Lodve Solholm (Fremskrittspartiet), 2003-11-20:
St.meld. nr. 43 for 2002-2003 gir for så vidt ein grei og oversiktleg gjennomgang av dei fiskeriavtalane Noreg har inngått med dei ymse landa som vi har brukt å ha avtalar med. Det er mykje ein kan ta opp i denne debatten. Eg skal ta opp eit par ting som eg er litt oppteken av. Det eine er smottholavtalen, som no er prolongert, og som eg er særs misnøgd med. Framstegspartiet stemde mot denne avtalen då han vart inngått i førre stortingsperiode. Mitt inntrykk av den debatten i stortingssalen var at mange parti og representantar i Stortinget var einige med Framstegspartiet i at dette var ein dårleg avtale, at det var ein avtale som tente berre Island, og som ikkje hadde nokon verknad for Noreg. Så er det dette typisk norske at vi skal vere så snille. Vi skal vere så ettergivande, og vi synest så synd på dette broderfolket som bur langt ute i Atlanterhavet, og som i enkelte sine augo tydelegvis ikkje har anna å leve av enn fisk. På den andre sida er islendingane kjende for å vere nokså tøffe både i forhandlingar og i utøving av fiskeria på havet. Så eg ser ingen grunn til at vi skulle vere så ettergivande overfor Island at vi gav dei smottholavtalen, som ikkje har nokon verdi for norsk fiskerinæring. Difor vil eg òg beklage – det var ikkje det rette ordet å bruke, for det har ei parlamentarisk betydning, men eg er iallfall ikkje einig i at Regjeringa prolongerte denne avtalen utan å endre han, og utan at Stortinget fekk vere med og handsame avtalen då han skulle prolongerast. Men gjort er gjort, og vi får berre ta det til etterretning. Saksordføraren var inne på dette med internasjonalt samarbeid. Det er klart det er særs viktig med eit internasjonalt samarbeid når det gjeld forvalting av ressursane i havet. Eg trur vi har kome langt på ein del område, og det ser ut til å gå riktig veg når det gjeld ein del bestandar og ein del samarbeidspartnarar. Når det er sagt, må eg seie at eg vil støtte det saksordføraren nemnde om EUs utkastpolitikk. Eg er òg einig med saksordføraren når det gjeld russisk overfiske. Eg trur at norske styresmakter har eit stort ansvar for å gå inn og påverke slik at vi får ein eins politikk når det gjeld dette med utkast. For oss som bur i Noreg, og som er vane med å hauste av naturen, er det heilt unaturleg å hive ut fisk som er komen om bord i båten. Det er mat. Å hive mat på sjøen er for oss heilt unaturleg. Vi må kunne klare å få andre nasjonar til å innsjå at det faktisk er ufornuftig. Har vi først fått fisken om bord i båten, og han er daud, er det ingen fornuftig grunn til at den fisken skal gå på havet. Det er faktisk – for å vere litt floskelbetont – ein del menneske i denne verda som treng mat. Då er det utruleg at vi skal hive på sjøen mat som kunne ha metta nokre munnar. Når det gjeld sjøpattedyra, er eg hjartans einig med representanten Bendiks H. Arnesen. Eg trur at vi må bruke enorme ressursar på å drive folkeopplysning overfor verdsopinionen og starte ein motkampanje mot den kampanjen som går på at selfangst og kvalfangst er noko vederstyggeleg som truar dyreartane. Vi er nøydde til å snu argumentasjonen og få den internasjonale opinionen til å skjøne at dersom vi ikkje haustar av desse sjøpattedyra, set vi ikkje berre sjøpattedyra i ein farleg situasjon når det gjeld utrydding. Alle som har studert lite grann naturfag, veit at dersom ein populasjon aukar, kjem ein til eit punkt då det blir eit trekk. Då er det verkeleg fare. Då kan det skje at samstundes som vi lar selen og kvalen utvikle seg, vil dei redusere bestanden av fiskeartane våre, kanskje ned til null, samtidig som det berre vil gå ein liten augneblink før også desse artane er så trua at dei kanskje går til grunne. Så vi må få det internasjonale samfunnet til å forstå at å hauste av og forvalte desse sjøpattedyra er ein måte å bevare dei på. Slik kan vi ha desse dyra i faunaen vår og hauste av dei og bruke dei til matauk, samtidig som vi bevarer bestanden og dei fiskebestandane som desse dyra haustar av sjølve. Dette trur eg er noko av det viktigaste. Den største utfordringa vi står overfor, er å få det internasjonale samfunnet til å skjøne det som Bendiks H. Arnesen sa, at dette ikkje handlar om følelsar, men om fornuftig forvalting av ein ressurs som er i kystområda våre. Når det gjeld kongekrabben, vil eg slutte opp om det som vart sagt om han. Vi kjem tilbake til kongekrabben i samband med statsbudsjettet og handsaminga av St.prp. nr. 1 Tillegg nr. 10, der vi har fått ei utgreiing frå departementet om det som skjer i samband med kongekrabben. Så det lar eg ligge så langt.