Ingrid Heggø (Arbeiderpartiet), 2018-06-15:
Arbeidarpartiet meiner at det viktigaste for Noreg skal vera det viktigaste i politikken vår. Difor er vi mest opptekne av arbeid, tryggleik for arbeid og tryggleik i arbeid. Sysselsetjingsandelen fell, særleg blant unge menneske – dette uroar. Men òg den dramatiske auken i talet på uføre som kjem på Solbergs vakt, uroar. Arbeidarpartiet brukar dei store pengane på dei store oppgåvene: på sjukehusa, slik at fleire pasientar kan verta behandla på skule, slik at lærartettleiken kan verta auka på fleire vaksne i barnehagane på dei eldre på klimavenleg industri og klimatiltak på tiltak som bidreg til å minka forskjellane i samfunnet og styrkja fellesskapen Nordmenn som tener over 10 mill. kr, har sidan 2013 fått eit skattekutt som er 100 gonger større enn det som dei som tener mellom 150 000 kr og 250 000 kr, har fått. Er det rettferdig? Her kunne eg òg ha lagt til at dette også gjer at skilnadene mellom kvinner og menn aukar, for brorparten av dei som tener over 10 mill. kr, er menn, og det er tilsvarande mange kvinner i låginntektsgruppa. Samtidig har regjeringa kutta i ytingane til dei svakaste gruppene i samfunnet. Eigedelar og avgifter aukar. Avgiftsauken nærmar seg 7 mrd. kr. Avgiftene slår likt ut for alle. Det skjer inga fordeling av verdiar gjennom avgiftene, slik som det er med skatt. Dette er usosialt, urettferdig, og det aukar forskjellane mellom folk. Arbeidarpartiet har føreslått ein annan skattemodell. Dei som tener over 1 mill. kr, må bidra meir, og dei med låg inntekt skal få skattekutta. Det er rettferdig, det er utjamning, det minkar forskjellane. I tillegg er det ei rekkje endringar i skatteopplegget frå regjeringa Solberg som har vore ugunstig for den enkelte vanlege arbeidstakar, f.eks. at ikkje fagforeiningsfrådraget skal aukast, at arbeidsledige ikkje skal få tene opp feriepengar, skattlegging av sluttvederlag, kost og losji-reglane og pendlarfrådraget. Det vert skapt for få arbeidsplassar i Noreg, og då er ikkje subsidiering av utanlandske arbeidstakarar ein god idé. Når det gjeld forslaget som gjer det meir lønsamt for utanlandske arbeidstakarar enn norske arbeidstakarar å jobba – ja, dei utanlandske skal sitja igjen med fleire tusen kroner meir på grunn av ein flat skatt på 25 pst., og dette skal koste samfunnet vårt 50 mill. kr. Regjeringa vil heller ikkje setja ein stopp for subsidieringa av utanlandske arbeidsplassar, ved at netthandel under 350 kr skal vera utan toll og moms. Eg må også innom den uføreseielege situasjonen som næringslivet har fått på grunn av seine nattevedtak om stadig nye avgifter for å få budsjettet til å gå i hop. Hotellnæringa, den viktige distriktsnæringa, har to gonger fått ein julepresang i form av momsauke. Flynæringa fekk ei flyseteavgift. No sist var det produkt- og sukkeravgifta. Vi har enno ikkje fått noka avklaring om kva regjeringa meiner med at det skal vera færre momssatsar. Skal det verta éin eller to? Kor mykje skal hotella eigentleg enda med å betala i moms? Regjeringa vil heller ikkje vera med på å få konsekvensutgreidd verknadene av eigne vedtak, f.eks. ostehøvelkutta, eller støtta forslaget frå Arbeidarpartiet om ein totalgjennomgang av produkt- og sukkeravgifta. Næringslivet treng føreseielege rammevilkår, og det treng kommunane også. Kommuneinntektene har to år på rad vorte redda av skatteomlegginga – ikkje av overføringane frå regjeringa. I år skal kommunane salderast ut ved hjelp av havfondet – heilt utan å ta omsyn til at dette slår veldig forskjellig ut frå kommune til kommune. Eg unner kommunane kvar ei krone – dei går til velferd – men overføringane må vera føreseielege. Det kom heller ingen avklaringar om milliarden som kommunane mistar i eigedomsskatteinntekter. Varemerket til regjeringa har vorte ei mengd uføreseielege avgiftsaukar som rammar dei mange, og skatteletter som gagnar dei få.