Jon Georg Dale (Fremskrittspartiet), 2020-12-14:
Inspirert av bukselommevitsane til Stefan Heggelund kunne det ha vore naturleg å starte med å seie at er det éin ting dei siste sju og eit halvt åra har lært oss, er det at det vert iallfall ikkje gjort mykje av å stå med hendene i lomma og forsøkje å finne feil med den politikken som har vore ført. Når vi ser på dei alternative budsjetta som er til behandling i dag, ser vi kva som skal til for å fortsetje å byggje landet. I Framstegspartiets alternative budsjett er det ein tydeleg profil for ein oljepolitikk for auka produksjon i Noreg. Så lenge det er etterspurnad etter fossil energi, bør Noreg vere ein naturleg produsent. Det betyr at vi må leite meir, kartleggje område, opne nye område, setje i gang ny produksjon. Difor er eg glad for at som ein direkte konsekvens av den avtalen som vi fekk mellom Framstegspartiet og regjeringspartia knytt til iskanten, er f.eks. 25. konsesjonsrunde no ute. Det er eit tydeleg eksempel på at det framleis nyttar å flytte oljepolitikken framover, i aktiv retning. Vi må leite meir, f.eks. i Barentshavet nord – ikkje fordi det er kommersielt drivverdig i dag, det veit vi alle at det ikkje er, men fordi det kan liggje nye felt der som vert lønsame for norsk næringsliv framover. Og er det éin ting vi har sett i den situasjonen som landet har vore i det siste året, med koronaen, er det at olje- og gassaktiviteten ikkje berre handlar om arbeidsplassane på plattformene i Nordsjøen. Det er store, lange verdikjeder i leverandørindustrien, i maritim sektor og andre stader som vaklar viss oljepolitikken vert for defensiv. Difor gjer vi eit taktskifte, også i budsjettforslaget vårt for 2021. Men vi må også ha ein klimapolitikk for arbeidsplassar i Noreg, ikkje for utflagging av arbeidsplassar og auka globale utslepp. Det var nesten fascinerande å høyre representanten Espen Barth Eide på talarstolen i dag, der han hylla EU som eit skuleeksempel fordi dei vil gjere det som Noreg har drive med i 50 år, nemleg å produsere fornybar energi og forsyne marknadene sine med det. Vi har eit heilt anna utgangspunkt i Noreg, noko som også gjer at vi må ha ein heilt annan måte å føre politikk på, og ikkje sjå oss blind på talrekning på 50, 55 eller 60 – no går det nok ikkje lenge før Miljøpartiet Dei Grøne er oppe i 65, og då må SV opp igjen i 70. Sånn held dei på i staden for å sjå på kva det er som reelt bidreg til å kutte i globale utslepp, og kva det er som reelt bidreg til å skaffe nye arbeidsplassar i Noreg. Budsjettforslaget til Framstegspartiet er fullt av det: tiltak som reelt verkar. Påskoging er det beste eksemplet, karbonbinding i jord eit anna. Det er konkrete tiltak som Noreg ikkje nødvendigvis eingong får bokført heile verdien av, viss vi påskogar i tråd med det Framstegspartiet føreslår i sitt alternative budsjett, fordi rekneøvingane set tak på det. Men det bind jo karbon på ein måte som gjer at dei globale utsleppa og bindinga reelt sett vert langt betre enn om ein strør rundt seg med politiske symbol. Men då stoppar politikken opp i Noreg, fordi Arbeidarpartiet, SV og andre er meir opptekne av teoretiske skrivebordsberekningar. Det er det vi må bruke 2021 til å kome oss vekk frå, når den nye klimameldinga kjem frå regjeringa. Vi må få ein klimapolitikk som kuttar utslepp, i Noreg og globalt, til mest mogleg kutt for kvar investerte krone: ein effektiv klimapolitikk, ein klimapolitikk som tryggjar jobbar og skapar nye, ikkje flyttar dei ut. Det er verdt å minne oss sjølve om det i ei tid då altfor mykje av denne debatten handlar om politiske symbol. Difor er eg også glad for at mykje av dette er teke med i det budsjettforliket som vi til slutt har inngått med regjeringspartia. Det vitnar om at vi kan klare å ta viktige, nye steg også neste år.