May Britt Vihovde (Venstre), 2004-03-04:
Venstre sitt utgangspunkt er at folk flest vil og bør klara seg sjølve gjennom eige arbeid og eiga inntekt. Den einskilde skal ha fridom og ansvar. Samfunnet sitt ansvar er å stilla opp for dei som av ulike grunnar ikkje klarer seg sjølve, og som treng hjelp i kortare eller lengre tid. Dette er ikkje almisser. Det er solidaritet. Det er to hovudproblem i velferdspolitikken. Det eine er at for mange av dei aller fattigaste fell utanom fordi dei ikkje kan nytta seg av dei allmenne ordningane. Dette var òg eit tema før siste stortingsval. Samarbeidsregjeringa tok fatt i fattigdomsproblema på ein måte som inga anna regjering har gjort før. Det er Venstre glad for og stolt av. Det andre problemet er at velferdskostnadene stig oss over hovudet og gjer at spørsmålet om velferdsstaten si berekraft må reisast med full tyngd. Den årlege auken i folketrygda sine utgifter tek bort mykje av det politiske handlingsrommet, skaper problem for vekstkrafta i økonomien og kan leggja ei tung bør på skuldrene til framtidige generasjonar. Det er nødvendig med reformer for å gjera velferda berekraftig. Det er usolidarisk å vera negativ til alle dei reformene og endringane som kan gjera velferda meir målretta mot dei som treng det, og meir berekraftig på sikt. Fordelingspolitikk er meir komplisert enn å ta frå dei rike og gi til dei fattige. Tæring etter næring gjeld framleis. Ein løyser ikkje fattigdomsproblema ved å svekkja vekstkrafta i næringslivet, særleg ikkje i ei tid der kapitalen flyt fritt og ingen kan binda deg innanfor dei nasjonale grensene. For Venstre er det viktigare å hjelpa dei som har minst, enn å ta nokre få rike eller å flytta pengar mellom det store fleirtalet som ikkje kan eller bør definerast som trengande. Innføring av maksimalpris i barnehagane kan vera eit døme på det siste. Regjeringa har satsa stort på å leggja betre til rette for eit hjelpeapparat som kan ta fatt i den einskilde sine problem og hjelpa ein ut av dei. Dette er ein betre strategi enn å strø ut midlar utan målretting og slik at folk ikkje får hjelp til anna enn å overleva. Ingen er tent med å bli sitjande fast i stønadsfella, som ofte kan bli ei fattigdomsfelle og ei passivitetsfelle. Aller nedst på den sosiale rangstigen finn vi folk med rusproblem, ofte i kombinasjon med psykiske problem. Her har Regjeringa verkeleg sett inn eit krafttak, med hjelp til bustad, behandling og sosialisering etter den einskilde sine behov og moglegheiter. Eg har lyst til å minna om at Rusreform II berre har verka i to månader. Ei utfordring til alle arbeidsgivarar: Vi treng arbeidsgivarar som legg til rette for folk som treng trening for å koma tilbake i jobb, og vi treng fleksibilitet og samarbeid på tvers i det offentlege, private og sivile samfunn. Problem og utfordringar i sosialpolitikken oppstod ikkje med denne regjeringa. Opposisjonen har si rolle som kritikar, men av og til skulle eg ønskt at kritikken var litt meir edrueleg og sannferdig, særleg frå parti som har vore med i regjering ganske nyleg. Kritikken mot Samarbeidsregjeringa er i det lyset ikkje berre urimeleg, men òg direkte feilaktig. Framfor skuldingar kunne ein ønskt eit større tverrpolitisk engasjement for dei gode løysingane. Lettvinte påstandar om at løysinga er å skattleggja dei rike hardare, eller å strø endå meir utover alle gjennom generelle ordningar, held ikkje lenger. Meir pengar til alt gir ikkje ei berekraftig velferd, verken for fattige eller for folk flest.