trymtv/norwegian-parliament-speeches huggingface dataset:
Sylvia Brustad (Arbeiderpartiet), 1999-11-17:
Jeg takker statsråden for svaret, og er glad for at statsråden er villig til å ta en gjennomgang av statens boligmasse, for det er klart at selv om kommunene har et hovedansvar for dette, har også staten et klart ansvar. La meg følge opp med et konkret prosjekt. Det er en kjent sak at budrunden for den gamle rikshospitaltomta, det som skal bli det nye Pilestredet park i Oslo, om få dager går ut. Jeg tror ikke jeg tar mye feil om jeg anslår at boligprisene der vil bli meget høye, og at det ikke vil bli særlig mange boliger som vil bli tilgjengelige for vanlige folk. Kunne det ikke være en idé at én av tomtene på den gamle rikshospitaltomta stilles til disposisjon for utleieboliger for ungdom, slik at en hindrer at også dette området blir Holmenkollåsen på flat mark?
Sylvia Brustad (Arbeiderpartiet), 1999-11-17:
Jeg vil få stille følgende spørsmål til kommunal- og regionalministeren: «Stortinget sluttet seg til at 20 kommuner skulle få forsøke med rammefinansiering av øremerkede tilskudd. Signaler fra flere kommuner tyder nå på at det de får lov til å disponere over selv, blir så lite at det er grunn til å stille spørsmål ved hele forsøket. Mener statsråden slik forsøket nå ser ut, at vi vil få noe særlig store erfaringer med forsøket, og mener statsråden at forsøket lenger er reelt?»
Sylvia Brustad (Arbeiderpartiet), 1999-11-17:
Jeg takker statsråden for svaret, og er i og for seg glad for at sluttstreken ikke er satt i denne saken. Det er helt åpenbart, syns jeg, at mange av de kommunene som er tatt ut til å være med i forsøket, nå føler at de er i en helt annen situasjon enn det de ble forespeilet da de søkte om å få lov til å bli en av de 20 kommunene. Et eksempel er Stavanger kommune, som ble forespeilet at de skulle få disponere 250 mill. kr sjøl. Slik situasjonen sett fra deres synspunkt nå ser ut, sitter de igjen med 30 mill. kr. Hvis det skulle bli resultatet, noe jeg håper at det ikke blir, vil det bety at det blir et forsøk som ikke har noen verdi. Hvis vi skal prøve ut dette, og det har Stortinget sagt ja til, må vi også tørre å bruke penger på det. Hvis ikke, mener jeg at vitsen med hele forsøket ikke lenger er der, og da bør en i så fall droppe det, noe jeg syns ville være trist. Jeg håper at det statsråden her har sagt, betyr at en vil jobbe videre med det, og at en vil sørge for at Stavanger og andre kommuner får betydelig mer penger som de sjøl kan bestemme over, enn det det ligger an til pr. i dag.
Laila Dåvøy (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Det er et viktig spørsmål som reises her. Vi er også kjent med at det har vært store problemer på boligmarkedet, kanskje spesielt når det gjelder unge i Oslo-området. Jeg har lyst til å nevne én sak som har vært diskutert en del knyttet til dette. Det er Hausmannsgate, der vi i dag faktisk har en del okkupanter. Når det gjelder akkurat den saken, er Statsbygg i ferd med å se på om denne boligen fortsatt kan være egnet til bolig med tanke på unge. Når det så gjelder spørsmålet generelt, er jeg ikke uvillig til å se på om staten kan ha boliger som kan egne seg til boliger for unge, men det betyr ikke at staten vil leie ut boliger. Det er vel heller ikke det spørsmålet i og for seg går på, men om vi kan stille boliger til disposisjon. Det vi også tidligere har sagt, er at det kan tenkes at det er en del hus som er regulert til næringsformål, som med fordel kunne vært omregulert. Det er også slik at det er den enkelte kommune som har hovedansvaret for boliger og for regulering. Jeg hadde for ikke mange ukene siden en kort samtale med byråden i Oslo, der vi i fellesskap diskuterte om vi kanskje burde sette oss ned også sammen med kommunalministeren for å se på disse problemstillingene når det gjelder boliger spesielt med tanke på unge. Så svaret er ja, jeg kan være villig til å se på det.
Laila Dåvøy (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Det kan jeg ikke ta på sparket og svare ja eller nei på, men jeg tar med meg representantens syn på det spørsmålet. Uansett har jeg lyst til å presisere at jeg ikke er innstilt på at staten eller Statsbygg selv skal begynne å leie ut boliger. Skal man gjøre dette, må det i så fall være kommunen som engasjerer seg i sosial boligbygging. Men jeg tar med meg – skal vi si – forslaget, for jeg kan ikke svare direkte på det her og nå.
Laila Dåvøy (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Representanten viser til en viktig problemstilling spesielt for kvinner som har jobbet i deltidsstilling, kanskje hele livet, og som kun har mulighet for å opparbeide seg minstepensjon. Dette er et veldig omfattende spørsmål, og jeg kan ikke på stående fot svare representanten på hva jeg rent konkret kan gjøre med denne problemstillingen. Vi har jo, som vi vet, innført ordninger med AFP, altså avtalefestet pensjon for eldre arbeidstakere. Vi vet også at en rekke spørsmål knyttet til pensjon er oppe til diskusjon i disse dager. Det eneste jeg kan si til representanten at jeg skal gjøre, er at jeg selvfølgelig skal ta med meg tilbake denne problemstillingen. På stående fot kan jeg ikke gi noe mer eksakt svar. Det er også mulig i dag å opparbeide seg pensjonspoeng uten at man nødvendigvis er i arbeid. Men det berører jo heller ikke spørsmålet om at man faktisk ender opp med minstepensjon.
Laila Dåvøy (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Jeg kan i alle fall si at spørsmålet er reist her i dag, og at det fra Stortingets side er forventet at Regjeringen kommer tilbake med mulige løsninger i denne saken. Jeg skal ta med meg spørsmålsstillingene, se på alternativene, og jeg skal selvsagt i en eller annen form komme tilbake til Stortinget og representanten med mulige svar på de spørsmålene som er reist.
