Lodve Solholm (Fremskrittspartiet), 2003-06-16:
Vi skal i dag diskutere fiskeri og kystflåten. Han er ein del av den store samanhengen, av den den marine næringa, som vi alle er einige om ein gong i framtida skal bli den næringa som skal gi oss inntekter i same storleik som oljeinntektene. Då trur eg det er viktig at vi har tilhøve og rammevilkår som gjer det mogleg å utvikle denne næringa i framtida, slik at ho kan bli den tunge, økonomiske berebjelken i det norske samfunnet. Då må vi ta visse grep, og eg synest at denne meldinga er eit steg i rett retning. Det som kanskje er det viktigaste av alt vi står framom, som er ei stor utfordring, er å få fiskebestandane og fiskeslaga til å bli så store og berekraftige at vi kan hauste med lønsemd av desse ressursane. Difor går vi òg spanande år i møte når det gjeld korleis vi skal forvalte fiskeressursane våre, få bestandane til å bli store, og når vi har fått dei store, at vi ikkje haustar meir enn dei kan bere med tanke på framtida. Eg trur òg det er viktig at om vi skal vi få den rekrutteringa som blir omtala i Dokument nr. 8:88 og i innstillinga til det, må vi ha ei næring som er moderne, som har moderne arbeidsvilkår for dei tilsette. Då nyttar det ikkje at ein fiskar ikkje har dei same rammevilkåra for å gå i ein fiskebåt, som han har for å gå om bord i eit anna fartøy. Skal vi klare å få til det, er vi nøydde til å få til lønsemd i kvart enkelt fartøy. Korleis får vi det? Det får vi ikkje utan at vi får større inntekter på kvar båt. Og korleis skal vi få større inntekter på kvar båt? Då har vi to vegar å gå. Det er anten å auke uttaket av ressursen, slik at båtane får større kvotar, eller å redusere talet på båtar, slik at kvar enkelt båt på den måten kan få ein større del av den totale kvoten. Det er ikkje verre matematikk enn det. At fiskarane vil byggje båtar som er meir effektive, og som i utgangspunktet kanskje er større, er forståeleg. Det er stor forskjell på ein 35-foting frå 1960-talet og ein 35-foting i dag. Det veit vi jo. Og det er jo ikkje unaturleg at fiskarane òg vil ha gode og sikre arbeidsplassar. Det må òg vere viktig. Då må vi stelle oss slik at det er mogleg å få til lønsemd om bord i kvar enkelt båt, slik at det blir interessant for ungdommen å gå om bord og bli fiskarar. Det gjeld den havgåande flåten, og det gjeld kystflåten. Eg synest at ein i meldinga legg opp til å ta ein del av desse signala på alvor. Eg føler at meldinga går i rett retning i forhold til det å byggje bestandar, skape lønsemd om bord i båtane, skape grunnlag for rekruttering og samtidig gjere det mogleg å lage gode arbeidsplassar, men eg synest ikkje at ho går langt nok. Eg skjønar ikkje kvifor ein er så redd for omsetjelege kvotar, om ein organiserer dette på ein måte som gjer at dei store kapitalistane ikkje et dei små. Eg vil heller ikkje, sjølv om vi får ei ordning med omsetjelege kvotar, ha ei ordning der det er papirflyttarane i Holmenkollåsen som skal sitje og forvalte fiskeressursane våre. Det er ikkje det som er poenget mitt. Eg ser for meg, og eg ser verdien av, at vi har ein stor fiskareigd flåte der eigarforholdet til ressursane står i forhold til dette. Det er vidare unaturleg å ha dette skiljet ved 21 m når det gjeld strukturkvoteordninga, for fartøy mellom 15 og 28 m. Eg synest det er eit hinder som gjer at ein ikkje får til ei god organisering og effektivisering av flåten. Eg vil overfor ein del kritikarar igjen peike på at dette er ei frivillig ordning. Det er ingen som blir tvinga til verken å kjøpe eller selje. Ingen blir tvinga til verken å kondemnere eller ikkje å kondemnere. Det er