Hadia Tajik (Arbeiderpartiet), 2015-06-19:
Ved inngangen til sommarferien er det stadig fleire menneske som har ei oppseiing eller eit permitteringsvarsel med seg heim. Det er ei tung bør. For der verdien av ein arbeidsplass vert målt i reine tal på botnlinja for ein arbeidsgjevar, vert det målt i verdigheit for ein arbeidstakar, det vert målt i ei løn det går an å leva av, og som gjer det mogleg å forsørgja familien. Fast arbeid gjev ikkje berre verdigheit og sjølvrespekt. Arbeid gjev ei sterk kjensle av tilhøyring, og difor har «Arbeid til alle» alltid vore Arbeidarpartiets viktigaste mål, og difor er dagens aukande arbeidsløyse noko me ser svært alvorleg på. I 1933 var det ein viktig og oppheta debatt i denne salen. Den handla nettopp om viljen og evna til å setja inn kraftfulle tiltak for å byggja Noreg etter den økonomiske krisen. Då sa den parlamentariske leiaren for Arbeidarpartiet, Johan Nygaardsvold, følgjande: «Evnen har vi nok, bare vi kan skaffe viljen til veie.» Det er denne evna og denne viljen me vil forsøkja å reisa til det store formålet: heile folket i arbeid. Landet treng politikarar som forstår alvoret, og som samtidig har vilje til å yta den nødvendige innsatsen både mot den aukande arbeidsløysa og for ein aktiv næringspolitikk, ein politikk som inneheld kraftfulle tiltak. Då finanskrisen ramma, svarte me med nettopp det. Det trengst no òg. Det er over 100 000 arbeidslause i Noreg, det er over 4 pst. og høgare enn under finanskrisen. Finansministeren har heile tida svart med at dei følgjer nøye med på situasjonen. I mellomtida har bedriftene tapt kompetanse. Skattekutt og nøytral næringspolitikk er ikkje svaret på den utfordringa me no står overfor. Det er med andre ord noko fundamentalt gale med både reaksjonsevna og reaksjonen til den sitjande regjeringa. Ikkje berre gjev dei feil svar eller ikkje noko svar, statsministeren seier i fullt alvor at dagens alvorlege situasjon i oljebransjen og stigande arbeidsløyse langt på veg er den førre regjeringas skuld, og til og med Dagens Næringsliv kalla dette i sin leiar den 3. juni for «statsministervås». Det er nemleg underleg òg for næringslivsavisa kva regjeringa Stoltenberg har med kostnadsproblema i leverandørindustrien å gjera. Faktum er at me overleverte nøklane til regjeringskontora på eit tidspunkt då Noreg hadde rekordlåg arbeidsløyse, høg sysselsetjing og sterk vekst i økonomien. Arbeidarpartiet meiner at statsministeren burde slutta å feiltolka historia og heller skapa framtida. Der eg kjem frå, Rogaland, har ein sett konsekvensen av dette allereie. Stavanger er oljebyen, og det er kompetanse og teknologi som har gjort dette eventyret mogleg, altså menneska. Innbyggjarane i Stavanger er meir verde enn tusen Johan Sverdrup-felt. Det er òg kunnskap, kreativitet og skapartrong som har skapt noregshistorias industrieventyr anten det dreidde seg om kraftverk på Rjukan, olje i Nordsjøen eller fiske i Lofoten. Det er dei same eigenskapane som set oss i stand til å løysa morgondagens oppgåver. «Vi treng fleire kloke hovud og flinke hender», sa Olav Hjelle frå Sogn og Fjordane i samband med draumeløfteprosjektet til Innovasjon Norge. Men fleire kloke hovud og flinke hender er ikkje det same som fleire arbeidsplassar. Det veit mange av dei som både er kloke og flinke, men som likevel ikkje har ein jobb å gå til. Stavanger har ei stolt industrihistorie, med hermetikk, seglskuter, sild og petroleum, men det har vore store bølgjedalar mellom kvar topp. Då sat ein ikkje passiv og berre venta på ei ny bølgje. Me jobba i lag for å skapa ei ny næring, nye arbeidsplassar og verdiar som heile landet har drege nytte av. Og som dei seier i Stavanger no: Den byen treng ikkje fleire medgangspolitikarar, dei treng motgangspolitikarar, politikarar som forstår og reagerer når motgangen kjem. Det gjeld for Stavanger, og det gjeld for heile landet. Ein aktiv næringslivspolitikk er betre enn ein passiv næringslivspolitikk – det er openbert – og ein aktiv næringspolitikk handlar om det same som vanleg politikk, å vilja. Arbeidarpartiet vil satsa på vekstmoglegheitene i ulike regionar. Me vil òg ha ein eigen innlandsstrategi for å møta dei utfordringane som veks seg større for kvar dag som går. «Hele folket i arbeide, koste hvad det koste vil. For i lengden er det nemlig det som lønner sig best allikevel», sa Nygaardsvold i 1933. Og over 80 år seinare treng landet framleis denne bodskapen frå Arbeidarpartiet.