Terje Breivik (Venstre), 2015-04-30:
Alle i salen er nok samde om at det er behov for å styrkja rettstryggleiken til barna, at mykje er bra, og at me er langt framme samanlikna med mange andre land. Barnekonvensjonen er inkorporert i norsk lov, og Grunnlova har no styrkt stillinga til barna. Venstre meiner at tida for lengst er komen for å gjera barnevernlova til ei rettslov, for dette er godt nok utgreidd. Fleire offentlege utgreiingar har føreslått akkurat det – Befring-utvalet, Flatø-utvalet, Barnevernpanelet, Raundalen-utvalet – seinast i 2012. Stortinget har meir enn nok kunnskap til å gjera prinsippvedtak om rettsfesting i dag. Så kunne det nedsette lovutvalet få som oppdrag å koma med forslag til korleis dette best kan gjerast. Det sterkaste argumentet for standpunktet konkluderte professor Søvig med alt i 2009 i utgreiinga om utfordringane i møte mellom norsk rett og barnekonvensjonen, gjord på oppdrag frå Barne- og likestillingsdepartementet: «Ut fra den klare konvensjonsforpliktelsen om å prioritere barn, mener jeg likevel at det er vanskelig å opprettholde dagens manglende lovfesting av barns rett til barneverntjenester, så lenge rettighetsbestemmelser finnes for en lang rekke andre velferdsytelser.» Det er jo òg hovudpoenget til Venstre. Det er mange område som er rettsfesta og rettsleggjorde: pasientrettslova, opplæringslova, andre velferdslover – for å nemna eit knippe. Då er det ein stor tankekross at det er dei mest utsette ungane og dei unge, dei som har dei dårlegaste føresetnadene for å vareta eigne behov og grunnleggjande rettar, som snart er den einaste gruppa i velferdssamfunnet som ikkje har ein eksplisitt lovfesta rett til nødvendig hjelp. Det er dessverre meir omsorgssvikt enn me kanskje heilt er villige til å ta inn over oss. Me skal ikkje snakka med mange barn med røynsler frå barnevernet for å sjå at det er altfor mange som får hjelp for seint, som får for lite hjelp, eller ikkje hjelp i det heile, og at mange av barna har opplevd at dagens lov i praksis heller medfører foreldrevern snarare enn barnevern. Foreldra har t.d. innsynsrett i saksdokumenta, noko som kan by på store utfordringar for at ungane skal tora å fortelja historia si. Å gjera barnevernlova til ei rettslov vil sjølvsagt ikkje løysa alle utfordringane i barnevernet. Å gje barn ein sjølvstendig rett til hjelp og ikkje berre vera prisgjevne plikta til barnevernet vil likevel utan tvil sikra utsette barn betre vern enn i dag. Faren er at det i praksis dessverre for ofte skjer at det vert foreldrevern framfor barnevern, og den er unødvendig stor. Å få gjort barnevernlova til ei rettslov her og no i dag ville verkeleg ha vareteke arven frå Johan Castberg – det er nøyaktig 100 år sidan Stortinget vedtok dei banebrytande Castbergske barnelover. Det skjer dessverre ikkje. Eg les og høyrer likevel kommentarane frå fleirtalet i komiteen slik at dei i prinsippet er samde med Venstre i sak, men at dei ønskjer å sjå det i samanheng med gjennomgangen av lova. Ministeren seier det same i klartekst i brevet til komiteen. Sidan alt tyder på at det eigentleg er fleirtal for rettigheitsfesting av barnelova, og at lovutvalet no får dette som oppdrag, ber eg òg om, og forventar, at dei subsidiært – om dei likevel skulle konkludera med at dei ikkje tilrår rettsfesting av lova – drøftar og konkret føreslår korleis dette lovteknisk kan løysast, slik at Stortinget i neste omgang ikkje taper unødvendig tid på nok ein omgang i departementet.