Laila Dåvøy (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Som representanten Nistad kjenner til, gav jeg i går Konkurransetilsynet beskjed om at maksimalprisreguleringen av drosjetakstene kan oppheves i de områder der det er tilstrekkelig konkurranse. I praksis vil det være i sentrale strøk der det er to eller flere konkurrerende drosjesentraler. Utenom disse områdene vil maksimalprisreguleringen bli opprettholdt. Konkurransetilsynet er bedt om å sette beslutningen i verk snarest mulig. I områder hvor maksimalprisreguleringen oppheves, vil drosjesentralene få dispensasjon fra konkurranselovens forbud mot prissamarbeid til å fastsette priser for drosjene som er knyttet til sentralen. Dispensasjon gis bl.a. under forutsetning av at den enkelte drosje kan ta lavere priser enn det sentralen har fastsatt, og at sentralene sørger for god prisinformasjon til publikum. Konkurransetilsynet vil føre et aktivt og særskilt tilsyn med priser og prisendringer i næringen. Tilsynet kan, i tilfelle utglidning, gjeninnføre prisregulering i områder med for store prisforhøyelser. Konkurransetilsynet, som har ansvaret for gjennomføringen av maksimalprisreguleringen, foreslo å oppheve denne for hele landet. Drosjetakstene har vært regulert av pris- og konkurransemyndighetene siden 1940. Reguleringen er bl.a. begrunnet i at tilgangen til næringen er begrenset ved en løyveordning, slik at drosjene har hatt enerett til denne typen persontransport. Konkurransen i næringen har således inntil nylig vært sterkt begrenset. Samferdselsmyndighetene har imidlertid delvis lagt om sin praksis ved tildeling av løyve slik at det i flere områder er gitt løyve til mer enn én sentral. Videre er det også åpnet adgang for at turbiler kan transportere færre enn fem personer. Disse endringene har ført til en konkurransesituasjon i områder med to eller flere drosjesentraler som innebærer at maksimalprisreguleringen etter mitt syn her kan oppheves. For øvrig er det besluttet at erfaringene i de områdene der maksimalprisreguleringen er opphevet, skal vurderes etter ett år. Der det som følge av den behovsprøvede løyvetildeling ikke er flere enn én drosjesentral, vil drosjene fortsatt bli maksimalprisregulert. Konkurransetilsynet er imidlertid bedt om å forbedre modellen som brukes i fastsettelsen av maksimalprisene. Tilsynet vil på denne måten prøve å imøtekomme enkelte av de problemene som en har hatt med reguleringen, slik som rigid prissystem, usikkerhet med hensyn til innhenting av grunnlagsmateriale osv. Regjeringen har imidlertid også besluttet at Samferdselsdepartementet skal utrede nærmere om behovsprøvingen av drosjeløyver skal oppheves.
Laila Dåvøy (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Den hurtige saksbehandling som det kan synes å ha vært i denne saken, skyldes faktisk ikke representanten Nistads spørsmål, vi hadde hatt en saksbehandling i forkant av det. Men spørsmålet kom jo på et gunstig tidspunkt. Det er godt å kunne stå her og svare positivt på et så viktig spørsmål. Grunnen til at vi ikke har opphevet hele maksimalprisordningen er at så lenge vi har en løyveordning, er det slik at de aller fleste steder i landet vil det fortsatt finnes bare ett løyve, dvs. en sentral. Da vil vi ikke få en reell konkurranse. Derfor har vi ønsket å opprettholde maksimalprisen. Vi skal evaluere etter ett år. Vi er også svært opptatt av prisutviklingen på de steder der vi opphever maksimalprisordningen – når det gjelder det offentlige og Rikstrygdeverket f.eks. Det er grunnen til evalueringen. Vi vil se på prisutviklingen også før vi tar en endelig beslutning.
Laila Dåvøy (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Den enkeltes rett til religionsutøvelse er et prinsipp det er viktig å ivareta. Lov om trudomssamfunn og ymist anna gir derfor personer som ikke hører til Den norske kirke, rett til fri fra arbeid, skolegang, tjenesteplikt og liknende i opp til to dager hvert år i forbindelse med religiøse høytider etter vedkommendes religion. Skulle en innføre rett til fri en time hver uke, ville det være en utvidelse i forhold til det loven gir rett til. Det ville bety en belastning for arbeidsgiver og ville kunne gjøre det vanskeligere for den enkelte å få arbeid. AMO-kurs, og spesielt introduksjonskurs for fremmedspråklige, som det refereres til i det aktuelle tilfellet, har som formål å gi personer med innvandrerbakgrunn innføring, kompetanse og kunnskap til å gå ut i arbeid. Dette innebærer bl.a. å lære og forholde seg til regler i norsk arbeidsliv. Det er da viktig at samme regler som gjelder i arbeidslivet, også gjelder for AMO-kurs. Arbeidsmarkedsetatens avgjørelse er i tråd med reglene som gjelder i norsk skole og arbeidsliv, og avslaget er gitt på dette grunnlag. Min vurdering er at arbeidsmarkedsetaten ikke bryter med prinsippet om den enkeltes rett til religionsutøvelse i denne saken. Praktiseringen er dessuten godt tilpasset det forhold at hele hensikten med en AMO-opplæring er å bidra til å skaffe den ledige en inngang i det ordinære arbeidslivet.
Laila Dåvøy (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Jeg vil like fullt vise til lov om trudomssamfunn og ymist anna, som ble debattert i denne sal i Stortinget i 1980. Vi har lagt til grunn at loven tross alt har vært debattert i denne sal og er vedtatt av Stortinget. Jeg antar at alle disse spørsmål knyttet til arbeidsliv og skole for mennesker med en annen kulturbakgrunn og religion enn vi har, også var tatt hensyn til. Jeg har forholdt meg til det og sett det slik at det ikke var riktig av meg som statsråd å gå inn og fravike dette. Når det så gjelder et oppslag i Vårt Land i dag, har jeg lyst til å vise til det en muslimsk leder, Sattar Tahir, som er president i Islamic Cultural Centre i Oslo, der har sagt: «Vi må prioritera arbeidet fyrst. Det er vi som muslimar som må finna fornuftige løysingar.» Det betyr at også representanter for muslimene kan akseptere min avgjørelse.
