trymtv/norwegian-parliament-speeches huggingface dataset:
Bengt Rune Strifeldt (Fremskrittspartiet), 2021-05-27:
Norsk turbussbransje består av rundt 500 små og store foretak, har en årsomsetning på rundt 2,8 mrd. kr og sysselsetter om lag 2 700 mennesker. I tillegg har en veldig mange sysselsatte innenfor taxinæringen. Foretakene er i all hovedsak privateid, ofte familieeid, og har gjerne tilholdssted i Distrikts-Norge. Norske turbusser er viktig for all turisme i Norge – transport fra hotell til hotell, fra by til by, fra by til land samt utflukter for cruiseskipene. Turbussbransjen er en av bransjene som klart og tydelig har påpekt og synliggjort hullene i kompensasjonsordningen knyttet til forskjellene mellom å eie sine egne eiendeler og å leie eller lease dem. På prinsipielt grunnlag er det veldig feil å forskjellsbehandle tilsynelatende like selskap, der kun finansieringsformen for eiendelene er forskjellen. Enkelte bedriftseiere velger å bruke egenkapital og sine egne sparepenger for å kjøpe driftsmidlene, og det kan ofte være fornuftig på lang sikt. Her har vi nye konkrete tiltak for å bedre norsk næringsliv, for å bedre rammevilkår og for å sørge for likebehandling – konkrete tiltak som Arbeiderpartiet ikke vil støtte, men velger heller å være støttehjul for regjeringen. Representanten Aasland forsvarte det i sitt innlegg med at det vil være veldig lave kompensasjoner for næringsaktørene. Da er det kanskje enda mer forunderlig at Arbeiderpartiet ikke vil støtte disse forslagene.
Bengt Rune Strifeldt (Fremskrittspartiet), 2021-05-27:
Først vil jeg få lov til å takke komiteen for et godt samarbeid i saken. Vi behandler et forslag om å oppheve forbudet mot nydyrking av myr. Det generelle forbudet mot nydyrking av myr var en oppfølging av bl.a. klimaforliket i Stortinget i 2012 og Stortingets budsjettvedtak i 2017, hvor Stortinget ba regjeringen fremme et forslag om forbud mot nydyrking av myr. Jeg skal ikke gå videre inn på forbudet. Jeg vil snakke om forslagene. Store deler av dyrkbar mark i Norge består av myr. Ifølge en NIBIO-rapport fra 2019 utgjør myr en tredjedel, og i enkelte deler av landet over halvparten, av dyrkbar mark. Det er også stor usikkerhet knyttet til klimaeffekten av et forbud mot nydyrking av myr. Et generelt forbud mot nydyrking av myr, med en meget begrenset dispensasjonsadgang i særlige tilfeller, slik som regjeringen har lagt opp til, vil ramme matproduksjonen i Distrikts-Norge. Bestillingen fra stortingsflertallet var tydelig når det gjelder adgang til dispensasjon, og forutsetningen var en forskrift som gir rom for at bonden skulle kunne utvikle sin gårdsdrift. Under behandlingen i Stortinget ble det tatt til orde for en fleksibel og smidig dispensasjonsadgang. Det la dessverre ikke regjeringen opp til da saken ble forskriftsfestet. Det er behov for å gjøre ordningen mer fleksibel samt å oppheve det generelle forbudet mot nydyrking av myr. Det er kommunen som har de beste forutsetninger for å vurdere om behovet for nydyrking av myr foreligger. Fremskrittspartiet er prinsipielt mot et generelt forbud mot nydyrking av myr. Jeg vil ta opp det forslaget Fremskrittspartiet står inne i. Men i og med at det forslaget vi i lag med Senterpartiet har fremmet i saken, ikke får flertall, vil Fremskrittspartiet varsle at vi subsidiært vil stemme for forslag nr. 1, fra Arbeiderpartiet.
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
Eg kan i all hovudsak slutta meg til dei vurderingane av betydninga av reiselivet som er gjevne i dei førre innlegga. Pakkereisearrangørane er ein viktig del av norsk reiseliv og hadde fortent at me gjorde eit klokare og betre vedtak enn det fleirtalet ligg an til å gjera i dag. Det er jo vedteke i Stortinget, i eit oppmodingsvedtak, at ein ønskjer ei ordning som omfattar alle pakkereisearrangørar, pluss at Senterpartiet, Framstegspartiet og SV ønskjer ei ordning som er breiare og betre for summen av pakkereisearrangørar. Det får dessverre ikkje fleirtal. Det er jo litt gjennomgåande dette at oppmodingsvedtak frå Stortinget ikkje fullt ut vert følgde opp, at ein ser på dei som rettleiande frå regjeringa si side. Delar av denne krisehandteringa minner om idrettsøvinga «tilløp utan hopp»: Det vert satsa, men det vert liksom ikkje heilt det ein treng. Forslaga nr. 2, 3 og 4 får dessverre ikkje fleirtal i dag fordi Arbeidarpartiet har valt heller ikkje å støtta dei. Dei har valt å gå saman med regjeringspartia. Det vil få konsekvensar for pakkereisearrangørar i heile landet. Når det gjeld forslag nr. 1, er det eit lite plaster på såret, og Senterpartiet vil, som fleire andre, subsidiært støtta forslag nr. 1.
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
For Senterpartiet er reiselivet svært viktig. Det er ei næring som er i heile landet, og det er ei næring som i mange bygdesamfunn og byar er å rekna som ei hjørnesteinsbedrift. Konsekvensane av pandemien er enormt store. Eg trur dei er meir alvorlege og vil vara lenger enn me kanskje fryktar. Difor trengst det ein meir aktiv politikk for å ta vare på den norske reiselivsnæringa. Me står i fare for at enkelte lokalsamfunn vert varig endra som følgje av pandemien med konsekvensar for reiselivet. Det kan me ikkje godta, og det er difor Senterpartiet har fremja dette forslaget. Dette forslaget har to føremål. Det eine er at me ønskjer å styrkja norsk reiseliv etter pandemien, men kanskje like viktig er forslaget om å sikra norsk eigarskap til reiselivsbedriftene. Me veit at mange reiselivsbedrifter slit økonomisk, og me veit at me har enormt attraktive reiselivsprodukt i Noreg, og det me i Senterpartiet fryktar, er at det skal koma eit oppkjøpsraid frå utanlandske aktørar som sikrar seg meir kontroll over det norske reiselivet. Det er ei utvikling Senterpartiet ikkje ønskjer, og som er bakgrunnen for at me har fremja dette forslaget. Ja visst er det sånn, som eg veit dei ville ha sagt i Høgre viss dei hadde delteke i debatten, at Preikestolen ikkje kan flyttast til utlandet. Nei, men me vil at alle aktørane som driv reiseliv knytt til Preikestolen, skal vera lokale og nasjonale. Det er det dette handlar om for oss. Eg er glad for at Arbeidarpartiet og SV støttar Senterpartiets forslag, for det handlar om kva verkelegheitsforståing ein faktisk har. Det handlar om at ein forstår alvoret i den situasjonen reiselivet står oppe i, og det handlar om at ein er villig til å ta grep og til å bruka politikken for å sikra at reiselivet i Noreg òg i framtida har norsk og lokalt eigarskap. Det er det Senterpartiet jobbar for, og det er dessverre det fleirtalet på Stortinget i dag ligg an til å stemma ned. Morten Wold hadde her overtatt presidentplassen.
