Knut Arild Hareide (Kristelig Folkeparti), 2014-11-05:
Vår samtid er vitne til ein tragisk, væpna konflikt. Den kan rive sund både Syria og nabolandet Irak. Valdshandlingane har skapt ein ufatteleg humanitær krisesituasjon. Talet på drepne aukar. Sivilbefolkninga sine lidingar er enorme. Millionar av menneske er på flukt. Utfordringane er større enn nabolanda kan handtere. Det er både riktig og nødvendig at statsministeren i dag gjer greie for Stortinget om utfordringane dette reiser òg om norske bidrag. Eg vil takke statsministeren for den gode utgreiinga. Verdssamfunnet kan ikkje passivt sjå på tragedien utan å handle. Me bidreg derfor til ein massiv, internasjonal humanitær hjelpeinnsats. Det er ei moralsk plikt. Det lindrar liding, men stansar ikkje valden. I den seinare tida har krisen forverra seg. Framandkrigarar har strøymt til frå mange land for å slutte seg til den ekstreme gruppa ISIL. ISIL er så brutal at sjølv terrorrørsla Al Qaida har tatt avstand frå ho. Med stor tilgang på pengar, krigarar og våpen har ekstremistane innført eit skrekkregime i ein bit av Syria og eit stort område i Irak. Dei som tenkjer og trur annleis, blir trua og massakrerte. Muslimar som ikkje er einige, blir avretta, kristne korsfesta, utlendingar halshogde. Stein på stein blir ein terrorstat bygd. Som statsministeren påpeikte er dette ikkje berre eit problem for befolkninga og for regionen. Rekrutteringa av ekstreme islamistar frå andre land – òg vestlege land – skapar auka terrorfare internasjonalt. Etter krigsteneste for ISIL kan dei vende tilbake til andre land. Bak den tragiske utviklinga i Syria, Irak og fleire land i Midtausten ligg tiår med vanstyre under gamle, autoritære regime. Ei varig løysing på krisen krev langsiktig arbeid og politiske reformer. Naudhjelp og militære bidrag er ikkje nok. Men begge delar er no nødvendig. Offera må hjelpast, ISIL sin frammarsj må bli stoppa. Regjeringa i Irak har bede om hjelp til trening av landet sine eigne styrkar, så dei kan stanse ISIL. Som statsministeren gjorde greie for, skal Noreg bidra med vel hundre militære soldatar til trening inne i to leirar, éin i kurdisk område og éin ved hovudstaden, Bagdad. Sikkerheita synest å vere godt vareteken. Mandatet omfattar ikkje deltaking i kamphandlingar. Det er tidsavgrensa til eitt år. Oppdraget kan bli forlengt om Stortinget samtykker. Bidraget er utforma slik at det støttar opp under Irak sitt eige forsvar og den regionale mobiliseringa mot ISIL. Engasjementet er klart forankra i folkeretten. Kristeleg Folkeparti støttar opp om vidareføringa i Afghanistan, som statsministeren gjorde greie for. Men eg har i mitt korte innlegg nå særleg kommentert krisen i Irak og Syria. Ingen må tru at dei grunnleggjande utfordringane kan løysast kvikt og enkelt, men om me og andre seier nei til å bidra, kan ISIL utvide sitt terrorregime, sivilbefolkninga sine lidingar kan bli enda verre, og konflikten kan vare enda lenger. Kristeleg Folkeparti vil derfor støtte dette bidraget i Irak. Skal befolkninga få ei betre framtid, må me både bidra til å stanse ISIL og bidra til å hjelpe offera for konflikten. Me må alle vere klare på at Noreg tar på seg eit stort ansvar ved å bidra, men eit enda større ansvar om me skulle seie nei.