Gunvald Ludvigsen (Venstre), 2008-10-14:
Fafo-rapporten frå juni i år som interpellanten viste til i sin interpellasjon, er ein veldig viktig rapport, som gir oss masse kunnskap. I alle fall må eg for eigen del seie at det var veldig mykje viktig og nytt der. Rapporten slo fast at det er svært låg kunnskap om hiv/aids generelt og om hivsmitte spesielt, og viste at ungdom i alderen 15–24 år og folk over 60 år hadde den lågaste kunnskapen. Når spesielt denne store ungdomsgruppa har så liten kunnskap om hiv og hivsmitte, må vi seie at det er eit veldig faretrugande signal. Ungdommen er naturlegvis prøvande, dei er utforskande. Og statistikken viser at det i fjor var 23 000 klamydiatilfelle i Noreg. Det betyr at kondombruken blant ungdom er veldig låg. Så her ligg det ei kjempeutfordring. Ungdommen må få meir informasjon, og dei må få meir kunnskap. Her har skulen eit ansvar. Vi må vel kunne slå fast at skulen dessverre ikkje har lykkast her. Dei klarer tydelegvis ikkje denne oppgåva. I ein annan interpellasjonsdebatt tidlegare i dag, om ernæring, var det nokon som var inne på at her må helsestatsråden ha kontakt med kunnskapsministeren, Solhjell. Då snakkar vi om noko så basalt som kunnskap om mat og ernæring. Eg trur at det her er eit endå større behov for samarbeid mellom departementa, for systematisk kunnskapsoppbygging er heilt nødvendig dersom vi skal få til eit betre system og betre informasjon – betre for dei personane som er smitta, og som skal leve med det heile livet. I 2001 kom den fjerde strategiplanen for førebygging av hiv og andre seksuelt overførbare sjukdommar. Det har vore mange strategiplanar. Som sagt var dette den fjerde, den første kom vel i 1985. Denne strategiplanen skulle jo ha vore evaluert. Eg forstår at denne evalueringa ikkje er ferdig. Det inneber at ein ny strategiplan, som vel også er på trappene, må utsetjast. Det igjen betyr at ein eigentleg kjem på hælane heile tida med omsyn til hovudpoenget: meir kunnskapsoppbygging. Fafo-rapporten avdekkjer òg, som vi har høyrt, svært dårlege haldningar til dei hivpositive i befolkninga, i samfunnet og i arbeidslivet – vi snakkar om stigmatisering, om diskriminering – og det heng i stor grad saman med det som alle har vore inne på, nemleg manglande kunnskap om hiv. Kunnskap og bevisstheit er ikkje berre viktig for å førebyggje at den enkelte blir smitta, men også for å sikre at hivpositive blir sikra eit verdig og godt liv. Å ha kunnskap om korleis hiv smittar, og ikkje minst korleis hiv ikkje smittar, som fleire har vore inne på, er viktig for alle. Her er det eit enormt kunnskapsbehov, det er heilt sikkert. Det gjeld så vel i dei miljøa der smitte er lite utbreidd, som i dei meir risikofylte miljøa. Hovudnøkkelen blir – dersom ein skulle oppsummere dette ganske kort – meir kunnskap, meir informasjon, meir rettleiing, meir undervisning. Til slutt vil eg peike på at det er mange frivillige organisasjonar som har stor kompetanse på og innsikt i dette feltet, og ein av dei fremste organisasjonane som har ein veldig høg kompetanse og stor innsikt, er HivNorge, som nokon har vore inne på. Eg har eit spørsmål til statsråden heilt til slutt: I kva slags omfang samarbeider departementet med HivNorge?