trymtv/norwegian-parliament-speeches huggingface dataset:
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
No er spørsmålet feil stilt for tredje gong. Eg vil anbefale at representanten Andersen finn seg eit eksemplar av Den europeiske menneskerettskonvensjonen og les seg opp på spørsmål om organisasjonsfridom, som er ein viktig både positiv og negativ rett. Det er ikkje med det sagt at den ordninga som vart innført, mot store protestar, er eit brot på det, men fleire tunge høyringsinstansar har reist det spørsmålet, så det er også nemnt i innstillinga. Grunngjevinga for at ein tek det vekk, er for det første at det ikkje blir brukt, og for det andre at det er eit problem – og eg synest det er overraskande at Arbeidarpartiet ikkje ser det – at ein skal kunne gå til sak på vegner av nokon som ikkje er medlem i foreininga di, som ikkje ønskjer å vere medlem i foreininga di, og som er imot at ein skal gå til sak. Dette handlar om dei grunnleggjande prinsippa i vår sivilprosess. Så vil eg til slutt seie at dersom Arbeidarpartiet verkeleg ønskte å ta tak i spørsmålet om sosial dumping, hadde dei god moglegheit til å gjere det tidlegare, i denne salen, då Venstre fremja eit forslag om å innføre minsteløn for å ta tak i nettopp dei sterkt kritikkverdige forholda med lav betaling, som er lov, og som Arbeidarpartiet meiner skal vere lov.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Eg synest alltid det er litt fascinerande når folk bruker «liberalt» som eit slags skjellsord. Det å sørgje for at folk har individuelle rettar, også til å få ei anstendig løn, meiner eg er noko positivt. Eg syntest det var overraskande at stortingsfleirtalet – med Arbeidarpartiet i spissen, må ein vel kunne seie – ikkje eingong ville undersøkje kva moglegheiter som finst, kva kunnskap vi kan samle. Dei hadde bestemt seg på førehand. Men så registrerer eg også at Arbeidarpartiet og Venstre har to ulike tilnærmingar til desse spørsmåla. Det er grunnen til at Venstre stemmer med fleirtalet og Arbeidarpartiet med mindretalet. Vi legg vekt på at vi lever ulike liv, og at vi har ulike ønske og behov. Nokre meiner at ting skal vere slik dei alltid har vore, eller kanskje aller helst slik dei ein gong var, det er ikkje ei progressiv tilnærming til arbeidslivet.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Partiet Venstre er og har alltid vore positive til at folk fagorganiserer seg. Det er grunnen til at Venstre stod bak og la til rette for hovudavtalen – grunnlova i arbeidslivet. Men vi er også opptekne av at halvparten i arbeidslivet ikkje er fagorganiserte. Det medfører at vi også må ha ei arbeidsmiljølov som legg til rette for dei. Derfor utvidar vi no – moderat – høvet til å avtale auka gjennomsnittsberekning mellom den enkelte arbeidstakaren og den enkelte arbeidsgivaren. Det er eit stort gode for den enkelte arbeidstakaren. Når det gjeld spørsmålet om kollektiv søksmålsrett, trur eg at eg har svart ganske grundig på det i svara mine til representanten Andersen, men eg vil også seie at for Senterpartiet med sine tradisjonar som eit parti som ser den enkelte borgaren, er det eit nytt kollektivistisk og korporativt syn at ein skal kunne gå til søksmål på vegner av nokon som ikkje er medlem i foreininga si, som ikkje ønskjer å bli medlem i foreininga, og som ikkje ønskjer at ein skal gå til sak. Det forundrar meg.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Svaret er ja. Og er det ikkje slik i dag, ligg det i alle fall til rette for at det blir slik, gjennom at ein no får såpass mykje større moglegheit til fleksibilitet dersom ein fagorganiserer seg, og dersom ein har lokale tillitsvalde. I den grad dette forslaget har fått kritikk frå nokon, er det fordi forskjellen no til dels aukar mellom dei som har tariffavtale, og dei som ikkje har det. Det er riktig at Venstre i dag er glade for dei vedtaka som no blir gjorde, og det er fordi vi har jobba for dette i veldig, veldig mange år. I åtte år fekk vi som svar frå SV, Arbeidarpartiet og Senterpartiet at alt skal vere som det alltid har vore, vi ser ikkje noko behov for nokon auka fleksibilitet. Vel – i dag får Venstre gjennomslag for ei arbeidsmiljølov som ligg ganske opptil primærstandpunkta våre, ganske tett opptil det vi har gått til val på. Det er sjølvsagt grunn til å glede seg over det. Så kan ein spørje seg kva vi ville fått gjennomslag for med å gå til SV, til Arbeidarpartiet, til Senterpartiet. Svaret er: Absolutt ingenting. Men mens nokre står stille, må andre ta ansvar for å ta Noreg vidare.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Eg vil rose SV for at dei er – og lenge har vore – opptekne av å redusere ufrivillig deltid. Det er eit mål for arbeidslivet som Venstre er heilt einig i. Det er eit stort problem at ein blir gåande med altfor mange i små stillingar, i vikariat, for å få bemanninga til å gå opp, ikkje minst i helgar. Difor forundrar det meg at SV no ikkje vil vere med på å gjere kanskje det viktigaste grepet for å gje fleire moglegheit til å jobbe heiltid, nemleg at ein får meir fleksibilitet rundt arbeidstid og meir lokal sjølvbestemming. Når vi no gjer viktige grep rundt dette, uttaler bl.a. KS, som representerer kommunesektoren, våre viktigaste velferdsprodusentar, at dette vil leggje godt til rette for at ein kan få fleire i heil stilling, ikkje minst i pleie- og omsorgssektoren. Kva er det SV har forstått som landets kommunar ikkje har forstått?
