Oddbjørg Ausdal Starrfelt (Arbeiderpartiet), 2001-10-25:
Denne debatten har til no i stor grad handla om den nye regjeringa sine løfte om skattelette i milliardklassen. Arbeidarpartiet sitt hovudpoeng står usvekt etter alle desse timane. Så store skattelettar vil måtta gå ut over noko. I ei Høgre-dominert regjering vil det sannsynlegvis verta viktige velferdsområde. Dette står fast av den enkle grunn at pengar ikkje kan brukast to gonger. Om det skal gjevast skattelette for 25–30 milliardar kr, kan ikkje dei same pengane brukast til å byggja ut velferda. Då vert det tvert imot mindre pengar til velferd. Politikk handlar om å prioritera. I Sem-erklæringa har ikkje regjeringspartia klart det. Statsministeren klarte det heller ikkje i tiltredingserklæringa. Regjeringa listar opp mange gode tiltak som skal styrkja velferda, helsevesenet, skulen, bistand og samferdsel. Samtidig skal dei gje skattelette. Lovnadene om skattelette er dei mest konkrete, og då er eg redd for at det er velferdslovnadene denne Høgre-dominerte regjeringa til slutt – det vil seia i budsjettsamanheng – kjem til å nedprioritera. Mitt nye fagområde, samferdselssektoren, kan her syna til gode eksempel. Regjeringa Stoltenberg har i framlegget til statsbudsjett auka satsinga på samferdsel med over 1,2 milliarder kr. Arbeidarpartiet vil følgja opp Nasjonal transportplan og starta eit lyft på samferdselssida. Det er viktig for distrikta, det er viktig for næringslivet, og det er viktig for at folk flest skal kunna ta seg fram dit dei ynskjer, når dei ynskjer det, anten det er til arbeid, til fritids- eller kulturaktivitetar eller det er for å henta barn i barnehagen. Regjeringspartia seier dei vil bruka endå meir, både til veg og til kollektivtrafikken. Eg har litt vanskeleg for å sjå korleis det kan skje. Det ville bety mindre til noko anna. Mi erfaring tilseier at det ville verta mindre til bistand, til arbeidsmarknadstiltak for dei som er utanfor arbeidslivet – det er her me finn dei fleste fattige blant oss – til å halda ved lag full løn under sjukdom eller til viktige kulturføremål. Kristeleg Folkeparti og Høgre lovde før valet i 1997 enorme satsingar på samferdselsområdet. Våren 1997 gjekk sentrum og høgresida i hop om å lova nær 10 milliardar kr meir enn det Jagland-regjeringa la opp til. Då Bondevik danna regjering og seinare støtta seg på Høgre og Framstegspartiet i statsbudsjettet for 1998 og 1999, kom det ikkje ei krone av desse lovde samferdselsmilliardane. Dei kom fyrst då Arbeidarpartiet og sentrum samarbeidde om budsjetta for 2000 og 2001. Kva som vil skje no, veit me ikkje, men i Arbeidarpartiet har me registrert at det var kravet om skattelette som var sterkast under budsjettforhandlingane. Her stilte Høgre ultimatum, ikkje på helse, ikkje på skule, ikkje på samferdsel, men på skattelette – mest til dei som har mest frå før. Mange er som eg svært urolege for at det same kan skje igjen. Historia syner at skattelette alltid kjem aller fyrst hos Høgre. Det er rimeleg å tru at det også vert slik for ei Høgre-dominert regjering. På samferdselsområdet har me store utfordringar som er viktige for folk, og viktige for næringslivet: I storbyane må kollektivsatsinga styrkjast.I distrikta må me syta for skikkeleg vegvedlikehald, gode ferjesamband, rassikring og gode flysamband til ein rimeleg pris.Næringslivet må kunna koma fram med varene sine. Då er bl.a. store vegprosjekt viktige å gjennomføra. Eg kan nemna Lofast og E6 gjennom Østfold som to eksempel blant mange.Kvart år døyr 300 menneske i trafikken. Det er tal me ikkje kan leva med. For meg er det så enkelt at me berre kan gjennomføra meir av dette dersom me brukar pengane her i staden for på skattelette, på same måten som me kan gjera meir for skulen, for barnehagane og for helsevesenet. Representanten Oddvard Nilsen sa i eit replikksvar i dag at Regjeringa skulle få råd til både skattelette og til auka satsing ved å nytta avkastinga av oljefondet, veksten i økonomien og elles på vanleg måte. Han nemnde effektivisering av offentleg sektor som eit eksempel på det siste. Regjeringa Stoltenberg har vist stor aktivitet på dette feltet. Den store forskjellen på arbeidarpartiregjeringa og Bondevik si nye regjering er at me ynskjer omstilling og fornying for å gjera dei offentlege tenestene betre, ikkje for å spara pengar for å gje skattelette. Når me omorganiserte politiet, var det for å skaffa rom for å få meir politi ut i gatene. Når me no i budsjettet har gjort framlegg om å omorganisera vegetaten, er det for å få mindre byråkrati og for å få meir veg og betre vegvedlikehald ut av pengane. Det er kanskje den viktigaste skiljelina mellom vårt og høgresida sitt syn på offentleg sektor. Eg trur me dei komande åra vil sjå tydelege skiljeliner i norsk politikk. Eg er sikker på at me snart får erfara at det ikkje går an å seia ja takk til begge delar. Bondevik II, med støtte frå Framstegspartiet, vil måtta prioritera for å stå til truande. Alternativet med frislepp i økonomien vil auka renta og auka faren for at konkurranseutsett industri tapar og verdiskapinga vert redusert. Eg ser fram til sanningas augneblink, til å sjå alle korta. Men eg gruer meg på vegner av folk flest og dei som treng det mest.