Knut Arild Hareide (Kristelig Folkeparti), 2014-06-05:
Eg vil òg starte med å takke interpellanten Marit Nybakk for ein veldig viktig interpellasjon, som eg synest kjem med nokre tydelege avklaringar. Derfor vil eg gi ein stor takk til utanriksministeren for den tydelegheita han viser, og for at det no ikkje er nokon tvil om nettopp Noregs ståstad. Me deler alle visjonen om ei atomvåpenfri verd. Det er me samstemde om i norsk politikk. Det bryt heller ikkje med vårt NATO-medlemsskap eller den dialogen me kan ha med NATO-allierte. Så kan me vere ueinige om korleis me skal kome dit. Det kan det vere ulike meiningar om. Men det som er viktig, er at me ikkje stengjer for nokon moglegheiter for å få til betringar. Så vil eg òg seie at den norske posisjonen er i seg sjølv viktig. Det har betydeleg innverknad både på korleis andre statar ser på dette, og korleis det eg vil kalle det globale sivilsamfunnet, ser på dette. Derfor er det viktig med den avklaringa som utanriksministeren har kome med i dag, der han ikkje sår tvil om Noregs ståstad og posisjon. Det vil eg takke han for. Det humanitære initiativet som starta i Oslo i mars 2013, har gitt ein ny dynamikk i den internasjonale dialogen. Det har involvert majoriteten av nasjonane i verda og ikkje berre P5-nasjonane USA, Russland, Storbritannia, Frankrike og Kina, som tradisjonelt har debattert dette. Det er tre ting som eg særleg vil vektleggje, som vil vere viktige for Kristeleg Folkeparti framover. Det første er at det må vere eit uttalt mål for regjeringa at den nye dynamikken skal føre til konkrete resultat. Her la eg merke til dei formuleringane som utanriksministeren brukte. Han brukte uttrykk som «starte forhandlinger», rett nok på eit seinare tidspunkt, men det viser tydeleg at regjeringa her ønskjer konkrete resultat. For det andre bør regjeringa gi tydeleg uttrykk for at ein er utolmodig når det gjeld mangelen på ein reell prosess, og at dei manglande resultata dei tidlegare prosessane har ført med seg, er urovekkjande. Eg opplever òg at det er i tråd med det utanriksminister Brende gjorde greie for. Det tredje er at regjeringa framleis vil bidra aktivt til den humanitære prosessen, inkludert førebuingane til – og under – konferansen i Wien i desember. Her brukte utanriksministeren uttrykk som at det var ein aktiv prosess og ein god dialog med Austerrike, og det er eg veldig glad for. Så vil eg òg understreke det som utanriksministeren sa om at dette initiativet er viktig, men det er viktig at me unngår at nye land får kjernefysiske våpen, atomvåpen. Det er særleg viktig. Eg vil òg kommentere representanten Tybring-Gjeddes innlegg, for det er klart at den tenkinga kunne me brukt på 1980-talet, og sagt: Kva forventningar hadde me til nedrustingsavtalar på 1980-talet? På slutten av 1970-talet kunne det òg vore eventyrforteljingar, men så viste det seg at dei eventyrforteljingane blei ein realitet. Det blei ei betydeleg nedrusting som verken Russland eller USA trudde på eit tidlegare tidspunkt. Det er den same visjonen som me bør dele no i dag – at me ønskjer ei atomvåpenfri verd. Me ser ikkje heilt korleis det kan skje no, men det me no ser, er at det har kome eit nytt initiativ som har gitt ein ny dynamikk. Eg er veldig glad for at regjeringa så tydeleg har uttrykt at dei vil følgje opp det initiativet som blei starta i mars 2013 her i Oslo.