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Men då lurer eg på kvifor SV ikkje stolar på desse fagforeiningane lokalt, der ein klarer å få gode løysingar, for alt som blir gjort i den arbeidsmiljøloven vi vedtek i dag, føreset jo lokal einigheit. Dersom ein får til lokale løysingar som alle er einige i, som ingen har noko problem med, ja, som Arbeidstilsynet synest er heilt ok når det gjeld helse, miljø og sikkerheit, kvifor meiner då likevel SV at nokon andre skal kunne sitje sentralt og seie nei, det får de ikkje lov til. Kva er det som gjer at ein ikkje klarer å stole på at vettet faktisk er ganske godt og jamt fordelt rundt omkring i landet – at kanskje er det av og til slik at dei som sit nærmast problemstillingane, også er dei som sit nærmast løysingane? Då bør dei få moglegheit til å finne desse løysingane.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Eg har slite litt med å forstå mindretalet sin sterke motstand mot at eldre skal få lov til å stå lenger i arbeidslivet, og den sterke motstanden mot større lokal fleksibilitet. Eg synest ikkje argumenta imot har vore så gode, men no, mot slutten av debatten, har eg skjønt kva dette eigentleg botnar i – dette er jo den store konspirasjonen: Det er Thatcher og Reagan, det er høgrekrefter i alle land som skal demontere sikkerheitsnettet. Det er, for å sitere representanten de Ruiter, at ein er i ferd med å «demontere det norske velferdssamfunnet» – ikkje noko mindre – gjennom å la folk avtale arbeidstid i større grad lokalt enn dei kan i dag. Det blir stadig hevda på talarstolen at det er så sterk unison motstand mot det stortingsfleirtalet i dag kjem til å vedta. For det første: Når ein spør folk i meiningsmålingar, er dei positive til meir fleksibel arbeidstid. For det andre har eit stort fleirtal ved val stemt inn eit stort fleirtal i denne salen som har bedt om meir fleksibel arbeidstid. For det tredje er heller ikkje motstanden i fagrørsla, som det blir vist til, unison. I den grad det er nokon unison motstand, opplever eg at alle dei store organisasjonane har vore imot det som gjeld mellombels tilsetjing. Det kjem vi tilbake til. Men når det gjeld arbeidstid, og ikkje minst når det gjeld aldersgrenser, er det ganske delte meiningar på arbeidstakarsida. Begge representantane Andersen har lagt mykje vekt på at det visstnok er nokon i denne salen som meiner at arbeidstakarar og arbeidsgjevarar er i eit heilt likeverdig forhold. Det har eg ikkje høyrt ein einaste person som har sagt frå denne talarstolen. Dersom det var tilfellet, hadde vi ikkje trunge noka arbeidsmiljølov, då kunne det ha vore full kontraktsfridom. Tvert imot – det at ein no har ei sterk arbeidsmiljølov, er nettopp ei erkjenning av at ja, det er ikkje likevekt. Men det fleirtalet er oppteke av, er at den likevekta kan ein også finne lokalt, der det er eit ønske om det. Og vis meg dei lokale fagorganiserte som sprettar champagnekorken når dei får nei av fagforeininga sentralt for sitt ønske om ei alternativ turnusordning. Vis meg dei! Eg trur at i lys av historia vil denne debatten sjå litt underleg ut. Eg trur at dei endringane vi i dag vedtek – rundt arbeidstid, rundt aldersgrenser – vil vise seg å få brei oppslutning ikkje berre i denne salen, men òg der ute, og etter kvart også i seinare stortingsperiodar. Eg har litt vondt for å tolke mindretalet i noka anna retning gjennom det som har vorte sagt her i dag, og det trur eg vi alle skal glede oss over.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Viss eg skulle lagt meg på representanten Bjørdal sitt nivå, burde eg kanskje kalla han eit vandrande LO-føredrag, men eg synest faktisk at den typen retorikk passar betre i ein skuledebatt enn stortingssalen. Det er ikkje så mange punkt Arbeidarpartiet seier seg einig i i denne innstillinga, men på eitt punkt har det skjedd ei endring. Arbeidarpartiet har gått vekk frå sitt gamle standpunkt om at fireårsregelen er heilag. Først må eg seie at denne snuoperasjonen er veldig gledeleg, men timinga slår meg som litt underleg, sidan Arbeidarpartiet sitt nye standpunkt først vart kjent etter at dei fire ikkje-sosialistiske partia vart einige om ei fleirtalsinnstilling. Frå Venstre si side har vi ikkje registrert at Arbeidarpartiet har meint dette på noko tidspunkt før 19. mars. Vi er sjølvsagt veldig glade for Arbeidarpartiet sin snuoperasjon, men det som kunne ha vore interessant å høyre, er kvifor representanten Holen Bjørdal og partiet hans har kome til at deira tidlegare standpunkt var feil.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Senterpartiet føreslår i dag at regjeringa skal arbeide for reguleringar med føremål å avgrense innvandringa frå EØS-området. Og i innstillinga seier Senterpartiet i ein merknad: «Framfor å satsa på innvandring for å løysa oppgåvene våre, meiner denne medlemen at Noreg må prioritera å få endå fleire av landets eigne innbyggjarar i arbeid.» I Politisk kvarter den 20. mars sa representanten Trygve Slagsvold Vedum at Senterpartiet er oppteke av opne dører, og at Senterpartiet har mykje til felles med Venstre. Men med ordbruken i denne innstillinga kan eg vanskeleg sjå kva vi har til felles i alle fall på dette punktet. På den andre sida sa Framstegsparti-statsråd Solveig Horne til Aftenposten den 16. mars: «Jeg mener at innvandring er bra for samfunnet. Vi ville ikke klart oss uten den innvandringen vi har.(…) Hadde vi ikke hatt den arbeidsinnvandringen, ville det vært vanskeligere å gjøre det som er viktig for landet.» (…) Er Senterpartiet av den oppfatninga at Framstegsparti-statsråd Horne er for innvandringsliberal?
