Magnhild Meltveit Kleppa (Senterpartiet), 1999-12-14:
Eg ynskjer å kommentera tre tema. Fyrst kap. 614 og den reduksjonen som der er føretatt som følgje av at forsøket med brukarkontor har tatt lengre tid å få i gang enn det ein rekna med. Lat meg no melda at departementet faktisk har forhandla med Oslo kommune sidan februar for å få til eit slik forsøk. Eg kan melda om ein konstruktiv dialog som gjer at det no, sjølv om desse forhandlingane har tatt lengre tid enn forventa, er all grunn til å venta oppstart om kort tid. Så til Statens klinikk for narkomane: Der er forholdet at det har vore færre klientar inne det siste halvåret enn forventa. Det er ingen grunn til å tru at det kan forklarast med at behovet er mindre. Statens klinikk for narkomane har som oppgåve å gje eit behandlings- og rehabiliteringstilbod til familiar der foreldra er rusmiddelmisbrukarar. Vidare skal det gjevast tilbod til einslege og par med det føremålet å avklara foreldrerolle, foreldreansvar. Eg vil no vurdera om institusjonen også skal utvikla tilbod til andre klientgrupper. Institusjonen vil marknadsføra seg meir offensivt overfor kommunar og fylkeskommunar. La meg minna om at institusjonen dei siste tre åra har hatt 100 pst. belegg, både i 1996, i 1997 og i 1998, så om svikten i tilgangen på klientar er forbigåande eller av varig karakter, er førebels usikkert. Som Stortinget er kjent med, har det frå departementet si side tidlegare vore gjort forsøk på å leggja til rette for fylkeskommunal overtaking av Statens klinikk for narkomane. Ingen fylkeskommunar har til no ynskt å ta driftsansvaret for institusjonen. Ei fylkeskommunal forankring av Statens klinikk for narkomane ville vera i samsvar med prinsippet for organisering og ansvarsdeling elles på dette feltet. Eg kjem no til å følgja situasjonen på denne institusjonen nøye. Departementet har tett kontakt med klinikken, og eg ser også det som her kan meldast, i samanheng med Nesvåg-gruppa sin gjennomgang og den nødvendige vurderinga av forholdet mellom behov og tilbod, og også organisering og finansiering på denne sektoren. Så til mitt tredje tema: «Særskilt bevilling for tilvirking av øl til utskjenkning i egen virksomhet». Eg ser det som positivt at turistnæringa ynskjer å servera gjestane tradisjonell norsk mat og drikke. Eg er einig med komiteen i at heimeprodusert øl, vin og sider bør kunna inngå i tilbodet. Alkohollova stengjer ikkje for det i dag, men lova krev at skjenkestadene, på same måten som anna verksemd som produserer alkohol, må ha bevilling for tilverknad. I Ot.prp. nr. 7 for 1996-97 vart spørsmålet om unntak vurdert, men ikkje tilrådd frå den dåverande sosialministeren. Fleirtalet i sosialkomiteen den gongen bad regjeringa om ei grundigare utgreiing av denne saka. Eit forslag frå Framstegspartiet og Høgre om unntak fekk den gongen ikkje fleirtal. Regjeringa vil leggja fram eit forslag til forenkla ordning for serveringsstader som alt har skjenkebevilling. Etter mitt syn burde eit slikt forslag vurderast i samanheng med moglege endringar i det statlege bevillingssystemet for tilverknad og engrosomsetjing. Når eg har teke opp denne saka no, er det fordi eg er forseinka i forhold til det eg har sagt. Når det gjeld evaluering av sider ved alkohollova, så var det overraskande at eg skulle bli skulda for trenering. Og la meg leggja til, på bakgrunn av dei merknadene som fleirtalet no skriv, at departementet sjølvsagt vil leggja fram ei utgreiing om ei forenkla ordning som eiga sak.