Jon Georg Dale (Fremskrittspartiet), 2020-10-05:
Lat meg aller først i lys av trontalen som regjeringa la fram, takke regjeringspartia for konstruktivt, men krevjande samarbeid i ei spesiell tid for Noreg gjennom det siste halve året som er gått. Etter vel sju timar med debatt rundt trontalen kan ein undre seg over korleis landet ser ut frå benkane til Arbeidarpartiet, SV og Senterpartiet. For det vi har høyrt i dag, er stort sett omattskriving av gamle talepunkt, ei historieforteljing om mange av dei utfordringane Noreg har stått i, utan visjonar for framtida. Men vi er i ei heilt anna tid, og folk ute må kunne forvente meir av oss enn ferdigskrivne manus frå tale- og debatteknikkhefta frå førre stortingsvalkamp. For norske bedrifter er situasjonen ute ein heilt annan. Difor er det avgjerande at vi ved inngangen til ein ny stortingssesjon ikkje berre er fornøgde med den jobben som vi har gjort dei månadene vi har bak oss, men ser behova for kraftig industripolitikk for framtida for å sørgje for at dei arbeidsplassane vi har i Noreg, ikkje berre kjem seg haltande gjennom den ekstreme situasjonen norsk økonomi har vore i, men faktisk kjem styrkte ut av det, og at det gjev moglegheiter for nye arbeidsplassar og ny verdiskaping. Arbeidarpartiet, SV og Senterpartiet har som einaste fellesnemnaren gjennom dagens diskusjon at dei vil auke skattenivået, i ei tid der norske bedrifter knapt har overskot å snakke om. Det viser den fundamentale mangelen på nytenking på norsk venstreside. Difor har vi ein viktig jobb i Stortinget med faktisk å skjøne korleis Noreg ser ut rundt om i landet. For dei lokale bedriftseigarane langsmed heile vestlandskysten eller i Nord-Noreg lever ikkje av talar frå Stortingets talarstol. Dei lever av hard cash. Det er det som har sørgt for at vi er ein velferdsstat, som rett nok er oljesmurt, men som likevel handlar om at vi tek vare på det beste i mennesket, nemleg evna og viljen til å skape sin eigen arbeidsplass, sin eigen kvardag, sørgje for at dei lukkast med å få det til og dermed beheld litt av overskotet sjølve, mens dei brukar det andre til å vere med og finansiere velferd for oss alle. Det er den politikken som handlar om å skape arbeidsplassar og vekst som kjem til å vere avgjerande i den tida vi går inn i. Dersom vi ser på om det er andre ting som det kanskje iallfall begynner å lukte fellesskap av frå venstresida – ja, så er det stadige angrep på det som gjer at vi klarer å kome oss igjennom krisetider som dei vi har vore inne i, nemleg f.eks. norsk olje- og gasspolitikk, som no smør økonomien med hundretals av milliardar kroner i året. Mens stadig nye parti byr over kvarandre, anten det er SV, Miljøpartiet Dei Grøne eller andre, om kor raskt vi kan kvitte oss med den industrien som sysselset titusenvis, om ikkje hundretusenvis, av arbeidstakarar landet over og bidreg til at vi kan klare å kome oss gjennom slike tider som Noreg har vore inne i, i ein heilt unik posisjon samanlikna med dei fleste andre land i verda, brukar dei same partia den same perioden til å stikke nye kjeppar i hjula. Det viser kvifor Framstegspartiet med sine bidrag gjennom dei krisepakkane vi har hatt, gjennom dei endringane i oljeskatteregimet som no også regjeringa er glad og fornøgd med, har utløyst ny aktivitet på norsk sokkel. Det viser kvifor alle desse tiltaka er nødvendige. Men det viser også at vi må vere meir opptekne av å få meir igjen for kvar krone i framtida. Eit av dei områda som vi kjem til å sjå meir av i året som kjem, er klimapolitikken – fordi Noreg skal bidra til å ta ned dei globale utsleppa. Vi skal bidra til å kutte utslepp i Noreg, men vi må gjere det på ein måte som faktisk gjer at vi får mykje igjen for kvar brukte krone. Vi må bruke kvotemekanismar, vi må bidra med ein klimapolitikk som effektivt kuttar utslepp, ikkje flytte utslepp ut av landet. For dersom det skjer, slik også fleire av dei partia som har hatt ordet i dag, tek til orde for her i Stortinget, bidreg det til at arbeidsplassane som følgjer med desse utsleppa, også reiser ut av landet. Det er ein gammaldags klimapolitikk, og det er ein umoderne industripolitikk, og Framstegspartiet kjem i denne sesjonen til å vise at vi er eit klart alternativ til det.