Espen Granberg Johnsen (Arbeiderpartiet), 2008-04-04:
Representanten Dørum beskriv forhold knytte til adopsjon i etterkrigsåra som det er bra vi er kvitt. Eg har ikkje lese boka som representanten viser til, og etterkrigsåra kjenner eg først og fremst gjennom historiebøkene. Mi oppfatning er at ein den gongen hadde eit anna samfunn enn det vi har i dag - der synet på kvinner, synet på aleinemødrer, og sikkert òg oppfatninga av kva som var barns beste, var eit anna enn i dag. Dei sosiale forholda var annleis. Det var dei økonomiske òg. Det er langt frå dagens økonomiske velstand til det mange den gongen opplevde i kvardagen. I dag førekjem det nesten ikkje at biologiske foreldre i Noreg må adoptere vekk barnet sitt. At foreldre ikkje hadde råd til å ta vare på ungane sine, var nok dessverre ein mykje vanlegare grunn til adopsjon tidlegare, og for mange aleinemødrer kan ein berre tenkje seg korleis det var. Adopsjon i 1940- og 1950-åra var difor heilt sikkert prega av den sosiale oppfatninga samfunnet hadde av ugifte, einslege mødrer, men òg av tøffe økonomiske realitetar for mange. Til tross for at dei aller fleste i dag lever med god økonomi, at vi har eit relativt ope og tolerant samfunn, og at bevisstheita rundt barn og barns beste er veldig sterk, er det likevel slik at altfor mange barn opplever at forholdet til foreldra, at omsorga og livet ikkje er slik det burde vere. Slik var det heilt sikkert på 1940- og 1950-talet, og slik er det i dag. Det er mange grunnar til det. Adopsjonsforholda den gongen kan vere éin grunn, men det var og er mange andre. Det trur eg gjeld alle foreldre-barn-forhold, både den gongen og i dag. Heldigvis er det slik at dei aller, aller fleste barn har det bra og har ein god oppvekst. Det trur eg òg gjeld dei aller fleste som blei adopterte i den perioden Dørum fokuserer på. Eg er difor einig med statsråden i at det å identifisere ei einsarta gruppe adopsjonar frå den perioden vi snakkar om, er vanskeleg. Adopsjonsformidling i dag er regulert i adopsjonslova. Det er eit eige utval for adopsjonsformidling av barn busette i Noreg, og det er knalltøffe krav til dei som ønskjer å bli foreldre, og som står i det sentrale registeret over adoptivsøkjarar: Det er grundig informasjon til dei biologiske foreldra til barnet om kva adopsjon er, og det er mogleg for dei foreldra som ønskjer det, å få rådgjeving i spørsmålet om adopsjon. Og det viktigaste av alt: Det er barnets beste som heile tida skal vere det avgjerande. Det er likevel slik at mange opplever at ikkje alt er perfekt i dagens adopsjonsformidling heller. Tidlegare statsråd Bekkemellem varsla ein gjennomgang av heile adopsjonsfeltet, slik statsråd Huitfeldt har gjort greie for. Eg støttar statsråden i at i den gjennomgangen bør ein kunne sjå nærare på korleis vaksne adopterte bør bli varetekne når dei tek kontakt for å finne opplysningar om sine biologiske foreldre og om si adopsjonssak. Det trur eg på ein god måte vil imøtekome dei ønska som eg oppfatta at representanten Dørum la fram i sine innlegg. Dei som opplever at dei har lidd uforskyldt under oppveksten i ein adoptivfamilie, meiner eg bør sjå på moglegheita som finst innanfor Stortinget si billigheitserstatningsordning. Sjølv om det openbert ikkje var det representanten hadde til hensikt å fokusere på med denne interpellasjonen, så er i alle fall det eit mogleg svar for dei som har lidd uforskyldt i oppveksten.