Lodve Solholm (Fremskrittspartiet), 1999-12-17:
Eg har teke meg tid til å bla litt i arkivet når det gjeld Stortinget og saker om privat arbeidsformidling og arbeidsutleige. Eg har ikkje gått lenger tilbake enn til 1987, men det er ei monaleg mengd med innstillingar der desse sakene har vore behandla i Stortinget. Det som kjenneteiknar dei, er at i desse sakene har det vore to fløyer. Det har vore Høgre og Framstegspartiet på den eine sida som har kjempa for at vi skulle få til privat arbeidsformidling i dette landet, at det skulle vere tillate med private aktørar på utleige, og at det skulle bli høve til å drive både utleige og innleige. På den andre sida har vi hatt Arbeidarpartiet, mellompartia og museumsvaktarane i SV, som har sett seg på bakbeina. Det merkelege er at i Innst. S. nr. 88 for 1997-98 blei følgjande framlegg frå Framstegspartiet og Høgre lagt fram: «Stortinget ber Regjeringen med øyeblikkelig virkning gi dispensasjon fra sysselsettingslovens § 26 og § 27 for private arbeidsformidlere og utleiefirma for alle typer helsepersonell. » Det behandla vi faktisk i februar i fjor, og då stemde fleirtalet i denne salen dette ned. No står leiaren i komiteen og arbeidarpartimedlem Sylvia Brustad og seier at det er riktig og viktig ikkje å halde helsepersonell unna utleige, fordi det gjeld å få behandla flest mogleg pasientar. Ja, det var faktisk det Høgre og Framstegspartiet meinte for eit års tid sidan, for då òg hadde vi stor krise i helsevesenet, der det var for lite sjukepleiarar. Det var det som var årsaka til at vi bl.a. fremma forslaget i den innstillinga, nemleg at vi skulle få høve til å få fleire sjukepleiarar i aktivitet på sjukehusa, slik at vi fekk behandla dei pasientane som hadde behov for det. Men nei – då stemde ein det ned. Så kan Sylvia Brustad stå på denne talarstolen og seie at Framstegspartiet ikkje er interessert i folks ve og vel. Eg vil råde enkelte til å hugse på at når ein peikar på andre, er det alltid tre fingrar som peikar tilbake på ein sjølv, det kan av og til vere litt fornuftig å hugse på – derfor brukar eg alltid å peike med open hand. Det som er litt merkeleg i denne saka, er at vi plutseleg har fått eit høve, plutseleg har alle utanom museumsvaktarane snudd og innsett at dette kanskje var eit fornuftig forslag. Plutseleg har faktisk Høgre og Framstegspartiet igjen fått ei sak på bordet der vi har gått i bresjen og dei andre har kome diltande i ettertid – med visse restriksjonar. I min ungdom var det ein song som heitte: Og så kom helgenen fram. Eg har lyst å omskrive det litt og seie: Og så kom Ted Hanisch fram. Og han hadde partiboka i orden. Det var han som begynte å snakke om at den private arbeidsformidlinga kanskje hadde utspelt si rolle og var gått ut på dato fordi den hadde blitt uthola, fordi Internett bl.a. hadde kome på banen og gjort det nesten umogleg å halde forbodet mot privat arbeidsformidling. Ted Hanisch innsåg òg at det kanskje var viktig å ha private utleigefirma, at ein burde opne for det. Rett nok ønskte Ted Hanisch sikkert nok som den gode sosialdemokrat han er, òg å opprette eit statleg selskap for dette. Det som er interessant, er at når Ted Hanisch begynte å snakke om dette, då plutseleg begynte fleire i Arbeidarpartiet og fleire i denne salen å snakke om det same. Då var det plutseleg interessant. Men ein er ikkje villig til å gå langt nok, etter mitt og Framstegspartiet sitt skjønn. Sylvia Brustad angreip høgrekreftene, som ho kalla det, eller høgrepartia, for at vi ikkje var interessert i arbeidstakarane sine rettar. Men eg tør ta den påstand: Det var kanskje dei første gongene Høgre og Framstegspartiet fremma forslag om privat arbeidsformidling og -utleige, at det faktisk var mest behov for det. Det er i ein situa sjon der mange er arbeidsledige og mange søkjer arbeid, at vi bør ha fleire aktørar på banen for å hjelpe desse til å finne seg arbeid. Det er då eg meiner at vi i Framstegspartiet tek omsyn til arbeidarane og arbeidstakarane. Eg tør meine at òg Høgre gjer det. Vi ville at dette skulle innførast då vi hadde den store arbeidsløysa, som vi hadde fått gjennom fleire års styre med Arbeidarpartiet. Gunnar Berge sa at talet på arbeidsledige i dette landet ikkje skulle vere høgare enn 60 000. To-tre år etter at han hadde sagt det, var talet på arbeidsledige 200 000 – under ei arbeidarpartiregjering. Det var då det var nødvendig, og det var då det kanskje òg var viktig at vi hadde moglegheit for å drive arbeidsutleige og arbeidsinnleige. Kanskje er det ikkje same behovet i dag. Men eg er glad for at vi får det vedteke i dag, for ikkje nokon kjenner morgondagen. Vi kan ikkje – sjølv om vi er eit rikt og sterkt land og klarer å slå svenskane i det meste – garantere for at vi ikkje får arbeidsløyse igjen om nokre år. Derfor er det viktig at vi får dette til. Eg vil hevde at den løysinga som ligg her i dag, er eit godt og riktig steg i rett lei. Eg trur ikkje det er å gå langt nok, men som gamal lærar har jo eg evna til å vere tolmodig. Eg skal òg ha tolmod i denne saka, og eg vil forvente og tru – det er vanskeleg å spå, særleg om framtida – at det ikkje blir lenge før dei som i dag legg ein del restriksjonar på ordninga, vil følgje opp og kanskje om eit par år fremme forslaget til Framstegspartiet og Høgre i denne saka. Då er vi komne på rett veg og fram. Men det forundrar meg at regjeringspartia, som hadde moglegheit til å få gjennomslag for Regjeringa sitt forslag, har late seg lokke. Eller er det ei politisk usemje mellom regjeringspartia i dette hus og Regjeringa? Det kan bli litt interessant å sjå om vi i løpet av denne debatten får svar på om det verkeleg er slik at det er usemje mellom regjeringskvartalet og Stortinget når det gjeld denne saka. Det forundrar meg at ein gjer dette. Eg er overtydd om at det hadde Arbeidarpartiet ikkje gjort dersom dei hadde hatt same moglegheita.