Laila Reiertsen (Fremskrittspartiet), 2015-11-26:
Takk til interpellanten, som reiser eit viktig tema. Ein opplever at gruppa som adopterer, er ei litt taus gruppe. Dei står på i sin lengsel etter barn og sitt ønske om å gi eit lite menneske omsorg. Når dette er oppnådd, blir dei på ein måte overlatne til seg sjølve. Dei ropar ikkje høgt. Er det fordi dei ikkje har behov, er dei så positivt overvelda over gleda over eit barn, eller er dei så ressurssterke at dei meistrar det meste når det gjeld sin familiesituasjon? Eg kjenner godt ein familie som har adoptert. Eg beundrar deira langsiktige tru på å koma gjennom nålauget, slik at alt var klart for adopsjon. Det gjekk fleire år, og det var mykje tårevåt frustrasjon. Men da dei endeleg kunne henta heim den vesle jenta si, var nesten alt dette gløymt. Denne familien er ressurssterk på alle måtar, noko ein kan kjenna att hos fleire adoptivfamiliar, og det er klart at desse da står sterkare ved ulike utfordringar i livet. Det gjorde det heller ikkje verre for denne familien at mor er helsesøster og far er lege. Det er klart at små utfordringar fekk ikkje veksa seg større, nettopp fordi ressursane var hos dei sjølve og var klare til å bli løyste. Det blei ein ekstra ressurs i kommunen, der mora var tilsett for å kunna hjelpa også andre adoptivforeldre. Spesielt når det gjaldt barnets helse, men også når det gjaldt andre ting, visste ein kor ein skulle føra andre vidare i systemet – dette også der pappaen som lege kunne hjelpa andre innan hans område. Det er klart at slik er det ikkje for alle. Men det har fått meg til å tenkja at sjølvhjelp til vidarehjelp er viktig overfor denne gruppa. Eg veit også at adopsjonsorganisasjonane er svært flinke til å kontakta og bli kontakta av adoptivfamiliane sjølve. Men tilbake til ein av dei adoptivfamiliane som eg kjenner. Dei såg, og ser, den gode nytta dei kan gjera ved å vera til hjelp for fleire – det å samla andre adoptivforeldre i ulike ressursgrupper, noko som også Adopsjonsutvalet har peikt på i utgreiinga si, og som dei ulike adopsjonsorganisasjonane er gode på allereie i dag. Men mens vi ventar, kan kommunane gjera ein del. Mange har gode ressurspersonar som med små midlar kan gi god hjelp og støtte til andre i eigen kommune. Men det er viktig at desse ressurspersonane får moglegheit til å gi denne støtta, vera til stades i ulike fora og driva informasjon og samhandling, ikkje berre overfor andre adopsjonsfamiliar, men like mykje overfor samfunnet generelt. For det er mange instansar som ikkje har god nok kunnskap om adoptivfamiliane og deira utfordringar, enten det gjeld sjølve adopsjonssituasjonen, eller det gjeld den viktige etter-adopsjonssituasjonen – det vera seg innan helse, skule, barnehage, jobb eller nærmiljø. Eit anna viktig moment er kartlegging etter adopsjon, for å førebyggja best mogleg vidare, for nettopp å bringa den gode hjelpa i kommunane vidare til adoptivforeldre. Vi må også hugsa at svært mange adoptivforeldre adopterer meir enn éin gong. Da er det viktig å læra av den første gongen, slik at oppfølging blir varetatt enda betre ved seinare adopsjonar, både for den enkelte familien og for andre. Så kanskje ein adopsjonskontakt ved helsestasjonen er ein stad å begynna, der ein har eiga erfaring, sit med kunnskap og ikkje minst er villig til å dela og rettleia adoptivfamilien vidare i livet. Kanskje må vi starta der.