Hallgeir H. Langeland (Sosialistisk Venstreparti), 1999-12-09:
Eg tar først opp SV sine forslag, så eg ikkje gløymer det. Eg vil begynna med å snakka litt om Arbeidarpartiet si rolle i miljøpolitikken, for eg hadde ikkje høve til å ta replikk på representanten frå Arbeidarpartiet. Når det gjeld Arbeidarpartiet, tenkjer eg slik at dei sagar ned eit tre, og så stiller dei seg opp på stubben og seier at me må verna skogen. Det dei kvart år kjem med til Stortinget i samband med dette budsjettet, er kutt i miljøbudsjettet og kutt i energisatsinga. Det er det dei tilbyr sentrumsregjeringa, det synest eg det er viktig å ha i bakhovudet, og det er det dei gjer også denne gongen. Når det gjeld det som me vedtar i dag, er Arbeidarpartiet ei sinke i forhold til sentrumsregjeringa – dessverre. Så er det sånn at sjølv om ein kjeftar på den eine, kan ein heller ikkje skryta for mykje av den andre. For det er ikkje tvil om at dersom me hadde hatt Senterpartiet med oss i opposisjon, hadde det vore ein helt annan tone når det gjeld miljøpolitikken. Det er ikkje det offensive Senterpartiet me høyrer når det gjeld satsing på alternativ fornybar energi. Det er ikkje det offensive Venstre me høyrer når det gjeld å gjera noko med problema knytte til PCB. Det er heller ikkje det offensive Kristeleg Folkeparti me høyrer når det gjeld å satsa på alternativ fornybar energi. Dei er i det heile ikkje dei same partia når dei sit i regjering og har kome i posisjon. Då blir politikken endra for å halda posisjonen, og då blir posisjonen viktigare enn politikken. Det er sjølvsagt SV lei for, for Noreg var tidlegare kjent for å vera eit føregangsland når det galdt miljøpolitikk. Me kan ikkje seia at Noreg er det lenger. Tvert imot har me sett eksempel på det motsette, nemleg at ein er ei sinke i klimaforhandlingane, og ein er ikkje ein pådrivar når det gjeld å rydda opp i gamle miljøsynder. Det Noreg treng, er ein mindre oljebasert økonomi. Me må altså gå frå den svarte oljeøkonomien til ein grøn kunnskapsøkonomi, der ein satsar på fornybare energikjelder, og der ein satsar skikkeleg på forsking og utvikling av alternativ fornybar energiteknologi. Det gjer denne Regjeringa delvis, men eg må seia at eg er forskrekka over at ein faktisk ikkje brukar opp dei pengane som Stortinget løyver. Der har statsråden eit skikkeleg forklaringsproblem, kvifor ein ikkje syter for at mange av dei gode prosjekta som søkjer om midlar, kjem i gang. Det er eit faktum, og det er det mange som ikkje tar innover seg, at vår oljebaserte økonomi i løpet av den perioden me venteleg har igjen å leva, ikkje vil eksistera lenger. Den vil bli erstatta anten me vil eller ei. Somme gonger verkar det som om mine energipolitiske kollegaer ikkje tar det innover seg, spesielt ikkje dei frå Høgre, Framstegspartiet og Arbeidarpartiet. Den tidlegare forskingssjefen i BP, sir John Cadogan, sa for nokre år sidan at dersom utviklinga held fram slik ein har sett i 1990-åra, vil framtidas energikjelde vera vatn og ikkje olje. Med det tenkte han ikkje berre på vatn, men han tenkte òg på dei nye formene for energi som er i ferd med å utvikla seg, der Noreg er ei sinke. Kor er f.eks. Statoil i denne samanhengen? Er dei på offensiven og satsar på alternativ fornybar energi? Gir statsråden i generalforsamlinga beskjed om at Statoil skal bruka meir pengar på dette? Nei, det gjer ein ikkje, det har nemleg eg spurt om mange gonger. Til slutt: Eg synest det er litt forunderleg at dei forslaga som SV har, og som går på satsing på kalking og på å gjera noko med Gyrodactylus salaris, ikkje får fleirtal, og spesielt etterlyser eg kvifor Arbeidarpartiet ikkje stemmer for desse.