Hadia Tajik (Arbeiderpartiet), 2012-11-23:
Interpellanten har bedt om eit svar på korleis eg vil sikre god innovasjon i det digitale området og vareta forbrukaranes stilling i denne marknaden. Det er ei svært samansett problemstilling. I tillegg til mediepolitikken får problemstillinga følgjer for fleire andre statsrådars ansvarsområde. Blant anna kjem temaet inn på forbrukarpolitikken, IKT-politikken, næringspolitikken og reguleringa av elektronisk kommunikasjon. Sidan interpellasjonen er retta til meg, vil eg i all hovudsak svare for dei verkemidlane som eg sjølv rår over. Interpellanten viser til tvisten mellom TV 2 og Canal Digital Kabel-TV. Tvisten dreier seg om kor stort vederlag Canal Digital skal betale til TV 2 for å formidle TV 2s kanalar i kabel. Når partane, som her, ikkje er einige, kan dei sende saka til Kabeltvistnemnda. Denne nemnda er oppretta av Kulturdepartementet, men opptrer elles heilt uavhengig av departementet. Kabeltvistnemnda har behandla denne saka, og den eine parten har ikkje villa godta nemndas avgjerd. Forbrukaren er ein uskuldig tredjepart i saka. Eg vil for ordens skuld opplyse om at Canal Digital Kabel-TV har trekt staten ved Kulturdepartementet inn i tvisten. Påstanden er at Kabeltvistnemndas vedtak er ugyldig. Det inneber at departementet er part i saka. Eg har forstått at forhandlingane har gått trått. Departementet vil i dag ta kontakt med partane for å få ei utgreiing, og i den grad Kulturdepartementet kan bidra til ei løysing, med omsyn til dei mange forbrukarane som er ramma, vil me veldig gjerne gjere det. Interpellanten viser til Sønneland-utvalet. Denne arbeidsgruppa vart sett ned av departementet i 2009. Arbeidsgruppa skulle vurdere tiltak som kan gi tv-sjåarane auka valfridom og mangfald. Hovudspørsmålet dei skulle sjå på, var om tilbydarane av betalingsfjernsyn bør verte pålagde å tilby enkeltkanalar. I sine vurderingar la arbeidsgruppa vekt på at sjåarane jamt over er tilfredse med tilbodet dei har. Arbeidsgruppa viste òg til at den teknologiske utviklinga vil gi meir mangfald og valfridom på sikt. I tillegg peikte gruppa på at eit påbod om å tilby kanalar enkeltvis òg ville ha som føresetnad ei form for prisregulering. Det ville vere komplisert å få til. Ei samla arbeidsgruppe stilte seg bak desse vurderingane, og departementet slutta seg til gruppas konklusjon i budsjettproposisjonen for 2013. Arbeidsgruppa leverte sin rapport for litt under to år sidan. Eg meiner at me allereie no ser mange teikn til at gruppas meining om den teknologiske utviklinga og verknadene ho ville ha på mange sin valfridom, slår til. I dag kan publikum velje mellom mange alternative medieplattformer: Fjernsyn over kabel og satellitt har vore tilgjengeleg i fleire tiår. Fjernsyn over fiber har gitt ytterlegare konkurranse mange stader. Det digitale bakkenettet for fjernsyn stod ferdig i november 2008. 98 pst. av husstandane kan ta inn signal frå dette nettet. Fornyingsdepartementet har nyleg gjennomført ei utgreiing om breibandsdekninga i Noreg. Utgreiinga viser at 85 pst. av befolkninga kan velje mellom minst tre tilbydarar som leverer hastigheiter over 4 megabit pr. sekund. Utbreiinga av breiband kombinert med eit stort tal på nye tilbydarar av strøymetenester betyr at publikum i praksis har fått ei fjernsynsplattform meir. Konkurransen på tilbodssida vil disiplinere dei etablerte aktørane. Det vil føre til auka valfridom for den enkelte. Utviklinga i marknaden går i retning av at aktørane tilbyr meir fleksible pakkeløysingar, mindre pakkar og val av enkeltkanalar og program. Innovasjon og aukande konkurranse bidreg til auka innhalds- og ytringsmangfald. Samtidig styrker det forbrukarane si stilling. Ei rekkje aktørar tilbyr no fjernsyn strøymt via breiband, og fleire nye er i ferd med å etablere seg i den norske marknaden. Unge har mindre etablerte sjåarvanar og er raskare til å ta i bruk ny teknologi. I aldersgruppa 15–29 år har ifølgje TNS gallup 41 pst. kopla fjernsynsapparatet til Internett. Kva ein bruker fjernsynsapparatet til, varierer nok ein god del. Men mange nyttar seg av strøymetenester over nett i stova. Terskelen for å ta slike tenester i bruk er truleg òg låg. Arbeidsgruppa foreslo to konkrete tiltak: Ein tv-portal som kan gi informasjon om tilboda i marknaden, og ei permanent partssamansett gruppe som kan følgje konkurransen og den teknologiske utviklinga i marknaden. Departementet har gjort greie for korleis desse forslaga vil verte følgde opp i budsjettproposisjonen for 2013. Me går ikkje vidare med arbeidsgruppas forslag om å opprette ein tv-portal. Det ville vere krevjande å utvikle ein tv-portal som kan gje forbrukarane presis og anvendeleg informasjon om tilboda i marknaden. Arbeidsgruppas rapport viser dessutan at to av tre er nøgde med dei fjernsynstilboda dei har. Vidare oppgav berre 1 pst. at manglande informasjon var årsaka til at dei ikkje hadde bytt tilbydar. Dette peiker i retning av at kostnadene ved å drive ein portal, neppe vil svare til nytten. Departementet ser heller ikkje behov for ei permanent partssamansett gruppe. Offentlege myndigheitsorgan som Post- og teletilsynet og Medietilsynet har ansvar for å følgje opp desse områda. Eg meiner det er betre å kalle inn offentlege og private aktørar etter behov, for å drøfte konkurransen og den teknologiske utviklinga i marknaden. Til liks med interpellanten er eg oppteken av digital innovasjon og forbrukarane sine interesser. Mediemarknadene er prega av høg innovasjonstakt. Utbreiinga av breiband inneber at nær sagt alle husstandar som ynskjer det, kan motta fjernsynsinnhald frå eit aukande tal på tilbydarar. Auka konkurranse verkar disiplinerande på tilbydarane. Dei er avhengige av fornøgde kundar. Me ser no at norske kringkastarar møter konkurranse frå nye kategoriar aktørar som Netflix og HBO, og distributørane møter konkurranse frå andre distribusjonsplattformer. Vinnarane i dette er publikum, som nyter godt av eit stadig breiare tilbod.