Kjersti Toppe (Senterpartiet), 2011-11-28:
Då Helse Sør og Helse Aust blei slått saman i 2007, var argumenta at ein skulle samordna fagmiljøa og sikra betre bruk av lege- og sjukepleiarressursane i hovudstadsområdet, men òg å sikra riktig ressursfordeling utover i landet og å betra pasienttryggleiken. Den gongen fekk regjeringspartia støtte av Framstegspartiet og Høgre. Eg registrerer at i dag er det ingen parti som tek til orde for å reversera dette vedtaket. Så er det slik at omstillingsprosessen har medført mykje uro. Vi får veldig mange spørsmål. Det er frustrasjon i fagmiljøet, og det blir hevda at pasienttryggleiken er trua. Dette er alvorlege tilbakemeldingar. Det er òg eit lite paradoks i og med at noko av grunnlaget for vedtaket var at ein skulle styrkja pasienttryggleiken. I dag har helsestatsråden gjeve utfyllande svar om korleis omstillingsprosessen blir følgd opp på tett vis, i tråd med det som føretakslova legg opp til at ein skal styra. Eg er einig med statsråden i at det er krevjande å samla sterke fagmiljø og ulike arbeidsmåtar og kulturar. Slike store omstillingsprosessar er jo krevjande uansett. Men helsevesenet er ikkje det enklaste å omstilla. Det er komplekse system. Det er kunnskapsbedrifter som ikkje toler ei tillitskrise, at omorganiseringa blir mislykka eller å få sterke riper i lakken. Eg er òg einig med statsråden i at det er beklageleg at den IKT-satsinga som ein brukte 160 mill. kr på, måtte skrinleggjast, og det er klart at dette har gjort arbeidet vanskelegare. Men eg trur heller ikkje at utfordringane med omstillingane i hovudstadsområdet blir løyste med meir pengar. Representanten Laila Dåvøy har eit godt innspel i sitt innlegg når ho snakkar om stadleg leiing, ei leiing som tek ansvar for dagleg drift, budsjettansvar og personalansvar. Verken dagleg drift eller arbeid for ønskt omstilling trur eg vil fungera på ein god måte utan ein leiar som fysisk er til stades på arbeidsplassen. Eg er òg glad for at statsråden i innlegget i dag tek opp at ein organisasjon med 17 000 tilsette som skal omstillast, krev at leiinga er til stades i organisasjonen. Det er òg mi erfaring elles i landet at sjukehusarbeidarar etterlyser stadleg leiing. Mange meiner det er for langt fram til sjefen. Eg synest det er positivt det som skjer i føretaket Vestre Viken. Dei har nettopp innført stadleg leiing på sjukehusa sine i dei omstillingsutfordringane som er der. Dersom ein samanliknar med skular, er sjukehus/helsevesen i ei særstilling. Når det gjeld skular, hindrar opplæringslova at ein har ein felles rektor, sjølv om det berre er nokre kilometer mellom skulane og det er små skular. Føretakslova set ingen slike grenser. Å tola ei stor omstilling i ein organisasjon har samanheng med kor solid organisasjonen er styrt på førehand, eller sagt på ein annan måte: Kor solid organisasjonen er, kjem til syne i omstillingsprosessar. Derfor kan problema ved omstillingane ved Oslo universitetssjukehus koma av at sjølve helseføretaksmodellen har sine svakheiter. Kanskje veit vi ikkje nok. Vi har akkurat blitt skulda for ikkje å evaluera våre store helsereformer godt nok. Men det som er viktig, er at skal vi lukkast i ein omstilingsprosess, må vi skapa ei felles forståing av verkelegheita. Vi må skapa felles kultur, det må vera kort avstand mellom fagarbeidarane og leiinga, og ein må gjera omstillingsprosessane i eit samarbeid.