Kjell Opseth (Arbeiderpartiet), 1998-11-30:
Regjeringa Bondevik har til fulle dokumentert at det er ei regjering i strid med seg sjølv. Det er folk flest og næringslivet som svir. Liten tillit i det økonomiske miljøet til Regjeringa si styringsevne har gjeve oss eit rentenivå langt over det våre naboland har. No freistar statsministeren til overmål å fråskrive seg ansvaret for å leggje til rette for at renta går ned. No er det oljeprisane som visstnok styrer renta. Budsjettframlegget og handsaminga av dette her i Stortinget har ikkje styrkt tilliten til Regjeringa si styringsevne, snarare tvert om. Regjeringa har gått frå skanse til skanse, for å ende opp med eit budsjett diktert av Høgre og Framstegspartiet. Det er ikkje Høgre og Framstegspartiet som har kome Regjeringa i møte, slik statsminister Bondevik uttalte tidlegare i dag, det er Regjeringa som har lagt seg flat for Høgre og Framstegspartiet, eine og aleine for å halde på regjeringsmakta. Uroa i norsk økonomi vil halde fram. Næringslivet har på grunn av aukande globalisering og raske teknologiske endringar stort behov for omstilling og nyskaping. Innsatsen på område som næringslivsforsking og utvikling av nye produkt må difor bli større. Arbeidarpartiet har i sitt alternative budsjett lagt til rette for dette. Oppretting av eit forskingsfond er tiltak som over tid vil gje forskinga meir stabile vilkår. Særleg må vi auke innsatsen på maritim forsking, der vi har uana ressursar for vekst. Arbeidarpartiet vil at sal av statlege eigedelar som Stortinget har vedteke, skal brukast til m.a. eit slikt fond. Dessutan må det bli sterkare statleg drahjelp, slik at næringslivet tek ny teknologi i bruk. Å vere drahjelp for næringslivet er ei prioritert oppgåve for Arbeidarpartiet. Difor har vi skjerma og delvis styrkt verkemiddelapparata overfor næringslivet. Det gjeld SND, SIVA, Eksportrådet, NORTRA og Teknologisk Institutt. Regjeringa sviktar. Vi ser no ein aukande trend til at arbeidsløysa er på full fart tilbake. I ein slik situasjon skulle ein forvente at Regjeringa og Stortinget ville vedta eit budsjett innretta mot å sikre sysselsetjinga. Slik er det ikkje. Stadig fleire skipsverft varslar om permitteringar. Ordrebøkene blir tomme i verft etter verft. Det å bringe verftsstøtta opp på same nivå som hos våre konkurrentar burde då vere sjølvsagt. Men nei – alle utanom Arbeidarpartiet lèt verftsindustrien leve i ein håplaus konkurransesituasjon. Regjeringa trekte investeringsavgifta for jord- og skogbruk inn i jordbruksforhandlingane, noko som er stikk i strid med Stortinget sine føresetnader. Arbeidarpartiet har hatt og har ein ærleg debatt om investeringsavgifta for jord- og skogbruk. Men det blir uærleg når det blir hevda at Arbeidarpartiet ikkje lenger støttar jordbruksavtalen. Det som er rett, er at Arbeidarpartiet støttar jordbruksavtalen, men det gjer ikkje Regjeringa, Senterpartiet medrekna. Regjeringa kuttar ein framforhandla og vedteken avtale med 100 mill. kr. Det er nok Høgre og Carl I. Hagen som har fått gjennomslag. Ein aktiv arbeidsmarknadspolitikk er viktig for å få dei som av ein eller annan grunn fell utanfor arbeidslivet, tilbake i arbeid. Det er trist å sjå at det som var eit lågt nivå på arbeidsmarknadstiltak i Bondevik-regjeringa sitt budsjettforslag, no er blitt redusert ytterlegare. Eit lite land med eksport av over 50 pst. av det vi produserer, er avhengig av ein aktiv og målretta Europa- politikk, ikkje ei passiv tilpassing. For norsk næringsliv er det eit lyspunkt at det er eit fleirtal som sluttar seg til Arbeidarpartiet sitt forslag om ein meir aktiv Europa- politikk. Så får vi finne oss i at vi har ei regjering som motvillig administrerer Stortinget sine vedtak.