Jon Georg Dale (Fremskrittspartiet), 2016-06-02:
Lat meg starte med å seie noko for første gong: Eg synest representanten Knut Storberget har halde eit framifrå innlegg, der han faktisk trekkjer fram kjernen i det som er den reelle utfordringa vi står i, knytt til reintal i delar av reindriftsnæringa. Det har gjennom lang tid gått føre seg eit arbeid med å endre bruksreglar i reinbeitedistrikta, og det har vore fastsett øvre reintal for den einskilde siidaen. Der talet har vore for høgt, har ein redusert dette ved at kvar enkelt siidadel i eit distrikt har redusert med lik prosentdel. I visse tilfelle har det også vore nødvendig å treffe vedtak om tvangsmulkt overfor dei som ikkje har retta seg etter pålegg om reduksjon. Det har vore ein veldig krevjande prosess, men ein er i hovudsak i mål, og talet på rein i Finnmark er nede på det som er fastsett, sjølv om vi har enkelte utfordringar i enkelte reinbeitedistrikt framleis. Det er no heilt avgjerande for å sikre berekraft i næringa framover at ein ikkje får ein ny auke i reintalet. Det er svaret på kvifor denne saka, som heilt sikkert kunne vore konsultert ein runde eller to til – men eg er relativt trygg på at det ville ha gjeve same utfall – faktisk kjem til Stortinget no. Det er fordi at der er seriøse aktørar i reindrifta som har gjort jobben for å få reintalet ned på eit berekraftig nivå, som legg grunnlag for ei økologisk berekraftig reindriftsnæring, som legg grunnlag for ei økonomisk berekraftig reindriftsnæring, og som legg grunnlag for ei kulturelt berekraftig reindriftsnæring. Utan at vi tek det på tilstrekkeleg alvor, og sørgjer for at vi har tilstrekkeleg lovheimel for å handtere det som er nødvendig, dersom nokon no begynner å posisjonere seg på nytt, ville vi kunne hatt ei betydeleg utfordring innan kort tid. Difor er det viktig at Stortinget gjer det dei legg opp til i denne innstillinga, og sørgjer for at vi har dei fullmaktene ein treng. Ein presiserer, både frå vår side og frå komiteen, at det er når særlege grunnar talar for det, at Fylkesmannen skal bruke denne heimelen. Det aller beste er når siidaane sjølve, når reindrifta sjølv, finn fram til gode, hensiktsmessige løysingar. Men i reindrifta må dei også vente seg at dersom dei held dette gåande over tid, i ein evig dialog og internt arbeid, mens enkelte posisjonerer seg, har Fylkesmannen sanksjonsmyndigheit. Utan det vel ein parti med dei som ikkje har villa gjort jobben i reindrifta dei siste åra, og eg opplever at det er det SV gjer. Konsekvensane av det vil vere – over tid – at viss vi ikkje har tilstrekkelege heimlar, vil vi kunne sjå ny posisjonering. SV brukar å vere opptekne av økologisk berekraft, men det er den som først og fremst er trua, for utøvinga av reindrifta handlar til sjuande og sist om forvaltning av biologiske ressursar som i periodar er knappe. Når vi manglar slike ressursar, har vi heller ikkje grunnlag for at folk kan leve utelukkande av næringa. Det at vi faktisk ikkje har tilstrekkeleg sanksjonsmyndigheit, kan bidra til å svekkje heile det biologiske mangfaldet, heile grunnlaget for ei økologisk berekraftig reindriftsnæring, i delar av landet. Det ville vere synd for moglegheita vi har til å utøve ei næring som har lange og stolte tradisjonar. Difor er eg overraska over at SV gjer det, basert på ein dom som er anka, og dermed ikkje rettskraftig. Det hadde vore oppsiktsvekkjande viss det hadde vorte vedteke, og vi hadde fått sett konsekvensane ved ny posisjonering. Difor er eg glad for at Stortinget er seg sitt ansvar bevisst, at ein har funne fram til felles løysingar, at ein understrekar at dei fem konsultasjonane og den eine høyringa, i tillegg til det som Stortinget sjølv har gjort, må vere tilstrekkeleg, og at vi held oss godt innanfor folkeretten når vi no fastsett ny § 60. Det vil bidra til at vi kan ha ei fornuftig, økologisk berekraftig reindriftsnæring over heile landet dei komande åra.