Einar Horvei (Sosialistisk Venstreparti), 2010-03-02:
Eg synest det var ein god følelse å jobba med stortingsmeldinga om kvalitet i barnehagen. Med det bakteppet at ein har oppnådd det som var målsetjinga i førre periode, nemleg full barnehagedekning, har ein no ein barnehage med jamt over høg kvalitet, og, som det var nemnt av fleire, med mykje godt personale. Det har vore gjort ein kjempejobb. Dette skal likevel ikkje vera noko sovepute. Det er vel noko av bakgrunnen for denne stortingsmeldinga at me vil vidare. Arbeidet no er å sikra at barnehagen i endå større grad vert ein del av utdanningsløpet, og dermed slå fast at barnehagen er ein pedagogisk institusjon. Her skil jo vårt syn seg frå f.eks. Framstegspartiet sitt. Men barnehagen skal ikkje misse sin eigenart, den skal ikkje verta ein miniskule. Leik skal framleis vera den læringsfremmande aktiviteten. Det er heilt klart presisert i stortingsmeldinga. Dette med det einskaplege utdanningsløpet er ikkje delt fullt ut på høgresida. Kristeleg Folkeparti og Framstegspartiet har uttrykt skepsis til at barnehagane ligg under Kunnskapsdepartementet og åtvarar mot å gjera barnehagen til ein del av utdanningsløpet til barna. Det er ein skepsis som SV ikkje deler. Me ønskjer jo å knyta veldig nære linjer der. Til liks med saksordføraren og andre har eg registrert ein del støy omkring det punktet som går på språkkartlegging. Eg har ein følelse av at dette er noko overdramatisert. Det er eit tilbod, ikkje tvang, og det er ei kartlegging, ikkje ei testing. Det er altså ikkje ei ny nasjonal prøve. Og som det vart sagt tidlegare: Alt no vert jo barns kompetanse kartlagd. No er målet å få ei systematisering av dette, og ein meir einsarta metode. Helsekontrollane ved fire år skal sjølvsagt halda fram. Eg er ikkje av dei som sluker rått alt som vert sitert frå Finland, og som det vert vist til frå den finske skulen, slik enkelte gjer, f.eks. når det gjeld resultat av PISA-undersøkinga. Men det er likevel éin ting som det er vanskeleg å tilbakevisa, og det er at Finland og Noreg har heilt ulike kurver når det gjeld spesialundervisning i skulen. I Finland byrjar dei høgt og sluttar lågt. Dei har altså mange timar i dei første klassane og veldig lite når dei kjem ut i ungdomstrinnet. I Noreg er det omvendt. Me byrjar veldig forsiktig med spesialundervisning, og så aukar det på etter kvart. Det seier seg vel eigentleg sjølv kva som bør vera målet. Finland har i veldig stor grad satsa på tidlege tiltak, og det har bore frukter. Kartlegging av språkferdigheiter i barnehagen kan vera ein reiskap for å setja inn tidlege hjelpetiltak i språkutviklinga, og satsa på at også her vil tidleg hjelp gje best resultat. I tråd med synet at me skal snakka om eit heilskapleg syn på kunnskap, er det naturleg at skulen får tilgang til kartleggingsresultat, slik at ein også her kan følgja opp med tilpassa undervisningsopplegg, at barna ikkje byrjar på nytt når dei byrjar i skulen. Eg har stor tru på at ein vil sjå resultat av det når dei kjem i ungdomsskulen. Men ein skal ikkje så bort frå utfordringane: Ein må utvikla einsarta og gode metodar. Ein må sikra at kartlegging vert gjord av pedagogisk personell, som igjen stiller krav til tilsetjingane. Og så er det frykt for byråkratisering. Ein skal ha tid i lag med barna, ikkje driva kartlegging. Her er det vesentleg at dei metodane som er tenkt brukte, er knytte direkte til samværet med barna. Til slutt: Det er viktig å presisera hovudpunkta i arbeidet med stortingsmeldinga: sikra likeverdig og høg kvalitet i alle barnehagar styrkja barnehagen som læringsarena alle barn skal få delta aktivt i eit inkluderande fellesskap