Hadia Tajik (Arbeiderpartiet), 2013-06-06:
Når Stortinget i dag behandlar kostnadsramma for eit nybygg på Vestbanen for Nasjonalmuseet for kunst, arkitektur og design, er det ein viktig merkedag for eit prosjekt som det har vore arbeidd med sidan det samorganiserte Nasjonalmuseet vart etablert 1. juli 2003. Før den tid vart det i fleire tiår arbeidd med ulike planar, som alle hadde det til felles at dei stranda. I det lange historiske perspektivet vil nybygget på Vestbanen fullføre ein visjon som professor Lorentz Dietrichson målbar så tidleg som i 1887, då han som styreleiar gjorde opp status for Nasjonalgalleriet for perioden 1882–1887 i det som den gongen var ein ny bygning. Dietrichson, som vert rekna som grunnleggjar av Kunstindustrimuseet, skriv i oversynet sitt at han har eit mål om å arbeide for «Dannelsen av et nationalmuseum for kunst og kultur.» Han grunngjev eit felles museum ved å vise til at det å sjå ulike visuelle kunstuttrykk i samanheng har ein kunstfagleg verdi i seg sjølv. Han meiner det skapar større respekt for kunsten og gjer studiet av visuell kunst meir interessant. Vidare seier han at det å føre dei ulike samlingane saman i eitt samla museum vil ha «en ikke uvæsentlig betydning for kunstsansens udvikling i et land». Langt på veg vil Dietrichson sin visjon finne eit konkret og handfast svar i det planlagte nybygget på Vestbanen. Eg konstaterer at ein samla komité står bak mange av dei substansielle merknadene til prosjektet og det faktum at Nasjonalmuseet har behov for betre bygningsmessige rammevilkår for den samla verksemda si. Vidare er eg glad for at det er eit breitt fleirtal i komiteen som støttar forslaget til vedtak om ei kostnadsramme på 5,3 mrd. kr rekna i prisnivå juli 2013. Det gjev grønt lys for eit prosjekt som vil sikre Nasjonalmuseet svært gode driftsforhold når museet kan ta nybygget i bruk i 2019. Først og fremst vil eit kunstinteressert publikum få tilgang til større delar av dei omfattande samlingane i museet. Det er mogleg fordi utstillingsarealet i nybygget er nær dobbelt så stort som det arealet museet disponerer i dag. Det store utstillingsarealet gjer det mogleg for museet å skape varierte utstillingar. Det gjeld både dei faste utstillingane og skiftande utstillingar. Ikkje minst er den store «Alabasthallen» eit stort framsteg med tanke på varierte og skiftande utstillingar, anten dei har omfattande eller små format. Eit viktig poeng med nybygget er at samlingane til Nasjonalmuseet vil få vesentleg betre tryggingsvilkår både i utstillingsareala og i magasina. Hendingar både her heime og i utlandet viser at eit kunstmuseum må leggje svært stor vekt på tiltak som sikrar samlingane mot innbrot, skadeverk eller andre skadar. Mange av oss vil meine at det er ein kunstfagleg kvalitet at visuelle kunstuttrykk innanfor ulike sjangrar og frå ulike epokar kan opplevast i eitt og same bygningskompleks, saman med dei moderne kunstuttrykka. Museet programmerer utstillingane slik at dei innarbeidde sjangrane sjølvsagt skal kunne opplevast kvar for seg. Samstundes legg bygget godt til rette for at museet på ein heilt annan måte enn før kan vise kunsthistoriske samanhengar på tvers av dei tradisjonelle sjangeromgrepa. Det er no nesten 130 år sidan Lorentz Dietrichson formulerte visjonen om eitt samla nasjonalmuseum for visuell kunst. Når Stortinget no vedtek kostnadsramma for nybygget på Vestbanen, kjem det avgjerande grunnlaget på plass for å sikre at Nasjonalmuseet i fleire generasjonar framover vil få gode rammevilkår for å dele dei rike samlingane sine med oss alle saman. Med atterhald om at Stortinget vil vedta dette og vedtek regjeringa sitt forslag i revidert nasjonalbudsjett, vil dei 60 mill. kr som ligg der, gjere det mogleg å klargjere området som det nye Nasjonalmuseet då skal byggjast på. Det ser eg fram til.