Terje Breivik (Venstre), 2016-12-14:
Noko av det vakraste med Noreg er eit fellesskap tufta på samhald, menneske som er så trygge på seg sjølve, eiga historie og identitet, at me saman er i stand til å møta det ukjende, det usikre og mangfaldet med toleranse, respekt og oppriktig vilje til å stilla opp for kvarandre og vera der ute. Ein viktig grunnplanke for at fellesskapet skal ha ein slik positiv styrke, er fridom – ein fridom som kviler på likeverd, små skilnader og tryggleik i kvardagen, og at alle har like moglegheiter til å realisera det gode liv for seg sjølv og sine nærmaste. Verdien av at kvar enkelt i eit samfunn – eit fellesskap – føler seg likeverdige, til nytte og verdsette, kan aldri overvurderast og aldri takast for gitt. For Venstre, Noregs eldste og einaste sosialliberale parti, har kampen for fridom, sterke fellesskap og like moglegheiter utgjort kjerneverdiane sidan stiftinga i 1884, ikkje minst det å sikra utgangspunktlikskap for alle, uavhengig av bakgrunnen, den sosiale statusen og føresetnadene foreldra og føresette har til å gje eigne barn optimale oppvekstkår. Familiepolitikken til Venstre tek utgangspunkt i at den enkelte familien skal ha stor fridom til å finna dei løysingane som passar dei best. Men skal fridomen vera reell, må ein òg vera fri frå naud, fattigdom og ulikskap. Hovudprioriteringa for Venstre på familieområdet har vore og er kamp mot barnefattigdom. Vissa om at 80 000 ungar veks opp i fattigdom i Noreg, er uakseptabel. Å utjamna sosiale skilnader og skapa like moglegheiter for alle barn kan knapt prioriterast høgt nok. Den 1. desember i år la Statistisk sentralbyrå fram ein rapport som tydeleg viser at gratis kjernetid i barnehage fungerer. Det er eit målretta, effektivt verkemiddel som bidreg til at barn gjer det fagleg betre seinare i livet. Etter at dette forsøket vart innført, har ordninga med gratis kjernetid vorte utvida og gjord permanent, og i august 2015 vart det innført ei ny nasjonal ordning med gratis kjernetid for fire- og femåringar frå familiar med låg inntekt, uansett språkleg bakgrunn. Året etter vart treåringane òg omfatta, og inntektsgrensa vart utvida. For Venstre har dette vore viktige saker i kvar budsjettforhandling og ved kvart budsjettforlik, og i år er eg glad for å kunna slå fast at me tek nok eit steg vidare og løyver midlar til forsøk der både barnehage og skulefritidsordning vert heilt gratis i utvalde kommunar. Venstre er òg takksame for at me har ein konstruktiv dialog med regjeringa om dette. I tillegg til gratis kjernetid, og no forsøk med gratis heiltidsplass i barnehage og SFO, har me saman med Kristeleg Folkeparti i budsjettforliket mellom anna styrkt den nasjonale tilskotsordninga mot barnefattigdom endå meir. Eg har òg lyst til å nemna at det kommunale barnevernet vert ytterlegare styrkt, særleg barnevernet i Oslo, at innsatsen vert styrkt med fleire barnehagelærarar og meir kompetent barnehagepersonale, og at me går endå eit steg i retning av eit meir fleksibelt barnehageopptak, som Venstre opphavleg føreslo å setja til 31. desember. Eg er òg glad for at tidleg innsats no er eit omgrep som vert nytta stadig meir både i familiepolitikken og i kunnskapspolitikken. For Venstre er det å sikra ein trygg og god oppvekst for alle barn ei av dei viktigaste oppgåvene me som fellesskap må løysa. Barn må både utfordrast og få tillit til å utvikla seg for å tileigna seg den kunnskapen som vaksenlivet vil krevja av dei. I dei fire budsjettforlika dei fire samarbeidspartia har vore gjennom, har kampen mot barnefattigdom vore høgt på agendaen og på resultatlista kvar einaste gong. Det er eg stolt av, og eg har lyst til å retta ein takk til både Kristeleg Folkeparti og regjeringspartia for at dette har vore mogleg. Så er det sjølvsagt i same stund viktig å seia at me ikkje er i mål. Dette arbeidet må ha høg prioritet òg i komande budsjett. Avslutningsvis vil eg nytta høvet til å rosa barne- og likestillingsministeren – primært fordi ho utvilsamt verkeleg brenn for området ho har ansvar for, og har eit oppriktig engasjement og bryr seg om tryggleiken for barna og barnefamiliane, men òg fordi ho er ein minister med ei framifrå evne til å samarbeida og spela på lag med Stortinget. Ho er unekteleg ein rollemodell fleire ministrar med fordel kunna streva etter å koma litt nærmare.