Hadia Tajik (Arbeiderpartiet), 2017-05-15:
Det har skjedd ein del innanfor norsk beredskap. Nokre viktige initiativ er sette i gang, andre er tenkte på og planlagde. Det er altså ikkje slik at alt står på staden kvil. Men det er særleg tre problem. Dei største initiativa ligg fram i tid. Rekninga for dette vert ganske stor, og ho må plukkast opp etter valet. Det som 22. juli-kommisjonen kalla den viktigaste ressursen for auka beredskap, nemleg den nærmaste politipatruljen, har vorte svekt. Eg kan gå litt inn i detaljane. Det er ikkje gjeve nokon pengar til å byggja eit beredskapssenter. Statsministeren sjølv er oppteken av at ein nyleg har sendt ut reguleringsplanen for bygging på Taraldrud på høyring – og det er fint – men regjeringa bekrefta sjølv i proposisjonen til Justis- og beredskapsdepartementets budsjett hausten 2014 at beredskapssenteret kan innpassast på Alnabru. Statsministeren bør vera litt tilbakehalden med å gå såpass høgt på banen, for dei har på ganske ordrike måtar prøvd å snakka seg vekk frå at det hadde vore mogleg å byggja på Alnabru. Dei har dokumentert i sine eigne offentlege dokument at det hadde vore mogleg. Det viktige no er at senteret vert bygt, sjølv om framdrifta og rekninga står att. Det vert sagt at det er eit anna og mykje større beredskapssenter ein no skal byggja. Det står att òg å vurdera det hensiktsmessige ved det. Statsministeren påpeiker at det er teke initiativ knytt til helikopter, og det er riktig. Når det gjeld det å ta ned tida i bruken av Bell Helicopter, var bordet der dekt av den førre regjeringa. Når det gjeld det å skaffa redningshelikopter, var alle prosessar ferdige då den førre regjeringa fråtredde. Når det gjeld det å kjøpa politihelikopter, er det ikkje sett av pengar til kjøp. Det er sett av pengar til å skaffa det, men den verkelege rekninga kjem når politihelikoptra skal betalast for, altså i neste regjeringsperiode. Den nasjonale kriseleiinga er ikkje organisert med ein nasjonal operasjonssentral, som 22. juli-kommisjonen anbefalte. I tillegg er båtkapasiteten til beredskapstroppen redusert. 22. juli-kommisjonen påpeikte òg: «Den viktigste beredskapen utgjøres av det ordinære politi.» Likevel har talet på politifolk ute i distrikta gått ned. Dette er tal frå Politidirektoratet – det er ikkje Arbeidarpartiets tal, men Politidirektoratets eigne tal. Det er òg ein fersk rapport frå konsulentselskapa BDO og Menon, som regjeringa sjølv har bestilt eit arbeid frå. Statsministeren er oppteken av at ein satsar meir på politi – og er kritisk til den kritikken som ein då får. Men det er konsulentselskapa som regjeringa sjølv har bestilt rapporten frå, som dokumenterer – no siterer eg igjen: Distrikta har fått redusert handlingsrommet sitt med svimlande «426 mill.» kr. Dei skriv òg at det har gått ut over langsiktige investeringar og nyskaffingar. Det er òg vanskeleg å sjå vesentlege initiativ frå regjeringa for å redusera IKT- og cybersårbarheit – utover utgreiingar og drøftingar. Me tok opp dette i forbindelse med budsjettbehandlinga i fjor haust og spurde heilt konkret om kor mykje regjeringa har løyvt i perioden 2013–2016 til IKT-modernisering i politiet, kor mykje som må løyvast i åra som kjem, og kva tid dei reknar med å vera ferdig med IKT-moderniseringa. Då svarer regjeringa – og no siterer eg igjen – at dei har gjeve særskilde midlar til fleire IKT-tiltak, og at det vil vera eit betydeleg behov for å prioritera sikkerheit, modernisering og kompetanse på IKT-området. Men det er òg det dei svarer. Når Stortinget spør regjeringa om kva dei har gjort, kva dei har tenkt å gjera, kva planane er, kva tid ein er i mål, er altså dette svaret – ingen tal, ingen anslag over kor mykje som er brukt, kva behova er, kva framdrifta skal vera. Då må me nesten kunna føresetja at det var det beste svaret frå regjeringa når Stortinget spør – ikkje eit einaste ord om kor mykje pengar som er brukte, ingen siktemål for kva tid ting skal vera ferdige. Det er bra at det vert gjennomført ei politireform. Me i Arbeidarpartiet har ønskt det og har gjort reforma betre gjennom forhandlingar på Stortinget. Men gjennomføringa vert kritisert frå fleire hald. Ho vert kritisert av PF for at ein ikkje lyttar nok til tilsette. Det har vore ordførarar som fortel at dei ikkje har fått den informasjonen som Stortinget har vedteke at dei skal ha, og ikkje minst vert gjennomføringa òg kritisert av Difi, som påpeiker at justisministeren har prøvd å detaljstyra reforma på ein måte som har forplanta seg i heile gjennomføringa av ho. Eg vil leggja til ein kritikk, og det er at ein dessutan fokuserer for lite på innhald. Det var f.eks. Arbeidarpartiet som måtte krevja 16 heilt konkrete tiltak innan kultur og leiing i forhandlingane på Stortinget. Beredskap er krevjande og samansett, men denne statsministeren valde sjølv å framstilla det som enkelt då ho var statsministerkandidat. Det einaste ein trong før valet i 2013, var visstnok gjennomføringskraft – og så ville alt falla på plass. No har det gått nesten fire år.