Laila Reiertsen (Fremskrittspartiet), 2012-01-30:
Til representanten Gullvåg: Det er godt å komma til slik erkjenning etter kvart som ein blir eldre og får meir erfaring. Takk til interpellanten, som belyser eit viktig tema i samfunnet vårt – eit tema det ikkje minst må gjerast noko med når det gjeld aldersgrensa. Eg har vore så heldig å få jobba med – ikkje minst har eg vore leiar for – fleire som har nærma seg, eller vore midt i, den aldersgruppa som er ein stor ressurs, ein ressurs ikkje berre for seg sjølve og familien, men like mykje for arbeidslivet. Det å ha fleire generasjonar rundt seg på ein arbeidsplass er givande på mange måtar. Det er godt for den enkelte å få lov til å bidra og ikkje minst å sjå at ein meistrar utviklinga på arbeidsplassen, noko som igjen styrkjer sjølvbiletet og helsa. Det nærmast å opptre som mentor for nytilsette yngre er eit anna viktig poeng. Det var ingen som kunne læra meg så mykje som sjukepleiar Berit og hjelpepleiar Anna på 64 år då eg starta som nyutdanna sjukepleiar. Desse hadde lang fartstid og kjende arbeidsplassen på alle moglege måtar. Dei hadde historia, dei hadde utviklinga med seg, og dei visste nøyaktig kva dei skulle bidra med til oss som var nye. Det var òg litt kjekt å lesa ein forskingsrapport som nyleg kom frå vår nabo i aust, Sverige. Han slo fast at 70-åringar i dag er å rekna som 50-åringar for 20 år sidan. Ja, ja, vi får ha dei tankane vidare. Vi som har passert 50, synest i alle fall det er litt godt. Ein har betre helse, ein er meir aktiv, og ein følgjer gjerne med heile vegen, uansett om det gjeld utvikling på arbeidsplassen eller i samfunnet generelt. Ein taklar det meste: duppedittar og ulike kontaktnett og sånt får vi med oss, uansett kor gamle vi blir. Det ser eg på mine foreldre, som i dag er besteforeldre og oldeforeldre. Dei driv med både Internett og iPad – eller «paddo», som vi enkelt og greitt seier heime. Med den store mangelen på arbeidstakarar vi vil få dei nærmaste åra, er det heilt ufatteleg at ein ikkje dreg nytte av desse flotte seniorane på ein betre måte enn å setja foten ned med bakgrunn i bursdagen deira. Vi har hatt ein stor debatt dei siste åra om pensjonar. Det er nærmast eit in-ord. Men det er ikkje mykje in når det kjem til arbeidslivet og aldersgrenser. Det har heller blitt ein kultur for å slutta tidlegast mogleg, uansett om ein ønskjer, og kanskje vil, arbeida lenger. Dette er i tillegg til særaldersgrenser. Så ein går ikkje lenger av etter 67-årsregelen, nei, ein går av og til av ved 62 år, noko som er endå verre for arbeidslivet – kanskje òg for den enkelte. Sjølvsagt skal ein ta omsyn til individet, eit arbeid kan vera tøft for ein og ikkje for ein annan. Ein må få lov til å ta slike individuelle avgjersler sjølv – ikkje bli styrt av eit årstal. I Gjensidige-dommen blei det ikkje teke slike individuelle omsyn. Her blei behovet for rekruttering og sysselsetjing av yngre prioritert. Dommen gav for arbeidstakarar i dagens arbeidsmarknad – dei som ønskjer å stå vidare i arbeid etter dei er 70 år – ikkje dei positive signala for dette behovet og tilbodet, noko som kanskje ikkje er bra verken for den enkelte eller sett i eit samfunnsøkonomisk perspektiv. Når heller ikkje regjeringa er villig til å gi eldre seniorar eit betre stillingsvern, blir det framover lite lysteleg for mange som ønskjer, og kan, bidra. Behovet er der, og det blir ganske spesielt når det er stor politisk semje om at det skal lønna seg å arbeida, ein skal stimulerast og arbeida så lenge ein orkar før alderspensjonen blir teken ut. Så ein har tydeleggjort incentiv i form av reduserte pensjonsordningar for arbeidstakarar som tek ut tidlegpensjon samanlikna med pensjonar som blir tekne ut på eit seinare tidspunkt – mens incentiv som skal stimulera arbeidsgivar til å behalda, og tilsetja, seniorar, er fråverande. Så ein har ein lang veg å gå dersom det ein seier, skal bli handling – noko dette landet i høgste grad treng dei nærmaste åra.