Trond Lode (Senterpartiet), 2008-06-11:
I Senterpartiet er alle representantar fristilte i behandlinga av denne proposisjonen. Det betyr at mine posisjonar i innstillinga representerer mitt syn åleine. Dette meiner me er riktig, fordi dette for alle i Senterpartiet handlar om viktige verdispørsmål, men med forskjellig tilnærming. Personleg er eg glad for at me med dei lovendringane me i dag gjer, får eit juridisk rammeverk som er tilpassa den samtida me lever i. Me viser veg mot målet om å oppnå eit inkluderande og likestilt samfunn. Mange ungar veks opp med homofile foreldre, og dei familiane fortener den same aksept av samfunnet som andre familiar. Mange ungar lever dagleglivet med éin omsorgsperson. Ofte har vedkommande og ungen ein familie og eit nettverk der begge kjønn er representerte. Eg synest det er viktig at alle foreldre syter for at deira ungar har gode rollemodellar av begge kjønn. Men det er uansett ikkje berre vårt kjønn som definerer oss som menneske og gjer at me tilfører ungane våre forskjellige livserfaringar og verdiar. Alle foreldre tilfører ungane sine individuelle perspektiv. For meg er det umogleg å sjå på mine homofile og lesbiske venner som mindre verdige omsorgspersonar enn det eg og kona mi er for vår son, berre på grunn av at dei har same kjønn eller har ei anna seksuell legning. Når det kjem til omsorg, viser livet meg at legning er irrelevant. Svært mange lever livet sitt utanfor kjernefamilien mor, far, barn. Ved å argumentera for ulike rettar ut frå ei snevert definert samfunnsnorm gir ein beskjed om at deira familie er mindre ønskt enn andre familiar. Endå verre er det om samfunnet framleis lèt det eksistera ulike juridiske rettar for ungar definert ut frå den seksuelle legninga til foreldra. I dag blir det innført like juridiske rettar for alle ungar i Noreg, og det er eg svært glad for å få vera med på. Ekteskapet som ei verdig og forpliktande ramme rundt kjærleik og samliv er eit gode. Å ekskludera homofile og lesbiske frå å inngå i same institusjon vil opplevast som diskriminerande. Det me i dag gjer, er å styrkja ekteskapet. For meg er det viktig at Kyrkja blir gitt sjølvstyre i dette spørsmålet, og at det blir innført ein vigselsrett og inga vigselsplikt, slik det ligg i proposisjonen. Eg har ikkje tru på tvang i denne samanhengen, og eg respekterer at dette for mange er eit trusspørsmål. Nokon peikar på dei utfordringane som ungar av homofile i dag møter og vil møta i framtida. Dersom ungar møter vanskar på grunn av foreldra si legning, blir dei vanskane skapte av omgivnadene og ikkje av korleis familien er sett saman. Er ein redd for at ungar skal mobbast, er første bod å læra ungane våre ikkje å mobba. Det er ikkje veldig mange år sidan ein kunne oppleva at viss ein var født utanfor ekteskap, vart ein født utan den same statusen, dei same rettane og dei same moglegheitene som andre ungar. Den sorga eit slikt liv kunne føra med seg, skriv seg frå haldningar i samfunnet og ikkje det mangel på ein ekteskapskontrakt isolert sett kan føra med seg. Det Stortinget i dag gjer, er å senda eit rungande signal til heile samfunnet om at diskriminering og mobbing av lesbiske og homofile er uønskt og avleggs. Og viktigast: Me sender eit signal til alle ungar om at alle ungar, foreldre og familiar er like mykje verdt. Til slutt vil eg fremja forslag nr. 9, som er utdelt litt seint, på vegner av Framstegspartiet, Høgre, Kristeleg Folkeparti, Venstre og meg sjølv.