Laila Dåvøy (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Som politikere har vi også et ansvar for å legge til rette for boliger når det er nødvendig. I dagens spontanspørretime fikk jeg faktisk spørsmål om hva jeg kan gjøre for å bidra til å skaffe boliger i Oslo-området. Lokalt selvstyre er selvfølgelig viktig, men vi har faktisk også en hjemmel for å kunne gripe inn ut fra større samfunnsmessige behov enn det en enkelt kommune har, ikke bare ut fra faglige, men også ut fra politiske hensyn. Det har vi benyttet oss av i denne saken. Men vi har også signalisert overfor Bærum kommune at vi ønsker et kompromiss. Spesielt har vi vært opptatt av boliger. Når det gjelder antallet arbeidsplasser på Fornebu, er det i eksisterende plan allerede innebygd ca. 18 000 arbeidsplasser. Dette er som følge av de forutsetninger som allerede er lagt i planen, og de planer som foreligger. Derfor er det uforståelig for meg at Bærum i sitt kompromissforslag ønsket å gå ned til 14 000.
Laila Dåvøy (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Etter dagens regelverk, folketrygdloven § 4 6, ytes det ikke dagpenger til personer som gjennomgår utdanning eller opplæring eller deltar i ulønnet arbeid. Bakgrunnen for dette er dagpengeordningens hovedkrav om at arbeidsløse skal søke arbeid. Dette utgangspunktet reduserer periodene på trygd og gir et strengt, men riktig incentiv for å anstrenge seg for å få nytt arbeid. Det er i samband med utdanning og opplæring gjort enkelte unntak fra denne hovedregelen. Unntakene er kommet for å imøtekomme legitime behov for en arbeidsmarkedsmessig begrunnet opplæring og utdanning. Unntakene er imidlertid begrensede, for å unngå at trygden blir finansieringskilde for langvarig utdanning og opplæring. De viktigste unntakene er følgende: opplæring/kurs i arbeidsmarkedsetatens regi, de såkalte AMO-kurseneutdanning/opplæring tilrettelagt utenfor normal arbeidstid. Begrunnelsen for dette er at det som kan kombineres med arbeid og inntekt, skal kunne kombineres med dagpenger.kortere utdanning på dagtid som ikke strekker seg over tre månederopplæring/utdanning i inntil ett skoleår som har karakter av påbygging/tilleggsutdanning Noen mindre justeringer i ovennevnte regelverk kan jeg se kan være hensiktsmessig. For tiden er det derfor sendt på høring et forslag om at innvandrere med dagpenger kan få gå på norskkurs i inntil ett år mens de opprettholder dagpenger. Dette vil bedre denne gruppens muligheter på arbeidsmarkedet. Et så vidt vidtfavnende forslag som representanten Faldet foreslår, bryter klart med de prinsipper som lå til grunn da Stortinget vedtok den nevnte lovparagrafen. Fag- og svennebrev er en del av det ordinære utdannelsessystem, og arbeidsledighetstrygden skal, som jeg tidligere har nevnt, ikke være finansieringskilde for ordinær utdanning og opplæring. Forslaget fra representanten Faldet vil kunne føre til at personer med rettigheter til dagpenger vil kunne finansiere sin utdanning gjennom folketrygden, mens andre må ta opp studielån. Dagpenger under arbeidsløshet er en rettighetsbestemt ordning for alle. Blir det ikke trukket et tydelig skille mellom ordinær utdanningsfinansiering og dagpenger, er jeg redd for at det kan påvirke ledighetens nivå og lengde.
Laila Dåvøy (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
De fleste som blir arbeidsledige, blir vel det uforskyldt; de aller fleste vil jo ha et arbeid. Men jeg må nok si meg uenig med representanten Faldet her, for vi må ha klare regler for dem som skal ta imot dagpenger – og som faktisk på bakgrunn av det kan få en jobb dersom det dukker opp en, dersom de søker en – og dem som går på en utdanning. Det kan ikke være slik at noen skal få penger under utdanning, mens andre må betale utdanningen selv. Det er derfor vi har dette regelverket. Stortinget har besluttet det. For øvrig kan jeg kanskje nevne helt til sist at når det gjelder alle tiltakene vi har gjennom arbeidsmarkedsetaten, har vi alle under revisjon. Vi mottar selvsagt invitasjoner og eksempler som kan være nyttige for oss i dette arbeidet.
Petter Løvik (Høyre), 1999-11-17:
Eg vil gjerne stille eit spørsmål til kyrkje-, utdannings- og forskingsministeren: Kvaliteten i skulen er noko vi må legge sterk vekt på i åra framover. Vi har i den seinare tid sett ein høg strykprosent og veldig dårlege resultat frå høgare utdanning. Høgre har i lengre tid vore bekymra med omsyn til nivået i vidaregåande opplæring, spesielt i allmennfag, som i sterk grad skal vere studieførebuande. No får Høgre delvis støtte i sitt syn frå leiaren av Lærarforbundet, som til VG 12. november seier: «Studiemotiverte elever må få et bedre tilbud. Allmennfaglig studieretning ivaretar ikke sin studieforberedende rolle godt nok i dag … det er bekymringsfullt at de faglige kravene er blitt svekket.» Eg synest at dette er interessante tankar, og eg vil gjerne spørje korleis statsråden ser på dette.
Petter Løvik (Høyre), 1999-11-17:
Ei av problemstillingane er at vi no har fått store delar av kulla inn på allmennfag, og at det der er ei stor spreiing både i interesser og evner. Og då er det eit spørsmål om nivået på ein del område har vorte så lågt at ein del ikkje er fagleg i stand til å begynne på eit studium. Statsråden sa sjølv i eit svar på eit spørsmål frå meg i juni 1998, der eg tok fram dei dårlege resultata spesielt i matematikk frå universitet og høgskular, at ei av årsakene til den høge strykprosenten kan vere at det faglege grunnlaget frå vidaregåande opplæring generelt er svakt. Dette synest eg at vi må ta konsekvensen av. Det treng ikkje bli superklasser, men det kan bli klasser som er delte ut frå kva motiv og kva interesse den enkelte eleven har. Betyr statsråden sitt svar her at statsråden ikkje vil gå vidare med dette? Innspela om desse problemstillingane mangla ikkje når det gjeld Reform 94 heller.
