Ranveig Frøiland (Arbeiderpartiet), 2001-05-15:
For Arbeidarpartiet er gode oppvekstvilkår for barn og ungdom veldig viktig, i tillegg til at vi må ha eit arbeidsliv med plass til alle. Bråstoppen i barnehageutbygginga under regjeringa Bondevik førte til store problem for småbarnsforeldre. Arbeidarpartiet meiner at alle familiar som ønskjer det, skal få eit tilbod om barnehageplass til barna sine innan utgangen av 2003, og vi ønskjer å auka den statlege finansieringa slik at foreldra skal få redusert betalinga for barnehageplassen. Tilbod om barnehageplass er med på å gjera oppvekstvilkåra for barna betre. Eg har lytta med interesse til representanten Bondevik i dag. Han er monoman i sitt ønske om å ta over som statsminister igjen. Politikken er han mindre oppteken av, det er statsministerrolla for seg sjølv som er det overordna. Han tok likevel kaka, synest eg, i replikkordskiftet med statsminister Stoltenberg, då han spurde om Arbeidarpartiet ville vera med på dugnad i høve til opprusting av skulebygg. For ordens skuld: Dette framlegget tok Arbeidarpartiet opp då Bondevik var statsminister. Kristeleg Folkeparti røysta imot, saman med resten av sentrum. Arbeidarpartiet arbeider for ein god skule for alle. Vi satsar på kvalitet i skulen og på ein skule med plass til alle; vi satsar på den offentlege skulen. Både Foss og Petersen frå Høgre har i dag harselert over at Høgre vil ha kvalitet, medan vi i Arbeidarpartiet berre snakkar om skulefritidsordninga. Eg aksepterer ikkje at kvaliteten i skulen er dårleg, men den kan gjerast betre. Derfor skal arbeidet med kvalitetsutvikling i skulen førast vidare og vidareutviklast. Det er stor lokal fridom i skulen i dag; forsøk og utvikling skjer over heile landet. Grunnskulen skal vera gratis og fri for eigendelar. Ingen skal stengjast ute frå aktivitetar fordi foreldra ikkje har råd til å betala. Og la meg leggja til at eg er nøgd med at Arbeidarpartiet vil vidareutvikla skulefritidsordninga. Dette er eit kjempegodt tilbod til dei aller fleste barna som vil ha dette frivillige tilbodet, ikkje eit velferdstilbod til foreldra, som Høgre omtaler skulefritidsordninga som. Med den store lokale variasjonen som er mogleg innafor dagens undervisning, burde Oslo vore ein mønsterkommune når det gjeld skule, for her har jo Høgre-byrådet alle moglegheiter. Høgre styrer skuta her og kunne verkeleg vist at satsing på skule og skulebygningar var noko dei prioriterte. Det er ikkje nok å visa til det talet på kroner og øre som Foss sa vart satsa i Oslo-skulen. Høgre må visa fram kvalitet, og det tyder opprusting av skulebygg. Dessverre kan ein ikkje seia at Oslo er i nokon betre situasjon enn skulane rundt i landet. Arbeidet med ein god skule startar med lærarane. Den viktigaste ressursen i skulen er den engasjerte læraren. Vi har mange av dei, og gjennom den nye arbeidstidsavtalen har løna auka. Avtalen gjev moglegheit for ei ny organisering av skulekvardagen, og den gjev større rom for bruk av alternative pedagogiske undervisningsformer. I desse dagar arbeider kyrkje-, utdannings- og forskingskomiteen her i huset med reformer i høgare utdanning og forsking. Dette er ei historisk reform, som det er eit stort behov for å få til. I løpet av dei siste tiåra har Noreg gått gjennom ein utdanningsrevolusjon. Grunnskulen har vorte utvida frå ni til ti år, alle har fått rett til vidaregåande opplæring, og det har vorte opna for opptak til høgare utdanning på bakgrunn av realkompetanse. Vi brukar over 20 milliardar kr på studentar, universitet og høgskular pr. år. Men den største investeringa er at over 190 000 studentar får høve til å fordjupa seg i og tileigna seg ny kunnskap. Veksten i høgare utdanning har ført til ein meir mangfaldig studentmasse. Ei raskare kunnskapsutvikling fører til at utdanningsinstitusjonane møter sterk internasjonal konkurranse. Derfor må vi òg leggja til rette for mangfaldet og slik at flest mogleg får ei god gjennomføring av studia sine. Det er i menneskeleg kunnskap den store nasjonalformuen vår ligg.