Ingebrigt S. Sørfonn (Kristelig Folkeparti), 2007-12-11:
Under valkampen i 2005 gjekk noverande regjeringsparti høgt på banen og lova kursendring i eigarskapspolitikken. Då Regjeringa etter mykje om og men til slutt presenterte politikken for Stortinget i eigarskapsmeldinga, var kursendringa vanskeleg å få auga på. Styra skulle framleis ta av-gjersler i enkeltsaker. Ansvaret for etikk og samfunnsansvar, likestilling og integrering vart lyfta fram, og omsynet til nasjonal kontroll over naturressursar og hovudkontorfunksjonar var viktig, altså lite nytt. Handsaminga av eigarskapsmeldinga hadde sterkt fokus på å skilja staten si rolle som eigar og staten si rolle som myndigheitsutøvar. Men det vart etter kvart klart at alt likevel ikkje var som før. Særleg enkeltpersonar frå regjeringspartia var svært opptekne av at staten, ut frå ideologiske grunnar, skulle kjøpa endå fleire aksjar i norske selskap. Dessutan vart eigarskapspolitikken meir upårekneleg og ustabil i enkeltsaker. Regjeringa føreslår at staten skal kjøpa 30 pst. av Aker Holding AS. Høgre, Venstre og Kristeleg Folkeparti er i innstillinga samstemde i kritikken av fleire forhold ved Regjeringa sitt framlegg og si handtering. For det første kan kjøpet skapa ein uheldig presedens. Det må ikkje verte slik at kvar gong ein norsk eigar ønskjer å selja seg ned i eit selskap, kan han truga med å selja til utlandet og dermed forventa at Regjeringa vil nytta petroleumsformuen til å sikra norsk eigarskap. For det andre kan ein stilla spørsmål ved kva vilkår staten har gått inn i Aker Holding AS på. Staten har betalt det same som SAAB og Investor har betalt isolert sett, men SAAB og Investor kan – i motsetnad til staten – selja seg ut før det har gått ti år, med garantert avkastning. Eg kan ikkje sjå at Regjeringa har gjeve ei god fagleg grunngjeving for prisen på aksjane, eller at det er vorte gjort tilfredsstillande arbeid med å verifisera denne prisen. Det vart heller ikkje nytta eksterne finansielle rådgjevarar i samband med kjøpet. Ifølgje professor Thore Johnsen ved Noregs Handelshøgskule er det grunn til å tru at prisen burde ha vore 15–20 pst. lågare enn det Regjeringa legg opp til å betala. Det vil seia at Regjeringa vil betala mellom 600 og 800 mill. kr for mykje. For det tredje: Sidan staten berre har 30 pst. av aksjane i Aker Holding AS, mens Aker ASA har 60 pst., vil det vera Aker ASA som har den industrielle kontrollen i Aker Holding AS. For det fjerde er det, ut frå ei generell risikovurdering, uheldig at Regjeringa aukar si eksponering mot petroleumssektoren ytterlegare. Ei for sterk eksponering mot enkeltsektorar gjer fellesverdiane som Regjeringa forvaltar på vegner av framtidige generasjonar, sårbare mot konjunktursvingingar. For det femte er staten frå før ein dominerande aktør på norsk sokkel gjennom eigarskapen i StatoilHydro. Dessutan er staten reguleringsmyndigheit. Når staten går inn som direkte eigar i det største leverandørselskapet på sokkelen, vil dette kunna føra til uheldige bindingar som svekkjer staten si viktige rolle som regulator. Det er òg verd å merka seg at generalsekretær Jan Borgen i Transparency International og korrupsjonsekspert Erling Grimstad i Aftenposten 25. juni i år har uttala seg sterkt kritisk til Regjeringa si framferd. Kristeleg Folkeparti strekar i innstillinga under at dersom Regjeringa får fleirtal for å gjennomføra kjøpet, er det viktig at staten ikkje vert ein sovande partnar i holdingselskapet. Det er viktig for næringslivet at staten opptrer ryddig i aksjemarknaden, og at det ikkje blir skapt eit inntrykk av at næringslivet er underlagt politisk styring. Det er alvorleg når òg børsdirektøren i lys av Regjeringa sin eigarskapspolitikk går ut og åtvarar mot lågare verdi på aksjane i selskap der staten er ein stor eigar, såkalla statsrabatt. Kristeleg Folkeparti meiner at Regjeringa si utøving av eigarskapspolitikken dei siste to åra ikkje er eit argument for å auka staten sin dominans på Oslo Børs, og går imot Regjeringa sitt framlegg.