Magnhild Meltveit Kleppa (Senterpartiet), 2013-04-29:
Dei fleste debattane i Stortinget handlar om korleis vi kan gjera dei rette vala gjennom å skapa endringar. Debatten om perspektivmeldinga bør fyrst og fremst handla om korleis vi kan ta vare på verdiar vi så langt har bygt samfunnet vårt på. Senterpartiet vil fortsetja arbeidet for geografisk og sosial utjamning. Det er ein eigen verdi ved vårt samfunn at vi har nytta dei rike naturressursane våre til arbeid og busetjing i heile landet. Det er òg god miljøpolitikk – vi sikrar reinare energi, meir og sunnare mat, ei berekraftig verdiskaping og ein sunnare verdsøkonomi. Sentraliseringskreftene er sterke i samfunnet vårt nå – desto viktigare er det med tydelege motkrefter. Ei offensiv satsing på infrastruktur gjev høve til å ta heile landet i bruk, òg i tida som kjem. Senterpartiet er glad for at vi høyrer til i ei regjering som vil sikra og styrkja den velferdsutviklinga dei fleste av oss har fått del i. Vi lovar ikkje skattelette, men trur at ein god offentleg skule og inkluderande helse- og sosialtenester er avgjerande viktig for eit godt samfunn òg framover. Utjamning har òg eit globalt perspektiv. Vi vil arbeida for at fleire land kan sikra arbeid og sosial stabilitet. Klimaendringane er ein global trussel mot velferdssamfunnet. Ei grunnleggjande utfordring er at dagens globale forbruksmønster ikkje er berekraftig. Det er for billig å forureina, og for lite lønnsamt å opptre miljøvennleg. Det er oppsiktsvekkjande at Stortingets nest største parti, slik det går fram av innstillinga, ikkje deler ei slik oppfatning. Det kan vel kallast både naivt og spekulativt av Framstegspartiet å overlata til den enkelte å gjera sine val, meir enn å føreslå politiske handlingar på dette avgjerande, viktige feltet. Perspektivmeldinga slår fast at arbeidskrafta er den viktigaste ressursen vår. Arbeidsinnsatsen vi utfører, er sjølve grunnlaget for velferdssamfunnet. Å delta i arbeidslivet gjev den enkelte økonomisk sjølvstende. Senterpartiet meiner vi må forsterka innsatsen for å inkludera endå fleire i arbeidslivet. Slik kan vi både nedkjempa fattigdom, heva levestandarden og betra livsstandarden. Tre felt krev spesiell merksemd. Fleire må ha høve til å arbeida lenger framfor tidlig utstøyting. Fleire funksjonshemma, langtidssjukmelde og innvandrarar må gjevast høve til arbeid. Vi har i dag dessverre ikkje eit inkluderande arbeidsliv som er godt nok. Samtidig må vi ta godt vare på dei som ikkje kan arbeida. Opposisjonspartia understrekar kor viktig det er med ein låg terskel inn i arbeidslivet for grupper som tradisjonelt har hatt det vanskeleg med å koma inn. Eg er einig i det. Verkemidla dei viser til, er det vanskelegare å sjå konsekvensen av. Når dei tek til orde for ein brei gjennomgang av eigendelar, skattereglar og støtteordningar, kan det sjå ut som om dei meiner at dagens ordningar er for gode. Korleis kan ein forstå følgjande sitat frå fellesmerknadene: «Arbeidsmiljølovens beskyttelse av arbeidstakerne må ivaretas. Samtidig er det viktig å sikre en viss fleksibilitet og et lovverk tilpasset dagens og framtidens arbeidsliv.» Skal arbeidsmiljølova mot alle løfte likevel reverserast til Bondevik IIs tid, med den utryggleik som det medfører? Då eg var sosialminister, frå 1997 til 2000, hadde eg ansvaret for utjamningsmeldinga. Heldigvis verkar dei fem strategiane for utjamning framleis: ei mjukare arbeidslinje betre offentlege tenester eit meir finmaska sosialt tryggleiksnett ein meir sosial bustadpolitikk eit meir rettferdig skattesystem Desse fem strategiane har òg lege som grunnlag for den raud-grøne regjeringa. Dei er gode rettesnorer òg i tida som kjem. Eg tykkjer ikkje at debatten så langt har avklart at dette er strategiar som eit eventuelt alternativ vil følgja. Det er eit altfor stort sprik i fellesmerknadene til det.