Torstein Rudihagen (Arbeiderpartiet), 2012-06-06:
Endeleg, vil nok mange seie, når Stortinget no gjer lovvedtak om at rovdyrangrep på hund blir innlemma i nødrettsføresegna. Det er veldig mange som har teke til orde for ei slik lovendring i mange år, og det er eit viktig vedtak vi no gjer. Det er ein samla komité som står bak innstillinga, naturleg nok, da dette er ei oppfølging av rovviltforliket frå 2011, som alle partia stod saman om. Rovviltforliket blei vedteke av Stortinget ved behandlinga av Representantforslag 163 S for 2010–2011 den 17. juni i fjor. I punkt 2.4.1 i representantforslaget heiter det: «Nødvergebestemmelsene endres, slik at rovdyr kan avlives for å beskytte hund ved direkte angrep av rovdyr. Forlikspartnerne skal tas med på råd før lovforslaget fremmes for Stortinget.» Føresegna om høve til å avlive vilt i ein nødverjesituasjon finn ein i dag i naturmangfaldlova § 17. Her heiter det: «Vilt kan avlives når det må anses påkrevd for å fjerne en aktuell og betydelig fare for skade på person. Eieren, eller en som opptrer på vegne av eieren, kan avlive vilt under direkte angrep på bufe, tamrein, gris og fjørfe.» No blir det foreslått å føye til hund, slik at vilt kan avlivast under direkte angrep ikkje berre på bufe, tamrein, gris og fjørfe, men òg på hund. Dermed får hunden også eit nødvendig vern i lovverket. Dette er ei ordning som Sverige har hatt ei tid, og evalueringa derifrå viser at det har fungert godt. Det er nok ei teoretisk moglegheit for at nødverjeretten for hund kan misbrukast til å lokke til seg rovdyr for å ha grunn til å avlive dei, men evalueringa av ordninga i Sverige gir ikkje noko grunnlag for å seie at det vil skje. Proposisjonen inneheld òg eit forslag til retting i friluftslova som heile komiteen er einig i. I friluftslova er det ein etter mitt syn viktig rett, og ein rett som på mange måtar er ei vidareføring av ein sedvanerett, nemleg retten til å hauste av overskotet i naturen. Ikkje minst gjeld det bærplukking. Når ein pratar om det, kan ein drøyme seg litt bort frå stortingssalen og inn på ei stor myr langt til fjells der det ein augustdag bognar av raudgrøne moltebær bortover myra. Ein kan bli vassen i munnen av mindre enn ein slik draum. Eg er så gammal at eg har opplevd at bærplukkinga ikkje berre var ein fritidsaktivitet eller ein hobby. Det var òg eit nødvendig tilskot til hushaldet. For nokre grunneigarar kan moltebæra også ha ein økonomisk verdi, og det er i reguleringa av dette lova var mildast talt noko uklar, òg i lovforslaget i Prop. 88 L for 2010–2011, som vi behandla 10. juni i fjor. Det gjeld retten til å plukke molter i dei tre nordlegaste fylka. I innstillinga til denne proposisjonen fekk vi, i godt samarbeid med departementet, rydda opp i det som var uklart, og Stortinget slutta seg til innstillinga. Ved ein inkurie blei det likevel med ei setning for mykje, noko som no blir retta opp att. Dermed skulle det ikkje vere nokon grunn til å misforstå eller feiltolke retten. I dei tre nordlegaste fylka er det lov å plukke og ta med seg molter så lenge eigaren ikkje har lagt ned uttrykkeleg forbod mot plukking. Uavhengig av eit slikt forbod kan allmenta støtt plukke molter som blir etne på staden. For at eigaren eller brukaren skal kunne forby plukking av molter, må utnyttinga av moltene ha økonomisk betydning for grunneigaren. Dermed kan vi håpe på ein god bærhaust for oss alle og eit tryggare liv for bikkja vår.