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Eg har forstått at Senterpartiet fekk nok av det gamle Venstre, sidan dei braut ut av det i 1920. Eg vil åtvare mot at vi skal skape ei motsetning mellom det å ta imot menneske som kjem til Noreg og ønskjer å arbeide, og det å inkludere fleire norske statsborgarar i arbeidslivet. Dette er eit openbert tilfelle der vi skal seie ja takk, begge delar, for talet på arbeidsplassar er jo ikkje eit nullsumspel, tvert imot har vi vekst i økonomien vår, og vi har hatt det i mange år. Eg må seie at eg undrar på kven det er Senterpartiet har snakka med rundt omkring i landet, når dei no har denne faktisk mest restriktive haldninga til arbeidsinnvandring i Stortinget. Gardsbruk, kyrkjer, sjukehus, legekontor og butikkar over heile landet har teke imot mange dyktige arbeidsinnvandrarar frå Sverige, Tyskland og Frankrike dei siste åra. Eg trur ikkje dei ville klart seg utan, men det er mogleg Senterpartiet har ei anna oppfatning.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Representanten føretrekkjer sitt eige partiprogram. Det er det eg gjekk til val på, og det er det som er mitt mandat i denne salen og mitt mandat i forhandlingane med dei andre borgarlege partia. Eg vil understreke kva utgangspunktet var her. Utgangspunktet er at vi – om ikkje i åtte år, så i alle fall i mange år – masa på dei raud-grøne partia om at vi ønskte å stramme inn fireårsregelen. Han var heilag, det var umogleg å sjå på, det gjekk ikkje an. Det var berre Venstre og Kristeleg Folkeparti som ønskte å stramme han inn då vi fekk denne saka på vårt bord i Stortinget. Vi har brukt forhandlingsposisjonen vår til å sikre fleirtal for ei innstramming. Går det like langt som Venstre i utgangspunktet ønskte? Nei, det gjer det ikkje, men det sikrar at vegen til fast arbeid blir kortare. Ikkje minst sikrar det at dei som driv og sjonglerer mellom ulike heimlar for det som i realiteten er eit fast behov, etter tre år blir pålagde å gjere det til ei fast stilling. Det er Venstre godt fornøgd med, og vi er godt fornøgde med at Arbeidarpartiet har snudd, sjølv om det skjedde i aller siste sving.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Eg trur eg sa det ganske tydeleg i mitt første innlegg at den beste løysinga er Venstre sitt forslag, som i og for seg heller ikkje Arbeidarpartiet går inn for. Det er mogleg ein skreiv i arbeidslivsmeldinga at det var behov for å sjå på noko. Er det noko dei raud-grøne var flinke til, var det å skrive i ulike meldingar at det var behov for å sjå på ting. Ein såg tydelegvis både lenge og vel, for det skjedde veldig lite. Det har det heller ikkje gjort i denne saka før det var sikra eit breitt fleirtal på ikkje-sosialistisk side for å stramme inn fireårsregelen. Kvifor Arbeidarpartiet ikkje kunne kome med sitt syn på denne saka før vi var ferdigforhandla, kan berre Arbeidarpartiet svare på sjølv. Eg trur eg veit kva svaret er. Det er heller ikkje sikkert at Arbeidarpartiet sitt forslag gjeld for alle. Det gjeld for ein heimel til i den paragrafen det er snakk om. Det vi er opptekne av, er å sørgje for at vegen til fast jobb blir kortare. Det blir gjort no, og så blir døra inn opnare. Det er framleis Arbeidarpartiet imot, og det brukar dei mykje energi på å kjempe mot. Dei seier til og med at dei skal reversere det, og det er ein av mange gode grunnar til at fleirtalet som er i denne salen, bør få bli etter valet i 2017.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Eg vil få understreke at eg har absolutt ingenting imot – og Venstre har absolutt ingenting imot – at folk frå Aust-Europa får ein fot innanfor det norske arbeidslivet, det vere seg gjennom bemanningsselskap eller andre tilsettingsformer. Det synest eg er positivt. Så deler eg for så vidt bekymringa som representanten Lundteigen og andre har om at bemanningsbransjen ikkje bør vere hovudvegen inn i arbeidslivet for folk. Eg registrerer jo at med dei lovendringane vi no gjer, er det særleg ein bransje som har vore skeptisk, og det er nettopp bemanningsbransjen, grunna dei endringane ein gjer rundt mellombelse stillingar, og sørgjer for at det blir ein veg inn i det ordinære arbeidslivet utanom bemanningsbransjen. Det er ikkje med det sagt at bemanningsbransjen er eit problem i seg sjølv, men eg trur vi alle er einige om at hovudvegen inn i arbeidslivet bør vere gjennom ordinær tilsetting. Så det at folk får jobb, det synest eg er fint. At dei får jobb gjennom bemanningsselskap er fint, men det aller beste er om dei kjem inn på ordinært vis.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Eg trur det går fram av representanten Lundteigens eige spørsmål at dette ville det vore ein fordel å få ei juridisk avklaring på, gjerne gjennom domstolsapparatet, der ein gjer slikt. Men når det er sagt: Eg er i og for seg einig i at dette er ei problemstilling som det er verdt å gå nærmare inn på. Den har ikkje vore så veldig mykje omtalt før dei siste par månadene, men eg vil seie det sånn at eg er einig i at dette er noko ein bør sjå på, men primært burde dette fått ei rettsleg avklaring før ein eventuelt gjer noko politisk. Når det gjeld prøvetid, som representanten Lundteigen er innom i byrjinga av replikken sin, så er jo det viktig, men eg trur det er grunn til å understreke at det er noko anna enn dei heimlane som finst for mellombelse tilsettingar i arbeidsmiljølova i dag og den heimelen som blir lagt til i bokstav f. Det som veldig mange bedrifter seier, er at dei kjem til å tilsette fleire, ta større sjansar, utvide, satse, dersom dei får høve til å tilsette fleire, slik dei no får av stortingsfleirtalet. Det trur eg er bra for næringslivet, og det trur eg er bra for dei arbeidstakarane det gjeld.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Eg trur først det er viktig å understreke at det ikkje er snakk om ei arbeidsplikt som er innført; det er snakk om ei aktivitetsplikt. Det ein får plikt til å tilby, er ikkje berre arbeid; det kan vere andre ting – det kan vere utdanning, det kan være ulike tiltak, det kan vere avrusing, det kan vere jobbsøking. Men det er også rett, som eg nemnde i mitt hovudinnlegg, at vi i Venstre i utgangspunktet var skeptiske til det forslaget som kom, og det var hovudsakleg ut frå vårt syn på lokaldemokratiet. Dette er jo ei ordning som er finansiert av kommunane, og vi ønskjer størst mogleg handlefridom for dei, med omsyn til korleis dei vil stille vilkår, slik mange gjer i dag. Så ser vi at veldig mange kommunar har stor suksess med nettopp å tilby aktivitet, så det er ingenting gale med det; det er tvert imot veldig bra. I forhandlingar må ein gje og ta. Dette er noko vi har valt å gå med på og stemme for. Det er grunngjeve i at vi no får stor handlefridom lokalt med omsyn til korleis ein skal gjennomføre det, at Stortinget seier tydeleg at det ikkje skal føre til auka byråkrati, og at Stortinget forpliktar seg til å finansiere eventuelle meirutgifter. Då er det noko Venstre kan stå for.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Dette er det gjort greie for i innstillinga. For det første er det viktig å understreke at i dag står kommunane fritt til å påleggje aktivitetsplikt, og dei står fritt til å påleggje sanksjonar ved brot på aktivitetsplikta. Det vi gjer no, er eigentleg berre éin ting, og det er å snu hovudregelen, slik at regelen er at ein skal tilby aktivitet og så heller grunngje unntaka, og unntak kan ein absolutt tenkje seg. Mange vil ikkje kunne vere i aktivitet, ut frå ulike psykiske eller fysiske helseplager, f.eks. Sjølvsagt skal dei då ikkje påleggjast aktivitet eller trekk i ei yting. Men for dei som kan, er aktivitet føremålstenleg. Då blir hovudregelen at det skal skje, og ein må grunngje det dersom ein ikkje skal gjere det. Men ein må sjølvsagt aldri kome dit at ein får eit slikt trekk i ytinga at det går ut over liv eller helse, eller at ein ikkje klarer å få oppfylt sine mest grunnleggjande behov, men det slår fleirtalet fast i innstillinga.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Eg vil gjerne følgje opp det siste spørsmålet, for dette synest eg var litt interessant. Venstre har ved fleire høve i Stortinget bede om at vi no får bukt med bruken av mellombelse stillingar i staten. Og eg har eigentleg berre anteke at når SV ikkje stemte for det i førre periode, så var det på grunn av Arbeidarpartiet. Men no ser vi jo i innstillinga som ligg, at SV framleis ikkje vil slutte seg til merknadene om å få bukt med bruken av mellombelse stillingar i staten. I sitt første svar sa representanten at ein har eit anna utgangspunkt og andre premissar. Kva for utgangspunkt og premissar i merknaden om å få bukt med bruken av mellombelse stillingar i staten er SV ueinig i? Kan representanten peike på ein einaste ting som SV er ueinig i i dei merknadene?
