Liv Kari Eskeland (Høyre), 2018-02-27:
IEA – det anerkjente energibyrået som baserer sine analysar på gjeldande land sin politikk, har rekna ut at ein tredel av energimiksen i 2050 vil koma frå olje og gass. Når me då veit at Noreg i sin produksjon av petroleum har eit CO 2 -fotavtrykk som ligg på om lag halvparten av verdsgjennomsnittet, vil det ikkje då vera galt av oss å kutta ut olje- og gassindustrien vår slik at andre med eit høgare avtrykk skal overta? Når me veit at me er eit av dei sikraste landa å driva olje- og gassverksemd i, er det då rett av oss å la andre med lågare sikkerheit gjera jobben? Når me veit at Noreg har eit av de høgaste skattetrykka på olje- og gassutvinning, noko som gjer at inntektene kjem fellesskapet til gode, er det framleis rett av oss å klippa denne snora no? Er det ikkje slik at det bør vera ein viss konsistens i oppskalering av fornybar energi og nedskalering av olje og gass for å sikra at verda får nok energi? Og bør me, som no bruker av midlane me tener på olje og gass, til å oppskalera innovasjonstakt og verkemiddelapparat til teknologisk utvikling innan fornybarsamfunnet, kutta denne strengen til inntekt? Og bør me, som har opparbeidd oss ein kompetanse i verdsklassen på området, signalisera at det me no har varsla i høve til føreseielege rammer innan området, ikkje lenger skal vera gjeldande? Eg kjem frå Stord, frå Sunnhordland, ein region som sidan me fann olje, har levd med oljekonjunkturar, opp- og nedturar, med oljepris og oljefunn, med kontraktstildeling og tap av kontraktar. Alle veit at olje og gass er ein avgrensa ressurs som me kan leva av i nokre tiår, og som me har trong for i enno nokre tiår. Difor har heile næringslivet sett i gang ein storstilt endringsprosess med å koma seg over i fornybarsamfunnet, der me på skuldrane til olje- og gassnæringa skal møta dei utfordringane, og vera bidragsytarar inn i teknologien som fornybarsamfunnet krev – slik olje og gass stod på skuldrane til skipsbyggingsindustrien, og slik skipsbyggingsindustrien stod på skuldrane til dei marine næringane som fiske av sild og kystbonden sin maritime kunnskap. Me har gjort omstillingar før. Best gjer me det når me gradvis kan endra fokus frå å vera i verdsklassen innanfor leverandørindustri av fossil energi til fornybar energi. Og me er på veg – i vår heiv Statoil tamp frå land på fem havvindmøller som då kunne starta ferda mot Skottland. Dette skjedde på nabotomta til Kværner, som er eitt av flaggskipa innanfor leverandørsektoren til olje og gass. Statoil sitt Hywind-prosjekt byggjer på kompetansen som offshorenæringa har gjeve oss. Batteriteknologi som no vert innført på ferje etter ferje for å skifta ut tungolje og diesel, kjem frå dei same miljøa. Dette er eksempel på den transformasjonen som skjer. Mange av olje- og gasselskapa er allereie tungt inne i fornybarmarknaden, og med seg har dei eit haleheng av små og mellomstore leverandørar som med si innovasjonskraft og -evne kjem med nye og innovative idear til nyutvikling og spanande tankar, nye materialkomponentar og betre måtar å driva energi- og ressursutnytting på. Men ein er enno ikkje i nærleiken av å tenkja seg at dette skal erstatta dei 180 000 arbeidsplassane som er knytte opp mot olje og gass, heller ikkje ringverknadane desse arbeidsplassane gjev. Det er heller ikkje i nærleiken av å vera ei erstatning for inntektene me har frå olje- og gassektoren. Det er ikkje i nærleiken av å ha potensial for å erstatta energitilfanget som olje og gass i dag representerer, heller ikkje det som det vil vera trong for i 2050. Spør du næringslivet kva dei treng, er svaret stabile og langsiktige rammevilkår – føreseieleg dreiing mot det grøne skiftet som me er i gang med. Slike prosessar kan me leva med, det er mogleg å absorbera, med tanke på både dreiing av kompetanse, økonomi og arbeidsplassar. Leiteløyver er ein del av desse føreseielege rammevilkåra. Miljøpartiet Dei Grøne sitt framlegg om å stansa tildeling for 24. konsesjonsrunde er ikkje bra for verda sitt klima- og miljørekneskap, ikkje bra for verda sin trong for energi, ikkje bra for Noreg si velferd, ikkje bra for næringslivet sitt behov for langsiktigheit og føresleielegheit, ikkje bra for helse, miljø og tryggleik i global samanheng innanfor olje- og gassnæringa, ikkje bra for kompetanseoverføring og arbeidsplassane våre. Det kan henda at intensjonen bak er bra – resultatet av eit slikt vedtak ville vore så sørgjeleg dårleg.