Sigvald Oppebøen Hansen (Arbeiderpartiet), 2003-06-19:
I dag er det freistande å halde eit innlegg på vegner av dei som enno ikkje har kome med krav overfor samfunnet. Desse har heller ikkje røysterett, slik at mistanke om taktiske omsyn skulle vere unødvendig. Våre barn og barnebarn – dei neste generasjonane, ja, dei som skal overta etter oss – skal også få ta del i den offentlege velferda og tryggleiken inn i framtida. Det er vår moralske og økonomiske plikt. Den tidlegare amerikanske presidenten Herbert Hoover sa ein gong: Salige er våre barn og barnebarn, for dei skal arve vår gjeld. Og så kan eg leggje til, arve våre byrder, dersom me ikkje klarer å sjå inn i framtida og slå ring om våre gode fellesskapsløysingar – skule og omsorg. Me må gjere dette arbeidet. Framtida strekkjer seg lenger enn til og med året 2004. Gode fellesskapsløysingar er avgjerande viktige for å etablere eit kvalitativt godt velferdssamfunn. Konkurranseutsetjing og privatisering på desse områda kan på kort tid rive ned alt det som me steg for steg har bygd opp sidan andre verdskrigen. Det er no me skal prøve ut vår kvalitet som politikarar. Da er ikkje svaret: effektivisering, privatisering og meir for pengane. Mange tilsette i offentleg sektor orkar nemleg ikkje meir. Eg kjenner mange i kommunesektoren som gjer ein utruleg god jobb. Det er psykisk nedbrytande heile tida å høyre at ein ikkje strekk til. Ofte blir resultatet at desse flotte menneska hamnar på andre offentlege budsjettpostar, nemleg med sjukeløn eller uføretrygding. Det er arbeid me lever av, og dess fleire som er i arbeid, dess lettare blir det å betale framtida sine rekningar. Det er viktig å velje det som er viktigast. Me har kunnskap om andre land og andre demokratiske system som historisk har hevda at konkurranse er sunt, og at private løysingar gjev meir for pengane. Det er ingen grunn for oss til å gjere dei same feila. Regjeringa framstiller det økonomiske opplegget for 2004 som ein kraftig realvekst for kommunesektoren. Fleire talarar før meg har dokumentert at dette ikkje er tilfellet, så eg skal ikkje ta det opp att her. Kommunesektoren må ha ein større realvekst enn det som Regjeringa legg opp til. Me må slå ring om lokaldemokratiet og våre fellesskapsløysingar. Særinteresser, som mindre skattar og avgifter, er øydeleggjande for det økonomiske opplegget som er skapt. Me kan ikkje no svikte våre barn og barnebarn. Arbeidarpartiet vil bruke meir pengar på fellesskapsløysingar som femner alle og ikkje ekskluderer nokon. Me vil byggje ut velferdssamfunnet og løyve meir til eldreomsorg, barnehagar, utdaning og forsking. Kommunane er sjølve grunnpilaren i det norske velferdssamfunnet. Derfor vil me auke kommuneinntektene i 2004 med 3 milliardar kr meir enn det Regjeringa legg opp til. I Telemark ville dette innebere eit pluss for fylkeskommunen på 27,5 mill. kr og for primærkommunane vel 80 mill. kr. Det ville ha gjort det lettare for kommunane å planlegge sin eigen aktivitet, og det ville ha gitt auka lokal fridom. Kommunesektoren har opplevd ein kraftig auke i utgiftene i dei seinare åra. Nettogjelda er auka meir enn nokon gong før. Eit handslag til kommunane, slik Arbeidarpartiet legg opp til, vil innebere ei satsing på velferdsbygging og gode kommunale tenester. Gjennom inntektssystemet skal ein tryggje ei rettferdig fordeling kommunane imellom. Forslaget til kostnadsnøkkel for sosiale tenester gir ein uønskt fordelingsverknad. Mange kommunar vil kome dårleg ut. I mitt eige fylke, Telemark, vil alle kommunane kome dårlegare ut. Skien vil tape om lag 5,6 mill. kr, og Porsgrunn vil tape om lag 5,8 mill. kr, for å nemne nokre døme. Dette er heilt uakseptabelt. Med dei store utfordringane Grenlandsområdet har innafor rus og psykiatri, må Regjeringa kome tilbake med ny kostnadsnøkkel i statsbudsjettet for 2004.