Bjørn Jacobsen (Sosialistisk Venstreparti), 2006-09-11:
Eg synest det er interessant at vi i dag har sett konturane av eit nytt antikrigsparti bli forma her i salen. Eg tenkjer sjølvsagt på Framstegspartiet og dei forslaga som dei har lagt fram i dag. Det dei gjer, er å leggje fram forslag om avgrensing på krig, og det er ingen tvil om at det kan trengast. Eg finn det litt merkeleg at dei vel å leggje det fram i samband med ein fredsbevarande operasjon. Men vi kjenner jo til det som skjedde dei siste dagane av krigen, då Israel brukte klasevåpen – ikkje som klasevåpen skal brukast, men faktisk til å mineleggje delar av Sør-Libanon. Når ein bruker klasevåpen med 40 pst. blindgjengarrate, blir det i praksis ei minelegging. Men eg synest at vi skal take desse forslaga frå Framstegspartiet alvorleg, for dei er med på å leggje ei avgrensing på krig. Det finst reglar for krig, og det å humanisere og sivilisere krigføring er noko alle bør take innover seg som noko positivt. Derfor ser eg fram til at vi får fleire gode debattar av denne arten framover. Ser vi på det som sjølvsagt ligg der, at soldatane skal sikrast god opplæring, ha viktige oppdrag ute og i tillegg få god debrifing når dei kjem heim, er eg veldig roa av det forsvarsministeren har sagt i dag. Ho har vore så tydeleg som nokon forsvarsminister nokon gong har vore, dette tek ein alvorleg. Eg ser også signala frå forsvarssjefen om at dette tek vi alvorleg. Vi veit at det pågår ei rettssak i Trondheim i desse dagar som viser konsekvensar av krig. Det viser også at vi må ta desse etterverknadene og etterskadane alvorleg. Eg føler meg trygg på at dette blir sett i høgsetet. Men som sagt er det ein fredsbevarande operasjon, og ikkje skarpe oppdrag som vi er ute på elles. No er det sånn at FN har stoppa denne krigen. FN er den største internasjonale operatøren i forhold til fredsoppretting og fredsbevaring. FN verkar. Vi veit at vi stort sett fekk syrarane ut av Libanon i fjor. Vi veit at det også er framgang rundt det politiske arbeidet. Og ikkje ein gong FN trur at denne operasjonen kjem til å lykkast militært, nettopp fordi det ikkje finst militære løysingar på Midtausten-konflikten. Det er ikkje FN som skal lykkast, det er ikkje Hamas som skal lykkast, det er ikkje Israel som skal lykkast, men det er den libanesiske regjeringa som skal lykkast – og aller mest lykkast i å få tilbake autoritet i Sør-Libanon. Det faktum at Hizbollah er ein del – om nok ein liten del – av den libanesiske regjeringa, trur eg er ein god garanti for at det går an å forhandle seg fram til gode løysingar. Så veit vi også at av dei som bor i Sør-Libanon, er det mange palestinarar, og sjølvsagt palestinske flyktningar, anten dei bor i flyktningeleirar eller elles i det sivile samfunnet. I alle forhandlingar, alle kongressar og alle diskusjonar om løysingar på Midtausten-konflikten kan ikkje det flyktningspørsmålet utelukkast. Vi veit at det ligg der som eit evigvarande problem som må komme til ei eller anna løysing. Eg føler meg trygg på at utanriksministeren har det med seg, og at det også er ein prioritet. Om det skal føre til at dei skal ha rett til heimvending, om dei skal ha rett til økonomisk kompensasjon, eller kva dei skal ha rett til, det veit ikkje eg, men vi må alltid ha med oss at det også er ein god del av grunnlaget for konflikten i Sør-Libanon. Så litt tilbake til det med sikkerheita for soldatane. Kva er det som gjer at folk blir sjuke ute? Jo, det er sjølvsagt at dei har opplevd ting som ingen burde oppleve, men som vi veit ein kan oppleve i krigsliknande situasjonar. Vi veit også at dette blir endå verre dersom oppdraget ikkje blir oppfatta som viktig av dei som deltek og gjer jobben for oss på Stortinget – gjer den militære jobben. Vi veit også at ein god målestokk på det kan vere kor godt ein blir motteken av sivilbefolkninga. Vi hadde ei forferdeleg hending i vår i Maymaneh, der våre soldatar på grunn av ei hending på den andre sida av jorda heilt uskuldige faktisk blei angripne, ikkje av ein hær, men av ein halvsivil mobb, må vi vel kunne kalle det for. Så dette berre viser at legitimering politisk av kvart internasjonalt oppdrag må vere god, og i tillegg må sjølvsagt opplæring og oppfølging etterpå vere endå betre enn det har vore før.