Hallgeir H. Langeland (Sosialistisk Venstreparti), 2010-10-28:
Eg trur den kanskje nye komande leiarkandidaten til Kristeleg Folkeparti må ha treft blink med sentrumsprofilen i dag, for alle har kome opp og sagt at dette var veldig gode greier. Det er ei viktig sak, det er bra for miljøet, og det er viktig at me diskuterer dette. Så det er honnør til Hareide. I samband med det er det jo klart at det er vanskeleg å rekruttera personar til fleire yrke, inklusiv leiarposisjonar, som det kan vera vanskeleg å få folk til. Er det då så enkelt som at det berre er å løysa dette? Er det ikkje noko med behov og etterspørsel her òg då, sit eg og tenkjer? Dersom ein – som Framstegspartiet ønskjer – skal selja flest mogleg bilar, betyr det då at det blir fleire eller færre bussjåførar? Eller er det sånn at det som samfunnet vil ha meir av, det blir det meir av? Er det sånn at dersom me vil ha mykje fleire folk til å ta bussen og me verdset bussjåføryrket, gjev dei ei skikkeleg løn og sørgjer for at dei ikkje heile vegen blir utsette for anbodspolitikk som gjer jobben usikker, så vil fleire velja den jobben? Er det politikk i dette likevel, Hareide? Kan det vera at det er ting som ulike parti vel, som gjer at færre blir bussjåførar? Kan det vera at ein i Høgre-skulen, der det er om å gjera å pugga mest mogleg og kunna mest mogleg, og gjerne ikkje skal kunne snekra eller kjøra bil, ikkje får så mykje belønning eller ikkje får så mykje skryt for å vera praktiske? Kan det vera at den skulen òg bidreg til at færre blir yrkessjåførar? Eg trur faktisk det, eg. Eg trur det er politikk i det òg. Eg trur faktisk at det som den raud-grøne regjeringa no gjer i skulen som Kristin Halvorsen held på med, med å gjera det meir praktisk orientert i ungdomsskulen og i vidaregåande skule, vil føra til at verdien av sånne yrke aukar. Det er ikkje dumt å vera fagarbeidar lenger. Faktisk er det sånn at den raud-grøne regjeringa med kunnskapsministeren i spissen set pris på dette og vektlegg dette no i dei planane som blir utarbeidde for vidareutdanning. Dette erfarer eg òg når eg er ute med folk, t.d. Eddi Eidsvåg i Pøbelprosjektet, der ein vektlegg meistring av fag så mykje at ungdom forstår at det faktisk er noko viktig dei held på med. Og det er det me må ha meir av, og då må me belønna munnleg og på anna vis folk som blir fagarbeidarar. Dersom ikkje blir det krise i forhold til fagarbeidarar. Då blir det sånn som det er no i bussbransjen. I Stavanger-regionen stod bussane fordi det ikkje var busssjåførar. Heldigvis har no polakkane kome og hjelpt oss ut av den krisen. Dersom me ikkje hadde hatt innvandrarar på dette området, så hadde me ikkje klart å løysa det problemet. Då hadde kollektivdelen gått ned. Altså kan ein seia at til og med det som går på asyl- og flyktningpolitikken har betyding for kva oppgåver samfunnet kan løysa dersom ein ser på det på den måten. Så her er det mykje politikk, som nokon ikkje likar å snakke om, men alle synest at det som Hareide tek opp, er bra, og Magnhild Meltveit Kleppa svarte at me må ha ein skikkeleg gjennomgang på alle område av det me har gjort, og det me held på med. Så er eg veldig klar over – for å avslutta med det – at innafor det feltet som gjeld Lånekassen, lån, stipend, regelverk, så har både Høgre og andre teke opp det, og Hareide sjølv òg. Der må me gjera ein jobb. Eg trur det er viktig at me får fleire til å ta bussen. Og skal me få fleire til å ta bussen, må me altså sørgja for at samfunnet utdannar bussjåførar og verdset bussjåførar like mykje som bilseljarar iallfall.