Terje Breivik (Venstre), 2021-03-09:
Takk til statsministeren for ei grundig orientering. Det er liten tvil om at Noreg som nasjon og fellesskap så langt har handtert koronakrisa godt, helsemessig, som er det viktigaste, som eit av dei landa som har færrast smitta, og med eit helsevesen som har hatt kapasitet til å ta imot dei som har vore alvorleg sjuke. Økonomisk har det gått betre enn frykta for samfunnet og næringslivet samla sett. I stort er det all grunn til å rosa statsministeren og regjeringa for måten dei og dei fremste fagetatane dei har til rådvelde, Folkehelseinstituttet og Helsedirektoratet, har brukt fullmaktene Stortinget har gjeve dei gjennom folkehelselova, på. Me veit at dei òg opplever balansegangen mellom restriksjonar og folks behov for arbeid, skule, aktivitetar, sosial kontakt og fridom i kvardagen på den eine sida og helseomsyn og smittespreiing på den andre, som både krevjande og vanskeleg. Me veit òg at dei og dei tilsette i statsinstitusjonane jobbar meir eller mindre døgnkontinuerleg for heile tida å prøva å vera i forkant av smitteutviklinga. Som samfunn kan me òg vera takksame for at me har eit svært så oppegåande parlament, som både evnar å spela på lag med regjeringa når det er nødvendig, og er konstruktivt kritiske når Stortinget finn det nødvendig. Når statsministeren no ber om ein siste kraftprøve, at me saman går opp denne bakken i håp om at det er den aller siste, og at me denne gongen endeleg når toppen, kviler det eit tungt ansvar òg på Stortinget – at me òg understrekar den alvorlege smittesituasjonen, som dessverre enno ikkje er under kontroll, men òg håpet, som etter alle solemerke er rett rundt hjørnet, kanskje alt i mai. Opposisjonspartia kan med rette hevda at det er lett for ein parlamentarisk leiar i eit regjeringsparti å gjera Stortinget og opposisjonen medansvarlege for at me som samfunn kjem igjennom kraftprøven trass i at me har delegert vide fullmakter til regjeringa. Ja, eg og Venstre har sjølvsagt ein større lojalitet til ulike tiltak regjeringa set i verk, enn opposisjonspartia. Eg vil likevel minna om kva eg sa for berre seks veker sidan, sist statsministeren orienterte Stortinget om pandemien: «Sjølv ser eg med stor glede at barnebarna heime i Ulvik lever tilnærma normale, ubekymra og frie liv, sjølv om me står midt i ein pandemi.» Underforstått: Heime i fredfulle Ulvik merkar me knapt nok at det er noka koronakrise der ute i verda. Og om eg skal vera så pass indiskret, var eg på regjeringslunsjen den same veka ganske kritisk til, for ikkje å seia «dead against», dei nye tiltaka regjeringa innførte den gongen, som gjorde at det t.d. vart uråd å arrangera utandørs skikonkurransar, tiltak som der og då framstod som vanskelege å forstå og forklara utetter. I ettertid har eg til fulle fått føla på kroppen kor lite føreseieleg covid-19-viruset er, og at det kan vera klokt å ha ei audmjuk tilnærming til ulike tiltak òg for ein stortingsrepresentant. Eg vart sjølv éin av 500 heime i Ulvik som hamna i 14 dagars karantene på grunn av smitte i nær familie. Eg fekk òg sjølv innsyn i kor ulikt smitten råka, då nokon knapt nok merka at dei hadde korona, medan andre, ganske unge, vart så sjuke at dei måtte på sjukehus. Som kjent var det den britiske varianten som dominerte i Ulvik. På den positive sida hadde eg orkesterplass til kor imponerande ein liten kommune, i tett samspel med nasjonale helsestyresmakter og gode nabokommunar, inkludert storebror Bergen, takla ein slik dramatisk situasjon med 134 smitta av 1 060 og halve befolkninga i karantene meir eller mindre over natta. Sjølv om Ulvik og dei som jobbar i kommunehelsetenesta der, er heilt spesielle for meg, er eg overtydd om at alle andre kommunar hadde gjort, og gjer, det same om nødvendig. Så når denne pandemien er over, er det liten tvil om at kommunane òg kan fortena ein stor takk. Dei viser seg tilliten og ansvaret verdig så til dei grader og er ein garanti for at me saman kjem oss opp denne – vonleg – siste, bratte bakken.