Torstein Rudihagen (Arbeiderpartiet), 2012-12-18:
Det er veldig bra at representanten Lødemel fokuserer på oppfølginga av rovviltforliket, og at vi får ein diskusjon om det. Samtidig er det på ein måte litt leitt at det skal vere nødvendig å diskutere oppfølginga av rovviltforliket. For når vi har fått dette gledelege, breie forliket her i huset, må ein forvente at det blir gjennomført. Så er det kanskje ikkje så enkelt likevel, for ein oppdagar fort at det begynner å bli ulike tolkingar av kva som står i det forliket. Eg var med på rovviltforliket i 2004, og eg opplevde rundt omkring, ikkje minst i mitt eige dalføre oppe i Gudbrandsdalen, at det var eit veldig bra forlik, men folk opplevde ikkje at det var slik det blei gjennomført i praksis. Det var ein veldig reaksjon mot forvaltinga sin måte å følgje opp det som var Stortingets vedtak den gongen. Eg håper inderleg at vi ikkje får en sånn situasjon no, når vi har eit samla storting som står bak ei god forvalting av rovdyra, samtidig som vi skal ta vare på beitemoglegheitene – for det er der problematikken ligg. Det er ei gedigen utfordring. Vi skal ta vare på dei fire store rovdyra våre, samtidig som vi skal nytte beitemoglegheitene i dette landet. Vi har beiterett, og han må vi ta vare på. Utnyttinga av næringa som ligg i utmarka, har på mange måtar vore grunnlaget for mykje av busettinga rundt omkring i heile landet. Men eg meiner faktisk at denne balanseringa, denne utfordringa, klarte rovviltforliket å vareta. Derfor er det ikkje bra at det no blir sådd tvil om dette forliket. Ulven er vareteken gjennom soneinndelinga – no skal vel ho òg bli evaluert. Som det står i rovviltforliket, skal det altså ikkje vere rovdyr som kan utgjere eit skadepotensial i prioriterte beiteområde og i kalvingsområde for reindrift. Ein ser jo med ein gong at dette er eit diskusjonstema. Eg kan nemne eit eksempel frå Lesja, ein stor utmarkskommune med mykje sauehald. Der dukka det opp ulv. Dei søkte om å få felle ulven, for lesjingane rekna med at når det var ulv som slo seg til i beiteområdet for sau, var det eit skadepotensial. Men dei fekk avslag. Ulven sette i gang, tok sau for ende og hadde gjort det over lang tid. Da blei det gitt fellingsløyve, og da klarte dei ikkje å felle ulven. Her trur eg at vi må skjerpe intensjonen i rovviltforliket, nemleg at det i langt større grad må gis åtgang til å ta ut ein ulv som kjem inn i slike prioriterte beiteområde. Sjølvsagt kan det skje at ein ulv så vidt er innom området og går ut att, så ein skal ikkje ta dette heilt slavisk, men viss ein ulv gir seg til i eit prioritert beiteområde, utgjer han – etter mi oppfatning av det norske språket – eit skadepotensial. Så utfordrar eg òg Lødemel og dei andre partia på ein del punkt. Eg kan seie når det gjeld profesjonelle jaktlag, at det iallfall uansett er viktig, anten det er statlege eller kommunale jaktlag, at det blir gjort på ein profesjonell og effektiv måte, slik at ein får effektuert dei fellingsløyva som blir gitte. Det kan sikkert gjerast på fleire måtar. Eg har allereie sagt at eg meiner at førebyggjande uttak må ein kunne opne for. Når ein ser at eit rovdyr beveger seg inn i prioriterte beiteområde der det utgjer eit skadepotensial, er det førebyggjande å kunne ta det ut før det rekk å gjere skade. Det skal ikkje være nødvendig at det fyrst har gjort stor skade før ein opnar for felling. Eg har ikkje vore så veldig mykje innom denne sørsamiske reindrifta som var utgangspunktet for interpellasjonen, men dette er problemstillingar som er generelle og som går att over heile landet.