Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2015-12-15:
Eg har stor sans for forslaget frå Senterpartiet. Vi står på mange måtar på terskelen til ein heilt ny industriell epoke i Noreg anten vi vil det eller ikkje. Ny teknologi, spesielt digitaliseringa, forandrar no heile grunnlaget for alle dei idéane og tankane vi hadde for berre ti år sidan om korleis industrielle prosessar føregår. Det kjem til å påverke alt. Det påverkar fiskeindustrien, skogindustrien, prosessindustrien – alle delar av det vi kallar industri. Det er i dette bildet ein må lese forslaget frå Senterpartiet. I Noreg – i motsetning til i dei meir industrialiserte landa i nabolaget vårt – er det stillstand. Der Tyskland har starta store nasjonale strategiar på industrifeltet for fleire år sidan, blir dette no varsla til våren i Noreg. Vi får sjå kva som kjem – om det er konkret eller om det er mykje utgreiing. På bioøkonomifeltet – i utnyttinga av tre, fisk og andre fornybare ressursar – skjer det mykje internasjonalt. Her i Noreg har vi hatt nokre strategiar, men det har ikkje vore nokon plan. Viss Noreg skal lukkast, må vi gjere ein transformasjon frå primært å vere ein råvareleverandør til å utvikle Noreg til ein industrinasjon i det nye bildet. Vi er eit lite land. Det betyr at vi er heilt avhengige av større felles satsingar. Det er her Høgre–Framstegsparti-regjeringa konsekvent og systematisk misforstår, der dei trur at Noreg kan gjere akkurat slik som dei større økonomiane kan. Vi er ein liten økonomi. Vi treng å trekkje i lass. Vi har eit verkemiddelapparat som er for spreitt, for breitt og for uoversiktleg for aktørane som brukar det. Det får vi høyre av alle. Dei ulike verkemidla er etablerte med ulik type grunngiving i ulike tider, kanskje med satsingar som er utgått på dato. Kanskje dette er satsingar som burde ha vore fornya, burde ha vore samla, osv. Det er ei svakheit med forslaget til Senterpartiet – dette byggjer seg på toppen av eit kratt av verkemiddel. Men eg meiner at det ikkje er grunn nok til å seie at vi ikkje skal handle. Verkemiddelapparatet til Noreg er òg svekt av dagens regjering. Det har blitt påpeikt mange gonger at regionale utviklingsmiddel har blitt trekte ned kolossalt av uforståelege grunnar. Det har blitt evaluert, og har vore ein suksess. Innovasjon Noreg blir sentralisert. Det blir meldt om at veldig mange av satsingane som tidlegare har vore i fylka, er mykje vanskelegare å få finansiert no. Det har også vore kutt i dei meir særskilde satsingane – på marin, på flis, osv., med grunngivinga næringsnøytralitet, men det gjeld altså ikkje for olje. Der skal ein ha særskilde satsingar. Viss vi skal byggje den nye økonomien, treng vi rett og slett å tenkje nytt om verkemiddelapparatet vi har i Noreg, men det finst ingen overordna plan. Det finst ingen sentral strategi frå regjeringa på dette området. Dermed fortset vi spreitt, breitt og – med denne regjeringa – svekt inn i framtida, i ei tid der vi burde ha vore offensive. Der vi har alle moglegheiter til å vere offensive, ramlar ein inn i framtida utan å vite kva ein vil. Ein sel seg ut i Noreg. Ein sel seg ned i selskap i Noreg og kjøper seg opp i utlandet. For kvart selskap ein sel i Noreg, går pengane inn i Statens pensjonsfond utland, og da kjøper vi opp eit eller anna i utlandet. Noreg er dømd til å eige noko, men vi vel altså å ikkje eige noko her. Ein ønskjer heller å eige noko i London eller andre stader. Det er fleire utfordringar med forslaget, slik eg ser det. Eigenkapitaldelen er kanskje mest interessant her. Risikokapital meiner eg vi burde ha eigne ordningar på. Kanskje dette kunne ha vore eit selskap med satsing berre på eigenkapital. Eg støttar forslaget frå Arbeidarpartiet og Kristeleg Folkeparti om ein fullstendig gjennomgang. Eg støttar ikkje forslaget om Investinor, for det meiner eg er ein del av forslag nr. 1. Men eg har kome fram til at vi støttar forslaget frå Senterpartiet om etablering av eit investeringsselskap.