Petter Løvik (Høyre), 1999-11-17:
Det kan vere grunn til å spørje statsråden om dei aksjonane vi no ser, også er eit resultat av frustrasjon over ei rekrutteringsmelding som korkje analyserer situasjonen, prøver å sjå samanhengar eller kjem med forslag til korleis den krisa vi står overfor, kan løysast. Det er ikkje ein gong gjort forsøk på å analysere om lønn kan ha nokon verknad, og det må ein vel kunne gjere i ei stortingsmelding. Dessutan kan det også vere grunn til å spørje om det kan vere frustrasjonar over dei signala som Regjeringa gir i budsjettet, eller over dei endå verre signala som blir gitt i budsjettforliket mellom Arbeidarpartiet og mellompartia, som ikkje har ein auke i løyvingane til skulen, slik representanten Knudsen og statsråden tidlegare har framstillt det – det er rett nok ein auke når det gjeld skule/fritid og lærebøker i vidaregåande – men som reduserer satsinga på kvalitetsutvikling og etterutdanning, som er noko av det viktigaste lærarane har bede om. Kan det vere dei signala som Regjeringa og deira støtteparti no gir, som gir grunnlag for desse aksjonane?
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Eg trur at representanten Løvik og eg deler det synet at vi heile tida må leggje vinn på kvalitet. Samstundes har vi ein situasjon der nesten heile ungdomskullet er i vidaregåande opplæring, og det set nye utfordringar, men gjev òg nye moglegheiter til vidaregåande skule. Når det gjeld Reform 94 og evaluering og oppfylging av den, har den akkurat vore gjennom ei stor forskingsbasert evaluering. Den har vore til behandling i Stortinget, og ei rekkje tiltak er føreslegne og vil verte sette i verk. I den prosessen var det ikkje noko innspel korkje frå Lærarforbundet eller andre i høyringsrunden om på ein måte ei lagdeling innanfor allmennfaga, slik som det kan verke ligg bak representanten Løvik sitt spørsmål. Derimot er eg heilt samd i at vi må få ei ytterlegare tilpassa opplæring og ei differensiering innanfor dagens system som gjev fleire utfordringar til dei som klarar seg best, og som er flinke. Eg trur at der er det mykje å gå på. I forhold til Reform 94 er strukturen på plass, men vi må gjere endå meir når det gjeld differensiering, når det gjeld tilpassing og når det gjeld innhaldet i reforma. Eg trur at dess lenger vi kjem i å setje elevens eige ansvar for læring i fokus, dess meir vil det òg verte å strekkje seg etter. Så eg meiner at vi er på rett veg. Eg registrerer òg med interesse at leiaren for Norsk Elevorganisasjon ikkje i det heile støtta tankane til Anders Folkestad slik dei kom fram i VG-oppslaget. Men no ser eg ikkje bort frå at Anders Folkestad samla sett har eit breiare syn enn det som var attgjeve i VG.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
I aller høgste grad vil statsråden gå vidare. Det er vi i full gang med, og det er ei vedgåing av at frå byrjinga av 1970-talet og fram til i dag har realfaga ikkje hatt nok merksemd i skulen, og matematikk som representanten Løvik her viste til, er eitt av faga. Der har ein gjennom Reform 97 fått betra fagplanen ganske mykje. Akkurat i desse dagane går vi gjennom fagplanane for å korrigere Reform 94 slik at den skal passe betre i hop med Reform 97 og i forhold til det universiteta skal undervise i vidare. Vidare set vi i gang eit stort prosjekt på nasjonalt plan som skal gå gjennom tilpassa opplæring, korleis vi kan gje tilstrekkelege utfordringar til dei som er gode, samtidig som vi syter for òg å få med oss med tilpassa undervisning dei som slit. Eg meiner at vi er i svært godt gjenge med å ta vare på det som representanten Løvik her tek opp, og det får vi sikkert høve til å kome attende til òg.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Slik eg prøvde å seie det i dei to førre svara, skal eg gjenta det no, at vi ynskjer felles klasser, og vi ynskjer tilpassa undervisning der vi må verte betre enn i dag til å gje dei gode utfordringar. Det trur eg er viktig, men det er òg mellom 10 og 15 pst. som slit frykteleg av dei som klarar seg dårlegast, og det er like viktig å gje dei tilpassa utfordringar. Slik som representanten Sigvald Oppebøen Hansen stilte spørsmålet, trur eg at vi er heilt på line i forhold til kva som det er nødvendig å satse på. Det skal vere god kvalitet for den som slit mest, men det skal òg vere kjempegod kvalitet for dei som verkeleg kan strekkje seg, og det er tilpassa opplæring på sitt beste slik denne statsråden ser det.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Eg trur eg vil reservere meg mot det siste, at dei skal «anstrenge seg like mye». Eg trur at representanten Lønning og eg er einige om at den typen matematikk og matematisk likskap får vi ikkje til, og det strever vi i og for seg heller ikkje etter, men alle skal mest mogleg måtte «anstrenge seg like mye». Eg trur at ei undervisning som byggjer på elevmedverknad, ei undervisning som byggjer på prosjekt, ei undervisning som i mykje større grad gjev læraren eit rettleiingsansvar, slik det ligg i intensjonen med reforma, men som det enno er langt igjen før vi er i mål med, vil gje det resultatet som representanten Lønning er ute etter. Det er opplagt at det er ein del som har flote lett igjennom. Eg var seinast for nokre dagar sidan med på presentasjonen av eit prosjekt der ein del elevar sa det. Då må det vere legitimt å ytterlegare krevje noko meir av dei i slike prosjektarbeid, men samstundes må vi òg ta med oss dei som faktisk slit.