Jenny Klinge (Senterpartiet), 2011-12-06:
Det er eit skrikande behov for at utsette barn og unge får eit heilskapleg hjelpeapparat rundt seg. Dette synleggjer dagens debattema om barn og straff svært godt. Det er snakk om framtida til unge menneske som gjennom å ha gjort seg skuldige i straffbare handlingar kan vere i ferd med å utvikle ein kriminell løpebane som varer i fleire år, kanskje livet ut. På eit vis kan ein seie at dei tiltaka som ligg i lovframlegget, speglar ein tankegang à la Samhandlingsreforma. Tenesteytarar og hjelpeinstansar skal koordinere arbeidet sitt og samhandle betre, og ein skal ha betre oppfølging av den enkelte frå mange kantar. Vanskelege oppvekstvilkår og dårlege heimar peikar vi gjerne på når det går gale med ungdom, og det er sjølvsagt relevant. Men det er ikkje slik at dette er forklåringa på alt. Det fritek heller ikkje unge menneske frå ansvar for eigne handlingar at dei har opplevd noko gale i barndommen. Dette skal likevel sjølvsagt vere med som ein viktig del av bakgrunnen for korleis vi jobbar førebyggjande mot kriminalitet, korleis vi betre kan fange opp dei ungane som treng hjelp. Det skal vere med som ein del av bakgrunnen når vi vurderer å setje i verk tiltak når nokon har gjort lovbrot. Opplegget med stormøte er eit døme på noko eg har tru på i så måte. Der blir fleire viktige aktørar inviterte til å delta og bidra. Den unge gjerningspersonen sjølv må yte ein innsats og forhåpentlegvis bli meir bevisst på kva han har gjort, og tenkje over kva han vil med livet sitt vidare. Eitt av dei tiltaka som ligg inne i lovproposisjonen, er at politiet blir pålagt å varsle barnevernet når det er aktuelt å krevje fengsling av eit barn under 18 år, og at barnevernet vil plikte å møte i fengslingsmøte og informere om behovet for og arbeidet med tiltak for barnet. Dette er viktige element for å førebyggje betre. Alt må setjast inn på å stanse ein kriminell løpebane i starten. Det synest som at eit samla storting i dag vedtek at det er håp for alle. Det meiner eg er meir framståande i nettopp denne saka enn i andre saker der vi diskuterer kriminalitet og straff. Tverrpolitisk einigheit om å vere optimistiske er eit godt utgangspunkt. Det er bra at vi somtid kan dele syn på både målsetjingar og kva verkemiddel som bør brukast for å nå målet. Det er viktig for å få eit velfungerande og godt samfunn at alle faktisk skal ha mest mogleg like sjansar til å bli gagns menneske – bidragsytarar til samfunnet, men ikkje berre det; flest mogleg må få sjansen til å leve gode, innhaldsrike og meiningsfulle liv. Når vi i tillegg til mange andre tiltak også opprettar eigne ungdomseiningar for dei som har begått alvorlege og/eller gjentekne lovbrot, er det fordi ein må erkjenne at somme faktisk treng strengare reaksjonar med sterk grad av kontroll i ein periode. Eg nemnde at vi har tru på at det er håp for alle. Slike ungdomseiningar stengjer ikkje for dette håpet. For at dei som blir møtte med denne typen straff, i beste fall skal kunne klare seg godt resten av livet, er det nødvendig med straff og oppfølging som møter deira handlingar og den trusselen dei for tida kan utgjere for samfunnet. Målet er at ein på det viset forhindrar at ei negativ utvikling får halde fram. Eg viser til slutt til det utførlege og gode innlegget til saksordførar André Oktay Dahl, og også det gode innlegget representanten Torve heldt. Vi tek med den nye lova eit fornuftig steg vidare, og vi håpar alle at erfaringane med alle dei nye tiltaka blir gode.