Lene Vågslid (Arbeiderpartiet), 2019-10-24:
Eg hadde to ting skrivne ned på arket mitt før eg kom opp her i dag: Høyrer eg ein justisminister som erkjenner dei faktiske problema som alle kjenner til? Er justisministeren, som øvste mann i Justisdepartementet, villig til no å setje i verk tiltak for å gjere noko med den situasjonen me kjenner så godt til ute? Det var det lite å høyre om – sjølv om eg er glad for at justisministeren i det minste erkjenner at det er store utfordringar knytte til responstida. Det er stor ueinigheit knytt til om ein kjem til å nå målet om to per tusen til neste år. Til det vil eg berre oppfordre alle som er interesserte, til å sjå på måten ein tel på. Så snakkar justisministeren ein del om den store utfordringa me har med seksuelle overgrep og vald i nære relasjonar. Det er eit samfunnsproblem, det er alvorleg kriminalitet, og dei som er offer for denne typen kriminalitet, står no i veksande køar. Det er desse offera me snakkar om når me reagerer på at restansane veks i politidistrikta – at det er for få påtalejuristar, at det er for få etterforskarar. Den situasjonen har ikkje Framstegspartiets sju justisministrar gjort noko med. Det er utruleg lite som er gjort med akkurat den situasjonen. Det seier òg lite grann om kvar me er, når 20 000 personar som bur på Nesodden – eg er frå Dalen, der bur det 1 000 personar – ikkje kan rekne med at politiet held responstidskrava. Eg meiner det er eit overordna problem at dei sju justisministrane frå Framstegspartiet ikkje har sett politiet i stand til å takle både dagens og morgondagens kriminalitet. Som justisministeren heilt riktig seier, tek ikkje dei kriminelle fri. Dei har teke veldig lite fri i det siste – viss ein ser korleis det var her i Oslo i helga. Det me var einige om då me inngjekk forliket om nærpolitireforma, var at ein skulle greie å utøve det viktige samfunnsoppdraget samtidig som ein stod i ei reform. Det har ikkje regjeringa og Framstegspartiets sju justisministrar greidd å levere på. Framstegspartiet og justisministeren skryter ofte av politiarbeidet på staden. Ein føresetnad for å drive politiarbeid på staden er at det er politi på staden. Me har vedteke at nærpolitiet skal styrkjast. Kvifor skjer ikkje det? Kvifor kan ein stå her eitt år før ei reform skal vere ferdig, og berre seie at det framleis er litt utfordringar med responstid? Dette er mangel på politisk handlekraft, dette er mangel på politisk styring. Igjen slår Oslo Politiforening her i Oslo alarm. Igjen seier Kristin Aga at medlemmene hennar fortel om ein kvardag der dei oftare ser at politiet må trekkje seg tilbake på grunn av ressursmangel. Oslo Politiforening seier at i Oslo har ordenspolitiet 100 færre tilsette enn i 2017. Justisministeren hadde mange tal i innlegget sitt, og det er bra, dei vil me gjerne sjå nærare på. Men det er ganske stor usikkerheit om kvar desse politifolka arbeider. Ja, det har kome fleire politifolk i politidistrikta, men korleis ser nettotalet ut? Korleis ser det ut når ein ser på fylkesgrensene? I fylket mitt, Telemark, veit me at det har blitt vesentleg færre årsverk i politiet. I Sør-Øst politidistrikt, som Arbeidarpartiet, SV og Senterpartiet spesielt lyfta fram i samband med utgreiinga, er det 200 innkomne anrop til operasjonssentralen per dag som ikkje er svara på. Det er over 45 minuttar ventetid viss ein ringjer 02800. Det er ikkje ei utfordring, det er eit stort problem, det er svært alvorleg for dei som prøver å kome i kontakt med politiet. Situasjonen i sommar kjenner me til, då var det endå verre, då var det berre i juni 105 naudanrop som ikkje var svara på. Dette er ikkje kontroll, dette er berre ikkje godt nok, dette representerer ei krise for mange av dei som ringjer, og for veldig mange av dei som jobbar i politiet. Eg hadde håpa at me fekk ei liste med tiltak justisministeren ville setje i gang med no for å rydde opp i ein del av den situasjonen me har beskrive. Det fekk me altså ikkje. Det er alvorleg viss tilliten til politiet søkk. Det er alvorleg viss folk sluttar å melde kriminalitet fordi politiet ikkje har kapasitet til å etterforske. Det nyttar ikkje å seie at me må styrkje etterforskinga, påtalejuristane og nærpolitiet viss ein ikkje gjer det. Eg ynskjer å debattere dette meir og sjå grundigare på utgreiinga, og ber om at utgreiinga blir send til justiskomiteen for behandling.