Petter Løvik (Høyre), 2005-10-20:
Svært mange har den seinare tida sagt at den nye regjeringa kjem til dekka bord. Det er nok på dei aller fleste områda korrekt. Veldig mykje går den rette vegen. Det er store moglegheiter vidare framover. Det som ein del av oss stiller spørsmål ved, er: Vil den nye regjeringa leggje opp til å utnytte dei moglegheitene som no finst, og på dei områda der vi er på god veg? For vel ei veke sidan kunne vi høyre ein ganske interessant reportasje om NSB på TV 2-nyheitene. Eg har lyst til å sitere litt frå det som blei sagt der: «NSB går så det suser, og i følge ledelsen er alt fryd og gammen. Det økonomiske resultatet er bedre, punktligheten er tilbake. Og både kunder og ansatte er fornøyde. … Og konsernsjefen innrømmer at konkurranseutsetting av togdriften har skjerpet NSB: «Den konkurranseutsettingen som så langt har vært beskrevet, har hjulpet oss til å få kostnadsnivået ned og få et bedre tilbud til publikum. Det er jeg rimelig trygg på.» … Også medarbeiderne i NSB er mer fornøyde. Entusiasmen er tilbake etter mange traurige år for statsbedriften. Det går bokstavelig talt på skinner for NSB.» For oss som har følgt ein god del med i Samferdsels-Noreg dei siste åra, er dette veldig gledelege signal. Det har skjedd ei svært positiv utvikling i NSB dei seinare åra. Då blir det litt merkeleg når erklæringa frå Soria Moria kjem dagen etter dette innslaget, for der heiter det m.a.: «Regjeringen vil ikke sette flere persontrafikk-strekninger innen jernbanen ut på anbud.» Det er heilt korrekt som representanten Rudihagen nettopp sa i sitt innlegg: Konkurranseutsetjing er ikkje svaret på alle problem. Men kvifor ikkje bruke eit verkemiddel som vi veit fungerer, når vi ser at dette gir store gevinstar for dei vi er sette til å tene, nemleg passasjerane? Gjøvikbana har vore sett ut på anbod. Det har gitt eit betre tilbod til ein lågare pris, og NSB er generelt betre. Kvifor då forandre det som fungerer betre enn nokon gong? Er det slik at politiske kjepphestar er viktigare enn sunn fornuft? Er det det same som skal leggjast til grunn når det gjeld dei andre delane av norsk næringspolitikk? Vi har sett at den førre regjeringa gjennom fire år klarte å få til det som næringslivet, arbeidstakarar og arbeidsgivarar, bad om før regjeringa trådde til, nemleg å få eit sunnare konkurranseklima – lågare kostnader, lågare rente og betre konkurranseevne. Veldig mykje av dette klarte regjeringa å oppnå. Rammevilkåra for norsk næringsliv er i dag betydeleg betre enn det dei var for fire år sidan, bl.a. ved at kostnadsnivået og skattenivået er kome meir på line med våre konkurrentland. Då har eg lyst til å stille følgjande spørsmål: Når den nye regjeringa seier at skattane skal aukast, og vi veit at det meste av skattelettane kom på næringslivet, er det då investeringsavgifta som skal tilbake? Ja, det er 6 milliardar kr å hente. Er det avskrivingssatsane som skal forverrast no igjen? Ja, der er det 5 milliardar kr å hente. Er det frådrag for forsking og utvikling som skal fjernast igjen? Ja, der er det 1 milliard kr å hente. Eller er det ved redusert arbeidsgivaravgift for arbeidstakarar over 62 år? Ja, der er det også nesten 1 milliard kr å hente. Så det er ikkje måte på kva som er å hente av pengar til såkalla gode formål, dersom ein berre vil tyne næringslivet. Eller er det rett og slett omlegging av skattane, som det har vore eit fleirtal for i Noreg, som skal gjere at vi blir kvitt delingsmodellen, ved å få større likskap mellom skatt på vanleg inntekt og skatt på kapitalinntekter? Her er det også ein del pengar. Alt i alt: Næringslivet har fått 20 milliardar kr. Dette sikrar betydeleg fleire arbeidsplassar i Noreg enn dei mange tiltaka som den nye regjeringa vil innføre. Men dersom det er slik at ein vil ta vekk ein god del av desse incitamenta som vi har sett har fungert, då er det same spørsmålet mitt her: Er politiske kjepphestar viktigare enn sunn fornuft? Er det slik at ein vil reversere det ein har sett har vore ein stor suksess?