Lene Vågslid (Arbeiderpartiet), 2017-04-25:
Regjeringa har jo i dag lagt fram ein proposisjon som gjev ei oversikt i dagens situasjon på det feltet me no snakkar om, over tiltak, over hovudutfordringar knytte til vald og overgrep. Dette seier regjeringa og støttepartia sjølve i merknadene sine, og det er eg heilt einig i. Dette er noko som liknar på ei melding. Det er ei beskriving, ei problemskildring, ei oversikt over ein av dei mest alvorlege kriminalitetane me har i samfunnet. Men det er ikkje det Stortinget bestilte av regjeringa. Stortinget bestilte etter det gode forslaget frå Kristeleg Folkeparti ein forpliktande opptrappingsplan. Eg siterer: «Stortinget ber regjeringen snarest fremme forslag om en forpliktende og helhetlig opptrappingsplan som skal redusere forekomsten av vold i nære relasjoner samt styrke ivaretakelsen av barn utsatt for vold og overgrep, etter modell av opptrappingsplanen for psykisk helse. Planen må sikre en tverrfaglig bredde i tiltakene, god samordning, samt en langsiktig forpliktelse til økt finansiering og øremerkede midler.» Det er ikkje det me behandlar i dag. I denne bestillinga er det openbert ein del ting ein ikkje har fått med seg, og eg trur skuffelsen til representanten Ropstad over Arbeidarpartiet og Senterpartiet kan sendast tilbake. For eg trur, med motsett forteikn: Viss me hadde vore tydelege frå Stortinget på at det ikkje var dette me bestilte, at me har større ambisjonar på vegner av dei me snakkar om, viss departement og regjering hadde måtta gjort ein betre jobb, hadde me fått ein betre plan. Berre for å vise kva som stod i opptrappingsplanen for psykisk helsevern 1999–2006, kor konkret han var: «Planen innebærer at det skal investeres for ca 6,3 mrd. kroner i løpet av planperioden og at driftsutgiftene skal økes til et nivå som ligger reelt ca 4,6 mrd. kroner over utgiftsnivået i 1998. En opptrapping av driftsutgiftene på denne måten vil sammen med utgiftene til investeringer på ca 6,3 mrd. kroner innebære at det skal brukes om lag 24 mrd. kroner mer til psykisk helsevern i løpet av planperioden.» No vil ikkje eg samanlikne tala, for det er ikkje relevant. Men forpliktinga som ligg her, kan kallast ein opptrappingsplan. Regjeringa har ikkje levert. Dei har gjeve oss ei beskriving av tiltak og av korleis situasjonen er. Det var ikkje det me bestilte. Og det er ikkje berre Arbeidarpartiet og Senterpartiet som er kritiske til dette. Barneombodet beskriv det som ei problemskildring, og UNICEF, Kripos, Redd Barna mfl. påpeikar at dette ikkje er det Stortinget bad om. Når Kristeleg Folkeparti reagerte på same måte som eg gjorde, og eigentleg meinte at planen burde sendast tilbake, trudde eg me var einige om at dette feltet er for alvorleg til at me skal sitje her med hastverksarbeid og flikke på forslag for å sjekke korleis me kan lage ein opptrappingsplan. Stortinget har bestilt det av regjeringa, og det hadde me faktisk forventa at dei hadde levert på. Det betyr ikkje at denne proposisjonen ikkje er full av gode beskrivingar, riktige beskrivingar og tiltak som er gode. Difor vil eg kome med ei stemmeforklaring: Kvifor stemmer ikkje Arbeidarpartiet og Senterpartiet for dei forslaga som ligg her no, og som me er for? Det er det eit enkelt svar på. Me ønskjer ikkje å legitimere denne proposisjonen som ein opptrappingsplan, for det er det ikkje. Difor kjem me til å stemme for dei forslaga me sjølve har i saka, om at proposisjonen burde vore send tilbake til regjeringa med beskjed om å gjere jobben som Stortinget har bestilt.