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Eg set pris på det store engasjementet som både representanten Djupedal og SV har i forhold til å setje skulen på dagsordenen. No gjaldt det fyrste spørsmålet frå representanten Løvik vidaregåande skule, men svaret her trur eg eg vil gje i forhold til ungdomsskulen, for det er heilt rett at det er der på ein måte glansen i auga forsvinn, og det er der ein etterspør det som ligg i læreplanen, men som ein ikkje har klart å utvikle i ungdomsskulen. Neste tysdag skal vi ha ein stor nasjonal konferanse om ungdomsskulen, som i stor grad byggjer på høyringane som vi arrangerte saman med Barneombodet tidlegare i år. Det vi gjer i statsbudsjettet, sjølv om mange synest det er for lite, er at vi over doblar satsinga på etterutdanningssida, vi satsar på lærararen og læraren sin kompetanse. Det som trengst no for å fylgje opp reformene er at vi gjev lærarane moglegheit til å verte trygge på at vi kan nå dei gode måla som vi har sett oss. Eg er einig med representanten Djupedal i at vi har eit stykke veg igjen, men vi har begynt å gå på vegen.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Eg trur at eg skal vere forsiktig med å gå inn på kva kyrkjefader Martin Luther ville meint om dette spørsmålet. Der har truleg leiaren i kyrkjekomiteen noko større kompetanse enn kyrkjestatsråden. Derimot vil eg gjerne seie noko om sjølve saka. Det har heilt sidan Kyrkjemøtet skulle opprettast, vore ei viss spenning mellom biskopane si myndigheit og Kyrkjemøtet si myndigheit. Det er interessant å merke seg at frontane har endra seg litt. Til å begynne med var kanskje den tradisjonelt meir konservative delen av Kyrkja uroleg for at Kyrkjemøtet skulle verte litt liberalt samansett, og dei trøysta seg derfor til biskopane og ville ha mest mogleg myndigheit der. Det har endra seg noko dei siste åra. Dei synest kanskje no at det er meir tryggleik i Kyrkjemøtet, medan den andre sida av Kyrkja på ein måte har gjort det motsette. Ingen av delane er jo veldig prinsipielt. Når det gjeld det dokumentet, kjenner eg det. Men eg meiner sjølvsagt at Kyrkjemøtet må ha høve til å diskutere alle spørsmål som gjeld Kyrkja. Men skal det endringar til i dei tenesteordningane som er vedtekne ved lov for biskopane, må det sjølvsagt behandlast både i regjering og storting dersom noko slikt skulle verte naudsynt. Eg avventar difor Kyrkja si eiga behandling. Det dei no har fremma, er ein del premissar for ein komite som skal arbeide vidare. Eg avventar difor kva Kyrkja sjølv kjem til å meine om saka før eg eventuelt ser på på kva måte Regjeringa skal arbeide vidare med det. Det er mitt svar.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
For det fyrste vil eg sterkt ta avstand frå uttrykket «de mer fundamentalistiske», for eg meiner det ikkje er dekning for å bruke eit slikt uttrykk om det som er hovudstraumane i Kyrkja, korkje på den eine eller den andre sida. Når det gjeld denne saka som er til behandling, meiner eg at det ville vere heilt gale av ein kyrkjestatsråd å leggje føringar for den debatten som skal gå føre seg i dei indrekyrkjelege organa. Men samstundes tek sjølvsagt statsråden ansvaret for at skal det her skje endringar, må dei òg debatterast i dei andre lovmessige organa som finst. Når det gjeld biskopane si myndigheit, ligg den i ei tenesteordning som i så fall må endrast. Her meiner eg derfor at ein må ha sans for rekkjefølgja. Forskjellen her er at representanten Knudsen har noko meir lyst til å gripe inn i forkant. Eg seier at Kyrkja får debattere ferdig sjølv, og så kjem eg attende til Stortinget med det som er naudsynt.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Eg har sagt offentleg – og eg kan gjerne gjenta det frå Stortingets talerstol – at saksbehandlingstida er for lang i denne saka. Eg kunne godt ha vist til tidlegare saksbehandlingstider som har vore atskilleg lengre – men denne er for lang! I og med at denne saka opphavleg i stor grad var grunnen til at ein starta Lærenemnda, burde den ha vore vurdert av meg langt tidlegare. Men eg trudde kanskje at biskopane kunne gje eit noko eintydig råd. Det har ikkje skjedd, og etter å ha gått gjennom saka grundig, har eg valt å be Lærenemnda om å gå gjennom saka, og eg har bede om at det ikkje skal ta for lang tid. Det er ein god del utanom biskopane som sit i nemnda, men som representanten Lønning, som sit i Lærenemnda, veit, er det ikkje slik at biskopane utgjer eit reint fleirtal i Lærenemnda.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Eg meiner at ein overtolkar det dokumentet som ligg føre, dersom ein meiner at det ikkje skal vere høve til å ha mindretalssyn og kyrkjeleg debatt. Sjølvsagt ligg dette òg i det dokumentet, men det er korleis ein skal forvalte tilsetjingsmyndigheita og ein del andre myndigheiter og premissar for det, som i så fall vil verte stramma inn. Denne regjeringa står for eit breitt folkekyrkjeleg standpunkt. I det standpunktet ligg det at vi fyrst skal la Kyrkja få høve til sjølv å debattere situasjonen sin, og så vil vi kome tilbake til dette når det er gjort. Det er det som skjer i Trondheim. Dei organa som Kyrkja etter lova har valt, debatterer situasjonen sin og myndigheitsområdet sitt, og må så sjølvsagt kome til(presidenten klubbar) regjering og storting med dette på eit seinare tidspunkt.(Presidenten klubbar.) Derfor er det rekkjefølgja eg tek ansvaret for. (presidenten klubbar) (Presidenten klubbar.)
