Terje Breivik (Venstre), 2021-04-26:
Takk til statsministeren for ei grundig og open utgreiing. Etter å ha lese rapporten til koronakommisjonen er eg i stort imponert over jobben regjeringa har gjort, og arbeidet Folkehelseinstituttet og Helsedirektoratet har lagt ned. Etter å ha høyrt på opposisjonspartia no skulle ein tru det var ein kvikkfiks for å handtera eit virus som covid-19, trass i at kommisjonen er klokkeklar: Ingen land i verda var godt førebudde på å takla ein slik pandemi. Ingen hadde føresetnadar for å ha planar, strategiar og beredskap som var førebudde på eit totalt ukjent virus som var så smittsamt, med så fatalt sjukdomsbilete for utsette grupper. Likevel er Noreg eit av landa som har lågast smitte, færrast dødsfall og er minst ramma økonomisk. Ein treng ikkje å ha følgt særleg godt med på internasjonale nyhende det siste året for å konkludera med at det dessverre ikkje er sjølvsagt. Ei viktig forklaring på korfor Noreg har klart seg godt, er det som kommisjonen skriv i Kapittel 2.1 Et godt rustet samfunn, om den ganske så unike tilliten og solidariteten me har i Noreg mellom styresmaktene, borgarane og det sivile samfunnet: «Myndighetene kunne imidlertid ikke lykkes uten oppslutning fra befolkningen.» Eit slikt tillitsforhold kan ein aldri ta for gjeve eller tru vil vara ved, om det ikkje vert forvalta og utvikla på klokt vis. Er det eitt punkt regjeringa verkeleg fortener skryt for, er det på kor opne, synlege og tilgjengelege dei har vore frå dag éin, ikkje berre når det gjeld kva dei har sett i verk av tiltak, men òg om tvilen og vurderingane undervegs, viljen dei har hatt til å lytta breitt heile tida, og samspelet dei har hatt med Stortinget. Parlamentet har òg vist seg frå si beste side, heilt sidan finanskomiteen sat ei utvida langhelg saman i mars i fjor og forhandla fram den fyrste koronakrisepakken, der store, nye velferdsordningar for sjølvstendig næringsdrivande og permitterte vart utmeisla. Ordningar me normalt hadde brukt månadar og år på å få på plass, vart vedtekne og sette i verk i tett samspel med departementet og Nav på rekordtid. Alle stilte opp for alle. Stortinget brukte òg høvet me har til å setja ned ein eigen særskilt komité, samansett av stortingspresidenten og alle parlamentariske leiarar, som m.a. handsama koronalova, ei lov der Stortinget var invitert til å gje regjeringa langt meir makt enn ei regjering strengt tatt bør ha. Leiaren for det største opposisjonspartiet var saksordførar. Gahr Støre gjorde ein imponerande jobb og loste arbeidet gjennom med klokskap og stor ansvarskjensle. Dei andre parlamentariske leiarane la til sides alle partipolitiske omsyn og brukte all kløkt, røynsle og ressursar dei disponerer, for å sikra at me saman skulle ha dei beste føresetnadane for å handtera pandemien. Eg hugsar òg godt korleis regjeringa samarbeidde med koronakomiteen, med statsministeren, helseministeren og justisministeren i spissen – trygge og klare, men likevel med ei audmjuk, lyttande tilnærming til kriseleiingsoppgåva og dei krevjande avvegingane Stortinget nødvendigvis òg måtte gjera. Det er liten tvil om at samspelet regjering–storting og samspelet internt på Stortinget det siste året har vist fram norsk politikk på sitt beste, på same vis som samspelet mellom regjering–storting på den eine sida og det sivile samfunnet har vore tilsvarande tett og godt. Neste syretest på at me som til kvar tid representerer den demokratiske makta, forvaltar denne berebjelken, tillitsforholdet og openheita i det norske demokratiet, er korleis me saman evaluerer og lærer av den samla krisehandteringa. At regjeringa set i gang ei ekstern, uavhengig evaluering av eiga krisehandtering midt under pandemien og varslar full gjennomgang så snart samfunnet nærmar seg normalitet, viser igjen ei regjering som er sitt ansvar medviten, og slik legg eit godt grunnlag for at me består den testen òg. Så vonar eg at Stortinget følgjer opp like mønsterverdig.