Anita Apelthun Sæle (Kristelig Folkeparti), 2000-11-28:
Ei av dei viktigaste endringane som forliket førte til, meiner Kristeleg Folkeparti er at bustøtta til dei som har aller minst, er på plass igjen – og eg bed representanten Alvheim merka seg det. Det var faktisk med undring Kristeleg Folkeparti oppdaga at arbeidarpartiregjeringa hadde kutta dei 160 mill. kr som har hjelpt minstepensjonistane med dyre husleiger til å klara sine utgifter. Det var nemleg svært usosialt. Sjølvsagt var det viktig å få ei normal behandling av private skular, og det var svært viktig at evangeliesentra og AAN fekk dei pengane som dei må ha for å hjelpa folk i naud. Dette er postar som Kristeleg Folkeparti har sytt for å få på plass kvart einaste år. Det er flaut at Arbeidarpartiet forsøker å strippa det frivillige Noreg. Det er ingen plass der ei krone brukt har større effekt og utløyser meir tenester enn nett i det frivillige Noreg. Men minstepensjonistane trudde vi at også Arbeidarpartiet hadde omsorg for, ikkje minst for dei av dei eldre som har aller minst. Men kanskje det var for mykje forlangt. Det er jo eit faktum at Arbeidarpartiet ikkje var med på å lyfta opp nettopp denne gruppa med 1 000 kr pr. månad. Det var faktisk sentrum og høgresida som gav minstepensjonistane eit lyft som gav dei noko meir å leva for. Den sosiale fordelinga må vi få på plass, ofte utan Arbeidarpartiet. Sentrum måtte altså få tilbake på plass bustøtteordninga. Sjølv om representanten Alvheim no har gått, vil eg igjen be han om å merka seg det. Elavgifta kan òg ramma dei svakaste, men bustøtta er altså på plass igjen. Tusenlappen skal ikkje verta eten opp ved at vi tar frå dei eldre hjelpa til lys og varme der buutgiftene er urimeleg høge. Kommuneøkonomien er viktig for Kristeleg Folkeparti. Det er i kommunane at velferden vert skapt. Det er lokalt vi lever og bur. Det er kommuneøkonomien som bestemmer kva slags oppvekstvilkår ein gjev barn og ungdom, og kva slags omsorg pleietrengande og sjuke får. Kommunane slit hardt. Dei aller fleste vil ha det verre til neste år enn i år. I Hordaland høyrer eg at dei i ei rekkje kommunar må skjera ned på velferdsgoda med mellom 5 og 10 pst. Det er tøft. Naturlegvis er dei glade for dei 1, 25 milliardar kr som dei har fått ekstra i og med forliket. Det hjelper noko, men dei håpar på ei gjeldssaneringsordning, sjølvsagt med kriterium som gjev ei rettferdig fordeling. Den kommunale mindreutgifta, slik den er tenkt i ordninga, vil verta på ca. 2 milliardar kr. Det er naudsynt for at kommunane skal kunna levera dei velferdstenestene som er forventa. Det viktigaste for kommunane sin framtidige økonomi er likevel at dei får moderate lønsoppgjer, slik at løn ikkje et opp det dei skulle ha til driftsmidlar og investeringar. Ein kan ikkje rasjonalisera vekk omsorg. Kristeleg Folkeparti var forferda over at regjeringa Stoltenberg hadde lagt heile innstramminga i statsbudsjettet på næringslivet. Det viser at Regjeringa ikkje kan ha syn for dei mange bedriftene som vippar mot raude tal. Moms på reiseliv kan utan tvil samanliknast med aktiv dødshjelp for denne vekstnæringa i Distrikts-Noreg. Å prisa reiselivsnæringa i naturfagre Noreg ut av marknaden er usannsynleg lite framtidsretta. Det kunne ikkje sentrum godta. Derfor vart forandringane så klare. Konjunkturavgifta ville ramma alle bedrifter, anten dei har tap eller overskot. Det kunne sjølvsagt ikkje sentrum godta. Positivt for bedriftene er at ein til neste år– eller rettare 2002 – kan spara 6 milliardar kr i investeringsavgift. Kristeleg Folkeparti og dei andre sentrumspartia har sett sitt stempel på budsjettet.