Heidi Grande Røys (Sosialistisk Venstreparti), 2004-04-27:
Eg skal kommentere to forhold i forslaget der SV dessverre er i mindretal og går imot tilrådinga frå komiteen. Fyrst til innstrammingane i reglane om offentleggjering av skattelistene. Fleirtalet sitt forslag vil føre til at offentlegheitslova ikkje skal gjelde krav om informasjon om inntekts- og skattemessige forhold. SV er sjølvsagt ueinig i det. Det skal vere openheit rundt skattelistene, meiner vi. Det å ha eit ope samfunn med opplysningar som er tilgjengelege, og journalistar som brukar openheita slik ein journalistisk sett ynskjer det, kan sjølvsagt vere ei belastning for enkeltpersonar. Men prisen for ikkje å ha openheit er mykje større. Stortinget skal ikkje redigere verken nettaviser eller papiraviser. Det er det redaktøren som skal. Det er eit redaksjonelt ansvar å behandle dei opplysningane som ligg der, på ein god måte, i tråd med pressa sitt eige etiske regelverk. Vi har kvart år mange gode oppslag som set søkjelyset på skeiv fordeling av inntekt og formue i samfunnet vårt, som set søkjelys på at forskjellane aukar, og som set søkjelys på svake sider ved skattesystemet. No innskrenkar fleirtalet pressa si moglegheit til å lage slike analysar og samanliknande artiklar. Det gjer nok livet noko meir behageleg for dei skattytarane som måtte ha noko å skjule, og det gjer òg livet kanskje meir behageleg for ei regjering som har ein skattepolitikk som aukar forskjellane i samfunnet. No slepp dei avslørande oppslag i avisene, som f.eks. frå Verdens Gang 5. februar i år, «Vest øker mest», inntektsforskjellane i Oslo vert større, 29. februar i år, «Forskjellene i Oslo vil øke», skriv VG, og Aftenposten 13. oktober i fjor: «Kvinners inntekt sakker akterut». Det er redaksjonelle oppslag laga med grunnlag i elektronisk tilgjengelege skattelister, oppslag som vert umoglege med det nye regelverket. Så til det andre forslaget som SV går imot, fritak for arbeidsgivaravgift for misjonsselskap og humanitære organisasjonar. Saksordføraren uttalte med fynd her i stad at det aldri har vore meininga at misjonsorganisasjonane skulle betale arbeidsgivaravgift. Finansminister Foss sa noko anna for to år sidan. Då Stortinget behandla Ot.prp. nr. 50 for 2001-2002, uttalte departementet i eit brev underskrive av statsråd Foss: «Departementet mener det for fremtiden ikke bør gis et særskilt fritak fra arbeidsgiveravgiften for misjonsvirksomhet.» Og: «Departementet vil derfor ikke anbefale at det vedtas et særskilt fritak for misjonærvirksomhet i utlandet.» Saksordføraren påstod noko anna. Dessverre er ikkje departementet på linje med seg sjølv lenger, men påstår at det er med bakgrunn i komiteens merknad den gongen. SV var med på den merknaden, men har tolka han heilt annleis. SV tek ansvar for at vi som styresmakter har operert med uklare reglar, og meiner det er ei problemstilling for fortida. Lovforslaget som vert behandla i dag, og som dessverre får fleirtal, har altså framtida for seg. Ein behandlar ikkje det som har vore frå 1967 til 1998, men tek altså for seg eit fritak som gjeld for framtida. Vi endra altså dei uklare reglane i 2002. Misjonsorganisasjonane fekk beskjed i 1998 om at det var ingen grunn i reglane eller forskriftene til å unndra seg arbeidsgivaravgift, og då meiner vi at skal ein støtte det viktige humanitære arbeidet som desse organisasjonane driv med, skal ein gjere det over statsbudsjettet og ikkje gjennom å hòle ut skatte- og avgiftsreglane. Det sa jo òg fleirtalet seinast for eit par månader sidan, då vi behandla eit anna forslag om å hòle ut. Då var det momsregelverket vi snakka om. Forslaget i dag meiner eg ikkje er målretta. Det er tvert imot ei premiering av ein organisasjon som har late vere å betale det dei har vorte pålagde og fortalde at dei skulle betale frå 1998. Då kan ein jo nesten lure på om Regjeringa har tenkt å behandle andre som, uavhengig av formål, har valt ikkje å halde seg til dei reglane som vi har sagt skal gjelde for alle i dette samfunnet. Eg må seie at eg beklagar at fleirtalet ikkje er meir prinsipielt i forhold til den komitemerknaden som vi hadde. Med bakgrunn nettopp i dei veldig klåre skriva som vi fekk frå departementet for to år sidan, kan eg ikkje forstå at ein skal kunne påstå at ein tek ansvar for å frita dei for framtida, når poenget heller var å hjelpe dei med den belastninga som måtte kome når ein er ferdig med saka i rettssystemet, og hjelpe dei med å betale det som har vore i fortida.