Bjørn Jacobsen (Sosialistisk Venstreparti), 2008-04-24:
Sikkerheitspolitisk er det to utsegner som har kome i det siste som det er verdt å ta med seg når ein diskuterer EU. Det er forsvarssjef Diesens utsegn om at det foregår ei avnasjonalisering av forsvaret i dei fleste europeiske land. Så har vi òg analysen som har kome frå Forsvarspolitisk utval, at vi ikkje kan rekne med vår viktigaste alliansepartnar, NATO, i den daglege handhevinga av suverenitet og territoriale krav i nordområda. Så er spørsmålet: Er det slik at EU er svaret på dei nye utfordringane? Eg trur ikkje det. Vi veit òg at den kollektive sikkerheita som ligg i NATO, står heilt fast, men vi vil kunne trenge andre samarbeidspartnarar, ikkje minst i nordområda. Kva slags løysingar kan vi sjå føre oss? Sjølv synest eg at det går veldig mykje mot ei nordisk løysing. Det viser seg at då vil vi med ein gong samarbeide med EU-land, som Finland, Sverige og Danmark. Men det er på ingen måte nokon motsetnad i det, for verken Brussel eller Washington vil ha noko imot at ein samarbeider om eiga sikkerheit i ein region som Norden. Så ser eg at sterke utanrikspolitiske miljø, som NUPI, Iver B. Neumann og andre, foreslår at vi bør ut av den traktaten vi er i, og inn i EU. Det er for så vidt ein frisk debatt. Vi ser for all del òg at EU har ambisjonar når det gjeld sikkerheitspolitikk, gjennom sitt EDA-samarbeid og sjølvsagt gjennom ESDP. Og for all del: Vi har i Noreg allereie fått i gang eit operativt samarbeid, rett nok i fredstid, først og fremst med Island og Danmark om handhevinga der. I tillegg har vi eit samarbeid gjennom Nordic Battle Group, som ikkje har kome til utføring, men det ligg i alle fall intensjonar om å skape sikkerheit gjennom eit nordisk samarbeid innafor ei EU-ramme. Det kan vi gjere utan at vi på noko vis er medlem. Det skaper ingen problem. Så det er ingen tvil om at sikkerheitspolitisk kan vi stå fast på det som har vore den norske linja, nemleg sjølvpålagde avgrensingar overfor vår viktigaste samarbeidspartnar i nord, nemleg Russland. Og vi kan enno trygt ha in mente at rettsavdelinga i Utanriksdepartementet har gjort eit godt arbeid hittil, og det har vist å stå seg historisk. Det kom sjølvsagt mest til uttrykk ved politikken til havrettsminister Jens Evensen. Men det er i fortsetjinga av den politikken, gjennom FN-systemet, at Noregs tarv vil bli best sikra. Det må vi aldri vere i tvil om. Det vil sjølvsagt skje gjennom forhandlingar, forhandlingar, forhandlingar og ikkje nødvendigvis gjennom det å vise ulike typar av makt, men gjennom sjølvpålagde avgrensingar, og sjølvsagt ved å vise at vi meiner det vi meiner når vi treng å meine det i forhold til jurisdiksjon og handheving i nordområda. Så den debatten som kjem opp, om EU er svaret på dette, helser eg veldig gjerne velkommen. Det kan hende at løysinga på det vil bli eit endå tettare samarbeid i Norden, som vi allereie har starta. Vi har ikkje kome dit i form av doktrinar eller traktatar. Men eg vil minne om at den finske forsvarssjefen for to dagar sidan her i Oslo, i Polyteknisk Forening, sa at det han ønskte seg, var ein finsk hær, eit svensk flyvåpen og ein norsk marine. Det var hans høgste ønske. Hans Majestet Kongen sat rett framfor han, og han sa rett ut at dette var Finlands store ønske. Kulturelt betyr ikkje dette noko. Vi har jo bygd vår sikkerheitspolitikk på ein ting, og det er Uhro Kekkonens erfaring med Sovjetunionen. Og dei råda vi fekk frå Kekkonen, var ikkje dårlege i det å ta vare på Noregs tarv.