Hallgeir H. Langeland (Sosialistisk Venstreparti), 2002-06-18:
Lat meg starta med å ta opp forslaga Arbeidarpartiet og SV står saman om, og forslaga frå SV. Eg takkar saksordføraren for innsatsen, og startar med å seia at det er mange velmeinte ord og mange gode ønske i bymiljømeldinga og innstillinga frå komiteen. Men problemet er at det blir veldig mange ord, og når ein kjem til det konkrete, trekkjer ein seg. Komiteen er einige om at ein skal ha ein offensiv by- og tettstadpolitikk, einige om at kollektivtransporten skal vera sentral, einige om at ein skal dempa presset på nære friluftsområde og jordbruksområde, einige om at ein skal satsa på fortetting og meir på å utvikla grøntområde, leikeplassar og parkar, einige om at ein skal redusera bruken av privatbil, einige om å ta vare på kulturminne og kulturmiljø, redusera støy frå trafikken og redusera klimagassutsleppa og energiforbruket – berre for å nemna nokre av ønskemåla. Men så er problemstillinga at når ein skal bevega seg frå desse gode ønska og over til praksis, ramlar partia av lasset. Arbeidarpartiet listar opp ein del av dei forslaga som regjeringspartia ikkje ville vera med på, som ville sikra nokre av dei måla som ein har i meldinga, men som altså ikkje eit fleirtal sluttar seg til. SV har ein del andre forslag som er konkrete i forhold til dei ønskemåla som står i bymiljømeldinga, og som komiteen innstiller på, men med ein gong det blir konkret, stikk ein halen mellom beina og seier: Nei, me kan ikkje vera konkrete. Eit par eksempel på det: kollektivtransporten, som nettopp blei behandla i Stortinget òg, i samband med kollektivmeldinga. Ei rekkje SV-forslag som går konkret inn og sikrar dei målsetjingane som ligg i bymiljømeldinga, blir ikkje vedtekne eller følgde opp. I innstillinga om bymiljømeldinga er SV med på eit forslag som går på at ein ber Regjeringa om å ta nye bybaneinitiativ, f.eks. På Nord-Jæren, der eg kjem frå, har det lege planar om bybane lenge, men ein ventar på planleggingsmidlar for å koma vidare i prosessen, slik at ein kan realisera det ønskemålet ein har, at kollektivtransporten skal ha ein sentral plass. Men så lenge ein ikkje har pengar til dette, eller ønskjer å vera konkret, blir det berre fine ord. Det same kan ein seia om det som òg statsråden uttrykkjer i ei pressemelding, i forhold til ein offensiv for å redusera plager frå støykjelder. Når me frå Stortinget si side forsøker å vera konkrete, f.eks. i forhold til Grorud, som Arbeidarpartiet og SV har foreslått å laga om til ei miljøsone – der bur det 120 000 menneske, ein kan ofte ikkje gå ut på grunn av luftforureining, og det er store helseplager på grunn av støy – når me ber om tilslutning til ein politikk for å gjera noko der, seier ein nei, det må me koma tilbake til. Samtidig seier ein at ein skal satsa på miljø og redusera støy frå trafikken. Det blir med andre ord noko luftig og lite konkret. Eit anna forslag – det er mogleg at det er så godt at ein skulle kunna koma på det sjølv i neste omgang – går på, slik ein har gjort ein del plassar, offensivt å gå ut for å få bygd over motorvegen og bruka det til tomteareal. Rundt omkring i det ganske land er det mange aksjonsgrupper som jobbar for nettopp det. Problemet er at dei ikkje finn interessentar som vil bruka tomtene, fordi det blir for dyrt. Norske Boligbyggelags Landsforbund sa dette konkret på høyringa, at staten må bidra med midlar til dette dersom det skal bli realisert. Det er eit enkelt grep – det kjem til å kosta litt, men ikkje all verda – som reduserer støyen for tusenvis av menneske, som reduserer helseplagene, og som tek i bruk areal og på den måten hindrar press på friområde og jordbruksareal. Desse konkrete forslaga er ein altså ikkje villig til å gå inn i og sjå på i det heile, og det skuffar SV. Det er altså det konkrete som blir det vanskelege. Så kan ein òg seia at mange av desse luftige tinga som blir presenterte i bymiljømeldinga, fører til at ein må auka innsatsen på planleggingssida. Men straks Arbeidarpartiet og SV går inn på formuleringar som seier noko om kommuneøkonomi, ramlar ein av lasset. Heilt konsekvent er det slik at alt som kostar pengar, vil ein ikkje ta i. Og det er jo klart at dersom ein ikkje er villig til å gå inn på tiltak som kostar pengar, blir det rett og slett berre tome ord, og då blir bymiljømeldinga valtaler og valflesk utan konkret innhald som materialiserer seg i konkrete miljøtiltak. SV kjem også i spørsmål knytte til bymiljøet, som i klimapolitikken, til å stilla med offensive og konkrete forslag – slik me gjer i samband med bymiljømeldinga – og invitera til å vera med og danna fleirtal saman med Regjeringa. Regjeringa hadde sjansen i forhold til dei forslaga me hadde i samband med bymiljømeldinga. Der ønskte dei ikkje å gjera det. Det betyr at Regjeringa ikkje var villig til å følgja opp den offensive bymiljøpolitikken som SV ønskjer seg på dette området, men me, som er landets fremste parti for miljø, har ikkje gitt oss.