Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2010-10-04:
Trontalen viser at den raud-grøne regjeringa vil fortsetje prosjekta sine på miljø, klima, integrering, velferd, arbeid – ei rekkje område. I dag har vi ei av Europas mest radikale regjeringserklæringar. Med eit fleirtal frå Framstegspartiet og Høgre kan vi få ei av Europas mest mørkeblå regjeringserklæringar – dersom dei siste månaders målingar skulle slå inn ved eit val ein gong. Då ville vi altså vere det einaste landet ved sida av Italia der høgre og ytre høgre sit i regjering saman. Eg synest at vi på grunn av Høgre og Framstegspartiets felles vekst på målingane skyldar veljarane å ta debatten om dei klare ideologiske forskjellane dette gir. Eg merka meg at Erna Solberg ikkje likar internasjonale samanlikningar. Med god grunn, vil eg seie, for det vil vere eit brot med det dei fleste høgrepartia i Europa og i Noreg før har gjort. Då Høgre samarbeidde med sentrum, var det sentrumspartia som modererte skattekutta til Høgre. Dei modererte litt svekkinga av kommuneøkonomien, og litt modererte dei kutta i arbeidstakarrettane. No skal Høgre i staden samarbeide med turboversjonen av seg sjølv. Då vil vi i staden for at arbeidstakarrettane vert styrkja og kampen mot sosial dumping vert intensivert, få sjå angrep frå to parti som begge er imot den politikken som no vert ført. Vi vil òg sjå to parti som heilt ope ønskjer å føre Noreg i retning av eit samfunn med større sosiale forskjellar, og som når det gjeld kampen mot fattigdom, seier at det ikkje gjer noko om det vert litt større forskjellar, til tross for at det no ligg føre tung dokumentasjon internasjonalt og i norsk forsking om at nettopp små sosiale forskjellar er viktige for lågare kriminalitet, betre helse, høgre levealder – ja, bra for heile samfunnet. Så har Høgre vore ein bremsekloss i utviklinga av den norske velferdsstaten i 126 år. Heilt frå å vere imot allmenn stemmerett til dei motvillig aksepterte åttetimarsdag og skattefinansiert alderstrygd, har Høgres jobb vore å stritte imot, for så motvillig å akseptere i ettertid. Derfor var ikkje eg den einaste som fekk bakoversveis då Erna Solberg påstod at Høgres sjel ligg i velferdspolitikken. På lista over det dei systematisk har motarbeidd i dei tre siste tiåra, er f.eks. barneombod, lovfesta rett til vidaregåande skule, skulefritidsordning, makspris og full barnehagedekning i barnehageforliket, gratis lærebøker i vidaregåande, pappapermisjon – «you name it». For å bruke eit eksempel: Då Stortinget i 1997 vedtok at kommunane skulle ha plikt til skulefritidsordning, argumenterte representanten Sanner mot ei lovfesting, fordi SFO skulle organiserast «av frivillige organisasjoner og foreldre». Sanner hadde med interesse merka seg at høgrebyrådet i Oslo hadde oppmoda foreldra til at dei «kanskje kan bruke Gro-dagen sin til å jobbe i skolefritidsordningen. Det tror jeg vil være et positivt tiltak både for foreldre og barn». Ein er altså berre eit Google-søk eller ein tur på stortingsbiblioteket unna å finne ei rekkje slike eksempel frå nyare historie om Høgres velferdspolitikk. Eg tok dette opp i stad. Då kom Erna Solberg med ein ganske oppsiktsvekkjande definisjon av velferdsstaten. Ho sa at ein i Høgre kanskje ser det litt annleis enn i SV, for det var ikkje alle dei velferdsordningane som vi vil at folk skal bruke, ein tenkte på – altså ikkje på skule, eldreomsorg, barnehage osv., som vi er einige om at folk skal bruke – men det var alt det vi ikkje vil at folk skal bruke. Det er jo ein fantastisk logikk! Då vert jo resonnementet perfekt. Vi vil ha kutt i velferdsstaten, for velferdsstaten betyr for Høgre berre alt det vi ikkje skal bruke – og da er jo målet at ingen skal bruke det. Men det er ikkje slik det fungerer. Vi vil i framtida ha behov for ei rekkje velferdsordningar, som alle er einige om at vi vil bruke. Men det er òg ein del andre ting, for folk treng støtte og hjelp frå det offentlege. Eit eksempel der eg veit at Erna Solberg sjølv har vist eit stort engasjement, gjeld vaksne som slit med å lese og skrive. Rett til vidaregåande skule, som vi no har for alle, har nettopp vore ein viktig rett slik at alle kan gå til det offentlege og seie: Eg treng dette tilbodet, og eg har faktisk krav på det. Det er derfor det å vere for ein offensiv velferdspolitikk betyr å byggje ut velferdsstaten, men òg å utvikle han vidare, fornye han og tenkje annleis. Det er det ikkje Høgre og Framstegspartiet som kjem til å gjere om dei skulle få fleirtal; det er derimot prosjektet til den raud-grøne regjeringa.