Liv Signe Navarsete (Senterpartiet), 2009-02-19:
Eg vil takke for ein god debatt om eit viktig tema. Det er viktige spørsmål som er drøfta, som angår folk langs kysten. Og viss det er noko denne debatten viser, er det nettopp eit breitt engasjement for hurtigruta. Debatten viser òg at det er lettare å vere veldig positiv og veldig for når ein sit i opposisjon enn når ein sit i posisjon. For Høgre, Venstre og Kristeleg Folkeparti la jo fram ei stortingsmelding, St.meld. nr. 16 for 2003–2004, om framtida og seglingsmønsteret til hurtigruta, og nokre viktige moment stod dei tre partia heilt samla om i regjering. Punkt 1: Transportstandard kan ikkje vurderast uavhengig av kostnad. Punkt 2: Regjeringa meiner det samla sett ikkje bør vere aktuelt å betale meir enn i dag. Og punkt 3: Dersom prinsipalløysinga overstig dagens ressursbruk, vel ein det alternative tilbodet. Dette kan ein lese av samandraget i Innst. S nr. 125 for 2003–2004. Det var standpunkta til dei tre dåverande regjeringspartia, Høgre, Kristeleg Folkeparti og Venstre. Berre Høgre stod fast på desse standpunkta i Stortinget. Det er flott å høyre Høgre si lovprising av hurtigruta i dag, men i same innstilling kan ein lese: «Komiteens medlemmer fra Høyre mener at ressursbruken knyttet til offentlige kjøp av denne transporttjenesten bør være innenfor dagens nivå, og at dette sikres slik det legges opp til i stortingsmeldingen» – altså sikre at ein ikkje tek eit dårlegare tilbod enn det Stortinget då samla seg om, med fire seglingar i veka, og ikkje daglege, og ei delt løysing. Og: «Disse medlemmer konstaterer at det ikke er flertall for denne løsningen, men vil likevel understreke at ressursbruken ikke må overstige dagens nivå.» Då vert det rart å kritisere meg og Regjeringa for at me kjem for seint og for lite, når me har sikra differensiert arbeidsgjevaravgift, som utgjer 28 mill. kr årleg, og nettoløn, som utgjer 90 mill. kr årleg. Me har lagt ein sum på 125 mill. kr på bordet. Det er ikkje heilt i tråd med det dei tre partia som då sat i regjering, meinte at ein skulle ha. Det er tvert imot ei heilt anna satsing, det er ein heilt annan måte å lytte til Hurtigruten på. Ja, me brukte litt tid på det. For det å forhandle fram ein slik avtale er ikkje så enkelt. Me har også ESA å halde oss til, som iallfall eitt av dei tre partia er veldig positivt innstilt til – dei vil gjerne ha EU-medlemskap i tillegg. ESA har sete på ryggen vår, og sit på ryggen vår no, når det gjeld kva løysingar me skal velje som ikkje kjem innunder statsstøtte – at me vert skulda for å gi statsstøtte – som igjen vil ramme Hurtigruten. Viss me går inn på løysingar som me isolert sett kunne ynskje oss, men som i etterkant vil krevje at Hurtigruten må betale tilbake, vil det vere eit slag som Hurtigruten kanskje ikkje vil greie å stå oppreist mot. Tidspunktet kan eg ikkje seie akkurat no, nettopp fordi dette er kompliserte rundar. Me må altså notifisere til ESA, me må gå dei nødvendige rundane for å sikre at det me kjem med til Stortinget, er solid og skikkeleg. Eg kan berre seie på vegner av Senterpartiet – eg trur eg òg kan seie det på vegner av Regjeringa – at dette er eit spørsmål som me kjem til å jobbe med med det største alvor. Me skal sikre gode tenester langs kysten. Me skal sikre hurtigruta i framtida.