Torstein Rudihagen (Arbeiderpartiet), 2000-05-19:
Eg overhøyrde ein liten diskusjon mellom to tidlegare statsrådar om kven som hadde gjort mest, og kven som hadde vore mest offensiv i IT-politikken. Jon Lilletun siterte Per Morten Hoff i sitt innlegg. Eg må seie at vi som sat i opposisjon i Stortinget, opplevde det ikkje på same måten som Per Morten Hoff, nemleg at det har vore gjort meir på IT-området dei siste to åra enn dei siste ti åra. Tvert imot opplevde vi at vi i Stortinget måtte vere pådrivarar for å få til noko som helst, og spesielt når det gjaldt å få til eit IT- og kunnskapsenter, som landet så sårt trong i ein auka internasjonal konkurranse, og som vi så sårt trong for å kunne hjelpe dei regionale utviklingsmiljøa. Så seier Jon Lilletun at den tidlegare regjeringa på ein måte burde ha fått litt av æra for det gode i denne utgreiinga. Da må eg seie at det var jo Gro som var i regjering da denne digitale revolusjonen begynte å kome. Allereie i 1996 utgav eit statssekretærutval ein rapport som heiter «Den norske IT-veien. Bit for bit». Og eg opplevde at det i alle dei utgreiingane Sponheim hadde i Stortinget, var veldig mange sitat og akkurat det same opplegget som vi allereie i 1996 skisserte, utan at den tidlegare Gro-regjeringa fekk æra for det. Allereie da var det lagt opp ambisiøse målsettingar. Noreg skulle vere ein utkant i forkant, og, som det har vore gjentatt her nå, vi skal leie an i det digitale samfunnet. Vi skal vere fremst når det gjeld bruken, i offentleg og privat sektor, og vi må syte for at vi har rammevilkår som gjer at IKT-næringa vår er absolutt fremst. Og kvifor det? Jau, sjølvsagt fordi Noreg har ein open økonomi. Vi er heilt avhengige av eit konkurransedyktig næringsliv, og da må òg IT vere eit verktøy vi kan bruke der. Vårt utgangspunkt var veldig godt, med ein godt utbygd teleinfrastruktur, med låge teleprisar osv. Vi er litt usikre på posisjonen vår nå. Det viser seg at norsk næringsliv ligg bak gjennomsnittet i OECD når det f.eks. gjeld bruk av e-handel. Ein OECD-rapport frå 1999 viser at OECD-landa sin gjennomsnittlege vekstrate for kunnskapsbaserte næringar er dobbelt så høg som den norske. På område etter område er det ei viss uvisse. Derfor meiner eg at vi framleis må vere offensive. Da er det som var omtalt i det førre innlegget her, ei IT-kunnskapssentersatsing på Fornebu, eit viktig verkemiddel i håp om å utvikle lokale og regionale utviklingsmiljø. Vi må få til langt større samhandling mellom næringsliv, utdanning og forsking, og ikkje minst må vi få på plass ein nødvendig infrastruktur. Nå er det slik, og det trur eg ein skal erkjenne, at det er ikkje politiske vedtak som har drive fram IT-utviklinga. Det har marknaden, teknologi og avgjerder utanom det politiske rom gjort. Men vår målsetting om å ligge i forkant krev likevel analysar av dei utfordringane vi står overfor, og tiltak frå myndigheitene, slik det er gjort greie for i utgreiinga frå næringsministeren. I ein strategi som ein da må velje, må ein ta utgangspunkt i det som er Noregs føresetnader. Vi har ein stor, sterk offentleg sektor, og den må vi nytte oss av som brukarar og avanserte kundar. Vi må få større samhandling mellom offentleg sektor, folk flest og næringslivet. Men samstundes må vi ha ei opning, slik at vi ikkje ekskluderer dei som framleis ikkje har moglegheita til å kunne bruke den nye kommunikasjonen. Det at offentleg sektor ligg i forkant, gir mange gevinstar, ikkje berre for å forbetre offentleg sektor, men det stiller krav til næringslivet. Staten, myndigheitene, har altså ei oppgåve som regulator og konsesjonsgjevar. Vår oppgåve må da vere å fjerne flaskehalsar, samtidig som vi ivaretar ein del samfunnsmessige utfordringar når det gjeld personvern, rettstryggleik osv. Det er avgjerande at vi har kompetanse. Derfor må ein satse innafor eksisterande utdanningsinstitusjonar, ein må satse meir på forsking og utvikling og ikkje minst bruke utviklingsmiljøa som eit nyttig verktøy. Til slutt: Det har vore fokusert ein del på infrastrukturen. Det er ingen ny situasjon vi står overfor. Da vi omregulerte telesektoren 1. januar 1998, måtte vi òg ha eit regulatorisk regime som fekk på plass landsdekkande tenester til mest mogleg lik pris. Det regimet er det gitt heimel for i teleloven, og vi kan bruke det den dag i dag.