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Eg har, til liks med representanten Reikvam, registrert at det er ein del aksjonar, og eg vil også seie meg samd med representanten Reikvam i at dette ikkje er typiske aksjonistar. Samstundes må vi ha ei ryddig haldning til dette. Arbeids- og administrasjonsministeren og eg har diskutert korleis vi skal handtere aksjonane, og vi vil saman kalle inn Norsk Lærarlag og Lærarforbundet til eit møte så raskt som mogleg for å avklare kva som er bakgrunnen for aksjonane, omfanget av dei, og om dei er lovlege eller ulovlege. NTB f.eks. skriv at aksjonane er ulovlege. Det har vi ikkje teke stilling til, og det er slikt vi vil snakke med partane om. Dersom det dreiar seg om aksjonar som er i strid med gjeldande lov- og avtaleverk, vil Arbeids- og administrasjonsdepartementet ta nødvendige skritt for å få slutt på aksjonane, m.a. ved å påleggje Norsk Lærarlag og Lærarforbundet å medverke til at aksjonane vert avslutta straks. Skulle aksjonane halde fram, vil Arbeids- og administrasjonsdepartementet måtte vurdere å stemne dei nemnde organisasjonane inn for Arbeidsretten. Det er i samsvar med ei heilt vanleg handtering av slike saker. Men når det er sagt, vil eg seie at eg forstår at det her er store forventningar etter den merksemda utdanning fekk i valkampen. Det Regjeringa lovde i valkampen, har Regjeringa halde. I den avtalen som er forhandla fram mellom Arbeidarpartiet og regjeringspartia her på Stortinget, ligg det òg monalege forbetringar med omsyn til utdanning. Eg meiner at dette er eit grunnlag for å få tilbake ein optimisme i skulen. Frå denne regjeringa er det òg teke initiativ når det gjeld å spele inn lokalnivået i mykje større grad enn på mange år – så eg ser med alvor på aksjonane, men må handtere dei slik eg har skissert her.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Som representanten Reikvam veit, er det i budsjettet ein legg fram den politikken ein tenkjer å føre i det året som kjem. Vidare er det via stortingsmeldingar om den totale politikken at ein gjev ytterlegare varsel. Eg tek aksjonane på alvor, og eg ynskjer ein dialog med dei som aksjonerer. Samstundes må Regjeringa med dei to statsrådane eg har nemnt her, sjølvsagt òg ta ansvar for at spelereglane i arbeidslivet vert fylgde. Det må kunne gå an å ha to tankar i hovudet på ein gong, ein tanke som seier at vi treng ein dialog, og ein som seier at vi absolutt treng å ta på alvor det som skjer i skulen, og uroa der. Men samstundes må vi fylgje spelereglane, i skulen som i resten av samfunnet.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
For det fyrste vil eg seie at Regjeringa vil kome med ei avklaring av dette i løpet av inneverande år. For å førebu dette har vi òg eit partssamansett utval, saman med partane i arbeidslivet, som m.a. skal se på korleis lønnsdanninga skjer og korleis forhandlingsansvaret skal organiserast. Eg er klar over, til liks med representanten Knudsen, at dette er viktig for lærarane og Lærar-Noreg, og eg er innstilt på i den prosessen som no skjer, å medverke til at det kjem ei løysing som klargjer dette.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Det som det vart skapt forventning om frå fleire politiske parti, var at det burde liggje ein del ting med omsyn til lønn i rekrutteringsmeldinga. Det ville vere å innføre ein heilt ny praksis i forhold til lønnsdanning i samfunnet, og det vil ikkje denne regjeringa ta ansvaret for. Når det gjeld dei ordinære lønnsforhandlingane, har vi sagt i denne meldinga at lønn er eit vesentleg grunnlag for rekruttering, og det står vi sjølvsagt ved. Det vil vi òg ha med oss når vi skal forhandle om lønn framover i det ordinære lønnsoppgjeret. Men det ville vere heilt gale av meg å stå her og seie at vi i forhold til den eine av gruppene skal gjere slik og slik. Det må skje der det skal skje, i forhandlingar mellom partane, men Regjeringa tek med seg den konstateringa som ligg i meldinga.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Det vil vel neppe overraske Stortinget at eg ikkje er samd i dei analysane som representanten Løvik hadde av kva som ligg i rekrutteringsmeldinga. Det er for fyrste gong har lansert ei permisjonsordning, og vi har for fyrste gong fått ein kraftig auke når det gjeld etterutdanning, som både Høgre og andre tidlegare har sagt var prisverdig. Det er ei rekkje tiltak som konkret vert lanserte, men som eg ikkje kan kome inn på i det eine minuttet her. Det som skjedde, og som Høgre òg skal ha ros for, var at dei på ein måte reiste spørsmålet om skule i valkampen. Men samtidig skapte dei det inntrykket at ein både gjennom meldingar og Stortinget kan drive lønnsforhandlingar. Frå m.a. nestleiaren i Høgre vart det òg gjeve klare meldingar om kor mykje denne lønnsauken burde vere på. Den uryddige måten som han her opptredde på i forhold til lønnsdanning, skapte forventingar som på ein måte måtte føre til vonbrot når Regjeringa ikkje kvitterer ut. Og eg må seie: Regjeringa kan ikkje kvittere ut på den måten.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Med all respekt for representanten Ursula Evje, som eg gjerne skulle diskutere desse problemstillingane med, må eg i dag avslå å kommentere det. Som ansvarleg statsråd finn eg det ikkje rett frå Stortingets talarstol å kommentere ei sak som går føre seg i retten i desse dagar.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Med all respekt for representanten Ursula Evje: Så lenge oppfylgingsspørsmålet er knytt til, har utgangspunkt i, ei igangverande rettssak, sjølv om det no dreier seg om ei meir generell og prinsipiell problemstilling, vel eg på dette tidspunktet ikkje å svare på det.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Frå statsråden si side er det i det heile ikkje det som er intensjonen med å godkjenne dette forsøket. Det er eit svært stort fleirtal i Akershus fylkesting, inklusiv representanten Oppebøen Hansens parti, som har ynskt å ha eit forsøk med ei anna tilsetjingsform for rektor. Som statsråd er eg skeptisk til om dette er føremålstenleg. Men samstundes: Når vi har fått ein forsøksparagraf i opplæringslova, og det er eit stort fleirtal i ein kommune eller eit fylke for eit forsøk som eg som statsråd i utgangspunktet er noko skeptisk til, kan det ikkje verte slik at eg på ein måte berre godkjenner forsøk som eg er heilt samd i. Vitsen må vere å få prøvd ut fleire ting, som òg eit fleirtal ynskjer å prøve ut. Så må det evaluerast, og så må vi sjå om dette fungerer. Difor har eg under tvil godkjent forsøket. Men sjølvsagt gjeld dei same krava til det pedagogiske innhaldet i dei skulane der det vert tilsett ein rektor med ein annan bakgrunn. Eg meiner dette på ein måte er å ta på alvor at ein skal kunne prøve ut eit mangfald, utan at eg nødvendigvis trur evalueringa vil vise at alt i det mangfaldet gjev berre gode resultat.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
