Hallgeir H. Langeland (Sosialistisk Venstreparti), 2002-12-19:
Lat meg først seia noko om nasjonale laksefjordar. Det er i seg sjølv ei veldig merkverdig saksbehandling Stortinget her har vore utsett for. Regjeringa legg først fram ei villaksmelding som skal vareta villaksens interesser og sørgja for at ein varetek òg internasjonale forpliktingar når det gjeld villaksen. Samtidig går det rykte om at Fiskeridepartementet vil leggja fram tildeling av nye laksekonsesjonar. Det blir teke opp i komiteen som ei problemstilling i forhold til at det faktisk rømmer bortimot 600 000 oppdrettslaks i året, dersom ein tildeler nye konsesjonar i forhold til den villaksmeldinga som Stortinget skal behandla. Dette blir teke opp i komiteen som ei problemstilling, men ikkje som ei eiga sak – det er heilt korrekt. Og komiteen blir då informert frå regjeringshald om at tildeling av laksekonsesjonar er trekt tilbake, og at det skal venta – som det òg står i papira – til villaksmeldinga er behandla. Så skjer det forunderlege i ein spørjetime her at over bordet blir desse konsesjonane likevel utdelte av fiskeriministeren, tydelegvis etter samtale med Framstegspartiet. Altså blei det systemet som stortingsfleirtalet i utgangspunktet hadde lagt opp til, nemleg å ta ting i riktig rekkjefølgje og gjera det på den måten som villaksen fortener, overkjørt i ein spørjetime. Dette vil SV sterkt beklaga. Så skjer òg det forunderlege i neste omgang at ein i budsjettforhandlingane finn på at ein treng postar til å saldera budsjettet med, og så plussar ein på 240 mill. kr i 50 nye laksekonsesjonar. Altså går det heilt over styr i forhold til det som Stortinget eigentleg skulle behandla, villaksmeldinga og våre internasjonale forpliktingar i forhold til å vareta villaksen. Dette skjer over ganske kort tid – mens Regjeringa har lagt fram ei melding som skal verna om villaksen, skjer dette, tydelegvis fordi enkelte i Regjeringa har meir å seia enn andre. Dette er ein situasjon som SV sterkt beklagar, men me må berre ta til etterretning at det er eit fleirtal som er einig i dette, og at Regjeringa slik sett får fleirtal ved hjelp av Framstegspartiet for å foreta den miljøfiendtlege operasjonen som ein her gjer. Det er likevel eit poeng til: Når ein finn på desse nye 50 konsesjonane på grunn av at ein treng pengar, viser det seg i etterkant at næringa sjølv ikkje vil ha desse, for det er for mange konsesjonar, det er ikkje marknad for nye konsesjonar. Ein har altså i det heile ikkje undersøkt behovet for dette før ein går til det drastiske skrittet å tildela fleire. Dette er etter mi meining ei saksbehandling som ikkje heng på greip, eller ei saksbehandling «av de meget sjeldne», som SV skriv i sin merknad. Vårt forslag er då at ein skal trekkja tilbake tildelinga av dei 40 konsesjonane. Så vil me koma tilbake til dei 50 som Regjeringa no har tildelt i tillegg, og som altså ingen vil ha. I saka som gjeld Olje- og energidepartementet og endringar i eigarstruktur, var noko av hovudpoenget frå SV si side når det gjaldt gassmarknadsdirektiva, nettopp å behalda den nasjonale kontrollen, nettopp å sørgja for at dei store verdiane som ligg i Nordsjøen, blir verande under nasjonal kontroll. Stortingsfleirtalet via EØS-avtalen og pålegg frå EU sørgjer for at mye av grunnrenteinntektene våre blir flytta frå Noreg til EU-systemet gjennom dette grepet som skjer. Med bakgrunn i det og med bakgrunn i dei konsekvensane privatiseringa av Statoil hadde, vil SV stemma mot innstillinga i sak nr. 5.