Oskar J. Grimstad (Fremskrittspartiet), 2015-03-24:
Framstegspartiet trur ikkje vegen til å løyse klimautfordringane går gjennom å vedta ei ny lov, slik fleirtalet går inn for. Framstegspartiet meiner at klima- og miljøutfordringane best blir forvalta gjennom konkrete tiltak med mest mogleg effekt globalt så vel som nasjonalt. Føregåande debatt og mål knytte til Meld. St. 13 for 2014–2015 er eit godt eksempel på det. Ei klimalov er i seg sjølv slett ingen garanti for måloppnåing. Representanten Aasland var ein tur innom Framstegspartiet. Han undra seg over partiet og meinte at grunngjevinga vår for å gå imot ei klimalov var svært tynn. Då kan ein spørje seg: Var det mangelen på ei klimalov som gjorde at dei raud-grøne blei gåande og halde på med utgreiingar, og som førte til at utsleppa auka gjennom den perioden Aasland og co. sat i førarsetet, mens ein no har konkrete planar for å redusere dei? Framstegspartiet vil i denne samanhengen vise til rapporten The New Climate Economy, som blei publisert hausten 2014. Rapporten konsentrerer seg om moglegheiter for å takle vekst og klimaendringar i tre kritiske system: byar, landbruk og energi. Dei tre sentrale drivkreftene for endring er ressurseffektivitet, investeringar i infrastruktur og innovasjon. Rapporten anbefaler m.a. bygging av meir produktive og reinare byar, betre bruk av landareal og omlegging av energisystem til fornybar energi og betre ressursutnytting. Rapporten skil mellom tiltak for låg-, middels- og høginntektsland. Rapporten er generelt svært konkret når det gjeld kva tiltak som bør bli sette i verk for å løyse utfordringane. Etter Framstegspartiet sitt syn har rapporten meir føre seg når det gjeld korleis ein kan løyse klimautfordringane enn det ei klimalov nokon gong vil få. Framstegspartiet stiller spørsmål om kva lova skal innehalde, kva som er føremålet, og ikkje minst korleis lova skal handhevast. Klimautfordringane er eit globalt problem som ikkje blir løyst gjennom nasjonale forbodslover, men gjennom internasjonale avtaler som forpliktar partane til å setje i verk tiltak for å løyse klima- og miljøutfordringane. Framstegspartiet er redd for at ei klimalov vil bli ein papirtiger: Ved første augesyn vil ho verke trugande, men i verkelegheita vil ho vere både tannlaus og utan klør. Ei lov markerer høgtid, autoritet og viktigheit, men er slett ingen garanti for måloppnåing, slik fleire synest å tru. Om det var så enkelt, var det fleire tema som fortente ei lov – kanskje ei lov mot tomme symjebasseng, ei lov mot fattigdom for barn eller ei lov mot ufrivillig deltid, og slik kan ein fortsetje. Det er mange viktige politiske tema som ikkje er løyste, og om vi skal løyse dei gjennom lov, må vi skunde oss å få på plass dei lovene. Framstegspartiet meiner vi undergrev lovregimet ved lover som ikkje faktisk bidreg til å løyse utfordringane. Framstegspartiet stiller også spørsmål ved å leggje opp til ei klimalov med tidsavgrensing til 2050, slik det blir lagt opp til frå fleirtalet i denne salen. Framstegspartiet kjenner ikkje til at ein ved noko høve i moderne tid har vedtatt lover frå Stortinget med utløpsdato. Eg vil avslutte med eit gamalt framstegspartislagord som kan vere til inspirasjon for fleirtalet i denne salen: Framtida blir skapt, ho blir ikkje vedtatt.