ei frivillig ordning. Så får kvar enkelt vurdere prisen. Det blir hevda her at banklineflåten/autolineflåten har blitt så håplaus. Men arbeidarpartimann Knut Arne Høyvik seier at det er ingenting som viser at dei som har kjøpt kvotar og kjøpt opp ein annan båt, er dårlegare stilte enn dei som ikkje har kjøpt. Han seier at det er snarare tvert om. Så denne skremselspropagandaen, som særleg kjem frå SV og Kystfiskarlaget, som er to sider av same sak, er ikkje riktig. Eg skjønar ikkje kvifor ein skal ha eit kvotetak, for det vil også minske moglegheita for å få ein effektiv flåte, for å få ei effektiv strukturkvoteordning. Eg skjønar ikkje kvifor vi skal ha det, for det vil naturleg bli sett nokre grenser av fiskaren sjølv, for det er trass i alt ei grense for kor mykje ein klarar å fiske. Det er litt merkeleg at vi skal ha desse konsekvensutgreiingane som Arbeidarpartiet absolutt vil ha. Eg er einig med representanten Kristiansen i at vi har nok utgreiingar. Ein skal vere klar over at historia viser at det er dei tilfella der vi har teke sjansar på noko som vi trur er riktig, som har ført verda framover. Det har aldri ført verda framover å sitje på bakenden og vurdere og tenkje gjennom kvar situasjon og moglegheit av «the worst case». Det er i dei tilfella vi verkeleg trår til og tør å vere modige, at vi gjer noko nytt. Det er heilt riktig som det er sagt, at det som er gjort tidlegare, er det jo Arbeidarpartiet som har hatt ansvaret for, mesteparten av dei siste 50 åra. Det er dei som har ført ein fiskeripolitikk som har ført til overkapasitet. No må vi vere villige til å ta sjansen på å få han ned. Derfor synest eg det er heilt utruleg at vi får den regionaliseringsdebatten som Arbeidarpartiet legg opp til. Her skal altså fylke og kommunar forvalte sine eigne små ressursar. Og så blir Bendiks H. Arnesen fornærma fordi nokon trekkjer inn oljen her. Men fisken er jo ein nasjonal ressurs på same måten som oljen, så det går ikkje an å bli fornærma fordi om ein samanliknar oljeressursen med fiskeressursen. Når Bendiks H. Arnesen ramsar opp ulike organisasjonar, fylkeskommunar og kommunar, ligg dei fleste nord for 62º N. Eg skjønar godt det. Eg stilte spørsmålet, og Ivar Kristiansen stilte også spørsmålet, men vi fekk ikkje svar. Kva ville Arbeidarpartiet sagt dersom vi på 1970-tallet og 1980-tallet begynte å snakke om at det skulle vere ei lokal forvalting av oljeressursen som ligg ute i Norskehavet? Eg er ikkje så sikker på at Arbeidarpartiet ville ha sagt at det var noko vi skulle trekkje inn. Men no skal ein plutseleg trekkje inn lokal forvalting og lokal eigarskap, og vi må sjølvsagt høyre på dei som har fiskeressursen nærast. Kvifor skal vi ikkje høyre på dei som har oljeressursen nærast? Kvifor skal vi ikkje høyre på dei som har malm, fjell osv. heilt opp til seg? Kvifor skal vi politikarar frå Nord-Noreg og Vestlandet bestemme over skogressursar som finst i det indre austlandsområdet? Det er jo nasjonale ressursar vi snakkar om. Det er jo ei nasjonal forvalting vi må ha. Vi må sjå heile landet under eitt. Det er jo det som er viktig. Derfor er det viktig at vi faktisk har klart å opne for at vi får ei prøveordning når det gjeld driftsordninga, som vi synest er eit godt tiltak som vi støttar, og at vi no får fjerna den avgrensinga som låg i meldinga, om at dette berre skulle gjelde Finnmark, slik at vi no kanskje får dette til å gjelde heile landet. Derfor synest eg det går i riktig retning. Fleire grep kan og må ein ta seinare, men vi er på rett veg til beste både for landet og for fiskarane, anten dei fiskar langs kysten eller langt til havs.