Per Steinar Osmundnes (Kristelig Folkeparti), 2003-05-13:
Etter eit vedtak i Stortinget 12. desember 2001 vart Regjeringa beden om å utgreie spørsmålet om ein felles etat for sosial-, arbeidsmarknads- og trygdeetaten innan utgangen av 2002. Dette var ikkje noko nytt for Regjeringa. Allereie i Sem-erklæringa heiter det at Regjeringa vil «samordne arbeidet ved kommunale sosialkontorer, statlige trygdekontor og arbeidsmarkedsetaten for bl.a. å bringe mennesker raskt tilbake i arbeid». Alle er derfor einige i at det trengst eit nytt system for å unngå at brukarane vert kasteballar mellom etatane fordi dei har behov som går på tvers av desse etatsgrensene. Dette får vi ofte høyre bl.a. frå media og gjennom personleg kontakt. Regjeringa tok denne utfordringa, trass i den svært knappe tida som vart gitt, og det vart levert ei god stortingsmelding innan fristen. Regjeringa har gjort den jobben som Stortinget bad dei om å gjere. Under handsaminga i sosialkomiteen vart både saksordføraren og dei andre medlemene informerte om at Regjeringa var open for å svare på spørsmål, utdjupe det som måtte vere uklart, og yte service til handsaminga i Stortinget. Regjeringspartia var også villige til å samarbeide med opposisjonen ved handsaminga i komiteen, og var òg opne for å justere opplegget frå Regjeringa om dette var nødvendig. Med St.meld. nr. 14 har Regjeringa valt sin modell. Dersom Stortinget ønskjer ein annan, står Stortinget sjølvsagt fritt til å gjere det. Ei handsaming av saka sine realitetar ville i alle fall gitt eit signal om korleis ein ser føre seg at reforma kan gjennomførast. Det gjeld t.d. spørsmålet om om ein felles etat skal vere kommunal eller om han skal vere statleg. Tilbakesending av meldinga etterlèt derfor eit tomrom og eit spørsmål om opposisjonen ikkje veit kva dei vil. Opposisjonen rekkjer hendene i vêret og ber om nye utgreiingar, framfor å gå inn i realitetane og ta stilling til val av modell. Sjølv om eg skjøner at det kan vere komplisert, kan ein ikkje la det omsynet vege opp dei konsekvensane det får for brukarane. Og når det gjeld konsekvensane: Kven får dette konsekvensar for? For oss her i stortingssalen er konsekvensane minimale. Dei det går ut over, er i aller høgaste grad brukarane av velferdstenestene. Ved å gå tilbake til start vil ei reform truleg først kunne verte vedteken i 2005, og deretter vil det gå lang tid før iverksetjinga kan gjennomførast. På eit område der tida var overmogen for å få til noko, vil brukarane framleis verte kasteballar mellom etatane og verte skadelidande på grunn av dette. Det er også eit paradoks at opposisjonen vil utsetje ei reform som gir betre hjelp til dei som står utanfor arbeidsmarknaden, samstundes som ein går høgt ut på banen i kampen mot arbeidsløysa. Ein må våge å stille eit spørsmål her når ein har høyrt den debatten vi nettopp hadde i forhold til fattigdomen. Når det kjem framlegg om eit konkret tiltak, då er ikkje opposisjonen med, og då må eg stille spørsmålet om heile den føregåande debatten var ein retorisk debatt. Utsetjinga av denne reforma gjer også at dei 15 000 tilsette som mentalt hadde begynt å førebu seg på omstillingar, framleis må gå ei usikker tid i møte. Det er likevel ingen grunn til at det forsøksarbeidet som er i gang, skal stoppe opp, men at det heller vert gitt rom for å prøve ut nye modellar. I storbymeldinga, som vart lagd fram på fredag, trekkjer Regjeringa fram at Stavanger får ansvaret for å samordne sosialteneste, trygdeetat og Aetat i ein forsøksperiode på fire år. Dette gir moglegheiter for å prøve ut Regjeringa sin overordna politikk, som inneber at fleire oppgåver skal løysast, og at avgjersler skal takast nærast mogeleg innbyggjarane. Å sjå velferdsordningane i samanheng med andre kommunale oppgåver kan gi brukarane ei enklare, tryggare og meir individuell handsaming. Same kva som vert løysinga, og korleis tenesta skal utformast, er det avgjerande for brukarane at tenesta har god kvalitet, at ho er tilgjengeleg på ein stad, og at brukarane skal sleppe å måtte halde seg til ulike kontor og sakshandsamarar. Dette la St.meld. nr. 14 opp til. For meg framstår det som urovekkjande og skuffande at ein opposisjon ikkje klarer å bestemme seg for kva modell ein skal velje, og derfor lèt brukarane av velferdstenestene verte taparane. Det er uakseptabelt at eit politisk spel som dette til sjuande og sist fører til at brukarane må vente lenge før dei får ein stad å henvende seg og ein fast kontaktperson. Det som opposisjonen gjer i dag, løyser ikkje noko problem, det berre forsterkar dagens problem.