Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2010-06-18:
Lat meg først seie at SV vil stemme mot mistillitsforslaget som er fremma her, og at olje- og energiministeren har SVs tillit. Det sentrale her er altså at regjeringa har gitt informasjon til Stortinget, som regjeringa plikter etter Grunnlova, slik statsråden og andre har gått igjennom i innlegga sine. Men det er òg viktig å merke seg, slik det har kome fram her, at opposisjonen både i merknader og i offentlige fråsegner har gjort det klart at dei kjenner til betydelege utfordringar med prosjektet. Det står framleis att å få svar på spørsmålet til Høgre og Framstegspartiet om at dei i fjor seier i merknads form at dei var varsla om utsetjingar. Viss vi skal oppsummere situasjonen kort, så trur eg følgjande kan gjere det: I fjor heldt regjeringa fast på tidsplanen ut frå faglege vurderingar om at det var krevjande, men mogleg å gjennomføre. Da skriv Framstegspartiet og Høgre i ein merknad at dei er varsla om utsetjingar. I år har regjeringa endra tidsplanen, etter at ein fekk eit fagleg råd den 22. mars. No hevdar opposisjonen at dei ikkje var varsla om utfordringane, problema, det som er kome fram i dei faglege råda og til Stortinget tidlegare. Så er det jo òg slik at Høgre og Framstegspartiet har fremma mistillit på grunn av usikkerheit dei kjende til om eit prosjekt dei tidlegare var mot – og for reinsing, som dei på andre gasskraftverk ikkje vil ha frå dag éin. Det er altså, som det òg har vorte gjort greie for her, fremma fleire forslag om det i det siste. Ved sidan av klima er det eitt tema som alle politiske debattar om økonomi bør handle om i desse dagar og framover, nemleg velferdsstaten i Noreg og i Europa. Og det er samfunn med små forskjellar, og ein del andre kjenneteikn, som vi ikkje berre skal bevare, men forbetre og utvikle vidare. Det vi må lære av det som no skjer i Europa, er minst to ting: For det første, velferdsstaten i Noreg er ikkje ein del av problemet, men det er ein del av forklaringa på at vi har klart oss betre enn mange andre land. Velferdsstaten bidreg til verdigheit og tryggleik for mange menneske, men òg til betre økonomisk vekst, ein trygg økonomi og ein stor offentleg sektor, ein buffer mot kriser. For det andre må vi lære at velferdsstaten må finansierast, elles får han store problem. Dersom ein verkeleg meiner alvor med velferdsstaten, så må ein vere villig til å betale det han kostar. Ein av dei andre tinga som Høgre og Framstegspartiet klarer å verte einige om – i tillegg til at det ikkje skal vere reinsing frå dag éin på gasskraftverk – er å fortsetje ein skattelettepolitikk. Det svekkjer moglegheita til å halde oppe ein god velferdsstat, men det er òg svært dårlege tiltak for vekst og utvikling i ein krisesituasjon. Lat oss kort samanlikne – for no har vi litt av biletet frå dei nordiske landa, som har ulike regjeringar med ulik politisk farge. Hovudforskjellen på dei norske tiltaka og tiltaka i Sverige og Danmark er at våre naboland har satsa ganske tungt på skattelette, og vi har først og fremst satsa på investeringar og utviklingstiltak. Kva er fakta? Jo, mens ledigheita har stige i alle andre nordiske land, har Noreg greidd å halde ledigheita nede gjennom krisa. Som det einaste nordiske landet har Noreg òg klart å halde veksten i BNP oppe – sett i ein toårsperiode – gjennom krisa. Og ser vi på industriproduksjonen dei siste fem åra, avslører den eit kraftig fall i alle andre nordiske land, utanom Noreg. Nå foreslår høgreregjeringa i Danmark store kutt i velferda for å sikre dei skattelettane som dei tidlegare har gitt, mens venstresidas alternativ der er at alle må bidra meir og yte meir etter evne, for å styrkje velferda og kunne løyve meir til å forbetre velferdsstaten i åra som kjem. Så når det gjeld både klima og velferdsstaten, spiller politikken ei avgjerande rolle. Forskjellen mellom dei raud-grøne her i Noreg og det som foreløpig ikkje er eit alternativ, men ei retning, frå Høgre og Framstegspartiet, er veldig tydeleg, både i klimapolitikken og i fordelingspolitikken og politikken for velferdsstaten. Høgresida svekkjer velferda, kuttar i skattar som svekkjer grunnlaget for han, og har ein mindre ambisiøs klimapolitikk enn det den raud-grøne regjeringa fører i Noreg.