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Eg teikna meg no på tampen fordi eg ønskjer å ta for meg to tendensar eg ikkje likar i debatten. Den første tendensen er den som ein del representantar har, til å gje uttrykk for at vi må prioritere mellom å få ulike grupper ut i jobb, altså velje mellom ulike grupper. Det kan vere representanten Lundteigen, som peiker på at vi må prioritere å få norske statsborgarar i jobb framfor EØS-innvandrarar, eller representanten Else-May Botten, frå Arbeidarpartiet, som seier at vi må velje mellom ungdom eller 72-åringar. Mitt syn er at arbeidsmarknaden ikkje er eit nullsumspel. Det er ikkje sånn at viss vi får ein ungdom i jobb, kan ikkje ein eldre arbeidstakar stå lenge i jobb. Det er ikkje sånn at dersom ein EØS-innvandrar får moglegheit til å jobbe i Noreg, er det ein ungdom som mistar den same moglegheita. Det var eit parti som ein gong hadde slagordet «Alle skal med». Det synest eg er ei god rettesnor når det gjeld å få folk i arbeid. Dei som ønskjer å jobbe, skal få moglegheita til å jobbe. Den andre tendensen som eg ikkje likar, er den som mange representantar frå den raud-grøne opposisjonen har til å seie at all forsking viser at dei har rett. Ein skal vere veldig skeptisk til politikarar som seier nettopp det. For litt sidan gjekk Arbeidsforskningsinstituttet ved Høgskolen i Oslo og Akershus, på oppdrag frå arbeidstakarorganisasjonen Unio, gjennom den forskinga som finst – frå Noreg og frå andre land – på temaet «mellombelse tilsetjingar». Det var ein svær studie og ein svær gjennomgang. Der peika dei på ein del studiar som viser at oppmjuking av reglane for mellombelse stillingar fører til at ein reduserer arbeidsløysa. Dei peiker på andre studiar, som viser at ei oppmjuking av regelverket fører til at fleire faste stillingar er resultatet. Men dei peiker også på studiar som ikkje bekreftar den same tendensen. Kva er så oppsummeringa av dette svære arbeidet? Jo, oppsummeringa er at forskinga ikkje gjev eintydige svar, og at dette i stor grad handlar om politikk og ikkje i så stor grad om forsking. Av og til er det sånn. Det er ein stor forskjell på den spanske og den norske arbeidsmarknaden. Det er forskjell på land i høgkonjunktur og land i lågkonjunktur. Det er forskjell på land med eit sterkt oppseiingsvern og land med eit svakt oppseiingsvern. Det vi må gjere, er å gjere våre eigne erfaringar. Det vi har av erfaringar med mellombelse stillingar i Noreg, er at dei er eit springbrett inn i fast jobb. No gjev stortingsfleirtalet ein ny heimel for å la folk få sjansen til å prøve seg. Vi skal følgje tett korleis utviklinga blir, det skal det forskast på, og vi skal hauste erfaringar. Men når ein står i ein situasjon der ikkje all forsking viser korkje det eine eller det andre, kan ein velje slik som dei raud-grøne gjer, og sitje stille og la vere å gjere noko, eller ein kan velje slik som stortingsfleirtalet gjer, og prøve dei tiltaka vi har størst tru på.
Sveinung Rotevatn (Venstre), 2015-03-24:
Når representanten Else May Botten skuldar meg for «svogerforskning», er det ikkje meg ho skuldar for det, men Høgskolen i Oslo og Akershus og Arbeidsforskningsinstituttet der, som var dei eg viste til. Og viss ho absolutt vil ha referansar til dei konkrete forskingsrapportane, kan ho sjå på Faccini frå 2013, som viser at mellombels stillingar reduserer arbeidsløysa innanfor det dei har sett på, eller Nunziata og Staffolani frå 2007, som viser at det fører til fleire faste stillingar. Så er det ein del rapportar som ikkje viser det same, og då er jo poenget at all forsking viser ikkje noko eintydig her, og i den store gjennomgangen klarer ein ikkje å konkludere tydeleg i den eine eller andre retninga. Men då bør ein heller ikkje late som om det er tilfellet. Difor vil eg avslutte med noko som har vorte etterlyst: kva som er usanningane som verserer i debatten. Det har vore mykje utanfor dette huset. Men det er tre ting som har vore sagt i dag, og eg trur alt er sagt av representantar frå Arbeidarpartiet: All forsking viser at – nei, det er feil. Det blir meir pålagt overtid – nei, det er feil. Ein ønskjer no å likestille mellombelse og faste stillingar – og det er iallfall feil.
Lise Christoffersen (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Jeg tenkte jeg skulle stille et spørsmål om noe representanten Wiborg valgte ikke å nevne i sitt innlegg, men som er en viktig del av saken. Fremskrittspartiet liker jo å kalle seg partiet for lov og orden og den lille manns forsvarer, og jeg antar at representanten Wiborg har et klart syn på hvem som er «den lille mann» i arbeidslivskriminalitetsaker om ulovlig innleie og sosial dumping. Hvis ja, hvorfor går da lov-og-orden-partiet inn for å oppheve ordningen med kollektiv søksmålsrett?
Lise Christoffersen (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Med utgangspunkt i det svaret: Mener virkelig Fremskrittspartiet at det er mer i tråd med grunnleggende rettsprinsipper at folk fortsetter å bli ulovlig innleid og underbetalt, enn faktisk å avdekke og få en slutt på at de blir det?
