Roald Aga Haug (Arbeiderpartiet), 2011-12-16:
Eg vil takka interpellanten for at han tek initiativ til ein viktig debatt. Arbeidarpartiet jobbar kontinuerleg med mål om å skapa eit samfunn utan diskriminering, med likestilling for alle. Grunnleggjande for oss er det at alle skal ha same rettar og same moglegheiter uavhengig av kjønn, etnisitet, religion og seksuell orientering. Som statsråden var inne på, er handlingsplanar eit viktig verktøy for å målretta og systematisera arbeidet med å nå dei politiske måla regjeringa har sett seg i høve til å fremja likestilling og motverka diskriminering. Handlingsplanen for betre livskvalitet blant lesbiske, homofile, bifile og transpersonar er eit praktisk utslag av dette. Sjølv om vi langt på veg har dei formelle rettane på plass, trengst det målretta tiltak for å få til ei reell likestilling. Eitt av tiltaka i planen er oppretting av LHBT-senteret, som blei høgtideleg opna i november. Synlighetssenteret, som det òg har blitt kalla, skal samla og dela kunnskap om seksuell orientering, kjønnsidentitet og kjønnsuttrykk. Senteret skal bidra til kompetanseheving på tvers av offentlege sektorar og skal vidare systematisera, forvalta og spreia kunnskap om feltet. Ifølge budsjettproposisjonen skal senteret bli eit slagkraftig fagmiljø til nytte både for ulike fagstyresmakter, for kommunar og for LHBT-organisasjonane. Interpellanten etterlyser samordning og auka bevisstheit rundt totalutfordringane for LHBT-personar. Synlighetssenteret vil bidra til det. Minoritetar blir forfølgde i mange land. Grufulle og uakseptable verkemiddel rammar homofile i for mange land. Som interpellanten tek opp, er problematikken for bl.a. homofile muslimar vanskeleg også her i landet. Manglande aksept i foreldregenerasjonen og blant religiøse leiarar gjer det vanskeleg i det heile å setja problematikken rundt dette på dagsordenen i dei miljøa det er viktigast. Ein anonym homofil muslim sette i Aftenposten ord på avgrunnen mellom han og det miljøet han var ein del av: «Hvorfor står jeg ikke frem? Som jeg ofte forteller meg selv, å rasjonalisere overfor foreldrene mine at jeg er homofil, og bli akseptert, er like meningsløst som å overbevise dem om at jeg skal flytte til solen. Det fins ingen logikk i det.» Det er nærmast uråd å diskutera tabulagde område då homofili som seksuell legning er ikkje-eksisterande i pakistansk kultur, skriv han. Dette er attkjennande. Eg har sjølv drøfta dette på reiser i land i Afrika og opplevd at tilsynelatande moderne menneske ler og ristar på hovudet når ein påstår at det òg finst homofile i Afrika. Nei, det er eit vestleg psykisk problem, seier dei, som dei ikkje er råka av. Då er den konstruktive dialogen krevjande. Difor er forskings- og kunnskapsarbeidet ved LHBT-senteret viktig også for å skapa eit dokumentasjonsgrunnlag som ikkje så lett kan feiast under teppet – heller ikkje i miljø der temaet er tabulagt og homofil legning er ikkje-eksisterande. I samband med ei rekkje andre tiltak er dette vegen å gå for å skapa grobotn og forståing på tvers av kulturar. Når forskjellen i korleis ein forstår verkelegheita er som ein avgrunn, blir debatten prega av fordømming. Så lenge forståinga ikkje finst, er håp om framskritt i situasjonen minimal. Difor er informasjon og dokumentasjon ein heilt nødvendig føresetnad – eit skritt på vegen for å leia debatten nærmare reelle samtaler og forståing. Statsråd Lysbakken og andre har vore inne på fleire tiltak som til saman er eit godt forsøk på å prøva å betra situasjonen for lesbiske, homofile, bifile og transpersonar med innvandrarbakgrunn. Feltet er samansett og komplisert. Utviklinga må følgjast nøye. Vidare skal evaluering bidra til å vurdera om tiltaka betrar situasjonen, og om det er nødvendig med justeringar og endå fleire tiltak.