Kjell Ingolf Ropstad (Kristelig Folkeparti), 2010-05-28:
Retten til å tru det ein vil, er ein av dei mest fundamentale menneskerettane. Det er kanskje ikkje utan grunn at då dei amerikanske grunnlovsfedrane skulle lage sin Bill of Rights i 1789, var det nettopp det å slå fast religionsfridomen som var grunnleggjande allereie frå fyrste linje. Trusfridom heng nøye saman med ytringsfridom, som legg sjølve grunnlaget for eit fritt og demokratisk samfunn. For min del veit eg kor viktig trua mi er for meg sjølv. I debatten om dette forbodet mot prangande krossar laga NRK eit intervju med ei katolsk jente. Dei var inne på ein skule og spurde jenta kva det ville ha å seie for henne, og ho sa: Dersom det blir forbode for meg å gå med min kross, vil det på mange måtar ta frå meg litt av min eigen identitet. Eg trur den vesle jenta sa noko veldig riktig – nettopp det at trua og det å få lov til å tru det ein vil, er ein del av eigen identitet. For Kristeleg Folkeparti og for den kristendemokratiske ideologien er dette nettopp noko av nøkkelen, fordi me er heile menneske. Det er ikkje det materielle aleine – det at me kan få ny bil, hytte på fjellet og ved sjøen og nytt, fint hus – som er avgjerande for om me har det godt, men det er nettopp det at ein har nokre andre behov, nokre kulturelle behov eller nokre åndelege behov. Det å få lov å fylle alle dei behova er viktig. Derfor er det utruleg viktig at me kjempar for at alle skal få lov til å ha den retten. Religionens plass i samfunnet og trusfridom er noko me enkelt snakkar om i internasjonale samanhengar. Overgrepa mot den menneskeretten er kanskje langt høgare enn ein skulle tru internasjonalt. 70 pst. av verdas befolkning lever i land der dei opplever forfølging eller avgrensing når det gjeld tru og utøving av religion. Det dreier seg om 126 land. Det viser litt av dimensjonen, og det viser kor viktig det er å jobbe for trusfridomen. Det betyr òg at me må vere trygge på at det me gjer her heime, har botn i trusretten. Derfor ønskjer eg å trekkje nokre parallellar til gårsdagens debatt om forbod mot burka, niqab og heildekkjande plagg. Trus- og religionsfridom vil alltid måtte vegast mot andre demokratiske omsyn. Men eg vil åtvare mot at me som politikarar set oss over religionen og prøver å definere kva som er rett, at det er staten, det offentlege, som er den rette instansen til å definere kva som er det riktige innanfor ein religion. Då representantar frå Framstegspartiet i går hevda at heildekkjande plagg ikkje har noko hald i Koranen og berre er eit kulturelt uttrykk, kan det godt stemme, men det rokkar ikkje ved trusfridomen. Tvert imot, det er vel kanskje særleg på grunn av minoritetsgrupper at me har nettopp det vernet i menneskerettane. Andre saker som er blitt nemnde her heime, er f.eks. tilsetjingsreglementet og behandlinga av preses. Ein kunne òg nemnt muslimske skular, der ein ser at foreldreretten og trusfridomen ikkje lenger står like sterkt i Oslo. Der gjekk både delar av regjeringspartia og Framstegspartiet mot retten til å kunne starte ein slik skule. I tillegg kunne ein ha vore inne på andre forhold som er blitt nemnde. Men summen av det er at det verkar som ei mistenkjeleggjering og ei innsnevring av sjølvstyret og trusfridomen i ei rekkje organisasjonar. Når me snakkar om religionens plass i samfunnet, skulle eg ønskje at me klarte å leggje meir vekt på det positive som blir skapt, og ikkje på mistenkeleggjering. SV sitt innlegg no skal eg ikkje kommentere så mykje, men SV snakkar om toleranse, og det er viktig. Men eg må innrømme at eg ofte opplever det som at det er ein toleranse så lenge ein sjølv er einig. Når ein snakkar om å skilje stat og kyrkje, kan eg vere veldig einig i det. Men det interessante er at SV brukar makta si til å kunne styre Kyrkja så mykje som mogleg. Heilt til slutt ønskjer eg å gå inn på ei anna sak. Samarbeidsrådet for tros- og livssynssamfunn har gått inn på ulike fasar av livet og sett på behovet for religion. Dei har bl.a. gått inn på sjukehus og sjukeheimar og sett på utfordringane ved dødsleiet. Me har forskjellige religionar enn berre Den norske kyrkjas, som ulike trussamfunn eller tilknytingar. Eg ønskjer å utfordre statsministeren: Dette er ei problemstilling som blir meir og meir aktuell. Vil statsministeren sjå på ulike måtar for å kome i møte både nye religionar og andre trussamfunnstilknytingar enn Den norske kyrkjas i den fasen av livet, dødsleiet, som kanskje er ein av dei viktigaste?