Jenny Klinge (Senterpartiet), 2011-10-04:
Det er mykje som har hendt dette siste året, som har synleggjort kor grunnleggjande viktig det er at politietaten fungerer godt. Det er på den eine sida alt frå dei mest ekstreme terrorhandlingane, valdtektsbølgjer, grov vald og ufattelege overgrep mot barn og kvinnfolk til på den andre sida mobil vinningskriminalitet som gjer folk utrygge der dei skulle vere tryggast, nemleg i sin eigen heim. Og vi har økonomisk kriminalitet som svekkjer grunnlaget for velferdsstaten. Det er eit stort spenn i det arbeidet som politiet må gjere. Og dei skal gjere ein god jobb i heile landet. Politiet kan ikkje vere overalt til kvar tid, men er dei godt bemanna og godt organiserte i alle ledd, kan dei vere fleire plassar oftare. Målet må vere at politiet skal kunne førebyggje, oppdage og avdekkje kriminalitet for å gjere heile samfunnet tryggare. Mange månader før terrorhandlingane i juli i år varsla regjeringa at det kjem ei stortingsmelding om ei resultatreform i politiet i vårsesjonen i 2012. Vi må finne måtar å få best mogleg resultat på for dei ressursane som til kvar tid er tilgjengelege i politietaten. Dette er eit arbeid og ein debatt vi i Senterpartiet vil delta aktivt i. Ein god beredskap i sentrale strøk må ikkje setjast opp mot behovet i distrikta, etter mi meining, fordi alt heng saman med alt. Vi må sjå på kva som kan og bør endrast, og kva som fungerer godt allereie. Vi veit at det er eit skrikande behov for at politiet får investere i IKT, og det skal vi følgje opp. Når det gjeld strukturen, vil eg åtvare mot å tru at det å leggje ned mange lensmannskontor vil gjere politietaten betre rusta for framtida. Samtidig skal vi ikkje oppretthalde kontor for kvar pris. Tilbodet til innbyggjarane er det viktige, og enkelte stader kan ein få meir att om ein endrar strukturen. Gode lokale prosessar er det som må leggjast til grunn for eventuelle endringar, ikkje blind tru på sentralisering, som dessverre i mange tilfelle i ulike etatar viser seg å vere kostbart og gjer kvaliteten på tenestene dårlegare. I tida etter terroråtaka i juli i år har debatten gått om behovet for meir overvaking og kontroll. Det er ikkje rart om mange roper på strenge tiltak, men det er opplyftande at så mange nordmenn faktisk seier at dei ikkje ønskjer dette. Eit fritt samfunn er neppe fritt om menneska som bur der, ikkje er frie. Utan personvern er vi ikkje det. Det er vanskelege avvegingar som må gjerast i kampen mot terror og mot grov kriminalitet, men eg trur i det store og heile at det norske samfunnet har vore – og er – på eit rett spor. Når det er sagt: Ettertankens time har kome etter at så mange mista livet i regjeringskvartalet og på Utøya. Fungerte alt godt nok? Kunne meir ha vore gjort, i så fall kva? Dette skal gjennom ein grundig gjennomgang, og debatten er allereie i full gang. Vi skal ta lærdom av det som gjekk bra, og det som gjekk galt, og gjere nødvendige endringar snarast råd. Men midt oppe i dette må vi ikkje gløyme at eit hatefullt menneske med ønske og vilje om å ta mange liv, kan få til dette omtrent uansett kva slags tiltak vi måtte gjennomføre. Det seier seg sjølv, men det er verdt å seie det, lell. Stortinget skal arbeide med den nemnde resultatreforma i 2012. Det blir eit arbeid som vi alle må ta på alvor.