Jette F. Christensen (Arbeiderpartiet), 2013-01-24:
Eg synest saksordføraren hadde ein god gjennomgang av saka, og eg skal gjere litt greie for det me faktisk er litt ueinige om, eller der me har litt forskjellig syn. Det me er einige om, er at tog har ei einaste viktig hovudoppgåve: å få folk og gods dit dei skal, når dei skal – fortast mogleg og oftast mogleg. Det gjeld særleg frå Austlandet til Vestlandet. Når det ikkje skjer, skuldast det at det blir gjeve for små løyvingar. Samtidig er jernbanepolitikk ei tolmodsøving, sidan resultata ikkje kjem før prosjekta er heilt ferdige. Sjølv om Jernbaneverket sine budsjett blei auka med heile 75 pst., eller 4,2 mrd. kr, frå 2006 til 2012, opplevde me dårleg punktlegskap heilt fram til 2009. Dette skuldast mange tiår med underløyvingar til jernbane. Men når denne regjeringa satsar historisk på bane, fekk ein likevel ikkje resultat i punktlegskapen før i 2012, altså etter at Riksrevisjonen sine undersøkingar, som dei legg fram i denne rapporten, var ferdige. Men då var til gjengjeld måltalet for punktlegskap overgått. Komiteens medlemmar frå SV, Senterpartiet og Arbeidarpartiet forventar at den langvarige omprioriteringa av midlar frå investeringar til vedlikehald for å styrkje driftsstabiliteten i Jernbaneverket vil gje endå fleire langsiktige resultat. Riksrevisjonsrapportar er heller ikkje alltid – endå så grundige og så gjennomarbeidde dei er – noko for utolmodige sjeler som er opptekne av resultat og nye tiltak. Denne rapporten er grundig, men han dekkjer eit langt tidsspenn. Og mykje har skjedd – heldigvis. Riksrevisjonen peikar på at Jernbaneverket ikkje gjev departementet tilstrekkeleg styringsinformasjon, fordi det ikkje føreligg oversikt over den samla prosjektporteføljen. Dette er ikkje haldbart. Derfor er det positivt at departementet i sitt brev til komiteen den 7. november 2012 skriv at dei har oversikt over status i alle enkeltprosjekt og derfor òg har skaffa seg tilstrekkeleg styringsinformasjon. Det burde vere sjølvsagt å ha på plass ei god effektmåling av jernbanetiltak, så dette er bra. Det same gjeld gode indikatorar – det må vere sjølvsagt at ein har det – som ein kan bruke til måling av produktivitet, altså om dei tiltaka ein set i gang, verkar. Derfor meiner komiteen at Jernbaneverket sitt pågåande arbeid med å utvikle desse, må prioriterast. Når ein set i gang store investeringsprosjekt, som ein må når ein vil byggje ut ein god jernbane, er det viktig at prosjekta blir ferdige når dei skal, og at dei kostar det ein hadde tenkt dei skulle koste. Riksrevisjonen peikar på fleire tilfelle der det ikkje heilt har skjedd. Komiteen ser at departementet har sett i verk fleire tiltak for å betre plankvaliteten, og det er viktig. Eitt av desse er å sikre gode fagfolk. Derfor har regjeringa sett i gang ei satsing på å etablere jernbanefaglege utdanningstilbod ved fleire ingeniørhøgskular, i tillegg til Jernbaneverket si eiga utdanningssatsing. Det vil rett nok gje effekt på lang sikt, men komiteen meiner at dette bør følgjast nøye for å sikre at me til kvar tid har den kompetansen me treng. Eg sa innleiingsvis at jernbanebygging er for den tolmodige. No har denne regjeringa gjennomført tiltak gjennom to NTP-ar – i rute, held planen. I Stortinget har me – alle parti utanom Framstegspartiet – samla oss om eit klimaforlik, og om ikkje lenge kjem Nasjonal transportplan 2014–2023. SV, Arbeidarpartiet og Senterpartiet forventar at det der vil vere tiltak som vil gje endå fleire positive langsiktige verknader for jernbanen.