Bjørn Jacobsen (Sosialistisk Venstreparti), 2007-12-05:
Dei som har vore så heldige å ha vore ute i stortingsrestauranten og smakt på det sildebordet som er der, skjønner at det er enorme ressursar vi snakkar om når vi snakkar om nordområda. Kjært barn har mange namn. Vi snakkar om Barentsregionen, vi snakkar om Nordkalotten, vi snakkar om Sápmi, sameland, vi snakkar om Nord-Noreg, vi snakkar om Nordland, Troms og Finnmark, og vi veit at vi har brukt lang tid på å utforme ein god politikk her oppe. Vi veit at kongen har vore til stades to gonger og bedt om unnskyldning for det som skjedde frå hovudstaden. Det har vore eit utsøkt arbeid som kallast «reconciliation». Mange ute i verda blir forundra når dei får vite at vi har to parlament i Noreg. Dei spør: Kvifor har Noreg det? Jo, sjølvsagt har vi det fordi vi har utforma folkestyret ut frå at vi er to folk. Dette er eit grunnleggjande arbeid som er gjort over lang, lang tid, og det har borga for at vi har utvikla folkestyret på Nordkalotten. Dette folkestyret er sjølvsagt ikkje ferdigutvikla, men politikken ligg til grunn. Vi veit at vi har både forsvars- og sikkerheitspolitikk, vi har utanrikspolitikk, miljøpolitikk og urfolkspolitikk. Vi veit at dei løyvingane som blir gjevne, må gjevast over mange departement for å få utforma den beste politikken. Eit av mine største sjokk her i livet var då det gjekk opp for meg som 17–18-åring at det i 1963 – då eg var tre år og levde lykkeleg og ikkje ante noko om miljøforureining – føregjekk prøvesprengingar på Novaja Semlja. Det blei ikkje informert om dei før lang, lang tid etterpå. I dag er dette utenkjeleg med det miljøovervakingsprogrammet som er der, utvikla delvis sammen med Russland. Så då veit vi – dette til Framstegspartiet – at verda har forandra seg. Dette ville ikkje ha vore mogleg å gjennomføre i dag utan dei enorme informasjonskampanjane og sjølvsagt den politikken som er utvikla på dette området. No har vi komme så langt at til og med forsvarssjefen har oppdaga at Nord-Noreg ligg i nordområda. Dette burde borge for at Nord-Noreg vil få si tarv i dette godt teken vare på. Vi veit at norsk ressurspolitikk ikkje alltid har vore like bra. Vi har fiska opp både silda og lodda, og vi veit at vi ikkje skal vere for høge på pæra i forhold til russisk forvaltingsregime. Russarane vil, når dei får forma demokratiet sitt, vere like gode på dette området som oss. Men vi skal ta til oss at det føregår russiske maktkampar. Russarane må sjølve få seg eit forvaltingsregime som kan vere parallelt med det vi prøver å utvikle. Der treng russarane all mogleg hjelp frå vår side. Vi kan nesten snakke om at vi treng ei opprusting, sjølvsagt ikkje når det gjeld våpen og arsenal og den typen, men ei opprusting når det gjeld folkestyret, ikkje minst når det gjeld det som blir meldt frå f.eks. Bellona og Frederic Hauge, at det står veldig skralt til med russiske frivillige organisasjonar. Desse organisasjonane treng all støtte. Eg har sjølv hatt besøk av den russiske varianten av Natur og Ungdom på mitt kontor. Det dei fortel om kva for arbeidsvilkår dei har, er rimeleg forferdeleg. Det norske demokratiet byggjer på dei 2 000 frivillige organisasjonane som finst i Noreg, og dette arbeidet må det satsast sterkt på. Vi må ikkje la den såkalla krigen mot terror gjere at vi ser bort frå det viktige menneskerettsarbeidet som frivillige organisasjonar gjer. No kan det sjå ut som om den unilaterale linja som har vore ført over Atlanteren via dei transatlantiske banda vi har hatt dei seinare åra, har smitta delvis over på Moskva. Det er ikkje lett å sjå om det er det som er saka, men den russiske oppseiinga av CFE-avtalen er illevarslande. Så skal vi ikkje tolke det slik at vi som flankeland nødvendigvis kjem til å få opprusting på Kola, eller at vi ikkje vil få lov til å delta i inspeksjonar. Det er altfor tidleg å seie noko om det. Men vi bør i alle fall ta inn over oss at dette slett ikkje er i norsk interesse. Og det er ikkje i norsk interesse at den sikkerheitsalliansen som vi er med i, kan komme til å irritere vår store nabo i aust unødig. Det er ikkje i norsk interesse, og det må vi seie frå om i alle dei fora der det er mogleg. Vi ser også at det er ein gryande opinion i USA mot rakettskjold, der ein har nekta å løyve dei nødvendige pengane til utvikling av dette. Vi veit at det er teknologiindustrien saman med våpenindustrien som aller mest ønskjer denne forma for rakettskjold, som Noreg ikkje er tent med. Vi må halde fram med dei sjølvpålagde avgrensingane vi har hatt overfor Russland, og sjølvsagt ha ein fast og god dialog framover med Russland.