Lene Vågslid (Arbeiderpartiet), 2018-10-03:
22. juli-kommisjonen sa det veldig tydeleg: Den viktigaste beredskapsressursen er det ordinære politiet. Difor kjem eg til å bruke innlegget mitt på det temaet i dag. I 2015 blei nærpolitireforma vedteken her i Stortinget etter forhandlingar mellom dåverande regjering, Venstre, Kristeleg Folkeparti og Arbeidarpartiet. Regjeringa og Venstre hadde fleirtal utan oss. Valet stod mellom å ville påverke utfallet eller ikkje. Arbeidarpartiet var og er for ei reform av politiet. Dei klare anbefalingane og kritikken etter 22. juli kravde det av oss. Me fekk gjennomslag for ei rekkje tiltak for betre kultur og leiing, som så vidt var nemnde i det opphavlege forslaget og var ei klar anbefaling frå Gjørv-kommisjonen. Me fekk på plass klare krav til gode lokale prosessar i ein tidleg fase. I det store og heile er dette ikkje følgt opp. Det blir gjort veldig mykje godt arbeid i norsk politi. Trass i utfordringar og ein sterkt pressa ressurssituasjon er eg imponert over både innsatsen og viljen i politiet til å løyse det samfunnsoppdraget me har pålagt dei. Men me må òg evne å sjå og høyre dei når dei ropar varsku. I trontalen i går blei det vist til nærpolitireforma som svar på eit styrkt vern for offer for kriminalitet. Gjennomføringa av denne reforma ser ikkje ut til å vere svaret på det. Det mest alvorlege no er at reformarbeidet og mangel på god gjennomføring klart ser ut til å gå ut over rettssikkerheita til folk. Me har for mange eksempel på sprengt kapasitet i distrikta som fører til at straffesaker med kjend gjerningsmann blir lagde bort, og på alvorlege straffesaker som kan liggje i årevis utan å kome til retten. Dette har blitt tydeleg formidla dei siste dagane frå fleire bistandsadvokatar, og frå tillitsvalde i politiet. Særleg har me sett det frå Aust politidistrikt. Der kan me òg høyre ein politimester som sjølv seier at reformarbeidet er mykje av årsaka til den store, krevjande situasjonen dei står i no i Aust politidistrikt. Dette bryt opplagt med premissen i forliket om politireforma, at ho ikkje skulle bli ei sparereform. Reforma skulle frigjere kapasitet og politikraft. Så langt kan me dokumentere eit betydeleg redusert økonomisk handlingsrom for politidistrikta. Politiproduksjonen går ned, restansane aukar, og responstida blir ikkje halden – dette trass i at det jobbar mange, mange fleire i politiet no enn då den reforma blei vedteken. Ein må spørje seg kvar desse politistillingane eigentleg har hamna. Den sentrale delen av forliket – i alle fall for Arbeidarpartiet, før me fekk dette på plass – var det løftet me gav til innbyggjarane. Denne delen av forliket meiner eg heilt klart er broten. Der stilte me klare krav til lokal prosess i tidleg fase, som skulle sikre kommunane eigarskap til sluttresultatet, for å sikre nærpolitiet. Arbeidarpartiet står fast ved det forliket me inngjekk, men eg slår fast at regjeringa ikkje gjer det. I staden for å kutte i budsjettet til politidistrikta har Arbeidarpartiet føreslått styrkingar. I staden for nærmast å tømme dei attverande lensmannskontora og tenestestadene for innhald, slik me bl.a. ser i mitt heimfylke, Telemark, vil me styrkje dei, slik me opphavleg var einige om, og som me vedtok i denne salen i 2017. Justisministeren sa til NRK i går kveld at politiet har dei ressursane dei treng for å kunne ha ting på stell, og at ein ser mange gode resultat som følgje av reforma. Ja, det er klart at me òg ser gode resultat, noko som fungerer, men at politiet har dei ressursane dei treng for å gjennomføre den største politireforma kanskje nokosinne, er ikkje tilfellet. Me har sett for mange eksempel på svak satsing på sikkerheit og beredskap det siste året frå den sitjande regjeringa, trass i at statsministeren gjekk til val på ein sterkare beredskap. Det ordinære politiet utgjer den viktigaste beredskapsressursen i landet vårt. Arbeidarpartiet kjem til å fortsetje å arbeide målretta for å styrkje den viktigaste beredskapsressursen, nemleg det ordinære politiet.