Sigrun Eng (Arbeiderpartiet), 2008-12-11:
Er det noko som engasjerer svært mange, og som er meir konkret enn mange vedtak som blir fatta i dette huset, så er det samferdsel. Slik er det òg for meg. Som fleire har vore inne på, er eg òg glad for at Regjeringa har levert i dei årlege budsjetta, meir enn det låg føringar for i NTP-perioden – overoppfylt for fyrste gong i historia. Våre påplussingar var ikkje luftpengar, som opposisjonen skulda oss for då dei sat på den andre sida av bordet. Likevel, rammene skal opp. Etterslepet på veg og bane er framleis skrikande mange stader og bidreg til ein lite føreseieleg kvardag for hundretusenar. Omorganiseringa som den førre regjeringa fekk fleirtal for, har gjort at altfor mange prosjekt – små og store – skal lysast ut på anbod. Det krev mykje ressursar til utlysingsdokument og tett oppfølging i etterkant. I Vegvesenet er det no slik at dei ikkje har att ein spade. Alt skal bestillast. Eg trur langt meir enn den økonomiske gevinsten går bort til dyre eksterne konsulentar og papirarbeidarar enn til veg og bane. Spørsmålet blir nærliggjande: Får etatane då brukt opp rammene sine? Eller blir dei hefta av desse prosessane som dei no har? Så har ei økonomisk mørk sky òg lagt seg over Noreg. Arbeidsløysa stig, og det fyrste parameteret i så måte er bygg- og anleggssektoren. Vedlikehald er eit område som raskt kan få folk i arbeid. Der eg bur, blir det spøkjefullt sagt med ein litt bitter undertone at vegen sist fekk nytt dekke då Bratteli var samferdselsminister. Etterpå har det berre blitt lappa på. Ja, Hellbillies har eit poeng, som Helleland òg var inne på tidlegare, når dei syng om tusenvis av hol mellom Geilo og Ål. Telemark og Buskerud er to fylke som i årevis har drivi vegslitasjen på dispensasjon. Det er klart at her er avvika på vegdekka ekstreme – somme stader i alle fall – så eg håper statsråden har oss i tankane når ho skal køyre ut ny asfalt, for vedlikehald har god sysselsetjingseffekt. Så nokre andre refleksjonar: Korleis bruker vi store delar av samferdselsbudsjettet? Er det til byutvikling? Eller er alt fokus på å få meir flyt i trafikken på veg og bane? Lyttar vi nok til fagetatane? Eller har vi større behov for å sende julekort heim når det er val kvart fjerde år? Behovet for reparasjonar og nyinvesteringar er så stort at ein bør tenkje seg nøye om på det området. Slik meiner eg òg at høgfartsbanetanken er. Det er forunderleg å sitje på utsida av komiteen og observere engasjementet, medan ein på parsellar på eksisterande banestrekningar må redusere farten, toga går i same tempo som på 1950- og 1960-talet, og nokre stader nesten smyg toget seg fram i 20–30 km i timen på skjeneganger som er 100 år eller meir. Men likevel går passasjertalet opp. No trur nok eg òg at høgfartsbane kan komme ein dag. Kanskje bør ein starte der nye strekningar skal byggjast, som Eidangertunnelen, Ulrikstunnelen eller Ringeriksbanen, for den saks skuld. Dette er nye parsellar som betrar kapasiteten på eksisterande strekningar, rustar opp dagens jernbane og innfrir politiske lovnader, som vi har gjort. Og så må vi minne oss sjølve om at det bur berre 4,5 millionar menneske i dette landet, og jernbanen går ikkje eingong der alle dei bur. Den sitjande regjeringa har truverde på dette politikkområdet. Folk har store forventingar, og det folkelege engasjementet møter oss folkevalde kvar dag. Forventingane blir heller ikkje dempa med statsministeren sin bodskap om fleire titals milliardar kroner meir til samferdsel i åra som kjem – og no signal om ei tiltakspakke som òg omfattar samferdsel. Den sitjande statsråden blir nok ikkje arbeidslaus med det fyrste, og ho gjer ein god jobb.