Alf Egil Holmelid (Sosialistisk Venstreparti), 2012-01-31:
Det er eit viktig spørsmål representanten Warloe tek opp. Eg har sjølv jobba med næringsretta forsking både i næringslivet og ved universitet – derfor er dette eit spørsmål som har engasjert meg sterkt, og, som fleire har vore inne på før i dag, som er viktig både for framtidas nye næringsliv, som vi ikkje kjenner i dag, og for dei eksisterande bedriftene som treng å omstille seg. Det viktigaste grunnlaget for næringsretta forsking er at vi har ein solid samla forskingsinnsats i landet vårt. Det er mange som likar å spreie mytar om norsk forsking. Derfor kan det vere greitt med nokre få, konkrete fakta. Den offentlege finansieringa av forsking i Noreg har auka med 28 pst. under denne regjeringa. Det er ein realvekst. Vi må tilbake til tidlegare regjeringar for å finne eit år der realveksten i forskingsinnsatsen frå det offentlege gjekk ned frå år til år. Når det gjeld privat finansiert forsking, ligg også Noreg langt framme i den forstand at det ikkje er privat finansiert, men offentleg støtte til private bedrifter. Noreg gir meir offentleg forskingsstøtte til bedriftene enn våre naboland gjer, rekna i høve til BNP. Forskingsrådet si støtte til bedrifter har blitt fordobla under denne regjeringa. Skal vi styrkje den næringsretta forskinga, er kanskje noko av det viktigaste vi kan gjere, å byggje relasjonar mellom forskingsinstitusjonar og næringslivet. Der har regjeringa teke i bruk ulike verkemiddel for å lage arenaer for samarbeid. Eit av dei største grepa for å lage arenaer for samarbeid mellom ulike akademiske miljø og ulike store og små bedrifter er elleve forskingssenter for miljøvennleg energi. Eg har sjølv vore med og jobba i nokre av dei. Der er det eit godt, tillitsfullt og innovativt samarbeid mellom akademiske miljø og næringslivet. Vi har også ein måte å samarbeide mellom bedrifter og forskingsinstitusjonar på som er meir regionalt forankra. Det skjer ved at regionale næringsklyngjer – det kan for så vidt også vere nasjonale, men stort sett er dei regionale – knyter samarbeid med regionale forskingsinstitusjonar. Den typen samarbeid blir gjerne finansiert gjennom ordningar som Innovasjon Norge, gjennom Arena-programmet og Norwegian Centres of Expertise. Og om eg ikkje hugsar feil, foreslo faktisk Høgre i 2011 å redusere finansieringa til denne typen støtteordningar for å finansiere cluster av bransjar og forsking – ofte regionalt forankra. Det er litt underleg, for det er nettopp denne typen clustersamarbeid, som professor Reve peika på som noko av det viktigaste vi kan gjere, da han la fram det store forskingsprosjektet sitt, som LO og NHO har stått bak, og som fokuserer på kva slags framtidig næringsliv vi treng. Erfaringa mi er at regionalt samarbeid gjennom gode næringscluster og forskingsmiljø i regionen kanskje er den beste arenaen for å skape det samarbeidet mellom næringsliv og forsking som vi treng for å få innovasjon og relevans i forskinga. No kan ein sikkert diskutere kvifor den store støtta, som det offentlege gir bedriftene for å utløyse privat forsking, ikkje slår til når vi, som eg var inne på innleiingsvis, faktisk bruker meir offentlege midlar for å stø forsking i bedriftene enn det dei gjer i våre naboland. Kvifor er det da slik at bedriftene ikkje bruker tilsvarande mykje på forsking på eiga hand? Her har vi heilt klart eit behov for å diskutere om den store støtta vi gir til bedrifter for å utløyse privat forsking, er rett innretta. Det går godt an å diskutere om det skal vere i andre former, eller om det skal vere andre storleikar på enkelte program. Men det som eg har lyst til å peike på, er at vi i dag har ein situasjon der delar av norsk næringsliv går veldig godt. Det gjeld f.eks. offshorenæringa, og i periodar har det i alle fall vore sånn at sjømatnæringa har gått godt. Så det ein kan spørje om, er: Kvifor vil dei ikkje satse av eigne midlar for å tryggje si eiga framtid?