Kjersti Toppe (Senterpartiet), 2014-01-30:
Det vert litt nedtur for meg å koma på talarstolen etter dette, men eg er òg frå Hordaland så eg er litt kry av den songstemma! Eg vil i alle fall takka interpellanten for å ta opp eit viktig tema. Det ho fortalde om det som skjer i Belgia no, synest eg er ganske skremmande. Eg skal vera veldig tydeleg på at Senterpartiet i sitt program har slått fast at vi er i mot aktiv dødshjelp. Eg kan vera einig i det som Bollestad seier, at ein kan frykta at kravet om aktiv dødshjelp, om enn ikkje no, vil kunne pressa seg fram ved hjelp av enkeltsaker. Det er då viktig at vi debatterer dette i fredstid, og det er viktig at både samfunn og helsevesen har tenkt godt igjennom kva slags haldningar, rammer og lovverk vi skal ha rundt spørsmålet om aktiv dødshjelp og gråsonene rundt det. Eg vil visa til at Kristeleg Folkeparti i førre stortingsperiode leverte eit Dokument 8-forslag om å få ein plan for livshjelp. I den var det fleire gode tiltak. Eg har ikkje sjekka korleis avstemminga gjekk, men i alle fall er det gode intensjonar der. Ein peikte på behovet for fleire einingar for lindrande behandling, og at fleire måtte få god hjelp til å kunna døy heime. Så er det eit punkt eg ønskjer å ta opp med dagens helseminister, og det gjeld finansiering. Kristeleg Folkeparti påpeikte då, og det er eg veldig einig i, at den stykkprisfinansieringa som ein har på denne typen behandling på lindrande einingar, bør fjernast. Desse einingane bør fullfinansierast over rammene til sjukehusa. Eg meiner òg, vi sa det vel i innstillinga den gongen, at vi må vurdera finansieringa av desse. Eg kunne tenkja meg å spørja helseministeren om akkurat det: Korleis skal ein finansiera lindrande einingar i sjukehus? Er dei ein del av den auken i stykkprisfinansieringa som kom no ved regjeringsskiftet eller ikkje? Elles synest eg det er veldig positivt at helseministeren slår fast at aktiv dødshjelp ikkje kjem til å vera ei sak under denne regjeringa. Og så merka eg meg at helseministeren snakka mykje om rammene rundt livets sluttfase og om korleis ein best skal leggja til rette for det. Det vart sagt veldig mykje bra om både kompetansehevande tiltak, betre samhandling, retningsliner for palliasjon og retningsliner for lindrande behandling av barn og det å sleppa til frivillige og ideelle organisasjonar. Så synest eg det var bra det helseministeren sa om at han hadde bedt direktoratet om å utarbeida ein eigen fagrapport om palliative tenester i framtida, der ein òg skal vurdera barn og unges faglege behov. Eg er òg einig i det helseministeren sa om at det er gode faglege tenester og tilbod som nettopp kan hindra eit krav om aktiv dødshjelp i framtida. Men det er ei sak eg vil ta opp, og som eg ber om at ein òg ser på i fagrapporten, nemleg praksisen ved norske sjukehus når alvorlege sjuke barn vert fødde. Vi snakkar ofte om eldre som døyr, men bør også snakka om sjuke barn som vert fødde. Siri Fuglem Berg har delt sine erfaringar frå då ho fekk Evy Kristine. Ho har skreve bok om retten til eit annleis barn. Dei erfarte ein streng praksis, som visstnok skal vera i tråd med gjeldande rutinar ved norske nyfødtavdelingar, der ein ikkje skal behandla babyar med trisomi 18, ein skal ikkje gje noka form for livreddande eller livsforlengjande behandling, ikkje væske og ernæring, ikkje nokon enkel, non-invasiv diagnostikk. Ein får ikkje tilbod om eit minimum av vanlege tiltak, ingen støttetiltak – barnet skal døy. Det har nyleg kome ut ein artikkel frå to store institusjonar i Japan, der det er standardbehandling av babyar med trisomi 18 – full behandling som for alle andre barn. I Japan nærmar eittårsoverlevinga av trisomi 18 seg 50 pst. Eg kan ikkje nok om dette, men eg vil be helseministeren gå inn i dette, gå inn i rutinane og sjå om det er ein god nok praksis. Om ein før eit barn som ein veit kanskje ikkje skal leva, skal ein òg føla at ein blir ivaretatt, at det skjer på best mogleg måte, og at det blir ein verdig død òg for nyfødde.