Ingrid Heggø (Arbeiderpartiet), 2016-03-15:
Aller først vil eg takka interpellanten for å setja eit veldig viktig tema på dagsordenen. Arbeid til alle er jobb nummer ein, er eit gamalt og godt slagord for arbeidarbevegelsen, og no er det tydelegvis heilt nødvendig å blankslipa dette slagordet igjen. I Dagsavisen i dag kunne vi lesa at arbeidsminister Anniken Hauglie avviser at det er nokon «ledighetskrise» – og vi står faktisk midt oppe i den største arbeidsløysa på nesten 30 år. Regjeringa kan ikkje lastast for den låge oljeprisen, men regjeringa har ansvaret for å handtera arbeidsløysesituasjonen, og den rekordhøge arbeidsløysa skjer på Høgre og Framstegspartiets vakt. Regjeringa vil nok få stryk for handteringa av dette når historia skal skrivast. Situasjonen på Sørlandet og Vestlandet er svært krevjande. Difor er det viktig at ein fører ein aktiv næringspolitikk, viser handlekraft på konkrete tiltak for å betra situasjonen – ikkje føretek nye utgreiingar. Vi ser ei regjering som fører ein næringsnøytral politikk, og som heller prioriterer skattekutt – 18 mrd. kr hittil – og kallar det vekstfremjande skattelette. Nei, det er ikkje det. Heller ikkje regjeringas eigne ekspertar kan påvisa nemneverdig veksteffekt. Det er skattelette til dei rikaste. Eg må innrømma at eg begynner å verta litt lei ord. Vi følgjer situasjonen nøye, og det har vore ein gjengangar. Men så tok altså arbeidsministeren bladet frå munnen i dag og sa rett ut at regjeringa meiner at det ikkje er noko arbeidsløysekrise. Kor mange fleire må mista jobben før dei vil reagera? I dag kom Aker Solutions med at dei seier opp ytterlegare 600 personar, no er dei oppe i 1 500 i år, og i tillegg var det om lag 1 000 oppsagde i fjor. Men i staden for å ta ordet «arbeidsløyse» i munnen, seier ein omstilling. Det er faktisk ikkje det same. Omstilling er heller ikkje noko regjeringa plutseleg har funne opp, men noko norske bedrifter har drive med kontinuerleg. Det er nettopp omstillingsevna som er fortrinnet til norske bedrifter. Eg må òg innrømma at interpellanten og statsministeren brukte mykje tid på små gründerar, og det er viktig. Men kva med konkrete tiltak for knoppskyting i eksisterande bedrifter og konkrete tiltak for å få folk i arbeid? Toppsjef Walter Qvam i Kongsberg Gruppen gav eit stort intervju rett før jul. Der fekk han òg støtte frå dei andre leiarane som var spurde – i Hydro, i Elkem, i Janusfabrikken og i Kleven Verft. Bodskapen hans var klinkande klar: «Det er paradoks at myndighetenes virkemidler nesten utelukkende går til oppstartsbedrifter, mens det er veldig lite fokus på alle de hundrevis av mellomstore bedrifter med omsetning fra 20 til er par-tre hundre millioner kroner. Det er disse selskapene som skal bli den nye stammen i norsk industri.» Det er bl.a. her permitteringsregelverket kjem inn som eitt av fleire element. Det er ikkje lukrativt å gå permittert. Ein mister ikkje motivasjonen for å søkja seg til andre bedrifter, men så lenge bedrifter kan permittera framfor å seia opp, beheld dei den verdifulle kontakten med det som det er investert svært mykje i, nemleg kompetansearbeidskrafta. Det er ikkje slik at den som vert arbeidsledig, opplever det som ein punch til noko betre. For dei fleste er det faktisk eit stort slag i andletet: den økonomiske uvissa – og ein mister fellesskapet med gode kollegaer. Det er slik at ni av ti permitterte kjem tilbake i jobb, og åtte av ti i same bedrift som før, ikkje nødvendigvis i same jobb, men same bedrift – og bedrifta beheld kompetansen. Eg har besøkt nesten 20 bedrifter hittil i år, og det er eit unisont krav frå dei aller fleste av desse: Ver så snill, endra permitteringsregelverket, lat oss få behalda kompetansearbeidskrafta vår.