Terje Breivik (Venstre), 2018-01-31:
Rausare, grønare, meir sosialliberal politikk; føresetnadene Venstre la til grunn for å ta steget frå rolla som konstruktivt opposisjons- og samarbeidsparti til regjeringsparti, var eintydige og klare, og resultatet talar for seg: Lofoten, Vesterålen, Senja, Jan Mayen, iskanten og Skagerrak vert frie for oljeverksemd i heile perioden ei ytterlegare forsterking av ei allereie svært systematisk og omfattande satsing på teknologiutvikling og forsking er på plass, og slik sikrar me arbeidsplassar gjennom auka konkurransekraft for næringslivet vårt på marknader som for lengst er drivne av grøne verdiar ei rusreform der rusmisbrukarar primært får tilbod om hjelp, ikkje straff inkluderingsdugnad for å gjera det lettare for fleire å få seg arbeid og få fleire integrerte i det norske samfunnet ei grunnhaldning som i innleiingskapitlet til erklæringa slår fast at «innvandring er en kilde til nye impulser og kulturell utveksling. Variasjon bidrar til nytenkning og kreativitet.» For sosialliberale Venstre er fridom ein grunnleggjande verdi, men skal ein vera fri, må ein òg vera fri frå naud, fattigdom og ulikskap. Noko av det mest hjarteskjerande i det norske velferdssamfunnet anno 2018 er vissa om at 80 000–90 000 barn veks opp i fattigdom. Difor er det utruleg godt å kunna slå fast at den målretta satsinga på å kjempa mot barnefattigdom, m.a. gjennom å innføra gratis kjernetid i barnehagen for alle tre-, fire- og femåringar frå låginntektsfamiliar, no vert utvida til òg å gjelda skulefritidsordninga. For ein sosialliberalar og verdsborgar gjer det òg godt å kunna framheva at Noreg skal ta eit endå større ansvar for folk i andre land som er i naud og treng hjelp, både gjennom bistandspolitikken og flyktningpolitikken. I regjeringserklæringa har Venstre, Høgre og Framstegspartiet samla seg om eit felles overordna prosjekt, berekraftig velferd, som for Venstre ikkje minst handlar om fridomen til dei som kjem etter oss. Me har òg samla oss om seks hovudutfordringar som viser noko av krafta i det samarbeidet som ikkje berre tre, men fire parti på borgarleg, ikkje-sosialistisk side, har utvikla dei siste fire åra: omstilla norsk økonomi for å skapa vekst, nye arbeidsplassar og å sikra fleire bein å stå på oppfylla klimaforpliktingane til Noreg skapa eit inkluderande arbeidsliv sikra gode og berekraftige velferdsordningar redusera fattigdom og utanforskap gjennomføra eit integreringsløft Om eg supplerer lista med kultur- og mediepolitikken og alt i erklæringa som er god distriktspolitikk, samferdsle, næringspolitikk, landbrukspolitikk og viljen til å styrkja kommunane og dei nye regionane, er det lett for Venstre å starta det blå-grøne regjeringssamarbeidet med entusiasme og stoltheit. Det gjer me fullt klar over at det framleis er ei mindretalsregjering. Den store makta ligg – som seg hør og bør – i Stortinget. Heldigvis har Venstre og Kristeleg Folkeparti utvikla eit tett og tillitsbasert samarbeid dei siste åra – eit samarbeid Venstre skal gjera det me kan for å ta vare på og foredla, sjølv om me no har valt ulike roller i dette stortinget. Eg vonar, og trur òg, at dei andre opposisjonspartia har stor interesse av å bidra til at Noreg lukkast med å løysa utfordringane me har beskrive, og sikra at Noreg vert ein vinnar både arbeidsplassmessig, verdiskapingsmessig og velferdsmessig òg i framtida. Så er det ikkje kvar dag Venstre går i regjering med Framstegspartiet. I tillegg til politikken me saman har meisla ut i regjeringserklæringa, er forklaringa på det mange i Venstre sa og oppriktig trudde var usannsynleg, men no er gjort mogleg, ein kombinasjon av reell vilje hjå Framstegspartiet til å koma Venstre i møte, og tre ualminneleg flinke partileiarar med stor gjensidig tillit utvikla over tid. Og utan forkleining for Trine og Siv, er det liten tvil om at statsministeren må ta ein betydeleg del av æra for at Venstre og Framstegspartiet – mot alle odds – har funne saman. Måten ho har leia samarbeidet, sonderingane og forhandlingane på, er ikkje berre politisk leiarskap av ypparste klasse, men òg leiarskap på høgt nivå. Regjeringserklæringa er utvilsamt eit godt utgangspunkt. Jobben med å gjennomføra ho startar no – ein jobb eg og Venstre gler oss til å ta fatt på, og me skal gjera det me kan for at me saman lukkast.