Sigvald Oppebøen Hansen (Arbeiderpartiet), 2011-01-13:
Det er ei særs viktig sak som representanten Simensen tek opp i denne interpellasjonen. Som interpellanten viste til, ønskjer EU å innføre felles forbrukarrettar for dei 27 medlemslanda og dei tre EØS-landa. EU har etter kvart vedteke mange direktiv som inneheld forbrukarvern. Eg kan nemne pakkereisedirektivet, fjernsalsdirektivet og fleire andre. Mange av desse direktiva kom med reglar som me allereie hadde hatt lenge i Noreg. Dette er såkalla minimumsdirektiv. Det inneber at ein påla medlemslanda å innføre eit visst minimum av forbrukarvern, men ein tillét landa å ha betre reglar enn det direktivet la opp til. Noreg har i dag eit regelverk som gjev eit godt forbrukarvern. Eg vil gå så langt som å seie at me er gode på forbrukarvern. Dette ønskjer me å fortsetje med. Derfor har det vore viktig for Arbeidarpartiet å sikre at me beheld dagens forbrukarvern – eller aller helst forsterkar interessene til forbrukarane. Eg er glad for at regjeringa og statsråden er klar på motstanden mot totalharmonisering på enkelte område i direktivet. Eit totalharmonisert direktiv ville mest sannsynleg innebere at EØS-landa i si nasjonale lovgjeving ikkje kan innføre eller halde ved lag reglar som avvik frå dei som er gjevne i direktivforslaget. Det er tilfredsstillande at regjeringa jobbar aktivt med å påverke direktivforslaget, slik at Noreg kan fortsetje å halde oppe eit høgt nivå på forbrukarvern. Eg vil nytte dette høvet til å gje ros til regjeringa for det arbeidet som er gjort overfor Ministerrådet og EU-kommisjonen. Lat meg òg ta med forbrukarmyndigheitene i denne rosen. Eg vil òg, i likskap med interpellanten, minne om at fleire norske parlamentarikarar har jobba aktivt mot Europaparlamentet og indremarknadskomiteen i denne saka. Dette er på mange måtar ei unik sak. Eg kan ikkje hugse at norske stortingspolitikarar har vore så aktive i sitt arbeid knytt til eit EU-direktiv som i denne saka. I all hovudsak har EU-direktiv vore gjenstand for politisk behandling først etter at EU har lagt fram sitt direktiv. I denne saka har me derimot vore aktive på parlamentarikarnivå før EU har konkludert, og har dermed vore med på å påverke prosessen for å ta vare på norske interesser. Denne måten å arbeide på har vore viktig i denne saka, og vil vere viktig i framtidige saker. Europaparlamentet har etter ratifiseringa av Lisboa-traktaten i november 2009 fått meir makt og innflytelse. Dette opnar for at òg me som stortingspolitikarar vil kunne påverke framtidige direktiv før dei blir vedtekne, i større grad enn tidlegare gjennom drøftingar og samarbeid med våre kollegaer i Europaparlamentet. I denne saka har både statsråden, regjeringa, forbrukarmyndigheitene og stortingspolitikarane jobba for norske interesser i ulike fora. Det er bra, og det viser at det nyttar å påverke den politiske retninga i EU berre ein er tidleg nok ute. No er me kjende med at Ministerrådet ganske nyleg har gjort eit vedtak som inneber at konsekvensane for norsk lovgjeving kanskje ikkje blir så store som det såg ut til etter kommisjonen sitt opphavlege forslag. Det er bra. Det som gjenstår no, er behandlinga i komiteen og i parlamentet, som truleg vil skje i løpet av ganske kort tid. Men det ein allereie kan konkludere med, er at det vil bli eit heilt anna direktiv enn det som det opphavleg blei gjort framlegg om. Eg er glad for at statsråden no har gjenteke at Noregs posisjon framleis er at norske forbrukarrettar ikkje skal svekkjast, samla sett.