Lise Christoffersen (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Arbeiderpartiet er tilhenger av å styrke Arbeidstilsynet, og det har vi gjort flere ganger mens vi har vært i regjering, og det kommer vi til å fortsette med også. Men jeg har et spørsmål til, som handler om useriøse arbeidsgivere, lokal enighet og de tingene som representanten Wiborg har vært inne på i sitt innlegg. Drammens Tidende skriver for tiden om en sak som startet med såkalt lokal enighet, men som egentlig gjelder grov underbetaling i gartneribransjen, med arbeidsdager opp mot 14 timer, uten fridager, og med 18 000–20 000 kr i lønn for seks måneders arbeid. Kun én av dem som ble utnyttet, har ønsket å forklare seg for retten. Kan representanten Wiborg tenke seg hvorfor de andre ikke vil?
Lise Christoffersen (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Det er mye i det som representanten Ropstad sa i sitt innlegg som jeg kan si meg enig i. Spørsmålene går kanskje mer på det jeg ikke er fullt så enig i. Representanten Ropstad nevnte det med inkludering i arbeidslivet. Under generalstreiken holdt Kristelig Folkepartis leder en appell om at partiet skulle gå imot generell adgang til midlertidige ansettelser. Avtalen på borgerlig side viser nå det motsatte. Betyr det at Kristelig Folkeparti nå også har godtatt regjeringas påstand om at en generell adgang til midlertidige ansettelser vil gi flere jobber til mennesker med nedsatt funksjonsevne – istrid med det funksjonshemmedes egne organisasjoner sier?
Lise Christoffersen (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Arbeiderpartiet har fått mange spørsmål her i dag om hva vi kommer til å reversere når vi kommer til makta igjen i 2017. Jeg har lyst til å stille det samme spørsmålet til Kristelig Folkeparti. Hvis det skulle vise seg at det er de funksjonshemmedes organisasjoner som får rett, hvis det skulle vise seg at utstrakt bruk av midlertidige stillinger får samme konsekvenser i Norge som det har vist seg å få i andre land, bl.a. Sverige, vil da Kristelig Folkeparti bli med på en reversering av det de nå er med på å vedta i dag?
Lise Christoffersen (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Jeg la merke til at Ropstad i sitt innlegg var glad for treårsregelen, som setter grensen for midlertidighet. Men jeg la også merke til at Ropstad omtalte treårsregelen i veldig generelle vendinger og ikke la så veldig mye vekt på at vi med det forslaget som foreligger fra regjeringspartiene og støttepartiene, faktisk får en fireårsregel for noen og en treårsregel for alle. Nå har jo Arbeiderpartiet – sammen med Senterpartiet og Sosialistisk Venstreparti – fremmet forslag om en treårsregel for alle. Er Kristelig Folkeparti allerede i dag rede til å støtte det forslaget?
Lise Christoffersen (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Det ble sagt her at noen av de mest håpløse innleggene som var holdt her, var de som handlet om likestilling. Da vil jeg anbefale representanten Wiborg heller å knakke på døra til Likestillingsombudet, Arbeidstilsynet eller, for den saks skyld, Arbeidsforskningsinstituttet, og fortelle hvor håpløst det som står i deres høringsuttalelser er, når det gjelder likestilling og konsekvenser for likestilling mellom menn og kvinner og konsekvenser for gravide kvinner i midlertidige stillinger. Det er en del man ikke liker her. Det kan vel kanskje være gjensidig. Jeg må si at jeg liker veldig dårlig når representanten Bente Stein Mathisen står her og sier at innleggene våre har inneholdt usannheter. Så jeg vil utfordre Bente Stein Mathisen nå hvis hun har ett minutt igjen av taletiden: Kom opp her og fortell hva som var usannheter i de innleggene som bl.a. jeg har holdt i denne saken! Jeg vet ikke helt om jeg skal le eller gråte når det er snakk om aktivitetsplikt for sosialhjelpsmottakere, fordi det å ta folk på alvor, handler om å gi rettigheter, men samtidig også om å pålegge plikter. Det å se folk, å se folks muligheter handler om å ta folk på alvor. Det var akkurat det kvalifiseringsprogrammet som sosialhjelpsmottakere var innrettet mot den gangen det ble vedtatt – med én viktig dimensjon i tillegg til det som foreslås her i dag, nemlig at viljen til aktivitet for kvalifisering også ble premiert i form av en høyere stønad. Det var Fremskrittspartiet imot. Det stemte de imot da kvalifiseringsstønaden ble innført, og det stemte de imot i flere budsjetter etter det. Jeg klarer ikke med min beste vilje å se hva som er bedre med pålagt aktivitetsplikt uten en krone ekstra enn det som Fremskrittspartiet i sin tid var med på å prøve å stemme ned, men som nå viser seg å virke nettopp fordi det er individuelt innrettet. Det er ikke mer enn to år siden aktivitetsplikten ble utredet forrige gang. Da var konklusjonen at aktivitetsplikt finnes. Den brukes. Den brukes der hvor kommunene og saksbehandlerne mener at det er hensiktsmessig. Det varierer litt mellom f.eks. store og små kommuner. Proba samfunnsanalyse, som skrev den rapporten, mente at det kanskje kunne komme av at i små kommuner er forholdene oversiktlige, og det er lettere å ha en tett individuell oppfølging av den enkelte. Så kan det hende at det at det varierer, kan komme av at det i Nav-kontoret er sånn at en del saksbehandlere(presidenten klubber) har ansvaret for mellom 100 og 200 brukere. Sett inn pengene der….(Presidenten klubber igjen.) (presidenten klubber) (Presidenten klubber igjen.)
Ingunn Gjerstad (Sosialistisk Venstreparti), 2015-03-24:
Det moderne samfunnet, som representanten Wiborg snakkar om, er i mange næringar i dag prega av at det berre er arbeidsmiljølova som vernar den enkelte, og knapt nok det. På dei arbeidsplassane som ikkje har tariffavtale, som er om lag 30 pst., og på mange av dei med tariffavtale og manglande skolering av tillitsvalde og verneombod, fungerer ikkje dagens lovverk heller. Eg er fasinert over denne trua som Wiborg har på den enkelte arbeidstakars makt. Kor mange butikktilsette, kor mange reinhaldarar, kor mange hotelltilsette og restauranttilsette har Wiborg drøfta dette med? Eg lurer på om Wiborg bryr seg om desse store gruppene som i dag har det så fleksibelt at dei knapt veit om neste vakt, og langt mindre får hjelp til å bruka det lovverket som ein no vil endra og svekkja.
