Jon Georg Dale (Fremskrittspartiet), 2019-04-30:
Til liks med mange av representantane som har hatt ordet i denne debatten, er også eg oppteken av eit godt og likeverdig posttilbod i heile landet. Det er likevel å lure seg sjølv å tru at vi kan halde oppe eit posttilbod som ikkje er etterspurt i nokon del av landet. Det er i realiteten det som fører fram til dette representantforslaget frå Sosialistisk Venstreparti – ganske enkelt fordi det ikkje er slik at staten prøver å ta posttenestene frå nokon, eller at regjeringa gjerne vil verte kvitt posten, men det er sånn at folk har fått e-post. Og den digitale revolusjonen som alle parti på Stortinget heile tida snakkar om er så viktig, den endringa som skjer i samfunnet som gjer at stadig fleire vel digitale plattformer, som gjer at ein får raskare og betre svar, den gjev også nokre utfordringar: ganske enkelt at folk sluttar å sende brev. Det kan ein like eller ikkje like, men det er den situasjonen Posten er i, og som gjer at det er nødvendig å redusere postomdelingsdagane. Det skal vi likevel gjere på ein slik måte at vi både varetek dei behova Posten har for omstilling og behova til dei tilsette i Posten – at Posten lukkast med den omstillingsprosessen, slik at ein sikrar så mange arbeidsplassar som mogleg også i åra som kjem. Når ein høyrer delar av opposisjonen i dag – spesielt SV og Senterpartiet – minner denne debatten meg veldig om den eg har høyrt om skulestruktur i min eigen heimkommune opp gjennom åra. For det er litt sånn det høyrest ut i dag: Vi vil gjerne ha Posten køyrande rundt, sjølv om det ikkje er brev å køyre ut, på same måten som vi gjerne vil ha grendeskuler, sjølv om det ikkje er elevar igjen. Det er sikkert fint i ein politisk debatt, men det passar ikkje i hop med den verda vanlege folk der ute faktisk lever i. Og det er det det handlar om: Det handlar om å gjere nødvendig omstilling av bedrifter, som gjer at det er større samsvar mellom dei tenestene folk har bruk for, og dei tenestene det offentlege leverer. Det høyrest i innlegget til representanten Nævra ut som at om vi berre brukar pengar på dette – sjølv om dette er eit tilbod færre og færre brukar fordi ein sendar mindre og mindre post – aukar det omdømet til velferdsstaten viss vi berre fortset med det. Men realiteten er at det kjem til å koste milliardar av kroner, som vi i staden kunne ha brukt på velferdstenester som folk treng: betre sjukehus, betre helsetenester, styrking av eldreomsorga og styrking av skulen. Det er det det handlar om. Eg forstår SVs idealisme: Det hadde jo vore fint om ein postbil som likevel køyrte, f.eks. heime i Dalsfjorden, som er 4,5 mil lang, med hus litt her og der, hadde kunna stoppa og planta om ein plante når ein likevel var på tur, men det er ikkje sikkert det hadde gått så godt med å få fram avisa til det siste huset – viss ein skulle snirkle seg rundt fjorden på det viset. Og det er det dette handlar om. Eg vil gjerne at Posten ser på andre forretningsmoglegheiter, om dei meiner det er naturleg for dei å gjere det. Det er jo ingen som har hindra dei i det – det ser vi f.eks. av det prosjektet ein har i Bodø, som det også er vist til i innstillinga. Men at Stortinget skal setje ned eit utval som ser på kva slags tenester eit selskap kunne ha levert, utan å ta med selskapet, kva gjev det av meirverdi? Skal ein påleggje selskapet å drive med aktivitet ein sjølv ikkje vil, fordi eit offentleg utval har meint at ein burde kunne gjere det? Dette er eit forslag som er fint på skrivebordet, men det burde ha vorte verande der.