Hallgeir H. Langeland (Sosialistisk Venstreparti), 2001-05-30:
Eg vil gjerne, ut frå replikkordskiftet her, oppklara mitt skryt av Senterpartiet i miljøpolitikken i denne saka, med at det nå ikkje gjeld Senterpartiet i forhold til vassdragsutbygging, der ein tydeleg viser at ein ikkje har dei same interessene som SV når det gjeld naturvern. For oss som er opptatt av miljø og naturvern, er dagen i dag ein stor dag. For SV er dette ein milepæl – for oss som har jobba mot utbygging av vassdrag over lang tid. Eg vil òg gje honnør til «Folkeaksjonen Spar Saltfjellet», som gjennom mange år har jobba med å auka kunnskapen til politikarane i Noreg om kva dette unike området har av kvalitetar – innanfor naturopplevingar, innanfor kulturminne, innanfor reindrift og samar og innanfor fiske og friluftsliv. Sjølv har eg fått vore til stades i området eit par gonger gjennom invitasjon frå «Folkeaksjonen Spar Saltfjellet» og bl.a. fått sjå Marmorslottet og vore ved Ramskjellvatnet. Eg veit kva kvalitetar dette inneber, og dei er nå berga. Så dette er ein stor dag. Arbeidarpartiet gav altså til slutt etter i denne saka. Gjennom lange og mange brev frå eit fleirtal på Stortinget ville ein vera med og instruera Statkraft – det skal me heller ikkje gløyma, det ser eg òg på som positivt, sjølv om ein hadde kniven på strupen. Men ut frå det som Høgre, Framstegspartiet og Senterpartiet gjer i dag, kunne det gjerne blitt trenert av Arbeidarpartiet. Det gjorde det altså ikkje. Eg er, som eg sa i eit replikkordskifte også, forundra over Høgre, som altså nyleg har vedteke ei restriktiv haldning til ny vassdragsutbygging, men som i dag går inn for noko som eg trudde var heilt umogleg i forhold til dette landsmøtevedtaket. Så det er viktig for oss som politikarar også å følgja med på kva ein gjer i praksis. Det som Høgre gjer, er det som ein oftast ser: Ein har festtalar, og så kjem det til praktisk handling, og då gjer ein altså noko heilt anna. Det er det Høgre gjennom sin politikk illustrerer for oss i dag. Eg er likevel litt forundra over eit samla storting som ikkje ønskjer å bruka denne saka til å vera heilt tydeleg overfor dei som går med utbyggingsprosjekt i magen, og seia: Legg det vekk, reduser mengda, sats på opprusting – det er strategien. Det burde me ha vore endå tydelegare på enn det me er i dag, synest eg, ikkje minst i forhold til det lokale eksemplet med Sauda-utbygginga, der det faktisk finst eit miljøvenleg alternativ som ein kan satsa på dersom ein vil, og som ein har ei lokal mobilisering for å få igjennom. Eit signal til Statkraft. SV stiller svært ofte opp for Statkraft. Me følgjer mange gonger Statkraft sine råd. I denne saka vil eg vera veldig tydeleg på å seia at Statkraft må ikkje nå rota seg inn i konfliktar med dei enkelte kommunane i området. Nå må denne ballen leggast død ein gong for alle, og nå må det ikkje vera nokon krangel om økonomi i forhold til kommunane. Så litt til slutt om import av polsk og dansk kolkraft, altså retorikken til Høgre, Framstegspartiet og Arbeidarpartiet, dette med kraftbalansen. Statsråd Akselsen sa i eit innlegg i dag i den munnlege spørjetimen at ein må bruka energien «meir effektivt». Det er SV heilt einig i. Problemet er då, som med Høgre: Kva er det ein gjer i praksis? Det er det som på ein måte viser realitetane i orda. Det er derfor interessant å sjå at to slike eksempel ikkje får tilslutning frå Arbeidarpartiet. Det eine går på å installera ein styringsteknologi, noko som kan spara inntil 14 TWh – 25 Alta-kraftverk, fire gasskraftverk. Det er ikkje Arbeidarpartiet med på i dag. Dei vil heller ikkje vera med på eit forslag som går på at ein skal ha eit toprissystem, med høgare pris når det er høgt forbruk. Så det er altså fleire parti her som slitest mellom ord og konkret handling i denne saka også.