Liv Signe Navarsete (Senterpartiet), 2008-06-19:
Fylkeskommunane har ansvaret for lokal kollektivtransport. Innafor dette ansvaret pliktar fylkeskommunane å tilby ordningar med tilrettelagd transport for personar som av ulike grunnar ikkje kan bruke ordinær kollektivtransport. Føremålet med tilrettelagd transport er å gjere funksjonshemma transportmessig meir likestilte med resten av befolkninga. Samferdsledepartementet utarbeidde ein handlingsplan for funksjonshemma på samferdslesektoren i 1997. I denne planen finst det òg rettleiande retningsliner for TT-transport. Retningslinene tek for seg sakshandsaming, godkjenning av brukarar og innhald i tilbodet. Fylkeskommunane har i stor grad følgd opp tilrådingane i handlingsplanen. Det er likevel slik at som for den ordinære kollektivtransporten elles er det store skilnader i TT-tilbodet fylkeskommunane imellom. Her kjem lokale prioriteringar inn. Bindande nasjonale retningsliner for TT-transport, slik eg forstår det er rådd til i dette forslaget, vil kunne føre til større likskap i tilbodet. På den andre sida vil ei slik omlegging ha både økonomiske og administrative konsekvensar. Spørsmålet om nasjonale retningsliner for TT-transport vart vurdert av ei tverrdepartemental arbeidsgruppe i 2005. Denne gruppa vurderte det til å vere både juridiske, praktiske og likskapsmessige problem med å utforme bindande nasjonale retningsliner. Ein ting er at ei slik ordning vil ha økonomiske konsekvensar. Ei anna tilnærming kunne vere å setje ein minstestandard for TT-transport som er noko lågare enn tilbodet i dei fylka som har best tilbod i dag. Ein ville då kunne lyfte tilbodet i ein del fylkeskommunar. På den andre sida vil ein risikere redusert tilbod i dei fylkeskommunane som i dag har best tilbod, som følgje av at desse fylkeskommunane vil tilpasse seg minstestandarden. Spørsmålet om bindande nasjonale retningsliner har med andre ord fleire sider ved seg. På bakgrunn av dette vurderte eg det ikkje som mogleg å presentere eit realistisk opplegg for nasjonale retningsliner for TT-transport, med opplegg for finansiering, i RNB for 2008, slik det er gjort framlegg om. Eg vil òg peike på at TT-transport er eitt av fleire tiltak for å betre tilgjenget i transportsektoren. Som forslagsstillarane peiker på, er den delen av den tilrettelagde transporten som er knytt til arbeids- og utdanningsreiser, gjord om til ei landsomfattande forsøksordning under NAV, uavhengig av lokale prioriteringar. Eg vil òg vise til det arbeidet som vert gjort for å gjere transportsektoren meir tilgjengeleg gjennom oppfølging av BRA-programmet og forslag frå Syse-utvalet i NOU 2005:8. Dette arbeidet vil over tid betre tilgjenget i den ordinære kollektivtransporten, og dermed gjere det lettare for personar med funksjonshemming å bruke ordinær kollektivtransport. Til sist vil eg peike på det arbeidet som vert gjort for å leggje til rette for betre kollektivtransport i distrikta. I dette arbeidet vert det m.a. prøvd ut ulike ordningar med tingingstransport. Dette er ei transportform som vil vere spesielt veleigna for forflyttingshemma. Sjølv om tilgjenge for personar med forflyttingsproblem i den ordinære kollektivtransporten over tid vert betre, er eg klar over at det alltid vil vere grupper som vil ha behov for særskilt tilrettelagd transport. Eg ser difor ikkje bort frå at det på eit seinare tidspunkt kan verte aktuelt å utvikle TT-tilbodet for desse gruppene. Dette vil likevel måtte gjerast innafor dei rammene som gjeld for styring av kollektivtransporten elles, og ut frå dei ansvarsforholda som me har nedfelt mellom staten og fylkeskommunane, der eit fleirtal på Stortinget ynskjer å gi fylket meir lokalt sjølvstyre, ikkje mindre.