Hadia Tajik (Arbeiderpartiet), 2017-05-29:
Dette er ei viktig sak. Det er behov for å klargjera heimelsgrunnlaget for samarbeid og informasjonsflyt mellom PST og E, særleg med eit samansett trusselbilete som det me ser no. Det står i lov om Etterretningstjenesten § 4: «Etterretningstjenesten skal ikke på norsk territorium overvåke eller på annen fordekt måte innhente informasjon om norske fysiske eller juridiske personer.» Dette endrar ikkje noko i den saka me har til behandling i dag, men E-tenesta kan med endringane som er til behandling, få tilgang til opplysningar som er innhenta på ein fordekt måte på norsk jord om norske borgarar, og opplysningar om uskuldige tredjepartar, som er ein del av overskotsinformasjonen dei får. Arbeidarpartiet er for eit styrkt samarbeid mellom PST og E. Me meiner samtidig at denne proposisjonen er prega av svakt handverk på enkelte område, og eg vil nemna særleg tre av dei. For det første: Riksadvokaten påpeiker i høyringsbrevet sitt eit behov for å avgrensa talet på personar som til kvar tid har myndigheit til å utlevera informasjon frå PST til E, altså avgrensa kven som har kompetanse til å avgjera kva som er nødvendig. Dette avviser fleirtalet i komiteen – Høgre, Framstegspartiet og Kristeleg Folkeparti – med grunngjevinga at justiskomiteen ikkje nødvendigvis veit korleis PST er organisert, eller dei interne forholda der. Nei vel, men me må kunna ha som føresetnad at Justisdepartementet i alle fall veit det. Til det seier fleirtalet at Justisdepartementet ikkje har greidd ut behovet for den typen avgrensing. Det er ei tydeleg innrømming frå fleirtalet om at forarbeidet som burde vore gjort frå justisministeren si side, ikkje er gjort. Dei meiner at justisministeren ikkje har lagt fram fakta som gjer at ein klarer å ta stilling til anbefalinga frå Riksadvokaten på ein skikkeleg måte. Me er for så vidt einig med fleirtalet i at dette burde justisministeren ha gjort. Me føreslår at myndigheita til PST vert avgrensa i tråd med anbefalinga frå Riksadvokaten, og tek gjerne imot ei ettervurdering av det. For det andre er fleirtalet imot ein etterfølgjande domstolskontroll av utlevering av informasjon. Det er ei ærleg sak. Arbeidarpartiet meiner at ein burde sjå nærmare på dette, for det er noko anna å innhenta denne informasjonen, som i dag har domstolskontroll, enn å utlevera han vidare til ein annan aktør. Utfordringa her er at PST har gjeve ein så vid skjønsmessig heimel til den typen utlevering at ein etterfølgjande domstolskontroll kan vera vanskeleg. Med andre ord: Når terskelen ein har skapt, er omgrepet «nødvendig», er den juridiske terskelen skjønsmessig. Det er grunnen til at me frå Arbeidarpartiet si side heller ikkje er kategoriske på om dette er hensiktsmessig. Men me ber om ei vurdering av om det kan innførast, og korleis det i så fall burde gjerast. Eg vil minna om at det ikkje bidreg til tap av tid, sidan det er ein etterfølgjande domstolskontroll det her er snakk om. Fleirtalet avviser dette, og her meiner eg at domstolen skal merka seg forklaringa til fleirtalet. Dei skriv at grunnen til at dei er imot det, er «ytterligere spredning av sensitiv informasjon». Dei meiner altså at domstolskontroll inneber spreiing av sensitiv informasjon, og det trass i at den same sensitive informasjonen er kontrollert av domstolen ved innhenting. Dette er ganske merkverdige resonnement, som truleg skal dekkja over at Justisdepartementet ikkje har tenkt nok over behovet for dette, og at dei heller ikkje har greidd det ut grundig nok i forkant. Det tredje er at proposisjonen manglar ei drøfting av spørsmålet om overskotsinformasjon – han tek ikkje fatt i det spørsmålet i det heile. Eg vil minna om at Høgre og Framstegspartiet var med på å meina at dette burde vore ein del av dette forslaget. Det gav dei uttrykk for då saka om skjulte tvangsmiddel vart behandla våren 2015. No har me altså fått forslaget om informasjonsdeling mellom PST og E, men no, derimot, meiner dei at dette ikkje er relevant i denne saka, og at ein ikkje treng å vita noko om det eller drøfta det før ein går vidare i dette spørsmålet. Dei peiker på at ein kan koma tilbake til dette seinare. Arbeidarpartiet meiner at rikets sikkerheit er for viktig til at ein kan overlata det til den typen mangelfull og usamanhengjande argumentasjon som fleirtalet viser ved desse korsvegane. Det er òg eit eksempel på at regjeringa skyver viktige avvegingar framfor seg og ikkje gjer dei nødvendige avklaringane no, medan dei faktisk kan. Og heile tida er det nokon andre si skuld at dei ikkje har lykkast med arbeidet sitt. Eg vil til slutt ta opp forslaga me har saman med Senterpartiet.