Ingebrigt S. Sørfonn (Kristelig Folkeparti), 2007-03-09:
Utgangspunktet for denne debatten er rekrutteringssituasjonen for fiskerinæringa. Næringa har trong for kvalifisert arbeidskraft, men opplever at konkurransen frå andre maritime næringar gjer det vanskeleg å skaffe denne. Mange vil nok seia at konkurranse er sunt, og at fiskeflåten bør møta den skjerpa konkurransen om arbeidskraft med f.eks. betre velferd for arbeidstakarane. Når det er tale om slik konkurranse, altså konkurranse mellom arbeidsgjevarar om velferdstiltak, er det vel knapt nokon som vil heva stemma mot det. Men det er ikkje det denne saka gjeld. Konkurranse både i og mellom maritime næringar har me alltid hatt, og det vil me ha. Alle aktørane er innforståtte med det. Men problemet er at fiskerinæringa sit no med ei kjensle av å slåst med ei hand bunden fast på ryggen. Konkurransevilkåra vert ulike på grunn av selektive støtteordningar til andre maritime næringar. Når nokre aktørar nyt godt av nettolønsordninga, og andre ikkje gjer det, får utvalde grupper eit forsprang i starten. Her er det fiskerinæringa som kjem svakast ut. Lat meg så presisera: Så langt eg har registrert, har ingen teke til orde for ei nettolønsordning for fiskeflåten, men mange har peika på at det er svært ulike konkurransevilkår ute og går. Eg har notert meg at regjeringsfraksjonen opnar for at Regjeringa kan vurdera ein auke i fiskarfrådraget. Det er positivt, og det ville vera eit godt og effektivt verkemiddel for å utjamna forskjellane i konkurranseforholda. No veit me at det ikkje er tradisjon for å gjera skatteendringar midt i året, men det er lov å senda ut signal. Hovudpoenget er at dette hastar. Også når det elles gjeld skipsfarten, bør det skje endringar. Etter Kristeleg Folkeparti si meining er det fleire argument for ei gradvis nedtrapping av fartsområdeavgrensingane for NIS-skipa. I høyringane i komiteen var det ulike syn på korleis dette ville slå ut, om det ville betra rekrutteringssituasjonen for fiskerinæringa. Men det er lov til å nytta logikk i vurderingane. Ei utviding av fartsområda til NIS-skipa betyr auka konkurranse for skip i NOR, altså fleire skip med mannskap som kan ta på seg oppdrag der NOR-skipa tidlegare har vore dominerande. Det bør redusera konkurranseulempa når det gjeld arbeidskraft for fiskerinæringa, som konkurrerer med skip i NOR om kvalifisert arbeidskraft. Eit anna argument er prinsippet om at rammevilkåra for norsk maritim næring ikkje bør avvika vesentleg frå europeisk skipsfart elles, uavhengig av rekrutteringssituasjonen for fiskerinæringa. At NIS-skip ikkje kan ta på seg oppdrag som andre norske og utanlandske konkurrentar kan ta, er ei særordning som ikkje andre kyststatar har. No vil eg oppmoda om at representanten Gullvåg kanskje følgjer spesielt med, for det er tydeleg visse detaljar han ikkje har fått med seg så langt. Framlegget frå Kristeleg Folkeparti og Venstre opnar for at NIS-skip kan ta på seg oppdrag til og frå sokkelen, og at ein så skal vurdera konsekvensane i arbeidsmarknaden før ein eventuelt går vidare. Det er eit kompromiss mellom ulike omsyn. Det reduserer skilnaden mellom norske og utanlandske rammevilkår for skipsfarten, samstundes som arbeidstakarorganisasjonane si uro for ei kraftig forverring av arbeidsvilkåra i maritim næring, vert teken på alvor. Dette er eit framlegg som i grunnen eit breitt fleirtal har stilt seg bak tidlegare – alle unnateke SV, så vidt eg kan hugsa. Ein støtta så seint som i førre stortingsperiode ei tilsvarande ordning. Så i argumentasjonen mot dette framlegget vil det vera opptil fleire i denne salen som nok møter seg sjølv i svingdøra. Til slutt vil eg ta opp det framlegget som Kristeleg Folkeparti og Venstre er saman om i innstillinga.