Oskar J. Grimstad (Fremskrittspartiet), 2010-02-18:
Knappast noka sak i samband med arealforvaltning langs vår langstrakte kyststripe er meir kontroversiell enn strandsoneforvaltninga. Og pressområde har vi. Indre Oslofjord blir nemnd av interpellanten som eit eksempel. Eg skal ikkje komme inn på konkrete saker som døme, men det er tallause saker som viser at det no er på høg tid å få fram ei ny og framtidsretta forskrift og praktisering av henne. Vi ser i sak etter sak at retningslinjene er så rigide og lite hensiktsmessige at det skaper stor frustrasjon og sinne, då mange føler at retningslinjene er lite tilpassa stadeigne tilhøve. Saka blir ikkje meir oversiktleg av alle dei ulike signala som kjem frå dei ulike statsrådane når dei blir utfordra i media. Vi har i dag ein betydeleg flyttestraum frå distrikta til meir sentrale strøk. Ein viktig faktor som medverkar til dette, er statlege planretningslinjer som rammar distrikta, anten det er kyst eller innland. Då er det merkeleg å høyre statsråden når han gir inntrykk av at det er dei velhaldne som når fram med sine søknader, mens folk flest elles ikkje når fram. Spørsmålet blir då: Er dette dokumenterbart, eller er det ei synsing à la SV-retorikk, at no skal dei rike takast – igjen? Eg berre spør. Det som det er lite tilgang på, får, som vi alle veit, høge prisar og skulle vere eit argument for å kunne løyse opp. Dei såkalla komparative fortrinna ved å bu i distrikta forsvinn ved at planretningslinjer fråtek distriktsbefolkninga moglegheit til å ta i bruk areal i anten næringsretta eller meir privat regi. Dette fører til avmakt, bidreg sterkt til utflytting frå distrikta og skaper press på sentrale strøk. For Framstegspartiet er det avgjerande kva lokaldemokratiet ønskjer, og kva dei ser som viktig for lokal næringsutvikling og bulyst. Vi ser i sak etter sak at samrøystes avgjerder lokalt og i det enkelte kommunestyret blir overstyrte av fylkesmannens planavdeling, med bakgrunn i retningslinjer som i distrikta har liten eller ingen legitimitet. At dette er ein fare for busetjingsmønsteret, er éin ting, men at det truar lokaldemokratiet og rekruttering, er òg eit aspekt som er viktig. Mange føler at fornuftig lokalt skjønn i altfor mange saker blir overstyrt av retningslinjer fødde i eit caffe latte-miljø fjernt frå den det rammar. Det bidreg til at lokalpolitisk virke framstår som meiningslaust og utan reell påverknad. Det er no på tide at vi gir lokaldemokratiet eit verkeleg og reelt innhald i plansaker og utformar retningslinjene slik at dei har nødvendig fleksibilitet i seg til å vere til nytte i dei ulike distrikta. Kystkommunane i landet ber no om hensiktsmessig og fleksibelt utforma planretningslinjer og forskrifter som er eigna til utvikling og framgang for distrikta, utan unødig overstyring og diktat. Framstegspartiet støttar kyst- og distriktskommunane i landet i dette kravet. Eg registrerer også at leiaren i Senterpartiet, Liv Signe Navarsete, framstår som ein som kjempar mot strandsonevernet når ho i Bergens Tidende den 2. desember 2009 krev kraftige endringar i strandsonelova som er foreslått av hennar eiga regjering. Spørsmålet er om vi kan stole på Senterpartiet i denne viktige distriktssaka. Det hadde elles vore freistande avslutningsvis å vise til representanten Kambe sin innsatsvilje og fleksibilitet når han raskt forflyttar seg frå treningsrom til plenumssal, eksemplarisk og fleksibelt. Sånn burde også dette regelverket vere.