Solfrid Lerbrekk (Sosialistisk Venstreparti), 2019-10-03:
Eg melde meg til teneste i Stortinget for å betra arbeidslivet i Noreg, for å gjera noko med innleigeproblemet i arbeidslivet og med utsiktene til unge fagarbeidarar, som meg sjølv, i arbeidslivet. Eg ville gjerne bruka taletida i dag på dei store utfordringane som er i arbeidslivet, men då eg vakna i dag tidleg såg eg at det igjen må verta budsjettkutt, arbeidsavklaringsordninga og velferd som får mine fem tilmålte minutt. Regjeringas velferdskutt har for alvor vorte sett i system. Kvar haust ventar me på nye kutt for enkeltgrupper i samfunnet. Regjeringa har i fleire år ført ein politikk mot det dei kallar ein berekraftig velferdsstat. Det har stort sett handla om velferdskutt. Ei lang rekke kutt er i enkeltpostar på statsbudsjettet, men det er òg store generelle kutt, som ABE-reforma. Totalt sett har dette medført drastiske endringar i velferdstilbodet til befolkninga. Noko av det siste i denne rekka er at regjeringa meiner at uføre og sjuke folk som vert alderspensjonistar, har for mykje pengar å rutta med. Så det er no eit kutt som står for tur. Dette heng berre ikkje på greip. Ifølgje regjeringas bakvende logikk skal det aldri lønna seg å verta sjuk og ufør. Det betyr i praksis at ein alltid, uansett, skal vera den som har aller, aller minst. Bak retorikken om at det skal lønna seg å jobba, rettferdiggjer regjeringa kutt etter kutt etter kutt. Det finst inga forsking som seier at ein kjem fortare i jobb eller at ein vert fortare frisk om ein får mindre. Dette er ein oppdikta motivasjon, som regjeringa har funne på. Eit av dei mest alvorlege kutta som er gjennomført, er i ordninga med arbeidsavklaringspengar. Resultata har verkeleg begynt å visa seg no. Folk har vorte sett under forsørgjaransvar av ektefellen sin. Dei er overførte til kommunane sine sosialbudsjett, og folk står i karantene i eitt år utan vidare avklaring. Alt dette verkar heilt motsett av intensjonen og det som er målet, nemleg raskare avklaring og å få fleire ut i jobb. I dag vakna me opp til ein budsjettlekkasje om endå større kutt for den same gruppa. Og dette er ikkje berre litt. Det er snakk om 68 000 kr i året i kutt av ei allereie låg inntekt. Regjeringa meiner at dei som er under 25 år, skal kunna leva av 130 000 kr på eit år, som skal dekkja både utgiftene dei har til medisinar og levekostnader. Dei har heller ikkje moglegheit til å jobba. Tusenvis av personar er ramma. Folk vert førte ut i ingenting, utan å vera klare for arbeidslivet, utan å vera klarerte for uføretrygd, utan å ha nokre som helst verktøy for å kunna betra situasjonen sjølve. Dette er velferdsstaten Noreg i dag. Ja, han er nesten ikkje verd å kalla ein velferdsstat lenger, for det sikkerheitsnettet som ein gong tok vare på folk i ein vanskeleg situasjon i livet, er ikkje der lenger. Viss du vert sjuk no, får du servert ein tidsfrist for å verta frisk – tre år får du til rådvelde i eit seigt Nav og eit helsevesen med lange køar og ventelister. For at me skal få fleire folk inn i arbeidslivet, må me investera i dei. Me må sørgja for at det offentlege yter den tenesta som skal til for at folk skal kunna jobba, på ein måte som faktisk fungerer for folk. Den politikken som regjeringa har ført no i fleire år, og som berre ser ut til å eskalera, fungerer ikkje. Regjeringa klarer ikkje å gjera noko med talet på uføre. Fleire tusen menneske er førte ut i fattigdom som følgje av kutt i arbeidsavklaringspengar. Kan nokon frå Høgre svara meg på kor den forskinga eller den eksperten er som beviseleg seier at det å gjera folk fattigare eller å setja dei i karantene fører til at dei vert fortare friske eller kjem i jobb?