Torstein Rudihagen (Arbeiderpartiet), 2004-12-16:
I innstillinga har ein brukt – og mange talarar i dag har brukt – uttrykket tap av visjonshøgd. Ivar Kristiansen seier at han ikkje vil seie: Kva var det vi sa? Men mellom linjene var det jo nettopp det han gjorde, i heile innlegget sitt. Derfor trur eg det kan vere greitt å gå attende litt til utgangspunktet for heile prosjektet. Fornebu var nedlagd som flyplass, det var eit fenomenalt attraktivt område, Noreg trong ny næringsutvikling. Det var ikkje slik, som Steensnæs seier, at det ikkje var noko dokumentert behov. Vi trong næringsutvikling og ambisjonar om å liggje i forkant når det gjaldt forsking, utvikling og utnytting av ny teknologi, og at dette i den grad var tverrpolitisk forankra. På Fornebu opna det seg ei moglegheit til å byggje opp eit utviklings-, kunnskaps- og IT-senter av eit internasjonalt format, som nettopp skulle vere eit næringspolitisk verkemiddel for å få ei heilt nødvendig næringsutvikling i dette landet. Og når vi snakkar om internasjonalt format, var jo det nettopp fordi dette ikkje skulle verke som ein støvsugar på regionane og distrikta. Ein såg det slik at konkurransen ikkje skulle vere mellom regionane og Fornebu, men mellom Fornebu og dei utanlandske miljøa. Målet var at dette skulle vere av ein slik dimensjon at det kunne verke internasjonalt attraktivt. Det var visjonen og målet. Det var faktisk òg eit tverrpolitisk ønske. Men diskusjonen og ueinigheita gjekk i stor grad på kor mykje staten skulle engasjere seg for å få dette til. Staten sat på eigedommen, staten kunne vere ein aktiv tilretteleggjar, og staten kunne vere ein aktiv aktør for å få til ei positiv utvikling. Derfor dreidde diskusjonen seg heile tida om størrelsen på areala, om det skulle leggjast føringar på bruken av areala, osv. Det som ein opplevde, var at sjølv om det var utvikla ei tverrpolitisk målsetjing og eit ønske om å få til eit slikt IT-kunnskapssenter, var det langt frå nokon entusiastisk vilje frå Regjeringa på det tidspunktet til å få dette til. Eg trur at ein føresetnad for å lykkast med denne ambisiøse – det må eg innrømme – målsetjinga, var nettopp at alle saman drog i lag, inkludert staten som ein aktiv pådrivar. Det måtte inkludere eit engasjement frå lokale og statlege planmyndigheiter, frå forskings- og utviklingsmiljø i samarbeid med dei private investorane. Men det vi opplevde gjennom runde etter runde, det var faktisk ni rundar her i Stortinget, var at vi brukte veldig lang tid på å få prosjektet på plass. Vi måtte nærast tvinge Regjeringa med steg for steg for å komme eit hakk vidare. Då kan ein no i ettertid prate om tap av visjonshøgd. Det måtte nødvendigvis bli eit redusert visjonsmål ut frå den prosessen som låg bak dette. No viser det seg likevel at det skjer ei næringsutvikling på Fornebu med nesten 1 000 arbeidsplassar, over 50 etableringar av kunnskapsbedrifter, pluss eit stort forskingssenter gjennom Simula Research, som har vore omtalt her. Det ein ser, er at det blir bygt næringsutvikling, stein på stein. Rapporten frå Oxford Research konkluderer med at ei revitalisering av kunnskapssenteret kan bidra til at Noreg stadig har ei sterk internasjonal plassering innan IT og kunnskapsbaserte næringar. Men den same rapporten stiller likevel opp to klare føresetnader – for det fyrste ein politisk konsensus om nytten av slike kunnskaps- og klyngeaktivitetar som ein ønskjer å ha på Fornebu, og for det andre at det blir utvist ein politisk leiarskap for å løyse dei plan- og reguleringsmessige forholda som er utfordringa på Fornebu. Eg trur at rapporten seier dette på ein riktig måte. Derfor er ikkje det som fleirtalet og Regjeringa konkluderer med her, nok, at vi skal ha ei revitalisering, men utan å aktivisere seg meir enn som så. Derfor har Arbeidarpartiet og Framstegspartiet formulert klart fire punkt som eg trur det er nødvendig å følgje opp om ein skal komme vidare med dette prosjektet, i tråd med det som ligg i revitaliseringa.