Magnhild Meltveit Kleppa (Senterpartiet), 2005-04-19:
Ot.prp. nr. 31 er ei oppfølging av St.meld. nr. 21 for 2003-2004 om styringsforhold på utlendingsfeltet. Senterpartiet ser ingen grunn til å ta andre standpunkt no enn vi gjorde i samband med behandlinga av meldinga. Vårt engasjement for styring gjennom utdjupande forskrifter framfor ei generell instruksjonsmyndigheit står fast. Vi meiner at utdjupande forskrifter på ein heilt annan måte vil gi klåre, etterprøvelege kriterium for opphald, det vil sikra stabilitet og ein føreseieleg situasjon på ein heilt annan måte enn i dag. Det er tankevekkjande at Regjeringa argumenterer med at forskriftsarbeid er så tidkrevjande at dei heller vil ha ei generell instruksjonsmyndigheit. Lengeverande barn i mottak sommaren 2004 er eit av fleire eksempel på at når alle gode krefter går saman, går det an å få ei forskrift raskt fram. Det er faktisk noko anna å halda seg til både for dei som er saksbehandlarar, for dei som har levert inn søknaden sin, og faktisk òg for oss, som saman står politisk ansvarlege. Så fremmar Regjeringa i dag forslag om å overprøva positive vedtak i UDI ved å bringa vedtaka inn for Utlendingsnemnda når dei finn grunn til det, og å prøva positive vedtak i UNE for domstolane. Desse to forslaga går Senterpartiet imot. Dersom Regjeringa er uroleg for verknader av gjeldande lover og forskrifter, må jo oppskrifta vera å gjera ei endring som hindrar det. Så må eg seia at vi ser i møte oppretting av stornemnd. Vi er tilfreds med Regjeringa sitt forslag til samansetjing. Fire lekfolk og tre nemndleiarar trur vi er eit godt utgangspunkt. Vi er også fornøgde med at det no er brei tilslutning til at to av sju medlemmer skal oppnemnast frå humanitære organisasjonar. Så vil eg litt tilbake til ein debatt som vi hadde tidlegare i dag, om enkeltsaker og engasjementet der. Det er enkeltsakene som gir norsk flyktningpolitikk eit ansikt. Då kan vi velja to innfallsvinklar. Vi kan velja å lytta til erfaringane – eg kjenner nokre av dei som har prøvd saka si – for dermed å sjå både korleis praksis er, og kva som eventuelt bør endrast. Det er erfaringane med desse enkeltsakene som har overtydd oss om at det er nødvendig med ei utdjuping gjennom forskrifter. Statsråden framstilte det tidlegare i dag som at ho omtrent var overrent dag og natt med spørsmål og forslag frå Senterpartiet og SV på dette feltet. Det er sjølvsagt ikkje rett. Men lat meg seia: Eg bruka ikkje påskehelga på å skaffa ungar frå Murmansk tilbakeføring til foreldra sine. Eg vil heller ikkje ha system som gjer at det er slik vi stortingsrepresentantar må arbeida. Tvert imot synest eg det er ein svært god argumentasjon for at Regjeringa nyttar den moglegheita dei har til å gi utdjupande forskrifter. Så dersom Anita Apelthun Sæle og andre, som eg har god grunn til å tru, ikkje alltid er nøgde med den praksisen som er i dag, og dersom ho ynskjer endring, er altså den rette vegen å gå å røysta for forslag nr. 2 i dag, frå SV og Senterpartiet. Der ber vi Regjeringa «utferdige forskrifter som klargjør sentrale begreper i utlendingsloven: flyktning, sterke menneskelige hensyn, innvandringspolitiske hensyn, sterk tilknytning til riket og vesentlige tvilsspørsmål». Det er vel ingen som kan vera i tvil om at ein slik gjennomgang for det fyrste vil føra til at ein i høyringsrundane kan få fram kor det er nødvendig å utdjupa dagens regelverk. Så er det i tillegg moglegheit for ein grundigare diskusjon om dette i staden for å hiva skuldingar mot kvarandre. Så har eg i samband med enkeltsaker som har dukka opp, registrert at det er eit element som eg synest vi må ta endå meir på alvor. Det er at den politikken som blir ført, skal ha legitimitet i folket. Eg synest det er svært gledeleg at det er lokalsamfunn som reagerer og engasjerer seg, og som stiller seg fullstendig uforståande til ein del saksbehandling. Så er det rett å seia at av og til viser det seg at ikkje alle relevante opplysningar har komme fram, og difor kan ei sak bli omgjord. Det er reglar for det. Men det er òg rett å seia at nokre av dei spørsmåla som kjem frå enkelte lokalsamfunn, som nokre av oss tar innover oss, ville det ha vore mogleg å gi svar på på ein annan måte enn i dag, dersom fleirtalet hadde vore villig til å medverka til at Regjeringa utarbeider nærmare forskrifter på vesentlege område.