Astrid Marie Nistad (Arbeiderpartiet), 1999-05-04:
Etter den gjennomgangen som saksordføraren hadde, der ho òg viste til fleirtalsmerknadene som Arbeidarpartiet er med på, har eg ikkje så mykje å føye til. For oss i Arbeidarpartiet er det viktig at vi får ein handlings- og tryggleiksplan for tenestemenn i politiet. Det har vi i realiteten sagt i Budsjett-innst. S. nr. 4, II, for 1998-99, der vi var med på fleirtalsvedtaket, som det på mange måtar kan vere grunn til å ta fram igjen her i dag. Det fortel litt om kor unødvendig det Dokument nr. 8-forslaget som vi handsamar i dag, i realiteten er. Det lyder slik: «Stortinget ber Regjeringen foreta en gjennomgang av politiets situasjon når det gjelder bekjempelse av voldskriminalitet og vurdere tiltak som ytterligere kan styrke politiets arbeidssituasjon og gi et bedre strafferettslig vern for den enkelte polititjenestemann. – Det vurderes i den forbindelse om polititjenestemenn under gitte forutsetninger kan avgi vitneprov for retten uten å måtte oppgi sin fulle identitet. – Når det gjelder ytterligere rettslig vern vurderes å innføre høyere strafferammer, eventuelt også minstestraffer.» Denne innstillinga kom frå komiteen før jul og vart då behandla her i Stortinget. Ergo har ikkje Justisdepartementet hatt noko særleg lang tid på si behandling, og eg forventar at eit forslag kjem om ikkje så lenge. Eg vil kommentere polititenestemenn sine tryggingsvilkår litt. For oss i Arbeidarpartiet er det viktig at vi har gode arbeidsvilkår for tenestemenn, anten dei er i politiet eller andre stader, at dei skal kunne arbeide under trygge forhold og ha eit godt arbeidsmiljø. Vi vil ikkje at rettstryggleiken skal svekkjast, og går inn for å vurdere anonymisering i samband med vitneavhøyr av polititenestemenn. Med bakgrunn i at vi ser at kriminalitetsbiletet endrar seg, at vi stadig vekk får eit tøffare miljø, og at risikoen for å verte trakassert eller forfølgt i ettertid, openbert er til stades, ønskjer vi å få vurdert anonym vitneforklaring for polititenestemenn i enkelte spesielle tilfelle. Vi ønskjer ikkje slike tilstandar som vi t.d. ser i andre land, at ein må gå under jorda, eller at familiane vert trakasserte. Ei slik utvikling vil ikkje vi ha. Vi ønskjer difor som sagt å få vurdert anonym vitneforklaring, og at ein berre skal måtte oppgi tenestenummer under vitneforklaring. Det meiner vi er tilfredsstillande for å gje oss den rettstryggleiken som vi skal ha når vi behandlar slike saker. Vi har den tilliten til Justisdepartementet og den politiske leiinga at når vi har gjort eit vedtak i Stortinget i den forma som det hadde i innstillinga, kjem dei tilbake til Stortinget på ein slik måte at forslaget kan verte forsvarleg behandla, og at vi gjennom behandlinga kan gå inn på dei enkelte tiltaka. Vi kan peike på at Metodeutvalet har lova å legge fram si innstilling i vår, og det vil vere naturleg at dei fleste av desse spørsmåla er tekne opp der og vil få si løysing gjennom behandling i Justisdepartementet og her i Stortinget før sommarferien. Med andre ord: Det eg no har sagt, er at for Arbeidarpartiet er det ikkje nødvendig å markere i Dokument nr. 8-forslag at vi er opptekne av politi og rettstryggleik når vi har eit fleirtalsvedtak i Stortinget som tek opp desse viktige spørsmåla, som i realiteten krev noko tid for å verte framlagde for Stortinget. At vi er opptekne av tryggleiken til tenestemenn, er òg innbakt i dette, og av den gode grunnen er vi vel nøgde med innstillinga frå fleirtalet og viser til at departementet arbeider med sakene – i trygg forvissing om at dei kjem til Stortinget, og at vi då får høve til å ta dei opp i den breidda som dei skal ha.