Kjersti Toppe (Senterpartiet), 2011-12-20:
Innleiingsvis vil eg presisera at eg synest det er bra at vi får eit allment ordskifte om prosessen rundt Oslo universitetssykehus. Sjølv om vi no har hatt tre saker på rappen i Stortinget, synest eg det òg er bra og positivt at denne viktige saka blir debattert og informert om i Stortinget. Prosessen gjeld mange folk, mange fagfolk – 17 000 årsverk – og eit budsjett på 17 mrd. kr, og pasientar i heile Noreg vil tapa dersom denne prosessen ikkje landar på ein god måte. Debatten her i dag viser at det er ei stor og brei politisk støtte i Stortinget til samanslåinga til Oslo universitetssykehus. Det er ingen i dag som krev ein direkte pause i omstillingsprosessen, som ein fekk inntrykk av før. Alle partia står bak fusjonsvedtaket, og opposisjonen kjem heller ikkje med friske midlar til prosessen. Forslagsstillarane har i hovudsak tre innvendingar der dei har forslag til tiltak som kan betra fusjonsprosessen. Det første punktet går på ein ny risiko- og gjennomføringsplan, det andre går på IKT-satsing og det tredje på stadleg leiing. Men dette er forslag som i dag ikkje representerer noko nytt, men som er viktige tiltak som er nemnde før, og som skal og må følgjast opp i den vidare prosessen. Når det gjeld ny og heilskapleg risikogjennomføringsplan for prosessen, meiner eg at statsråden i sitt brev på ein veldig god måte har gjort greie for korleis dette er vareteke. Saksordføraren refererte òg til det som står i komitémerknaden om at strategiarbeid og dagleg drift innanfor vedtekne politiske føringar er eit ansvar for styre og leiing i regionale helseføretak og helseføretak, og at statsråden skal ha ei aktiv og oppsøkjande rolle for å sikra at sjukehuset driv forsvarleg. Når det gjeld IKT-satsing, er det heller inga ueinigheit om at det er eit behov for auka satsing. Det ein er ueinig om, er måten dette skal skje på. Problemet er at opposisjonen foreslår ei statleg finansieringsordning for IKT-satsing på 10 mrd. kr over fem år, utan at dette er synleggjort i deira eigne budsjett. Når det gjeld stadleg leiing, har eg før teke til orde for at dette er eit viktig punkt å ordna opp i. Representanten Dåvøy viste til Dagens Medisin, som har hatt ei oppsummering der det blei synleggjort at 18 av 59 somatiske avdelingar har stadleg leiing. Det betyr at sju av ti avdelingar har ei leiing som heilt eller delvis ikkje er til stades. Eg trur det var ein feil det som skjedde då ein tok vekk det som var stadleg leiing, då ein starta fusjonsprosessen i Oslo. Tillitsvald overlege Grimsgaard uttalar i Dagens Medisin at det finst tilsette som aldri har møtt sin eigen leiar, tilsette som føler seg framandgjorde på eigen arbeidsplass. Han poengterer at leiing i ei medisinsk verksemd krev at leiinga er til stades i det daglege, og han åtvarar mot at leiarmangel kan føra til svekt pasientbehandling og risiko for behandlingssvikt. Eg er glad for dei signala som i dag kjem frå eit samla storting om at stadleg leiing er viktig å få på plass – ikkje minst i ein omstillingsprosess. Eg har til slutt lyst til å knyta nokre ord til det som representanten Bent Høie tok opp om ein fryktkultur som blei omtalt på NRK i dag. Eg trur dette er eit problem som er større enn at det gjeld berre Oslo universitetssykehus. Eg synest vi skal vera ærlege med oss sjølve og seia at dette bør bekymra oss. Eg har òg fått tilbakemeldingar som har antyda det same. Eg synest vi skal vera tydelege på at ytringsfridom for offentleg tilsette er eit veldig viktig prinsipp som vi skal verna om, og vi skal arbeida aktivt for ein openheitskultur i sjukehussektoren og i andre offentlege sektorar. Eg merka meg at den nye direktøren, Erikstein, uttalar at det er lov å seia frå, og at ein skal seia frå. Eg ønskjer at vi frå Stortinget si side skal ta tak i det som er kome fram av bekymringar, slik at vi er tydelege på at det skal vera lov å gi beskjed utan at ein risikerer sanksjonar eller ikkje får forfremming, eller kva som helst anna.