Fredric Holen Bjørdal (Arbeiderpartiet), 2014-12-08:
I Dagens Næringsliv 25. oktober kritiserte Per Sandberg indirekte partifellen sin Eriksson for å ha gjort ein elendig jobb, ikkje med å lage statsbudsjett for det viktige arbeidet sosialfeltet, men med å lage kommunikasjonsstrategi og forklare folk kva budsjettet eigentleg handlar om. Det skulle vere hovudgrunnen til nedgangen på målingane. Etter dette oppslaget har Sandberg gjort sitt beste for å hjelpe Eriksson med å kommunisere at framlegget til statsbudsjett ikkje har ein usosial profil – det er berre veljarane som har misforstått. Problemet til Sandberg, Eriksson og regjeringa er neppe at veljarane ikkje har skjønt budsjettframlegget, men at dei har skjønt det, og at dei ikkje likar det dei ser. Frå den same regjeringa som til no har gjeve meir til Olav Thon aleine enn det kostar å finansiere heile Den kulturelle spaserstokken, blir det i statsbudsjettet gjennomført ei rekke smålege kutt, som treff hardast dei som ser på formuesskatt som ei utopisk problemstilling og er mest opptekne av å få kvardagen til å gå rundt. Eg greier ikkje å slutte å forundre meg over dei vurderingane som ligg bak politikken til regjeringa. Anten er det kroniske feilvurderingar av kva folk eigentleg vil ha, eller så bryr ein seg rett og slett ikkje. Det som uansett er tilfellet, er at protestane mot regjeringa det siste året har vore av ein sånn karakter som vi sjeldan ser i norsk politikk. Debatten om barnetillegget har vore den mest betente sidan debatten om reservasjonsretten. Meiningsmålingane bør vere ein klar peikepinn til regjeringa om at ein overvurderer valresultatet: Folk vil ikkje ha ein blåkopi av Moderaterna i Sverige. Folk ser at den politikken regjeringa fører, slett ikkje er svaret på framtidas utfordringar, men er fortida sine svar, som vi gjennom 1900-talet har kvitta oss med og forkasta. Dei ideologane som inspirerer regjeringa, har alle fortidas merke med seg. Einar Førdes over 30 år gamle ord står seg like godt i dag: Høyretenkinga er framleis ein ideologisk mangelsjukdom. Venstre og Kristeleg Folkeparti har gjeve budsjettet nokre lysare nyansar, men framleis står mykje igjen. Eller som Helleland formulerer det: Hovudtrekka ligg fast. Regjeringas val om å spare inn 137 mill. kr gjennom ikkje å prisjustere satsar i folketrygda, er ikkje anna enn småleg. I tillegg svekkjer regjeringa bilstøtta for funksjonshemma, som til no har fått dette behovsprøvt for å komme ut av eit sosialt isolert tilvære. Desse millionane burde gå til dei som treng det mest, og difor er det usosialt å bruke dei på skattekutt til rikfolk. Hovudforsvaret til regjeringspartia er å skulde Arbeidarpartiet for å svikte prinsippet om at det skal løne seg å jobbe – det dei kallar arbeidslinja. Til det kan det seiast at arbeidslinja betyr meir i vår bruk av ordet enn det tilsynelatande gjer for regjeringa. Ja, det skal løne seg å jobbe, men det må også vere jobbar å søkje på og jobbar å få. Då er det veldig uheldig at regjeringa finansierer desse skattekutta med bl.a. å kutte i arbeidsmarknadstiltak og stimulerer bedriftene til å seie opp framfor å permittere. Eg registrerer at regjeringspartia les denne etter kvart så mykje omtalte perspektivmeldinga som ein viss kar les Bibelen. Konklusjonen deira er at velferdsstaten er berekraftig viss vi berre svekkjer han litt i kvar runde. Eg har lyst til å understreke følgjande: Det regjeringa kallar eit meir fleksibelt arbeidsliv, er ikkje noko nytt eller uprøvt. Det har vore resepten i mange land, ikkje minst gjennom finanskrisa. Høgrepartia forklarer økonomiske nedgangstider med at dei ramma landa har hatt for store velferdsstatar, for lite fleksible arbeidsmarknader, og då har svaret gjeve seg sjølv: Ein må kutte i velferda og deregulere arbeidsmarknaden. Problemet er at det ikkje er slik at du opnar for større forskjellar og får hjula i økonomien i gang igjen. Høgrepartia i Sverige forsøkte i årevis. Auka fleksibilitet, større lønsskilnader, lågare skattar, slankare velferdsstat og dårlegare ytingar under arbeidsløyse og sjukdom – det fungerer ikkje. Dei landa som har satsa på meir ulikheit og meir atypisk arbeid, har ikkje fått forbetring i arbeidsmarknaden, og veksten ein har forventa, har rett og slett svikta. «Trickle down»-økonomi fungerer ikkje i USA, ikkje ute i Europa, og det vil heller ikkje fungere i Noreg. Det er ingen positiv samanheng mellom denne oppskrifta og sysselsettingsvekst. Ein politikk for auka forskjellar og tøffare arbeidsmarknad skaper ikkje vekst, det skaper ikkje velstand, men berre stigande forskjellar og hardare vilkår for arbeidsfolk. Så kan ein spekulere i om ikkje nettopp det er hensikta.