Oddvar Hallset Reiakvam (Fremskrittspartiet), 2008-11-13:
Moderniseringsbehovet i offentleg sektor er stort. Dessverre ser ikkje den sitjande regjeringa ut til å ta dette inn over seg. Vi har store utfordringar innanfor både skule og helse. Vi har ein overadministrert offentleg sektor og eit overbyråkratisert samfunn. Ingen av desse utfordringane ser Regjeringa ut til å bry seg nemneverdig med. Noreg slit med ein dyr skule som ikkje leverer resultat som vi kan vere fornøgde med, og helsekøane aukar stadig. Det er behov for forandring i offentleg sektor. Eit sentralt element i arbeidet med fornying av offentleg sektor er meir valfridom. Den sitjande regjeringa ser dessverre ut til å ha ein slags allergi mot alt som kan likne på innslag av privat initiativ. I Sverige og England ser vi at Arbeidarpartiet sine systerparti støttar heilhjarta opp om friskulen. Dei klarar heldigvis å sjå verdien av valfridom og konkurranse. Noreg er derfor, sjølv i ein sosialdemokratisk målestokk, umoderne og ligg etter. Den nyvalde presidenten i USA hadde forandring som mantra for valkampen sin. Ein av dei tinga han vil forandre, er det amerikanske skulevesenet, som har dei same problema som Noreg. Det er dyrt, og det leverer ikkje resultat. Hans svar på det er fleire friskular. Mens resten av verda ser ut til å innsjå at valfridom og friskular er bra, heng gamle Noreg igjen i sosialdemokratiske løysingar utvikla i tidleg etterkrigstid. Det norske samfunnet har forandra seg veldig sidan den tida, og desse løysingane har for lengst gått ut på dato. No må det forandring til. Dette gjeld dessverre ikkje berre innanfor skule og utdanning. Vi ser at den same motstanden mot alt som kan minne om private innslag og konkurranse, òg får konsekvensar i helsevesenet, der helsekøane har auka jamt under den sitjande regjeringa. Å auke delen innsatsstyrt finansiering har tidlegare vist seg å vere eit treffsikkert tiltak for å få ned helsekøane. Framstegspartiet går i sitt alternative statsbudsjett inn for å auke ISF-delen frå 40 til 60 pst. Dette er eit tiltak som verken er dyrt eller krev store omleggingar, men som vi veit vil bidra til eit betre og meir effektivt helsevesen. Det er sterkt beklageleg at regjeringspartia ikkje støttar oss i dette. Valfridom må bli regelen, ikkje unntaket, i offentleg tenesteproduksjon, ikkje berre ut ifrå ein rein utilitaristisk ståstad, men fordi valfridom og den enkeltes råderett over seg sjølv og sin eigen kvardag faktisk er ein viktig verdi i seg sjølv. Vi må få eit finansieringssystem for Velferds-Noreg der pengane følgjer brukaren, og som i langt større grad gjev meir valfridom til personar som ikkje er spesielt velhaldne, fleire friskular for at ungar frå alle familiar får moglegheit til å velje eit privat alternativ, og det må ikkje vere slik at berre dei med den tjukkaste lommeboka eller den rausaste arbeidsgjevaren kan velje private alternativ i helsevesenet. Ein skulle derfor tru at sosialdemokratar støtta heilhjarta opp om denne idéen. I fleire land gjer dei det, men dessverre ikkje i Noreg. Når ein høyrer representantar frå regjeringspartia snakke, kan ein begynne å lure på om dei vil modernisere offentleg sektor i det heile. Det verkar på meg som at den sitjande regjeringa er ganske så visjonslaus, og ikkje har noko anna mål enn å vere ein bremsekloss for den nødvendige forandringa som så smått begynte under den førre regjeringa. Ein slik reaksjonær politikk er dømd til å mislukkast. Interpellanten sin interpellasjonstekst har eit sitat frå statsminister Stoltenberg frå år 2000, der han peikar på behovet for fornying i offentleg sektor. Dessverre har statsministeren forandra meining sidan den tida. Eg vil på det sterkaste oppfordre statsministeren til igjen å hente fram dei tankane og ideane som såg ut til å prege den førre regjeringa hans meir enn den som sit no, for behovet for modernisering av offentleg sektor er ikkje blitt noko mindre i dag enn kva det var i år 2000. Etter regjeringsskiftet og namneendringa på Moderniseringsdepartementet til Fornyingsdepartementet kan det no verke som vi har fått eit eige departement som ikkje har ei anna oppgåve enn å administrere forsøksordninga med sekstimars arbeidsdag. Det er eit departement som har betydeleg viktigare oppgåver å ta fatt på. No går ting i feil retning.