Terje Breivik (Venstre), 2014-05-20:
Innleiingsvis vil eg understreka utgangspunktet til Venstre i denne saka. Det er behovet til borna som står i sentrum, alt anna er underordna dette omsynet. Me er alle samde om at dei ideelle har ein viktig plass i produksjonen av helse- og omsorgstenester. Regjeringa har sagt tydeleg ifrå om at dei jobbar med fleire tiltak for å styrkja ideelle organisasjonars posisjon, og at dei ideelle framleis skal vera viktige samarbeidspartnerar for det offentlege – sjølvsagt. Regjeringa har sagt at ein ønskjer å vidareføra samarbeidsavtalen. Venstre har tiltru til at regjeringa følgjer opp dette. Venstre kjem derfor til å røysta for tilrådinga frå komitéfleirtalet. Det er ikkje dei andre private tilbydarane som har utgjort den største trusselen mot dei ideelle, men ein ønskt styrt politikk frå den førre raud-grøne regjeringa om først og fremst å bruka eigne offentlege institusjonar. Dette saman med kortvarige, nesten uhaldbare avtalevilkår har ført til stor usikkerheit – at det ikkje er føreseieleg – for ideelle institusjonar som ikkje har klart å fylla opp plassane sine, og som har levd med ein usikker økonomi over fleire år. Mange gode ideelle institusjonar innan helse- og omsorgssektoren er lagde ned, og variasjonen i tilbodet har derfor vorte dårlegare. Det er ei utvikling som er viktig å snu. For Venstre sin del er det feil politikk å først fylla opp offentlege institusjonsplassar når det er barnets behov og ingenting anna som skal vera styrande for val av tiltak. Venstre ønskjer å leggja til rette for eit mangfald av tilbod slik at born under offentleg omsorg får eit godt individuelt tilpassa tilbod som samsvarer med det behovet den konkrete enkelte ungen har. Då spelar det ikkje så stor rolle om det er offentlege ideelle eller andre private som tilbyr tenestene. Det er fleire små private tilbydarar av barnevernstiltak som vert drivne ut frå idealisme, som er av svært høg kvalitet, og som ikkje tek utbyte. Det reviderte EU-direktivet for offentlege innkjøp som fleire har vist til, vil leggja føringar for barnevernet. Fleire debattar i Stortinget har dreidd seg om kva handlingsrom dette gjev oss framover. Dette er noko som må avklarast så raskt som mogleg. Direktivet veit me vil vanskeleggjera separate anbodskonkurransar frå 2016, og det er innanfor rammene av dette me òg må sjå på kva moglegheiter me har for å sikra oss gode, langsiktige avtaler i barnevernet, slik at me legg til rette for føreseielege rammer som gir trygge tilsette og gode fagmiljø til beste for kvart einaste barn under offentleg omsorg. Langsiktige avtalar er nødvendig i barnevernet – der det enkelte barns behov står i sentrum. Nokre ungar skal ha heile oppveksten sin i ein institusjon, og då må det vera eit mål at rammevilkåra er så gode at born ikkje vert flytta utan at det er absolutt nødvendig. Konkurranse mellom ulike aktørar må derfor først og fremst handla om innhald og kvalitet. Kostnaden per døgn og tiltak er i så måte ein dårleg parameter for å måla om barnets behov er varetekne. Eg er glad for at statsråd Horne har understreka det same mange gonger: at tiltak i barnevernet først og fremst skal handla om kvalitet, og at økonomi må vera ein faktor som vert mindre vektlagt. Venstre meiner me må leggja til grunn eit prinsipp om å vera langsiktig og om føreseielege rammer, noko som gjev tilbydarane i barnevernet høve til å byggja opp gode fagmiljø, driva kontinuerleg forbetringsarbeid og sikra langsiktige økonomiske investeringar. Det vil gje ungane den beste omsorga. Venstre er ikkje bekymra for at innslag av private aktørar vil rasera kvaliteten på tilbodet ved at ideelle ikkje klarer seg. Dei ideelle har i dag høg kvalitet og låg pris – lågare enn offentlege og andre private. Regjeringa har òg signalisert at dei arbeider for å finna ei løysing på dei høge pensjonskostnadane for ideelle fordi denne kostnaden er konkurransevridande. Det synet deler og støttar me sjølvsagt. Det er heilt avgjerande å få ei ordning på det for å ta vare på og sikra at òg dei ideelle som slit med desse kostnadane, har like føresetnader som andre aktørar. Med like konkurransevilkår føler eg meg trygg på at dei ideelle framleis vil ha ein sentral plass i omsorgstilbodet – innan helse- og omsorgsfeltet, og at me får det same mangfaldet i det me har å tilby, som omsynet og behovet til ungane krev.