Lodve Solholm (Fremskrittspartiet), 2001-12-13:
Vi har fått ein debatt som kanskje verkar litt underleg, når det er ei nesten samrøystes innstilling. Men når eg vel å ta ordet i denne saka, er det fordi eg ikkje føler meg heilt vel med dei merknadene som eg og mitt parti har vore med på. Når ein ser på avisreaksjonane og reaksjonane frå dei som kallar seg barentshavsekspertar, som knapt nok har vore i Barentshavet og langt mindre hausta i Barentshavet, må eg seie at iallfall for mitt vedkomande tek eg den sjølvkritikken at ein kanskje ikkje var nyansert nok når det gjeld merknadene i denne saka. Når vi ser reaksjonane i protestindustrien, kunne vi kanskje ønskt at vi hadde gått nøyare inn i dette. Lat det vere sagt: Det er klart vi skal hauste berekraftig. Det er inga usemje om det. Vi ønskjer å byggje opp gytebestanden, og vi ønskjer å byggje den opp slik at denne næringa kan bli den framtidsnæringa for Noreg som alle forskarar har hevda at den har moglegheit til å bli, og at også det konvensjonelle fiskeriet har si framtid ved sida av havbruk, havbeite og den industrien som ligg til det. Men det er klart at her er usemje om korleis dette skal vere. Eg har snakka med ein del forskarar, og alle eg har snakka med, seier at den påstanden som blir sett fram av desse protestindustrifolka, nemleg at vi no er på veg inn i kanadiske tilstandar, er blank løgn. Det er ikkje riktig. Det er ikkje så gale. Men vi ser korleis ein slik industri på utsida av dette huset – i dag såg vi eit lass med kol utanfor, eg er vel i tvil om dei kjem med torsk, men det får så vere – oppfattar det når ein faktisk prøver å inngå avtalar med Russland. Eg må jo seie det er merkeleg å tru at lokal kvotefastsetjing etter demokratiprinsippet skulle vere det som skulle til – det skulle bli moro, når finnmarkingane, nordlendingane og sunnmøringane skulle begynne å slåst om kvotane for å fastsetje dei. Dei som trur at det då skulle bli ei berekraftig hausting av torsken, trur eg ikkje kjenner fiskerinæringa godt nok. Elles deler eg fullt ut det som representanten Arnesen sa når det gjeld sjøpattedyra. Det er uhyre viktig, for det er kanskje dei som haustar mest av den marine ressursen i Barentshavet no, og det er viktig at vi tek med det. Eg stilte fiskeriministeren eit spørsmål som han ikkje fekk tid til å svare på, men kanskje han skal ha ordet litt seinare. Det gjeld dette med å la forskarane ha moglegheita til å gå om bord i fiskebåtane. Eg veit at det er usemje mellom fiskarane og forskarane om korleis bestandane er. Er det mogleg at forskarane kunne vere med fiskebåten og gå på andre opptrekte linjer enn akkurat der forskarbåten «G.O. Sars» som oftast går? Kanskje ville det vere fornuftig at enkelte fiskarar også var med forskingsskipa på tokt, for dei kunne kanskje vise til område der dei meiner det er fisk – det bør vere nok å nemne blåkveite. Sidan eg begynte på Stortinget i 1989, har det alltid vore krangling om dette. Forskarane seier at det finst ikkje blåkveite, og fiskarane seier at det finst masse blåkveite. Og dei får masse blåkveite. Eg trur faktisk at russarane har ei slik ordning. Så har eg lyst til å ta opp ei anna sak. Det gjeld forhandlingane med EU. For at vi skal vidareutvikle fiskeria og havbruksnæringa i Noreg, vil det vere viktig at norske legitime interesser blir varetekne. Sentralt i så måte er Noregs delar av fiskeressursane i våre havområde. Frå fiskerinæringas side har ein sidan havrettsregimet med 200 mils økonomisk sone vart etablert på slutten av 1970-talet, fleire gonger opplevd at norske fiskeriinteresser har blitt salderte til fordel for andre utanriks- og handelspolitiske prioriteringar. Dette har resultert i at kvoteavtalar har gitt Noreg langt lågare kvotedelar enn det som bestandens sonetilhøyrsle skulle tilseie. Det var grunn til å vere skuffa over forhandlingsresultatet for avtalen om fiske i Smuttholet. Framstegspartiet var faktisk det einaste partiet som motsette seg den avtalen. Når det gjeld fordelinga av makrellen og avtalen for norsk vårgytande sild, er det grunn til å frykte at den norske iveren etter å inngå avtalar utan tilbørleg omsyn til langsiktige norske fiskeriinteresser, også skal resultere i ein dårleg avtale for fordeling av kolmule no i år. Det er derfor grunn til i denne samanhengen å vere kritisk til Utanriksdepartementets openberre motvilje mot å ta dei konfrontasjonane som må til for å oppnå eit betre resultat. Det ser ut til at det finst ei frykt for å ta konfrontasjonar med EU. Eg meiner EUs fiskeriforvaltning i det vesentlege byggjer på heilt uakseptable prinsipp. Havforskarane har for ei rekkje sentrale fiskeslag dokumentert at EUs fiskarar står for ei utkasting av fisk som fleire gonger overskrir totalkvoten for artane. Vidare er det dokumentert omfattande overfiske og uregistrert omsetning av sentrale fiskeartar innanfor EU. Det er også dokumentert manglande oppfølging av satellittsporing frå EUs side, noko som medfører at farty frå EU ved ei rekkje høve fiskar i område dei ikkje har rett til å vere i. Med bakgrunn i dette skulle det ikkje vere grunn til at Noreg utan motstand aksepterer dei rammene EU legg for forhandlingar om deling av viktige fiskebestandar. Eg har likevel forventing til den gjennomgangen som utanriksministeren og fiskeriministeren har annonsert om desse spørsmåla. Skal det vere hald i vyane om norsk fiskerinærings framtidige utvikling, må dette også resultere i ei heilt anna prioritering frå dei norske styresmaktenes side når det gjeld dei fiskeriavtalane vi inngår med andre land. Eg trur at for å få bevegelse i dei posisjonane dei ulike partane har, må Noreg faktisk vere villig til å bryte forhandlingar og om nødvendig stå utan fiskeriavtale med EU, spesielt når det gjeld kolmule.