Lene Vågslid (Arbeiderpartiet), 2014-05-23:
Eg vil starte med å takke komiteen for eit godt og viktig samarbeid i saka. Det er i alt vesentleg ein samla komité som står bak merknadene i saka. Det er ei viktig sak for justiskomiteen òg å understreke at det er eit internasjonalt mål å leggje til rette for tilbakeføring av bortførte barn, og ikkje minst førebyggje at det skjer. Før eg går direkte til lovforslaget, vil eg kort vise til andre tiltak som er sette i verk mot barnebortføring dei seinare åra. Eg meiner det er viktig, då eg har ein følelse av at enkelte ynskjer å framstille den politiske historia noko annleis enn slik ho faktisk er. For Arbeidarpartiet var det svært viktig at me fekk skjerpa straffene og utvida straffeansvaret ved internasjonal barnebortføring. At me fekk til å kurse politifolk, dommarar og advokatar med spesialkompetanse til å arbeide særskilt med internasjonal barnebortføring, var utruleg viktig. Dette var eit viktig bidrag til raskare løysingar av desse vanskelege sakene. Det blei òg etablert ei eiga webside om barnebortføring, med viktig informasjon til foreldre. Her finn ein òg ei oversikt over kompetente advokatar. Under den raud-grøne regjeringa blei det òg peikt ut to kontaktdommarar og éin kontaktperson i påtalemakta som skulle hjelpe dei det gjaldt, med rettleiing. I tillegg har ein fått til å samle søknader om rettshjelp hjå Fylkesmannen i Oslo og Akershus for å sikre likebehandling og betre kompetanse og for å bidra til at desse sakene blei behandla raskare. Fleire viktige grep blei tekne. Inntrykket som regjeringa har forsøkt å skape i den saka me behandlar i dag, er at den førre regjeringa nærmast susla rundt i fire år med å lage ein proposisjon som langt frå var fullgod. Det meiner eg er urimeleg. Eg ynskjer å grunngje det vidare: Det var viktig for Arbeidarpartiet og den raud-grøne regjeringa å setje i verk stans i utbetalingar av ytingar og bidrag når ein av foreldra hadde bortført eit barn til utlandet. Derfor fremma den raud-grøne regjeringa Prop. 200 L for 2012–2013, som den noverande regjeringa trekte tilbake. Det var på tide å få ein slik proposisjon då han blei lagd fram. Men så seier statsråd Eriksson – seinast til Dagbladet i går – at denne proposisjonen var langt frå fullgod. Så får me Prop. 39 L for 2013–2014, som me behandlar her i dag, der ein innleiingsvis seier at han «i det vesentlege» svarar til Prop. 200 L. Dette samsvarar dårleg. Det er i realiteten éi endring i proposisjonen, som òg statsråd Eriksson svarar i brevet til justiskomiteen: «Ulikheten mellom proposisjonene» – Prop. 200 L og den nye, Prop. 39 L – gjelder(…) for tiden etter at barnet har fylt 16 år, i de tilfeller der bortføringssituasjonen ikke er løst ved tilbakeføring av barnet eller på annen måte.» (…) Endringa som regjeringa la opp til, ville ha ført til at barnet mista bidragspengane sine etter fylte 16 år. Så kom statsråden – etter ei nærmare vurdering – fram til at ein skulle gå tilbake på dette og føreslå det same som Stoltenberg II, at barnet skulle få pengane sine òg i tida mellom 16 og 18 år. Eg synest det vitnar om eit forsøk på å ville stå fram som handlekraftig, utan at ein faktisk er det, når realiteten i saka i dag er at ein har brukt eit halvt år på å endre eitt ord. Eg gjentek det som står innleiingsvis, og som ein samla justiskomité står bak i form av ein merknad, at lovforslaget me behandlar i dag, «svarar i det vesentlege til(…) Prop. 200 L(2012–2013) (…) (2012–2013) Som ordførar for saka vil eg òg framheve merknaden frå komiteen når det gjeld kor tilgjengeleg proposisjonen er. Det var ikkje enkelt for komiteen å lese at det låg realitetsendringar i § 11. Derfor håpar eg at regjeringa og statsråden merkar seg merknaden frå komiteen om at det var «utfordrande» å bli gjort «merksam på dei faktiske endringane det vil medføre». Når det er sagt, er eg veldig glad for at det er ein samla komité som føreslår at § 11 blir endra til å lyde slik som i forslaget frå Stoltenberg II-regjeringa. Då hindrar me at stans i offentlege ytingar og barnebidrag rammar barnet, som allereie er ramma nok som det er. Eg vil elles vise til at det er ein samla justiskomité som fremmar eit forslag om dette, og at proposisjonen no – om mogleg – i vesentleg grad svarar endå meir til Prop. 200 L, som Stoltenberg II-regjeringa fremma. Eg vil igjen takke komiteen – som sagt – for eit godt samarbeid. Eg synest det er ei viktig sak me behandlar i dag – det er viktig for meg å understreke det – eg synest berre det er utruleg synd at me måtte vente eit halvt år på å gjere det.