Hadia Tajik (Arbeiderpartiet), 2015-06-02:
Først vil eg takka justisministeren for utgreiinga. Eg hadde kanskje håpa på meir ny informasjon, men me tek uansett den informasjonen me får, til etterretning. Arbeidarpartiet er for ei mellombels væpning av politiet når omstenda krev det. Om det er ein slik situasjon no eller ikkje, må den til kvar tid sitjande regjering vurdera. Det er regjeringa som kjenner heilskapen og detaljane i trusselbiletet, og kva det krev av mottiltak. Stortinget legg til grunn at regjeringa tek samvitsfulle avgjerder. Samtidig er det òg rimeleg å stilla nokre kritiske spørsmål. Justisministeren viste til talet på angrep frå islamistiske ekstremistar det siste halve året. Det er svært alvorleg at slike angrep finn stad, og at dei ser ut til å auka i omfang. Så er spørsmålet: Er det slik at generell væpning har redusert eller forhindra slike angrep? Tre eksempel frå det siste året skulle ikkje tilseia det. I København skjedde både primær- og sekundærangrepet i situasjonar der òg norsk politi ville ha vore væpna. Ved angrepa i Paris var politiet væpna utan at det forhindra situasjonen. I Belgia i januar vart eit angrep mot politiet stoppa, ved at politiet sjølv aksjonerte. Det er situasjonar der òg norsk politi ville ha vore væpna. Det er nokre eksempel. Eitt eksempel der våpen på hofta utan tvil har hatt betydning, er angrepet i parlamentet i Ottawa i fjor. Der var det sikkerheitsvakta som hadde våpen, og som gjorde det situasjonen kravde av han. Væpninga vert omtalt som mellombels, mens trusselen som vart teikna opp av Justisdepartementet, ikkje vert beskriven på same måte – som statssekretæren var tydeleg på til VG i april i år. Konkret: Kva er det då justisministeren meiner er mellombels ved væpninga, når ein svarar på ein trussel som Justisdepartementet ser ut til å meina ikkje er mellombels? Kva ser han for seg skal til for at trusselbiletet skal verta redusert? Og – viktigast av alt: Kva er hans plan for å avslutta den mellombelse væpninga av norsk politi? Statssekretæren spurde dessutan retorisk i same avisintervju om me som kravde ein slik plan frå justisministeren, ønskte å overprøva vurderinga til Politiets tryggingsteneste. Svaret på det er nei. For her er det òg ein viktig nyanse. PST har ikkje anbefalt væpning, og arbeidsgruppa i Politidirektoratet som vart sett til å vurdera ei eventuell mellombels væpning, var opphavleg delt i si anbefaling. Det skriv justisministeren sjølv i svar til meg den 7. januar i år på eit skriftleg spørsmål. Bruken av mellombels væpning er tydelegvis tilstrekkeleg politifagleg omstridt til at arbeidsgruppa var delt med omsyn til det opphavlege rådet. Så vil eg seia nokre ord om moglege negative konsekvensar som justisministeren seier at Politidirektoratet ikkje har informasjon om. Justisministeren viste til at det ikkje er rapportert den typen hendingar. Då er det naturleg å spørja korleis ein definerer negative konsekvensar. I desember i fjor kunne Fædrelandsvennen rapportera om politifolk som kvidde seg for å gå inn på utestader med våpen på hofta. I februar kunne same avis fortelja at ein væpna politimann utan uniform gjekk inn på eit idrettsarrangement utanom teneste, og ifølgje det som er rapportert, kunne han heller ikkje identifisera seg på førespurnad frå dei oppmøtte foreldra. Eg vil definera desse hendingane som svært uønskte. Kvifor er ikkje desse hendingane rapporterte som negative konsekvensar overfor Politidirektoratet? Om noko, viser dei angrepa ein har sett i Vesten det siste halve året, viktigheita av god risikoforståing, god etterretning og moglegvis òg objektsikring i form av punktvæpning. Det er tiltak det er naturleg å vidareutvikla i ein plan for å redusera behovet for mellombels væpning som eg forventar at justisministeren gjer.