May Britt Vihovde (Venstre), 2000-02-03:
I avtalen som Stortinget handsama i vår, var det tre grunnleggjande prinsipp som låg til grunn: Samanslåinga og styringa av det nye selskapet skal vera basert på at partane skal ha lik påverknad. Selskapet skal delprivatiserast og børsnoterast. Det nye selskapet skal ha ei kommersiell og forretningsmessig innretning som skal danna grunnlag for eit langsiktig industrielt samarbeid. Ved presentasjon av det nye nordiske teleselskapet sa påtroppande konsernsjef Tormod Hermansen: «Vi skal skape et nordisk flaggskip innen telekom- og IT-industrien.» Ambisjonen var å skipa eit selskap som skulle utvikla seg vidare som leiande leverandør av informasjons- og kommunikasjonstenester i Nord-Europa og ekspandera internasjonalt for å bli ein leiande global aktør på område der selskapet har eller kan utvikla kompetanse og konkurransefordelar, som innan mobil- og satellittkommunikasjon, Internett og andre tenester og bruk baserte på internettprotokollen. Venstre er skuffa over at denne fusjonen ikkje lukkast. Dette var ein fusjon som både Telenor og Telia ønskte, og som ein trudde både den svenske og norske eigaren såg fordelar med, og der ein trudde ein hadde felles visjon og vilje til å trekkja mot same mål. Dette krev òg ein felles vilje til å løysa uteståande problem. Samanslutningsavtalen mellom den svenske og norske eigar som vart lagd fram for Stortinget våren 1999, kunne Stortinget enten seia ja eller nei til. Stortinget har i samband med saka vi handsamar i dag, fått sendt over ei rekkje advokatnotat som viser ulike problemstillingar Regjeringa har arbeidd med under forhandlingar om denne avtalen. Eit av dei mest omtala spørsmåla har vore om styret har høve til å fatta selskapsrettsleg gyldig vedtak i strid med stemmerettsreglane i aksjonæravtalen. Advokatnotatet frå BA-HR, dagsett 15. mars 1999, peika på at styret ikkje er direkte bunde av aksjonæravtalen, og difor, utan å bryta med verken vedtekter eller svensk selskapsrett, kan gjera vedtak utan å følgja stemmerettsreglane. For Venstre var det vesentleg at ein difor i aksjonæravalen fekk inn eigaren si plikt til å instruera styremedlemene om å følgja stemmerettsreglane i aksjonæravtalen. I prosessen både før samanslutningsavtalen vart underteikna den 30. mars 1999 og aksjonæravtalen vart underteikna den 19. oktober 1999 har det vore eit nært samarbeid mellom departementet og Telenor sitt styre og administrative leiing, der departementet i alle saker har innhenta råd, og følgt desse. Etter at det nye selskapet vart etablert, har det vore løpande kontakt mellom departement og dei norske styremedlemene i selskapet. Det var òg etablert ein rutine, der departementet hadde møte med den svenske styreleiaren, Jan Åke Kark, i forkant av alle viktige styremøte. Og det var også etablert rutinar for kontakt mellom eigarane. Statsråden uttalte under den opne høyringa: «Da forlot eierne banen.» For den norske eigaren vil min påstand vera følgjande: Då sette eigaren seg på trenarbenken. Venstre har registrert at det teoretisk og juridisk kanskje var mogleg at styret kunne fatta vedtak i strid med aksjonæravtalen. Men aksjonæravtalen la opp til eit system der eigarane gjensidig forplikta seg til å instruera styret. Ein avtale er til for å haldast, dette gjeld i alle samanhengar innan samfunnslivet. Og Venstre hadde ingen grunn til å tru at det svenske næringsdepartementet, som representant for den svenske eigaren, ikkje ville respektera denne avtalen. Som stortingsrepresentant er eg opptatt av at alle saker som Regjeringa legg fram, inneheld dei opplysningane som er relevante og nødvendige for at eg skal kunne ta eit standpunkt. I St.prp. nr. 58 for 1998-99, Om sammenslåing av Telenor AS og Telia AB, meiner eg at eg fekk dei opplysningane eg trong for å kunna gi Venstre si stortingsgruppe eit råd, og mitt råd var å røysta for at Telenor AS og Telia AB vart slått saman til eit nytt selskap i samsvar med inngåtte avtalar.