Torstein Rudihagen (Arbeiderpartiet), 2013-04-23:
Eg er ikkje ordførar for saka, men eg skal fungere som ordførar i og med at ordføraren ikkje er til stades her no. Industri og kraft er to debattar som heng nært i hop. Det lèt seg ikkje gjere å skilje energidebatten frå debatten om utvikling av norsk industri. Det er òg ein samla komité som anerkjenner at industrien sitt kraftbehov er ei problemstilling. Det er det viktig å ha klart for seg. God og stabil tilgang til kraft er avgjerande for industrien. Derfor er eg glad for at vi gjennom produksjon av stadig meir fornybar energi og sikring av forsyningssikkerheita har lagt til rette for nettopp det. Gjennom m.a. CO2-kompensasjonsordninga har vi lagt til rette for norsk kraftkrevjande industri. Med dei tiltaka regjeringa har sette i gang og gjennomførte, har vi lagt til rette for ei satsing på industri i Noreg. Dette dokumentet, Dokument 8:31 S, om industrien sin krafttilgang tek opp viktige spørsmål som vi jobbar kontinuerleg med. Her vil eg òg vise til statsråden sitt brev, der han skriv at regjeringa arbeidar med ei sak om industrien sin krafttilgang uavhengig av dette forslaget. Eigarskap til kraft er ein viktig debatt i Noreg. Stortinget har med jamne mellomrom debattert eigarskapet til norske kraftverk heilt sidan innføringa av heimfallsretten. Vi hadde tidlegare i vår òg ein til dels oppheta diskusjon om eigarskap til norske kraftverk med utgangspunkt i forslaget frå Høgre sin programkomité. Det er derfor enda ein grunn til at dette forslaget er interessant. Her har både Høgre og Framstegspartiet gått inn for regjeringa sitt syn i spørsmålet om kven som skal eige kraft. Det er ei heilomvending av dimensjonar. Det står att å sjå om landsmøtet i Høgre aksepterer denne endringa i politikk. Etter at ESA kom med sin dom over den norske heimfallsretten, har vi operert med den såkalla konsolideringsmodellen, som inneber at berre det offentlege kan eige store delar av vasskraftverka. Moglegheita for private til å eige opp til ein tredjedel føreset at aksjonæravtala sikrar reell offentleg kontroll med selskapet. Eg meiner dette er ein god modell, som sikrar det som har vore ein viktig pilar i norsk energipolitikk, nemleg at naturressursane høyrer til folket, og at forvaltninga av desse skal liggje under offentleg kontroll. For Arbeidarpartiet er dette ein sentral del av energipolitikken. Innanfor dette regimet må vi arbeide for å vareta industriens interesser. Vi har lagt til rette for langsiktige kraftavtaler gjennom garantiordninga, og vi ser at fleire bedrifter har inngått avtaler med Statkraft. Vi har gjennom elsertifikatordninga lagt forholda til rette for ei storstilt utbygging av fornybar kraft. Dei fleste analysane viser at vi vil få eit kraftoverskot i tida som kjem. Det kjem industrien til gode. Gjennom støtte frå Enova legg vi til rette for ei omstilling i industrien som styrkjer konkurransekrafta og reduserer industriens energiforbruk. Blant anna har Elkem Salten fått over 300 mill. kr i støtte til energieffektiviseringstiltak. Finnjord er eit anna eksempel. Arbeidarpartiet har støtt vore og vil framleis vere eit industriparti. Ei vidareutvikling av industri og industriens rammevilkår er viktig. Opposisjonen peikar her på eit tema som er spesielt viktig i Noreg, og eg vil på nytt vise til statsrådens brev der det framgår at dette nettopp er ei problemstilling som regjeringa arbeider med. Eg tek med dette opp forslaget frå Arbeidarpartiet, SV og Senterpartiet i innstillinga.