Bjørn Jacobsen (Sosialistisk Venstreparti), 2007-11-28:
Eg vil takke statsråden for at ho kom tidleg til Stortinget og informerte om dette. Eg trur det er bra at vi får ei god utgreiing så tidleg som mogleg i prosessen. I den nye relevansdebatten tel ein styrkar mange stader, så eg håper at statsråden etterpå kan seie kor mange gonger våre styrkar er talde, og kvar dei er talde. Vi er samtidig i ein situasjon der vi er ute av FN – frå å vere der for ti år sidan med ca. 1 500 blå hjelmar prøver vi å gjere oss gode andre stader. Viss representantane hugsar sist vi hadde debatt om dette i førre stortingsperiode, blei det uttrykt skepsis frå oss i SV om å delta i Nordic Battle Group under EU. Vi er jo ikkje med i EU, så korfor skal vi snike oss med og få ein fot innanfor? Så har vi seinare ikkje blitt med i SDP, men vi er med i Det europeiske forsvarsbyrået, EDA. Det er vel kanskje det som er småstaten sin lagnad, det å vere med litt overalt. Det er nok truleg ei lang linje, kanskje aller lengst frå denne talarstolen med Jørgen Løvland, som i 1905 klart og tydeleg sa at vi må ikkje gå med «de europæiske krigerstater» – det er Folkeforbundet, det er FN som er vår veg. Ser vi litt meir på innhaldet i det vi driv med, seier òg statsråden at ein av ti av EU sine operasjonar er militære. Kanskje kan det liggje noko her, noko grunnleggjande for korleis framtidige operasjonar kjem til å vere. Dei kjem til å vere meir sivile enn militære. Eg ser ei veldig positiv utvikling her. Samtidig må vi jo sjå korleis dette vil leggje seg oppi EU- og NATO-forholdet, det transatlantiske forholdet. Det vi gjer som småstat, er at vi legg egg i fleire korger, og, som eg sa i stad, det kan vise seg på sikt å vere fornuftig. Ser vi på kva dei skal gjere, er det heilt tydeleg at det er humanitære og fredsbevarande oppdrag, krisehandtering og fredsopprettande operasjonar. Det er iallfall ikkje forkjøpsangrep. Det er kanskje på veg mot det FN jobbar mykje med no, som på fint heiter R to P, Responsible to Protect – det ansvaret under folkeretten som ligg hos alle for å beskytte dei som treng det. Det er òg positive erfaringar frå NATO Response Force, NRF. Dei er blitt brukte berre i sivile oppdrag. Vi såg det mest i Pakistan. NATO brukte si løftekraft, dvs. luftkapasitet. Dei flaug matvarer inn, og dei flaug skadde ut frå jordskjelvramma område. Ingen protesterte på NATO sitt nærvære der. Vi har for så vidt den same debatten i Afghanistan om det sivile sporet. Frå militært hald legg ein meir vekt på SIMIC, sjølvsagt legg ein frå bistandshald meir vekt på humanitær innsats og bistand og mindre vekt på militær kapasitet. Så ser eg òg her kva ein har øvd på i Sverige, og kva ein har tenkt å bidra med. Det er transportkontroll, det er sanitet, det er stabspersonell i dei ulike leiande operasjonane. Det gjev meg òg ei god påminning om at vi kanskje er på rett veg her. Kanskje er det framtidige norske operasjonar som ligg føre her både i NATO og i FN, nettopp fordi vi ikkje ser for oss at vi skal ut med enorme mengder styrkar, slagmarkskapasitet, men med spesialfunksjonar, der norske soldatar har veldig god spisskompetanse og kan bidra i FN, kan bidra til å gjere African Union, betre osv. osv. Eg ser ein del positive signal her, fordi dei har så stort element av opplæring og sivile åtgjerder i seg. Så viss det er mogleg – representanten Petersen var òg inne på det – å seie meir om det: Kor sannsynleg er det at vi kjem t.d. til Øst-Tsjad, og i kor stor grad er vi eventuelt budde på det? For det er klart at dersom det er stort sannsyn for det, bør vi kanskje allereie no begynne å tenkje i dei banane.