Espen Granberg Johnsen (Arbeiderpartiet), 2008-01-17:
Lat meg først få gje ros til interpellanten for det temaet som han har teke opp. Eg er einig med statsråden i at vi heilt sikkert kan bli endå betre, og at idretten og utdanningsinstitusjonane kan lære meir av kvarandre, slik at det blir endå lettare for fleire å kunne kombinere toppidrett med utdanning - både på vidaregåande nivå og i høgare utdanning. I Noreg har vi ei stor mengd toppidrettsutøvarar og andre utøvarar som oppnår utrulege resultat. Eg meiner det nesten er naturstridig at vi med våre vel 4,5 mill. innbyggjarar skal ha så mange dyktige utøvarar som vi har, som oppnår så gode resultat som dei gjer. Den viktigaste grunnen til at vi greier det, meiner eg er at vi har ei idrettsrørsle som syter for at alle får lov og moglegheit til å delta, ei idrettsrørsle som samlar alle delar av befolkninga, som inviterer med alle som ønskjer det. Det skapar sterke fellesskap, det skapar involvering, det gjev barn og unge sjølvtillit og ei kjensle av fellesskap, deltaking og meistring. Eg meiner norsk idrett er eit utruleg godt eksempel på at det er sterke fellesskap som fører oss framover, og eg er sikker på at utan den folkelege masseidretten i Noreg hadde vi aldri i verda hevda oss på den måten vi gjer i OL, VM og kva det no måtte vere av meisterskap og konkurransar verda rundt. I tillegg til at vi har ei idrettsrørsle som gjev mange toppidrettsutøvarar, er mitt inntrykk at vi har ei idrettsrørsle som er bevisst på at ein er toppidrettsutøvar i ein ganske kort periode ganske tidleg i livet. Derfor er idretten oppteken av at utøvarane også skal ha eit liv etter toppidretten, som krev jobb som krev utdanning. Noregs Idrettsforbund seier sjølv, som det har blitt referert til tidlegare i debatten, at ein er oppteken av å sikre dei beste rammevilkåra for å kunne kombinere toppidrett og studium. Derfor er det også mykje godt samarbeid mellom ulike særforbund og ulike utdanningsinstitusjonar, t.d. på Lillehammer. Lillehammer-regionen har teke mål av seg til å bli den mest komplette vintersportsdestinasjonen i Europa. Det involverer og stiller krav til mange: til idretten - sjølvsagt - til kommunane, til næringsliv og ikkje minst til Høgskulen i Lillehammer og toppidrettsgymnaset på Lillehammer. På høgskulen kan ein no få ei spesialtilpassa utdanning innanfor veldig mange utdanningsløp, slik at det blir mogleg å kombinere utdanning med toppidrettssatsing. Det blir lagt stor vekt på å ha ei god rettleiing for studentane. Det er viktig for skulen, for idretten, og sjølvsagt aller viktigast for utøvaren og studenten. Andre stader i landet lærer ein av det som blir gjort på Lillehammer, både andre utdanningsinstitusjonar og innanfor idretten. Førre helg fekk vi ei ny skiskyttardronning: Solveig Rogstad frå Valdres. Ho fortel at det er eit betre tilpassa opplegg for hennar legestudium ved NTNU, som m.a. gjorde at ho i helga blei verdas beste skiskyttar, eit samarbeid mellom ho sjølv, universitetet som ho studerer ved, og idrettsmiljøet som ho er ein del av. Vi høyrer om fotball- eller handballspelarar som tek eksamen ved ambassadar rundt omkring i verda samtidig som dei representerer Noreg i ulike meisterskap. Eksempla kunne vore mange fleire. Eg trur nok at i ein del land rister ein litt på hovudet når norske utøvarar midt i ein meisterskap skal til ambassaden for å ta eksamen. For mange er nok det ganske utenkjeleg. Eg trur Noreg ligg langt framme når det gjeld å vere bevisst på betydninga av utdanning for toppidrettsutøvarar. Men det kan også vere slik at andre land som har dei same verdiane og haldningane til idrett og utdanning som oss, gjer eit godt arbeid, eit arbeid som vi også kan lære av. Derfor bør vi også kunne hente erfaring frå andre land der det er mogleg og naturleg. Det blir gjort mykje bra, både frå utdanningssida og av idretten. Då Olympiatoppen blei etablert i si tid, var jo nettopp ein av grunnane at ein innanfor idretten skulle trekkje vekslar på kvarandre for å oppnå endå betre resultat. Det har utan tvil vore ein stor suksess. Mange kan heilt sikkert lære meir av kvarandre også i spørsmål knytte til utdanning kombinert med toppidrett. Derfor er det fornuftig at ein set seg ned på tvers av departement og særforbund og diskuterer gjennom ulike tiltak og verkemiddel, slik at ein kan få ein meir lik praksis, som tener både idretten, utdanningsinstitusjonane og - aller mest - den enkelte toppidrettsutøvaren.