Laila Reiertsen (Fremskrittspartiet), 2012-12-05:
Det er godt å få moglegheit til igjen å snakka om Framstegspartiet sin politikk når det gjeld arbeidsliv. Arbeidslivet startar allereie når vi bestemmer oss for kva for ei utdanning vi skal ta – og så håpar vi at denne vegen blir flat og grei å gå på. For ein veit at dette ikkje er sjølvsagt for mange unge i dag, at vegen er så flat og så grei som ein hadde ønskt. Mange har allereie ein erfaringsbank med seg som ikkje gir den beste avkastinga, men rett og slett eit tap som for den det gjeld, fører til at utdanningsløpet blir avbrote, eller i verste fall at ein aldri kjem seg inn på denne vegen igjen. Dei unge blir «drop-outs» med meir kontakt med Nav både på godt og vondt. Og for somme resulterer det i psykisk sjukdom og på sikt ein uførleik med ei framtidig stengd arbeidsdør. Framstegspartiet vil aldri gi opp dei unge og viser til at gruppa unge uføre under 30 år faktisk framleis har ein auke. Derfor ønskjer Framstegspartiet at ein må setja inn større ressursar nettopp for denne gruppa. Dei må få hjelp raskt – og ei hjelp som er retta mot den einskilde. Samstundes ønskjer vi fleire tiltaksplassar, tettare oppfølging og inga ventetid mellom tiltaka. Med dette fokuset vil ein få ned talet på uføre og få fleire i arbeid, som igjen fører til reduserte summar i utbetalinga av stønaden varig ufør. For dei som er heldige å ha god helse og som er i arbeidslivet, må vi gjera alt vi kan for å halda dei der og samstundes rekruttera nye. Her har ein store utfordringar. Når ein veit at samfunnet vil trenga nesten 30 000 sjukepleiarar og det dobbelte når det gjeld andre helsefagarbeidarar fram mot 2030, er ein langt frå å kunna seia at det ordnar seg nok. Framstegspartiet har støtta prosjektet Ufrivillig deltid kvart år. Det er positivt at talet på dei som arbeider ufrivillig deltid, går ned, men uroa for dei frivillig deltidsarbeidande bør få like stor merksemd – om ikkje større, for meir enn 70 pst. av dei deltidstilsette seier at dei gjer dette av omsyn til eiga helse, kvardagen og familien sin. Det manglar enno ein del på at ein har fokus og ikkje minst insentiv som gjer at det freistar meir å arbeida i full stilling enn i redusert. Og samfunnet treng fleire i fulle stillingar. Sjukefråværet er blitt lågare, og det er positivt. IA-avtalen har gjort sitt til at sjukefråværstala er blitt reduserte. Her må ein skryta av alle, men det er verdt å merka seg at dei private faktisk er flinkare enn det offentlege – og då den kommunale sektoren. Framleis er det eit sjukefråvær på 7 pst. i kommunal forvaltning. Berre ved å redusera sjukefråværet i kommunal sektor med 1 pst. frå 7 pst. til 6 pst. får ein innsparingar på nær 1 mrd kr. Derfor er det viktig at ein fortset å ha fokus på sjukefråvær. Og når ein veit at salet av antidepressiva aukar og sjukefråvær og uførepensjonar på grunn av t.d. psykiske diagnosar aukar, sjølv om ulik forsking meiner at vi faktisk ikkje er meir psykisk sjuke no enn før, så veit ein iallfall kva for område ein må fokusera på i framtida. Framstegspartiet ønskjer ein ærleg sjukefråværsstatistikk. Derfor har vi komme med forslag om ein eigen sjukefråværsrubrikk som skal omhandla sorg eller livskrise. Ein er jo ikkje sjuk, men treng kanskje ein «time-out» og ikkje minst å få rett hjelp når det gjeld kvifor ein ikkje er på jobb. Som fleire legar har sagt: Systemet pressar oss faktisk til å stilla diagnosar. Er det slik det skal vera? Framstegspartiet meiner ikkje det. Vi ønskjer ærlege statistikkar og ikkje minst rett behandling ut frå kva for helse ein har og kva for livssituasjon ein er i. Arbeidslivet framover treng alle. Derfor ønskjer Framstegspartiet at ein ikkje skal diskriminera eldre arbeidstakarar ut av arbeidslivet. Det har fleire andre frå andre parti sagt noko om, men manglande handlekraft frå dei raud-grøne si side gjer at det blir med utsegner i media. Framstegspartiet vil ha slutt på at eldre arbeidstakarar ikkje blir tekne på alvor, ut frå kunnskap og erfaring, og – ikkje minst – blir prioriterte bort framfor yngre arbeidstakarar. Det er mange mytar som blir spunne rundt dette temaet, men utan noko som helst hald. Det einaste vesle eg kan finna, er at eldre tilsette er noko mindre villige til å ta del i trenings- og karriereutviklingsaktivitetar. Men det er det jammen mange yngre som òg er. Jobbmotivasjon, jobbinvolvering og kreativitet aukar faktisk med alderen. Dessutan er det å ha fleire aldersgrupper i ein organisasjon det beste grunnlaget for å ha ein god organisasjon. Derfor bør organisasjonar med ein aldersmessig blanda arbeidsstyrke ta aldersdiskriminering særleg alvorleg uavhengig av om det er dei eldre eller dei yngre som opplever dette. Det å ha interaksjonar på tvers av alder må gjelda i vårt samfunn. Derfor ønskjer også Framstegspartiet å fokusera på å ha eldre eller seniorar i arbeidslivet – ikkje minst etter at dei har fylt 70 år. Derfor har Framstegspartiet igjen levert inn eit forslag om dette som vi håpar vi får støtte til.