Kjersti Toppe (Senterpartiet), 2015-11-26:
Takk til interpellanten, som tar opp ei veldig viktig problemstilling. Eg òg har lese Vårt Land i dag, der det var eit lesarinnlegg frå ei kvinne som ville vera anonym, men som skildra veldig godt korleis ein har opplevd dette, og korleis ho og familien søkte hjelp og der dei gjekk til alle slags kommunale instansar – alt frå familiesenter, PPT, barnevern. Dei kunne ikkje koma til BUP, for då måtte dei ha ein diagnose. Ho stilte opp både hos fastlegen og på helsestasjonen med dette skrivet frå Helsedirektoratet, retningslinjene, utan at ho fekk nokon respons på det. Så det var ein veldig beskrivande situasjon om korleis ein kan oppleva dette i dag. Så tar ho òg opp i innlegget det som er ein del av vurderinga, om vi skal gjera som i Danmark, å ha eit statleg kompetansesenter, ei sånn PAS-ordning, som gir spesialisert oppfølging av familiar i etterkant av adopsjon. Og det er vel litt av diskusjonen i dag. Eg høyrer at statsråden seier at vi treng ikkje eit kompetansesenter, men vi treng kompetanse. Ingen er jo ueinig i det. Spørsmålet er korleis ein får den kompetansen ut i dei tenestene som er der ute, der som folk bur. Ein er einig om at i dag har vi meir systematisert og grundig oppfølging før adopsjon enn kva tilfellet er etter adopsjon, og det er slik at kva slags kompetanse du eventuelt vert møtt med i hjelpeapparatet, kva slags hjelp du får, er avhengig av kvar du bur. Ein erkjenner heller ikkje fullt ut at adopterte barn frå utlandet har større behov for oppfølging; eg les at opp mot 30–40 pst. kan ha behov for ei slik oppfølging. Da er problemet at dei tilboda som vert gitt, verken er landsdekkjande eller koordinerte med andre tilbod, at det altså er meir eller mindre tilfeldig. Så er det jo Adopsjonsforum, som på ein måte har stått for dette. Dei har hatt lokalavdelingar, og dei har arrangert ulike temakveldar osv. for å kunne følgja opp adoptivfamiliane. Så har det vore diskutert her, både Adopsjonslovutvalget og Hove-utvalget, om kva tiltak som er viktig å setja i verk, og statsråden seier òg at regjeringa skal koma med regjeringa si oppfølging av Adopsjonslovutvalget og dei tiltaka som vert anbefalte der. Eg ser at eitt forslag er obligatorisk adopsjonsførebuande kurs. Eg ser òg at begge utvala understrekar behovet for kompetanseløft i barnehage og skule, helsestasjonar osv. Så tilbake til dette med om vi skal ha eit nasjonalt kompetansesenter. Eg er einig med statsråden i at det viktigaste er at ein får kompetansen ut der ein er, og da synest eg at Adopsjonslovutvalgets forslag om eit lovfesta krav på oppfølging frå Bufdir sine rådgivarar kanskje er ein annan veg å gå. Men det er jo da, synest eg, eit paradoks at det finst retningslinjer frå Helsedirektoratet, som kom i 2013, som den mora som skreiv i Vårt Land i dag, viser til. Ho kom med desse retningslinjene på kontoret, og dei aner ikkje eigentleg kva dette er for noko, og ho vart avfeia med at dette har i så fall ikkje vi tid til. Så det finst kompetanse, det finst retningslinjer, men dei vert ikkje implementerte der ute. Så ein må på ein eller annan måte sørgja for at helsetenestene og dei andre tenestene der ute vert klare over kva som er retningslinjene, og at ein gjer ein innsats for at det rett og slett vert kjent der ute, det som trass alt finst av retningslinjer på dette området i dag. Elles ser eg fram til oppfølginga frå regjeringa si side på denne utfordringa.