Hadia Tajik (Arbeiderpartiet), 2014-05-08:
Fyrst vil eg gjerne takka representanten Aasrud for å ha teke dette initiativet. Det er ei veldig viktig sak å vera pådrivar for. Eg er òg veldig glad for kulturministerens uttrykte vilje og engasjement for å ta tak i dette. I Bulgaria er tolv idrettsleiarar drepne i forbindelse med kampfiksing. I Sør-Korea er det registrert sjølvmord i forbindelse med avsløringar knytte til kampfiksing. I Italia og fleire europeiske land er det ei rekke utestengingar på livstid av både spelarar og dommarar, og den mykje omtala landskampen Noreg–Malta i 2007 vart altså manipulert utan at nokon i Noreg merkte noko til det. Kampfiksing skjer oftare enn me trur, og Noreg er eit ganske transparent samfunn. Det gjev oss gode føresetnadar for å kjempa mot kampfiksing, men Noreg er òg eit land med ganske høg grad av tillit mellom folk og grupper, og det kan lura oss til å tru at me har god oversikt, at me berre reknar med at sånne tilfelle vil verta eksponerte av seg sjølve og at det ikkje er mogleg å gjennomføra økonomisk kriminalitet som kampfiksing i eit nemneverdig omfang. Men utan eit systematisk arbeid vil sånne tilfelle ikkje verta eksponerte, med mindre det er samantreff som eksponerer dei, og det ber ikkje i lengda. Kampfiksing er ikkje idrett. Det er juks. Det rokkar ved alle idrettens grunnverdiar. Det kan skada idrettens integritet og omdøme, og ikkje minst kan det vera store pengar i omløp og forsøk på kvitvasking. Viss me ser på kampfiksing i eit europeisk perspektiv og overfører dei erfaringane ein har internasjonalt til Noreg, er det òg grunn til å tru at det skjer ting her som me ikkje veit om, som ikkje vert eksponerte, og som ikkje får strafferettslege konsekvensar. Derfor er eg glad for at idretten sjølv er oppteken av det, og at idretten sjølv initierer kunnskapsinnhenting og kunnskapsdeling, sånn at ein både kan førebyggja og kjempa mot kampfiksing. Men idretten kan jo ikkje føra dette arbeidet mot kampfiksing aleine. Ei effektiv nedkjemping av kampfiksing føreset samarbeid mellom idrett, spelselskap og offentlege myndigheiter. Koplinga til spelverksemd har gjort idretten meir utsett for kampfiksing. Internett har òg gjeve spelmarknaden nye moglegheiter, men det har òg gjort spelmarknaden meir sårbar, for no er det ikkje lenger mogleg berre å regulera det nasjonalt, fordi spelselskapa opererer på tvers av landegrensene. Noko gjer det likevel an å gjera frå norsk hald. Det går an å senda tydelege normative signal. Det går an å ta politiske initiativ i relevante internasjonale forum. Det går an å ta ansvar for å føra folk saman, dytta på for å få til eit samarbeid på dette feltet, og ikkje minst går det an å løfta kunnskapen hos alle dei aktørane det gjeld i Noreg. Justiskomiteen har eit spesielt ansvar for politiet. I den fyrste handlingsplanen mot kampfiksing nokon gong, som den førre regjeringa hadde gleda av å leggja fram, vart det påpeika at politiet har liten kjennskap til omfanget av kampfiksing i Noreg. Denne kunnskapen må ein sjølvsagd heva, for kva ein er i stand til å oppdaga, handlar òg om kva for føresetnadar ein har, kva for faglege ressursar ein har å dra på. Innan strafferetten kan ein i alle fall ramma kampfiksing med føresegner om bl.a. bedrageri, korrupsjon og økonomisk utruskap. Som representanten Aasrud påpeika, er det i Noreg i dag to saker under etterforsking, og det kan bidra til å heva kunnskapen òg i politiet på dette feltet, men det er behov for å utstyra politi og påtalemyndigheit med dei beste føresetnadar for å kjempa mot kampfiksing. Då treng ein òg meir systematisk kunnskapsheving hos dei. Eg er glad for at kulturministeren har hatt møte med NIF og Norges Fotballforbund saman med justisministeren, men eg håpar òg at kulturministeren, saman med justisministeren, tek initativ for å heva kunnskapen og føresetnadane hos politiet og påtalemyndigheita.