Oddbjørg Ausdal Starrfelt (Arbeiderpartiet), 2004-11-25:
Dette er den siste finansdebatten min. Det er litt vemodig, særleg når Arbeidarpartiets alternative budsjett er eit strålande alternativ for folk flest og for dei som er avhengige av eit godt velferdstilbod i dette landet, og særleg når alternativa i politikken er tydelegare enn på lenge. Det gjev von om ein spanande valkamp, som kan engasjera mange fleire enn dei som har gått til valurnene dei siste åra. Regjeringspartia byr saman med Framstegspartiet på eit budsjett der folk flest må betala for at dei som har mest frå før, skal få skattelette. Dei byr òg på eit budsjett der ein tek frå offentleg sektor for å gje til dei privatpersonane som tener mest frå før. Dette er dobbelt usosialt. For Arbeidarpartiet vil alltid arbeid til alle vera jobb nr. 1. Difor legg me i budsjettet vårt til rette for auka sysselsetjing både i privat og i offentleg sektor. Arbeidsløyse er, og vil vera, ei ressurssløsing. I tillegg er det tøft for dei det gjeld, og familiane deira. Å satsa på samferdsle er offensivt i høve til å skapa nye og ta vare på eksisterande arbeidsplassar. Å byggja veg eller bane gjev i seg sjølv sysselsetjing innan anleggssektoren, der det framleis er tusenvis av arbeidslause. I Arbeidarpartiet satsar me 1 milliard kr meir på samferdsle enn Regjeringa. Det gjev i seg sjølv minst 1 000 nye arbeidsplassar, i tillegg til 1 000 arbeidsplassar i ringverknadar. Nye og betre vegar og jernbanestrekningar gjev i tillegg næringsliv og folk betre vilkår i det ganske land. Det er viktig å byggja landet heile tida. Eg er glad for at Arbeidarpartiet har halde det me lova i samband med handsaminga av Nasjonal transportplan for 2002-2011. Me lova 1,6 milliardar kr mindre enn det som vart resultatet, og me har auka løyvingane i våre alternative budsjett med vel 2,3 milliardar kr. Når Regjeringa i budsjettet seier at etterslepet er på 3,8 milliardar kr, har faktisk ikkje Arbeidarpartiet noko etterslep. Det er me stolte av. I vår vart det gjort eit vedtak om rammer for samferdsleføremål for 2006–2015 på 214,5 milliardar kr, 22 milliardar kr meir enn i Regjeringas framlegg. Me har tenkt å følgja opp det òg. Regjeringa har ikkje teke dette på alvor. På bane skal me m.a. ha eit stort lyft som det ikkje er teke høgd for å kunna planleggja i 2005. Arbeidarpartiet har lagt inn 200 mill. kr ekstra til denne planlegginga. I tillegg løyver me 100 mill. kr meir til kjøp av persontransport på tog, og me føreset då at det m.a. er plass til Stockholm-toget og ulike rabattordningar. Me har teke vekk køyrevegsavgifta på jernbanen for å stimulera til å få gods over frå veg til bane, og me har auka beløningsordninga for kollektivtrafikken i dei største byane. Me gjer vidare framlegg om å løyva 520 mill. kr meir til ulike vegføremål og 50 mill. kr til fiskerihamner. Og så til det klåraste skiljet mellom dei to regjeringsalternativa i denne perioden: spørsmålet om omdaning til aksjeselskap og konkurranseutsetjing av statleg verksemd. Om Framstegspartiet skulle stå til venstre for Kristeleg Folkeparti i eit og anna spørsmål i fordelingspolitikken, så er dei yttarst på høgresida når det gjeld spørsmålet om konkurranseutsetjing og privatisering. I Arbeidarpartiet er me bekymra. Kanskje er det privatisering som er målsetjinga når det gjeld Posten Norge AS. Fleirtalet vil nemleg ta 74 pst. utbyte av overskotet etter skatt. Det kallar me struping, noko Arbeidarpartiet sjølvsagt er imot. Posten Norge AS treng armslag i ei tøff omstilling, ikkje struping. Nokon har kanskje registrert at m.a. eg har uttalt meg kritisk til situasjonen i luftfarten, ikkje minst når det gjeld Avinor AS. Her er det, så vidt eg kan forstå, eit totalt tillitsbrot mellom leiinga og dei tilsette. Dette kan – dette kan – gå ut over tryggleiken. Styreleiar Talleraas har uttalt at dette ikkje er bevist. Lat oss for all del hindra eit slikt bevis. Eg vonar Regjeringa tek fullt og heilt ansvar for dette. Tryggleik i luftfarten, tryggleik på jernbanen og på sjøen, der òg det meste no skal overlatast til private via konkurranseutsetjing, og mykje meir, handlar til sjuande og sist om kva beredskap me har i kritiske situasjonar i dette landet. Dette er i liten grad utgreidd i sakene i samferdslesektoren. Det er litt merkeleg, forresten, at Jernbanetilsynet må vurdera tryggleiken når det skal leggjast eit nytt dekke på Kongsberg stasjon, men ikkje når det gjeld å seia opp det me har av kompetent personell i jernbanesektoren i dette landet.