Gjermund Hagesæter (Fremskrittspartiet), 2007-04-26:
For Framstegspartiet er det viktig å få ned helsekøane. Vi er opptekne av at alle skal få det helsetilbodet dei har behov for. Kven som utøver desse helsetenestene, er vi ikkje så opptekne av, men vi er opptekne av at dei i utgangspunktet skal vere offentleg finansierte. Når det er nokre bedrifter som trass i dette vel å bruke pengar på sine tilsette for at dei skal få eit helsetilbod, kjem det rett og slett av at dette ikkje fungerer godt nok i dag. Det er altså ikkje eit godt nok offentleg finansiert helsetilbod til alle som har behov for det. Det som er spesielt, og litt underleg, er at fleirtalet ønskjer at bedrifter i tillegg til dei helsekostnadene dei tek på seg for å få tilsette raskare inn igjen i jobben, og raskare ut av helsekøen, skal vere nøydde til å betale arbeidsgivaravgift for desse helsekostnadene, og dei tilsette skal også vere nøydde til å betale skatt av helsekostnadene. Det kan utgjere opp mot 50 pst., altså 50 pst. skatt for å få den helsehjelpa vedkommande har behov for. Det er på grunn av at staten sviktar, at bedrifter vel å bruke pengar på å få sine tilsette raskare friske og raskare ut av helsekøen. Så er det altså slik i dag at det er ein forskjell – noko som representanten Agdestein prøvde å vri seg unna – mellom små bedrifter som kjøper helsetenester for sine tilsette for å få dei raskare tilbake igjen i jobb, og store bedrifter, som kan ha både lege, sjukepleiarar, fysioterapeutar tilsette, slik som vi f.eks. har på Stortinget. Då er det slik at viss ein får problem med slitasje i muskulaturen eller eit eller anna sånt, kan ein ta kontakt med bedriftshelsetenesta, og ein kan få råd frå fysioterapeuten om korleis ein skal sitje, og kva ein skal gjere for å forhindre at dette utviklar seg negativt. Det som då er underleg, er at i små bedrifter som ikkje har råd til å betale sine eigne legar, eigne sjukepleiarar, eigne fysioterapeutar, skal det bli sett på som eit frynsegode som skal bli skattlagt hardt, mens når det gjeld rike bedrifter, som har råd til å tilsetje dette helsepersonellet sjølve, er det no heilt andre innfallsvinklar og heilt andre reglar. Det synest vi er ei underleg forskjellsbehandling. Eg kan ikkje sjå at representanten Agdestein svarte godt på kvifor det skal vere eit slikt skilje. Vi meiner det ikkje skal vere eit slikt skilje, og vi meiner at små bedrifter også må få lov til å kjøpe helsetenester utan at dette skal utløyse skatt. Her er det altså slik at fleirtalet ser på diagnose og behandlingstilbod som eit frynsegode. Eg har lyst til å sitere litt frå innstillinga: «Å kjøpe helsetjenester for utvalgte ansatte er en form for naturalytelse som bør beskattes på lik linje med andre frynsegoder.» Det er altså kome så langt at regjeringspartia ser på helsetenester som eit frynsegode. Eg trudde vi hadde eit samfunn der vi tok sikte på at alle skulle få dei helsegoda dei hadde behov for, og at det ikkje skulle vere definert som eit frynsegode for den enkelte. Vi ser ikkje på helsetenester som eit frynsegode, og eg håper ikkje at vi får ei slik utvikling. Vi må ta eit tak for å få ned køane. Då må det vere mogleg å ha to tankar i hovudet på ein gong. Det må vere mogleg å bruke meir offentlege midlar til å redusere helsekøane, samtidig som ein gir enkelte hjelp – iallfall må ein ikkje straffe private bedrifter som bidreg til å få helsekøane ned. Det må vere mogleg å skilje mellom nødvendige helsetenester, som vi meiner ikkje er frynsegode, og behandling som ikkje er eit helsebehov, f.eks. ansiktslyfting eller silikoninnsprøyting både her og der. Det er sjølvsagt eit frynsegode om det blir betalt av arbeidsgivar. Men nødvendige helsetenester som vedkommande må få utført for å kunne greie jobben sin, kan ikkje definerast som eit frynsegode. At vi i dag har lange sjukehuskøar, er rett og slett sløsing med ressursane, i tillegg til at det er ei menneskeleg belastning som ikkje kan målast i kroner. Derfor er det leit at dette forslaget ikkje går samrøystes igjennom i Stortinget. Dette ville ha vore eit bidrag til å hjelpe fleire raskare tilbake i jobb. Det seier fleirtalet nei til, og det synest eg er leit og trist på vegner av dei som i dag står i helsekø, og som kunne ha fått denne hjelpa frå arbeidsgivar til å komme seg tilbake i jobb, men som kanskje ikkje har råd til å betale den skatten dette vil påføre dei. Til slutt vil eg fremje forslaget frå Framstegspartiet, Høgre, Kristeleg Folkeparti og Venstre, som står i innstillinga.