Jenny Klinge (Senterpartiet), 2015-12-17:
Det er mange ting som gjer meg glad for å bu i Noreg, sjølv om det er vinter halve året og dei geografiske avstandane er enorme. Ein av dei tinga som gjer meg glad for å bu her, er at avstanden mellom politiet og innbyggjarane ikkje er stor. Då tenkjer eg i denne samanhengen ikkje på geografi, den avstanden er jo større eller mindre alt etter kor ein bur. Men avstanden er liten i den forstand at det er stor tillit i befolkninga til politiet. Politiet er mange plassar tett på folk med godt førebyggjande arbeid. I motsetning til i mange andre land har politiet vårt eit sivilt preg. Dei handterer vanskelege situasjonar på imponerande vis med sunt vett og ei god tilnærming til kva det vil seie å vere politi og ordensmakt. Når eg begynner innlegget mitt med å framheve dette, er det fordi eg ønskjer at vi skal ha eit slikt politi også i framtida. Spørsmålet om væpning av politiet er eit spørsmål som handlar om meir enn praktiske aspekt ved sjølve væpninga. Vi har i godt over eit år hatt mellombels væpning av politiet knytt til terrorvurderinga som vart gjord i fjor. Uniformert politi og forsvarspersonell var blant dei som var sett på som særleg utsette. For oss her på Stortinget er det vanskeleg å meine at vi skal kunne overprøve den vurderinga om mellombels væpning som vart gjord. Vi må halde oss til arbeidsdelinga mellom storting og regjering. Derfor er det Senterpartiet ikkje støttar den delen av representantforslaget frå SV som går ut på å setje tidsavgrensing på eitt år for mellombels væpning, før ein må ha eit vedtak i Stortinget. Dette betyr likevel ikkje at vi meiner spørsmålet om langvarig mellombels væpning ikkje er relevant for Stortinget. Det er det i høgste grad fordi stadig fornya mellombels væpning er problematisk sett i forhold til at Stortinget har slått fast at vi framleis skal ha eit generelt uvæpna politi her til lands. Det er grunnprinsippet, og så må regjeringa kunne godkjenne mellombels væpning når situasjonen krev det. Senterpartiet har saman med Arbeidarpartiet og Kristeleg Folkeparti poengtert at det er vanskeleg å rekne den mellombelse væpninga som mellombels, dersom ho stadig blir forlengd og held fram i årevis. Derfor har dei tre partia framheva kor viktig det er at justis- og beredskapsministeren i kontakt med Politidirektoratet aktivt søkjer andre alternativ til dagens væpningspraksis. Eg vil også framheve kor viktig det er at systematisk informasjon om negative konsekvensar, både direkte og indirekte konsekvensar, blir samla inn frå politidistrikta før eit mellombels løyve til væpning er i ferd med å gå ut på dato. Når ein skal vurdere eventuell forlenging av løyvet, er det vesentleg at slik informasjon blir teken med i vurderinga. Det er ingen tvil om at ting som skjer ute i verda, også påverkar debatten her heime om korleis politiet skal vere rusta. Terrorangrepet i Paris er eit skrekkeksempel. Der gjekk det frykteleg gale, og det er lett å rope på meir våpen for å unngå at slikt skal skje her til lands også. Det er likevel verdt å minne om at politiet i Frankrike er generelt væpna. Terrorfaren og konsekvensane av den terroren som faktisk skjer, blir ikkje nødvendigvis mindre av at politiet har våpen i beltet. Samtidig er det klårt at det er situasjonar der det vil vere ein absolutt fordel å ha våpenet for hand, det kan vi ikkje tale oss bort frå. Det vi må gjere, er å vege fordeler og ulemper mot kvarandre og finne ut kva slags politi vi skal ha. Senterpartiet meiner vi framleis skal ha eit politi med eit sivilt preg, som er generelt uvæpna, men som skal ha god tilgang til våpen når det trengst. Den framskotne lagringa av våpen er eit framsteg i så måte, og vi må sørgje for at den ordninga fungerer godt og smidig. Framstegspartiet legg fram eit forslag om å innføre permanent generell væpning. Eg er glad for at fleirtalet på Stortinget ikkje støttar dette forslaget frå Framstegspartiet. Framover er det viktig at vi sikrar oss eit best mogleg vurderingsgrunnlag før nye rundar med denne debatten. Målet må vere ein væpningspraksis som sikrar både eit trygt samfunn og framleis stor tillit og kort avstand mellom politiet og innbyggjarane.