Olav Akselsen (Arbeiderpartiet), 2009-04-02:
Oppslutninga om FN og ulike FN-organ har vore ein viktig del av norsk politikk i mange tiår. Det er gjennom alliansar med andre land Noreg kan oppnå gjennomslag på den internasjonale arenaen. Noreg er tent med at me har ein internasjonal rettsorden, internasjonale tvisteløysingar og ikkje minst at me har eit internasjonalt forhandlingsbord der ein kan ta opp viktige saker. Gjennom ulike vedtak i FN-regi har verda fått køyrereglar og vedtak om universelle rettar. Det at land sluttar seg til ulike FN-charter, konvensjonar og vedtak gjev innbyggjarane i desse landa juridisk vern. Dessverre ser me at mange land ikkje følgjer opp eller rettar seg etter dei internasjonale køyrereglane dei sjølve har signert. Tvert imot, brot på ulike FN-konvensjonar skjer kvar dag. Det er likevel ikkje eit argument for å gje opp eller redusera verdien av slike internasjonale vedtak. Vedtak i FN-regi er eit av dei sterkaste verkemidla det internasjonale samfunnet har. Slike vedtak kan brukast til å leggja press på og konfrontera medlemsland med uheldig politikk på fleire område. Dette er òg eit av dei verkemidla me som norske politikarar har når me konfronterer andre lands representantar med brot på menneskerettar, med brot på Barnekonvensjonen, Kvinnekonvensjonen eller andre konvensjonar. Derfor er det viktig å jobba gjennom FN for å styrkja dei felles køyrereglane og normene som skal gjelda i verda. FN er summen av medlemslanda. Mange land har heilt andre innfallsvinklar eller agendaer enn Noreg. Me må ikkje la det bli ei unnskyldning eller eit argument for at ikkje me, gjennom deltaking, skal kjempa for vårt syn. Stiller me oss på sidelina, har me i alle fall ingen innverknad på sluttresultatet. Om Noreg og likesinna land ikkje deltek, overlèt me arenaen til andre. Dei vedtaka som då eventuelt blir gjorde i FN-regi, vil neppe gagna korkje FN eller medlemslanda sine innbyggjarar. Personleg har eg vanskeleg for å sjå at kampen mot uakseptable vedtak skal kunna oppfattast som ei legitimering av slike. Dessverre er det mykje som tyder på at dei individuelle menneskerettane og verdien av ulike FN-vedtak, har vore svekte i store delar av verda dei siste åra. Det er heilt sikkert fleire årsaker til det, men personleg trur eg at det som skjedde i Abu Ghraib og på Guantanamo er ein stor del av årsaka til denne negative utviklinga. Det at USA ikkje var ein pådrivar for menneskerettane, men tvert imot sjølv braut desse, gjorde det lettare òg for andre land å gjera det same. Det er derfor svært gledeleg at USA etter presidentskiftet totalt har endra politikk når det gjeld menneskerettane. At Guantanamo-leiren er lagd ned og fangane har fått tilgang til rettslege prosedyrar, gjer at USA ikkje lenger treng å stå i skammekroken når det gjeld menneskerettar. Tvert imot kan landet no igjen setja seg i førarsetet i kampen for å betra desse rettane. Det er svært gledeleg, og det lovar godt når USA no har annonsert at dei ønskjer seg inn igjen i FNs menneskerettsråd. Når det gjeld dei førebuingane som er gjorde før FNs rasismekonferanse, meiner eg at Noreg har grunn til å vera stolt over dei resultata ein har oppnådd, og at Regjeringa har valt rett strategi. Noreg har no ei moglegheit til å påverka sluttdokumentet, noko me ikkje ville hatt dersom me ikkje deltok i denne prosessen.