Kjersti Toppe (Senterpartiet), 2015-06-04:
Takk til interpellanten, som igjen har fremja ein svært viktig debatt. Mange har vore på talarstolen og forklart kor viktig musikkterapi er. Eg sluttar meg til alle beskrivingane og det som er vorte sagt om det. Musikkterapi er jo positivt på individnivå og har ein verdi i seg sjølv, men det som er spesielt, er at det er ei form for behandlingsretning. Andre har sikkert sett det same som eg; det er jo på ein måte ein vedundermedisin der anna behandling ikkje når fram. Det er ingen som er imot musikkterapi eller musikkterapeutar, alle er jo veldig for musikkterapi. Det som er politikken i dette, er at vi no òg har fått desse retningslinjene, som interpellanten tar opp, og no har det òg kome inn i dei nasjonale retningslinjene for utgreiing, behandling og oppfølging av personar med psykoselidingar. Så det er altså ei klar anbefaling om musikkterapi. I retningslinjene står det: «Musikkterapi fremmer tilfriskning, og behandlingen bør starte i en så tidlig fase som mulig med henblikk på å redusere negative symptomer. Behandlingen må utføres av terapeuter med godkjent utdanning innen musikkterapi.» Det er utruleg flott at det òg er kome inn i nasjonale faglege retningslinjer når det gjeld behandling. Det viser jo at dette ikkje berre er noko som folk synest er bra, det er faktisk òg ein heilt fagleg grunn for å ta det inn. Òg innan rusbehandling har det kome inn – om ikkje på så sterk anbefaling, så er det i alle fall inne. Det som interpellanten tar opp, er at når vi alle er så einige, og når det kjem inn i anbefalingane, så er det eitt stort problem, og det er at vi har så få musikkterapeutar i Noreg. Det er berre 20 stykke, og det er ein utdanningskapasitet på 24 årleg. Viss ein skal framskriva det som står i anbefalingane, vil det ta 50 år før ein kan tilby det, og då tenkjer eg at det er ei underdriving. Eg trur at ein kan ha uante moglegheiter i eldreomsorga, som eg lurer på om er tatt med i dei tala. I dag er det få musikkterapeutar både i spesialisthelsetenesta og i kommunehelsetenesta. Statsråden sa at dei faglege retningslinjene ikkje sa noko om omfanget av musikkterapi, og han sa heller ikkje noko om utdanningskapasiteten. Eg tenkjer at det er eit politisk ansvar å sørgja for at musikkterapi kan få det omfanget som er nødvendig for at det skal ha den behandlingsmessige effekten, og det er i alle fall eit politisk ansvar å sørgja for utdanningskapasiteten. Så den statsråden som skulle vore her i dag, er statsråd Torbjørn Røe Isaksen, som kunne ha svart på om han ser behovet for å auka utdanningskapasiteten for musikkterapeutar. Ut frå den informasjonen eg har fått, er det mogleg på kort sikt å dobla kapasiteten frå 24 til 48, og det er noko som han bør vurdera veldig straks, viss alle dei gode orda som vert sagde i dag, skal ha nokon verdi. Til slutt vil eg ta fram kommunehelsetenesta. Éin ting er psykisk helsevern innan kommunehelsetenesta. No er det levert ei primærhelsemelding som skal gjera om den profesjonsnøytrale kommunehelsetenestelova og berre nemna ulike profesjonar. Eg går ut frå at musikkterapeutar ikkje vert nemnde i den nye endringa. Det vil seia at då skal kommunen prioritera mellom lovpålagde profesjonar og ein musikkterapeut. Det er klart at det er svært negativt for musikkterapeutane, og svært mange kommunar ser seg då ikkje i stand til eller kan ikkje prioritera å tilsetja desse. Fordelen med å ha ei profesjonsnøytral lov var at då var det i alle fall ikkje nokon profesjonar som vart stengde ute. Eg fryktar den nye lovendringa òg med tanke på at musikkterapeutane skal verta ein implementert del av helseprofesjonane i Noreg.