Torstein Rudihagen (Arbeiderpartiet), 2004-05-13:
Innstillinga er eit forlik som er ei kraftig forbetring av Regjeringas foreslåtte rovdyrpolitikk på nær sagt alle område. Det er ein gong slik at den rovdyrpolitikken Stortinget i dag vedtek, som folk og fe må leve med, ikkje er den politikken som nokon måtte meine i eit mindretal. Derfor har det vore viktig for Arbeidarpartiet å få mest mogleg innverknad på det som blir vedteke. Vi går ut frå at Regjeringa og forvaltninga følgjer opp fleirtalets intensjon, merknader og vedtak. Vi har no opplevd og har erfaring med ein stadig kamp om fortolking av og omkamp om dagens rovdyrpolitikk i den praktiske kvardagen. Ei todelt målsetjing om å ta vare på ein levedyktig stamme av rovdyr, samtidig som utmarka skal nyttast av folk og fe til ulike formål, er nokså krevjande. Her ligg ein konflikt klart i dagen. Skal konflikten bli så liten som mogleg, må ikkje bestandsmåla for rovdyra vere større enn nødvendig. Her har det òg skjedd ei kraftig forbetring. Ulven er ei spesiell utfordring i eit land som Noreg, der utmarka blir nytta på ein annan måte enn i våre naboland. Noreg tek no likevel eit ansvar for å ha ein eigen ulvestamme. Det støttar Arbeidarpartiet. Eg meiner likevel, uavhengig av fortolkinga av Bern-konvensjonen, at det er eit grunnlag for at Noreg framover tek opp forhandlingar om ei felles internasjonal forvaltning av ein genetisk felles ulvestamme, som vi har i nord. Når ein seier i innstillinga at grensegruppa ikkje kan leggjast inn i norske mål, må ikkje dette føre til at vi endar opp med meir enn tre årlege ynglingar, som er bestandsmålet iallfall over ei viss tid. Skal vi få respekt for den rovdyrpolitikken som vi i dag vedtek, og forvaltninga, må vi no leggje alt til rette for eit raskt og effektivt uttak av skadedyr. Ein må, i motsetnad til i dag, gi raskt fellingsløyve på ulv, utanom forvaltningsområda, som er skuld i skade. For det som har skjedd til no, er jo at såkalla streifdyr over lengre tid har fått lov til å herje i saueflokkar osv. Det er nødvendig å satse på førebygging av skader så langt som i det heile mogleg. Men det har vist seg særdeles vanskeleg. Vi bør så klart ikkje ha ei overdriven forventing til kva resultat det vil føre med seg. Men ei ordning der forvaltningsregionane får ein eigen pott til fordeling til kommunane, vil krevje at lokale myndigheiter, med dei gode føresetnadene dei har, gjer det som kan gjerast for å finne eigne førebyggjande tiltak, så sant ein over Miljøverndepartementets budsjett løyver pengar til dette. Forliket gir ei langt betre regioninndeling. Tre fylke står no som eigne regionar. Det meiner eg er bra, for her er utfordringane så store at det er nødvendig. Det er viktig at vi får regionale rovviltnemnder, som får viktige ansvarsområde, som kvote for betinga skadeforvaltning av alle artar, kvoteområde for gaupe og kvoteområde for lisensjakt på jerv, bjørn og ulv. Når næringsorganisasjonane og andre aktuelle organisasjonar skal bringast inn, er dette eit godt grunnlag for konfliktdemping. Når fylkeskommunen skal velje ut og innstille, mens departementet gjer den endelege oppdemminga, må ein gå ut frå at Miljøverndepartementet etablerer ein praksis med å følgje innstillinga dersom det ikkje er spesielle grunnar for å gjere noko anna. Opplegget, slik det no blir for bestandsovervaking, vil òg vere konfliktdempande. Lokalkunnskap skal nyttast, lokale fjelloppsyn, fjellteneste i Nord-Noreg og naturoppsyn. Den regionale viltnemnda må her få ei viktig rolle. Det er òg verdt å understreke ein merknad frå ein samla komite om at det må førast ei restriktiv forvaltning og eit raskt uttak av rovdyr når desse kjem inn i villreinområda og gjer skade.