Lodve Solholm (Fremskrittspartiet), 1999-10-12:
Den debatten som føregåande talar drog i gang, og som blei vidareutvikla i replikkordskiftet, er interessant. Det at Arbeidarpartiet gjennom sin leiar og hans artikkel i Dagbladet for litt sidan har starta dette med ein gjennomgang av den offentlege sektor og av m.a. fylkeskommunen som forvaltningsorgan, helsar vi i Framstegspartiet med glede. Det at vi på ein måte blir latterleggjorde av representanten Brustad for at vi fremma eit Dokument nr. 8-forslag igjen, det skal eg ta med på kjøpet utan problem. Det skal eg også ta med meg i etterkant av dette ordskiftet. Men det som er viktig, er at dette forslaget ligg der, og at vi kan ta dei vurderingane. Vi treng ikkje å gjere noko snarleg vedtak, men vi kan gjere eit vedtak som går på å vidareutvikle dei tankane som trass i alt ligg i dette Dokument nr. 8-forslaget om å legge ned fylkeskommunen. Kunne vi få Stortinget til eksplisitt å gjere vedtak som går i retning av å vurdere fylkeskommunens politiske og administrative oppgåver, ville det vere eit steg i riktig retning. Det vart òg gjort eit forsøk frå Framstegspartiet på å utvide mandatet til det utvalet som jobbar med ein del av desse sakene, til å gjelde det som går på fylkeskommunens politiske del. Det vart stemt ned i Stortinget. Men kunne vi no få eit vedtak her i Stortinget i samband med det Dokument nr. 8-forslaget som går på dette, ville vi kome eit steg i riktig retning. Det er klart at det er viktig at ein tar desse vurderingane av om offentleg sektor er effektiv nok, om den er rasjonell nok, og om den gir det beste tenestetilbodet og det som brukarane treng. Eg synest det er litt forkjært når SV spesielt, men også delar av Arbeidarpartiet, snakkar om denne privatiseringa som om privatiseringa frå vår side er målet med politikken. Det er jo ikkje det. Og det er ikkje privatisering av helsetilbodet som er utgangspunktet. Det det er snakk om, er produksjon av helsetenester betalt av det offentlege. Og derfor blir eg litt lei meg og oppgitt når eg på ein måte føler at Arbeidarpartiet må ha ein eller annan slags lesevanske eller dysleksi, når vi gong på gong prøver å fortelje at det ikkje er snakk om å bruke den private lommeboka for å kjøpe seg ut av nokon som helst slags helsekø, og når vi i dag igjen opplever at leiaren i Arbeidarpartiet hevdar dette – som ikkje er riktig, for det som er Framstegspartiets politikk på dette området, er at det offentlege skal betale helsetilbodet, og så skal vi kjøpe desse tenestene anten hos offentlege produsentar eller hos private produsentar. Derfor blir eg litt matt, for då diskuterer vi faktisk ikkje det som må vere målsettinga med vår politikk, nemleg korleis vi skaper tenestetilbod som er til beste for brukaren. Poenget er at både Arbeidarpartiet, Framstegspartiet, sentrumspartia og Høgre ønskjer å bruke dei same offentlege midlane for å gi eit best mogleg helsetilbod for brukarane, og for å gi eit best mogleg utdanningstilbod for brukarane. Det vi er ueinige om, kan vi ta i ein annen debatt. Vi må ikkje tillegge kvarandre meiningar som ikkje er riktige, men vi må ta den debatten. Det det er snakk om, er på kva for ein måte vi kan gjere dette. Sver vi til den metoden som Arbeidarpartiet alltid har svore til, nemleg at dette skal gå gjennom den offentlege tenesteproduksjonen, gjennom rammefinansiering, eller kan ein vere villig til å tenkje nytt, at ein kanskje kan bruke stykkprisfinansiering, og at ein også kan kjøpe tenester hos andre enn hos det offentlege?