No trur ikkje eg at eg skal stå her og saksbehandle hypotetiske søknader som kanskje ikkje kjem. Men eg ser ikkje behovet for fleire slike forsøk. Vi har no eitt, og då bør det evaluerast. Men i forhold til dei andre problemstillingane som representanten Oppebøen Hansen tek opp, minner eg om at både Arbeidarpartiet og representanten Oppebøen Hansen og Stortingets fleirtal – inklusiv regjeringspartia – har vore opptekne av at realkompetanse er noko som skal verdsetjast meir enn det har vore så langt. Og då må ein òg kunne vurdere om realkompetanse kan vere det som ligg til grunn for ei forsøkstilsetjing av rektor, og eg meiner vel at nok ein gong kan det hende at realkompetanse kan gje eit svært godt resultat. Men eg har altså ikkje som føremål å lempe på desse krava. Det er ikkje difor forsøket er sett i gang. Men når eit fleirtal i eit fylke ynskjer forsøket, skal dei få det.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Arbeidsmiljølova av 4. februar 1977 nr. 4 er det viktigaste regelverket for arbeidsmiljøet i skulen. Eg reknar det som sjølvsagt at kommunane som arbeidsgjevarar fylgjer arbeidsmiljølova for alle sine verksemder, også skulen. I utgangspunktet gjeld arbeidsmiljølova ikkje for elevane, sjølv om desse får eit indirekte vern ettersom elevar og lærarar ofte held til i dei same lokala og vert utsette for dei same helsepåkjenningane. Dette vernet vil likevel ikkje alltid vere til stades når elevar og lærarar oppheld seg frå kvarandre. På denne bakgrunnen er forskrifta om miljøretta helsevern i barnehagar og skular utarbeidd for å ta vare på dei spesielle interessene til elevane. I forskrift av 1. desember 1995 nr. 928 om miljøretta helsevern i barnehagar og skular mv. er det gjeve reglar om bruken av bygningar og utstyr i skuleverket, inklusiv nybygg. Det grunnleggjande prinsippet i forskrifta er at verksemda skal vere helsemessig tilfredsstillande. Ansvaret er delt mellom eigar av verksemda – i dette tilfellet kommunen – og leiar av verksemda – rektor. Rektor har ansvaret for å sjå til at reglane i forskrifta vert fylgde, og kommunestyret kan gje rektor pålegg. Kommunen har ansvaret for at det er sett i verk eit internt kontrollsystem. I samband med handsaminga av Dokument nr. 8:14 for 1995-96, 21. mars 1996, jf. Innst. S. nr. 144 for 1995-96, gjorde Stortinget fylgjande vedtak: «Stortinget ber Regjeringen utarbeide bestemmelser i lovverket for å ivareta det fysiske arbeidsmiljø for elever i tråd med de bestemmelser som gjelder for vanlige arbeidstakere.» På denne bakgrunnen vart det peika ut ei arbeidsgruppe med representantar frå Kommunal- og regionaldepartementet, Sosial- og helsedepartementet og Finans- og tolldepartementet. Gruppa er leidd av Kyrkje-, utdannings- og forskingsdepartementet. Mandatet til arbeidsgruppa har vore å greie ut rettstilstanden når det gjeld det fysiske arbeidsmiljøet til elevane og vurdere om det er behov for meir rettsleg regulering. Arbeidsgruppa meiner at krava til arbeidsmiljøet til eleven samla sett er tilfredsstillande, og at det kan synast som om det fyrst og fremst er praktiseringa av desse krava som vil avgjere om elevane får eit godt arbeidsmiljø. Arbeidsgruppa tilrår difor at ein kartlegg korleis kommunane praktiserer forskrifta om miljøretta helsevern i barnehagar og skular og på dette grunnlaget vurderer om det er behov for skjerping av krava til arbeidsmiljøet til elevane. Sosial- og helsedepartementet har sett i gang ei slik evaluering, og ein førebels rapport skal liggje føre innan utgangen av desember. Den endelege evalueringa er venta fullført med ein sluttrapport seinast i januar 2000. Gjennom dette arbeidet vil ein få oversikt over korleis tilstanden faktisk er i skulane, og korleis regelverket verkar i dag. Dette vil gje eit godt grunnlag for å vurdere eventuelle endringar i regelverket.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Eg er heilt samd med representanten Dørum i at det ikkje høyrer nokon plass heime at elevar vert sjuke på grunn av skuleanlegga. Samstundes veit vi at vi har eit system der kommunen, skuleeigaren, er ansvarleg både for bygging og vedlikehald av skulane. Med det overføringssystemet vi har, er det ikkje lett å sjå korleis ei slik stimuleringsordning skulle organiserast. Det ville lett verte slik at ein gav særskild hjelp til dei som har det dårleg i dag, og som kanskje har forsømt seg undervegs, mens dei som har gjort jobben sin, ikkje får del i desse stimuleringstiltaka. Det som vi vil vurdere når evalueringa er ferdig, er om det skal setjast inn ein heimel for sentrale pålegg, slik at ansvaret framleis ligg ute, men om ein ikkje fylgjer opp det, kan sentrale pålegg kome. Det meiner eg er ei nødvendig vurdering som skal takast av oss, og det trur eg kanskje er det verkemiddelet som kan nyttast.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Vertskommuneopplegget vil få svært mykje å seie for det totale læringsmiljøet. Difor er det teke med. Sjølv om det i stor grad vil vere utanom institusjonen, vil det ha påverknad på læringsmiljøet. Når det gjeld det konkrete eksempelet som representanten Ursula Evje viser til, er eg heilt samd med henne i at det er tragisk at eit bygg frå 1960-talet til dei grader alt skal vere så dårleg som det bygget er. Men samstundes har Regjeringa sagt i budsjettet – og eg har inntrykk av at det er ganske stor oppslutning om det – at i ei tid med høg økonomisk aktivitet, skal det offentlege vere tilbakehalden med å setje i gang for mange store bygg. Difor vil det måtte kome inn i den køen av byggjesaker som ligg føre, og det er grunnen til at det ikkje er pengar til det på budsjettet.