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
I innlegget sitt sa statsråden at det viktigaste for regjeringa var ei robust gjenopning av Noreg. Kan statsråden på menneskespråk forklara kva det betyr for reiselivet?
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
Noko av det me ønskjer å vareta med dette forslaget, er å sikra norsk eigarskap av reiselivsbedriftene òg etter pandemien. I innlegget mitt gav eg uttrykk for uro for at ein skulle, når ein slit økonomisk, oppleva at utanlandsk kapital kjem og ønskjer å kjøpa seg opp i norsk reiseliv. Då er spørsmålet mitt til statsråden: Er dette noko som regjeringa ser er mogeleg kan skje, og er det noko regjeringa meiner vil vera negativt om det skulle skje?
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
Eg registrerer at ein er veldig positiv til utanlandsk eigarskap i reiselivsbedriftene. For Senterpartiet er det først og fremst eit mål å ha lokalt eigarskap til reiselivsbedriftene, og at ein forankrar bedriftene lokalt, vil vera ein styrke. Då er spørsmålet mitt: Ønskjer regjeringa å gjera tiltak for å sikra det òg etter pandemien, at ikkje delen lokalt eigarskap i reiselivet går ned?
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
Eg vil starta med å takka komiteen for samarbeidet om saka, og så vil eg ta opp dei to forslaga der Senterpartiet er medforslagsstillar. Det er ei kjend problemstilling som vert reist i representantforslaget. Eg meiner det er rett og bra at Framstegspartiet løfter denne problemstillinga, fordi svaret frå regjeringa og fleirtalet i Stortinget er grunnleggjande feil. Dette handlar om om ein skal ha ei likebehandling av dei som eig sine eigne driftsmiddel, i dette tilfellet turbussar, og dei som leiger dei. I dag er situasjonen den at viss ein leiger, får ein kompensasjon, men viss ein har investert på ein meir tradisjonell og solid måte i form av at ein eig driftsmidla sjølv, får ein ikkje støtte og kompensasjon frå staten. Det er denne urettferda ein tek opp i dette representantforslaget, og som dessverre eit fleirtal i Stortinget går imot. Det som er vanskeleg å forstå, er statsråden si grunngjeving for å gjera dette. Det verkar som om synet på koronakompensasjonen skal vera å hindra at bedrifter går konkurs. Synet skal jo vera å hjelpa bedrifter gjennom denne tida. Det er faktisk ikkje greitt å seia at så lenge det går på eigenkapitalen til bedrifter, så lenge det ikkje vert konkurs, så har ein gjort jobben sin. Det skriv statsråden i svaret sitt, at det hadde vore fare for å gje pengar til «solide foretak med lavere fare for konkurs». Så er det òg peikt på at det å berre inkludera turbussbransjen ville vera «svært urettferdig», som statsråden skriv, for andre bransjar. Men me i Senterpartiet har teke opp denne problemstillinga for alle bransjar. I dette forslaget tek ein òg inn andre næringar enn berre turbussbransjen. Difor vil også me støtta det forslaget som Framstegspartiet har levert inn, om at ein skal likebehandla denne bransjen og taxinæringa og dei som leiger og leasar køyretøy. Til sjuande og sist handlar dette om å ta vare på turbussnæringa, ta vare på drosjenæringa, ta vare på transportnæringa, som er ei viktig distriktsnæring og ein viktig del av beredskapen vår, og som har betydeleg sysselsetjing. Det er det desse forslaga handlar om, og det er det regjeringspartia og Arbeidarpartiet i denne saka går imot.
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
Eg høyrer statsrådens argumentasjon og grunngjevingar, og så sit eg med ein veldig sterk følelse av at det ikkje var akkurat dei orda ho brukte då ho argumenterte i regjeringskonferansen for korleis denne ordninga skulle vera, for her verkar det å vera knockout-siger til Finansdepartementet. Prisen for det er det norske bedrifter som må tola, i den forma at dei som kanskje har organisert seg såpass konservativt at dei f.eks. eig bussane dei køyrer rundt i, kjem dårlegare ut støttemessig. Viss ein tenkjer to bedrifter som ligg ved sida av kvarandre, der den eine eig fem bussar, den andre leasar fem bussar, og der turistane og oppdraga er vekke frå begge: Er det rettferdig at den eine får mykje meir støtte enn den andre?
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
Me kan godt leika øvinga at statsråden stiller spørsmål til Stortinget – eg skal svara, eg. Senterpartiet har ønskt ei likebehandling for alle bransjar. Det er eit paradoks at her ønskjer ein fyrst ei sånn ordning for alle bransjar, så kjem det eit forslag frå Framstegspartiet der ein iallfall skal ta med turbussane, og det statsråden har å by på, er ikkje til heile bussen, det er ventilen som skal få støtte oppi dette. Det er det som er det grunnleggjande problemet her, at ein ikkje ser den forskjellsbehandlinga. Då er spørsmålet mitt: Kva er det som er føremålet til regjeringa med kompensasjonsordninga? Er det å dekkja tapet ein lid som følgje av koronapandemien, og ha ei rettferdig fordeling av tapsdekkinga, eller er det å hindra at bedrifter går konkurs?
