Magnhild Meltveit Kleppa (Senterpartiet), 2003-02-06:
Etter Ot.prp. nr. 101 for 2001-2002 har Regjeringa fremja forslag til endring i overtidsreglane for å oppnå auka fleksibilitet og slik gjera det lettare for bedrifter å konkurrera om oppdrag som medfører arbeidstoppar. Kven er det som utgjer desse bedriftene? Det er folk. Det er ungdom som hiv seg ut i lange dagar med liv og lyst, og som i aukande grad hamnar under stempelet «utbrent» når dei er 30 år, og det er kvinner og menn som får nemninga «eldre» når dei er 50 år – enkeltpersonar som i aukande grad, trass i kompetanse og erfaring, opplever å verta utstøytte, langtidssjukmelde og uføretrygda. Bedriftene består av vanlege arbeidsfolk der mange er pressa og stressa og vert eit nummer i den statistikken som viser auka sjukefråvær. Bedriftene består òg av leiarar som strevar og slit mellom krav om effektivitet og avkasting, avtalar om eit meir inkluderande arbeidsliv og manglande høve til å ta nødvendige omsyn til den einskilde. Regjeringa hadde alle høve til å avventa og fremja endringar i overtidsreglane. Eit eige offentleg utval vurderer ei samla lov for arbeidslivet. Under høyringa i komiteen kom det òg fram at sjølv om NHO er einig i desse endringane, kom desse forslaga overraskande på dei akkurat no, nettopp fordi det er eit utval som gjennomgår lovverket. Avtalen om eit inkluderande arbeidsliv burde òg få verka ei stund til før ein føreslo endringar på dette feltet. Senterpartiet vil lytta til arbeidstakarane sine organisasjonar, og dei vektige motførestellingane dei framfører, og òg til dei faglege råda om å gå imot endringane. Vi trur dagens grenser for overtid verkar preventivt. Mange leiarar må finna alternative løysingar. Vi vektlegg òg arbeidstilsyn og tillitsvalde for det arbeidet dei legg ned for å medverka til dispensasjonar når alternativ ikkje finst. Gjennom endringane vert ansvaret flytta frå arbeidstilsyn og tillitsvalde til individuelle avtalar mellom den enkelte arbeidstakar og bedrifta. Presset på enkeltpersonar aukar. Tillitsvalde sitt ansvar vert redusert. Arbeidstilsynet sine høve til dialog, rettleiing, rådgiving og opplæring vert fjerna. Eg er mest overraska over Kristeleg Folkeparti, som på den eine sida no fokuserer på å gi foreldra meir tid med ungane sine, som dei gjorde det no igjen nettopp før helga medan denne saka ligg til behandling i Stortinget, og så på den andre sida fremjar eit forslag som for nokre inneber ein forverra familiepolitikk. Det kan ikkje vera tvil om at det er fleire foreldre som vert pressa til lengre arbeidsdagar, og ikkje får større, men mindre valfridom, mindre høve til tid med ungane sine. Det ligg òg eit anna forslag i Ot. prp. nr. 101 for 2001-2002, nemleg det som gjeld oppheving av stillingsvernet for toppleiarar. Der viser eg til representanten Oppebøen Hansen, som har orientert om kvifor fleirtalet i komiteen føreslår å senda dette forslaget tilbake til Regjeringa, og det framgår òg av innstillinga. Så ligg det eit viktig forslag på bordet, forslag nr. 4, som Arbeidarpartiet, SV og Senterpartiet står bak. Det gir ei fullmakt til Regjeringa om å utarbeida føreskrifter for enkelte grupper, grupper som sjølve opplever å ha eit ansvar i forhold til tryggleiken i samfunnet. Dei ber om å bli unnatekne i høve til dei endringane som no vert føreslått. Det skulle vera eit kompromiss som alle måtte kunna samla seg om. Eg anbefaler sterkt det forslaget.