Hallgeir H. Langeland (Sosialistisk Venstreparti), 2002-06-18:
Lat meg knyta nokre kommentarar til saksordføraren, som Bror Yngve Rahm no er etter at underteikna trekte seg, på dette med ansvarlegheit. Dersom det er ansvarleg saksbehandling å behandla ei lovsak i løpet av 24 timar, der det i det heile ikkje er aktuelt å trekkja inn høringsinstansar og ekspertar, men satsa alt på det forarbeidet som Regjeringa har gjort, kan dette framstå som noko ansvarleg. Men det er ei uansvarleg saksbehandling som fleirtalet har lagt seg på. Det trur eg komiteleiaren sjølv er rimeleg einig i, når han veit grunnlaget for komiteens utsetjing til hausten av begge desse sakene. Eg tør berre minna om det som høyringsinstansane sa til komiteen om ansvarlegheit. Det blir sterkt tilbakevist. Så får eg takka komiteleiaren for at han meiner at SV har så stor innverknad i Brussel at eit oppslag i Nationen eller Klassekampen er nok til å pressa Regjeringa og andre til å snu på prosedyrespørsmål. Eg er takknemleg for at ein gjer det. Men det politiske i det er at kommisjonen går til ei sak mot GFU og kanskje krev erstatning på 30–50 milliardar kr. Det er jo ei uvennleg handling frå EU si side. At me då skal leggja oss flate, sånn som stortingsfleirtalet her gjer, for å tilpassa oss eit direktiv som EU har fremma for å senka gassprisen, og dermed auka inntektene til tyske og franske gasselskap, det må eg seia heng ikkje på greip. Litt til om fristar. Problemet har ikkje vore Stortinget. Problemet har vore Regjeringa. Stortinget har fram til ein begynte å snu i saka opptredd heilt korrekt. Ein har venta på at odelstingsproposisjonen skulle koma, og den skulle koma i april. Den kom ikkje. Regjeringa sat på han. Og eg vil minna om at faktisk har Presidentskapet teke opp dette og spurt kva i alle dagar som har skjedd – litt andre ord enn det eg bruker, men prinsippet er det same. Eg har lyst til å seia, i og med at ein kallar dette for forsvarleg saksbehandling, at eg, som ein jo veit, var saksordførar på dette, men trekte meg på grunn av at eg meiner det ikkje er mogleg å gjennomføra ei forsvarleg saksbehandling. Så vektlegg altså alle høyringsinstansar som var på direktivet, kor viktig det er å bruka meir tid. Spesielt peikte professor Noreng på BI på at implementeringa av direktivet gjekk veldig tregt i EU fordi det var motstand i Tyskland og Frankrike bl.a. Likevel skal Noreg vera flinkast i klassen når det gjeld å tilpassa lov- og regelverk, så lenge biletet altså er motsett i EU, der ein faktisk ikkje har ei deregulering, men ein slags monopolisering. Så dette er ein veldig rar framgangsmåte. Regjeringa og stortingsfleirtalet legg vekt på at det som ein gjer med lovverket i dag, er «uten vesentlig betydning», altså seier ein heilt konkret at EU sin intensjon med direktivet, nemleg å få ned gassprisen, har nokon på ein måte slått beina unna, så heile EU-systemet tek heilt feil; dette kjem ikkje til å verka. Det er iallfall uttrykk for at ein har forhandla seg fram til bra resultat, men me veit altså ikkje dette, for me har ikkje sett oss ned og høyrt kva ekspertar og høyringsinstansar har sagt om dette. Det var det ikkje tid til, for me måtte gjera dette på 24 timar. Me veit heller ikkje kva slags endringsdirektiv EU kjem med i forhold til denne problematikken. Me veit berre at på Barcelona-møtet sette ein opp tempoet på liberalisering, blei det sagt. Det er òg uvisse knytt til norske selskap og korleis dette vil slå ut nedstraums i Noreg. I det heile: Det er ei rekkje spørsmål som stortingsfleirtalet ikkje vel å bruka tid på, fordi ein ønskjer å oppfylla Brussel sitt ønske om å få dette igjennom før sommaren, og då er det UD og Høgre som styrer dette Stortinget. Det beklagar SV.