Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2020-10-05:
Dagen i dag starta på ein veldig interessant måte. Vi fekk ein rapport servert frå Frischsenteret og Senter for skatte- og adferdsforskning som viser at kutt i formuesskatten ikkje fører til verdiskaping og auka sysselsetjing. Analysen frå Frischsenteret viser faktisk at kutt i formuesskatten har negativ effekt på sysselsetjinga. Hovudsatsinga til regjeringa og høgresida på næringsfeltet dei siste sju åra er altså med andre ord ikkje næringspolitikk. Eg gjentar: Kutt i formuesskatt er ikkje næringspolitikk. Og dette skjer med eit bakteppe der pandemien har utløyst ei stor krise i norsk næringsliv. Det er mange som allereie er arbeidslause, og fleire kan det til og med kome til å bli. Og så er hovudsatsinga til regjeringa stadig kutt i formuesskatten, som beviseleg fører til det motsette, altså mindre sysselsetjing. Det er ganske oppsiktsvekkjande. Og når det ikkje er næringspolitikk, kva er det da? Jo, det er rein forskjellspolitikk. Myten om at høgresida er god på næringspolitikk, kan hermed leggjast død. Derimot har høgresida uavgrensa mengder både politikk og pengar for eigarar i næringslivet, men ikkje for verdiskaping, ikkje for korleis skape nye framtidsretta arbeidsplassar, ikkje for arbeidarar. I sju år har dei ført ein politikk som handlar om å flytte store verdiar til lommebøkene til dei aller rikaste. I den same perioden har vi blitt stadig meir avhengige av oljeindustrien. Eksportretta industri slit i ein situasjon der alt skulle liggje til rette for satsing på framtida. Det er berre når Stortinget har pressa gjennom fleirtal, at framtidsretta næringsprosjekt har blitt prioritert, som grøn skipsfart, flytande havvind, batteriindustri, hydrogenproduksjon, bioindustri og CCS. Dei ligg langt bak skjema for å oppnå klimamåla og sviktar i næringspolitikken, men har klart å skape rekordmange milliardærar og rekordmange barn som veks opp i fattigdom. Det er ganske imponerande. Sju tapte år ligg difor bak oss. No, i den siste trontaledebatten før eit stortingsval, er det på tide å sjå framover. SV går til val på ein plan for omstilling av norsk økonomi og ei næring som kuttar klimautsleppa, byggjer nye arbeidsplassar, reduserer forskjellar mellom høg og låg, by og land – kort sagt: kutte, byggje, dele – ein grøn ny deal. Det er ei formidabel oppgåve, som dessverre har blitt enda større med regjeringas handlingslamming. Men skal vi klare dette, må staten ta i bruk heile verktøykassa si og vri det i retning av å kutte, byggje og dele. Vi må vri verkemiddelapparatet, eksportstrategiane og innkjøpspolitikken sånn at det blir ein del av løysinga. Vi må vri finanspolitikken og pengepolitikken sånn at pengane blir sette i arbeid for fordeling og klima. Vi må vri lovar og reglar for å skape overgang til ein sirkulær økonomi. Vi må byggje ny infrastruktur for transport og energi for nullutsleppstransport og elektrifisering av Noreg. Vi må ta i bruk ein aktiv sysselsetjingspolitikk som sørgjer for at kompetansen som i dag er knytt til olje og gass, blir overført til nye nasjonale industrieventyr og sikrar arbeid til alle. Vi må tore å satse skikkeleg på flytande havvind, batteriproduksjon, grøn skipsfart, hydrogen og bioindustri. Når eg tidlegare har framført SV sin plan for Stortinget, har høgresida forsøkt å latterleggjere det. Men sidan den tid har til og med NHO teke til orde for akkurat det same. Dei vil ha ein aktiv stat som har ein plan. Kjem vi i det heile til å sjå ein plan for omstilling av norsk økonomi frå regjeringa etter åtte år? Neppe, for det verkar ikkje som dei tar det tilstrekkeleg på alvor. Det er val neste år. Vi har verken tid eller råd til meir fest blant dei aller rikaste. Det er alvor no. Vi på venstresida har ein jobb å gjere.