Lene Vågslid (Arbeiderpartiet), 2012-11-23:
Eg vil starte med å takke interpellanten Øyvind Håbrekke for god marknadsføring av Arbeidarpartiets politikk. Eg synest det er strålande at me kan vere fleire om å få fram her i salen kor gode vedtak me gjer i Arbeidarpartiets stortingsgruppe. Ekteskapsloven i 2009 meiner eg personleg kanskje er ein av dei største politiske sigrane eg nokon gong har vore med på. Som AUF-ar og ungdomspolitikar var eg i lag med mange for å kjempe for å fjerne diskrimineringa me har hatt av homofile og lesbiske i dette landet. Det er ikkje utan grunn at utanlandske delegasjonar kjem så ofte til dette huset og til dette landet. Det er ikkje berre for å snakke om likestilling mellom kjønn. Det er òg for å snakke om kva me har gjort for å likestille, for å lage eit betre, meir tolerant og ope samfunn. Det er eg stolt av. Eg må seie at eg blir litt skremt over retorikken Kristeleg Folkeparti brukar i denne debatten. Så er det slik, som det står i spørsmålet frå interpellanten, at det vekte debatt då me skulle innføre felles ekteskapslov. Eg er stolt av at eg er medlem av eit parti som har vore med på å få samfunnet vidare, som vekkjer debatt, og som får til gode vedtak. No ser me at til og med Framstegspartiets landsmøte kanskje kan kome til å gå inn for felles ekteskapslov, det seier jo at verda går vidare. Konsekvensen av felles ekteskapslov er at fleire kan gifte seg, at me anerkjenner kjærleik mellom mann og mann, dame og dame og mann og dame. Eg trur konsekvensane av den raud-grøne regjeringas politikk på familieområdet og på likestillingsområdet vil føre til eit betre, meir ope og tolerant samfunn. Interpellanten Øyvind Håbrekke går òg inn i diskusjonen om bioteknologi. Den diskusjonen skal me få rikeleg anledning til å gå meir inn i seinare, når me skal evaluere lova. Men det er klart at her er me svært ueinige. Det er gjennomført ei brei befolkningsundersøking i Noreg av folks haldningar til bioteknologi. Det viser seg heilt klart at når det gjeld synet på eggdonasjon, meiner det store fleirtalet i Noreg at det bør likestillast med sæddonasjon. Eg meiner det finst mange gode argument for kvifor me skal gjere nettopp det, og eg lèt meg ikkje skremme av tanken på nye familieformer. Eg lèt meg heller skremme av ein politikk som kan føre til at me får eit samfunn som ikkje anerkjenner ulikskap og forskjellar på den måten som me no er på veg til kanskje å få til. Det viktigaste for barn er å ha ein god oppvekst. Det er å ha trygge og gode omsorgspersonar – ja, som interpellanten sa: vaksne som tek ansvar. Me har eit ansvar som samfunn for å leggje til rette for at barn får ein god oppvekst, at dei blir møtte med respekt og toleranse. Eg blir skremt av retorikken interpellanten brukar med omsyn til bioteknologi. Ord som «produksjon av barn» vil eg ta avstand frå. Arbeidarpartiet er oppteke av å gje fleire moglegheita til å forsøkje å få barn. Det er lenge sidan me snakka om kunstig befruktning. I dag er me einige om at me kallar det for assistert befruktning – då har me no kome eit stykke på veg. Men Kristeleg Folkeparti er med på å ta landet bakover i tid dersom me no skal gå inn i ein retorikk som handlar om produksjon av barn. Der håpar eg at Kristeleg Folkeparti vil endre seg. Me har debattert assistert befruktning i salen tidlegare, og Kristeleg Folkeparti har jo òg sagt at dei ønskjer å utvikle ordninga. Dei ønskjer òg at folk skal ha moglegheiter. Då synest eg at interpellanten i slutten av denne debatten, i staden for berre å fokusere på marknadsføring av Arbeidarpartiet sin politikk, kanskje òg kunne snakke litt om sin eigen politikk – kva for løysingar Kristeleg Folkeparti ser for seg i framtida for denne gruppa, og òg kva for løysingar dei vil ha for eit meir mangfaldig samfunn. Eg trur dessverre at det interpellanten sa i starten, tvert om vil føre til mindre mangfald, mindre toleranse og meir diskriminering.