Sveinung Rotevatn (Venstre), 2014-02-13:
Takk til representanten Heggø, som løftar denne saka inn i stortingssalen. Eg finn grunn til å understreke at det er eit samla politisk miljø i Sogn og Fjordane som har sett denne saka høgt på agendaen, og meiner at ho er viktig. Det norske oljeeventyret er ikkje utan skuggesider. Dei har bl.a. vi i Venstre åtvara mot i denne salen fleire gonger, og det er all grunn til å vere føre var med tanke på klimaet og med tanke på berekrafta i norsk økonomi. Når det er sagt, har også det norske oljeeventyret nokon fantastiske oppsider, det er vel trass alt derfor vi kallar det eit eventyr – ikkje berre fordi det ein dag vil vere snipp, snapp, snute. Oljeeventyret har nemleg skapt enorme verdiar for landet vårt, ikkje minst langs kysten av Vestlandet. Dessverre er det slik at verdiskapinga og arbeidsplassane som har følgt med aktiviteten i Nordsjøen, ikkje akkurat har vorte jamt fordelte langs kysten. Tvert imot har ein hatt ei opphoping av landbaserte arbeidsplassar i enkelte område, og kanskje særleg i enkelte byar. I mitt fylke, Sogn og Fjordane, har vi vore vertskap for ein svært stor del av oljeverksemda, men berre utanfor kysten. På land har det vore skrinnare. Eitt av dei få unntaka har vore Florø, der ein etter kvart har klart å byggje opp eit etter forholda robust miljø på basen i byen. At Statoil no vel å flytte viktige arbeidsplassar vekk frå Sogn og Fjordane sitt einaste ordentlege petroleumsmiljø, har med rette vekt stor harme og frustrasjon i Sogn og Fjordane. Ikkje berre synest vedtaket svakt fundert, men det viser etter mitt syn også at ein manglar gangsyn. Statoil er eit i all hovudsak statseigd selskap i ein nær sagt privilegert posisjon. Dei har eit samfunnsansvar som vi forventar blir tatt på alvor. Ein del av det samfunnsansvaret er omsynet til verdiskaping og arbeidsplassar i heile landet. Dessverre har miljøet i Florø talt til døve øyre opp mot Statoil-leiinga, og det har heller ikkje vore mykje hjelp å hente, verken frå regjeringa Stoltenberg eller frå regjeringa Solberg. Dette er det mange som er skuffa over. Eg tenkjer også at det som no skjer i Sogn og Fjordane, bør vere eit tankekors, ikkje berre for dei som forfektar at statleg eigarskap er fortreffeleg, men kanskje særleg for dei som står på trappene og masar om å opne nye havområde for petroleumsverksemd. Eg forstår definitivt at utsiktene til nye arbeidsplassar, f.eks. i Lofoten og Vesterålen, kan verke forlokkande på mange, men då kan det også vere smart å sjå til Sogn og Fjordane – sjå på det manglande samfunnsansvaret som Statoil utviser, sjå kor lite som dryp på klokkaren på land, sjølv om det regnar på presten ute på sokkelen, sjå korleis arbeidsplassane hamnar heilt andre plassar i landet, trass i at Sogn og Fjordane har opna opp havområda sine for ei storstilt petroleumsverksemd. Det er ikkje slik at dette landet skal leve vidare på petroleumsverksemd i alle år. Det er heller ikkje slik at Sogn og Fjordane skal vere avhengig av slike arbeidsplassar. Tvert imot er det viktig å omstille økonomien vår i ei grønare og meir berekraftig retning, både økonomisk og miljømessig. Men den petroleumsverksemda som vi trass alt driv, og som vi skal drive i mange år framover, bør ikkje berre kome enkelte byar og enkelte område til gode. Ho må også kome dei fylka til gode som er vertskap for verksemda utanfor sine kystlinjer. Derfor vil eg seie at det er synd å sjå at Statoil vel å flytte viktige arbeidsplassar vekk frå eit allereie sårbart miljø. Eg håpar at det er mogleg å tenkje seg om ein gong til, og i alle fall at det er mogleg å tenkje vidareutvikling av andre tenester i Florø, slik at ein kan dra vekslar på å forsterke det gode miljøet som allereie er der, ikkje byggje det ned utan grunn.