Jon Georg Dale (Fremskrittspartiet), 2017-06-16:
Når representanten Knag Fylkesnes snakkar om for svakt kunnskapsgrunnlag, er det verdt å lytte. Det har han lang erfaring med. Men kunnskapsgrunnlaget i reindriftsmeldinga er basert på den beste tilgjengelege kunnskapen departementet og underliggjande etatar sjølve har, og på betydelege konsultasjonar på både administrativt og politisk nivå. Det gjer at vi legg fram ei reindriftsmelding som i stor grad no får tilslutning i Stortinget, fordi ho skisserer nødvendige grep som, ja, er kontroversielle i delar av næringa. Spørsmålet om individmerking, f.eks., for reindrifta på same måte som for alle andre som driv med husdyrproduksjon i landet, har vore veldig krevjande i konsultasjonsrundane. Eg erkjenner jo det, men eg meiner likevel det er heilt nødvendig, både viss vi skal ha kontroll på korleis reintalet utviklar seg, viss vi skal ha forenkla slakteprosessar, og viss vi skal ha tilstrekkeleg tillit til at vi kan gjere endringar – som representanten Knut Storberget var inne på – på sikt, f.eks. endre erstatningsansvar. At SV stiller seg på sidelinja i det, mens stortingsfleirtalet i stor grad sluttar opp om forslaga, viser jo, på same måte som i førre sak vi var med og behandla, at SV stadig vekk plasserer seg i ein ytterkant av den politiske debatten. Det er eg for så vidt veldig komfortabel med. Det sørgjer jo for at dei ikkje har påverknad. Men også reindriftsavtalen for 2017–2018 er no på plass. Det er fjerde året vi landar ein reindriftsavtale med reindrifta utan å snakke om kroner eller prosent eller om alle moglege detaljar i kompliserte ordningar, fordi reindrifta har vist ei eventyrleg evne dei siste åra til marknadsretting. Dei har jo sett at omlegging av politikk har gjeve auka produksjon, har betra botnlinja. Og gjennom ei reintalstilpassing som har vore ekstremt krevjande for mange reineigarar, har ein faktisk oppnådd ein produksjon som er meir i balanse med ressursgrunnlaget. Det gjev auka lønsemd, det gjev auka grunnlag for å satse, og det gjev meir reinkjøt i marknaden. Så politikken på dette området, som har kome til med vekslande fleirtal og med eit fleirtal som er større enn det regjeringspartia normalt forankrar avgjerdene sine i, har fungert. Det tener alle dei partia som har stått opp for dei vedtaka, til ære at ein har gjort det, når ein ser på resultata det har gjeve. Og det gjer at vi framleis har store moglegheiter i dei komande åra til å utvikle reindriftsnæringa. Senterpartiet, som er redd for at vi har for få reelle konsultasjonar, kan vere trygg på at regjeringa har endra forslag på bakgrunn av konsultasjonsrundane. Eg var f.eks. innstilt på å gå langt lenger enn vi no føreslår, med offentleggjering av reintal. Eg meiner det er veldig mange argument som taler for at den utfordringa vi har hatt med reintalstilpassing, den utfordringa vi har hatt med at reintalet kan vekse, og at folk kan begynne å posisjonere seg igjen i drifta, med tanke på eventuelt ny reintalsreduksjon, skulle tilseie større offentlegheit enn det vi har føreslått no. Men fordi vi gjennom konsultasjonsrundane faktisk har flytta posisjonar for å prøve å oppnå einigheit, kjem ikkje det forslaget. Då å få kritikk for at konsultasjonane ikkje er reelle, synest eg er rart. Viss det skal vere slik at staten gjennom konsultasjonsregelverket vert pålagd å verte einig også når ein prøver å presse gjennom politikk som det ikkje er fleirtal for i nasjonalforsamlinga, trur eg ein undergrev heile konsultasjonsregelverket. Difor er det framleis nødvendig å stå opp for reindriftsnæringa, framleis utvikle ho i marknadsretta retning, framleis stå opp for dei som har gjort ein alvorleg viktig jobb – store delar av reindriftsnæringa – ved å tilpasse reintalet sitt, og framleis slå ned på dei som no prøver ny posisjonering og ikkje innrettar seg etter regelverket, med von om å kome styrkte ut av det. Det kan vi ikkje tillate.