May Britt Vihovde (Venstre), 2002-05-07:
Samarbeidsregjeringa har ein offensiv distrikts- og regionalpolitikk som Venstre stiller seg bak. Det er ein positiv politikk for det gode liv i heile landet. Når delar av opposisjonen framstiller det som det motsette – nærmast ei rasering av Distrikts- Noreg – må det etter Venstre sitt syn forståast meir ut frå eigne markeringsbehov enn ut frå ein seriøs diskusjon om eit viktig tema. Distriktspolitikk er i det heile eit politikkområde med mykje symbolpolitikk, store ord og store overdrivingar. Når ein ser bort frå Framstegspartiet, er det ikkje dei heilt store skilnadene på mål og verkemiddel i distriktspolitikken heller. Eg trur ikkje distrikta er tente med ein debatt der motsetnader mellom by og land blir dyrka og der distrikta si framtid blir svartmåla. Det kan alltid, og i mange parti, finnast distriktspolitiske museumsvaktarar som ropar ulv for den minste forandring. Det betyr ikkje at dei er distrikta sine beste talerøyr eller representative for folkemeininga. Det blir òg noko merkeleg når Arbeidarpartiet sin Karl Eirik Schjøtt-Pedersen framstår som Regjeringa sin store kritikar etter at Arbeidarpartiet sjølv mista alt truverde i distriktspolitikken gjennom alle dei åra dei sat i regjering og hadde ansvaret. Ordbruken er ikkje i samsvar med realitetane, og fører heile debatten på avvegar. Vi har alle stått bak målet om at busetnadsmønsteret skulle oppretthaldast, men det har ikkje late seg gjera. Regjeringa er difor ærleg når den gir avkall på denne uforpliktande øvinga og i staden beskriv fakta i flyttemønster og demografi. Som all annan politikk må distriktspolitikken byggja på realisme, ikkje på draumar om at alt bør vera som det var før. Den gongen var jo heller ikkje alt så bra som det blir framstilt i ettertid. Verkelegheita er at mest alle i dette landet har fått eit stadig betre liv uansett kor dei bur. Men sentraliseringa er for sterk, særleg inn mot det sentrale Austlandsområdet. Difor trengst det kraftigare lut for å endra denne regionale ubalansen. Samarbeidsregjeringa er offensiv på mange felt, og eg nemner nokre av dei viktigaste for Venstre: desentralisering av makt og ansvar – meir makt til kommunanefylkeskommunen består og får nye spanande oppgåver og moglegheiter som regional utviklingsaktørflytting av statlege verksemdersterkare satsing på næringsutvikling, gründerar, utdanning og forskingsterkare satsing på samferdsel, m.a. på rassikring, der ein no vil koma med 50 mill. kr meir i revidert nasjonalbudsjettbillegare flyreiser og meir konkurranse i luftfartensikring av dei viktigaste servicetilboda til alle, og ekstra tiltak for småsamfunn og samfunn med behov for hjelp til omstillingtiltak for å sikra tilgang på arbeidskraft, kanskje den største utfordringa for Distrikts-Noreg i åra framovergod kommuneøkonomi og framleis særskilde tiltak for Nord-Noreg Ikkje minst er det bra at Regjeringa så sterkt understrekar at vekst og optimisme kjem nedanfrå, og at det er menneska og lokalsamfunna sjølve det kjem mest an på. Dei som har ressursar, livskraft, kultur og glede, vil klara seg godt med den politikken Regjeringa har og vil føra. Og eg vil seia at i mitt møte med Distrikts-Noreg møter eg menneske som er opptekne av å skapa sitt gode liv, som har kreativitet og pågangsmot, og dei ønskjer at det blir lagt til rette slik at dei får den moglegheita. Men ingen må innbilla folk at vi kan vedta kvar dei skal bu, eller kor mange barn dei skal få. Kommunalministeren gir eit ærleg og realistisk bilete av dei mange kreftene som dreg i sentraliserande retning, og som verkar uansett kven som sit i regjering. Nettopp difor er det synd at så mange prøver å gjera dette til ei partipolitisk verbal symboløving, og gjennom det medverkar til å spreia pessimisme og dommedagsprofetiar på Distrikts-Noregs vegner. Venstre er optimistisk og trur på det gode liv i by og i bygd. Bygdene har mange fortrinn, og denne utgreiinga gir eit godt grunnlag for optimisme hos dei som vil ta fatt på utfordringane på ein positiv måte.