Ingunn Gjerstad (Sosialistisk Venstreparti), 2015-03-24:
Eg er fascinert av at både Kristeleg Folkeparti og Venstre verkar så glade i dag for at det blir meir fleksibilitet og det som ein kallar «sjølvbestemmelse», i arbeidslivet. Eg liker ordet «medbestemmelse» mykje betre. Rotevatn seier at ingen skal arbeida meir, og at forslaga styrkjer rollene som lokale tillitsvalde skal ha. Er no Venstre trygge på at den enkelte arbeidsplassen i distrikta, i reiselivet og elles, er sterk nok og godt nok organisert til at fleksibiliteten for den enkelte arbeidstakaren blir styrkt, og ikkje berre fleksibiliteten for den enkelte arbeidsgjevaren?
Ingunn Gjerstad (Sosialistisk Venstreparti), 2015-03-24:
Eg hadde både pensko og uniform i mi første heiltidsstilling, som eg fekk i 1982 – på hotell, og der eg arbeidde i 17 år annakvar helg i eit yrke der helgearbeid var og er nødvendig. Alle jobbane eg har hatt, har vore atskilleg mindre frie i sin natur enn det å vera her på Stortinget. Eg blir derfor provosert når representantar samanliknar våre sesongmessige små svingingar med litt kveldsarbeid, med folk flest. Vi er unnatekne arbeidstidsbestemmingane og har fridom andre berre kan drøyma om. For dei av oss som har vår ståstad i den organiserte arbeidarklassen, er dette rett og slett ein dag vi kunne tenkt oss forutan. Det er berre elleve år sidan førre gong stortingsfleirtalet reiv ned det gjerdet og vernet for den svakaste parten i bytteforholdet. Det var Victor Norman og Bondevik II-regjeringa. På livets største marknadsplass, som arbeidslivet er, klarte vi å få det meste på plass igjen i 2005, med ny regjering. Det arbeidslivet vi snakkar om, det moderne arbeidslivet, er ikkje så annleis enn det arbeidslivet som var då fagrørsla starta sitt arbeid. Det er den viktigaste arenaen for makt og avmakt som vi har. Det styrkeforholdet vi har her, er svært avgjerande for den tryggleiken og den livskvaliteten som den enkelte kan ha – ja, for samfunnet som såleis blir veldig påverka av kva slags reguleringar og organisering vi legg til rette for her i denne salen. Her ligg mykje makt. Det er veldig tungt at regjeringspartia og støttepartia har bestemt seg for å prioritera dei som har mest makt frå før i arbeidslivet, nemleg arbeidsgjevarane. SVs perspektiv er å halda fram å slåst for å ha ei arbeidsmiljølov som fyller den hensikta ho var meint å ha, og som er ei vernelov for det store fleirtalet som treng det. Som vår medlem i komiteen, Kirsti Bergstø, har teke opp tidlegare i debatten, er heile og fulle stillingar fullt mogleg å få til dersom det er vilje, under dagens lovverk, slik dei gjer på sjukeheimane i Finnmark og i dei aller fleste Clas Ohlson- og Jernia-butikkane der mannfolka jobbar på kjøpesentra, men som dei ikkje klarer å få til på dei same kjøpesentra der kvinnfolka jobbar. Det har ikkje noko med lovene å gjera. For at fleire skal kunna stå i stilling fram til 70 år, og fleire folk har noko felles fritid, treng vi både sterke fagforeiningar og sterkt lovverk. Dagens forslag til vedtak, som fleirtalet går inn for, vil svekkja begge delar. Det gjer meg vondt.
Ingunn Gjerstad (Sosialistisk Venstreparti), 2015-03-24:
Først må eg seia at denne representanten, og kanskje ein del andre representantar, kjenner på i magen sin at det er lenge sidan det var frukost, og at det kanskje er på tide med ein liten lunsj, og eg tenkjer det er lurt at vi skal ha ei ny sak snart og bli ferdig med denne. Eg tok ordet fordi representanten Heggelund kom inn på at eg i eit tidlegare innlegg heldt fram at for meg er «medbestemmelse» viktigare enn ordet «selvbestemmelse», som er eit nyord som eg ikkje kjenner så godt, men som eg las i den pressemeldinga som blei utgjeve av regjeringa og støttepartia i samband med denne lova som dei var komne fram til einigheit om. Eg har til gode å skjøna heilt kva denne sjølvbestemminga er, for då ignorerer ein på ein måte det maktforholdet som mange av oss har snakka om er så ulikt fordelt i arbeidslivet i dag, og som vi som støttar det å ha ei sterk vernelov og sterke fagforeiningar, er for – altså for å gje meir makt til arbeidsfolk. Men for meg er medbestemminga ei slik sak som står omtalt i hovudavtala som regulerer det organiserte arbeidslivet, og som beskriv korleis ein skal nytta forhandlingar, korleis ein kan løysa tvistar, korleis gruppene i den enkelte bedrifta og oppover i systemet kan bli einige med kvarandre, og korleis ein kan tvista med kvarandre når ein er ueinig. Og den norske modellen, som Siv Jensen og ein del andre meiner står litt i vegen for det norske folket, er for meg ei veldig viktig sak å forsvara, og medbestemminga, som regulerer partsforholdet, er ein av berebjelkane i den norske modellen.
Ingunn Gjerstad (Sosialistisk Venstreparti), 2015-03-24:
Tala for utanforskap i Noreg er som vi har høyrt langt lågare enn i land som har sett mellombelse tilsetjingar i system, som f.eks. Spania har gjort, utan at ungdomsarbeidsløysa har kome seg av den grunn. Min frisørutdanna ven i rullestol – han er avhengig av rullestol for å kunna arbeida – sende meg ei melding her i stad: Eg vil ikkje bli skuva føre i denne saka. Trur representanten Wiborg at fleire arbeidsgjevarar vil riva ned veggane, byggja handikap-wc og leggja meir til rette for mellombels tilsette, som min frisørven, enn det i dag skjer på dei enkelte arbeidsplassane, trass storstilte støtteordningar frå Nav? Kva er det som får Wiborg til å tru det?
Ingunn Gjerstad (Sosialistisk Venstreparti), 2015-03-24:
I dag er det seks månaders prøvetid i loven. Eit halvt års prøvetid gjev, etter mange sitt skjøn, ei moglegheit for arbeidsgjevarar til å testa ut om arbeidstakaren er eigna i det arbeidet som ein er tilsett i, men det krev at arbeidsgjevaren tek eit ansvar for å følgja opp at vedkomande lærer seg ting og kan vera vidare. Vibeke Madsen, direktør i Virke, sa til Klassekampen 23. september i fjor: «Problemet med det, er at ved bruk av prøvetid må arbeidsgiver gå gjennom prosessen med oppsigelse. For mange arbeidsgivere er det ikke noe hyggelig. Det er derfor vi vil ha en generell adgang til midlertidig ansettelse.» Kva tenkjer representanten Wiborg om behova til arbeidsgjevarar her? Er det kanskje like viktig som omsynet til dei med funksjonsnedsetjingar å imøtekoma dette ubehaget i prosessar i arbeidslivet?
