Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 2001-10-25:
Gjennom historia har det vore stort og vidtrekkande meinings- og arbeidsfellesskap mellom Kristeleg Folkeparti og Senterpartiet. Vi valde ulikt ved Syse-regjeringa sin avgang i 1991, og vi vel ulikt no. Det får vi respektere kvarandre for. Eg og Kristeleg Folkeparti er innstilte på framleis å ha eit godt forhold til vår tidlegare regjerings felles parti i sentrumsregjeringa. Så har eg ei forsiktig bønn som gjeld denne regjeringa sitt namn. Ho heiter altså «Samarbeidsregjeringa», ikkje «den Høgre-dominerte regjeringa», men «Samarbeidsregjeringa» – dette til orientering til alle partia her i Stortinget. Så til skulepolitikken. Det som er grunnlaget der, er nok ikkje utspel i valkampen korkje frå representanten Lønning eller andre, men det som ligg i Sem-erklæringa. Der ligg det eit grunnlag som sikrar både ein god einskapsskule og ei meir rettferdig og open behandling av dei som ynskjer alternative tilbod. Kristeleg Folkepartis og mi eiga haldning er at vi er privilegerte som har ein sterk einskapsskule. Den har vore ein verdi for oss, og den ynskjer vi å styrkje vidare. Men samstundes har vi stor respekt for foreldreretten, og eg trur òg at eit godt samfunns fremste kjennemerke er korleis ein behandlar og repekterer dei som vel annleis òg når det gjeld skulepolitiske spørsmål. Så difor: Eg trur at når det gjeld dei grunnleggjande haldningane i høve til eleven og i synet på eleven, står vi framleis saman med Senterpartiet. Eg håper òg dei er villlige til å kome oss i møte når det gjeld å behandle skikkeleg dei som ynskjer eit alternativ. Olav Akselsen(A): Namnet på Regjeringa endrar ikkje det faktum at den er høgredominert. Kristeleg Folkeparti har valt side, og Kristeleg Folkeparti har altså valt eit tett og forpliktande samarbeid med Høgre og med Framstegspartiet, og dermed har dei òg snudd ryggen til sin tidlegare samarbeidspartnar Senterpartiet, og til Arbeidarpartiet. Dette gjer Kristeleg Folkeparti sjølvsagt fordi dei meiner at dei vil få større gjennomslag saman med sine nye samarbeidspartnarar enn med sine gamle. Eg har vanskeleg for å tru dette, men eg vil sjølvsagt respektera det. (A): Dei som leitar i Sem-erklæringa og i regjeringserklæringa etter kva slags gjennomslag Kristeleg Folkeparti har fått, eller kva slags politikk denne nye regjeringa skal føra, leitar forgjeves. Rett nok er det mange lange fine formuleringar som me alle kan slutta oss til, men det er svært få avklaringar. Dei vil me sannsynlegvis først få når budsjettet kjem. Det står ikkje så veldig mykje om skatt, men det som står om skatt, vil nok få langt større betydning enn alle dei fine orda om satsingar på alle område. Ein kan ikkje gjennomføra store skattelettar utan at det vil gå ut over noko, utan at det vil føra til kutt på andre område. Dette var Arbeidarpartiet og Kristeleg Folkeparti samde om i valkampen. I fleire oppslag i media uttalte Kristeleg Folkeparti sine representantar seg negativt om Høgre sine skatteforslag. Mellom anna i Dagsavisen den 7. juni seier Kristeleg Folkeparti sin leiar: «Det er umulig å kutte så mye som Høyre vil i skatter og avgifter uten at dette går ut over velferden.» Og i et stort oppslag i VG med overskrifta: «KNUSER Høyres skattelette» den 3. september i år, seier Bondevik: «Høyres forslag er altfor omfattende og vil føre til store negative konsekvenser. Vi vil ikke gå med på dem.» Det sa dei altså den gongen. I dag vil ein gå inn for desse skattelettane, og det kunne vera interessant å få vita kva som har skjedd i mellomtida, bortsett frå at Kristeleg Folkeparti har fått statsministeren. Er det slik at dei økonomiske tyngdelovene no er oppheva?