Sveinung Rotevatn (Venstre), 2014-06-16:
Både i den førre saka vi behandla og kanskje særleg i denne, ser eg ein tendens eg likar dårleg – svært dårleg. Det er ein justispolitikk som blir styrt av meiningsmålingar og ikkje prinsipp. Det blir det vist til direkte også, frå representanten Ulf Leirstein, som tydelegvis skal vere den fremste faneberaren til denne handlinga her i salen, at «meiningsmålingar viser», så det er berre å gå forbi. Då eg gjekk til Stortinget i dag, over Karl Johan, som er ein del av det offentlege rom, tenkte eg litt over det vi i dag skal diskutere. Vi er alle einige om at det offentlege rom skal vere for alle. Vi skal ha reglar for det offentlege rom, sjølvsagt skal vi det. Då tenkte eg over kva det er eg ikkje ville akseptert då eg gjekk nedover den gata i dag. Ville eg akseptert at folk kom bort til meg med aggressiv åtferd, hindra meg på min veg og var til alvorleg sjenanse for meg? Nei, det ville eg nok ikkje. Men dersom det no satt ein person inntil eit tre eller ein benk langs Karl Johan med ein kopp med ein lapp der det stod «Eg har ingen pengar, eg har ingen moglegheiter, eg har ikkje håp», og eg sjølv kan velje om eg vil putte ein femmar i den koppen eller ikkje, er det noko vi skal bruke statens tvangsmakt til å hindre? Det er det vi snakkar om her i dag. Det å straffe er det yttarste vi som samfunn kan gjere mot eit enkeltindivid. Vi brukar tvang til å hindre nokon i å gjere det dei har tenkt å gjere. Det bør påkalle betydeleg meir refleksjon enn at eit fleirtal i folket kanskje ønskjer dette når vi sit her og er ansvarlege i landets lovgjevande forsamling. Regjeringa har ikkje fleirtal, men det har ho klart å skaffe seg i denne saka ved å gå til Senterpartiet, som har funne det for godt å bruke sin vippeposisjon no i denne sal til å sende uniformer etter fattige menneske. Det synest eg ikkje tener Senterpartiet til ære, men til liks med ein tidlegare talar gleder eg meg over ein del oppslag i media i dag om at fleire representantar i Senterpartiet som skal stemme i dag, seier at dei er imot, m.a. representanten Kjersti Toppe. Eg må vel kunne seie – med fare for å fornærme nokon – at når til og med stortingsrepresentant Kjersti Toppe meiner at eit forbod er ein usedvanleg dårleg idé, er det kanskje verdt å lytte. Det har vore ueinigheit om ein skal ha lokale eller nasjonale tiggeforbod. Eg må nok seie – eg heldt på å seie dessverre – at dersom ein har tenkt å få dette til å fungere, vil ein nok bli nøydt til å innføre eit nasjonalt forbod, for når eg lyttar til dei store byane våre, der denne diskusjonen fyrst og fremst føregår, er det ikkje fleirtal for å innføre noko tiggeforbod. Det kan eg ikkje sjå at det er i borgarleg styrte Oslo, det kan eg ikkje sjå at det er i borgarleg styrte Bergen, der Høgres byrådsleiar i dag på NRK Radio sa at dersom det er slik at politiet ikkje har ressursar til å handheve ei meldeplikt, er det grunn til å spørje seg korleis dei då meiner at dei har ressursar til å handheve eit forbod. Dette med forbod og påbod var også noko som representantar frå regjeringspartia i valkampen var veldig opptekne av, at vi ikkje skal drive og forby alt mogleg. Det er ei haldning eg er grunnleggjande einig i, det er ei sunn prinsipiell tilnærming til politikk. Men no har det gått litt tid, og vi har etter kvart oppdaga at den prinsipielle grensa for regjeringa når det gjeld kva som skal vere tillate og ikkje, går ein eller annan plass mellom det å ha på seg ein flytevest, og det å be om hjelp i den ytste naud. Eg tenkjer at det å be om hjelp i den ytste naud er kanskje noko av det siste ein bør vurdere å forby. Dette her vil ikkje løyse fattigdomsutfordringane, verken i Noreg eller i Europa. Det er det heilt andre verkemiddel som må gjere. Sosiale problem løyser vi med sosiale verktøy, ikkje ved å bruke straff. Verktøya for å hindre det ein påstår at ein vil hindre, menneskehandel, kriminalitet, aggressiv åtferd, finst. Heimlane finst. Politiet kan bruke dei om dei ønskjer. Det einaste vi ikkje har ein heimel for i dag, er å gå inn og drive rein sosial renovasjon i gatene våre. Den heimelen har stortingsfleirtalet tenkt å utstyre politiet med i dag, og det er ytst beklageleg. Frå Venstres ståstad er det noko vi sjølvsagt kjem til å stemme imot, og kjem til å jobbe for å reversere så fort som mogleg, slik vi gjorde då den førre borgarlege regjeringa styrte, og ein omsider vart kvitt lausgjengarparagrafen. At den skulle innførast igjen av den neste borgarlege regjeringa, trur eg ikkje nokon hadde sett føre seg, og det er det ein god grunn til.