Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2017-01-31:
Eit stort fleirtal av partia og veljarane i Noreg vil at vi skal ha ein ulvebestand. Vi har tidlegare utrydda han. Så har vi gjennom mange års ansvarleg og mødesamt arbeid bygd han opp att. Hovudgrepet der var den todelte målsetjinga om at ein både skulle leggje til rette for at ein kan drive beitenæring i Noreg, og ha ein avgrensa ulvebestand. Det gjorde ein ved å dempe konflikten så godt ein kunne gjennom å støtte beitenæringane gjennom erstatningsordningar. Måten det fungerte på, var i realiteten at ein har ytterpunkt i debatten, men ein hadde òg Arbeidarpartiet og Høgre som klarte å trekkje det saman, som over år stod for ein langsiktig politikk, men òg at vi faktisk i lange periodar i ulveforliket hadde med oss partia som – kan ein seie – stod for ytterpunkta i den debatten. Var det, og er det, vanskeleg med ei slik delt målsetjing? Ja, det er vanskeleg. Det er vanskeleg å føre ein ansvarleg politikk der ein prøver å vareta ulike omsyn. La meg òg seie at dette har i grove trekk vore ein vellukka politikk. Konfliktane rundt rovvilt i Noreg er betydeleg mindre i dag enn det dei var for fem år sidan eller ti eller femten år sidan. Vi har meir rovvilt utan at det har ført til auka konfliktar. I 2016 var det rapportert sju – eg gjentek sju – tap av sau innanfor ulvesona, ifølgje Rovbase. Dei fire aktuelle familiane reknar ein med at til saman kan ha teke livet av 16 sauer i det same området, i eit område der det er rundt 30 000 sauer. Det er svært avgrensa konfliktar i høve til mange andre utfordringar knytte til beitenæring. Så gjer etter mitt syn Stortinget ein alvorleg feil knytt til det såkalla ulveforliket på nytt no i sommar – alvorleg feil i tydinga at det var heilt openbert sjølv for ein som ikkje deltok i det, men som har jobba mykje med spørsmålet tidlegare som miljøvernminister, at ein måtte gjere noko som neppe kunne gjennomførast. Kva byggjer eg det på? Jau, at Stortinget fekk vite det sjølv. På spørsmål frå SV svarte statsråden om våre internasjonale forpliktingar at det var tvilsamt om det nye bestandsmålet var i tråd med Bern-konvensjonen – tvilsamt – det er opent, offentleg tilgjengeleg for Stortinget. Stortingets vedtak var tenkt som ei slags maksgrense, men det var like openbert at det ikkje automatisk kunne føre til felling av ulv dersom talet på norske ulvar overstig bestandsmålet. Korleis kunne vi vite det? Jau, det stod i stortingsmeldinga som låg til grunn her, at det kunne vere problematisk – «vil det kunne oppstå situasjoner der ulvebestanden er større enn bestandsmålet samtidig som det ikke vil være adgang til å tillate felling». Stortinget var informert, og dersom ein ikkje sjølv er i stand til å ta inn over seg informasjonen og forstå at han kan skape problem, kan ein ikkje skulde på andre. Då må ein ta ansvar sjølv. Regjeringa har etter mitt beste skjøn følgt opp stortingsvedtaket innanfor lover og internasjonale forpliktingar, akkurat slik som regjeringas oppgåve er. Det som derimot er trist, er at dei to store partia som vanlegvis er dei som prøver å sy saman ulike omsyn i norsk politisk debatt, balanserer og skaper breie forlik, har mista hovudet og abdisert i den rolla i Stortinget. Dei viser seg ikkje no som byggjarar av kunnskapsbaserte forlik, men har valt å verte støttegruppe for nokre særinteresser i denne debatten, og det er spesielt trist sidan ein visste det. Som Noregs truleg fremste ulveforskar, Petter Wabakken, sa i eit intervju på Torp nyleg: Det var heilt openbert at Stortinget gjorde eit vedtak som det var vanskeleg å setje ut i livet. Det er synd for politikken, men det er særleg synd for forvaltninga av rovviltbestanden, for ansvarleg og god naturforvaltning treng det motsette av populisme og det motsette av å kaste seg rundt. Ein treng langsiktigheit og lange forlik. I staden for at vi gjennom år hadde ein situasjon der alle partia på Stortinget stod bak det, der vi bygde ned konfliktane, har vi no ein svært konfliktfylt debatt og eit storting i fri flyt i ulike retningar. Det er hovudutfordringa her. Vi må no gjenoppbyggje tilliten og fellesskapet til å byggje todelte målsetjingar og konfliktførebyggjande tiltak i staden for det motsette.