Laila Reiertsen (Fremskrittspartiet), 2013-04-29:
Eg seier stor takk til interpellanten som spør etter ei melding og eit eventuelt vedtak. Det viktigaste er å sørgja for at fleire blir hjelpte, og at ein får fleire i arbeid og færre på trygd. Skal ein lukkast med å få fleire i arbeid, er det heilt avgjerande at ein har høg kompetanse som kan bidra til å hjelpa den enkelte, har kompetanse og er menneske som evnar å sjå enkeltindividet, kan sjå talentet i den enkelte og vera den gode karriererettleiaren. Den kompetansen finst i dag i mange av attføringsbedriftene. Vi seier ikkje at alle attføringsbedriftene er gode, mange kan nok bli betre. Attføringsbransjen må bli flinkare til å skjøna næringslivets behov og samtidig vera endå meir fokusert på resultat. Med det meiner eg å ha merksemd på resultat i form av kor mange ein klarer å få tilbake i arbeidslivet, og som blir verande der – ikkje berre måla kor mange ein har hatt på tiltak. Modell 1 er den modellen som appellerer mest til Framstegspartiet. Denne modellen tar utgangspunkt i den kompetansen som i dag finst i attføringsbransjen. Vi snakkar her om ein bransje som har 40 års kompetanse og erfaring med å hjelpa menneske tilbake til arbeid. I ei tid då stadig fleire hamnar på trygd, har vi ikkje råd til å gambla med denne kompetansen, han må varetakast og betrast. Framstegspartiet krev, og har ved fleire høve fremma forslag og tatt det opp i spørjetimen, at vi må få ei eiga heilskapleg stortingsmelding om framtidas arbeidsmarknadspolitikk. Kvifor? Både for å få eit heilskapleg overblikk over status, utfordringar og ikkje minst moglegheiter for korleis ein betre kan lukkast i å nå hovudoppgåvene med å realisera det å få fleire inn i arbeid. Ei slik stortingsmelding bør også handla om ein samla gjennomgang av tiltaksnivå og ikkje minst tiltaksbehov. Ho bør også handla om, og sjå nærare på, korleis ein kan finansiera tenestene i framtida. Rolla til skjerma verksemder i dag og i framtida bør også vera eit viktig tema. Effektivisering og forenkling av verkemiddelbruken, altså talet på tiltak, er også eit viktig tema som talar for ei stortingsmelding – korleis ein kan sikra eit betre samspel mellom arbeidsmarknadsbedriftene og det ordinære næringslivet. Vi er for at det ordinære næringslivet må få ei større rolle som arena for å kvalifisera menneske. Dette er berre nokre få av mange moment som er viktige, og som stadfestar at ein må ha ei stortingsmelding. Ei av hovudutfordringane med f.eks. modell 2 er at Nav i langt større grad skal vera både bestillar og utførar av tenesta, noko som kanskje blir litt feil. Nav bør reindyrka kompetansen sin knytt til å bli ein ekstremt god bestillar. Det verkar som om regjeringa legg opp til ei stykkevis og delt behandling av utgreiinga frå Brofoss-utvalet. Dette er noko Framstegspartiet vil åtvara sterkt imot, sjølv om vi fekk litt positivitet frå statsråden her i dag. Det takkar eg for. Kvifor meiner vi dette? Det vil føra til at endringar blir gjorde stykkevis og delt. Ein mistar heilheita, og det er då lett at systema blir endå meir byråkratiske og fragmenterte. Dette vil ikkje vera til gagn for dei som skal kvalifisera folk tilbake til arbeid, og i alle fall ikkje for det enkelte mennesket som treng hjelp. Framstegspartiet meiner det er behov for fleire tiltaksplassar. Derfor har vi kvart einaste år føreslått å auka talet på tiltaksplassar i våre alternative statsbudsjett. Dette gjeld både ordinære tiltaksplassar og plassar øyremerkte VTA. Framstegspartiet ser eit klart behov for å endra og forenkla tiltaksstrukturen. I dag har vi mellom 55 og 60 ulike tiltak. Det er ikkje rart at Nav ikkje har oversikt over alle, og at nokon kvar kan gå seg bort i tiltaksjungelen. Derfor har vi òg føreslått at ein må ha ein gjennomgang av tiltaksstrukturen med det hovudformålet å forenkla og avbyråkratisera tiltaksstrukturen. Eg skal ikkje her og no seia kva som er det riktige talet på tiltak, men eg trur ein kan runda godt nedover – kanskje til eit tal under ti.