Ingunn Gjerstad (Sosialistisk Venstreparti), 2015-03-24:
Representanten Ropstad er glad for at treårsregelen ikkje er for fire år. Mitt spørsmål handlar om føresegna om karantene, det at ein då etter tre år ikkje skal kunna ta ei ny mellombels tilsetjing. Det står: «§ 14-9 nytt syvende ledd skal lyde: Reglene i dette ledd gjelder ansettelser etter første ledd bokstav f for arbeidsoppgaver av samme art innenfor virksomheten.» osv. Då lurer eg på korleis ein skal tolka dette med karantene i f.eks. den delen av arbeidslivet som daglegvarehandelen er, der ein har ulike avdelingar og folk kan jobba i frukta, i kassa, eller på lageret, og i hotell, der ein har ulike avdelingar: Ein kan vera i oppvasken den eine staden og ein kan ha reinhaldet den andre staden. Korleis skal ein forstå denne paragrafen? Kan ein risikera at folk vil gå utan fast tilsetjing i minst tre år pluss tre år – og kanskje ikkje får bustadlån?
Ingunn Gjerstad (Sosialistisk Venstreparti), 2015-03-24:
Både som SV-ar og fagforeiningsmenneske er eg av og til samd med Venstre sin Sveinung Rotevatn. Eg vil òg at folk frå Europa og resten av verda skal koma her i norsk arbeidsliv og få ein fot innanfor – begge føtene. Det eg har imot, og den uroa som eg deler med representanten Lundteigen, er bakteppet til den debatten om mellombelse tiletjingar som er ein del av debatten i dag. Vi har eit økonomisk samarbeid, EØS, med ein union, EU, som skaper stor arbeidsløyse og naud, og som sender folk på flukt for å finna arbeid. Berre frå Aust-Europa var det i fjor nesten 160 000, og altfor mange av dei har det slik at dei ikkje tør å ta opp uverdige arbeids- og livsvilkår og sosial dumping på arbeid fordi dei er så laust knytte til arbeidslivet. Trass iherdig innsats frå store delar av fagrørsla er organisasjonsgraden låg mellom desse menneska, altfor låg. Elin Ørjasæter tok nyleg til orde for eit gjennomorganisert arbeidsliv i ein artikkel i Aftenposten den 2. mars, «EØS endrer norsk arbeidsliv»: «Der virkeligheten endres må også politikken endres. EØS-innvandringen har endret mine politiske holdninger, fra å være en optimistisk liberalist til å bli overbevist tilhenger av et organisert arbeidsliv. Liberalisme fungerer bare der alle har forhandlingsmakt. Slik er det ikke lenger. Det er for mange som tilbyr sin arbeidskraft til en altfor lav pris. Lønnsgulvet eksisterer ikke slik det gjorde før. LO og NHO har verktøyene, i form av tariffavtaler som kan allmenngjøres, altså gjelde for alle bedrifter i en hel bransje. LO og NHO har også felles interesser i høy produktivitet og lovlige forhold. Et godt samarbeid mellom arbeidsgivere og tillitsvalgte er vår garanti mot at deler av arbeidslivet kastes tilbake til norsk 20-tall. Det er på tide å organisere seg, selv for en gammel liberalist.» Vår rolle som lovgjevarar er å setja ned nokre gjerdestolpar, hegna inn så å seia, verja utsette arbeidsfolk og folk utanfor arbeidslivet. Eg fryktar for at meir bruk av mellombels tilsetjing vil medføra det motsette fordi makttilhøva er så ulike mellom partane, og at det vil svekkja fagrørsla i deira kamp for å laga det golvet som arbeidslivet treng for at vi ikkje skal utvikla oss i ei retning som vi ikkje kan leva med.
Ingunn Gjerstad (Sosialistisk Venstreparti), 2015-03-24:
Eg synest dagen i dag opnar for fleire spørsmål enn svar. Den førre debatten viste tydeleg at det per i dag ikkje er fleirtal på Stortinget for å avklara kor mykje klimagassar Noreg skal kutta innanlands fram mot 2030. Stortingshandsaminga denne våren har heller ikkje fått på plass nye norske forpliktingar fram mot 2030 i solidaritet med verdas fattigaste land, som blir hardast ramma av klimaendringane. Etter handsaminga av regjeringa sitt forslag til klimamål er det umogleg å vita kor store klimakutt ein tenkjer å gjera i Noreg fram mot 2030. Då er det vanskeleg å jubla høgt for at Stortinget samstundes gjev si tilslutning til å lovfesta måla for 2030 og 2050. Men eg er fødd på ein søndag og er optimist. Difor vonar eg inderleg at vi på sikt skal få stortingsfleirtal for å lovfesta noko meir konkret for innanlands utsleppskutt enn å tenkja på eit tal. Eg vonar inderleg at det som skjer i dag, blir første steget mot å lovfesta noko meir enn ei samansausing av nasjonale mål kombinert med dei såkalla fleksible mekanismane. SV meiner at innhaldet i ei klimalov avgjer om klimalova har meirverdi for norsk klimadebatt. Difor seier SV tydeleg i innstillinga kva innhald vi ønskjer i ei klimalov. SV meiner Noreg treng tydelege klimamål for 2030 og 2050 som slår fast kor store utslepp vi planlegg å kutta på norsk territorium dei neste 15 og 35 åra. SV meiner at ei omstilling til nullutsleppssamfunnet betyr ei halvering av norske utslepp fram til 2030 samanlikna med 1990 og vidare kutt etter det. Kva meiner regjeringa om kor mykje vi skal kutta i Noreg dei neste 15 åra? Det veit vi ikkje. Og kva meiner Arbeidarpartiet? Det veit vi heller ikkje, sjølv om representanten Aasland til mi glede sa i førre sak at dei ville ha konkrete tiltak. Uklarheit om kva nasjonal omstilling ein eigentleg vil ha, er eit kjenneteikn for dei tre største partia i klimapolitikken, for ein drøymer alltid om at det finst ei enkel løysing ein annan stad. Dette er trist når det norske samfunnet treng ei felles forståing av kva omstilling vi styrer mot. Vi må styra mot nullutsleppssamfunnet, meiner SV. Dette er ei formidabel oppgåve, som må bety mykje for korleis vi skal utforma politikken på alle område. Vi treng klarheit. Difor meiner SV at Noreg treng nasjonale og sektorvise karbonbudsjett som seier noko om korleis vi planlegg å omstilla enkeltsektorar til nullutsleppssamfunnet. Ei klimalov bør få på plass eit slikt system med karbonbudsjett. Eg vil utfordra dei store partia i norsk politikk til å bli tydelegare på kva ein vil, utover å spørja EU om å bidra. SV varslar støtte til det forslaget som Venstre har lagt fram, i eit forsøk på å få til semje.
