Sigvald Oppebøen Hansen (Arbeiderpartiet), 2004-12-15:
Arbeidarpartiet vil ha eit meir inkluderande arbeidsliv, der det er rom for alle. Det er god arbeidsmarknadspolitikk. Det er god familiepolitikk, og det er god helse- og sosialpolitikk. Derfor er det viktig å leggje vekt på eit mindre stressande, eit varmare og eit friskare arbeidsliv. Arbeidarpartiet meiner at det er rett å ta i bruk økonomiske verkemiddel som premierer helsefremmande og straffar helseskadelege arbeidsplassar. Eg kan ikkje her unngå å nemne at omstilling og effektivisering er viktig for å utvikle både offentleg verksemd og næringsliv, men det skal ikkje gå ut over arbeidstakarane sine rettar og deira arbeidsmiljø. Hovudmålet for Arbeidarpartiets økonomiske politikk er å sikre arbeid til alle. Me vil derfor føre ein politikk der ein sikrar at folk har arbeid, men også for at dei som mister arbeidet, skal ha noko å leve av når dei blir arbeidsledige. Dette er avgjerande viktig i kampen mot fattigdom. Situasjonen på arbeidsmarknaden er framleis svært bekymringsfull. Det har rett nok vore ei stabilisering i talet på heilt ledige den siste tida. Det er positivt. Men framleis er det altfor mange som står heilt utan jobb. Det bekymrar meg at talet på yrkeshemma i gruppa for attføring og rehabilitering aukar så kraftig. For Arbeidarpartiet har omsynet til sysselsetjinga, meir pengar til kommunane, meir til skule og meir til helse og omsorg vore heilt avgjerande for vårt alternative budsjett. Når det gjeld kommuneøkonomien, så slit dei aller fleste kommunane med å halde ved lag sine tilbod innafor skule og eldreomsorg. Dette heng klart saman med at stortingsfleirtalet løyver altfor lite til kommunesektoren. Resultata ser me – kommunane seier opp tilsette og reduserer velferdstilbodet til befolkninga si. I Arbeidarpartiets alternative budsjett gjorde me framlegg om å opprette 3 000 nye ordinære tiltaksplassar utover Regjeringas forslag. Dette ville ha vore eit positivt og godt tiltak for alle dei som står utafor arbeidsmarknaden. Forliket mellom regjeringspartia og Framstegspartiet gav som resultat ein reduksjon av ordinære tiltaksplassar neste år. Det vil seie at Regjeringa fekk gjennomslag for sitt primære forslag. Dette er Arbeidarpartiet lite fornøgd med, sett i lys av at arbeidsmarknaden ikkje har blitt noko særleg betre. Det er for lite offensivt å seie at ein skal kome attende til dette spørsmålet i revidert nasjonalbudsjett. Regjeringa foreslo ingen betringar av permitteringslova neste år. Arbeidsgjevarar som må gå til det steget å permittere ein tilsett, må i dag betale den permitterte løn i ti dagar før vedkomande får trygd. Arbeidarpartiet ønskte i sitt alternative budsjett at lønspliktperioden skulle reduserast til fem dagar, og at den samla permitteringsperioden kunne strekkje seg til 42 veker. Frå heile landet får me signal frå bekymra arbeidsgjevarar og arbeidstakarar som meiner at ein lønspliktperiode på ti dagar vil gje fleire oppseiingar og kompetansetapping, og at det i neste omgang vil føre til svekte konkurransevilkår. Det synest underleg at Regjeringa, i ei tid med så vidt store utfordringar i arbeidsmarknaden, ikkje prioriterte dette. Det er lite fornuft i å velte store kostnader over på næringslivet i ei tid der mange bedrifter slit i motgang. Derfor er Arbeidarpartiet tilfreds med at Framstegspartiet i budsjettforliket kravde lønspliktperioden redusert og fekk gjennomslag for det. Regjeringa foreslo store kutt i dagpengeordninga i statsbudsjettet for 2003, og fekk fleirtal for dette saman med Framstegspartiet. Som ei følgje av dette blei ytingane stramma kraftig inn. I tillegg har langt færre no krav på dagpengar. For oss i Arbeidarpartiet er det viktig at arbeidsløysa ikkje skaper unødvendig store økonomiske problem for dei som blir råka. I vårt alternative statsbudsjett gjekk me derfor inn for å betre ordninga med dagpengar. Eg er kjend med at departementet i desse dagar har ein brei gjennomgang av tenestetilbodet til yrkeshemma. Denne gjennomgangen skal også ta føre seg organisering og finansiering. Eg vil i den samanhengen minne statsråden om at eit fleirtal i komiteen slår fast at ein framleis skal byggje på noverande systemvilkår, med prioriterte og særskilt godkjende bedrifter som tiltaksarrangørar for arbeidsmarknadstiltak for yrkeshemma. Dette meiner fleirtalet er viktig, ikkje minst i forhold til at dette er eit godt nok system for å gje eit fleksibelt tilbod til dei yrkeshemma.