Anita Apelthun Sæle (Kristelig Folkeparti), 2003-04-10:
Lat det vera klart for Stortinget og for det norske folket at jobb nr. 1 for Regjeringa er å realisera «Arbeid for alle». Arbeidsløyse er tragisk for den enkelte, for familien, for lokalsamfunnet og for nasjonen. Lat meg få presisera at alle krefter skal mobiliserast for å få bukt med arbeidsløysa. Alt skal fokuserast på å sikra og skapa arbeidsplassar. Dei mest grunnleggjande føresetnadene for å snu utviklinga har Regjeringa faktisk lukkast med. Renta er redusert med 1,5 pst. Det er ikkje nok. Vi er langt frå målet, som må vera eit rentenivå på linje med nivået hjå våre konkurransepartnarar. Men pila peikar altså den rette vegen. Det vil vera oppsiktsvekkjande dersom vi ikkje snart ser eit nytt rentefall, og det bør vera betydeleg. Regjeringa og stortingsfleirtalet sin resept har altså verka. Lågare rente skapar grunnlag for svakare kronekurs, og dette betyr svært mykje – faktisk nesten alt – for ein del av vår konkurranseutsette industri. Når eg møter nokon frå desse bedriftene, er kronekurs og rente den første problemstillinga. Så er det òg vesentleg at lønsutviklinga er under kontroll. Det er viktig for at bedrifter skal overleva og ikkje flagga ut, slik at dei framleis kan skaffa arbeid til folk. Det er urovekkjande at nesten 100 000 er ledige i dag. Det er uakseptabelt, og dei som er ledige, må få hjelp til å kvalifisera seg på arbeidsmarknaden og til å vera på hogget i den arbeidsmarknaden som trass alt er der. Derfor har eit fleirtal føreslått å utvida tiltaksplassane betydeleg frå dei 1 000 nye jobbklubbplassane som var Regjeringa sitt opphavlege forslag, til 3 500, som er eit forslag alle parti er samde om, unnateke Arbeidarpartiet. Ein skal ikkje underslå at dette var viktig òg for å få til eit moderat lønsoppgjer. Både storting og regjering må følgja utviklinga nøye og ikkje tillata at arbeidsløysa i Noreg vert som f.eks. i EU, eller slik ho var tidleg på 1990-talet. For å møta utfordringane og få folk raskt tilbake i jobb vert Aetat rusta opp med 200 nye stillingar. Det er viktig at Aetat fungerer. Ni av ti ledige må, når alt kjem til alt, klara seg utan tiltak. Arbeidarpartiet si tiltakspakke synest eg er særs positiv. Arbeidarpartiet kastar fram mange idear som dei ber Regjeringa om å vurdera. Det er stort sett kjende tankar, men sjølvsagt skal Regjeringa snu alle steinane. Det er nødvendig. Alle politiske parti burde i denne situasjonen samarbeida for nettopp å redusera arbeidsløysa. Elles meiner eg at arbeidsløyse bør møtast med ein tilpassa motkonjunktur-politikk – slik Keynes har lært oss. Det er fornuftig å finna lommer med ledig kapasitet som kan nyttast, utan at presset i økonomien aukar igjen, for det viktigaste er framleis at kronekurs og rente vert haldne i sjakk. Å betala folk for å setja i stand ein skule eller ein nyttig vegtrasé for næringslivet i staden for å gje dei arbeidsløysetrygd, er forstandig, og det vart antyda av finansministeren òg her om dagen. Vi må saman finna dei beste løysingane. Så må vi hugsa at nye bedrifter ikkje vert vedtekne, dei vert skapte. Vi må leggja til rette for arbeidsskaparar, ikkje berre for arbeidstakarar. Kristeleg Folkeparti meiner at rammevilkåra for næringslivet må betrast for å fjerna årsakene til arbeidsløysa. Næringsretta skattelette er det nødvendig å gje, og det er det Regjeringa i hovudsak har gjort. Men Regjeringa vil òg sørgja for at tryggingsnettet er intakt for dei som er ledige. Dagpengane er derfor dei same som før, og eg ber folk leggja merke til det. Det er faktum. Dagpengane er dei same som før. Samtidig har vi fått ei historisk styrking av Aetat, slik at tida som ledig skal bli kortast mogleg. Elles er eg av den meininga at Kongen og Dronninga skal tilgodesjåast med enkelte tryggingstiltak – ei litt merkeleg sak som heng på denne saka, men kanskje litt motkonjunkturpolitikk.