Ranveig Frøiland (Arbeiderpartiet), 2004-10-21:
Det trengst mange ulike tiltak skal ein lukkast i å få integrert flyktning- og asylsøkjarbarn. Det er ikkje eitt tiltak som er det einaste rette. Men når det er nokon som har gjort noko som er vellukka, kan vi ta lærdom av det og bringa kunnskapen vidare. Vard-modellen er eit slikt eksempel. Vard-modellen er utvikla av sportsklubben Vard i Haugesund, og det er ti år sidan prosjektet vart «født». Tanken til sportsklubben var å sjå korleis klubben kunne utvikla arbeidet med integrering av barn med bakgrunn som innvandrarar, flyktningar eller asylsøkjarar, og å få støtte og hjelp til arbeidet frå myndigheitene si side. Målsetjinga var å gje tilbod til heile familien, for slik å trekkja heile familien inn i eit aktivt klubbmiljø med dei rettar og plikter som det medfører. I dette klubbmiljøet kunne dei få sosial tilpassingspråktreningpositiv fritidmoglegheit å gjera ting saman med barna sinebryta ned kulturgrenser og fordomararbeidstreningkjennskap til det norske samfunnet og norsk kulturoppleva dugnad, ikkje minst Det var viktig for klubben å samarbeida med alle ulike offentlege etatar og friviljuge organisasjonar som var opptekne av desse problemstillingane. Her står vi altså overfor friviljuge som tek på seg ei stor samfunnsoppgåve som integrering er, som har målsetjingane klare, som kan visa til ei rekkje tiltak som er sette i gang, og mål som er oppnådde, og som har klare prioriteringar med omsyn til kva det må jobbast vidare med. Men så er det her òg slik at det meste av tida går med til å skaffa pengar til prosjektet. Søknader til offentlege etatar er sende i hopetal. Eg har, som mange andre, møtt eit fyrverkeri av ei dame med eit engasjement for dette arbeidet som det er viktig å ta vare på, og det gjeld både arbeidet og den entusiasmen som desse folka har. Modellen som er utvikla, Vard-modellen, kan overførast til andre friviljuge lag og foreiningar i heile landet. Det er stor interesse for denne måten å jobba på, og Inger Rossebø har vore i Bergen, Stavanger, Bodø og Tromsø og informert om korleis dette arbeidet fungerer, og kva dei har lukkast med. Ho er ein god ambassadør for dette tiltaket. No har vi fått ein statsråd som har ansvaret for alt det friviljuge arbeidet. Det gjev større moglegheit til å sjå ting i samanheng og korleis ein kan nytta seg av gode idear og overføra det til andre. Totalt kan det gje ei betre utnytting av dei økonomiske ressursane, og det er viktig. Dette prosjektet i Haugesund har hangla vidare økonomisk kvart år, men dei som skulle jobba med barn og integrering, må bruka altfor mykje tid på å søkja ulike instansar om pengar. Det finst midlar til ulike tiltak på ulike departement sine budsjett. Men eg må seia at eg synest det er positivt at vi har fått ein minister som på ein måte skal ta ansvaret for å samordna, koordinera, tiltak – i alle fall har moglegheit til det. Kanskje det er fleire eksempel enn dei som eg har nemnt i Vard-modellen, på tiltak for integrering. Det kan vera ein idébank. Den gruppa som jobbar med dette tiltaket, har teke eit stort samfunnsansvar. For å vidareutvikla prosjektet har dei no teke initiativ til å starta ei ressursgruppe på tvers av friviljuge lag og organisasjonar i området. Målet er å aktivisera fleirkulturelle og norske kvinner gjennom enkle tiltak. Dette arbeidet er òg veldig viktig. Med statsråden si hjelp til å sjå gjennom fleire departement etter pengar, og med politisk støtte frå dei ulike partia, kunne vi vist at ved å sikra dette prosjektet finansiell støtte over ein treårsperiode hadde vi moglegheit til å få dokumentert at dette er éin veg å gå. Men då må statsråden vera viljug til å vera med og hjelpa til med å få dette til, slik at økonomien er klår i ein treårsperiode. Frå departementet si side må det kunna stillast krav som ein kan bruka når ein skal overføra ideane til andre. Denne modellen og prosjektet kan altså vera ein stor ressurs for eit departement som er oppteke av alle dei friviljuge organisasjonane. Utfordringa mi til statsråden er: Vil statsråden ta denne stafettpinnen og bringa dette prosjektet inn til ei stødigare finansiering enn det har hatt i desse åra? Og vil statsråden bruka denne modellen som eit eksempel på at det går an å få dette til rundt i det ganske land? For det er viktig at ein har nokre ambassadørar – og prosjekt – å visa til som har gjort mykje av grunnarbeidet, slik at ein slepp å gjera det same arbeidet mange gonger og bruka dei små offentlege midla på dei same tinga kvar gong, men kan gå vidare. Dette er eit godt prosjekt, som har vist så gode resultat at det bør vidareførast.