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
Eg høyrer kva som vert sagt, men eg evnar ikkje heilt å forstå korfor det er rett at dei som på ein måte har bygd seg opp, bedrifter som har bygd seg opp, bedrifter som har meir kapital på bok, bedrifter som kanskje har drive lenge og har råd til å kjøpa driftsmidla og eiga dei sjølve, skal betala ein større andel. Alle innser at bedriftene vil tapa noko på pandemien, men kva er rettferda med at dei bedriftene som har bygd seg opp, som har eigenkapital, skal betala ein større andel enn dei som kanskje er nyoppstarta, lånebaserte, leasingbaserte osv.? Eg slit litt med heilt å forstå kva som er statsråden si grunngjeving. Kan det rett og slett handla om at dette er eit spørsmål om å spara pengar, altså ikkje bruka så mykje pengar på krisehandteringa? Det er ingen tvil om at den ordninga me tek til orde for, ville ha vore noko meir kostbar for staten, men gjort at me i andre enden hadde meir berekraftige bedrifter.
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
Jordbruket, fiskerinæringa og havbruket produserer fantastiske råstoff. Næringsmiddelindustrien står for vidareforedling av dette råstoffet til produkt til både innanlandsk forbruk og eksport. Det er ein fantastisk industri, og Senterpartiet ønskjer meir av denne industrien. Me ønskjer å ha ein politikk som gjer at det vert fleire arbeidsplassar til å foredla fisken vår, til å foredla kjøtet vårt, til å laga norsk, trygg mat til den norske befolkninga. Senterpartiet undrar seg litt over regjeringspartia som seier: Nei, dette vil me ikkje. Me vil ikkje gå inn med direkte politikk på dette området. Det er veldig rart, for når det kjem til oljenæringa, ja så har ein ei eiga stortingsmelding. Når det kjem til den maritime næringa, har ein ei eiga melding. Når det kjem til skogspolitikken, skal ein ha ei eiga stortingsmelding og ein eigen politikk. På område etter område har ein det. Men når det kjem til næringsmiddelindustrien, som handlar om arbeidsplassar, industriarbeidsplassar, spreidde rundt om i landet, og som det ikkje er tvil om at det er eit potensial til å få meir av, seier regjeringspartia og Framstegspartiet: Nei, dette vil me ikkje. Kvifor vil dei ikkje det? Når Senterpartiet kjempar for norsk mat, vert me ofte med møtt med at me er for proteksjonisme. Men me ønskjer berre å ta vare på beredskapen i Noreg. Me ønskjer å ta heile landet i bruk. Det er dei tinga me kjempar for, men me vert møtt med desse slagorda. Me vert møtt med at nei, no må me høyra på EU, me må verta gode i Brussel, me må opna opp litt meir for å ta inn meir varer. Men kva er det me seier når me seier: OK, me kan importera 1 000 fleire tonn av eit eller anna? Då seier me at me treng ikkje så mange arbeidsplassar i Noreg. Me er villige til å gje opp dei – av ein eller annan grunn. Me vil ha noko billegare. Det er ikkje så farleg med salmonella i det kjøtet – det er jo billegare. Me kan importera det. Nei, seier Senterpartiet. Me ønskjer å produsera det i Noreg, me ønskjer å foredla det i Noreg. Me ønskjer å styrkja den norske næringsmiddelindustrien. Og dei ti forslaga me har her, er ein god start for å styrkja næringsmiddelindustrien, for å auka verdiskapinga i Noreg, for å betra beredskapen i Noreg. Og det er så skuffande når fleirtalet på Stortinget ikkje vil, at ein ikkje har ambisjonar, at ein ikkje ønskjer, at ein ikkje ser mogelegheitene, at ein ikkje greier å gleda seg over dette, for det skjer så mykje spennande, og me har så store mogelegheiter. Andre land gjer dette. Dei ønskjer å satsa, og dei ønskjer å ha ein konkret politikk. Men i Noreg er det altså noko Senterparti-greier, noko proteksjonistisk, noko nisselue-greier. Det synest eg er veldig synd. Og det er difor me treng eit politisk skifte i dette landet.
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
Noko som funkar for næringsmiddelindustrien, er tollvernet. Ganske mange, i alle fall innanfor den landbruksbaserte næringsmiddelindustrien, er nervøse og spente no når det går føre seg frihandelsavtaleforhandlingar med Storbritannia. Dei fryktar at regjeringa vil gje store innrømmingar på å auka kvotane så me får meir import av kjøt og andre landbruksprodukt til Noreg. Samtidig er fiskeriindustrien oppteken av kva rammevilkår dei får framover. Dette varer og rekk. Eit viktig prinsipp er at ein har det føreseieleg, at ein veit kva rammevilkåra er framover. Så då trur eg den vesle utfordringa mi er om statsråden, som dette definitivt er relevant for, kan seia noko om kva tid ein frihandelsavtale med Storbritannia vil verta signert, og kva tid han vil verta lagd fram for Stortinget?
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
Det er òg spekulasjonar om kva det er som gjer at ein ikkje kjem fram til einigheit. Står den norske regjeringa heilt samla, er det britane som ikkje vert einige, eller har dette årsak i forhold på norsk side? Spørsmålet mitt er eigentleg, når me ikkje får denne avtalen no, om det er Boris Johnson eller Olaug Bollestad som hindrar det.
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
Det kan verka som presidenten gav det kjøtfrie alternativet litt forrang i rekkefølgja her, men det lever me bra med. Eg tek berre ordet for å ta opp dei forslaga som Senterpartiet, saman med andre, står bak i innstillinga. Det er ting som har kome inn i forslaga frå Miljøpartiet Dei Grøne, som naturleg høyrer heime i ei drøfting når me seinare skal handtera jordbruksoppgjeret, så det gjer me då. Når det vert ein diskusjon mellom Miljøpartiet Dei Grøne og Framstegspartiet om kven som er den største trusselen for norsk landbruk, har eg lyst til å gje dei begge to litt rett i akkurat det.
