Laila Reiertsen (Fremskrittspartiet), 2012-05-14:
Takk til interpellanten for ein svært viktig interpellasjon. Det er leitt at ein igjen må ha ein debatt om barnefattigdom i landet vårt. Utfordringane har auka dei siste åra, noko som er særs uheldig. Barna er det kjæraste vi har. Eg er viss på at alle foreldre har eit genuint ønske om å gjera det beste for barna sine, men dei har ikkje dei ressursane som skal til for at også barna skal ha eit godt liv. Éin ting er dei barnefamiliane som over eit gitt tidsrom kan ha det trongt. Desse ser at berre ein kjem over nokre kneikar, er ein på rett veg, det vera seg arbeid eller utdanning som fører til fast arbeid, og igjen stabil økonomi. Statsråden var bekymra for lokal kontantstøtte. Ja, eg òg er bekymra for det, for det er noko med den økonomien som ein har som ein kalkulert, stabil økonomi, som då forsvinn, Vi har nok av barnehageplassar, men finansieringa er i minus, og så lenge ho er i minus, bekymrar vi lokalpolitikarar oss over om dei som har ei kontantstøtte å halda seg til vidare, skal få lov til å ha det inntil den finansieringa er på plass. Det er berre det vi ber om, ikkje noko anna. Middelet for å unngå fattigdom er arbeid, arbeid som gjer at ein har fast inntekt, inntekt som gjer at ein kan klara seg sjølv og ha eit godt liv. Men den gruppa som verkeleg slit, er barnefamiliar som vedvarande slit økonomisk. Forskinga viser at det å oppleva fattigdom i oppveksten bidreg til at barn har dårlege utsikter som vaksne. Er ein fattig som barn, er det meir sannsynleg at ein sjølv blir fattig. Fattigdom går faktisk i arv. Små barn treng ofte små gleder som kostar lite for å ha ein verdifull kvardag. I ei spørjeundersøking der ein involverte 8 000, blei det sagt at dei goda som hadde mest betydning i levestandarden for barn i skulealder, var å gå i bursdag med gåve, halda bursdag for seg sjølv, delta i organisert fritidsaktivitet og å ha eigen sykkel – eigentleg ikkje så mykje å be om for å få ein følelse av eit betre liv. Men dette er tydelegvis vanskeleg for oss å få til i samfunnet i dag. Sjølv om nordmenn ikkje nødvendigvis reknar fattigdom som noko anna enn det å mangla fundamentale gode som mat, klede og tak over hovudet, er opplevinga til barn noko annleis. Barnefattigdom dreier seg ikkje berre om sosial nød eller å mangla forbruksvarer, heller ikkje om å samanlikna seg med dei aller rikaste, men om dei opplevingane som barn har i kvardagen, det dei manglar i samanlikning med dei barna dei omgåst i kvardagen, anten det er i barnehage eller skule. Barn i fattige familiar kan heller ikkje delta på same arenaen som dei som har meir å rutta med. Dette påfører ofte desse barna einsemd, og dei blir ekskluderte frå heilt elementære oppvekstarenaer, noko dei tek med seg i det vaksne livet. Difor er alle moglege tiltak i barndommen overfor desse barna utruleg viktig. Vi må også vera klåre over at mange opplever ikkje fattigdommen sin som eit stort problem, men gjer det beste dei kan ut frå eigne ressursar. Desse må vi heller ikkje gløyma. Det som blir forskjellig, er at desse ofte er veldig opne om sine utfordringar. Dei har tillit til andre, og dei vågar å vera opne. Vi som kanskje har meir å rutta med, viser dei respekt. Dei tek imot arva klede til sine barn. Dei handlar brukt når dei treng møblar. Dei seier rett ut at dottera mi eller sonen min kan ikkje delta på den og den aktiviteten fordi vi har faktisk ikkje råd. Det er utruleg kva ein då oppnår tilbake. Det er klart at dersom ein kjenner nokon som har det vanskeleg, og som ønskjer å vera open om situasjonen sin, stiller folk opp. Her gjer dei frivillige eit utruleg godt arbeid, som Framstegspartiet er veldig oppteke av å støtta. Som ein i idrettslaget sa det: Vi veit at foreldra ikkje har råd til å betala kontingenten, for at guten kan få vera med i fotballen, men vi utelèt han ikkje av den grunn. Vi sender berre ikkje rekninga. Eller eksempelet med ei jente som gong på gong ikkje ville koma i bursdagen til klassevenninna: Då tok ein kontakt for å spørja om det var mogleg å arrangera bursdagen til den jenta saman med den andre, utan noko krav om gåver eller kaker. Av og til er det godt for oss som har ressursar, å visa at det er mogleg å gjera noko for andre, òg på ein måte som gjer at ein ikkje føler seg støtt, men har eit mål om å inkludera. Eg trur det er mykje å henta frå både offentleg og privat initiativ når det gjeld dei som strevar, men det må vera openheit som går begge vegar. Det er klart at små lokalsamfunn har eit betre utgangspunkt enn større. Men dei store byane og tettstadene kan kanskje læra mykje av dei små når det gjeld det å vera tett på og det å bry seg. Tiltak som eg ønskjer, er meir openheit, meir til frivilligheita og auka barnetrygd, for ho har stått på staden kvil i 16 år.