Lodve Solholm (Fremskrittspartiet), 1999-12-07:
Vi har dei seinare åra opplevd at kommuneøkonomien er blitt svekt, hevdar representantar både frå regjeringspartia og Arbeidarpartiet. I dei siste åra har det også vist seg at kommunesektoren har fått stadig meir pengar. Vi kan gå tilbake til eit budsjettforlik som eg forstod at Jagland ikkje likte så godt, men der dagens regjeringsparti fekk gjennom å styrkje kommuneøkonomien med x milliardar kr. Likevel får vi stadig meldingar om at kommuneøkonomien er dårleg, og at han blir verre, og det vil bli stadig verre om ikkje Stortinget løyver meir pengar. Slik eg ser det, viser det seg jo at dess meir pengar vi løyver, dess verre går det. Då må vi politikarar kanskje stille oss spørsmålet: Gjer vi det gale? Har vi eit system som ikkje fungerer? Kan vi dreie litt på systemet, finne på nye måtar å fordele midlane på og å gi kommunane inntekter på, slik at dei får ein vekst? For det er jo ikkje slik at det er så fornuftig å kaste gode pengar etter dårlege pengar. Då blir som oftast resultatet at alle pengane blir dårlege. Derfor trur eg at vi er nøydde til å tenkje nytt. Det er også derfor Framstegspartiet er med på forslaget om å gå gjennom inntektssystemet på nytt for å sjå om det er ein ny veg å gå. Og eg tør påstå at Framstegspartiets økonomiske opplegg vil gi kommunane ein økonomisk handlefridom som kan bli vesentleg styrkt i forhold til den handlefridommen dei andre partia legg opp til. Framstegspartiet sin økonomiske politikk vil medverke til auka sysselsetting, den vil medverke til auka verdiskaping og dermed til auka skatteinngang i kommunane. Dette vil utvide skattegrunnlaget, og ein kan halde fram med å ha eit lågt skattenivå, i staden for å gjere slik som enkelte andre parti ønskjer, nemleg å snevre inn skattegrunnlaget for så å auke skattenivået. Næringslivet må ha høve til fondsavsettingar og til å ta vare på sine eigne verdiar som det har skapt, i staden for at ein skal skattlegge verksemdene mest mogleg, dra pengane inn til Oslo, for så å dele dei ut igjen som milde gåver. Eg har tru på at dersom verksemdene og det enkelte menneske får behalde mest mogleg av verdiskapinga sjølve, så vil desse midlane auke og bli sette inn i verdiskaping igjen, noko som gjer at kommunesektoren får inntekter. Det er ikkje tvil om at det er eit innsparingspotensial i kommunesektoren på mellom 15 og 20 pst. Representanten Sylvia Brustad var inne på at vi ville skjere ned så mykje på den offentlege sektoren – kommunesektoren. Ja, i nominelle kroner gjer vi framlegg om ein reduksjon på om lag 3 milliardar kr i kommunesektoren. Det er 1,75 pst. av dei totale inntektene til kommunane. Vi veit at andre land har prøvd å effektivisere og rasjonalisere kommunal drift gjennom konkurranseutsetting og konkurransestimulering, og når ein får eit innsparingspotensial på mellom 15 og 20 pst., er ikkje desse 3 milliardane så voldsomt mykje. Ved ein kombinasjon av rasjonalisering, effektivisering og stykkprisfinansiering av dei vitale helse-, omsorgs- og utdanningsoppgåvene, der staten har det økonomiske ansvaret, er vi også sikra at alle i dette landet vil få eit likt tilbod når det gjeld helse, omsorg og utdanning, utan omsyn til kvar i landet vi bur, og utan omsyn til kommunal økonomi. Det som er litt interessant, er at vi har fått Statistisk sentralbyrå til å rekne ut kva slags effekt vårt økonomiske opplegg for kommunesektoren har på kommunanes økonomi. Då kjem det fram at vårt økonomiske opplegg gir kommunane auka inntekter på 2 milliardar kr, etter at vi faktisk har skore ned på overføringane frå staten med 3 milliardar kr. Det burde få ein del andre parti til å tenkje på om kanskje Framstegspartiet også denne gongen har rett i ein del ting vi føreslår. Eg kan berre nemne at det første partiet som snakka om stykkprisfinansiering innanfor omsorg og helse, var Framstegspartiet i 1985. No er jo nesten alle parti her i huset innforstått med det, det er kanskje berre Sosialistisk Venstreparti som held på sin konservative modell, og det er greitt nok. Men alle snakkar jo om dette no. No vil ein til og med ha innsatsstyrt finansiering på ein del andre område også. Vi må vere klare over at det kan vere lurt ikkje å stille seg avvisande til alt, men å vere villige til å tenkje nytt når det viser seg at den medisinen som fleirtalet i denne salen har brukt i alle fall så lenge eg har vore her i huset – eg var rett nok ute i fire år, men eg har inntrykk av ved å følgje med i media at det var den same medisinen som vart brukt også i perioden 1993-97 – nemleg at ein berre aukar overføringane innanfor eit system som sannsynlegvis er feil, ikkje verkar. Det er derfor det er så viktig at vi vurderer systemet, ser på om dette er riktig, og er villige til å tenkje nytt. Det må vere noko av det viktigaste vi politikarar kan gjere, og at ein prøver å sjå om det er andre måtar å gjere ting på enn den måten vi sver til i dag. Derfor synest eg det er viktig at ein opnar for å tenkje nytt, då vil ein kanskje vere villig til også å sjå på byråkratiet, som hindrar effektivitet, det at ein i dag ikkje har høve og valfridom til å skape næringsverksemd, at ein blir hindra i investeringar osv. Eg er også glad for at komiteen er villig til å sjå på dette med innvandring, og at ein ser at ting byrjar å hope seg opp på ein slik måte at det blir uverdige tilstandar i eit land som Noreg, og det burde det ikkje vere. Eg håpar at kanskje også fleirtalet her i salen vil innsjå at det vil vere lurt å tenkje på om vi tar inn for mange innvandrarar til at vi greier å føre ein integreringspolitikk som er av menneskeverdig standard. Det å ha ein integreringspolitikk der vi tek vare på enkeltmennesket, må vere målsettinga vår. Og då trur eg at vi kanskje, i eit samfunn som Noreg, tek inn for mange. Eg vil berre be statsråden om å følgje nøye med, som komiteen skriv i ein komitemerknad, når det gjeld dette med omsorgsbustader og sjukeheimsplassar, og at han vurderer situasjonen når det gjeld sjukeheimsplassar og omsorgsbustader, slik at vi ikkje får den skeive fordelinga vi er redde for at vi kjem til å få. Heilt til slutt vil eg ta opp dei forslaga i innstillinga som vi har saman med Høgre, og dei forslaga vi har åleine.