Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2010-04-20:
Eg har også reist eit par tusen kilometer dei siste dagane så raskt som i det heile mogleg for å kunne vere til stades i denne viktige debatten og diskutere den svært gode utgreiinga som statsråden hadde, dels fordi alvoret i situasjonen er, som statsråden beskreiv, stort, dels fordi det no vert gjort veldig mykje som det er viktig å få fram, som vil få positiv betyding, og fordi det sjølvsagt sidan den gongen har kome ny systematisk informasjon om tilstanden frå Jernbaneverket. Så har eg lyst til å seie at dei som vart ramma av problema vi hadde med toga i vinter, var pendlarane, folk som var avhengige av toget for å få livslogistikken – for å seie det slik – til å gå opp. Det var noko svært mange menneske opplevde dagleg. Men noko som eg sjølv opplevde nokre få gonger, var at tilsette i NSB og andre som jobba rundt systema, vart offer for dei frustrasjonane som folk opplevde å stå midt oppe i då toga ikkje kom, ofte ufortent, for ein burde ha fordelt skulda på ein heilt annan måte. Eg meiner at det er nødvendig å seie to ord om historia bak kvifor vi står der vi står i dag. Løyvingane til fornying har auka kraftig frå Bondevik II-regjeringa til det nivået vi no har hatt i 2009–2010, frå den tida då leiaren av komiteen var statsråd i regjeringa. Drifts- og vedlikehaldsløyvingane stod i hovudsak stille i Bondevik II-perioden, mens dei no ligg på eit klart høgare nivå. Det er altså slik at eg lurer på korleis representanten Schou og representanten Hareide, med dei orda som ein no brukar om statsråden og den raud-grøne regjeringa si satsing på fornying, drift og vedlikehald, vil beskrive sin eigen innsats for drift, vedlikehald og fornying i Bondevik II-regjeringa, med det langt lågare nivået og den lågare prioriteringa dei hadde då. Vi må berre innrømme at for mange politikarar gjennom tiår ikkje har prioritert toget. Hadde ein gjort som dei som prioriterte toget, sa, hadde det vore betre, men no må vi sjølvsagt sjå framover og ha det som hovudperspektiv i denne debatten. Då må vi gjennomføre Nasjonal transportplan, som er ei radikal dreiing og ein auke i innsatsen for tog i Noreg, både når det gjeld investeringar, fornying, drift og vedlikehald, og halde han oppe. Det vil gradvis gi oss det lyftet vi treng. Så må vi òg innanfor rammene av det sjå korleis vi kan gjere ting endå betre. Eg er glad for at statsråden i si utgreiing sa at ho ville vurdere korleis vi så raskt som mogleg kan byggje ut strekninga Oslo–Ski, som er eit ekstremt viktig samferdselsprosjekt, og som det er viktig at myndigheitene held maksimalt trykk på. Det er òg nødvendig å ta inn over seg Jernbaneverket sin bodskap om tilstanden for skjener og materiell, rett og slett for infrastrukturen for skjenegåande transport i Noreg. Det gjer at vi i åra som kjem må sjå på behovet for ytterlegare å auke løyvingane til fornying, drift og vedlikehald, og til kompetanse for å få gjennomført best mogleg mest mogleg av dei fornyingane som er nødvendige i tida framover. Det er òg veldig positivt at ein i vinter har gjort mykje for å løyse dei akutte situasjonane som har oppstått. Det er sett i gang ei rekkje tiltak, slik at ein skal kunne møte neste vinter på ein betre måte, anten det gjeld alternativ eller signalanlegg, eller at ein er villig til å stengje i ein lengre periode, noko som ikkje er ei enkel avgjerd å ta, men som kan gi betre rom for vedlikehald og ein betre situasjon i neste runde. Noreg treng, som eg tidlegare har sagt både her og i andre samanhenger, ein togrevolusjon i tiåra framover. Eg har ikkje tenkt å slutte å snakke om den togrevolusjonen før vi har kome dit. No har vi lagt eit grunnlag med Nasjonal transportplan, som er noko heilt anna enn det vi har klart å få til tidlegare. Det er starten på at vi kan få både drift og vedlikehald opp og stå, at vi kan få eit heilt anna investeringstempo, og at vi kan få i gang den viktige diskusjonen om lyntog i Noreg.