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
Denne diskusjonen ber litt preg av at det skulle dukke opp ein menneskeflokk som skulle inn og diskutera globale leiestjerner, inkludert statsråd Rotevatn, som no har teikna seg i debatten, og som påpeikte at når parti som meinte litt forskjellige ting, fann saman, så kunne mykje skje. Det minner meg litt om det regjeringsprosjektet me har oppi dette. Eg synest at det forslaget som Arbeidarpartiet har fremja, gjev rom for bruk av skjøn. Det gjev ikkje eit absolutt forbod. Det gjev ei moglegheit til å vurdera dyrkingsmetodar, det gjev ei moglegheit til å vurdera om myra er djup eller grunn eller kor mykje klimagassutslepp det vil verta frå henne, osv. Difor stemmer me subsidiært for dette, sjølv om me meiner at forslaget vårt er betre. Me vart utfordra av representanten Knag Fylkesnes frå SV på kvifor me ikkje stemmer for SVs forslag, som jo inneber eit totalforbod mot nydyrka myr. Me ønskjer òg at når ein byggjer f.eks. jernbane, skal ein ta omsyn til myr og prøva å spara mest mogleg myr. Men tanken på at me skal gå inn for eit lovforslag om totalforbod eller forbod mot nedbygging av myr, utan å vita kva det vil bety f.eks. for bygging av Nord-Noregbanen, ønskjer ikkje Senterpartiet å gå inn på. Noko myr vil ein nok vera nøydd til å byggja ned. Så litt om kvifor me stemmer for dette. Ein representant frå Venstre, Ola Elvestuen, sa at det var eit tidsspørsmål før totalforbodet ville forsvinna viss dette vart vedteke. Det er ikkje eit spørsmål om tid. Viss heimelen i jordlova forsvinn, vert jo sjølvsagt forskrifta ugyldig fordi ein tek ut ei veldig klar tilvising til at det kan innførast eit forbod mot nydyrking. Når det forbodet er ute, ja, så vil jo forskrifta som heimlar det, ikkje lenger stå seg. Det må jo vera veldig, veldig klart. Eg trur at i ein god dialog med kommunane om å laga heilskaplege planar vil kommunane vera interesserte i å ta vare på myrområde, ta vare på biologisk mangfald knytt til myr og finna fornuftige løysingar. Og det er det som er Senterpartiet sitt utgangspunkt i dette: Me ønskjer å redusera klimagassutsleppa, men me ønskjer å bruka litt sunt bondevett, me ønskjer å vurdera dette konkret, anten det er snakk om å bruka myra til å byggja Nord-Noregbanen, til å dyrka mat eller til å byggja ein veg. Difor meiner me at eit totalforbod er så feil, og det er bakgrunnen for at me stemmer som me gjer i denne saka.
Geir Pollestad (Senterpartiet), 2021-05-27:
Berre ei kort leserettleiing til statsråden, som har forvilla seg inn i Nationen. Det er rett at Senterpartiet kritiserte Arbeidarpartiet i denne saka. Det skal ikkje alltid så mykje til før me kritiserer dei, men la éin ting vera tydeleg: Det beste – og det føretrekte alternativet vårt då denne saka vart behandla – var jo det opphavlege forslaget vårt, altså å seia nei til eit forbod mot nydyrking av myr til matproduksjon. Det andre og nest beste forslaget er det som me har fremja i representantforslaget, som var Arbeidarpartiet sitt forslag frå den gongen. Det tredje beste alternativet meiner me er det som Arbeidarpartiet no har lagt fram, og det er det me støttar. Det tenkjer eg er kjernen i ein pragmatisk maktpolitikk, at viss du ikkje får det du aller mest vil ha, så tek du det som er nest best, og får du ikkje det, så tek du det som er tredje best. Og meir dramatisk er det ikkje i denne saka.
Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2021-05-27:
SV støttar og står også bak forslaget om å breie ut denne ordninga her, sånn at det er både store og ikkje minst små og mellomstore aktørar som får dekt meir av tapa sine. Dette rører ved ein debatt vi har hatt gåande i halvtanna år: Kor mykje skal fellesskapet stille opp? Her meiner vi i SV at regjeringa tel altfor mykje på kronene no og ikkje ser dei langsiktige samfunnseffektane det ikkje å stille skikkeleg opp, faktisk kan få. SV har vore kritisk til ein del av dei store reiselivsaktørane, som ofte er organiserte i skatteparadis osv., men vi ser også at her er det ei verdikjede som heng saman. Dei folka vi har vore i kontakt med i Nord-Noreg som er veldig avhengige av reiseliv – spesielt dei minste kommunane, ein majoritet av kommunane er langt over landsgjennomsnittet når det gjeld avhengighet av reiseliv i næringslivet – seier at det å sjå dei store og dei små aktørane i samanheng er heilt avgjerande viss ein skal forstå korleis den næringa fungerer. Om den eine ryk, får det store effektar nedover i systemet. Den store frykta er at vi ved ikkje å stille skikkeleg opp, set i gang ein kaskade av skadeverknader på både små, mellomstore og store bedrifter rundt omkring i heile landet, noko som vil få langsiktige økonomiske effektar for fellesskapet til slutt. Da er spørsmålet: Skal vi stille ordentleg opp no, eller skal vi ta skadeverknadene og dei ringverknadene det har for norsk økonomi, samfunn og næringsstruktur, etter kvart? Det er den siste linja regjeringa i stor grad har lagt seg på i denne pandemien. Opposisjonen har retta ein del på det undervegs, men det har vore hovudlinja, at ein ønskjer å stramme til no, så får vi berre sjå korleis det går. Ei grunngitt frykt viss reiselivet knekk, er kva som kjem, kva som blir alternativet. Vi veit at det er ei veldig gunstig tid for store, globale investormiljø no som pandemien byrjar å leggje seg, til å gå inn der det lokale næringslivet har ramla saman. Frykta er at vi, viss ein ikkje stiller skikkeleg opp, står overfor ei tid kor dei lokalt eigde små og mellomstore bedriftene rundt omkring i landet, spesielt innanfor reiselivet, som er såpass råka som det er, blir erstatta av noko heilt anna, som ikkje har fellesskapet sine gode like mykje i pannebrasken som dei vi har.
Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2021-05-27:
Først vil eg takke komiteen for samarbeidet og takke for representantforslaget. Vi står her med eit forslag som inneheld to mindretalsforslag til votering i dag, og dei blir støtta av SV, Senterpartiet og Arbeidarpartiet. Eg tek opp dei forslaga først som sist. Bakgrunnen for forslaget er den situasjonen som norsk reiseliv står i, der det er behov for å ta meir langsiktige grep. Vi står som kjent i ein pandemi, som spesielt har gått ut over reiselivsnæringa. Det er ei veldig viktig næring, og spesielt i distrikta har dette etter kvart blitt ei særs viktig næring. Mange stader er det hjørnesteinsbedrifter som held oppe lokalsamfunn, som tilset mange folk, men som har blitt lite kompensert, vil eg leggje til, gjennom denne pandemien. Konsekvensane av dette ser vi allereie, men vi ser ikkje den fulle rekkjevidda av konsekvensane av korleis ein har handtert pandemien for næringa. No står vi framfor ei gjenopning, og da er spørsmålet: Kva no? Der kjem dei to forslaga inn. Det eine er å etablere ein såkalla 21-prosess for reiselivet. Og det andre er å sikre at norsk reiseliv blir på norske hender, og å styrkje den rolla norskeigd reiseliv har. Dei to forslaga er det berre den raud-grøne opposisjonen som stiller seg bak. Regjeringa går imot å etablere ein eigen 21-prosess. 21-prosessar er kjenneteikna av at ein set saman forsking, næring og forvalting i typiske arbeidsgrupper for å kome med tilrådingar til avgjerdstakarar. Sidan tidleg på 2000-talet har det blitt gjennomført 30–40 slike prosessar. Det er ein arbeidsmåte som har blitt evaluert, og er ein veldig smart, god måte å skaffe gode, samordna innspel frå ulike aktørar på spesifikke ansvarsområde. Regjeringspartia vil ikkje ha dette for reiselivet. Dei peikar i staden på at dei har løyvd 50 mill. kr til ei internasjonal satsing på marknadsføring av Noreg som reiselivsmål. Eg vil da streke under at ein 21-prosess er mykje meir enn marknadsføring av Noreg som reiselivsmål. Det er mykje meir omfattande enn det og ville vore eit veldig viktig bidrag når vi no skal gjenopne samfunnet og gjenreise næringa som ligg med brekt rygg, men det blir ikkje støtta. Vidare er det forslag om å styrkje eigarskapen. Heller ikkje der støttar regjeringspartia og Framstegspartiet opposisjonen sitt forslag.
Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2021-05-27:
Det er vel på tide å oppsummere åtte år for næringsmiddelindustrien. Det har vore ei tid der spesielt dei store kjedene, som ein del av verdikjeda for næringsmiddelindustrien, har styrkt posisjonen sin og svekt norske leverandørar og gjort at importen har auka. Vi har vore gjennom utvidinga av artikkel 19-forhandlinga, som gjer at vi har importert stadig meir frå utlandet og svekt norsk produksjon. Kvar dag blir det bygd ned gardsbruk i Noreg i høg takt, som også er ein konsekvens av dette. Til havs ser vi korleis ein stadig større del av råstoffet der ikkje blir produsert i Noreg, men blir industrialisert i andre delar av verda. På næringsmiddelfeltet, i det store, har det vore åtte tapte år. Dei har ikkje vore tapte, men det har gått nedover. Mogelegheitene har blitt svekte – lokalmatrørsla, som vi alle har vore så stolte av. For litt over 20 år sidan var det omtrent berre geitost ein kunne få som spesiell lokalmat. I dag vinn vi konkurransar internasjonalt på stadig fleire område. Vi klarer ikkje å smake forskjell på franske ostar og norske. Dei norske slår til tider dei franske også, som er eit resultat av satsing som var politisk bestemt tidleg på 2000-talet, som har hatt heilt direkte konsekvensar for utvikling av nye produkt i eit land som har heilt fantastiske beiteareal og naturgitte forhold for å lage utrulege produkt til både innanlandsk bruk og utanlands eksport. Til havs har vi same mogelegheit til å byggje opp industriar som verkeleg kan peike retninga for både matberedskap, eksport og nasjonal stoltheit og slikt – veiving med det norske flagget. Desse mogelegheitene har ein ikkje nytta seg av. Ein har berre fortsett langs autostradaen, som legg opp til stadig meir import, nedbygging i Noreg og ei tapt mogelegheit for å byggje vidare opp ein næringsmiddelindustri. Det er litt avhengig av korleis ein reknar det, men på ein eller annan måte er næringsmiddelindustrien Noregs nest største eksportnæring. Det er ei av dei absolutt største industrigreinene, som sysselset absolutt flest. Det er eit viktig næringsfelt uansett korleis ein snur og vender på det. Uansett kva ein er interessert i i næringspolitikken, vil ein alltid ramle over det. Framover kjem denne næringa til å bli enda viktigare, for den jobbar med noko så avgjerande som biologiske ressursar. Og i ei tid da ein skal erstatte alt som ikkje er fornybart i ulike industrielle prosessar, med noko som er fornybart, så er ein i gang med det biologiske. Så framover må den næringa bli enda viktigare, og det er synd at regjeringa har eit såpass avslappa forhold til utviklinga – og snarare tvert om peikar pila no nedover.
Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2021-05-27:
Statsråden bedyrar at det var stor forskjell på Venstre og Framstegspartiet, men i denne saka er det ikkje det. Her har ein stått skulder ved skulder, anten ein har vore saman i regjering eller ikkje. Det har ikkje vore nokon forskjell – ingen forskjell i det heile. Ein blir fargeblind av anna. Det har vore ein situasjon der politikk funkar. Auka tollkvotar inn i landet, det funkar. Det svekkjer norsk næringsmiddelproduksjon. Meir frosen fisk ut av landet, det funkar. Det betyr at det er mindre til norsk næringsmiddelindustri. Meir makt til matkjedene, det funkar. Vi veit at det gjer at meir av det vi et, blir produsert i utlandet. Alt dette funkar, vi veit det. Når det kjem forslag som endrar på det, stemmer ein dei ned. Ikkje berre eg, men eg trur veldig mange som sit på Stortinget, tenkjer at om vi hadde funne opp hjulet, hadde regjeringa stemt det ned. Kan det stemme?
Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2021-05-27:
Det vi har til behandling no, er ein masse bra forslag. Dette med auka sjølvforsyning er også noko som store delar av opposisjonen kan stille seg bak. Med dei karrige areala våre kan vi faktisk bli sjølvforsynte med både jordbruksprodukt og produkt frå sjøen. Vi kan det. Men det krev ein ny politikk, det krev ei endring. Vi må sjølvsagt redusere kjøtforbruket. Vi er jo i ferd med å ete oss ut av vårt eige land. Viss denne utviklinga fortset, og vi berre et meir og meir kjøt, har vi ikkje nok arealressursar til å produsere alt dette kjøtet. Så ein kan ikkje ha søndagsbiffen på måndag og tysdag og onsdag. Vi må ha ei anna linje. Det amerikanske kosthaldet passar ikkje dei norske arealressursane. Det at det er ein samanheng mellom det som er dei globale klimautfordringane, det som er våre naturgitte føresetnader i Noreg, og det vi et, er ei av dei store utfordringane vi står overfor dei neste åra. Det er ikkje lett å regulere kva som skal på asjetten, på tallerkenen. Ein må gjere det på ein måte som er rettferdig, for viss ein berre regulerer dette på pris, veit vi kven som taper, og kven som vinn, kven som gjennomgår dei store åtferdsendringane, og kven som ikkje gjer det. Dei som har masse pengar, treng ikkje å endre seg noko som helst, for slike justeringar betyr ingenting for dei. Dette krev endring no viss det skal ha effekt om nokre år. Det å leggje om norsk matproduksjon, det å leggje om kva vi et, alle dei tinga, er langsiktige satsingar. Så det å raskt etablere ein kurs som legg opp til ein meir berekraftig måte både å drifte landet på og forbruke på, er noko som må starte no – raskt. Eg er ikkje sikker på kva eg skal anbefale når det gjeld dei lause forslaga, for der er det mange forslag som høyrer inn under jordbruksavtalen, og som er ting som vi må ta stilling til der. Når det gjeld mange av dei forslaga, vil vi antakeleg til og med gå endå litt lenger og kanskje ha noko som er likelydande, og det trur eg gjeld for fleire andre parti her. Da er det synd at ein behandlar det her når det eigentleg bør bli behandla der, for vi veit jo at vi har ein regel her på huset som er sånn at ein ikkje kan formulere det same forslaget – i essens – to gonger i løpet av ein sesjon. Så skal det bli behandla på riktig stad, vil eg oppmode Miljøpartiet Dei Grøne til å trekkje forslaga og heller fremje dei i forbindelse med behandlinga av jordbruksavtalen, der dei faktisk høyrer heime. Viss ikkje plasserer det oss andre i ein litt vrien situasjon fordi vi kanskje må stemme imot noko vi er for, eller for noko vi(presidenten klubber) er for, men som eigentleg burde bli behandla i forhandlingar knytte til jordbruksavtalen. (presidenten klubber)
Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2021-05-27:
Det stemmer.
Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2021-05-27:
Takk til fiskeripolitisk talsperson i Høgre. Da sest vi igjen i fiskeripolitisk debatt, for det der var eit merkeleg innlegg. For å seie det sånn: Vi bruker areal i utlandet som er nesten like store som dei vi har i bruk i Noreg, til å forsyne norsk jordbruk. Bruken av utanlandske innsatsfaktorar til å produsere den maten vi produserer i Noreg, er altså omfattande. Poenget her er ikkje å leggje det brakk. SV har ei programformulering om at vi skal redusere kjøtforbruket, og det kan eg verkeleg ikkje fatte og begripe at nokon her i salen kan vere mot. Da må ein verkeleg skjerpe seg, for det som skjer no, er at vi er i ferd med å ete oss ut av vårt eige matkammer. Vi har arealresursar som ikkje er eigna til det omfattande kjøtkonsumet som vi har i Noreg i dag. Vi importerer – vi er heilt avhengige av å importere – for å ha den produksjonen, og det er ikkje nok. På same måten som representanten Sandtrøen bruker å seie at vi må tilpasse kua våre eigne arealresursar, må vi tilpasse mennesket våre eigne arealresursar – enkelt og greitt. Det er jo gamalt bondevett, fiskarvett, kva som helst vett – økonomvett – at ein må ete med utgangspunkt i det forrådet ein har. Det er det enkle poenget her. Og dette er ikkje eit problem som kjem til å bli mindre, ved at det er ein eller annan «tekno-fiks» som vi ikkje aner kva er, som skal kome inn og redde oss, eit eller anna AI-aktig eller noko slikt. Nei, dette er enkle greier: Vi må leggje om, og så er spørsmålet korleis ein skal leggje dette om. Når det gjeld å redusere kjøtforbruket: For SVs del ønskjer vi å auke norsk bruk av beiteareale. I dag er det jo store delar av beitearealet som ligg brakk fordi ein i staden køyrer fôr og innsatsfaktorar til dyra. Ein må ta i bruk dei fantastiske beiteareala vi har. I mitt fylke, Troms, er 40 pst. av areala gått ut av bruk, og vi har nøyaktig den strategien som skal til for å ta i bruk dei areala igjen. Det burde samtidig vere heilt i tråd med målet om å redusere kjøtforbruket. Dei areala der vil aldri gå ut av bruk, dei vil brukast til andre typar ting. Ikkje minst: Viss vi skal ha det kjøtforbruket vi har i Noreg i dag, med utgangspunkt i arealresursane våre – ikkje forsynt av utlandet – har vi ikkje nok areal. Så enkelt er det: Vi må leggje om både forbruk og matproduksjon i tråd med dei arealresursane vi har i Noreg. Det gjer oss altfor sårbare i ei tid med klimaendringar å ha den enorme avhengigheita av utlandet. Vi er eit av dei mest sårbare landa i verda når det gjeld produksjon av mat.
Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2021-05-27:
For å begynne nesten der førre talar slutta, så er det jo nettopp det vi adresserer i forslaget vårt: Skal det vere eit forbod mot å byggje ned myr, kan ikkje det forbodet berre gjelde for jordbruk. Eg skjønar ikkje kvifor ikkje fleire kan vere med på det. Altså: Både Senterpartiet og Arbeiderpartiet er jo for at det skal vere ei eller anna form for forbod mot bygging i myr, og så er spørsmålet om kommunane skal vurdere det eller ikkje. Men kvifor i all verda kan ein ikkje da gjere dette til eit generelt påbod om å ikkje byggje ned myr? Det begrip eg ikkje, iallfall ikkje når ein framfører paradokset, som eg er heilt einig i. Enda på visa må jo da vere å stemme for vårt forslag, som er det siste forslaget i denne saka. Eg tar opp det forslaget, først som sist. Eg trur at den tida da ein berre kan ta stilling til sak for sak og så håpe at summen går opp til slutt, den er over når det gjeld dette. For viss ein skal opne for langt meir utslepp ved å byggje ned myr, må ein samtidig seie noko om kven som da skal ta byrda. Korleis skal byrda da vere? Ein må ha noko som går opp her. Ein kan ikkje berre gå frå sak til sak og håpe på at ein eller annan stad kjem det ein vaksen som tar ansvar og passar på at summen ikkje går i vasken. Ein må ha ein eller annan plan for dette. Dette er ei krevjande sak. Eg kjem frå ein landsdel der det litle jordbruket som er, som er eit fantastisk jordbruk, er klint ut mot sjøen, det er masse myr, og det er eit jordbruk som eg ønskjer meir av – ikkje minst om vi får brukt alle dei areala som er oppe i fjellområda osv. til beite. Men ein er heilt avhengig av å ta i bruk den tynne linja som finst mellom fjella og sjøen, og der er det stort sett mykje nedbør, og der er det mykje myr. Så dette er komplisert. Men å førestille seg at dette anten berre skal opnast heilt for, som vil få heilt utilsikta konsekvensar for andre næringar som da må ta alle dei kutta, eller at ein legg opp til at kommunen skal ta eit nasjonalt ansvar for dette, som er realiteten i dei to andre forslaga, det skjønar eg ikkje korleis skal kunne gjerast. Eg synest vi bør ha ein diskusjon som tar inn over seg heile saksfeltet: vanskar med forbod mot dyrking av myr, og samtidig er vi heilt avhengige av det viss vi skal klare det. Men det skal ikkje vere så strengt at det er heilt umogleg og øydelegg for jordbruket, men det må vere akkurat så strengt at vi ikkje øydelegg for dyreliv osv. med å auke utsleppa til atmosfæren. Vi er heilt einige med SV om at utslepp frå noko fossilt, altså at ein hentar opp gamle greier frå jorda og brenn dei, er noko heilt anna enn ei ku som fis. Det er openbert. Men i den situasjonen vi er i no, må vi berre få ned desse utsleppa, uansett kvar dei kjem frå. Viss ikkje går det ikkje. Realiteten i saka no er at vi må få ned absolutt alle utslepp, vi må fase ut alt som har å gjere med fossil brenning, og som gjer at vi får auka CO 2 -utslepp. Da snakkar vi. Så innan den tid må vi ta i bruk absolutt alle dei moglegheitene vi har, viss vi skal klare å hindre irreversible øydeleggingar av naturen vår.
Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2021-05-27:
Det første spørsmålet til statsråden er: Vil det bli meir eller mindre utslipp som følgje av den endringa som det teiknar til å bli fleirtal for i salen nå? Vil det bli meir eller mindre utslipp som følgje av nedbygging av myr?
Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2021-05-27:
Eg forstår den undringa, og eg veit heller ikkje om det er nokon i salen som kan forklare det. Det som var utgangspunktet, er at ein dispensasjon er knytt til kommunar der det er heilt særskilte omsyn som må takast, der den einaste ressursen er myr. Det er dei tilfella ein her snakkar om. Mens det som nå kjem inn som forslag frå Arbeidarpartiet, med støtte frå fleire, eit fleirtal, er at så lenge ein har ein heilskapleg plan – nå veit eg ikkje kor mykje heilskap ein kommune kan ha, men ein heilskap for kommunen, og kommunen skal jo tenkje klima – kan ein opne opp for nydyrking i myr. Det må jo bety utover dei kommunane der den einaste dyrkingsressursen er myr. Så eg oppfattar dette som ei vesentleg opning. Er statsråden med meg på det resonnementet?
Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2021-05-27:
Dette teiknar til å bli ein litt rar debatt, så får vi sjå korleis mitt bidrag i denne debatten kjem til å bli. Det er heilt riktig at det er noko urettferdig over at viss det er jordbruket som skal byggje ned myr, er det i utgangspunktet eit forbod, men i særskilte tilfelle i område der dette er dei einaste jordressursane, kan ein opne for det gjennom dispensasjon etter søknad til departementet. Det er heilt riktig: Det er urettferdig at Thon kan ordne seg og byggje ut, osv. – heilt urettferdig. Men kvifor stemmer da ikkje dei partia som synest dette er urettferdig, for SVs forslag som ligg i innstillinga? Kan nokon ta ordet og forklare meg det, eller eventuelt slutte å snakke om den djupe urettferda som ligg i det? Ein kan berre velje ein av delane, ein kan ikkje gjere begge delar samtidig. Så ein får anten stemme for det eller slutte å trekkje opp det paradokset. Viss ein er opptatt av den urettferda, må ein gjere noko med det. Da har dei forslaget rett framfor seg på bordet og kan stemme for det. Så det var sjakktrekket, og så får vi håpe at nokon fleire enn SV forstår det. Så til det forslaget som ligg her: Alle her kjenner til jordlova, § 11 andre ledd, der det står at ein i desse særskilte tilfella kan søkje hos departementet og dermed få byggje ned myr viss dette er dei einaste jordressursane det er snakk om er mogleg å utnytte. Det er det dispensasjonsgrunnlaget som finst. Det ein da erstattar dette med, slik eg oppfattar det – her får eventuelt nokon frå Arbeidarpartiet kome opp og korrigere meg – er at ein kastar bort departementet og seier at så lenge kommunen har laga ein heilskapleg klimaplan, står kommunen fritt til å byggje ned myr. Viss det er eit sjakktrekk, synest eg det er eit svært dårleg sjakktrekk. Da må vi begynne å stille oss spørsmål, for dette vil faktisk føre til nye utslepp. Vi veit at det vil vere ein stad mellom 550 000 og 900 000 tonn i auka utslepp viss ein i verste fall byggjer ut på alle dei myrområda vi har. Det svarer til gassfabrikken på Melkøya, det svarer til 360 000 fossilbilar, og det vil vere punktutslepp som er av dei største i heile landet. Da må dei som går inn for dette, begynne å forklare resten av salen korleis i all verda dei skal få dette til å hengje i hop. Kven er det som da må ta byrda? Korleis skal ein få den klimapolitikken til å hengje på greip? Men sidan ein har lagt opp til dette grepet med at det er kommunane som skal behandle dette i det vidare, kjem det til å bli eit innseiingsorkester viss ein skal ha ein eller annan form for heilskapleg klimapolitikk i dette landet.
Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2021-05-27:
Eg får håpe fylkesnemnda ikkje kjem! Eg blei utfordra av representanten Pollestad om kva som ligg i forslaget vårt om eit generelt forbod mot nedbygging av myr. For å roe representanten: Det er akkurat dei same føresetnadene som er under dagens system – i særskilde tilfelle kan ein byggje ned. I særskilde tilfelle kan ein byggje ned. Dette har vore tydeleg for SV i alle saker, også når det gjeld innsatsen vår for jordvern. Vi er knallhardt for auka jordvern, men i særskilde tilfelle, der veldig viktige samfunnsomsyn tilseier det, kan ein opne opp for det. Dette handlar på mange måtar om prioritering. Kva type utslepp er det ein ønskjer å leggje opp til? Vi skal redusere utsleppa kraftig i åra som kjem. Kva for område er det vi skal tillate utslepp frå? Dette svarer potensielt til utsleppa frå Årdal og Sunndal til saman, berre for setje det litt i perspektiv.
Iselin Nybø (Venstre), 2021-05-27:
Regjeringens forslag om å etablere en risikoavlastningsordning for garantier som er stilt til Reisegarantifondet for små og mellomstore pakkereisearrangører, følger opp Stortingets anmodningsvedtak nr. 670, hvor regjeringen er bedt om å foreslå en ordning som kan bidra til å reetablere et fungerende garantimarked for pakkereisearrangører. Pakkereisearrangører er en viktig brikke i det økosystemet som utgjør reiselivsnæringen. De gir turistene tilgang på opplevelser, steder og aktiviteter som de ikke ville kommet over på egen hånd. De leverer kunder til reiselivsbedrifter over hele landet. Regjeringen la i Prop. 107 S for 2020–2021 fram en beskrivelse og vurdering av situasjonen i garantimarkedet per mars 2021. Selv om det ikke er noen tvil om at pakkereisebransjen er hardt rammet av pandemien, har det vært stor usikkerhet knyttet til påvirkningen på garantimarkedet. Det er fortsatt relativt få pakkereisearrangører som ikke har avtale om garantistillelse. At prisene på garantier øker når risikoen øker, er ikke en svikt i markedet, men en funksjon ved markedet. Regjeringen mener at det kan stilles spørsmål ved om det er riktig bruk av fellesskapets midler å gripe inn i garantimarkedet. Markedet består av en rekke tilbydere, både banker og forsikringsselskaper. Tilbudet er uten tvil påvirket av pandemien, men det er et fungerende marked selv om premier og krav til sikkerhetsstillelse har økt. Jeg er positiv til – som flere har vært inne på – Arbeiderpartiets forslag om å evaluere ordningen. Mye av grunnlaget for denne ordningen har vært preget av usikkerhet, og en evaluering underveis kan gi oss nyttig informasjon. Regjeringens forslag innebærer at staten overtar halvparten av risikoen knyttet til garantier som er stilt til Reisegarantifondet for små og mellomstore pakkereisearrangører. Jeg har registrert at næringskomiteen har diskutert ulike innretninger og omfang på risikoavlastningsordningen. Regjeringen har valgt å rette ordningen mot små og mellomstore arrangører fordi disse i større grad enn store aktører bidrar til å øke kundegrunnlaget for reiselivsbedrifter over hele landet. I tillegg er det oftere sånn at de store pakkereisearrangørene, både de som opererer innenlands, og de som opererer utenlands, har økonomisk sterke eiere som gjør at de ikke har hatt de samme utfordringene med å få stilt garanti som de små og mellomstore.
Iselin Nybø (Venstre), 2021-05-27:
Den håper vi kan være på plass ganske raskt. Vi har vært i dialog med ESA om denne ordningen og innretningen på den. Vi er selvfølgelig avhengige av at Stortinget vedtar den, men her er det prosesser som allerede er påbegynt. Jeg tror ikke jeg skal stå her på talerstolen – klok av skade – og si en dato, men det er iallfall et arbeid som er godt i gang.
Iselin Nybø (Venstre), 2021-05-27:
Jeg ønsker også å være åpen på det at det er usikkerhet knyttet til dette. Det er usikkerhet knyttet til hvor mange som ønsker å benytte seg av ordningen, og det er usikkerhet knyttet til hvor mange som faktisk går konkurs, og om det blir nødvendig med denne avlastningen. Så det er vondt for meg å si hvor stor nytte man nødvendigvis vil ha av den i den andre enden. Men vi tar sikte på at det skal være noe å evaluere i september – det gjør vi absolutt – og jeg tror det er veldig nyttig å ta en fot i bakken i september, nettopp for å se hvordan vi ligger an da. Forhåpentligvis ser da dette markedet også annerledes ut, for det viktigste for disse arrangørene er jo nettopp turister, og innen den tid håper jeg både at nordmenn har valgt å reise innenlands, og også at vi får noen utenlandske turister til Norge – ikke minst alle dem som nå har gledet seg til å reise ut av landet på ferie. Så jeg håper vi både har erfaringer fra ordningen og ser at markedet er annerledes fordi optimismen er større.
Iselin Nybø (Venstre), 2021-05-27:
Det er knyttet stor usikkerhet til tapsavsetningen for denne ordningen, og det har vi også gitt uttrykk for. Det er ikke et ikke-fungerende marked. Tvert imot – de aller fleste har jo fått garantistillelse også i det videre. Det er ikke godt å si hvor stor tapsavsetningen skal være, men her har vi fått noen råd fra dem som jobber med dette, og som har vurdert hva behovene kan være. Jeg registrerer at næringen selv mener det er mye lavere enn det, men jeg registrerer også at heller ikke Stortinget har lyst til å legge det lavere enn det, nettopp fordi man legger til grunn de rådene man har fått fra fagfolk. Men usikkerheten er stor knyttet til akkurat denne ordningen.
Iselin Nybø (Venstre), 2021-05-27:
Jeg har lyst til å si at jeg synes Fremskrittspartiet har vært veldig konsekvente når det gjelder dette med støtteordninger. Det kan man ikke si om alle partiene i opposisjonen. Vi har fått en hel del kritikk for at de store selskapene også henter ut mye støtte gjennom de ulike krisepakkene. Nå har vi kommet et stykke ut i pandemien, og vi ser at mesteparten av disse aktørene får stilt nødvendige garantier. Da har vi valgt å rette inn innsatsen mot dem som vi mener har det største behovet og de færreste mulighetene til å hente inn denne garantien på andre måter. Vi ser at de store utgjør mange reiser i volum. De store arbeidsplassene er viktige motorer for reiselivet rundt omkring i landet, samtidig som noen av dem sender flere turister ut enn de henter hjem. Vi ser at de har andre muligheter både fordi de har kapitalsterke eiere, og fordi de har andre muligheter i markedet. Derfor har vi valgt å konsentrere dette mot de små og mellomstore.