Alf Egil Holmelid (Sosialistisk Venstreparti), 2011-02-24:
Representanten Solvik-Olsen tek opp sentrale spørsmål i interpellasjonen. Den kraftforedlande industrien er i dag ein viktig del av norsk eksportnæring. Han er viktig for mange lokalsamfunn, og han er ein viktig kunde for mange innovative leverandørar rundt om i landet. Ein av grunnane til den gode posisjonen som denne industrien har, er ei offensiv miljøsatsing. Spesielt i 1970- og 1980-åra fekk prosessindustrien strenge miljøkrav. Industrien tok desse miljøutfordringane på strak arm og satsa på prosessutvikling og ny teknologi. Det har ført til at vi no har ei innovativ og konkurransedyktig næring. Representanten Solvik-Olsen er oppteken av rammevilkåra for denne industrien, spesielt relatert til klima og miljø. Der kan det òg vere grunn til å peike på kva som faktisk er rammevilkåra i dagens situasjon i forhold til klima og miljø for prosessindustrien. Han har 100 pst. gratiskvotar for prosessutslepp basert på historiske utslepp. Vidare har han 85 pst. gratiskvotar for energirelatert utslepp. Kvotepliktige bedrifter har heller ikkje CO2-avgift. Den kraftforedlande industrien har heller ikkje elektrisitetsavgift. Så dei rammevilkåra relaterte til klima og miljø som vi ser i dag, kan ein vanskeleg påstå er negative i forhold til konkurransesituasjonen. Samtidig har den offensive miljøpolitikken vi har hatt over tid, bringa næringa i den situasjonen ho er i i dag. Vi har ei innovativ og framtidsretta næring med sterk konkurransekraft. Det er også gitt offentlig støtte til utvikling av nye prosessalternativ, både innanfor aluminiumsindustrien og ferrolegeringsindustrien. Vi er i dag i ein situasjon der det som går føre seg av prosessutvikling i norsk metallurgisk industri, med offentleg støtte bl.a. frå Enova, faktisk kan revolusjonere både aluminiumsindustrien og ferrolegeringsindustrien. Så det er faktisk ein svært potent industri vi her snakkar om. Gode rammevilkår kombinert med ein offensiv miljøpolitikk har ført til at vi i dag har ei livskraftig og framtidsretta næring. Det er viktig å vidareføre den balansen. Det er det som har skapt norsk industri, det er det som er merkevara for norsk industri – ein offensiv miljøpolitikk og gode rammevilkår – og det er det som gjer at han er konkurransedyktig i eit land med eit krevjande kostnadsnivå. Den raud-grøne regjeringa har også fått på plass eit godt industrikraftregime. Det er godt for næringa samtidig som det sikrar at vasskrafta, som er ei evigvarande naturressurs, framleis høyrer til folket. Like før jul fekk vi eit par eksempel på at industrikraftregimet fungerer godt for viktige aktørar i bransjen. Representanten Solvik-Olsen tek også opp det han kallar CO2-påslaget i straumprisen. Enkelte oppfattar dette som ei avgift på elektrisk kraft. Dette er ikkje ei avgift på elektrisk kraft, det er ein effekt av den frie priskonkurransen som Framstegspartiet hyllar. Effekten av klimakvotar for kolkraftverk i Europa forplantar seg gjennom marknadsmekanismane til Noreg. Næringa er oppteken av at denne marknadseffekten kan føre til vanskelege konkurranseforhold, ikkje berre i Noreg, men i heile Europa, i forhold til resten av verda. Det er faktisk ei viktig problemstilling som vi må følgje nøye. Men situasjonen er jo at EU enno ikkje har bestemt seg for korleis dei skal handtere dette. Så parallelt med at EU ser på korleis dei skal handtere det, må Noreg følgje med på kva som skjer der, for det å forskottere korleis vi skal løyse problemet før vi ser korleis det blir løyst i Europa, kan gjere at vi kjem i ein vanskeleg situasjon. Så det regjeringa gjer, er nettopp det som er riktig i forhold til næringa: å følgje situasjonen i Europa, og å passe på at vi får fornuftige løysingar i Noreg relaterte til kva som går føre seg i Europa. Eg har jobba i denne industrien i 20–25 år, og eg veit godt at det ein her er mest oppteken av, det direktørane stadig snakkar om når dei kjem på besøk, er at eksportindustrien har eitt primært krav, og det er ein ordna økonomi som gjer at vi har stabil kronekurs. Eg trur eg kan tore å påstå at om Framstegspartiet no skulle få handa på den økonomiske politikken i Noreg, er eg redd for at vi verken har ein ordna økonomi eller ein stabil kronekurs, eller at det er så mykje metallurgisk industri igjen i Noreg.