Magne Rommetveit (Arbeiderpartiet), 2014-12-16:
Når Stortinget no har til handsaming representantforslaget frå representantane Raja, Elvestuen, Breivik og Nybø frå partiet Venstre, er det ein samla komité som går inn for forslaget om å gje kommunane høve til å reservera parkeringsplassar til bildelingsordninga. Når komiteen går inn for dette, er det fordi norske kommunar ønskjer fleire verktøy for å leggja til rette for meir miljøvenleg trafikk, færre bilar i bysentrum og framtidsretta parkeringsløysingar. Eit slikt verktøy kan Stortinget sørgja for at dei får gjennom ei ny parkeringsforskrift. Den første bildelingsordninga her til lands kom i Oslo i 1995, og no finst det slike ordningar i sju byar. Transportøkonomisk institutt seier at potensialet for vekst er stort, rett og slett fordi det er ei god ordning for medlemene; det gjev billegare og enklare bilhald. For nokon betyr dette at dei ikkje har eigen bil, for andre at dei ikkje kjøper bil nummer to. For ei gruppe betyr dette at dei kan gå, sykla eller nytta kollektivtransport til jobben i sentrum og likevel ha tilgang til bil når arbeidet krev det. For politikarane i byane våre betyr dette ei ordning som kan hjelpa dei i å nå målet deira om ein god og miljøvenleg transportpolitikk. Transportøkonomisk institutt viser til EU-prosjektet Momo, om bildeling i 14 europeiske land i 2010, og dei konkluderer med at forskinga viser at bildeling klart bidrar til å redusera miljøbelastingar, for når bildeling er godt integrert med andre alternativ til privatbilbruk – kollektivtransport, sykling og gåing – vert resultatet også mindre bruk av bil. Dei siterer fleire studiar som viser at det som får folk til å verta med i bildelingsordningar, er at det er billegare enn å eiga eigen bil, og at det finst lett tilgjengeleg parkering for bildelingsbilar, spesielt på stader med avgrensa parkering. Det har òg vist seg i Bergen, som er den byen med bildeling som eg kjenner best til. Når bilen står på ein god plass, aukar bruken. Der – i Bergen, altså – har dei no over 1 000 medlemer og 100 bilar. Det betyr mellom ni og ti medlemer per bil og altså 900 færre bilar i sentrum enn det hadde vore om alle desse hadde hatt sitt eige køyretøy. Komiteen står som sagt samla om forslaget, men komiteen sine medlemer frå regjeringspartia og frå Kristeleg Folkeparti har eigne merknader, som eg går ut frå at dei vil gjera nærare greie for i eigne innlegg. Slik eg les regjeringspartia og Kristeleg Folkeparti sine merknader, er dei også opptekne av at kommunane legg til rette for tilstrekkeleg med parkeringsareal i byområda for å gjera kvardagen enklast mogleg for næringsverksemd. Dette er noko eg kan vera samd i. Men dersom me skal bruka Bergen som eit døme, skjønar alle som har vore der, at i sentrum, på Nordnes og på Fløyfjellsida er det ikkje lett å skaffa seg tilstrekkeleg parkeringsareal. Då kan ei fungerande bildelingsordning føra til at det vert litt færre bilar i gater og i parkeringshus. Dette er også ei ordning som næringslivet nyttar. I Bergen har Bildeleringen 57 bedriftsmedlemer, og dei fleste er kontor i sentrum som har bruk for bil av og til. Ein periode var også brannvesenet med, ikkje for å dela brannbilar, men bilar som ein brukar t.d. til å dra på inspeksjon. Dette viser at ei slik ordning bidrar til å gjera det lettare og billegare for næringslivet i sentrum. Statlege institusjonar som Universitetet i Bergen og Arbeidstilsynet er medlemer, og i Bergen er Bjørgvin bispedøme også ein flittig brukar av ordninga. Bilane står bokstaveleg talt i kø; det er ingen grunn til å venta med tenlege parkeringsforskrifter. Difor er eg glad for at statsråden i sitt svarbrev til komiteen sa: «Jeg vil derfor nå prioritere arbeidet med å få det nye regelverket på plass så raskt som mulig.» Eg vil takka representantane frå Venstre som har fremja dette forslaget, og eg er også glad for at ein samla komité står bak forslaget.