Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2021-02-02:
Det er litt trist å sjå den situasjonen vi nå står i i norsk fiskerinæring, der vi har ein politikk som blir ført av regjeringa, men som ikkje har støtte. Næringa er sterkt kritisk til hovudlinja. Ein klarer ikkje eingong å sjå for seg korleis dette skal bli framover i tid. Vi kjenner til at konfliktnivået i fiskerinæringa i seg sjølv er ganske stort, og så kjem politikken på toppen, som skaper eit hav av usikkerheit og dermed bidrar sterkt til konflikten. Så vi står i ei krise, der regjeringa bidrar ganske aktivt. Landstyrevedtaket til Fiskarlaget bør jo gjere litt inntrykk. Ein kan kanskje ta av seg det kloke ansiktet og innrømme at det faktisk gjer eit sterkt inntrykk. Ein får total slakt av korleis ein handterer politikken. Vi står overfor ei regulatorisk krise for den loven vi nå har føre oss. Det er ingen som veit kva som vil skje. Det som er gjennomgangstonen, er at heile loven i praksis gir fullmakt til departementet om å fastsetje ei forskrift. Det normale med sånne lovar, og lovar generelt, er at Stortinget gir nokre overordna føringar, og så kjem regjeringa tilbake og gir nærmare føresegner gjennom forskrift. Men det ein legg opp til her, på punkt etter punkt etter punkt, er at regjeringa kan fastsetje forskrift frå byrjinga av. Loven har omtrent blitt flytta ut av stortingssalen og over i hendene til departementet. Kompetansefordelinga mellom storting og regjering er heilt merkeleg. Eg trur ikkje det finst eit felt som er så stort og betydingsfullt og med enorme verdiar i hundremilliardarklassen, der ein berre overlet dette med å fastsetje lovverket heilt og halde til regjeringa. La oss ta nokre av dei heite sakene frå kvotemeldinga, f.eks. konvertering. Det står ingenting i lovverket om konvertering. Det skal fastsetjast av departementet. Dette med fiskeløyve, og overgangen til fiskeløyve, skal også fastsetjast av departementet. Om eit fiskeri skal vere lukka eller ikkje, noko som er fundamentalt, skal ikkje avgjerast av Stortinget, det skal departementet fastsetje gjennom forskrift. Kvotefaktorar – som jo er ein kjempesentral del av kritikken frå Fiskarlaget: Heller ikkje det skal få lov til å stå i loven. Det skal fastsetjast av departementet. Igjen og igjen ser ein her at ein eigentleg har flytta ansvaret frå Stortinget og over i regjeringa. Det betyr at om ein får eit nytt fleirtal, kan ein omtrent berre ved å sende nokre merknader i budsjett-tildelinga gjere enorme endringar i fiskeripolitikken. Ein treng ikkje lovendring, for handlingsrommet til departementet er uendeleg. Eg vil utfordre Stortinget til å tenkje litt over konsekvensen av dette og kva slags situasjon vi kan kome i. For mitt vedkomande er dette moglegheiter, men for næringa, om ein tenkjer næringas ve og vel, om ein tenkjer at loven skal vere det som byggjer landet, som skal fastsetje nokre reglar, og at det skal vere omfattande lovprosessar forut for store endringar – når ein flyttar heile dette rommet ut av loven og inn i forskrifta, har ein skapt seg eit stort problem. Alle veit jo kvar SV innhaldsmessig står i desse spørsmåla, men det er faktisk veldig vanskeleg å finne kvar vi skal kunne vere ueinige i fakta, for det er ikkje noko departementet føreslår å knesetje i lov. Det er veldig lite. Og så har vi det prosessuelle i dette, som er veldig, veldig rart, der ein la fram høyring på ny lov før behandlinga av kvotemeldinga. Så kom kvotemeldinga med sine konklusjonar, der veldig mykje, vesentlege endringar, blei gjorde frå stortingsfleirtalet av det som låg i forslaget til lov frå regjeringa. Men det førte ikkje til at departementet trekte lovforslaget tilbake, ein opna ikkje for nye konsultasjonsrundar med Sametinget da lovforslaget kom. Her etablerer regjeringa rett og slett eit minefelt for konflikt og blir hovudaktør for å skape konflikt i norsk fiskeripolitikk, og det har antakeleg aldri skjedd før.