Bjørn Lødemel (Høyre), 2010-05-10:
Rovviltpolitikk og handheving av den er uhyre konfliktskapande. Det ser vi nesten dagleg i både media og elles. Høgre ønskjer at rovviltpolitikken skal byggjast på grunnleggjande prinsipp, med respekt for enkeltmenneske og lokalsamfunn, og respekt for eigedomsretten og full erstatning for dei rettane som går tapt. I tillegg ønskjer Høgre å ha ei forvalting som er lokalt basert, og ikkje sentralstyrt av eit byråkrati fjernt frå der problema er og med stor avstand til dei det gjeld. I komiteen sine merknader til rovviltmeldinga i 2004 heiter det: «Komiteen mener livskvalitet og bosetning og næringsutvikling i distriktene må tas hensyn til ved forvaltningen av rovdyrene. Forvaltningen må etter komiteens syn gjennomføres på en måte som skaper tillit mellom lokalbefolkningen og regionale og sentrale myndigheter.» Dette er kloke ord. Høgre har, i motsetning til Direktoratet for naturforvalting og raud-grøne politikarar, respekt for dei lokalsamfunna som faktisk må leve med belastning av rovvilt, og som taper eit breitt spekter av utmarksrettar og moglegheiter, bl.a. bonden sine beiterettar. Det er skremmande å sjå at vi har ei forvalting som overser mange av Stortingets føresetnader, bortsett frå bestandsmåla, og at ho driv både politikk og uttalar seg som om ho var eit politisk organ. Høgre meiner at nødverje ikkje skal vere ein del av den aktive bestandsforvaltinga av store rovdyr og at lovvedtaket derfor må gjerast uavhengig av bestandssituasjonen for den enkelte rovdyrart. Høgre meiner også at det generelt må opnast for avliving av jerv, gaupe, bjørn og ulv når avlivinga blir vurdert som påkravd for å fjerne ein aktuell og betydeleg fare for skade på bufe, tamrein og gris. Høgre meiner, i motsetning til regjeringa, at nødverjeretten må gjelde tilgang til å avlive i nødverje ved angrep også frå ulv. Det er underleg å sjå den openlyse usemja som er i regjeringa også på dette området. I Aftenposten sist veke kunne vi lese at statssekretær Heidi Sørensen uttaler at terskelen for å ta ut skadedyr allereie er låg, medan landbruksminister Brekk uttaler at formuleringane i Soria Moria II er eit klart signal om at terskelen skal senkast. Statsråden uttaler at det skal vere høve til å skyte ulv som angrip hund. Det er ikkje det som står i denne innstillinga. Regjeringa si handsaming av denne saka nærmar seg ein parodi. Det primære målet med eit utvida nødverjevedtak er å bidra til større tryggleik for husdyreigarane. Dessverre imøtekjem ikkje lovendringsframlegget frå regjeringa dette, og det er ei gåte for meg å registrere at til og med Senterpartiet forsvarer ei slik haldning. Høgre ønskjer også at nødverje skal gjelde for hund. Det er svært skuffande å sjå at dei raud-grøne partia vil utsetje dette spørsmålet på nytt, og at dei framleis er like handlingslamma i rovviltpolitikken. På strekninga mellom Halden og Trysil blir det rapportert om stadig fleire angrep og drap på hund. På Bokerød i Østfold vart ein hund drepen av ulv heime på tunet på garden. Det var barna i familien som fann hunden. Ulven hadde gått forbi tidlegare på dagen, og dei hadde prøvd å skremme han bort. Likevel kom ulven tilbake og drap hunden. Mange stader kan ein ikkje gjennomføre jakt med hund på grunn av faren for ulveangrep. Dette er også eit godt døme på korleis mange får øydelagd viktige rettar på grunn av ulven. Den 11. oktober vart det drepe ein elghund i Halden, 10 m frå eigaren. Han hadde gevær og skaut varselskot for å skremme ulven. Likevel vart hunden drepen. Det er lett å forstå den fortvilinga som barna og familien i Bokerød følte då dei fann familiehunden sin drepen. Høgre ønskjer at folk skal kunne forsvare sine firbeinte familievenner. I høyringsuttalen frå Norskog blir det vist til at nødverje for hund truleg vil få minimal betydning for ulvebestanden, sidan hundane som er mest utsette, vil vere langt unna eigaren. Likevel er det svært viktig at jegeren veit at han kan reagere, og i Halden kunne livet til familiehunden truleg ha vore redda. Argumenta om at hundar skal bli brukte som påskot for å felle ulv, er hårreisande, etter mitt syn. Det vitnar om kunnskapsløyse og manglar rot i verkelegheita. Dei som vil drive ulovleg ulvejakt, bruker heilt andre metodar. Det viktigaste verkemidlet for å få respekt for lova er å vise respekt for innbyggjarane som skal leve etter desse lovene. Då får vi også tillit til politikarar og byråkratar som skal lage lover og handheve ei fornuftig forvalting av rovviltet vårt. Til slutt vil eg fremje forslaget frå Høgre og Kristeleg Folkeparti.