Rita Tveiten (Arbeiderpartiet), 2001-06-08:
Me har eit variert næringsliv i Noreg med hovudvekt på små og mellomstore bedrifter. Det er svært mange små og bitte små verksemder i dette landet. Når det skal utformast eit verkemiddelapparat som skal vera tenleg for alle desse verksemdene, seier det seg sjølv at det er krevjande. Men her må me lukkast. Det er eit sentralt mål at SND sine distriktskontor skal vera reelle inngangsportar for næringslivet. Vidare må desse kontora vera nær verksemdene. Det er nødvendig at verksemdene lett kan finna fram og få rettleiing om eventuelle andre aktørar som SND samarbeider med og har kunnskap om. SND må vera sjølve navet. Det er nødvendig å lukkast med auka satsing på kompetanse, forsking og nyskaping for at norsk næringsliv skal styrkja konkurranseevna i framtida. Innslaget av små bedrifter er svært stort i Distrikts-Noreg. Felles for dei er at dei kvar for seg har lita kraft til å driva aktiv kompetanseheving og nettverksbygging. Her må SND spela ei sentral rolle. Noreg er eit lite land. Det er lett å gløyma, men høve til samhandling mellom dei ulike verksemder, anten dei er plasserte i distriktet eller i meir sentrale strøk, vil verta stadig viktigare. Det vil verta lettare etter kvart som breiband vert bygt ut over heile landet. Avstand vert ein drivande faktor for å få utvikla kommunikasjonsmoglegheiter. Det er liten tvil om at heile verksemdsfloraen lir av at rammevilkåra for SND er for lite stabile. Fleire av oss må ta innover seg at me ikkje kan driva og høvla av dei landsdekkjande ordningane kvar gong andre gode formål skal stettast. Med framhald av ein slik praksis vil dette ramma alle verksemder, også dei som ligg i områda for distriktsretta verkemiddel. Dette er nettopp fordi nettverksbygging og kompetanseutvikling ofte finn sine mønster over det som er kommune- og fylkesgrenser. I Noreg må me nytta alle talenta me har. På den bakgrunnen er det klart at norske verksemder har eit stort potensial som dei enno ikkje har utnytta i særleg grad, nemleg kvinner – på alle nivå i næringslivet. Dette vil gje auka breidd og mangfald og auka utviklingsevne. SND-programmet «Kvinner i Fokus» har som mål å synleggjera og ta i bruk kvinner sin kompetanse i næringslivet, og det rettar seg særleg mot to grupper kvinner. Det er høgt kvalifiserte kvinner som ynskjer å starta eiga verksemd, og det er kvinner som på kort og lang sikt kan gå inn i leiarstillingar i næringslivet. Eg er spesielt glad for at næringsministeren har synt ei så aktiv haldning på dette området, m.a. med å laga kvinnenettverk, som kan vera med og få intensjonane om auka innslag av kvinner sentralt i norsk næringsliv til å verta ei røynd. Fyrtårnprosjektet, der vellukka kvinnedrevne verksemder vert lyfta fram som fyrtårn for andre kvinnelege gründarar, er også svært positivt. Eg vil i den samanhengen nemna at kvinner som har teke del i dette prosjektet, no ynskjer å ta eit ansvar ved å vera med på nettverksbygging for kvinnelege gründarar i Russland. «Brigde to business» er eit godt døme, som eg vil henta fram. Dette vil eg kalla eit tilleggsresultat av investeringane som er gjorde av SND. Stortinget er oppteke av å styrkja nyskapingsklimaet i norske bedrifter. Det er også eg. Eg meiner både SND og næringslivet i langt større grad skulle sett seg om etter ressursbasar som kunne skapa eit slikt nyskapingsklima. Eit grep kunne etter mi meining vera at norske bedrifter tok i bruk kunstnarar og samtidskunst. Det er få som pr. langtidsutdanning er meir innretta på nyskaping enn nettopp desse. Det vert dessutan lita nyskaping om ikkje det fysisk vert lagt til rette for at vårt daglege miljø gjev oss mentale utfordringer, t.d. gjennom dagleg kontakt med nyskapande element, som samtidskunsten er. Eg har merka meg at næringsministeren og kulturministeren nyleg hadde eit felles samråd for næring og kulturliv. Det er etter mi meining eit steg i rett retning. Eg vil òg nemna at medveten bruk av design er eit anna felt med eit stort potensial for verksemdene. Til slutt nokre ord om vekstsektor nr. 1 i Noreg – norsk fiskerinæring. SND har eit sjølvstendig ansvar for å sjå kva potensial som bør utviklast. Eg er glad for dei satsingsprogramma SND har for både skjel og nye artar i oppdrett som t.d. torsk. Vidare har SND hatt ansvar for Statens Fiskarbank sine område alt frå 1997. Her gjeld det å ha eit vake auga for at fangstkapasiteten må stå i forhold til ressursgrunnlaget, og at også den fysiske arbeidsplassen som ein fiskebåt er, må utviklast slik at det vert attraktive arbeidsplassar for unge som skal inn i næringa, og som har andre krav til komfort og tryggleik på arbeidsplassen enn det som er å finna på den eldre delen av dagens flåte. Vidare er eg glad for at kystfrakteflåten no kjem inn under SND sitt verkemiddelapparat. Her er verksemdene sitt eige høve til fornying omtrent fråverande, noko som klart kjem til uttrykk gjennom å sjå på gjennomsnittsalderen på denne flåten, som er på rundt 50 år. Det er for gale for ei tradisjonsnæring som høyrer til på kysten, og som me har god bruk for òg i framtida.