Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2015-06-01:
Til den siste, vesle runden: Det har vore mange gode innlegg i denne debatten generelt, men eg synest innlegget til representanten Lundteigen var konsistent og godt og kanskje det beste forsvaret for fleirtalet her. Det er prinsipielt ikkje mogleg å grunngje, men viss ein har noko ein i praksis vil oppnå, kan eg forstå det. Så til det eg teikna meg for. Til liks med representanten Trine Skei Grande trur eg at vi vil vinne til slutt, sjølv om eg fryktar at det kan ta ganske lang tid. Det er verdt å merke seg at i vesle Noreg vert vi fleire sekulære, men det vart nyleg offentleggjort ein stor demografisk analyse av korleis religiøsitet og livssyn vil utvikle seg i eit halvt hundreårs perspektiv. Der er det verdt å sjå at delen sekulære i verda etter deira beste anslag vil gå ned, at den religionen som vil vekse mest, er islam, og at fleire andre religionar vil vekse i tillegg. Så det globale biletet er nok eit litt anna enn det ein kan tru når ein følgjer med i debatten her heime. Så kort til § 2 og diskusjonen rundt det, som bl.a. representanten Tetzschner, representanten Skei Grande og representanten Hansson var innom. Eg prøvde å understreke så sterkt eg kunne i byrjinga av innlegget mitt, så vi ikkje skulle få den diskusjonen, at eg meiner det ikkje finst fnugg av tvil om at den kristne og humanistiske arven har vore ei heilt sentral kraft i utviklinga av det Noreg vi har, i historia og i tradisjonen, og at denne arven framleis er med og formar det samfunnet vi er ein del av. Eg synest det er viktig i det daglege å anerkjenne det. Det er berre det at det er ikkje det som står i § 2 – at dette er ei viktig historie eller ein tradisjon vi skal ta vare på. Eg skal lese nøyaktig det som står i den aktuelle setninga. Det står: «Verdigrunnlaget forblir vår kristne og humanistiske arv.» Setninga peikar altså framover: Det står «forblir», og det tydeleggjer at det som var, skal framleis vere. I eit samfunn, og med ei reform som har kome til, og som det har vore brei einigheit om fordi Noreg gradvis vert ikkje eit komplett anna land, men mykje av det vi var, og ein del nytt òg, slår vi fast at verdigrunnlaget, derimot, det «forblir» det same som det var. Det meiner eg er heilt feil at det skal vere. Så til eit anna argument, som ingen av dei brukte. Ein høyrer ofte at jo, det er sånn at det òg i framtida må vere eitt av verdigrunnlaga våre, saman med andre. Eg prøvde sjølv å bruke litt tid på det i innlegget mitt og seie at mange livssyn og religionar har felles trekk. Men det står jo heller ikkje at det vert eitt av verdigrunnlaga våre, saman med andre ting. Det står: «Verdigrunnlaget forblir vår kristne og humanistiske arv.» Eg kan forstå at dei som meiner at det bør vere det Noreg skal byggje på – jf. f.eks. representanten Tetzschners gode og opplyste innlegg – går inn for det, men det er mykje vanskelegare å forstå at Venstre og Miljøpartiet Dei Grøne på basis av det dei elles seier i innlegga sine, faktisk kan meine at det er det eksakte grunnlaget Noreg skal byggje på, og berre det, som ein jo i realiteten må forstå slik at det som står i den paragrafen, skal «forbli» verdigrunnlaget. Det er vanskeleg å forstå, synest eg, for det er så openbert, for meg i alle fall, at den viktigaste av desse tre paragrafane er § 2, for den handlar jo om kva sjølve nasjonen, staten, er bygd på. § 4 er viktig, og § 16 er viktig, men i § 16 er den setninga vi diskuterer, ramma inn av to setningar som er krystallklare, og som alle er einige om. Difor var det eg brukte bitte lite grann tid på det, ikkje minst etter representanten Raja sitt glimrande innlegg for mitt syn. Så synest eg framleis det står att på eit fornuftig vis å forklare korleis ein kan halde festtalar om viktigheita av religionsfridom, av at vi skal ha ein livssynsnøytral stat, og samtidig meine at første ledd i § 2 skal stå.