Magne Rommetveit (Arbeiderpartiet), 2010-03-22:
Me har no så vidt starta på det første året av Nasjonal transportplan for perioden 2010–2019. Dette er ein plan som inneber ei modernisering av transportsystemet vårt, og som skal sikra effektiv og ikkje minst trygg trafikkavvikling på sjø, i luft og på bane og veg. I den nasjonale transportplanen er det ei historisk statleg satsing. I tillegg er det lagt opp til å ta ut bompengepotensialet. Bompengar som ein del av finansieringa innan transportsektoren har me lang og god erfaring med her i landet. Dei fleste bompengeprosjekta er dels finansierte av offentlege midlar, og dels av dei midlane som kjem inn i bomstasjonane. Dei seinare åra har både bompengeinntektene og dei statlege løyvingane auka. Eg kjem frå eit distrikt der me er omgjevne av bompengeprosjekt på mange kantar, eit flott vestlandsdistrikt prega av øyar, djupe og lange fjordar og til dels høge fjell. Trekantsambandet på E39 har gjeve fastlandssamband for 30 000 øybuarar og innebore fjerning av fire ferjestrekningar. Utan bompengar som delfinansiering hadde ikkje dette prosjektet late seg gjennomføra. Bompengesatsen er lågare enn det ferjetakstane var, og om eit par års tid køyrer me gratis på strekninga. På E134 var tidlegare Åkrafjorden og Rullestadjuvet skrekkstrekningar som alle trafikantar kvidde seg for å passera uansett årstid. Det same gjeld E39 over Stord. Slik kunne ein ha ramsa opp i fleng vegutbetringar som har gjort livet enklare og ikkje minst tryggare å leva for folk flest generelt og kanskje spesielt for næringslivet. Det som pregar desse delvis bompengefinansierte prosjekta, er heller ikkje at det er råflotte luksusvegar. Det er trygge, lett framkomelege riksvegar med gul midtstripe, korkje meir eller mindre. Derfor har det også ved desse prosjekta vore brei oppslutnad både lokalt og regionalt om at trafikantane sjølve skulle bidra direkte i finansieringa ved å ha bompengar som ein del av dette. I dei fleste høva har næringslivet gått i bresjen for å få igjennom desse løysingane. Meir og betre veg fortare har vore det drivande. På mine heimtrakter synest det heller ikkje å ha vore så store partipolitiske forskjellar i iveren etter å støtta bompengeinnkrevjing for å få realisert viktige vegprosjekt. Kommunar med ordførar frå Framstegspartiet – Askøy, Os og Austevoll – har alle vore aktive i så måte. Dette er ein del av det å byggja landet. I alle fall har me på Vestlandet sett at denne forma for dugnad må til. Her på Austlandet finst det òg fleire døme på det same. Interpellanten Sortevik sitt eige parti, Framstegspartiet, har, slik eg har forstått det, vore pådrivar og røysta for bompengar lokalt, bl.a. ved landets største bompengepakke, Oslopakke 3. Det vert i interpellasjonen peika på oljefondet som alternativ finansieringskjelde til veginvesteringar. Framstegspartiet er det partiet som oftast føreslår meir pengar til det meste. Det har dette partiet gjort lenge. Dersom dei hadde styrt og hatt fleirtal dei siste 15–20 åra, er det mykje truleg at me ikkje hadde hatt noko oljefond i dag. Då hadde me heller ikkje kunna hatt ein auke i Nasjonal transportplan på 100 milliardar kr for den komande perioden. Bruken av bompengar som delfinansieringskjelde for vegprosjekt må ha lokal og regional forankring. Arbeidarpartiet vil støtta søknader som har lokal støtte. Det er ikkje sånn at eg elskar bompengar, men det er eit faktum at ein del av dei prosjekta som har vorte realiserte på grunn av bompengar, har gjeve meg både tid og sjansar til å elska meir. Og det er altså elsking som staten åleine ikkje har kunna leggja til rette for. Derfor har eg stort sett betalt mine bompengar med glede.