Bjørn Jacobsen (Sosialistisk Venstreparti), 2004-10-26:
Trusselbiletet har forandra seg sidan den kalde krigen, og i dag er det få som meiner at faren for eit militært angrep på Noreg er ein stor trussel. Derimot gjer den geostrategiske plasseringa, internasjonale alliansar og betydelege nasjonale ressursar oss sårbare overfor terrorangrep og ulykker. Her har vi større behov for beredskap. I internasjonale konfliktar etter den kalde krigen er det borgarkrigar og borgarkrigsliknande tilstandar som dominerer. Dei fleste av desse føregår utan særleg stor merksemd, sjølv om det rammar tusenvis av menneske. Samtidig har det blitt synleg at den rike delen av verda er svært sårbar for terrorangrep. Særleg i Irak blir terrorhandlingar, gisseltakingar og avrettingar av vestlege menneske aktivt brukt som politisk pressmiddel. Men også på eige territorium kan terror ramme, slik som vi har sett det både i USA, i Spania og i Russland. Dette er truslar som ikkje lèt seg kjempe mot med eit konvensjonelt forsvar. Det er ikkje med tanks ein må jobbe mot desse truslane. Terrorisme, og i forlenginga av det, trusselen om spreiing av masseøydeleggingsvåpen må kjempast mot på andre og fleire felt. Dei som planlegg å utføre denne typen handlingar, må sporast opp og gjerast ansvarlege. Men dette åleine er ikkje nok. I tillegg må vi stimulere til ikkje-valdeleg politisk deltaking som gjev utsikter til resultat, f.eks. i Midtausten. Vi må arbeide for ei meir rettferdig og betre fordeling av ressursane internasjonalt, slik at menneska i den fattige delen av verda får take del i velstandsutviklinga, og slik at dei ser at dei har alliansepartnarar også i Vesten. Ved å førebyggje på den eine sida og effektivt slå ned på terroristorganisasjonar på den andre sida, samtidig som også Vesten erkjenner ansvar for nedrusting og oppslutning om FN, kan vi komme eit skritt vidare i kampen mot terror. NATO er ikkje eit spesielt veleigna verkemiddel i forhold til dei terrortruslane eg har lista opp. Kampen mot terror er det som NATO skal stå saman om for å prøve å gjere organisasjonen relevant i forhold til dagens utfordringar. Problemet er berre det at det er stor meiningsforskjell over Atlanteren om kva som verkar mot terror, og kva verkemiddel som bør takast i bruk. Der USA finn militære svar, finn Europa ikkje-militære verkemiddel som den beste løysinga. For SV er det klart at dei mest alvorlege truslane mot internasjonal fred og sikkerheit må løysast med politiske, diplomatiske og økonomiske verkemiddel. Terrorisme må ein kjempe mot med mange middel, og det er i første rekkje ei politioppgåve. Kampen mot terror skulle vere og kunne vere det som heldt NATO i hop, men når ein er så ueinig i kva slags verkemiddel ein skal kunne bruke, blir det splitting i staden. Og når ein frå fleire land på europeisk side trur at USA si harde linje med forkjøpsangrep og overdriven bruk av militære verkemiddel skaper fleire terroristar, foreiner ikkje terrorismen – den største utfordringa – NATO. Derfor er det gledeleg at Noreg braut med ei av dei utanrikspolitiske orienteringane sine, den atlantiske, då ein konsekvent støtta FN og våpeninspektørane sitt arbeid og ikkje USA si krigslinje i forkant av krigen mot Irak. At vi seinare brukte opp mot 70 mill. kr frå bistandsbudsjettet på norske soldatar, får stå si prøve. Fleire har i den seinaste tida spurt om kva SV meiner om NATO. Det er ingen tvil om at stortingsgruppa står fast på arbeidsprogrammet og dermed motstand mot NATO, og har som primærstandpunkt at Noreg bør melde seg ut. Likevel erkjenner vi i SV at det på dette tidspunktet ikkje er fleirtal for dette synet, verken i Stortinget eller ute i folket. Det å bryte ut av denne alliansen krev ei solid folkeleg forankring. Nettopp derfor ønskjer SV å bidra til den offentlege debatten om sikkerheits- og alliansepolitikken. Ein levande debatt om desse spørsmåla aukar våre sjansar til å få gehør for vårt primærstandpunkt her. Vi er sikre på at folk flest er einige med oss når det gjeld f.eks. NATOs førstebruk av atomvåpen og missilforsvarsplanar. No er det likevel nok å take av om ein vil endre sikkerheitspolitikken innafor NATO til noko betre. Eit klart nei frå Noreg til NATOs førstebruk av atomvåpen ville vinne stor oppslutning ute blant folk, og eg vil tru også blant fleire parti her i salen. Initiativet til ein Greater Middle East-politikk på NATOs toppmøte i Istanbul gjekk ikkje så bra, men det går likevel an for Noreg og for ei norsk regjering å take initiativ til å profilere seg på ei sak om eit atomvåpenfritt Midtausten. Saka ligg der. Det er berre å begynne å jobbe med ho. Det føregår også ein prosess i NATO om missilforsvar for Europa – klokka går ikkje, president.