May-Helen Molvær Grimstad (Kristelig Folkeparti), 2006-11-07:
Eg vil også nytte høvet til å gratulere statsråd Giske med 40-årsdagen i dag! Å fremme kulturelt mangfald er eit hovudmål for kulturpolitikken framover. Eit slikt hovudmål representerer ei grunnleggjande perspektivendring i kulturpolitikken og er, slik eg ser det, ein heilt nødvendig konsekvens av samfunnsutviklinga. Kulturpolitikken i Noreg har tradisjonelt vore nært knytt til nasjonsbygginga og ein likskapsorientert velferdspolitikk. Ei sentral legitimering av kulturpolitikken har tidlegare vore å dyrke fram ein særeigen nasjonal identitet forankra i ein felles nasjonal kultur. I kulturmeldinga blir det forklart korleis ulike dimensjonar ved globaliseringa, ikkje minst auka innvandring, har medverka til at ideala om likskap og nasjonal integrasjon i dag blir utfordra av nye former for ulikskap. Den framtidige kulturpolitikken må vende perspektivet bort frå konstruksjonar av ein einsarta felleskultur og leggje til rette for utvikling av kulturen med utgangspunkt i det mangfaldet som pregar det norske samfunnet og kultursituasjonen i dag. Vidare meiner eg at eit breitt spektrum av skapande, utøvande, dokumenterande og formidlande innsatsar frå alle delar av kulturfeltet er ei verdifull motvekt mot den einsrettinga ulike kommersielle krefter i samfunnet representerer. Sidan 1980-åra er det gjennomført mange kulturtiltak som har gjort sitt til å utvide mangfaldet i norsk kulturliv. Mange av tiltaka har forankring i ulike minoritetsmiljø. Det har slik vakse fram fleire verksemder med fotfeste i desse miljøa, som gjennom mange år har produsert og formidla musikk, teaterframsyningar, kunstutstillingar m.m. Eg kan også nemne Center for Afrikansk Kulturformidling, Du store verden!, Stiftelsen Horisont og Nordic Black Theatre, som fleire har vore innom her. Internasjonale kultursenter og nokre museum har òg drive dokumentasjons- og formidlingsarbeid med utgangspunkt i samtidas kulturelle mangfald. I tillegg har fleire festivalar satsa medvete på uttrykk med forankring i Asia, Afrika og Latin-Amerika. Vidare har nokre statlege institusjonar arbeidd aktivt for å inkorporere uttrykk med opphav i desse delane av verda, både i den ordinære verksemda si og som særskilde satsingar. Det kulturelle mangfaldet i det norske samfunnet avspeglar seg likevel berre i liten grad i det institusjonaliserte kulturfeltet. Mange kunstnarar med minoritetsbakgrunn opplever at dei anten blir ignorerte eller reduserte til eksotiske innslag ved sida av den kulturelle hovudstraumen. Det varierer frå kunstart til kunstart i kva grad slikt mangfald blir inkorporert på like vilkår, og i kva grad det er vilje til det. På musikkområdet, særleg i visse sjangrar, er ein svært open for ulike tradisjonar og uttrykksformer. I andre delar av kulturlivet har det derimot vist seg vanskeleg å byggje opp ei inkluderande haldning til uttrykk med opphav i andre tradisjonar enn den vestlege. I dagens globale og multikulturelle situasjon må vi til ein viss grad redefinere omgrepet «nasjonal kultur» dersom vi innanfor kunstlivet skal gi plass for eit veksande mangfald av ulike kunstuttrykk. Vi må spørje oss sjølve i kva grad det lèt seg gjere og i kva grad det vil vere rett å halde fast ved ei førestelling om at kunst- og kulturlivet vårt først og fremst er nasjonalt norsk og eine og åleine tilhøyrer ein vestleg kunsttradisjon. Vi må tore å møte det fleirkulturelle med kunnskap om eigne kulturelle røter. Eg trur tida er inne for å fastslå at kulturelt mangfald gjer den tradisjonelt norske kulturen rikare, og at det ikkje utgjer nokon trussel, snarare tvert imot. I så måte er 2008 som markeringsår for kulturelt mangfald eit godt høve til å stimulere nye og eksisterande miljø som arbeider målretta med å fremme kulturelt mangfald som ein realitet i dagens Noreg. Det er også viktig å styrkje kontakten, kommunikasjonen og samhandlinga mellom etablerte kulturinstitusjonar og utøvar- og publikumsgrupper med minoritetsbakgrunn. Vidare må vi utvikle det fleirkulturelle perspektivet innanfor etablerte tiltaks- og tilskotsordningar innanfor kulturfeltet. Kristeleg Folkeparti trur at eit markeringsår vil kunne bidra til å nå desse måla.