Sveinung Rotevatn (Venstre), 2017-04-18:
I vårt virke i arbeids- og sosialkomiteen møter vi på mange skjebnar og har moglegheita til å treffe mange familiar og enkeltpersonar som er avhengige av dei ordningane som vi har ansvaret for. For min del må eg seie at nokre av dei tyngste, men også mest imponerande møte er nettopp med foreldre som har barn som får livstruande og alvorlege sjukdomar, og som må sleppe alt det dei har i hendene og innstille livet sitt på ein heilt annan måte. Det er ein situasjon som heldigvis få av oss opplever, men for dei som opplever han, er det viktig at ein har gode ordningar som kan støtte opp under god omsorg. Dette er ei sak som dei fire samarbeidspartia har vore einige om lenge. I førre stortingsperiode kan ein f.eks. sjå representantforslaget Dokument 8:55 S for 2010–2011, der dei fire partia fremja forslag om å styrkje pleiepengeordninga. Så hadde vi dette Kaasa-utvalet, som dessverre ikkje vart følgt opp av den førre regjeringa. Men eg er glad for at Stortinget i dag kan fatte vedtak om ei betydeleg styrking av pleiepengeordninga, der anslagsvis 8 000–9 000 fleire kjem inn under ordninga, som er over ei dobling, og der den anslåtte heilårseffekten budsjettmessig vil vere over 560 mill. kr med regjeringa sitt forslag, truleg litt meir med den styrkinga som har blitt gjort ytterlegare i Stortinget. Det er ei prioritering som eg er stolt av, og eg reknar med at når vi no skal gå til val til hausten og dei raud-grøne skal reise land og strand rundt og seie at dei borgarlege partia prioriterer skattelette til dei rikaste, så vil dei også leggje til: dessutan prioriterer dei å hjelpe foreldre med barn med livstruande sjukdomar. I alle fall var representanten Lundteigens innlegg eit godt oppspark til det. Samtidig har det vore ei lang høyringsrunde først, då regjeringa sende ut sine forslag, og ei god høyringsrunde her på Stortinget då forslaget omsider kom hit. Og sjølv om alle høyringsinstansane uttrykte glede over ei utviding og ei forenkling, har det heller ikkje vore tvil om at ein også skapte nokre nye problem med å forsøke å forenkle og fjerne dei skjønnsprega kriteria. Frå Venstres side har vi tatt det på alvor, for sjukdomsforløp er ulike, og det er klart at det å ha ein tidskonto som var såpass rigid som det som var føreslått, sjølv om det har ein del argument for seg, ville føre til at enkelte kom i ein veldig vanskeleg situasjon. Derfor sette vi pris på dei høyringsinnspela som kom her på huset, og har klart å få fleirtal for og blitt einige om ein unntaksregel. Så er sjølvsagt problemet med å ha ein unntaksregel at då er vi tilbake til dette med skjønn, og litt av målet med omlegginga var jo å unngå for mykje skjønnsprega kriterier. Men fleirtalet ser likevel eit behov for ein unntaksregel i enkelte tilfelle og håpar at han skal bli grei å praktisere. Han vil jo då rette seg mot dei barna som på grunn av ein livstruande sjukdom eller skade har behov for kontinuerleg tilsyn og pleie. Han er ikkje tidsavgrensa og gjev ei yting på 66 pst. av berekningsgrunnlaget. Og det vil kunne vere aktuelt i tilfelle der det tar lengre tid enn fem år før ein kan bli ferdig med behandlinga og bli frisk, eventuelt at det tar lengre tid før døden inntreffer, eller at ein får tilbakefall og på ny kjem i ein forferdeleg vanskeleg situasjon. Den unntaksregelen håpar og trur vi skal kunne fange opp veldig mange tilfelle, og at han vil bidra til ytterlegare å styrkje ei ordning som vi no skal styrkje i dag. Samtidig vil det nok – eg heldt på å seie – uavhengig av kva ordning som blir vedtatt her i dag, fortsatt kunne tenkjast tilfelle der folk fell utanfor. Derfor er det så viktig at ein ikkje lar det bli med dette, men at ein jobbar vidare frå departementet si side med å styrkje samhandlinga mellom Nav og det kommunale hjelpeapparatet, som vil måtte spele ei rolle for å sørgje for saumlause overgangar mellom det statlege og det kommunale ansvaret. Eg er glad for at ein så godt som samla komité står bak ein merknad om nettopp det, og eg forventar og håpar at det vil bli følgt opp framover, slik at intensjonane til fleirtalet her i dag kan bli oppfylt og sørgje for at dei som kjem i ein krevjande situasjon med sjuke barn, ikkje skal måtte tenkje på personleg økonomi og praktiske spørsmål, men skal kunne tenkje på sine barn.