Liv Kari Eskeland (Høyre), 2020-10-05:
Senterpartiet og eg ser nok ikkje det same Noreg. Der eg ser optimisme, fortel Senterpartiet om pessimisme. Senterpartiet snakkar om alt som går feil veg i landet vårt, alt som er feil ute i distrikta og på bygdene på grunn av denne regjeringa, alt som må reverserast, og alt som var så mykje betre før. Men ta ein tur til Bømlo og sjå på produksjonen av salmalaks, på utviklinga som har vore der sidan dei første merdane vart etablerte rett utanfor kaikanten tidleg på 1970-talet. No har dei fleire millionar i omsetning. Ta ein tur til Hardanger og sjå på siderproduksjonen til Hardangergutane, der unge folk ser nye moglegheiter i eit tradisjonsrikt produkt, tilrettelagt for produksjon og sal av denne regjeringa. Ta ein tur til Lom og Dombås og sjå på spennande mikrobryggeri, eller til Rennesøy der dei produserer Klosterlam, eller til Rissa der dei lagar den nydelege iskremen. Norsk matproduksjon blomstrar. Norske restaurantar vinn Michelin-stjerner fordi dei satsar på noko av det beste Bygde-Noreg har å by på. Heldigvis finst det veldig mange unge menneske som vil satsa, som ser moglegheiter der Senterpartiet ser problem. Desse menneska lèt seg ikkje påverka av at Senterpartiet svartmålar livet i distrikta. Dei ser at det stadig vert enklare å skaffa seg eit levebrød utanfor bysentruma. Når eg reiser rundt i Noreg, ser eg ikkje bygder prega av elende. Eg ser folk som vil og kan, og som får til det dei vil – på grunn av digitalisering, på grunn av betre infrastruktur, på grunn av desentraliserte utdanningsløp, tilrettelegging på fleire område og ønskt politikk, der heile landet skal takast i bruk. Eg ser eit reiseliv som veks. Eg ser verksemder som Aktiv i Lom, som satsar på toppturar, grotteturar og kajakkutleige i Jotunheimen. Norske og utanlandske turistar oppsøkjer kulturopplevingar – heile året. Folk i distrikta har aldri hatt fleire moglegheiter enn no. Det vert bygd vegar, bruer og tunnelar. Alt dette bidreg til å gjera kvardagen lettare og distrikta meir attraktive for unge folk. På Stord, før Trekantsambandet, stengde øya då den siste ferja gjekk. Skulle du reisa frå Stavanger til Stord før i tida, måtte du ta ferje frå Mekjarvik til Skudenes i halvannan time. Då hadde du kanskje allereie stått eit par timar i ferjekø. Så måtte du hasta av garde for å rekkja neste ferje frå Utbjoa, på smale og farlege vegar. Slik er det ikkje lenger. Dette er ikkje ei tid me vil tilbake til. Difor jobbar me no målretta for å knyta dei folketunge delane av Vestlandet ytterlegare saman, med Rogfast, med Ryfast, med Hordfast. Me har auka samferdselsbudsjettet med 80 pst. Me hadde mykje å rydda opp i, og jobben er ikkje ferdig. Me har mykje å ta att. Det gjer me fordi me har tru på vekst og utvikling i heile landet. Me har tru på den drivkrafta me finn hjå Freyr AS i Mo i Rana, som skal etablera batterifabrikk med 2 500 arbeidsplassar. Me har tru på Hywer AS i Førde som er i verdsklassen med sine produkt innan småkraft – geniale idear klekte fram gjennom samarbeid mellom småprodusentar, som bidreg til meir fornybar energi og verdiskaping lokalt, som greier å trekkja til seg kompetent og relevant arbeidskraft. Me har også tru på Green Yard i Feda som ser forretningspotensial i resirkulering av gamle skip, eller Kitemill som testar ut vindkraft på andre måtar, eller Brødrene Aa i Hyen – som tek teknologien med nullutslepp hurtigbåtar ut i verda. Me ser framoverlente Varanger Kraft som omdannar vind til hydrogen og ammoniakk på Finnmarksvidda i samarbeid med EU. Me ser hydrogen og ammoniakk, som reiarar tek med seg til utvikling av den grøne skipsflåten, der Wärtsilä på Stord testar ut sine motorar gjennom katapulten, eller der Eidesvik sin «Viking Energy» i samarbeid med Equinor gjer det same – fordi me har lagt til rette for at dette kan skje, der ute i heile landet. Me høyrer ikkje av nokon av desse at dei vil tilbake til fortida. Dei vil ha meir av den vegen me no er i ferd med å staka ut. Og dei vil definitivt behalda EØS-avtalen som gjer at dei får sine varer og tenester ut i verda. Alt dette skjer der ute i Noreg, mellom fjord og fjell, der folk ønskjer å bu og skapa eit godt liv. Og det greier dei – ikkje på trass av, slik Senterpartiet vil ha oss til å tru, men på grunn av.