., men peikte også på at løysinga kjem. Eg trur at viss det er ein stad der det kan vere politisk ueinigheit her, som det openbert er, ligg det langs to aksar. Den eine er: Kva skal omsynet til miljø og andre næringar vere? Kor tungtvegande skal det vere? Og ikkje minst: I kor stor grad skal forandring kome av seg sjølv gjennom næringa, altså kva er graden av offentleg engasjement i desse sakene? SV vil for det første setje omsyn til hav og andre næringar veldig høgt, og vi trur at endringar ikkje skjer utan eit betydeleg, betydeleg offentleg engasjement i desse sakene. Jo fleire fiskar som lever i eit lite område, i ein merd, jo fleire fiskar ein har oppi der, jo større risiko blir det for sjukdom og smitte, og ein aukar risikoen for at det blir skadar, at dyrevelferda blir øydelagd, osv. Men dette kan motverkast med legemiddel, men desse legemidla kan ha negative konsekvensar for anna liv. Ein er da i ein situasjon der vi har kampen mot lakselus, eit stort luseproblem og politisk press for å kjempe mot det, og så blir dette i stor grad kjempa mot med bruk av legemiddel. Tømminga frå brønnbåtane veit vi at kan ha store konsekvensar for anna liv. Dessutan ser vi tilløp til ei ny resistensutvikling i laksen, som også fører til at ein må ta i bruk sterkare dosar legemiddel, og ein får det som på engelsk er kalla «race to the bottom», der ein ikkje aner kva fortsetjinga vil vere om du berre fortset å auke doseringar på doseringar. HI og Universitetet i Bergen påpeikte i forsking for berre litt over eit år sidan at ein cocktail, altså legemiddel brukte i kombinasjon, får ein veldig mykje større og negativ effekt enn legemidla kvar for seg. Det får alvorlege toksiske konsekvensar, som dei omtaler det som, og kan ta livet av rekebestandar fleire kilometer unna utsleppsstaden. Eg stilte difor eit spørsmål til fiskeriministeren om kvifor Fiskeridepartementet droppa forslag om forbod mot bruk av denne typen påviseleg negative cocktails, kvifor han stoppa det i høyringsutkastet som ligg ute til høyring no. Dette bidreg til den negative spiralen vi må gjennom for å forme næringa. Kva tiltak er det eigentleg vi har til rådigheit for å møte denne utfordringa? Kampen mot lusa står på ein måte sentralt, både fordi ein tar i bruk legemiddel som har konsekvensar langt utanfor merdane, og fordi lusa i seg sjølv har negative konsekvensar for fisken og for villaksen. Forsking er openbert ein veg ut av dette. Det er veldig spennande genforsking som føregår. CRISPR-teknologien, som er ein veldig skummel teknologi, kan skape fisk som iallfall ifølgje teorien er både lusevaksinert i utgangspunktet, impotent og heimekjær. Han vil ikkje rømme, meiner forskarane. Dette er ny teknologi som gjer at ein isolerer problema i mykje større grad, at ein ikkje får utslepp til omgivnadene rundt i stor grad, men held seg innanfor. Så er det sjølvsagt tiltak vi sjeldan diskuterer her, men som eg meiner vi openbert også må ta i bruk. Det er førebyggjande tiltak, altså å redusere MTB – maksimalt tillaten biomasse. For det er klart at jo meir ein stappar på eit lite område, jo større er risikoen for skadar.