Jenny Følling (Senterpartiet), 2014-04-03:
I eit barn sine første leveår skjer det ei avgjerande utvikling som er grunnleggjande for livet seinare. Difor er tidleg innsats i barnevernet så viktig. Dette er det brei einigheit om. Sterke fagmiljø, god samhandling mellom kommunalt og statleg barnevern og ei god arbeidsdeling er avgjerande. Eg er glad for at interpellanten understreker dette i sin interpellasjon, og eg deler hennar bekymring for om dagens barnevern lever opp til dei ambisjonane som vi politikarar har lagt for tilboda som skal gjevast. Eg får dessverre sterke signal om at samarbeidsavtaler mellom Bufetat og kommunar, som var inngått for å styrkje samarbeidet, ikkje blir følgde opp av Bufetat. Det blir gjennomført omstillingar. Oppgåver som har blitt løyste tidlegare gjennom det statlege barnevernet, blir velta over på kommunane utan dialog og forvarsel. Grunngjevinga er manglande økonomiske ressursar i Bufetat. Men eg går ut frå at vi er einige om at økonomien i det statlege barnevernet er statens ansvar, og ikkje noko som kan krevjast løyst av kommunane. Styret i KS Rogaland har nyleg tilrådd kommunane å gå ut og seie opp samarbeidsavtalene. Fleire kan følgje etter, dette er uheldig. Det er spesielt nedlegginga og omstruktureringa av familie- og barnesentera som har fått begeret til å flyte over for mange i det kommunale barnevernet. I Region vest kan det sjå ut som at to tredjedelar av tilbodet blir borte. Tilboda i Førde og Stavanger blir lagde ned, medan tilbodet i Bergen blir redusert. Nettopp desse sentera er dei som kan rettleie foreldre om omsorgsevne, eller dei som kan kartleggje korleis omsorga for barn skal vere. Her rammar Bufetat dei svakaste, nemleg aldersgruppa 0–6 år. Då Stortinget behandla endringane i barnevernlova gjennom Prop. 106, blei det gjeve klare føringar for å sikre tilbodet til dei mest utsette familiane med spedbarn og småbarn. Eit forslag om å lovfeste dette tilbodet fekk ikkje fleirtal, men ei understreking av at dette var ei spesialisert oppgåve som ikkje kunne overlatast til kommunane åleine, var det einigheit om. Det er tydeleg at her er det behov for noko klarare: ei lovfesting. Omstillingane som no blei gjennomførte av Bufetat på regionnivå, kan på ingen måte seiast å etterleve dei vurderingane som Stortinget har gjeve av korleis tilbodet skal gjevast og organiserast. Det ligg òg klare føringar frå noverande regjering om korleis endringar i arbeidsdeling mellom det kommunale og det statlege barnevernet skal skje. Departementet seier i si bestilling gjennom disponeringsbrev for 2014: «Berørte kommuner skal gis anledning til å uttale seg om planlagte endringer i tilbudet til kommunene, og skal varsles i god tid før endringene trer i kraft. Dette for at kommunene skal erfare størst mulig forutsigbarhet i tilbudet fra statlig barnevern.» Min reaksjon er først og fremst retta mot at det statlege barnevernet endrar føresetnadene for samarbeidet mellom kommunane og legg ned barne- og familiesentera. Det går ut over forsvarslause barn. Min reaksjon forsterka seg ved at Bufetat ikkje følgjer spelereglane for vurdering av endringar i oppgåvefordelinga. Det er viktig at statsråden tek tak i dette, og eg er glad for at statsråden har stoppa denne prosessen. Det som blir viktig når ein held fram, er at tilboda blir i fylka, og at det får eit lovvern, slik at ein kan ha eit godt barnevern på alle nivå, og at barnevernet ikkje blir svekt gjennom eit svarteperspel.