Espen Granberg Johnsen (Arbeiderpartiet), 2007-04-24:
Lat meg først få rose interpellanten for at ho har teke opp denne viktige saka. Lat meg deretter få seie at eg ser fram til ei god og spennande stortingsmelding om menn og likestilling, som òg skal ta for seg dei tema som blir fremma i denne debatten. Likestilling handlar om like rettar, og likestilling handlar om like moglegheiter. Det gjeld anten vi har den eine eller den andre kulturelle eller etniske bakgrunnen, anten vi har det eine eller det andre kjønnet, og anten vi er unge eller gamle. Styrken ved gode velferdssamfunn, og styrken ved sterke demokrati, er at vi ser verdien av at alle har like moglegheiter, at vi greier å involvere alle, la alle sleppe til, og la alle bidra. I Noreg synest eg vi har kome ganske langt. Vi er ganske gode, men vi er ikkje gode nok. Vi har ein lengre veg å gå – interpellanten har vist mange gode eksempel på det – anten det er innafor politikken, innafor næringslivet eller innafor andre samfunnsområde. Kvinner i dag er ikkje godt nok representerte. Det er for mange menn som er for redde for sine eigne posisjonar, sine eigne plassar, og som ikkje slepp til kvinner slik vi burde gjere. Det gjeld òg i forhold til omsorga for barn. Der må mannfolk, fedrar, ta større ansvar, men dei må òg få lov til å ta ansvar. Ein del mødrer må rett og slett sleppe fedrane meir til – gje mannen moglegheit til å vere far. Det vil vere bra for mange fedrar, det vil vere bra for mange barn, og det vil ikkje minst vere ein føresetnad for å kunne kome vidare i likestillingsarbeidet, òg på andre område, t.d. i forhold til tilknyting til arbeidslivet og moglegheita for å kunne vere økonomisk sjølvstendig og uavhengig. Vi har verkemiddel som er avgjerande for å greie dette, og som vi må byggje vidare ut. I skule- og studiesamanheng meiner eg at vi i mange tilfelle ser veldig positive og gode trendar, der jenter med minoritetsbakgrunn ikkje står tilbake for andre grupper elever og studentar på nokon som helst måte, snarare tvert imot. Det vil gje god effekt for deltaking i arbeids- og samfunnslivet i neste omgang. Noko som ein aldri kan ha nok fokusering på, er språk. Det å beherske språket er heilt essensielt for å kunne delta i arbeidslivet og samfunnslivet elles. Introduksjonsprogrammet, som den individuelle retten det er, er svært viktig for at minoritetsspråklege – anten det er kvinner eller menn – skal bli utrusta til å delta i arbeidslivet. Det handlar om språk først og fremst, men det handlar ikkje minst òg om samfunns- og kulturforståing, det handlar om rettar og plikter, og det handlar om nettverk og sosiale fellesskap – verdiar som interpellanten òg var veldig oppteken av i sitt innlegg. For at introduksjonsprogrammet skal bli endå betre, treng vi å jobbe endå meir med ulike tiltak for den enkelte etter at programmet er gjennomført. Eit anna eksempel på viktige ordningar for meir og betre integrering og likestilling er gratis kjernetid i barnehagen. Det å kome tidleg i barnehagen er viktig for minoritetsspråklege barn – for deira barndom og for deira deltaking i samfunnet i vaksen alder. Men det er òg viktig for foreldra, og kanskje ikkje minst for kvinnene. For barnehagen er òg ein plass for sosiale nettverk, for kontakt med andre småbarnsforeldre og tilsette i barnehagane. Barnehagen gjev begge foreldra, både mor og far, moglegheit for yrkesdeltaking. Eit siste poeng er kultur. Deltaking og involvering, som kultur og frivilligheit skapar, må bli ein endå viktigare innfallsport for kvinner og unge jenter med minoritetsbakgrunn. Vi skal gjennomføre eit kulturelt mangfaldsår neste år. Der må vi ha som ambisjon at vi verkeleg får kvinnene i tale – gjennom eit mangfald av uttrykk. Det er ikkje minst viktig for kulturfeltet i seg sjølv. Og så må vi fortsetje med å styrkje og byggje ut ulike ordningar som rekrutterer og inkluderer unge jenter med minoritetsbakgrunn innafor ulike kulturuttrykk, innafor frivillig medverknad og innafor idretten. Dette var nokre eksempel på ordningar som eg meiner vi må satse meir på, og som bidreg til at minoritetskvinner kan delta på lik line med norske kvinner. I tillegg er det, etter mi oppfatning, eksempel på område som Framstegspartiet ikkje er oppteke av, ikkje bryr seg om og ikkje prioriterer, fordi det her, som elles, blir mykje prat og lite handling. Framstegspartiet prioriterer vekk dei verkemidla som gjer at vi kan kome vidare, både i integreringsarbeidet og i likestillingsarbeidet. Vi andre må prioritere det opp og fram. Det finst fleire tiltak, og andre tiltak. Dei som eg har vore oppteken av her, meiner eg er nokre av dei som er viktige for likestillingsarbeidet, og for at kvinner, anten dei har minoritetsbakgrunn eller ikkje, skal kunne stille likt med menn. Det fortener kvinner i vårt land. Anten dei har det eine eller det andre kulturelle opphavet og bakgrunnen, anten dei kjem frå den eine eller den andre delen av landet, er det ei plikt vi har som samfunn at vi greier å likestille alle, same kven det måtte vere.