Hadia Tajik (Arbeiderpartiet), 2016-10-04:
Det er knapt jobbvekst i dette landet. Under denne regjeringa er det så langt vorte skapt 25 000 fleire arbeidsplassar. Tre av fire av dei er i offentleg sektor. Det er ikkje berekraftig på sikt. Så eg skjønar godt at det i trontalen vert understreka at regjeringa må vera «mer opptatt av verdiskaping i privat sektor». Det er ein underfundig kommentar, som eg lett kan seia meg einig i. For få dagar sidan kunne arbeidsgjevarorganisasjonen Virke påpeika at «tallenes tale er at Norges posisjon på sysselsettingstoppen er truet», fordi mens befolkninga i landet veks med omkring 50 000 personar i året, har sysselsetjinga dei siste åra berre vakse med eit par tusen i året. Og i 2016 går det til og med mot ein nedgang i talet på personar i jobb. Rogaland har den desidert største ledigheita, med 11 263 arbeidsledige personar. Det er òg ganske mange ektefellar, barn og nære familiemedlemer det får direkte følger for. Noreg er det landet i verda som har best føresetnader og flest moglegheiter. Men dei gode føresetnadane som me har, vert ikkje brukte til å realisera dei moglegheitene me har. Tvert imot aukar forskjellane i landet vårt – mellom fattig og rik, mellom dei som har jobb, og dei som ikkje har jobb, mellom by og land, mellom kvinner og menn. No står ikkje regjeringa ansvarleg for alt som går gale, men dei står ansvarleg for alt dei gjer og for alt dei ikkje gjer. Når dei legg fram ei likestillingsmelding som er blotta for likestillingspolitikk – det står dei ansvarleg for. Når dei legg fram eit statsbudsjett som har store usosiale skattekutt som ikkje skapar arbeidsplassar – det står dei ansvarleg for. Og når dei svekkjer posisjonen til arbeidstakarane – det står dei ansvarleg for. Det er det me som utgjer opposisjonen, òg stiller dei til ansvar for. Og det er her me tek andre val, me vil ta landet i ei anna retning, der fellesskap vert vektlagd meir, der moglegheitene til folk og små forskjellar vert vektlagde meir. Det er ei krevjande tid for landet, og Arbeidarpartiet meiner at når det er krevjande tider, står me sterkare saman. Det inneber å føreslå tiltak som reduserer dei sosiale og økonomiske forskjellane mellom folk, å ha ein skattepolitikk som er rettferdig, sånn at dei som har mest, òg er dei som betaler mest, samtidig som vanlege folk har lik eller lågare skatt, sånn som me har føreslått i våre alternative budsjett. Det inneber òg at alle har ein jobb å gå til. Då må me ha tryggleik for arbeid, altså at det vert skapt fleire arbeidsplassar, at det vert jobbvekst i dette landet igjen, og at det er tryggleik i arbeid, altså at vanlege folk veit at dei har oss i ryggen ved at me forsterkar og fornyar arbeidsmiljøloven slik at ein betre fangar opp det som er dagens verkelegheit. Så me treng ein meir aktiv og målretta næringspolitikk. Blant anna betyr det at me må prioritera tydelegare, bruka meir pengar på område der me ser at landet har særskilte fortrinn, sjå på dei næringsretta forskingsprogramma og innretta dei meir mot dei områda der me ser at me har den typen fortrinn, sånn at forskinga støttar under potensialet som finst i desse næringane våre. Noreg er eit lite land, men me har fleire sektorar som har eit stort eksportpotensial, og me har mykje kompetanse, ikkje minst i vår eigen olje- og gassektor og i leverandørindustrien, og den kompetansen vil ha ei sentral rolle i det å byggja opp fleire berekraftige industriar. Då er det tre ting som er avgjerande. Det er for det fyrste at det er føreseielegheit for petroleumsnæringa, fordi ho kjem til å fortsetja å vera viktig for oss i mange år framover, for det andre at me byggjer bruer frå kompetansen som finst i olja, til våre utdanningsløp, både grunnutdanning, vidaregåande utdanning og høgare utdanning, fordi framtidas fagarbeidarar og næringsutviklarar må verta lærte opp av dei som er dei fremste i dag, for det tredje at det er fleire kontaktflater mellom den kompetansen som finst i olja, og det som kan verta framtidige næringar, gjennom f.eks. program som Transferit. I alle fall er det ingen grunn til at folk med den kompetansen som finst frå denne næringa, skal fortsetja å gå ledige utan at kompetansen vert brukt – og med fare for at kompetansen deira og kunnskapane deira forvitrar. I dag er det nesten 8 000 ledige ingeniørar. Mange av dei er frå Vestlandet. Dei vil jobba. Lat oss gje dei moglegheita til det.