Kjersti Toppe (Senterpartiet), 2019-11-28:
Takk til interpellanten for at ho tar opp eit tema som eg meiner det er viktig å diskutera i Stortinget, for det handlar både om ein sjukdom og ei sjukdomsgruppe og om kva slags strukturar vi skal ha i helsetenesta for at ein skal klara både å førebyggja og få best mogleg resultat. Poenget er at det er for mange som døyr av sepsis i Noreg. Det er liv som kunne ha vore redda. Det er òg slik at det er ein del som får sepsis som ein del av eit naturleg dødsforløp, altså i siste stadium, men det er for så vidt ikkje dei vi snakkar om her i dag. Spørsmålet er om vi treng ein nasjonal strategi. Eg meiner òg at statsråden gir ei god beskriving av tiltak som er sette i verk, og at ein kan vurdera nye nasjonale tiltak for å fokusera meir på dette området. Ja, det har skjedd ein god del ting i helsetenesta i det siste. Eg er einig i det som vert sagt om at det er behov for auka kunnskap både i befolkninga generelt, hos fastlegar og legevakt osv., men eg vil dra fram at vi no snakkar stort sett om kva som skjer i akuttmottaka. Det er i akuttmottaka pasientane får sitt første møte med sjukehus. Det er her dei viktige avgjerdene vert tatt, om hastegrad, behov for undersøkingar, behandling, vidare observasjon, og det er her det er viktig å sjå på kva vi kan gjera enda betre for at ein skal fanga opp pasientane, og at dei skal få behandling tidleg nok. Fleire har vist til dette landsomfattande tilsynet som var veldig nedslåande. Alle helseføretaka fekk påvist manglar og svikt. Pasientsikkerheita var ikkje varetatt i helseføretaka, forseinka legetilsyn og -undersøking og antibiotikabehandling var eit gjennomgåande funn, og leiinga var ikkje god nok på å vareta pasientsikkerheita. Tilsynet viste òg at avvikssystemet ikkje var tatt tilstrekkeleg i bruk. Eg er opptatt av at om helseføretaka skal forbetra praksisen sin, må ein melda frå når det skjer uheldige hendingar. Helsetilsynets rapport om dette viste at i nokre helseføretak var det ikkje kultur for å melda avvik, og i andre helseføretak vart det meldt avvik, men leiinga følgde ikkje opp meldingane og brukte dei ikkje i forbetringsarbeid. Dette meiner eg er veldig bekymringsfullt. Eit anna tema som vart tatt opp i tilsynet, var samtidigheitskonfliktar. Det seier seg sjølv at det ofte er samtidigheitskonfliktar i akuttmottak. I halvparten av helseføretaka fann Helsetilsynet at samtidigheitskonfliktar var ein risikofaktor som kunne medføra svekt pasientsikkerheit, og at pasientar med sepsis ikkje vart fanga opp. Vi har hatt fleire saker både i rapportar frå Riksrevisjonen og i andre tilsyn som viser at det er stort press på norske akuttmottak. Vi har òg hatt meldingar bl.a. frå Stavanger og frå Haukeland sjukehus – det var uheldige hendingar som skjedde på Haukeland sjukehus. Det er klart at vi ikkje kan snakka om at vi skal få ein forbetra behandlingsstrategi for sepsis utan å snakka om grunnbemanninga i akuttmottaka, for det er faktisk ein samanheng. Dette må òg leiinga i helseføretaka følgja opp. Så er eg optimistisk med tanke på at det siste tilsynet førte til og vil føra til læring. Eg har bl.a. sett eit oppslag om at Helgelandssjukehuset etter dette tilsynet gjorde grep, og dei fekk styrkt prognosen på at ein fekk behandling innan ein time – det var 44 pst., og så vart det auka til 82 pst. etterpå. Men vi har hatt tilsyn før, i 2007, og tilbakemeldingane derifrå var at vi ikkje var flinke nok til å læra. Eg håpar at det vil skje no, og eg vil ønskja nye tiltak velkomne, viss det er behov for dei.