Lene Vågslid (Arbeiderpartiet), 2010-12-14:
Det rår liten tvil om at me lever i eit meir likestilt samfunn enn kva me gjorde for 50 år sidan. Berre i løpet av mitt unge liv har me fått mange rettar og lover som fremmar eit meir likestilt samfunn. Men eg blir bekymra når eg høyrer høgresidas stadige tåkelegging i likestillingsdebatten. Når ein høyrer på høgrepartias formaningar om m.a. å leggje ned likestillingsombodet og fjerne fedrekvoten, fordi no skal folk bestemme sjølv, eller at no likestiller folk seg sjølve, fryktar eg at mange får ei vrangførestelling av korleis samfunnet faktisk er. Høgresidas politikk, og spesielt Framstegspartiets såkalla likestillingspolitikk, er i stor monn politikk for å gå baklengs inn i framtida. For nei, jenter, me er ikkje ferdig likestilte, og nei, alle menn og fedrar, de er heller ikkje ferdig likestilte, og ja, eg trur på ordningar, på lover, på ombod og på nye rettar for å syte for ei utvikling og ikkje eit tilbakeskritt i likestillingspolitikken. For at me skal kunne halde fram og kjempe for eit meir likestilt samfunn, må me halde fram med ein bevisst likestillingspolitikk. Ja, eg er kvinne og kan tale i offentlege forsamlingar. Og ja, eg er kvinne og kan ta høgare utdanning og amme i lunsjpausen. Men i 2010 er det ikkje dette som skal vere målestokken på om me er likestilte, fordi, kjære medsystrer, framleis er det slik at det er me jenter som tek det største ansvaret i heimen. Det er framleis slik at mannfolka tener meir enn oss, og me vel faktisk yrke like tradisjonelt som me alltid har gjort. Foreldrepermisjonsordninga har heller ikkje vore likestilt nok. Desse tinga heng saman. Me som jenter må både gje og krevje for å oppnå likeløn, for å oppnå likestilling. I 2009 fekk likestillings- og diskrimineringsombodet inn 302 klagesaker og gav rettleiing i 1 624 saker. Diskrimineringsgrunnlaget er dominert av kjønn og etnisitet. I kontrast til Framstegspartiet ynskjer vår regjering å ha eit ombod som arbeider proaktivt i kampen mot all diskriminering i samfunnet. Me kan ikkje berre lene oss tilbake, late att augo og håpe at folk fiksar dette sjølv. Me ynskjer heller ikkje at det skal vere slik at folk må gå rettens veg for å bli verna mot diskriminering – ein veg som kostar pengar, og for mange altfor mykje pengar. Me vil at alle som føler seg utsette for diskriminering til tross for at me har lover og reglar, skal kunne få hjelp og rettleiing. Det er som ein seier i jussen: Det hjelper ikkje om ein har rett, viss ein ikkje får rett. Vi veit at ombodet trengst. Det trengst for at dei som opplever diskriminering, skal få rett, og ikkje berre ha det. Alle sakene som ombodet får, viser i seg sjølve at ombodet trengst, og alle sakene dei løyser, viser det same. Framstegspartiets forslag om å avvikle ombodet vil føre til stagnering i kampen mot diskriminering. Gjennom ei avvikling av ombodet, vil vi miste den viktige pådrivarrolla dei har gjennom å arbeide med å avdekkje og påpeike forhold som motverkar likestilling og likebehandling. Forslaget frå Framstegspartiet vil totalt sett svekkje kampen for eit meir tolerant og ope samfunn. Framstegspartiet har ofte karakterisert vår politikk som sosialistisk tvangstrøye og statleg overgrep. Men eg trur ikkje folk går på ein slik enkel retorikk. Eg trur fedrar ynskjer rettar som omsorgspersonar. Eg trur fedrar ynskjer meir likestilling. Eg trur dei som opplever diskriminering, ynskjer å ha eit ombod som gratis kan vareta deira rettar. Og eg trur at kvinner vil ha likeløn. For å få innfridd desse ynska treng me politisk styring av likestillingspolitikken. Me kan ikkje gje frå oss ansvaret og seie: Bestem dette sjølv, som i realiteten betyr: Fiks dette sjølv. Eg vil oppfordre alle jenter til å vere seg likestillingskampen bevisst. Arbeidet for eit meir likestilt samfunn er ikkje over. Å gje kvinner stemmerett, få kvinner ut av kjøkkenet og inn i arbeidslivet og innføre permisjonsordningar er noko av grunnfjellet. Me har no i årevis kjempa for at grunnmuren skal bli solid, og det er på høg tid å fortsetje arbeidet med resten av bygget – reisverket, glasruter, dører og tak skal på. Eg vil ikkje at høgresida skal rasere dette bygget og lure oss til å tru at det er ferdig bygd. Me må løyse likestillingsutfordringane i fellesskap og ikkje overlate det ansvaret til den enkelte borgaren aleine å fikse sjølv. Det ansvaret skal me ta saman med og på vegner av dei som har valt oss, på vegner av dei som har gjort oss til folkevalde representantar.