Terje Breivik (Venstre), 2020-06-19:
Takk til statsministeren før ei grundig, open og audmjuk orientering. Ingen kan på dette tidspunktet i pandemien vera skråsikre på kva som har vore rett å gjera, og kva som vil vera rett framover. Omsynet til helse og liv må vega tyngst. Med etter måten få smitta i Noreg, få med alvorleg utgang, og at me har klart å unngå at sjukehusa fekk kapasitetsproblem, tyder mykje på at regjeringa og helsestyresmaktene i stort har gjort kloke vedtak – og det i ein situasjon der det ikkje finst nokon endeleg fasit på kva tiltak som er best å setja inn når. Statsministeren var òg inne på den økonomiske sida av krisa. Sjølv om me framleis må vera ærlege nok til å vedgå at me neppe har treft alle som har vorte råka økonomisk, godt nok, er det liten tvil om at me i stort skal prisa oss lukkelege før at me bur i eit av verdas rikaste land, der fellesskapet, staten, har høve til å stilla opp med tunge, målretta tiltak for å kompensera for inntektsbortfall. Heldigvis har Stortinget og regjeringa i fellesskap òg sett i verk ein kombinasjon av klimakrav og økonomiske tiltak som ikkje berre sikrar at alt det spennande som skjer i næringslivet kva gjeld grøn vekst og grøn teknologiutvikling, ikkje stoppar opp, men òg at det vert forsterka. Det er heller ikkje sjølvsagt i ein krisesituasjon. Eg er sjølvsagt heilt samd med statsministeren: På same vis som regjeringa no er i full beredskap med tanke på smitteutviklinga, må Stortinget og regjeringa vera kontinuerlig mottakelege gjennom sommaren for innspel frå bedrifter, organisasjonar og andre som framleis fell mellom ulike ordningar, med tanke på å forbetra eller utvida kompensasjonstiltaka. Det er mange der ute som fortenar stor takk når Stortinget i dag har ei mellombels oppsummering av krisehandteringa: fyrstelinjetilsette, dei som har teke og tek vare på dei som har vore smitta og sjuke, dei som jobbar i kritiske yrke, i helsevesenet, i Nav, butikktilsette, sjåførar, barnehagetilsette, lærarar, alle næringsdrivande, bedriftseigarar, frilansar, kunstnarar, som bokstaveleg tala fekk inntektsgrunnlaget rive vekk, og alle dei som no lir under kapasitetsproblema til Nav, for å nemna nokon. Av dei som fortenar takk, er det lett å gløyma dei personane som kanskje har dei mest ansvarsfulle, eksponerte rollene og funksjonane i krisehandteringa: statsministeren og særleg dei statsrådane me ser nærast dagleg på koronapressekonferansen – helseministeren, justisministeren, finansministeren, næringsministeren – og sjølvsagt alle i Folkehelseinstituttet og Helsedirektoratet. Eg starta innlegget mitt med å gje statsministeren velfortent skryt for dan audmjuke tilnærminga ho og regjeringa har til krisehandteringa. På eitt felt er det likevel eit unntak som stadfestar regelen: smitteappen. Når han vart innført, var det ikkje like lett å spora same audmjuke haldning kva gjaldt omsynet til personvernet. Når Datatilsynet til slutt fann det nødvendig å gripa inn og Stortinget no har lagt tydelege føringar for appen når han vert relansert, reknar eg med at det unntaket òg er historie. I krisetider får me verkeleg testa demokratiet, og eg tillèt meg frå ståstaden min som parlamentarisk leiar i eit regjeringsparti med tett kontakt med regjeringa, som medlem i den særskilde koronakomiteen saman med stortingspresidenten og dei andre parlamentariske leiarane, og ut frå den måten finanskomiteen og resten av Stortinget har samhandla denne våren, å slå fast at det norske demokratiet har bestått testen. Den kanskje viktigaste kvaliteten demokratiet vårt har, er den grunnleggjande, uvurderlege tilliten mellom institusjonane og partia – ein tillit som verkeleg kjem til sin rett når det røyner på, ein kvalitet me aldri må ta som ei sjølvfylgje, og som me alle må gjera det me kan for å hegna om og foredla.