Fredric Holen Bjørdal (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Vi i Arbeidarpartiet er glade for at Kristeleg Folkeparti fekk endra forslaget frå regjeringa i positiv retning, m.a. når det gjeld søndagsarbeid. Likevel er det liten tvil om at hovudtrekka i forslaget frå regjeringa ligg fast, og at dette dreg arbeidslivet i ei retning ein i utgangspunktet skulle tru Kristeleg Folkeparti var lite komfortabel med. Kjenner representanten nokon gong på at han her har selt seg for knappar og glansbilete?
Fredric Holen Bjørdal (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Representanten er oppteken av at søndagen skal vere ein annleis dag i veka. Sjølv om Kristeleg Folkeparti rett nok har lagt ned ein innsats i forhandlingane med regjeringa, blir det likevel høve til meir søndagsarbeid framover. Eit spørsmål som veldig mange lurer på, er korleis Kristeleg Folkeparti stiller seg til den komande opningstidslova frå regjeringa. Det går ikkje an å ha ein open butikk utan tilsette, og derfor heng dette veldig nøye saman med det vi diskuterer i dag. Arbeidarpartiet registrerer at det snart er tre månader sidan regjeringa varsla at dette forslaget innan kort tid skulle bli sendt ut på høyring, men det lèt enno vente på seg. Er det sånn at Kristeleg Folkeparti har lagt ned ein innsats her også for å stoppe dette, og er det difor dette forslaget enno ikkje er sendt på høyring?
Fredric Holen Bjørdal (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Eg var ikkje heilt ferdig med å bore i ønsket Kristeleg Folkeparti har om eit familievennleg arbeidsliv, og difor stel eg ein replikk frå SV. Ei rekkje av høyringsinstansane til denne saka har uttalt seg kritisk til likestillingsaspektet ved ho, og kva effekt det vil ha på familielivet. Det går eg ut frå at Kristeleg Folkeparti har lese nøye. Mellom anna seier likestillingsombodet at forslaga vil gjere kombinasjonen fulltidsarbeid og omsorgsansvar vanskeleg for mange menn og kvinner. Like eins seier Arbeidstilsynet at dette vil vere ugunstig for mange kvinner og einslege forsørgjarar. Arbeidstakarar med omsorgsansvar er avhengig av eit føreseieleg daglegliv, anten det gjeld å hente i barnehage eller SFO, køyre til fritidsaktivitetar eller å ta seg av gamle foreldre. Når føreseielegheita blir redusert, aukar det negative stressnivået tilsvarande. På kva måte meiner representanten Ropstad at dette er i tråd med det ønsket Kristeleg Folkeparti har uttrykt om eit så familievennleg arbeidsliv som mogleg?
Fredric Holen Bjørdal (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Eg registrerer at representanten ikkje er interessert i å snakke om arbeidsmarknadsmeldinga. Regjeringa er berre interessert i å snakke om mellombelse tilsetjingar. Det er vel éin av to grunnar til det – anten at ein vil at tiltaka i meldinga skal bli forbigått i stillheit, det kan eg godt forstå, eller at ein oppriktig trur at mellombelse tilsetjingar vil hjelpe folk inn i arbeidslivet. Det siste er avvist gong på gong, til og med av departementet sjølv i proposisjonen til Stortinget. Mellombelse tilsetjingar er ikkje eit arbeidsmarknadstiltak; det er ei ideologisk liberalisering og ei svekking av arbeidsmiljølova som ikkje gagnar nokon andre enn arbeidsgjevarar. Dette fungere ikkje, det blir ikkje fleire i jobb. Regjeringa burde i anstendigheitas namn ha greidd å levere ein betre arbeidsmarknadspolitikk enn det Stortinget her får presentert.
Fredric Holen Bjørdal (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Viss representanten var så interessert i kva vi står for i arbeidsmarknadspolitikken, kunne ho jo ha lese litt nærare i stortingsmeldinga vår Flere i arbeid. Men dessverre har regjeringa trekt ho tilbake. Men eg kan gje eit kort samandrag. Vi er veldig for å vidareutvikle det som var, og er, politikken vår: meir bruk av attføring i ordinære verksemder, meir bruk av lønstilskot, fleire og betre arbeidsmarknadstiltak, forsterka jobbstrategi, ungdomsgaranti, ein meir aktiv kompetansepolitikk, auka satsing på førebygging – fordi vi veit at det verkar. Mellombelse tilsetjingar har ingen effekt på sysselsetjingsnivået. Dei som står bakarst i køen med dagens regelverk, vil fortsetje å stå bakarst i køen med regelverket til regjeringa. Den einaste forskjellen er at dei som står fremst i dag, i framtida vil bli tilsett mellombels i staden for fast.
Fredric Holen Bjørdal (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Vi meiner at dagens regelverk fungerer veldig godt. Det er fullt mogleg å stille krav når det er hensiktsmessig. Forslaget frå regjeringa slår dermed inn opne dører, i og med at dei føreslår noko som det er fullt mogleg å gjere i dag. Noko anna er at det forslaget som regjeringa presenterer, i grunnen er mistillit til norske kommunar og til Nav-kontor, for ein har ikkje tru på at dei greier å ta dei skjønsvurderingane sjølve. Og dei som det i dag ikkje er hensiktsmessig å stille krav til, har behov for vesentleg meir enn ein feiekost og ei vekkarklokke for å kome seg tilbake i jobb. Dei treng ein mykje meir aktiv inkluderingspolitikk enn å stille uhensiktsmessige krav.
Fredric Holen Bjørdal (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Eg må gjenta det eg sa i stad: Arbeidarpartiet er for å stille krav til sosialhjelpsmottakarar der det er hensiktsmessig. Difor er det høve til det i regelverket i dag. Veldig mange gonger er det ikkje hensiktsmessig å stille krav. Då må vi ha fleire verkty å bruke og fleire strengar å spele på, og då må vi ha ein aktiv inkluderingspolitikk, som eg registrerer at Framstegspartiet veldig mange gonger er med på å motarbeide, f.eks. når det gjeld ungdomsgarantien, som regjeringspartia er imot, og når det gjeld kvalifiseringsprogrammet – som er eit veldig godt og betre alternativ enn å stille krav til sosialhjelpsmottakarar – der aktivitet faktisk løner seg. Det ville ikkje Framstegspartiet ha noko av, og difor stemte dei imot.