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Eg er samd med representanten Lønning i at det er verdifullt å setje generell utdanning og personlegdomsutvikling i ei internasjonal ramme. Eg har tidlegare sagt at vi må orientere oss meir mot verda kring oss og leggje større vekt på internasjonalt arbeid og solidaritet med andre. Eg er også einig i representanten Lønning si vurdering av Internasjonal Baccalaureate-linene i Noreg. Dei medverkar positivt til mangfaldet i den vidaregåande opplæringa. Oppretting av IB-liner er likevel berre ein av fleire vegar å gå for fylkeskommunar som vil leggje større vekt på det internasjonale aspektet. Det er t.d. etablert direkte kontakt og samarbeid med fleire skular i utlandet gjennom SOCRATES- og LEONARDO-programma. Andre skular og fylkeskommunar har oppretta sine eigne bilaterale samarbeidsavtalar med skular og institusjonar i utlandet, slik at elevane på desse skulane får høve til å ta delar av utdanninga si i utlandet. Ti vidaregåande skular er med i ei ordning der elevar får støtte av Lånekassa for å ta eit skuleår i utlandet. Ordninga vert no evaluert, og resultatet kjem til å verte lagd fram rundt årsskiftet. I Noreg har vi òg teke initiativ til eit samarbeidsprosjekt i regi av Europarådet, som medverkar spesielt til å stimulere utveksling av skuleelevar mellom Vest-Europa og Sentral- og Aust-Europa. Dette gjev på ingen måte eit fullstendig bilete av aktiviteten på området, men er ein indikasjon på at mykje skjer. Eg ventar at alle våre vidaregåande skular tek både den faglege sida, det representanten Lønning kallar akademisk skolering, og den menneskelege sida, personlegdomsutviklinga, alvorleg. Å setje desse to sidene inn i ei internasjonal ramme er ei sentral oppgåve for alle vidaregåande skular. Ein ny plan for internasjonalisering og globalisering i den vidaregåande opplæringa har nettopp vore ute til høyring. Denne planen drøftar ansvaret på dei ulike nivåa i systemet. Eg ser positivt på at internasjonalisering er ein viktig del av tilbodet i den vidaregåande opplæringa. Departementet vil gjerne medverke til ei slik utvikling. Det vil derimot vere urett av meg å gå inn med særskilde stimuleringsverkemiddel retta mot einskildtiltak, som t.d. IB-linene. Fylkeskommunane må som skuleeigarar sjølve avgjere val av strategi for internasjonalisering. Eg reknar med at det òg vil gje utviklingsrom for IB-alternativet i åra framover.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Eg er takksam for at representanten Lønning meinte det var eit godt svar, sjølv om det var på eit litt anna spørsmål. Men for å gå konkret på det oppfølgingsspørsmålet som han hadde no, så ser eg at det kan vere eit poeng at det gjev ei spesiell utteljing i forhold til opptak til høgare utdanning. Men igjen må eg seie: Det er ein langsiktig prosess. Representanten Lønning veit kor sårbart dette systemet er. Vi kjem til å ha ein større gjennomgang, og då skal eg ta med meg det poenget, for det er opplagt at det ligg det realitetar i. Vidare er eg samd med representanten i at det burde vore fleire IB-liner. Sett frå min ståstad ville det ha vore absolutt ynskjeleg at det fanst minst ei slik line i kvart fylke. Men det er ein prinsipiell innfallsvinkel frå meg at dersom eit fylke faktisk ynskjer ei anna form for internasjonalisering og satsar sterkt der, vil ikkje eg overprøve dei på det punktet.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
Lat meg fyrst presisere at eg ikkje kan ta stilling til den konkrete saka som representanten Ursula Evje refererer til, sidan den kan kome opp som klagesak hjå departementet sin underliggjande instans, Statens utdanningskontor i Rogaland. Eg vil difor kommentere spørsmålet på meir generelt grunnlag. Opplæringslova § 7-1 seier: «Elevar i 2.-10. klasse som bur meir enn fire kilometer frå skolen har rett til gratis skyss.» Skulevegen skal reknast frå dør til dør etter farande veg. Grensa på fire kilometer utløyser rett til skyss, men eleven kan vanlegvis ikkje krevje skyss heilt frå heimen. Det kan forventast at eleven må gå ein viss avstand fram til ein oppsamlingsplass. Kva er så rimeleg gangavstand? Dette må avgjerast på grunnlag av skjøn, der det m.a. vert lagt vekt på alderen til eleven, trafikktryggleiken og kor framkommeleg strekninga er. Det vil t.d. vere urimeleg å leggje til grunn ein gangavstand fram til offentleg kommunikasjon på inntil to kilometer for elevar i 1. klasse/førskulen og inntil fire kilometer for elevar på dei andre klassetrinna. Slike avstandar utløyser nemleg automatisk rett til skyss, og det er ein føresetnad at skysstilbodet skal dekkje størstedelen av samla avstand frå heimen til skulen. Eg er kjend med at mange fylkeskommunar praktiserer regelverket slik at elevar i 1. klasse/førskulen må gå inntil ein kilometer fram til ein oppsamlingsplass, og at elevar på dei andre klassetrinna må rekne med å gå inntil to kilometer. I utgangspunktet vil nok ein slik praksis liggje innanfor ramma av lova. Eg vil likevel understreke at fylkeskommunen må vurdere om retten til skuleskyss er oppfylt for kvar enkelt sak. Utfordringa ligg i å utøve eit sunt skjøn, slik at folk flest kan ha forståing for konklusjonane. Eg viser elles til at det som hovudregel er fylkeskommunen som har ansvaret for skuleskyssen i fylket. Kommunen si plikt er å vere med på å finansiere persontaksten. I tillegg legg opplæringslova ansvaret for skyss på grunn av særleg farleg eller vanskeleg skuleveg, til kommunen.
Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 1999-11-17:
For å vere ryddig forvaltningsmessig må eg nok halde på det prinsippet at ei sak som kan kome til klagebehandling, vil eg ikkje kommentere frå Stortingets talarstol. Men eg skal gje ein generell kommentar til det siste spørsmålet frå representanten Ursula Evje. Det vil for folk flest verke urimeleg at ein skyss som går den same strekninga og som har plass, ikkje kan ta med ein ekstra elev. Det er klart at ein skal halde seg til det juridiske regelverket, og skulle det kome ein situasjon kor det ikkje er plass, må det vere regelverket som byggjer på lover og forskrifter, som gjeld. Men samstundes har vi – både forvaltning og politikarar – eit ansvar for å utøve skjøn og praksis på ein måte som kan skaffe allmenn aksept. Og der har eg forståing for representanten Evjes synspunkt.