Jon Georg Dale (Fremskrittspartiet), 2011-06-14:
Opposisjonen har hevda hardnakka i heile dag at denne reforma er bygd ovanfrå og ned og ikkje nedanfrå og opp. Det er mange gode grunnar for å hevde det. Hovudutfordringa i denne reforma, som i alle andre reformer, er at ein først og fremst har systemfokus. Kommunane må handterast slik og slik og systema må fungere slik og slik, og så gløymer ein pasientane oppi det heile. Det er den største utfordringa i denne reforma. Ein vedtek no at fram til 2016 skal helseføretaka sine rammer verte reduserte med 5 mrd. kr, trass i at behovet for vekst innafor helseføretaka har vore formidabel dei siste 10–15 åra. No skal ein altså snu på flisa og begynne å kutte rammene til helseføretaka, utan at ein har brukt ei einaste krone på å byggje opp den kompetansen som trengst rundt om i alle landets 430 kommunar. Det gir dårlegare pasienttilbod. Derfor er desse forslaga som regjeringspartia i dag stemmer for, langt frå tilstrekkelege for å lage ei reform for framtida. Eg snakka seinast førre helg med ein kommuneoverlege som var heilt overbevist om at kommunane fekk 4,2 mrd. kr meir i 2012 for å starte med Samhandlingsreforma. Det viser litt av utfordringa når dei ansvarlege i kommunane faktisk ikkje har betre oversikt over kva denne reforma fører med seg. Det er ikkje rart at dei slit i kommunane med å forstå det, når stortingsfleirtalet ikkje forstår kva dette vil gi av utfordringar for kommunane. Kompetanse vert bygd nedanfrå. Når ein reduserer rammene til helseføretaka utan å ha bygd opp kompetansen, er det omtrent som å sjå sjukepleiaren som i dag jobbar på sjukehuset, gå frå ein 98 pst. stillingsbrøk til 97 pst., til 96 pst. osb. Det skal trappast ned trass i at 280 000 pasientar framleis ventar på behandling. Så skal ein byggje det opp i kommunane i etterkant av kutta i helseføretaka, men då vert kommunehelsetenesta på etterskot heile vegen. Dette ansvaret og denne utfordringa burde regjeringa sjå. Det er ikkje rom for prosessar knytte til omstilling. Det er ikkje tid og det er ikkje økonomiske incentiv som demmer opp for den utfordringa kommunane får. Kommunane kjem til å overleve det. Dei som vert hardast ramma, er dei som får redusert helsetilbod. Viss ein skal endre og innføre kommunal medfinansiering, burde ein begynt der Framstegspartiet har sagt, gjennom å tilføre omstillingsmidlar både i helseføretaka og i kommunane, slik at kommunane gradvis kan byggje opp den kompetansen dei har behov for. Då må fleire kommunar samarbeide, fordi kommunestrukturen er uhensiktsmessig. Det er det eine. Det andre er at berre då vil pasientane sleppe ulempa med å verte flytta frå spesialisthelsetenesta til primærhelsetenesta. Vidare seier regjeringspartia seg i dag fornøgde med at ein no også skal ha anestesiberedskap på lokalsjukehusa. Det er vel og bra, det er eit steg i rett retning. Men det hjelper jo lite å ha folk på sjukehusa som kan bedøve pasientane, når dei som skal vidareføre operasjonen, faktisk ikkje er der lenger. Det er jo eit par paradoks at ein har anestesiberedskap på lokalsjukehusa, mens ein f.eks. fjernar ortopeditilbodet i Nordfjordeid, som regjeringa har bestemt seg for. Slaget om lokalsjukehusa stod i denne salen for eit par månader sidan, då Framstegspartiet tok til orde for å stoppe omorganiseringsprosessen knytt til lokalsjukehus. Då var Senterpartiet fråverande. Det er dei også i dag.