Bjørn Lødemel (Høyre), 2010-06-07:
Målet for rovdyrforliket var bl.a. å skape ro i rovdyrpolitikken, men erfaringane i åra som er gått sidan forliket vart inngått, viser at det har ein ikkje klart. I mange lokalsamfunn innanfor forvaltningssonene er det ei sterk kjensle av å ha blitt overkøyrd av storsamfunnet ved at dei må betale ein høg pris for å ha levedyktige rovviltbestandar her i landet. Manglande moglegheiter til å kunne ta ut rovdyr som oppfører seg trugande eller gjer skade, gjev ei sterk kjensle av maktesløyse. Det reduserer livskvaliteten i mange lokalsamfunn, som føler at dei har liten påverknad på levevilkåra sine. Det blir meldt om fleire observerte rovdyr, fleire drepne eller hardt skadde hundar og andre husdyr som følgje av rovdyrangrep, utan at dei som er råka, føler at situasjonen blir teken alvorleg. Rovdyr i nærområdet har dramatiske konsekvensar for trivsel og tryggleik i eit lokalsamfunn. Det vil ofte vere avskrekkande for dei som skal busetje seg i slike område, ikkje minst folk som ikkje er vane med å leve med rovdyr frå før. Det er også sterkt hemmande på landbruksnæringa og jakt og friluftsliv. Mykje tyder på at det er ein stor auke i bestandane for fleire rovdyrartar sidan rovdyrforliket vart inngått. Det gjer at det hastar med å ta ein fullstendig gjennomgang av heile rovviltforliket. Høgre har stor tiltru til det lokale sjølvstyret og meiner at det er viktig at mest mogleg av forvaltninga av rovdyra skjer lokalt, nærast dei som det gjeld. Nasjonale lover og forskrifter og nasjonale bestandsmål for den einskilde forvaltningsregionen skal vere grunnlaget for forvaltninga. Høgre meiner at dei regionale, folkevalde rovviltnemndene må ha reell myndigheit, utan å bli overprøvde av statlege forvaltningsorgan. Høgre støttar derfor dette forslaget. Høgre meiner at omgrepet «antall ynglinger» er problematisk. Det blir tolka av rovviltforvaltninga som påviste ynglingar, og ein er dermed nærmast garantert at bestandsmålet kjem til å bli oppfylt lenge før ein har registrert bestandens reelle storleik. Dette er uheldig, og det gjev eit feil bilde av situasjonen. I Østlendingen 2. juni uttalar seniorrådgjevar i Direktoratet for Naturforvaltning Knut Morten Vangen at det er eit potensial for fem ynglingar av ulv i Noreg dette året, men at ein ikkje vil ha informasjon om dette før etter sommaren, kanskje ikkje før til vinteren. Dermed kan ikkje DN gå med på uttak av ulveflokken før bestandsmålet på tre ynglingar er dokumentert oppnådd. Dette er ikkje godt nok. Høgre vil likevel avvente regjeringa si utgreiing og nye vurderingar av bestandsmålet for ulv og bjørn før bestandsmålet eventuelt blir endra frå talet på ynglingar til talet på individ. Når det gjeld ulv, har ein rimeleg god oversikt, men med bruk av talet på ynglingar som bestandsmål ligg ein konsekvent minst eitt år etter reell utvikling. For bjørn og andre rovvilt er det meir uoversiktleg. Høgre vil derfor ikkje støtte dette framlegget no. Høgre meiner at rovviltforvaltninga er viltmyndigheitene sitt ansvar, og uttak av rovvilt må skje etter naturmangfaldlova, viltlova og rovdyrforskriftene. Høgre vil derfor ikkje støtte framlegget der Mattilsynet får utvida fullmakter. Då Stortinget handsama endringane i naturmangfaldslova, var naudverje eit viktig tema. Trass i at regjeringa har hatt fleirtal bak seg i snart fem år, har ho ikkje klart å konkludere i saka om naudverje for hund. Dette er eit nytt eksempel på sterk usemje og handlingsvegring i regjeringa. Trass i dei positive erfaringane ein har hatt i Sverige med innføring av nytt lovverk i denne tidsperioden, og som gjer at naudverje skal gjelde for hund, stemmer regjeringspartia likevel mot at ei slik ordning skal innførast i Noreg. Høgre meiner at tida no er inne for å gje moglegheit til å forsvare hund ved direkte angrep frå ulv, og støttar derfor dette forslaget. Høgre meiner at tida er komen for å evaluere rovviltforliket, og ein må leggje til grunn aksept og godkjenning av at det å leve med rovvilt tett innpå seg medfører belastning ved at livskvaliteten blir redusert og rettar går tapt. Desse rettane må erstattast fullt ut. Sonepolitikken er ein reservatpolitikk. Dersom denne politikken skal halde fram, må Stortinget klargjere at områda er reservat, med dei erstatningsmessige konsekvensar dette har både overfor alle brukarinteresser og overfor allmennheita. Ingen stader skal rovvilt ha ein så særskild beskyttelse at mennesket ikkje skal ha rett til å beskytte seg og sitt. Fleire av rovviltartane er grenseoverskridande. Det er derfor utfordrande å forvalte dei berre innanfor Noregs grenser. Moglegheitene for ei felles forvaltning med tilstøytande regionar i våre naboland bør derfor greiast ut. Høgre vil støtte punkta I og II i representantforslaget.