Hallgeir H. Langeland (Sosialistisk Venstreparti), 2002-06-18:
SV og Senterpartiet tek opp eit forslag om å senda saka tilbake til komiteen for vidare behandling, slik komiteen tidlegare har vore innforstått med. Energi- og miljøkomiteen ønskte å behandla Ot.prp. nr. 81, som me no snakkar om, og gassmarknadsdirektivet i vår. Me ønskte å ha ei behandling i samsvar med det som EØS-utvalet hadde vedteke under føresetnad av at Regjeringa følgde sin tidsplan, men det gjorde Regjeringa altså ikkje. Lovforslaget kom ikkje før ca. ein månad etter fristen og blei referert i Odelstinget den 21. mai. I brev frå Presidentskapet datert den 13. juni peikte ein på denne problemstillinga og retta eit skriftleg spørsmål om kva årsaka var til at dette kom for seint. Og det er absolutt grunnlag for å venta på det svaret, for i svarbrev i samband med gassmarknadsdirektivet er Regjeringa oppteken av å opptre i rett tid, dvs. heile vegen å syta for at ein held dei tidsfristane som ein har i forhold til direktiva. Men i denne saka følgjer altså ikkje Regjeringa opp dette sjølv. Energi- og miljøkomiteen har til eit visst punkt opptredd ryddig i denne saka. Når Regjeringa kom for seint med odelstingsproposisjonen, og ein kikka på dei saksmengdene ein hadde til behandling, og tenkte på alle nattmøta ein skulle gjennom, såg ein at dette ville bli problematisk. Ein samrøystes komite utsette derfor saka, for at det skulle bli ei seriøs og demokratisk behandling. Så startar rotet og overkøyringa av den demokratiske prosessen som ein samrøystes energi- og miljøkomite hadde lagt opp til. Fleirtalet snur etter press frå Utanriksdepartementet. Gassmarknadsdirektivet skal behandlast i vår. Grunngjevinga er visstnok frykt for fiskeriforhandlingar, og at det skulle bli trøbbel med den saka som EU-kommisjonen har retta mot GFU, Gassforhandlingsutvalet, til ein pris av ca. 30–50 milliardar kr. Komiteen ber dermed saksordføraren, som for denne saka er meg sjølv, om å laga eit opplegg i samsvar med det fleirtalet ønskjer seg, noko eg som saksordførar gjer. Det betyr at ein set i gang med å ha høyringar. På høyringane seier alle høyringsinstansane som er til stades, at dei anbefaler å bruka meir tid så vel på direktiv som på lovverk, fordi ein ikkje har oversikt over den heilskaplege politikken og det kanskje kan bli økonomiske tap i vente dersom ein ikkje går grundig inn i dette. Så kjem det endå ei overkøyring. Ein har funne ut at lova må behandlast før direktivet. Og fleirtalet i komiteen stiller opp på nytt – for å seia det med dei orda som står i ein av merknadene frå SV – som «et virvelløst sandpåstrøingsorgan», gjer det som Utanriksdepartementet ber om, og set til side dei demokratiske prosessane som det var lagt opp til. Då eg var saksordførar for denne odelstingsproposisjonen, hadde eg lagt opp til ei demokratisk behandling til hausten, som komiteen på eit tidspunkt ønskte seg. Eg hadde sagt til høyringsinstansane – m.a. Senter for Europarett og dei norske gasselskapa – at dei skulle få koma tilbake til hausten og kommentera lovforslaget. Så får ein altså beskjed frå Regjeringa om at denne saka må behandlast i vår, og eit fleirtal, beståande av regjeringspartia, Framstegspartiet og Arbeidarpartiet, trumfar dette gjennom på tvers av det ein har meint før. Dette er noko av bakgrunnen for at Stortinget brukar 24 timar på å behandla ei lov som ein hadde tenkt å behandla til hausten. Eg ber derfor om at Stortinget følgjer den prosedyren som det i utgangspunktet var lagt opp til frå komiteen si side.