Geir Pollestad (Senterpartiet), 2016-10-04:
Senterpartiet er oppteke av å sikra og skapa norske arbeidsplassar i heile landet. Det er ikkje noko som kjem av seg sjølv – det er prisgjeve dei rammevilkåra næringslivet har, og at ein har vilje til å føra ein politikk for å sikra norske arbeidsplassar. Dagens politiske fleirtal verkar dessverre å ha ei manglande forståing for dette. På område etter område vert berebjelkar rivne ned. Her er nokre eksempel: For det første statleg eigarskap: Senterpartiet meiner at statleg eigarskap er viktig for å sikra nasjonalt eigarskap. Regjeringa sel seg ned i store norske bedrifter. Entra og Telenor er eksempel på selskap som skal under hammaren. Flytoget og Kongsberg Gruppen er òg på salslista til fleirtalet. Grunngjevinga er vanskeleg å få tak på. No ser me at Høgre førebur nye nedsal og i programprosessen har gjort framlegg om å kvitta seg med delar av Statkraft. Eit anna eksempel er eigarskap til jord og skog. Senterpartiet meiner at gode eigedomslovar er nødvendig for å sikra norsk eigarskap til skog og jord. Regjeringa og støttepartia held fram arbeidet med å liberalisera konsesjonslovgjevinga for jord og skog. Dette lovverket har sikra eit lokalt og spreidd eigarskap. Utan noka truverdig grunngjeving, anna enn ideologiske flosklar, har fleirtalspartia varsla ei liberalisering av konsesjonslovene. Kristeleg Folkeparti og Venstre hevdar at det er snakk om små endringar. Problemet er at dei framlegga dei har kome med, kan samanliknast med å laga eit hòl i ein ballong. Det spelar lita rolle om hòlet er lite eller stort. Konsekvensane er dei same, og det kan på sikt opna for auka utanlandsk eigarskap til norsk skog og jord. Eit tredje eksempel er kampen mot sosial dumping. Senterpartiet meiner at norske arbeidstakarar skal konkurrera på like vilkår som andre. Skal ein tryggja norske arbeidsplassar, må ein kjempa mot sosial dumping. Regjeringa seier dei er mot sosial dumping, men gjer mange gonger det motsette. Liberaliseringa av utlendingsforskrifta bidreg til auka press på norske pilotar og flybesetningar. På sjøen har ikkje regjeringa vilje til å sikra norske løns- og arbeidsvilkår i norsk farvatn. Privatiseringa av jernbanen er eit anna slag mot trygge norske arbeidsplassar. Fyrst investerer samfunnet milliardar for å betra infrastrukturen. Når dette er på plass, skal altså kinesiske togselskap koma og skumma fløyten. Senterpartiet vil ikkje at Noreg skal vera eit filialland. Me vil ha sterke norske aktørar i alle næringar. Då treng ein å føra ein aktiv og målretta næringspolitikk – ikkje ein passiv og nøytral næringspolitikk. Senterpartiet er òg kritisk til den eksplosive byråkratiseringa som me ser under denne regjeringa. Regjeringa sitt eige prestisjeprosjekt, Regelrådet, er i ferd med å verta ein flopp. Det er ikkje Regelrådet sin feil, men regjeringa, som ikkje tek omsyn til innspela frå deira eige prestisjeprosjekt. Det nasjonale perspektivet er fråverande i denne regjeringas næringspolitikk. Det ønskjer Senterpartiet å endra på. På Sør- og Vestlandet er det ein krevjande situasjon i næringslivet. Me har diskutert mykje den tiltakspakken som vart lagd fram i fjor. Det er brukt sterke ord om pakken, og det er ikkje mogleg å få grep om kor stor han er, og kor han er brukt. Det er ei samanstilling av små og store ulike prosjekt. Det er for svakt. Eg meiner at regjeringa må ta utgangspunkt i den modellen som ein brukte då ein la fram tiltakspakken i 2009. Då vil mitt råd til regjeringa vera at ein ved framtidige tiltakspakkar sørgjer for at dei vert utarbeidde i form av politisk handverk, og ikkje som eit resultat av arbeid i PR-avdelingane.