May-Helen Molvær Grimstad (Kristelig Folkeparti), 1999-04-20:
Dokument nr. 8:111 frå stortingsrepresentantane Sylvia Brustad og Karita Bekkemellem Orheim om at einslege skal få høve til å adoptere på lik line med andre dersom søkaren oppfyller dei krava til ressursar og omsorgsevne ein bør sette til adoptivforeldre, har ikkje fått fleirtal i komiteen. Komiteen er derimot einig i at ingen har krav på eller rett til å adoptere. Komiteen tar utgangspunkt i at adopsjon alltid må vere til barnets beste. Alle som søker om å få adoptere, må difor underleggast ei streng vurdering, der ein må legge vekt på at søkaren både har føresetnad og moglegheiter for å gi barnet ein trygg og harmonisk oppvekst. Så langt er komiteen einig, men deler seg i synet på einslege og adopsjon. Eg går ut frå at dei ulike partia vil ta for seg sine synspunkt. Dagleg blir vi minna om mange barn som lid og manglar ein heim. I adopsjonsdebatten vi har hatt i Noreg, kan ein få inntrykk av at mange av dei foreldrelause barna er tilgjengelege for adopsjon. Men slik er ikkje røyndomen. I barnas heimland er adopsjon til utlandet ofte eit svært kontroversielt og kjensleprega politisk spørsmål, og det kan vere sterke krefter i landet som motarbeider utanlandsadopsjon. Det er faktisk ikkje slik at millionar av barn ventar på ein ny heim i eit rikt vestleg land, men millionar av barn treng hjelp. Det er i dag tre adopsjonsforeiningar som formidlar adopsjon frå utlandet, og det er kø av godkjende par som ventar på å få tildelt adoptivbarn. Det er ofte ikkje stor skilnad på om ein lever saman med eigenfødde eller adopterte barn. Men når ein lever med barn frå eit anna land, møter ein ofte ein del ekstra utfordringar. Barna kjem frå ein annan kultur og ser som regel annleis ut enn adoptivforeldra. Barn som blir adopterte frå utlandet, har på ein eller annan måte mista dei som naturleg skulle ha vore omsorgspersonar. Ofte veit ein lite om barnets bakgrunn, men vi veit at mange av desse barna lid av underernæring eller understimulering. Nokre av barna har også opplevd fysisk og psykisk mishandling. Sjølv om dei fleste adoptivbarna som veks opp i Noreg, klarer seg bra, vil nokre, m.a. på bakgrunn av problem i tidleg barndom, ha periodar som kan vere spesielt krevjande. Adoptivbarna kan ha med seg ein «handbagasje» som dei nye foreldra ikkje kjenner til. På bakgrunn av dei mange usikre faktorane ved utanlandsadopsjon har vi ekstra strenge retningsliner ved handsaming av adopsjonssøknader, og det meiner vi i Kristeleg Folkeparti at det framleis må vere. Debatten som har gått om adopsjon, har vore meir prega av vaksnes ønske om å få barn enn av det behovet barna har for foreldre. Arbeidarpartiet foreslår at einslege skal få moglegheit til å adoptere på lik line med andre. Kristeleg Folkeparti meiner at det må stillast strengare krav til einslege enn til par, nettopp fordi det er meir krevjande å vere aleine om eit adoptivbarn enn når det er både ei mor og ein far. Av dei nye retningslinene frå Barne- og familiedepartementet går det fram at ein i enkelte tilfelle kan opne opp for einslege søkarar der andre forhold kan kompensere for at det berre er ein forelder. I forskriftene har det såleis vore ei oppmjuking i forhold til einslege og adopsjon. Denne oppmjukinga blei gjord etter at Arbeidarpartiet fremma Dokument nr. 8-forslaget, men vi går ikkje så langt som representantane Brustad og Bekkemellem Orheim gjer i Dokument nr. 8-forslaget. Kristeleg Folkeparti meiner at ein bør gjere sitt beste for å gi adoptivbarna både ei mor og ein far. Er dette viktig generelt, er det spesielt viktig for adoptivbarn.