Ingrid Heggø (Arbeiderpartiet), 2008-06-11:
Eg er glad for den styrkinga av forbrukarane sine rettar som vi vedtek her i dag, om at forsikringsselskapa ikkje utan sakleg grunn kan nekta ein person forsikring, om kravet til særleg risiko, og at det skal vera ein klar samanheng mellom avslag og risiko. I tillegg skal det ikkje verka urimeleg for den enkelte. For å klarleggja dette har fleirtalet teke inn at vi isolert sett ikkje ser på adopsjon, dysleksi og lærevanskar som særleg risiko. Eg vil understreka at det som står i lovforslaget, ikkje endrar det grunnleggjande prinsippet om at reglane skal gjelda for alle typar risiko. Det er risikoen knytt til vedkommande liding eller sjukdom som er avgjerande. Kva som er avslagsgrunnen er uansett avhengig av kva for forsikringsdekning det er tale om å nekta. Likevel er det heilt klart at ein berre kan nekta forsikring som dekkjer den spesielle risikoen det er tale om. Dette er nettopp eit av hovudpoenga i det nye lovforslaget. Selskapa skal ikkje lovleg kunna nekta forsikring lenger enn den særlege risikoen tilseier. Då må selskapa tilby ei meir avgrensa dekning, med unntak for den spesielle risikoen, framfor å nekta heilt. Også i framtida vil det vera personar som vert nekta forsikring, for det er ingen menneskerett å få forsikring. Då er det viktig at lovforslaget stiller krav til kva grunnlag selskapa faktisk kan basera seg på når dei legg til grunn at ein person utgjer ein særleg risiko. Selskapa må kunna visa til at det er gjort skikkelege vurderingar, og at eventuell statistikk er fagleg god, oppdatert og direkte relevant for saka. Ein kan ikkje basera seg på synsing og eigne fordommar. Kravet til skriftleg grunngjeving og at det i avslagsbrevet skal opplysast om at avslaget kan bringast inn for ei nemnd, gjeld også ved forhøgd premie. Dette er viktig for å opplysa forbrukarane om kva rettar dei faktisk har. Arbeidarpartiet er òg glad for at betalingsmerknader ikkje kan nyttast. Om ein ikkje har betalt telefonrekninga si, er det heilt urimeleg at ein får forhøgd premie på husforsikringa. Det er dissens i komiteen når det gjeld kor langt tilbake i tid forsikringsselskapa har rett til å gå for å innhenta opplysningar. Arbeidarpartiet og SV støttar at det vert sett ei grense for når helseopplysningar skal kunna krevjast, og støttar departementet i at selskapet berre skal ha rett til å be om helseopplysningar om forhold som ligg høgst ti år tilbake i tid. Ein slik regel vil tydeleggjera den ytre ramma for kor gamle opplysningar selskapet kan be om. Sjølv om ei slik tidsgrense skulle vera overflødig i forhold til praksis i dag, vil denne avgrensinga verka klargjerande for ein forsikringssøkjar. Derfor er vi usamde med Høgre og Framstegspartiet i eit frislepp av forsikringsselskapa for å gjera det enklare for selskapa å gje avslag, eventuelt å redusera utbetaling ved å kunna dra inn eldre forhold ved symptom. Eit eksempel: Ein teiknar ei helseforsikring og får epilepsi. Eit symptom på epilepsi er ein influensaliknande tilstand. Skal ein då verta nekta forsikringsutbetaling når ein har hatt slike symptom? Kven har ikkje hatt influensa? Eller ved sjukdomsteikn: Det er personar som har fått avslag på helseforsikring fordi dei har vore hos fysioterapeut. Eg vil hevda at vi i dette lovframlegget har funne fram til gode, balanserte løysingar som sikrar forsikringssøkjarane den naudsynte beskyttelsen og retten til ei både rettferdig og skikkeleg handsaming, samtidig som ein unngår å gripa inn i tilbodet av forsikringsprodukt på ein måte som kan ha uheldige verknader for heile forsikringsmarknaden og dermed for alle forsikringskundane.