Haakon Blankenborg (Arbeiderpartiet), 2002-01-31:
Det er unekteleg litt pussig at alle i debatten har prata om interpellasjonen, unntatt interpellanten. Men til gjengjeld var ho svært tilfreds med at ho har hissa opp utanriksministeren, så det er sanneleg mykje rart ein kan bruke Stortingets talarstol til. Men når det gjeld interpellasjonen, om arbeidet i Tryggingsrådet, var det da Norge gjekk inn i Tryggingsrådet, slik at ein såg grensene, og derfor var ein også svært forsiktig med å flagge konkrete saker ein skulle gjennomføre. Ei sak kom raskt på dagsordenen, nemleg Irak-sanksjonane. Norge har – naturlegvis ikkje aleine, men saman med andre, som utanriksministeren var inne på – fått gjennomslag for ein politikk for å endre sanksjonane. Men dette illustrerer også grensene for arbeidet i Tryggingsrådet på ein heilt utmerkt måte – at det er mogleg gjennom arbeid i Tryggingsrådet å få endra politikk i ei retning som vi ønskjer, at det er grenser for kor langt det går an å gå, og kor raskt det går an å gå, men retninga er det ingen tvil om. For Tryggingsrådet i FN er ikkje ei norsk flaggstong. Det er ein arbeidsplass for å forme politikk, og det må vere det som ligg til grunn, utan at ambisjonane dermed skal reduserast. Dei tre hovudpunkta som Norge la vekt på ved inngangen til medlemskapen i Tryggingsrådet, er like aktuelle og vil vere det i tiår framover, sannsynlegvis. Derfor var det heller ikkje slik at ein kunne vente at ein skulle få veldig konkrete gjennomslag på alle punkt, men at Norge kan vere med og setje spor etter seg i den politikken som FN fører gjennom Tryggingsrådet på punktet om samanhengen mellom fred og utvikling, som Åslaug Haga var inne på her, og også på fredsoperasjonar, som blir vanskelegare og vanskelegare. For fleire og fleire operasjonar blir sette i gang, og vanskelegare og vanskelegare blir det å skaffe ressursar til operasjonane dersom ikkje andre tar på seg den oppgåva. Og det er fokus på Afrika, som mange her har vore inne på. Det er ikkje slik at ein løyser dette dilemmaet fort, men ein set det på kartet, og der skal det vere, slik at andre også følgjer opp dette. Og Norge må følgje det opp etter at tida i Tryggingsrådet er omme. Ein meir allmenn debatt om situasjonen i Midtausten reknar eg med at vi kjem tilbake til i slutten av februar eller når det måtte bli ein allmenn utanrikspolitisk debatt, og dei mange viktige innspela som representanten Halvorsen tar opp, høyrer naturleg med i ein slik debatt. Arbeidarpartiet meiner at arbeidet i Tryggingsrådet er så viktig at ein ville setje fokus på det i denne omgangen, og eg set derfor også pris på interpellasjonen som SV tok opp, nettopp for å halde fokus på arbeidet i Tryggingsrådet. Eitt punkt som ikkje var særleg framme, men som rett nok var nemnt da Norge vart medlem av Tryggingsrådet, og som ein kanskje bør sjå på om ein kan få meir fram, går på å medverke til at denne perioden i Tryggingsrådet kan brukast til å skape større forståing også i Norge for kva Tryggingsrådet og FN eigentleg er. Begivenheita har vel gjort at det har kome litt i bakgrunnen, men det er ei viktig sak, noko ikkje minst denne interpellasjonsdebatten kanskje også tyder på ut frå det enkelte talarar har sagt.