Jon Georg Dale (Fremskrittspartiet), 2018-12-18:
Det hadde truleg vore ein fordel om representantane høyrde etter kva eg sa under den utgreiinga som varte nesten 50 minutt. Når representanten Moxnes seier at det var eit forhandlingsmøte der Go-Ahead forbetra sitt tilbod i etterkant, er det rett og slett ikkje sant. Det er jo det som er hovudutfordringa i denne diskusjonen. Eg har det konstitusjonelle ansvaret for det som skjer i transportsektoren. Det ansvaret tek eg også. Men vi har valt – Stortinget har valt – å skilje mellom ansvarsdelinga mellom departement og direktorat, slik at det er direktoratet, utan politisk innblanding, som gjer vurderingane i dei enkelte tilboda, fordi ein har meint – Stortinget har meint – at det er det som gjev størst grunnlag for tillit til aktørar i ein marknad, at politikken held seg på armlengdes avstand. Det er det ansvaret Stortinget har sagt skal vere fordelt slik, som eg har halde meg til, og som departementet har halde seg til. Difor kunne det vore interessant for meg å ha visst meir – naturlegvis kunne det det – men det vi alle er avhengige av, er at aktørane i marknaden har tillit til denne prosessen. Det eg merkar meg, er at alle sokalla ekspertar som har uttalt seg om denne saka, og alle andre aktørar som har vore mest kritiske, ikkje er aktørane som har delteke i konkurransen, ikkje er aktørane som har hatt milliardverdiar i spel, ikkje er aktørane som har brukt tid, pengar og ressursar på å posisjonere seg og prøve å vinne desse anboda. Dei har ikkje brukt tid på dette. Det er i stor grad opposisjonen som har brukt tid på det. Det openberre retoriske spørsmålet er då: Er det reelt sett konkurransen i sektoren opposisjonen er oppteken av, eller er det politisk spetakkel? Politisk spetakkel kan vi drive med. Eg kan også vere med på det. Det kan vi ha mange diskusjonar om, også etter den behandlinga som no skal skje i komité. Men departementet har opptredd ryddig. Det har eg gjort greie for. Det vi har hatt innsyn i, har eg no orientert Stortinget om. Det betyr at den informasjonen eg sit på per i dag, har Stortinget no fått. Det betyr at dei innsyna som Stortinget gjerne skulle hatt i detaljerte vurderingar i anboda, sit ikkje eg og departementet på. Korleis kunne Go-Ahead vinne anbodet? Jo, dei leverte det tilbodet som direktoratet – som er dei som av Stortinget er sette til å ha ansvaret med å vurdere tilboda – vurderte at hadde det beste tilbodet, basert på dei tildelingskriteria som var gjevne – 60 pst. på kvalitet, 40 pst. på pris. Korleis skal Go-Ahead få dette til å gå opp? Korleis skal dei få fleire kundar? Jo, det er nettopp fordi dei har kalkulert med fleire kundar som bruker toga, at dei kan levere ein betre pris. Då er det to spørsmål. Korleis trur vi at selskapet som vann denne anbodsrunden, reelt skal oppnå at fleire vel å ta toget om kvaliteten ikkje betyr noko? Det er også for meg komplett uforståeleg. Men difor er det greitt å vite at også i den anbodsrunden vi nettopp har vore gjennom, er kvaliteten på dagens tilbod – dagens tilbod, levert av NSB – minimumsgrunnlaget for i det heile å vere med i konkurransen på Trafikkpakke 1 Sør. Det andre spørsmålet er: Kva slags tilbod skal dei levere minst like godt som i dag? Dei har levert eit tilbod som aukar talet på avgangar på Jærbanen og i helgane, fordi dei trur det gjev fleire passasjerar. Det er eit konkret resultat av at kvalitet i tilbodet er vekta opp, basert på at departementet fastsette tildelingskriterium med høg vekting på kvalitet. Eg ser ikkje bort frå at vi får anledning til å diskutere dette i Stortinget fleire gongar, og eg ser for så vidt fram til det. Det er krevjande å bryte monopol også i 2018. Men den diskusjonen som handlar om tillit i marknaden no, viser marknaden i stor grad at ein har, til Stortinget og opposisjonen her, som er dei som i størst grad bidrar til å gjere dette til ein debatt, ikkje aktørane som har hatt milliardar av verdiar i spel.