Kjell Ingolf Ropstad (Kristelig Folkeparti), 2010-03-19:
I debatten er det allereie blitt sagt i kvart innlegg frå regjeringspartia at det er ei skam at det er fattige barn, at det er fattigdom i Noreg. Ordet «skam» er kanskje det som eg har tenkt mest på når det gjeld nettopp fattigdom. Som ganske ung politikar blei eg ganske opprørt då eg sat og såg på tv og såg mitt store førebilete Kjell Magne Bondevik eigentleg blei litt kjefta ut for kampen han som statsminister hadde ført mot fattigdom. I eit ganske avgjerande folkemøte i Ålesund i 2005 sa partileiaren i SV, Kristin Halvorsen: «Det er en skam, Bondevik, at du ikke har klart å gjøre noe med dette.» Det handlar jo berre om politisk vilje. Eg hugsar at Bondevik la seg ganske flat og sa at han skulle gjerne gjort meir. Det gjorde inntrykk på meg. Eg kunne brukt resten av debatten i dag på berre å kritisere at me ikkje klarte å gjere meir. I debatten i valkampen i 2009 var dette eit av temaa. Eg hugsar veldig godt ein ny debatt, der det blei vist til eitt av sitata som Kristin Halvorsen hadde, og som ho blei presentert for, og der det blei spurt: Kvifor har de ikkje gjort meir? Kristin Halvorsen beklaga til slutt i valkampen at ein ikkje hadde gjort meir. Det syntest eg var flott. Då Dagfinn Høybråten, Kristeleg Folkepartis partileiar, fekk ordet rett etter å ha sett mange bilete frå debatten med Kristin Halvorsen, spurde – eg trur det var på TV 2 – reporteren: Kva har du no å seie, Høybråten? I staden for å gå hardt til angrep på Kristin Halvorsen sa han: Veit du kva, dette er ei så viktig sak at me må gå saman, gå saman om å lyfte, kome med forskjellige tiltak og gå inn for ein nasjonal dugnad mot fattigdom. Nettopp det er bakgrunnen for denne saka i dag, fordi partileiarane for alle partia sa at ja, det er ei så viktig sak at i staden for å kjempe mot kvarandre må me gå saman og kjempe mot fattigdom. Vårt forslag inneber ei rekkje konkrete tiltak for å gjere noko med fattigdomen. Det var ei meining om å få ein idédugnad, å tenkje saman og så stake ut ein kurs vidare. I staden for å skulde på kvarandre skulle me handle saman. Eg erkjenner at andre parti har mange gode forslag, som eg er sikker på kunne hjelpt i kampen mot fattigdom. Kristeleg Folkeparti har i denne perioden og òg i tidlegare periodar fleire gonger kome med forslag, tiltak, brev til statsministeren, forslag i eigne eller årlege budsjett. Ikkje minst i dette representantforslaget har me kome med forslag. Men så langt har regjeringspartia vore avvisande. Under behandlinga i komiteen må eg seie at eg blei veldig skuffa då eg fekk det fyrste brevet frå statsråden. Dei gjekk inn på dei forskjellige tiltaka, men det blei eigentleg berre skuva ut i tid. Det som eg var glad for, var at i brevet sa statsråden at ho i revidert nasjonalbudsjett 2010 skulle «trekke opp langsiktige føringer for Regjeringens arbeid med fordelingsspørsmål og presentere en bred strategi for å forebygge og bekjempe fattigdom». Det skulle bli supplert med konkrete tiltak i statsbudsjettet 2011. Men fem dagar før komiteen skulle leggje fram innstillinga, kom det eit nytt brev, der statsråden beklaga at ho ikkje kom til å klare å halde den tidslinja. I staden for å kome i revidert og med tiltak i 2011 blei det varsla ei stortingsmelding våren 2011. Eg spør: Betyr det konkrete tiltak i 2012? Mi oppleving av kampen mot fattigdom er at tiltak berre blir skuva ut i tid. I vårt forslag – eg skulle gjerne gått inn på dei konkrete forslaga, men det er det ikkje tid til – har me ei rekkje tiltak som ville gjort noko for å hjelpe dei fattige ut av fattigdomen. Arbeidslinja er ufatteleg viktig – det å få menneske som har hamna utanfor arbeidslivet, inn i arbeid igjen, få Nav til å fungere. Men me må òg hjelpe dei som ikkje har moglegheit til å kome inn i arbeidslivet, få sosialhjelpssatsane opp på eit skikkeleg nivå og få statleg normerte satsar, men halde barnetrygda og kontantstøtta utanfor ved tilmålinga av sosialhjelpssatsane. Her må eg seie at i dagens Dagsavisen les eg at representantane Trettebergstuen og Gullvåg er einige med Kristeleg Folkeparti og ønskjer å halde barnetrygda utanfor når ein bereknar sosialhjelp. Eg tek det som ein stor siger. Eg er utruleg glad for å sjå det signalet. Vårt forslag, nr. 8, lyder jo nettopp: «Stortinget ber Regjeringen fremme forslag om å forskriftsfeste at barnetrygd og kontantstøtte holdes utenfor utmålingen av sosialhjelp.» Eg håpar og forventar at representantane stemmer for. Til slutt vil eg ta opp våre forslag og forslaga som me har saman med Høgre.