May-Helen Molvær Grimstad (Kristelig Folkeparti), 2008-11-28:
Eg vil gi ros til representanten Vera Lysklætt for å ha sett dette temaet på dagsordenen i Stortinget. Samiske barn har andre utfordringar enn norske barn, og eg synest at representanten Lysklætt beskreiv det på ein veldig god måte i sitt innlegg. Noko som vi har felles, er at vi ønskjer å ta vare på kultur, identitet og historie. Det er vi alle opptekne av. Då er det spesielt viktig at minoritetar i Noreg også får dei draumane og dei ønska oppfylte. Når barn veks opp utan å få den omsorga dei gjerne skulle hatt av familien sin, som gjer at barnevernet må kome inn og dei må flytte til nokon andre, er dei i ein svært sårbar og vanskeleg situasjon. Då er det viktig at vi vaksne er opptekne av å gi barna den optimale omsorgssituasjonen. Det er også viktig å ha i tankane at når det gjeld eit barn med minoritetsbakgrunn, må ein sjå spesielt på det barnet si historie og sin kultur. Alle barn skal sjåast på individuelt. Når vi på Stortinget diskuterer utfordringar for barnevernet, må vi ikkje gløyme at vi treng fagkompetanse på alle område, og at vi treng fagpersonar som kan følgje opp også denne utfordringa på ein god måte. Derfor synest eg det er veldig bra når statsråden seier at departementet er i dialog med Sametinget om utfordringar knytte til samiske barn, og det er viktig at den dialogen held fram. Det er viktig at vi får lyfta fram på den politiske dagsordenen desse utfordringane, der det må takast politiske grep for å greie å gjere jobben på ein god måte. Barnevernet treng kompetanse på alle område. Når ein skal rekruttere fleire inn i barnevernet, må ein på dei ulike områda jobbe med korleis ein kan gjere ein best mogleg jobb, og korleis ein kan styrkje kompetansen når det gjeld desse problemstillingane – her er det samiske busetjingar som spesielt blir lyfta fram på dagsordenen. Bruk av familieråd er veldig bra for barn generelt og heilt sikkert òg når det gjeld utfordringar knytte til samiske barn. Familie- og kulturkomiteen var på ei komitéreise i Møre og Romsdal, og der fekk vi grundig informasjon om det arbeidet og dei erfaringane ein har så langt med familieråd. Ein opplever at ved å få fram ressursane som er i familiane sjølve gjennom at dei får eit ansvar, kan ein greie å løyse ein omsorgssituasjon utan å måtte gå til tiltak som plassering utanfor heimen. Derfor er det sjølvsagt viktig at ein først og fremst finn ut kva for ressursar ein har i barnet sitt eige nærmiljø, og i familien, som ein kan dra på. Familien får i oppgåve å diskutere dette som ein storfamilie: Her har vi ei utfordring – korleis kan vi føle ansvar, og kva er det vi kan bidra med for dette barnet som er kome i ein vanskeleg situasjon? Det appellerer til kvar enkelt der det er ein spesiell situasjon. Når det gjeld rekruttering av fosterforeldre, er det generelt ei utfordring. Det kan vi veldig ofte lese om i oppslag i avisene, seinast i går, frå mitt heimfylke, kor det er vanskeleg å greie å rekruttere nok fosterforeldre, spesielt for barn i 12–13-årsalderen og oppover. Derfor er det veldig viktig at det arbeidet blir intensivert. No veit eg at departementet har gjort ein del når det gjeld dei faglege rettane i forhold til statlege fosterforeldre. Men eg trur det er viktig å sjå på rammevilkåra for fosterforeldre generelt, og spesielt for dei kommunale, der det ikkje er gjort noko konkret. Her må vi setje inn mange fleire ressursar på å få fleire fosterforeldre. Då må rammevilkåra vere gode. Ein må gå inn og gjere undersøkingar og finne ut kva det er som skal til for at vi får fleire som ønskjer å vere det, fordi mange barn føler at det er ein fortvilt situasjon å vere i ein beredskapsheim og ikkje vite om dei får ein fosterheim – om dei får ein tryggleik eller ein utryggleik.