Sveinung Rotevatn (Venstre), 2014-12-08:
Dette passar eigentleg godt, for eg tok ordet for å kommentere litt av representanten Holen Bjørdal sitt intense forsvar for det beståande. Eg synest det er interessant at det ikkje gjer inntrykk på Arbeidarpartiet at Noreg er det landet i OECD som brukar den desidert største delen av bruttonasjonalproduktet på helserelaterte trygdeytingar – dobbelt så mykje som snittet – at det ikkje gjer inntrykk på Arbeidarpartiet det vi fekk høyre på radioen i dag tidleg, at 40 000 står utanfor både arbeidslivet og Nav-systemet og lever eit rotlaust tilvære utan å kome seg inn i jobb. Kva er tiltaka som blir føreslåtte? Det er ei vidareføring av alt Arbeidarpartiet har gjort i regjering – som ikkje har fungert. Eg synest òg det er interessant at Holen Bjørdal snakkar om landa rundt oss, våre europeiske naboar, og peiker på at der er det heilt tydeleg at deregulering og liberalisering av arbeidsmarknaden ikkje har fungert. Er det noko som er ein skrivebordsteori, så er det nettopp den verkelegheitsbeskrivinga der. Lat oss sjå på landa som har hatt utfordringar i eurokrisa og gjeldskrisa som har vore dei siste åra. Kor er det det går bra, kor er det ein har fått fart på veksten igjen? Jo, det er i Spania, det er i Irland, ja det er til og med no i Hellas, der ein har deregulert, der ein har liberalisert, der ein har fått fart på økonomien igjen. Kor er det det ikkje går bra? Det er i Frankrike, det er i Italia, som har enorme utfordringar med tøffe strukturar i sine arbeidsmarknader, med lite liberale regelverk – der Arbeidarpartiets søsterparti dessutan sit i regjering. Det skal seiast at dei har teke til orde for å liberalisere, men slit med å få gjennomslag for det hos fagrørsla. Det er mørke skyar i horisonten. Det som skjer på norsk sokkel, er alvorleg. Så må ein stille seg spørsmålet: Er dette berre ein midlertidig dupp, slik mange synest å tru, eller er det kanskje starten på noko som mange av oss har snakka om lenge, ei meir permanent omstilling? Eg trur det siste, og då synest eg dette valdsame, intense ropet frå dei raud-grøne om å bruke meir pengar på permitteringsregelverket er rart. Det blir brukt som eit slags sanningsvitne at både arbeidsgjevar og arbeidstakar er for det. Ja, sjølvsagt er dei det, sjølvsagt er dei for at skattebetalarane skal ta ein større del av rekninga med permitteringar, det er opplagt. Men skal ein få folk vidare ut i jobb, skal ein frigjere arbeidskraft, skal ein bruke alle dei kloke hovuda som vi alle snakkar om, på å byggje framtidas næringar, ja så må dei få moglegheita til nettopp det. Det siste vi treng, er å begynne å tulle med dei viktigaste rammevilkåra for norsk arbeidsliv, norsk næringsliv: EØS-avtalen, våre internasjonale avtalar, som representantar for Senterpartiet og SV intenst tek til orde for å seie opp. Det siste vi treng, er strukturkonservative sosialdemokratar med proteksjonistiske vener på slep, med notorisk reformiver og ei usvikeleg vilje til å skattleggje det som finst av arbeidsplassar og næringsliv. Vi får no eit budsjett der vi tek imot fleire flyktningar enn nokosinne, byggjer fleire studentbustader enn nokosinne, har eit større grønt skatteskifte enn nokosinne og styrkjer arbeidslinja. Det er eit budsjett eg med glede skal stemme for.