Gjermund Hagesæter (Fremskrittspartiet), 2013-06-05:
Det er ei aktuell sak som representanten Håkon Haugli drar opp i denne interpellasjonsdebatten. Det er ingen tvil om at vi har og har hatt ein urbaniseringstrend dei siste åra, der folk trekkjer inn til byane. Om dette vil fortsetje, trur eg ingen veit med sikkerheit, men akkurat no er trenden slik at ein trekkjer inn til dei store byane. Om det vil fortsetje dei neste åra, kjem an på veldig mange faktorar. Denne interpellasjonen dreier seg om to ting. Den dreier seg om bustadpolitikk, og den dreier seg om transportpolitikk. Når det gjeld det første, bustadpolitikk, er det ingen tvil om at vi har hatt ei galopperande prisutvikling spesielt i byane på bustader. Eg og Framstegspartiet meiner at mykje av dette kjem av at vi har ei regjering som løyser dei fleste nye utfordringane med nye forbod, påbod og detaljreguleringar. Vi har eit enormt reguleringsbyråkrati i dag, som gjer at det kan gå fem, seks, sju år frå ein startar med ei regulering, til ein har byggjeklare tomter. Det gjer sjølvsagt at ein ikkje får ein god marknad. Marknaden fungerer ikkje slik han burde gjort for at tilbodet skulle dekkje etterspørselen. Vi har også når det gjeld bustader, ein god del detaljkrav, som går bl.a. på TEK 10, at det i alle bustader, uansett kor små de skal vere, skal vere plass til rullestol. Vi har også energieffektivitet, som ein går vidare på i forhold til passivhusnivå. Når det gjeld spesielt rullestol, medfører det at dei minste bustadene ikkje blir bygde i det heile, på grunn av at dei blir vanskelege å tilpasse til rullestol. Eg registrerer, etter å ha høyrt representanten Håkon Haugli, at det er ingenting som tyder på at det er slutt på denne detaljreguleringsiveren. Ein vil skape ein såkalla bikubestruktur – eg veit ikkje heilt kva ein bikubestruktur er, men eg veit iallfall at Framstegspartiet meiner at folk skal få lov til å bestemme sjølve kvar ein skal bu. Det skal ikkje vere staten som styrer kvar ein skal busetje seg, og på kva slags måte ein skal busetje seg. Dette må vere opp til den enkelte, og som folkevalde politikarar må ein leggje best mogleg til rette, slik at den enkelte kan busetje seg i eit miljø der ein sjølv ønskjer å busetje seg, og ikkje der staten ønskjer det. Det andre interpellanten er inne på, er transportpolitikk. Det er klart at i byar, også både Oslo og Bergen, har ein hatt ein del problem og utfordringar med lokal forureining. Det kjem bl.a. av at det er mange dieselbilar som kjem inn i bykjernen – det har altså ikkje noko med CO2 å gjere, sjølvsagt. Det var noko regjeringa for nokre år sidan oppmuntra folk til å kjøpe, på grunn av at det skulle vere så bra. No har man altså gått vekk ifrå det. Her er det viktig– som også Torstein Rudihagen var inne på – at ein investerer. Her må ein investere i vegbygging og kollektivtilbod. Det er ingenting som skaper så mykje lokal forureining som kø, når bilar står og stangar i kø i lange tider. Vi har på dette området bl.a. foreslått å fjerne skatteplikta for arbeidsgivarbetalt månadskort for kollektivtilbod. Det meiner vi er ei god gulrot som vil føre til at fleire vil reise kollektivt, og det vil også automatisk føre til at det kjem meir pengar inn i kollektivtrafikken. Det er altså ein frivillig måte som kan bidra til at problemet med kø og støy i byane kan bli mindre. I tillegg har vi ein veldig gammal bilpark i Noreg, som forureinar meir enn om han hadde vore nyare. Der har vi også foreslått mange grep for å fornye bilparken. Vi må bl.a. auke vrakpanten og få eingongsavgifta ned, helst heilt vekk. Det vil føre til at mange investerer i nye, miljøvennlege bilar, og det vil føre til at både luftproblematikken og støyen i byane blir langt, langt mindre.