Ranveig Frøiland (Arbeiderpartiet), 2004-02-10:
Storbyane spelar ei særskild rolle for den nasjonale verdiskapinga, m.a. som følgje av sin funksjon som kompetansesenter. Storbyane har òg ei særskild rolle for å tilby eit breitt og spesialisert velferds-, service- og kulturtilbod. Spørsmålet er om storbyane vert sette betre i stand til å gjennomføra desse oppgåvene som følgje av denne meldinga. Eg håper det, men eg er skeptisk – eg trur det ikkje. Regjeringa seier at eit av måla med storbypolitikken er: «Gi alle likeverdige muligheter til å leve det gode liv i storbyen gjennom sosial og økonomisk velferd og en hverdag i trygghet.» Det er eg samd i. Det er mange gamle, unge og middelaldrande som vil bu i byane. Lat dei få bu der, lat dei leva der, lat dei leva det gode liv, men då kan ikkje staten tvangsfôra storbyane. Eg trur òg det krev ei endring av kriteria for overføring av midlar til storbyane, og det krev konkrete tiltak. Det er i storbyane vi har nokre av dei største sosiale utfordringane. Det gjeld problem knytte til både rus og psykiatri, og det gjeld integrering av flyktningar og innvandrarar. Dette er oppgåver som storbyane må ha ressursar til å kunna møta. Arbeidarpartiet meiner at det no må fokuserast spesielt på bustadpolitikk, kulturtilbod, integrering, kriminalitetsførebygging, arbeidsplassar og transportproblem. Regjeringa beskriv desse utfordringane, men gjer ikkje nok med det. Skal alle ha likeverdige moglegheiter, må det byggjast fleire og billigare bustader og utleigeleilegheiter i byane, og staten må delta. Etter mi vurdering er det heilt utenkjeleg – og ikkje ønskjeleg heller – at alle skal kunna eiga sin eigen bustad. At Høgre og Erna Solberg ønskjer ein slik politikk, er ikkje overraskande, men eg er meir overraska over at Kristeleg Folkeparti er med på dette tut og køyr-opplegget. Bergen, i Hordaland, er den storbyen eg kjenner best. I heile Hordaland bur det 460 000 menneske. Halvparten av desse bur i Bergen, og 60 000–70 000 i tillegg til desse har mindre enn ein times reise frå Bergen, slik at over to tredelar av folket bur i nærbyområdet. Det er klart at denne regionen har ein felles arbeidsmarknad, og at veldig mange av kulturtilboda i Bergen òg er tilbod til regionane rundt. Det er heilt nødvendig å peika på at investeringar innafor samferdsle i og rundt storbyregionane kan vera ei moglegheit til å oppretthalda busetnaden i kommunane rundt og til å trekkja dei inn i storbyane sin arbeidsmarknad. Vi må i det heile sjå på regionen som ein fellesskap. Då treng ein samarbeid, då treng ein konkrete tiltak – og det er heilt nødvendig. Eg trur på lokalt sjølvstyre. Storbyane og hovudstaden har utvikla seg òg før denne meldinga kom. Vi må fatta konkrete vedtak som kan setja storbyane betre i stand til å få den likeverdigheita i tilbodet som Regjeringa beskriv at dei ønskjer. Bustadpolitikk er faktisk det viktigaste om ein skal tenkja på å utjamna skilnader mellom folk, utjamna fattigdomsproblem, som i landet vårt er størst i storbyane. Då er det nødvendig med konkrete tiltak, og det peikar denne meldinga veldig lite på. Ho beskriv veldig godt situasjonen, og så får vi seia at det er i budsjettsamanheng vi skal koma tilbake til konkrete tiltak, og det ser eg fram til, for det er heilt nødvendig om vi skal klara å seia at alle skal få leva det gode liv òg i byane, der dei fleste i landet faktisk ønskjer å bu. Då må dei få betre moglegheiter i storbyane til å gjennomføra desse tiltaka, og det er heilt nødvendig å vera konkret.