Oskar J. Grimstad (Fremskrittspartiet), 2012-06-11:
Spelet rundt klimameldinga både før og etter ho kom til Stortinget, er ikkje akkurat eigna til å styrkje tilliten til landets fremste parlamentariske forsamling og Stoltenberg-regjeringa. Spriket i regjeringa gav så store utfordringar at klimameldinga blei utsett gong på gong og kom langt på overtid sett i forhold til det opphavlege annonserte tidspunktet – dette trass i retorikken frå den same regjeringa om eit presserande behov for ei melding og tiltak for å få på plass utsleppsreduserande tiltak. Då ho endeleg kom, blei ho av mange vurdert som så lite forpliktande at alt ville avhenge av den budsjettmessige oppfølginga i åra framover. Detaljane i spelet rundt klimaforhandlingane skal eg gå raskt forbi, men lèt ikkje vere å nemne at det var viktigare for delar av regjeringa å finne ein fiende enn å sørgje for at klimameldinga blei alles ven – så mykje for meir demokrati og meir openheit. Men folk flest er ikkje så lite oppvakte at dei oversåg det spelet som blei oss til del. Det viser tallause medieoppslag alt om, i lag med ein tom pressebenk i dag. Ved førre krossveg for klimaet i 2008 blei vi ikkje inviterte. Denne gongen måtte ein ta i bruk nærmast uheiderlege knep for å halde Framstegspartiet ute. Det såg alle som ville sjå det. Om målet var å etablere ein kile i det borgarlege samarbeidet, lukkast ikkje regjeringa Stoltenberg og SV med det. Eg er glad for alle dei tydelege meldingane som kjem frå borgarleg side om nettopp dette. Kva er det så med våre mange forslag til tiltak som ikkje er bra for klima og miljø? Innleiingsvis i våre forslag er vi opptekne av at ikkje symbolpolitikk skal erstatte gode og effektive tiltak – om nødvendig i utlandet – då det ikkje berre er eit nasjonalt problem vi skal handtere, men eit globalt. Derfor ber vi om at dei mest effektive tiltaka blir plasserte der dei gir best effekt. Er ikkje kost-nytte viktig for SV slik Framstegspartiet meiner det er? Tydelegvis ikkje. Men eg registrerer at SV meiner at det dei har, er kunnskapsbasert. Sjølvros skal ein lytte til, for det kjem frå hjartet, har eg høyrt. På same måten er Framstegspartiet oppteke av at vi ikkje jagar vår industri ut av landet gjennom såkalla karbonlekkasje, spesielt sidan vi har eksempel på dette gjennom etablering i Qatar og flytting av produksjonskapasitet dit. Spørsmålet er om ikkje fleirtalet er oppteke av denne problemstillinga slik Framstegspartiet er det. Framstegspartiet ber òg regjeringa byggje ut meir lønsam vasskraft og annan CO2-nøytal kraftproduksjon, f.eks. gjennom Vefsna-utbygging og auka satsing på opprusting av eksisterande vasskraftanlegg og evaluering av tidlegare verneplanar, med sikte på å auke produksjonen betrakteleg med nye tidsriktige teknologiar som ikkje er til skade for verneformålet. Ser ikkje fleirtalet at dette vil gi betydelege mengder utsleppsfri, fornybar energi til ein svært låg kostnad? Overføring av forvaltningsansvaret til kommunar for mini- og småkraftverk vil også kunne gi betydelege gevinstar, då det er desse lokale representantane som har nærleik til og sit med kompetanse om lokalmiljøa. Sist, men ikkje minst vil eg innom ein føresetnad for busetjing og utvikling av vårt velferdssamfunn i vårt langstrakte land. Det er satsing på og ønsket om å byggje effektive, sikre og miljøvenlege vegar landet over, og behovet for ei løysing er prekært. Det står ikkje i motsetnad til satsing på kollektivtrafikk i byar og tettstader. Men det er eit faktum at skal ein kunne bu utanom byane og tettstadene, må bilen få levelege vilkår både når det gjeld vegstandard og sikkerheit, og at ein må få moglegheit til å fornye bilparken, som vil gi lågare utslepp. Men då må vi seie ja til Framstegspartiets forslag om høgare vrakpant og lågare eingongsavgift på nyare bilar. Noreg kan ikkje lenger vedkjenne seg å ha Europas eldste bilpark med dei miljømessige og sikkerheitsmessige utfordringar som ligg i det. Så heilt til slutt nokre ord om globale utfordringar knytte til energi. Vi er alle kjende med at fattigdomsfella er knytt til tilgang på billig energi. Verdas fattige treng ny lågutsleppsenergi eller nullutsleppsenergi som dei kunne fått frå ressursane som ligg i thorium. Dette er ikkje eit nasjonalt behov, det veit vi. Noreg har nok av tilgang på energi, og gjennom våre enorme verdiar knytte til petroleumssektoren har vi eit moralsk ansvar for å forske fram nye energiformer, som f.eks. thoriumteknologi kunne ha vore. At u-land som India går i bresjen når det gjeld thoriumforsking gjennom bygging av thoriumanlegg for produksjon av straum, er eit paradoks. Som den energinasjonen vi er, og med dei enorme ressursane energien har gitt oss, burde vi kunne bruke nødvendige ressursar på denne typen forsking.