Lene Vågslid (Arbeiderpartiet), 2018-05-29:
Dette er jo ikkje ein ny debatt; me hadde delar av dette temaet til debatt òg under behandlinga av Risiko i et trygt samfunn, slik saksordføraren viste til. Fleirtalet i justiskomiteen den gongen var tydeleg på at ein ikkje ønskte at eit slikt utval skulle setjast ned. Men det var òg ein realitet at det ikkje hadde fleirtal i Stortinget. Så regjeringa står fritt til å setje ned det utvalet dei vil, og ein kan heller ikkje meine at det, slik sett, var i strid med noko Stortinget vedtok, men det var i strid med synet til fleirtalet i justiskomiteen. Arbeidarpartiet meiner framleis at det er ein veldig dårleg idé å gjere det som ligg i mandatet til utvalet, og eg meiner saka er veldig viktig, for det handlar om om ein er villig til å gje ei sektorovergripande fullmaktsføresegn i beredskapsloven med sikte på andre ekstraordinære situasjonar enn der riket er i krig, der krig trugar eller der rikets sjølvstende er i fare. Det er ei ganske stor endring, ei ganske stor forskyving av makt. Difor meiner eg det er, til tross for at ein ikkje var einig i SVs opphavlege forslag, gledeleg at me kan ta denne debatten no, for det sender eit veldig tydeleg signal til regjeringa med omsyn til kor Stortinget står i denne saka. Noko her kan sikkert greiast ut, men eg meiner òg at det er eit prinsipielt spørsmål kva ein gjer med å skyve makt frå Stortinget og setje lovar og reglar til side. Det skal svært mykje til. Det er mange gode grunnar til at ein ikkje bør gjere dette. Me har eksempel frå andre land der ein har innført unntakslovar. Etter f.eks. terrorangrepa i Frankrike har ein erfart at unntakstilstanden har vart ganske lenge etterpå. Og i mandatet som er gjeve til utvalet, har regjeringa eit forslag til ei generell og sektorovergripande fullmakt som gjev heimel for førebels å supplere og om nødvendig gjere unntak frå gjeldande lovgjeving. Eg vil gjenta at eg meiner det er eit stort og drastisk tiltak, som me ikkje støttar. Så meiner eg at det òg kjem fram av merknadene at regjeringa skyv flyktningsituasjonen og den krisa me opplevde i 2015, føre seg i denne saka. Det var ikkje beredskapslovgjevinga som var problemet då; det var det at regjeringa ikkje evna å handtere den situasjonen, forstod alvoret for seint og ikkje fekk sett i gang tiltak tidleg nok. Stortinget måtte, på si side, den gongen fatte eit hastevedtak, slik at nødvendige endringar kom på plass så fort som mogleg. Så eg meiner det er vanskeleg å forstå at det skal vere ei god grunngjeving for å endre lovverket, som i dag berre kan brukast i krig, om krig trugar, eller om det er alvorlege truslar mot rikets sikkerheit. Det meiner eg rett og slett ikkje heng på greip. Så meiner eg det sjølvsagt skal vere svært høg terskel for å avbryte eit pågåande arbeid i eit offentleg utval, men samtidig meiner eg at regjeringa bør registrere i alle fall det som er Stortingets meining i saka. Kristeleg Folkeparti var like tydelege som Arbeidarpartiet i førre periode på at det er uaktuelt å gjere det som ein ber dette utvalet sjå på, og eg håpar at Kristeleg Folkeparti kjem til å synleggjere sitt standpunkt under debatten òg i dag, slik at ein kan få gjeve ein klar beskjed frå Stortinget til regjeringa at det å skyve makt på denne måten, gjere endringar i beredskapslovgjevinga slik utvalet har bedt oss sjå på, er det ikkje fleirtal for i Stortinget.