Torstein Rudihagen (Arbeiderpartiet), 2004-11-25:
Denne diskusjonen om bruken av 10–12 milliardar kr av eit statsbudsjett på 600–700 milliardar kr, kan verke nokså ubetydeleg. Men Regjeringas budsjettforslag må ein sjå i samanheng med det Regjeringa Bondevik tidlegare har gjort. For det handlar om små og store vegval, som i sum syner i kva retning politikken går. Etter 3 1/2 år med Bondevik-regjeringa ser vi dette tydeleg: Vi får mindre politisk styring, marknaden skal ordne opp. Viktige samfunnsoppgåver skal privatiserast eller konkurranseutsetjast, anten det no gjeld skule, helse, eldreomsorg eller samferdsel, no seinast gjeld det Jernbaneverket. Målretta nærings- og distriktspolitikk er redusert. Det har vore fremma forslag som svekkjer arbeidstakarane sine rettar. Statsminister Bondevik prøver å gjere kampen mot fattigdommen til sitt varemerke. Derfor hører vi opp att og opp att om hans og Regjeringa sitt store engasjement på dette området, i haust i trontaledebatten, og i omtalen av Regjeringas budsjettforslag. Når vi ser på det faktiske resultatet og konsekvensane av Bondevik-regjeringas politikk, er det ikkje akkurat det sosiale sinnelaget som imponerer mest. Regjeringa har forverra situasjonen for arbeidsledige og sjuke. Dagpengane er reduserte, kravet til minsteinntekt for å få dagpengar er auka, arbeidstida må vere redusert med 50 pst. mot før 40 pst. for å ha krav på dagpengar. Tiltak for å få folk ut att i arbeid har Regjeringa kvart år foreslått kraftig redusert. Regjeringa foreslo å opne for meir mellombels tilsetjng og dermed usikker arbeidssituasjon for mange. For dei sjuke er eigendelane stadig foreslått auka. Pensjonistar og uføre må atter betale eigendelar på blå resept. Moglegheitene til attføring og rehabilitering er reduserte. Regjeringa har med støtte frå Framstegspartiet fått fleirtal for at den mellombels uføretrygda skal ha 66 pst. av varig trygd. Slik skaper ein fleire fattige i dette landet, fleire som ikkje klarer seg utan sosialhjelp eller andre tiltak. Dette er å gå feil veg. Arbeidarpartiet vil føre ein politikk for å unngå at folk blir fattige, så slepp ein så mange tiltak for dei fattige. Kampen mot fattigdommen kan ikkje bli Bondevik-regjeringa sitt varemerke, men store skattelettar for dei rikaste må bli ettermælet hennar. Dette pregar òg det budsjettframlegget vi no behandlar. Alle tabellar og utrekningar som Finansdepartementet sjølv har gjort, viser at folk med inntekter i millionklassa får mange titusen kroner i skattelette, mens ein som tener 250 000 kr, knapt vil merke nokon lette. Budsjettforliket med Framstegspartiet har i liten grad betra dette. Så kan ein meine at dette er rett eller gale, men det blir i alle fall feil å hevde at dette er eit sosialt budsjett, særleg når ein ser kven som skal betale denne letten, og kven det går ut over. Budsjettforliket har stoppa den store foreslåtte auken i eigenbetaling for medisin og behandling. Men frådragsmoglegheitene for store sjukdomsutgifter blir reduserte. Pendlarane skal miste frådraget for meirutgifter ved å bo utanfor heimen, og frådraget for kjøring blir kraftig redusert. Det er slik denne Regjeringa vil behandle pendlarane som tek den meirbelastninga pendling er. Momsen aukar og gjer alle varer, utanom mat, dyrare for alle. Bondevik-regjeringa har vore dyktig på å føre Høgre-politikk. Det må vel nettopp Høgre vere tilfreds med. Når ein opplever kor fornøgd Kristeleg Folkeparti er med dei endringane som vart gjorde i forhandlingane med Arbeidarpartiet i fjor og med Framstegspartiet i år, må ein spørje om dei er veldig fornøgde med si eiga regjerings politikk. Arbeidarpartiet vil i alle fall ha ein heilt annan politikk. I fjor fekk vi gjennom avtale stoppa nokre av dei største utslaga av Høgre-politikken. Mellom anna vart forslaget om lovendring som opna for meir mellombels tilsetjing, stoppa, kommunesektoren og sjukehusa vart styrkte, og vi styrkte innsatsen for arbeid til alle. I år viser vårt alternative budsjett nettopp alternativet til Høgre-politikken. Fleire arbeidarpartirepresentantar har tidlegare i kveld gått nokså detaljert inn på vårt budsjettforslag, så eg skal ikkje gjenta det. Men Arbeidarpartiet vil halde ved lag frådragsmoglegheitene for sjukdomsutgifter og pendling. Vi vil styrkje kommuneøkonomien merkbart. Vi vil ha ei heilt anna satsing for å få nye arbeidsplassar, ei styrking av økonomien for sjukehusa, fleire barnehageplassar osv. – ein heilt annan politikk for offentleg velferd enn det som ligg i budsjettforslaget.