Geir Pollestad (Senterpartiet), 2018-05-28:
La meg starta med å seia at sjølvsagt ynskjer Senterpartiet òg at Color Line, eit selskap som gjer ein viktig jobb, skal fortsetja som eit norsk reiarlag. Eg må seia at eg vert mest matt etter å ha høyrt førre innlegg. At ein greier å gjera ein diskusjon som handlar om arbeidet og framtida til 700 sjøfolk til ein diskusjon om kva som skjedde i 1987, er ganske ynkeleg, for denne saka handlar om me no skal opna for at Color Line får lov til å flagga om to skip til NIS og setja 700 norske sjøfolk på land, eller ikkje. Eg meiner to ting er nærmast sjokkerande i denne saka. For det fyrste rolla som næringsministeren har teke som ein slags Captain Kid oppi det heile, der han berre blindt bringar vidare, utan nokon form for vurdering, tal frå Color Line som grunngjeving for sin konklusjon. Me spør: Er det norske registeret så mykje dårlegare enn det danske internasjonale registeret? Me får svar: Jo, han viste til fartsområdeutvalet, som fekk tal frå Color Line, tal frå 2012 og 2013. Talet frå 2013 er forresten likt talet for Color Line sitt underskot det same året. Me spør: Kva ligg til grunn for desse tala? Me får ikkje svar. Eg lurar på: Korleis var konkurranseulempene i 2014, 2015, 2016 og 2017? Det må vera ganske interessant når me skal ta ei avgjerd i 2018. Men det verkar som om dette handlar meir om ideologi enn om eit ynske om å sikra norske sjøfolk. Det neste som er sjokkerande i denne saka, er Framstegspartiet sin oppførsel. Me høyrde på Politisk kvarter i dag Morten Ørsal Johansen visa til alt som Framstegspartiet hadde vore med på. Men Framstegspartiet er ikkje eingong med på det vesle halmstrået av ein positiv merknad som ligg i innstillinga. Òg der har Framstegspartiet valt å stilla seg utanfor. I denne saka seglar ikkje Framstegspartiet berre under fordelsflagg eller falskt flagg, dei seglar under sjørøvarflagg. Det burda dei, av omsyn til dei 700 som kan verta ramma, slutta med å gjera raskast mogeleg. Det er rett at det ligg ein positiv merknad i innstillinga. Då vert eg overraska når eg plutseleg høyrar at dette skal avklarast i revidert. Det er berre eitt av dei fire partia som står bak den fleirtalsmerknaden, som er med i forhandlingane om revidert budsjett. Det er ikkje framdrifta på revidert som skal bestemma dette, men det er når næringsministeren kan svara ut dei poenga som er tekne opp i den merknaden, f.eks. at inga høyring har vorte gjennomført etter at forslaget på vesentlege punkt vart endra, eller at det vert sådd tvil om dei som leverte materialet til grunnlaget, var habile eller ikkje. Det er når regjeringa har granska og kan gje Stortinget eit godt svar på det, at Stortinget er klar til å trekkja ein konklusjon. Det er ikkje framdrifta til forhandlingane i revidert som skal avgjera det. Me forventar ein samla gjennomgang av føresetnadene som ligg til grunn for endringar av fartsområdeutvalet, og då vil me ikkje ha tala for 2012 og 2013, me vil ha tala for korleis dette ser ut i 2017, og korleis det har sett ut i åra før det. Dei er relevante når me skal fatta avgjerda vår i Stortinget. Senterpartiet er veldig tydeleg på at denne saka handlar om eit vedtak – som for så vidt ligg på regjeringas bord – som no er bringa inn i stortingssalen. Det handlar ikkje om kva som skjedde i 1987 eller i 1990, det handlar om 700 norske sjøfolk og familiane deira, og det handlar om i kva grad statsråden og stortingsfleirtalet ynskjer ei avgjerd som er teken på bakgrunn av fakta, eller om ein ynskjer at ho vert teken på bakgrunn av ideologi.