Terje Breivik (Venstre), 2021-01-19:
I den umiddelbare kommentarrunden me hadde i Stortinget i går rett etter orienteringane frå statsministeren og helseministeren, handla innlegga i hovudsak om korleis me handsamar smittestoda og helseaspektet kva gjeld pandemien. Heldigvis er det liten tvil om at Noreg som nasjon, som fellesskap i stort, så langt har handtert koronakrisa svært godt. Helsemessig, som er det viktigaste, er me eit av dei landa som har færrast smitta, med eit helsevesen som så langt har hatt kapasitet til både å ta imot dei som har vore alvorleg sjuke, og å gjeve dei god pleie og omsorg. Økonomisk har det òg gått betre enn frykta. Men det er, som statsministeren understreka, diverre eit stort men. Når me no vonleg nærmar oss oppløpssida der dei første vaksinerte alt har fått dose nr. to, kan situasjonen framleis koma ut av kontroll. Difor er det diverre framleis nødvendig med det som kan verta oppfatta som, og som me veit er, veldig krevjande restriksjonar – ikkje minst for hardt prøvde bedrifter, særleg i tenesteytande næringar. Difor varsla òg statsministeren i orienteringa si eit hopetal tiltak som skal avhjelpa næringar og bransjar som både er og vil vera i ein svært vanskeleg situasjon så lenge det er nødvendig med strenge restriksjonar. Nokre av tiltaka har regjeringa alt lagt fram for Stortinget til behandling, m.a. å forlengja permitteringsordninga, eller dei kjem til Stortinget alt neste veke. Statsministeren og regjeringa har òg heilt sidan koronakrisa kom for fullt, vore overtydelege på at så lenge krisa gjer det nødvendig med økonomiske krisetiltak retta mot næringslivet og andre hardt råka bransjar, som t.d. kultur- og eventsektorane, skal staten stilla opp. Det skulle berre mangla. Slik sett stiller eg og Venstre oss spørjande til at fire opposisjonsparti finn det nødvendig å bruka debatten om to orienteringar til å gjera omfattande vedtak på ein pakke med over 20 økonomiske tiltak. For ikkje å verta misforstått: Me er ikkje spørjande til eller usamde i så veldig mange av enkeltforslaga. Dei fleste av dei har regjeringa anten kome med eller varsla at ein kjem med om få dagar, eller det er ei forlenging av eksisterande ordningar. Slik sett er det all grunn til igjen å applaudera at me framleis står så samla på Stortinget òg når det gjeld å handtera koronakrisa økonomisk. Men med tanke på omfanget av desse tiltaka, og at det manglar fullstendig ei normal fagleg utgreiing og vurdering – inga inndekning, forslaga har trass alt ei samla økonomisk utteljing på mange milliardar kroner – er det svært vanskeleg å stilla seg bak dei over bordet. Og det er verkeleg synd med tanke på at ei så alvorleg gjennomgripande krise som koronapandemien både fortener og står seg best på at det me gjer politisk, gjer me saman, med det målet for auge til kvar tid å ha rette tiltak som tryggjer bedriftene og jobbane, og som ikkje minst sikrar at flest mogleg av bedriftene maktar overgangen til ein normalsituasjon, som forhåpentlegvis er rett rundt hjørnet. Utan at eg skal plaga Stortinget med detaljar, viser den første gjennomgangen ulike fagdepartement har hatt tid til, at fleire forslag anten er svært vanskelege, for ikkje å seie umoglege, å gjennomføra innanfor den tida ein har til rådvelde, eller dei er svært vanskelege å innretta slik at dei vert rettferdige for alle, eller dei vert krevjande å kontrollera. Slik eg kjenner partia som står bak tiltakspakken, er eg overtydd om at me er samde i at Stortinget ikkje bør vedta forslag som i neste omgang skuffar dei som i dag er fornøgde, fordi dei ikkje kan setjast i gang raskt nok. Slik sett gjer Stortinget i så fall vondt verre. Eg trur heller ikkje at noko parti her er interessert i å oppretta ordningar som gjer det lett for mindre seriøse aktørar å lura til seg fellesskapets midlar og ressursar. Slik sett vil eg appellera til forslagspartia om at forslaga får ei ordinær komitébehandling, og at både me får tid til å kvalitetssikra dei og regjeringa og fagdepartementa får tid til det, og at me får høve til å stilla oss heilhjarta bak. Det fortener ikkje berre dei som er råka av krisa, eg trur òg politikken står seg på det.