Solfrid Lerbrekk (Sosialistisk Venstreparti), 2019-12-05:
Me i SV jobbar for eit samfunn med mindre forskjellar der velferda skal vera eit reelt tryggingsnett som fangar oss opp når livet ikkje går heilt på skjener. I dag har me ein ny tilstand i norsk politikk, der Venstre og Kristeleg Folkeparti har gått fullt inn på ei linje som Høgre og Framstegspartiet tidlegare har stått for. Det handlar om ei normalisering av ein ganske rein kuttpolitikk, som alltid rammar hardast dei som treng mest støtte, anten det er utgreiing, oppfølging og avklaring for å koma i jobb, eller det handlar om barn som treng briller for å sjå ordentleg. Me i SV er totalt ueinige i denne politikken, og det viser kor forskjellig ein ser ikkje berre på velferdspolitikk, men òg på den økonomiske politikken generelt. Regjeringa gøymer kuttpolitikken bak ei setning om å gjera velferdsstaten meir berekraftig, medan me i SV ikkje i det heile meiner det er berekraftig å kutta i støtteordningar som i røynda vart innførte for at alle skulle klara seg best mogleg, uavhengig av om ein har god helse eller ikkje. Det er alvorleg når fleirtalet i Stortinget, inkludert Venstre og Kristeleg Folkeparti, no fremjar ein politikk dei kallar vegen mot ein berekraftig velferdsstat, men som i realiteten er ein rein kuttpolitikk. Eg meiner at noko av årsaka til dette er dei perspektivmeldingane som har vorte framlagde, der heile føresetnaden som ligg til grunn, er evig auka kjøpekraft og stillstand i skattenivået, og ikkje korleis me skal varetaka at alle framleis skal ha like moglegheiter, uavhengig av kva utgangspunktet var då ein vart fødd. Det å ha tryggleik i jobben og veta at ein har rettar på arbeidsplassen og tryggleik rundt arbeidsforholdet, er ein føresetnad for at ein skal kunna yta best mogleg. Men sånn er det ikkje i dag. Utviklinga går i feil retning. Me ser at innleige og bemanningsbyrå breier seg til større og større delar av den norske arbeidsmarknaden. Dette må snu. Dette er med på å skapa større klasseskilje. Me står no overfor ei klimakrise, men òg det ein kan kalla ei velferdskrise. Me veit at denne regjeringa har kasta tusenvis av sjuke folk ut av folketrygda og over i fattigdom og sosialstønad. Innstrammingane i ordninga med arbeidsavklaringspengar har ført til at det norske tryggingsnettet no har rakna. Det er svært alvorleg at regjeringa no vil ta store delar av ytinga frå unge mottakarar av arbeidsavklaringspengar. Dette er inntekta til ungdom som er ramma av sjukdom, deira moglegheit til eit sjølvstendig og verdig liv er avhengig av at politikarar ser deira behov. Unge med funksjonsnedsetjingar og kronisk sjukdom som får arbeidsavklaringspengar, må sikrast ein trygg og verdig økonomi, samtidig som dei får god, tett og riktig oppfølging frå Nav. Frå neste år vil unge sjuke menneske verta fattigare, og det vil gå ut over kommunane sitt sosialbudsjett, som så mykje anna. Her kan eg òg nemna kutt i bustønad og kutt i barnetillegget til uføre. Dette er no vorte ganske prekært for kommuneøkonomien. Det ville vore betre å vedta SV sitt alternative statsbudsjett. Då hadde me kunna snu denne utviklinga, at forskjellane aukar og me får eit stadig meir fragmentert og utrygt arbeidsliv. Så med det fremjar eg dei forslaga SV står åleine om i innstillinga til sak nr. 4.