Liv Signe Navarsete (Senterpartiet), 2011-06-16:
Som saksordføraren sa da han viste til brevet mitt til komiteen, er regjeringas politikk å leggje til rette for eit levande folkestyre både lokalt og regionalt – det å ha regionalt folkevalde som kjenner sitt område, som evnar å sjå sektorar i samanheng, som evnar å sjå utviklingstrekk og utviklingsmoglegheiter på tvers av sektorar, på tvers av kommunar og faktisk på tvers av fylke – for det finst òg samarbeid som Vestlandsrådet og andre samarbeidsråd mellom fylke som er viktige. For eksempel er Vestlandsrådet veldig viktig for å få til ein ferjefri E39. Utan det samarbeidet mellom fylke som såg dei regionale fortrinna med å få ein ferjefri E39 på plass, hadde neppe den saka stått så høgt på dagsordenen som ho gjer i dag – berre for å nemne eit lite eksempel. Eg har sjølv ti år bak meg som fylkespolitikar. Det var ti lærerike år. Eg har òg vore mange år i lokalpolitikken. Det er ein god basis å ha med seg for ein statsråd i Kommunal- og regionaldepartementet. Men det er likevel ikkje derfor eg er oppteken av å sikre at me skal behalde fylkeskommunen. Det eg lærde som fylkespolitikar, var at fylkeskommunen, dei regionale politikarane, har moglegheiter, at dei er viktige for folk, at dei er viktige for kommunane, og at dei sannsynlegvis er viktigare i område der ein ikkje har dei store tyngdepunkta, som Bergen, Trondheim, Kristiansand og Oslo – ja, Oslo er jo sjølv ein fylkeskommune og kommune – for å nemne nokre. Me ser òg at fylkeskommunen står sterkare i dei delar av landet som kanskje ikkje har ein stor by, der det kan sjå ut som om det er ei viss tevling om kompetanse og det å ha eigarskap til utviklingsoppgåva. Samarbeid er eit viktig stikkord knytt til fylkeskommunen. Det å ha fylkespolitikarar og fylkesordførarar som evnar å byggje relasjonar, evnar å samarbeide med næringslivet, evnar å samarbeide med frivillige organisasjonar, evnar å sjå gode løysingar for samferdsle, næringsutvikling og velferdsutvikling på tvers av sektorar, er heile ideen bak at eg er oppteken av at fylkeskommunane skal ha ein plass i det norske forvaltningssystemet. Eg høyrer at fleire seier at regionreforma ikkje var omfattande nok. Men det var ei demokratireform. Regionane fekk frå 1. januar 2010 ansvar for fleire nye oppgåver og fleire verkemiddel til å nå dei måla som det enkelte fylket set seg. Dei har ansvar for samfunnsutviklinga regionalt. Dei har vorte styrkte som demokratiske aktørar. Bakgrunnen var jo nettopp å styrkje fylkeskommunen i rolla som regional utviklingsaktør. Derfor var samferdsle, forsking, innovasjon, miljøvern, planlegging og landbruk viktige oppgåver å leggje til fylkeskommunen. Det at ein kan sjå dette i samanheng, at ein kan sjå det på tvers, at ein kan finne dei gode løysingane utan å verte så sektororganisert og -orientert – som eg kjem til å drøfte i den stortingsmeldinga som Stortinget skal få om stat og kommune – som me ser at enkelte statlege sektorar har utvikla seg til å verte, er ein stor styrke for samfunnsutviklinga i dette landet. Det er ein stor styrke å ha regionale politikarar som evnar å kjenne sitt omland på ein heilt annan måte enn ein kan når ein sit i nasjonalforsamlinga, utan på nokon måte å deskreditere nokon her, for her er det folk som jobbar godt for sine fylke. Men her sit ein med heile landet som arena. I ein fylkeskommune sit ein med eit meir avgrensa område. Ein har heilt andre moglegheiter til å utvikle lokalkunnskap, til å spele på lag med dei lokale aktørane, ikkje minst når det gjeld næringsutvikling, skape arbeidsplassar, skape vekst, innovasjon, dyrke gründarane, sjå vidaregåande utdanning i samanheng, ha godt med høgare utdanning, utvikle samarbeid på tvers av nivå og sektorar. Så fylkeskommunen har ein viktig plass i det norske demokratiske systemet.