Åge Starheim (Fremskrittspartiet), 2010-06-16:
Eg lurar på om nokon kan vise meg kor eg finn ei skinande eldreomsorg. Eg klarar ikkje å finne ho i Kommune-Noreg. Trass i store løfte frå denne talarstol, frå dei som har styrt dette landet gjennom generasjonar, ser ein mykje elende, ikkje berre i eldreomsorga, men også i mange andre grupper som ute i kommunane treng hjelp og støtte. No står kommunane framfor ei stor utfordring, nemleg eldrebølgja. Ho vil medføre at alle vil få eit ringare tilbod, dersom det no ikkje vert teke grep for å styrkje kommunane. Etterslepet i Kommune-Noreg vert berre større og større. Vi i Framstegspartiet har synleggjort gjennom våre alternative statsbudsjett, og no i revidert, at vi vil bruke meir pengar på kommunane enn regjeringa. For nokre år tilbake hadde vi psykiatrilyftet, med øyremerking av midlar til styrking av psykiatrien i kommunane. Dette gav gode resultat. No ser vi kva som skjer når desse midlane har gått inn i rammeoverføringane til kommunane. No kuttar kommunane i psykiatrien. Vi i Framstegspartiet vil ha ei statleg finansieringsordning av kommunane sine kjerneoppgåver. Det er etter vår meining det einaste som vil fungere. Det har vi eksempel på gjennom psykiatrien, og vi vil også sjå det no når dei øyremerkte midlane til barnehagane vert ein del av ramma. Eg er overbevist om at i tida framover vert det eit dårlegare barnehagetilbod rundt omkring i landet. Kommunane har gjennom tider fått trædd ned over seg dyre reformer. Alle hugsar vel Forvaltningsreforma, som vart eit gigantisk mageplask for den raud-grøne regjeringa. Kompromiss medfører store vanskar for fylkeskommunane. Eg vil også vise til fylkesrådmannen i Sogn og Fjordane, som på ein glimrande måte peika på svakheita i vanskane med reforma. Fylkesrådmannen skreiv følgjande i årsmeldinga for Sogn og Fjordane fylkeskommune: «Det er urovekkande at fleire departement og direktorat gjennom forventingsbrev legg detaljerte føringar på korleis fylkeskommunen skal løyse dei nye oppgåvene. Vi skal sjølvsagt følgje vedtekne retningsliner, men summen av alle forventningane som no kjem, samsvarar ikkje på noko vis med dei ressursane vi har til rådvelde.» Gruppeleiar i Arbeidarpartiet og varaordførar i Sogn og Fjordane fylkeskommune, Åshild Kjelsnes, måtte på fylkestinget no i juni innrømme at den sitjande regjering og tidlegare regjeringar aldri har klart å oppfylle sine lovnader med å fullfinansiere sine store reformer. Når vi i mitt fylke, Sogn og Fjordane, ser det vert satsa på prestisjeprosjekt som bygging av Dalsfjordbrua, som sitjande kommunalminister var med og kjørte fram då ho sat som fylkestingsrepresentant, går det ut over det som er den største oppgåva til fylkeskommunane no, nemleg å vedlikehalde det som ein har fått i gåve frå staten: vel 17 000 km dårleg veg. Den gåva var i ei så elendig forfatning at det er ei skam, som stortingsfleirtalet må ta ansvaret for. Eg fryktar at den komande Samhandlingsreforma vil gå i same retning som det vi no har sett når det gjeld Forvaltningsreforma, nemleg bortimot ein total katastrofe. Når eg nyttar så sterke ord, er det, som eg peika på innleiingsvis, fordi kommunane ikkje er i økonomisk stand til å handtere ei så omfattande reform. Eg stiller meg også kritisk til om vi har ein kommunestruktur som vil kunne handtere ei så omfattande reform. Eg ser at her er nemnt forskjellige modellar i form av interkommunalt samarbeid for å løyse vanskelege oppgåver reforma vil medføre. Eg er imot interkommunalt samarbeid, og eg er svært forundra over at dei som talar varmt for demokrati, går inn for å stimulere til interkommunalt samarbeid. I mitt mangeårig virke som lokalpolitikar har eg sett kor udemokratisk interkommunalt samarbeid kan vere. Her vert avgjerdene tekne av nokre få politikarar i lukka rom. Slik vil ikkje eg ha det. I så viktige prosessar som handlar om folks helse og krav til omsorg, er det avgjerande for politikarane sitt truverde at avgjerdene vert tekne i full openheit.