Oddbjørg Ausdal Starrfelt (Arbeiderpartiet), 1998-12-15:
Eg kan forstå at regjeringspartia er leie av å høyra at dei lova meir enn dei har klart å halda, mykje meir. For oss i Arbeidarpartiet, som stadig møtte oppslag om alt representantane frå Senterpartiet, Kristeleg Folkeparti og Venstre lova støtte til og gjorde framlegg om å løyva pengar til, må det likevel vera lov å minna partia og veljarane om dette. Men poenget med dette er fyrst og fremst framtidsretta: at me alle må stå for ein ansvarleg politikk og samanheng mellom det me lovar, og det me gjer så vel i posisjon som i opposisjon. I denne samanhengen har media eit ansvar. Dei kan med sin journalistikk oppmoda til både ansvar og populisme – ansvar ved å få fram heilskapstenking og samanheng utan omsyn til posisjon og populisme ved å fokusera på auka løyvingar til einskildsaker og til regionale tiltak utan omsyn til heilskapen. I denne samanhengen har pressestøtta ein funksjon, pressestøtta som vart etablert på Senterpartiet sitt initiativ for 30 år sidan, og som me i Arbeidarpartiet framleis tykkjer er godt grunngjeven. Arbeidarpartiet og SV stod i 1992–1993 saman med regjeringspartia om fylgjande mål for pressepolitikken: å halda ved lag eit stort aviskonsum at det skal koma ut aviser dei fleste stader der det er grunnlag for det at det kan gjevast ut riksaviser med breitt meiningsspekter lokal aviskonkurranse på flest mogleg stader. Pressestøtta er eit verkemiddel i denne samanhengen, eit verkemiddel statsråden har støtta og verna heilt til ho sjølv kom inn i regjeringskontora. Denne støtta vart redusert med 15 mill. kr i 1998 og vert redusert med 35 mill. kr, mot sterk motstand frå Arbeidarpartiet. Pressestøtta skal sikra breidd og mangfald i avissektoren, m.a. ved å støtta nr. 2-avisene over det ganske land. Eg opplevde å gå over frå å ha to til å ha ei avis då eg budde i Arendal for nokre år sidan. Det var ei deprimerande oppleving, som klårt gjekk på ytringsfridomen laus. Den gjenverande avisa hadde klåre sympatiar i ei politisk retning. Då konkurransen var slutt, vart sympatien klårare, og avisa tok ikkje ansvar for å sikra breidd i nyhendebilete og samfunnsdebatt. Slik er eg redd det òg kan verta i Stavanger etter at kulturbudsjettet er vedteke i dag. I Stavanger har me ei stor regionavis som så godt som alle abonnerer på, som tek brorparten av annonseinntektene – faktisk meir enn heile budsjettet til nr. 2-avisa – og som har ressursar til å gå både i breidda og i djupna. Stavanger Aftenblad er ei god avis i så måte. Likevel – kanskje mest akkurat no som denne avisa har utvikla seg sterkare i retning av eit regjeringsorgan – treng me eit alternativ, eit alternativ med eit anna utgangsunkt, ei anna fokusering og andre vinklingar. Det tener ytringsfridomen på, det styrkjer samfunnsengasjementet og debatten. Hjå oss er det Rogalands Avis som er alternativet. Dei har ikkje store annonseinntekter, dei har ikkje ein stor stab, og dei må konsentrera innsatsen både kva gjeld geografi og målgrupper. Likevel balanserer dei på ein knivsegg med dagens pressestøtte. Med reduksjon vil dei fort få raude tal. Avisa har vore gjennom ei omfattande rasjonalisering, og det er lite å gå på om dei skal vera ei ålmennavis. Alt no balanserer dette etter mi vurdering så vidt ved at avisa har satsa så sterkt på spesialstoff, m.a. om sport og motor, men folk som er meir interesserte i politikk og samfunnsspørsmål, vurderer abonnementet. Eg vonar at så ikkje skjer, men eg må medgje at fleirtalet her i dag pressar i den retninga, ei retning som reduserer ytringsfridomen sine kår i Stavanger-området. Det ynskjer ikkje me i Arbeidarpartiet. Det siste eg vil peika på, er at det er ganske vanskeleg å driva aviser med så ustabile rammevilkår. Eg føreset at statsråden i det minste fordeler dei løyvde pengane så tidleg som mogleg på nyåret, og at lysta til å skjerma m.a. Nationen ikkje vinn over ytringsfridomen sine kår i distrikta. Det er trist å registrera at Regjeringa ikkje har funne plass for å betra tilhøva på Rogaland Teater. Innsatsen til dei tilsette har vore utruleg i lokale som på ingen måte tilfredsstiller rimelege krav, og det byrjar å hasta. Reduserte løyvingar vil føra til at prosjektet ved Rogaland Teater vert skove ut i tid. Eg tykkjer eg høyrer korleis tonen ville ha vore om sentrumspartia hadde vore i opposisjon. Likevel må eg no bare igjen minna statsråden om hennar uttalte forståing for situasjonen og vilje til å gjera noko. For Rogaland Teater og prosjekt i tilsvarande situasjon hjelper det fyrst når vilje vert fylgt opp av handling i form av løyvingar til føremålet.