Laila Reiertsen (Fremskrittspartiet), 2011-12-05:
Noreg er eit godt land å bu i. Dette er vi alle einige om. Men likevel er det menneske som kanskje ikkje opplever dette. Derfor er målet om arbeid for alle viktig, samtidig som det skal løna seg å arbeida. Samtidig skal ein også vareta grupper som fell utanfor, om det er fordi ein blir arbeidsledig, sjuk eller i verste fall uføretrygda. Men sjølv då må ein ha det fokuset at arbeid er viktig, sjølv om ein ikkje klarar å bidra 100 pst. Når ein lyftar blikket og ser utanfor sitt eige land, er det klart at også vi må vera budde på at den finansuroa som spesielt Sør-Europa er inne i, kan slå hardt til og vera brutal også i vårt land. Derfor er det med litt undring vi ser at regjeringa vil reversera permitteringsreglementet. Viss det verste skulle skje og ein på ny må innføra dette, skal ein altså bruka tid og byråkrati på å få ei ny sak opp i Stortinget for å endra det. Dette er lite førebyggjande eller føreseieleg for dei næringane som allereie slit, ikkje minst for dei som får endringar frå den eine dagen til den andre. Dette vil ikkje Framstegspartiet vera med på. At vi har eit land med låg arbeidsløyse, må ikkje vera ei sovepute for at ein ikkje gjer tiltak for å behalda dei vi har i arbeid eller får fleire av dei som står utanfor, også i arbeid. Framleis, og nærast uendra, står over 600 000 utanfor arbeidslivet. Desse bankar på arbeidsdøra og vil inn, men det er ikkje gjort nok for denne gruppa til at ho kan inkluderast i samfunnet, på lik linje med andre arbeidstakarar. Derfor er det positivt at regjeringa har auka fokus på jobbstrategi. Det er ikkje å sjå bort frå at ein òg treng ein god del kunnskap og god rettleiing frå Nav og gode samarbeidsrutinar med arbeidsgivarar for at òg denne gruppa kan koma inn arbeidsdøra. I debatten om å få fleire inn i arbeidslivet ser ein i den seinare tida at debatten om ufrivillig deltid har hatt eit større fokus enn det å behalda dei ein allereie har, og rekruttera fleire innan helse- og omsorgsyrke. Ein kan stadig lesa om folk som jobbar i helsevesenet, som vil slutta på grunn av tøffe arbeidspåkjenningar og utfordringar ved å arbeida på ugunstige tider. Dette gjeld spesielt dei som går i tredelt turnus. På Spekter sin konferanse onsdag 30. november fekk vi ein flott presentasjon av ein tilsett ved Oslo universitetssykehus som påpeikte sine utfordringar med arbeidsmiljøloven og eventuelle nødvendige endringar som ein burde ha fått til, for samfunnet og arbeidsbehovet hos den enkelte arbeidstakar er faktisk i endring. Dei lokalt tillitsvalde var svært positive til eventuelle endringar, og trass alt har dei skoen på, men det sentrale var bremsekloss mot løysingar. Dette var hennar ord. Den tida ein snakkar om ordinær turnus, er forbi, skal ein følgja med. No er det nordsjøturnus, ønsketurnus, årsturnus, eller lat oss heller kalla det livsfaseturnus, for det er faktisk det det handlar om. Eller som ho frå Oslo universitetssjukehus sa: Ein må ha ein meny å tilby dei tilsette som dei sjølve kan plukka frå, og han må vera så fleksibel som mogleg. Den moglegheita bør òg førast inn i ein oppdatert arbeidsmiljølov. No har den eine etter den andre frå både LO og Fagforbundet og statsråd og statsminister kasta seg inn i debatten om ufrivillig deltid, og det einaste saliggjerande er å jobba meir helg. Men ein ser av undersøkingar at denne ufrivilligheita er svært liten, viser det seg. På Haukeland var dei berre 160 som ønskte å gå opp i stilling, og då ikkje fullt. Dette var talet blant over 3 000 deltidstilsette – altså over 3 000 vil fortsetja i si deltidsstilling. Det er dette som gjer at ein blir litt matt over at ein ikkje har meir fokus på å behalda dei ein har, og rekruttera nye. Eg hadde eit spørsmål til representanten Trettebergstuen som gjaldt akkurat dette, og kva ein ville gjera vidare. Når dei seier at det er avgjerande at ein får bukt med ufrivillig deltid for i det heile å sjå på dette med rekruttering og å behalda fleire, har eg ikkje ord. Vi er kvinner mange av oss – kvinner i Arbeidarpartiet, statsråden er kvinne – og vi kan behandla to ting på ein gong, og dette er viktig. I deltidsdebatten må ein òg ha i mente at mange av dei som står utanfor, ikkje vil klara fulltidsarbeid. Då er ein avhengig av at deltidsstillingar òg må vera tilgjengelege. Forutan tilbod om deltidsarbeid for gruppa som ikkje klarar fulltidsjobb, er tilrettelegging på arbeidsplassen svært viktig. Då blir det feil å redusera tilskota til hjelpemiddel med den grunngivinga at mange hjelpemiddel no har blitt meir vanleg. Eg trur ikkje ein er riktig klar over at også den som skal hjelpe den som har sine utfordringar, òg er avhengig av at ein har hjelpemiddel tilgjengeleg, og at dette ikkje blir spart på no, dersom ein skal betala sjølv. Derfor aukar vi med 50 mill. kr til dette formålet.