Bjørn Jacobsen (Sosialistisk Venstreparti), 2008-12-09:
For snart åtte år sia i denne salen, under voteringa, skjedde det plutseleg ein liten kjedereaksjon som var første skritt i Noreg for å bli kvitt klasebomber. SV hadde lagt inn eit forslag, og plutseleg sa Kristeleg Folkepartis dåverande parlamentariske leiar, Einar Steensnæs: Vi stemmer for det forslaget. Haakon Blankenborg frå Arbeidarpartiet sa: Vi stemmer også for det. Vi veit at Kristeleg Folkeparti alltid er til å stole på når det gjeld å gjere den humanitære situasjonen betre. Dei eg ikkje har nemnt, men som også er stolte over det vi fekk til i førre veke i Oslo, kan berre melde seg på i debatten om dei vil skryte av det Noreg faktisk har gjort – gått føre på eit så viktig område. Så veit vi at utviklingsministeren ikkje har ein sjanse i havet om det er altfor mange klasebomber i eit område der ein prøver å drive utviklingspolitikk. Dette er verkeleg å politisere bistanden, når Regjeringa på eit så godt område klarer å få dette til effektivt. Det kan ikkje bli betre. Så veit vi også at frå forsvarshald har det blitt gjort mykje bra arbeid. For når Forsvaret sa at vi treng ikkje norske klasebomber, vi kan rett og slett klare oss godt utan norske klasebomber, vi treng artilleri for å forsvare Noreg, då viser det at dette arbeidet gjev gode resultat. Så skal vi sjølvsagt ha med oss at dette med klasebomber ikkje er nedrusting mellom statar, men ei humanitær nedrusting for sivile. Det er statars tryggleik som ein set opp mot individas tryggleik. Det er ikkje å fjerne spenninga mellom statar, men å sivilisere krigføringa. Dette understrekar også det som har vore nemnt tidlegare i denne debatten, om R2P, og det gjer faktisk at individets rettar kan bli sette opp mot statars integritet. Dette arbeidet vil FN fortsetje med. Så veit vi også at går vi vidare i forhold til resultat, skal vi ta Framstegspartiet på alvor når dei etterspør resultat i bistanden. Og sjølvsagt er det ingen som er imot å ha gode resultat. Men vi må også vere med på at det skal verke på ein best mogleg måte. Og det å fjerne bistanden er ikkje måten å få det til på. Eg veit om eksempel der bistand heilt klart verkar mot si hensikt, men då må vi kvitte oss med den bistanden og gjere annan bistand betre. Så for all del: Framstegspartiet skal ha ære for at dei tør å utfordre at ein vil ha best mogleg bistand. All ære for det. Men resultatet må ikkje bli at ein fjernar all bistand, for det vil ikkje på noko vis kunne stå seg internasjonalt. Så veit vi at vi også klarer å få til samkjøring, ikkje minst i Afghanistan, både mellom utviklingspolitikk, utanrikspolitikk og ikkje minst forsvarspolitikk. Vi veit at her er vi kanskje med på å leggje grunnlaget for framtidige internasjonale operasjonar. Noreg har stilt med dei sivile åtgjerdene som skal til. Det står att å sjå om resten av det internasjonale samfunnet vil få det til. Men dette klasebombevedtaket som blei gjort i førre veke, viser at Noreg er i front på dette området og tør å ta dei første skritta. Noreg blir høyrt både i NATO og i FN. No er han ikkje til stades, men vi har til og med fått nominert presidenten i dette huset som kandidat til generalsekretærjobben i Europarådet, det største av alle europeiske parlamentarikarforum. Det kan òg love godt. Det viser at Noreg er i front. Norsk politikk blir høyrt – ikkje berre fordi vi stiller med mange bistandspengar, men sjølvsagt fordi vi har ein god politikk å ha med oss ut. Ser vi på om vi har lykkast i forhold til f.eks. vår gode nabo Russland, veit vi at Noreg er heilt avhengig av eit godt forhold til Russland. Vi kan ikkje vere med i ein forsvarsallianse som skulle finne på å irritere Russland unødig. Det ville aldri vere i Noregs interesse. Derfor er det gode arbeidet Noreg har gjort i NATO med å prøve å få opp kontakten mellom NATO og Russland, veldig bra i forhold til både diplomati og å få den spenninga som eventuelt har vore der, til å bli mindre. Så veit vi at i forhold til kva som er kvalitetsbistand og kva som skal vere offentleg godkjend bistand, gjer Noreg ein god jobb i IDA og DAC i forhold til kva som skal vere offentleg godkjend bistand, ODA-bistand. Det vi veit, er at vi klarer å halde på ei armlengds avstand at militære åtgjerder skal vere det. Så får vi innsjå at det å kjøpe skog, også er god bistand når den skogen på eit vis blir verna. Det vil vere i alles interesse.