Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2014-12-15:
For 5–6 år sidan hadde eg gleda av å møte Amin Malouf, ein av vår tids aller største forfattarar, etter mitt syn, og truleg den mest kjende libanesar for oss i Vesten. Hans liv summerer på mange måtar opp kva slags land Libanon er. Han er fødd i ein liten landsby, han snakkar arabisk som sitt morsmål, men han gjekk på ein fransk skule. Han er fødd i eit land der islam er den dominerande religionen, men sjølv er han kristen. Han er flyktning, fordi han var redaktør i ei profilert avis, og i 1975 vart han tvungen å flykte frå landet og har sidan budd i Frankrike. Han har gjeve ut litteratur som ikkje minst tek utgangspunkt i migrasjon og møtet mellom religionar og kulturar i Midtausten, f.eks. boka «Korstogene sett fra arabernes side». Den vil eg anbefale alle som skal forstå Midtausten, å lese. På Libanon sin sjølvstendedag, 22. november, vart førskulebarn i byen Arsal, nord i Libanon, bedne om å teikne flagget. Mange teikna flagget til ISIL og Jabhat al-Nusra. Arsal er ein grenseby og er på ein måte episenteret for Libanons møte med ISIL – likevel er det talande – og trusselen frå ISIL kan merkast i delar av Libanon direkte. Men Libanon sitt møte med det som no skjer i Midtausten, skjer akkurat no likevel sterkast gjennom flyktningsituasjonen. Libanon har ei 360 km lang grense mot Syria. Per 9. desember var det over 1,1 millionar offisielt registrerte syriske flyktningar. Alle reknar med at det reelle talet er betydeleg høgare på grunn av at mange flyktningar ikkje registrerer seg. Cirka ein fjerdedel av Libanon si befolkning er no syriske flyktningar. Men utfordringane er ikkje berre i tal og kvantitet, men òg på andre område: Libanon har ikkje slutta seg til Flyktningkonvensjonen, og dei har ingen offisielle flyktningleirar, sidan dei ikkje vil vere part i krigen i Syria. Det fører til at dei syriske flyktningane ikkje har dei rettane som flyktningar normalt skal ha etter internasjonale konvensjonar. Dei er heilt og fullt avhengige av uoffisielle flyktningleirar, av støtte frå lokalbefolkninga og ulike hjelpeorganisasjonar. Og undersøkingar viser at så mykje som 20 pst. av Libanons befolkning har ein syrisk flyktning buande heime hos seg. Problemet er berre det at veldig mange ikkje klarer å betale for seg, fordi hjelpa i all hovudsak kjem gjennom kupongar og ikkje gjennom kontantar, noko som fører til kraftig misnøye og konfliktar knytt til det, sjølvsagt. I tillegg er det store problem på arbeidsmarknaden i Libanon, fordi svært mange flyktningar gjerne vil jobbe. Det etablerer seg ein stor uformell arbeidsmarknad, med lågare løningar, som pressar libanesarar ut av arbeidsmarknaden. Så den syriske flyktningsituasjonen i Libanon er ikkje berre veldig pressa i tal, men den truar òg med å auke dei allereie sterke, underliggande konfliktane som er i det libanesiske samfunnet, og truar stabiliteten der. Meiningsmålingar viser no òg at eit fleirtal i Libanon vil ha strengare grensekontroll og full stopp i tilstrøyminga av flyktningar til Libanon. Det er rett og slett sånn at den flyktningsituasjonen vi no ser i Libanon, er ein trussel mot både den stabiliteten vi har verdsett at dei har fått til i Libanon dei siste åra, og det Libanon er – eit ganske viktig land med ei på mange måtar positiv rolle i Midtausten. Resonnementet om at vi hjelper fleire betre i Libanon enn i Noreg, er eit intellektuelt korthus. Det dett saman viss ein pustar på det – eller eventuelt viss ein set seg marginalt inn i situasjonen i Libanon. Så kva bør vi gjere? For det første kan vi bidra enda meir økonomisk. Eg er veldig glad for at regjeringa har auka den humanitære støtta i budsjettet for neste år. SV har føreslått ein ekstra milliard, fordi 2014 er det året siden andre verdskrigen at det er flest flyktningar og internt fordrivne i verda, og ein ekstrem situasjon krev eit ekstraordinært svar frå Noreg og andre land. For det andre kan vi ta imot fleire, som SV har føreslått, og som skal diskuterast seinare i dag. No veit vi at ganske mange kommunar – ikkje minst storbyar – har gjort vedtak om at dei er villige til å ta imot nokre fleire, ikkje minst dei som treng det mest. Det er òg appellen frå Amnesty og andre organisasjonar internasjonalt til alle regjeringar: Ta imot nokre fleire av dei som verkeleg treng det mest – funksjonshemma barn, dei som verkeleg er skadde. I tillegg synest eg det vert interessant å høyre utanriksministeren sitt svar på Eirik Sivertsens invitasjon til å ta leiinga i ein europeisk dugnad, noko eg trur vil vere eit svært klokt og viktig initiativ frå regjeringa.