Heidi Grande Røys (Sosialistisk Venstreparti), 2007-10-04:
Klimaendringane er vår tids største utfordring. Viss vi erkjenner det, må klimaperspektivet inn i alle sektorar, og vi må ha ein grøn revolusjon i offentleg forvalting. Berekraftperspektivet er viktig i Soria Moria-erklæringa, og det er sentralt i Regjeringa sin strategi for fornying av offentleg sektor. Noreg skal gå føre i miljøpolitikken, og ei rekkje tiltak som vil fornye offentleg sektor, vil òg skape betre miljø. Difor har fornyingsstrategien i seg tiltak som reduserer miljøpåkjenninga frå offentleg verksemd. Det er ein offensiv strategi. Han gir grunnlag for både auka velferd og betre tenester. Strategien er både ein ideologisk og ein politisk plattform for det fornyingsarbeidet som offentleg sektor skal og må drive med. Regjeringa sitt syn på offentleg sektor skil seg vesentleg frå synet til regjeringa før oss, som hadde som mål å gjere offentleg sektor mindre ved konkurranseutsetjing og privatisering. Utgangspunktet vårt er den nordiske modellen. Dei nordiske landa skårar høgt både når det gjeld velferd, og når ein rangerer land etter kven som er mest konkurransekraftig, kven som har størst omstillingsevne, og kven som har størst evne til innovasjon. Dei nordiske landa skårar altså høgt på både det å fordele og det å skape, høgt på velferd og høgt på produktivitet. Difor har Regjeringa gitt kommunane meir pengar til å gi barnehageplassar til fleire, betre undervising i skulen og fleire hender til omsorg og pleie for dei eldre. Fornying er ikkje konkurranseutsetjing eller privatisering, men det er å skape ein offentleg sektor som gir innbyggjarane dei viktigaste velferdstenestene, tilpassa innbyggjarane sine behov, f.eks. gjennom elektroniske tenester. Vi manglar folk til å gjere dei viktigaste velferdsoppgåvene. Vi veit at næringslivet manglar folk til sine prosjekt. Difor må vi sørgje for at offentleg forvalting er så effektiv og moderne som i det heile mogleg. Som statsministeren sa før i dag: «Men vi som er velferdssamfunnets fremste forsvarere, skal også være velferdssamfunnets fremste fornyere.» Det viktigaste fornyingsarbeidet dei komande åra vil skje ved at vi tek i bruk ny teknologi, utviklar nye sjølbeteningsløysingar og skapar ei brukarvennleg og døgnopen elektronisk forvalting. Er det éin ting eg får høyre frå innbyggjarar, frå leiarar og tilsette i det offentlege, er det nettopp dei moglegheitene som IKT gir oss. Difor har strategien i seg ei rekkje nye elektroniske tenester, som søknad om fri rettshjelp. Det blir arbeidd med å kunne melde enkle forhold til politiet elektronisk. Mot slutten av året skal ein kunne søkje spelemidlar til idrettsanlegg elektronisk. Ein startar pilotprosjekt på visumsøknad elektronisk. Vi får e-reseptar og pålegg om at allmennlegar og spesialistar skal bruke elektronisk kommunikasjon ved legeerklæringar, sjukemeldingar og legerekningar. Når vi flyttar helserefusjonane frå NAV til Sosial- og helsedirektoratet, skal tenesta samtidig gjennomgå digitalisering og ei betydeleg forenkling. Dette er noko folk opplever som forenkling, som fornying, i sin kvardag. Lista er sjølvsagt ikkje uttømmande, men det viser at fokus på elektroniske tenester og elektronisk saksbehandling er framtida med omsyn til å spare tid og å spare ressursar. I tillegg skal som kjent alle relevante tenester som har innbyggjarane som målgruppe, vere tilgjengelege på MiSide innan utgangen av 2009. Lat meg understreke kor viktig det er at desse tenestene vert universelt utforma. Regjeringa har varsla at vi vil leggje fram eit lovforslag om dette i haust. Det er ikkje akseptabelt at vi i dette landet set funksjonshemma eller andre utanfor å bruke dei elektroniske tenestene fordi vi ikkje har teke ansvaret med å gjere dei universelt utforma. Så fornyar og omstiller Regjeringa offentleg sektor på lag med dei tilsette. For oss er det ikkje eit mål å kutte i opparbeidde rettar for dei tilsette. Vi går motsett veg. Vi spelar på lag med dei tilsette. I lag arbeider vi for å nå dei måla vi har sett oss. Når vi skal tilpasse offentleg sektor til vårt mangfaldige samfunn, gjer vi det i lag med dei tilsette. Vi må gå føre og ha ein mangfaldig arbeidsstyrke og rekruttere frå grupper som elles ikkje kjem lett inn på arbeidsmarknaden. Difor etablerer vi eit toårig forsøk med moderat kvotering for personar med innvandrarbakgrunn. Difor har vi ei traineeordning og ein tiltaksplan for å tilsetje fleire personar med nedsett funksjonsevne. Difor har vi innført sekstimarsdag for utvalde grupper av seniorar. Ikkje berre må vi ha ein arbeidsstokk som speglar mangfaldet, vi må heller ikkje sløse med ressursane til dei personane som ønskjer å jobbe, men som ikkje får jobb, fordi vi ikkje kan tilby dei jobb. Det gjer Regjeringa noko med.