Kjell Ingolf Ropstad (Kristelig Folkeparti), 2010-10-12:
Først vil eg takke representanten Bent Høie for ein veldig viktig interpellasjon. Dette er ein debatt som har store regionale verknader, og det er ein debatt som viser dei store utfordringane med å gjennomføre hovudstadsprosessen. Det er òg ein debatt som ein ser viser utryggleiken i befolkninga. Når ein diskuterer helsepolitikk, er jo nettopp tryggleik hos folk eit av dei viktige stikkorda som ein burde vere oppteken av. For min del og for Kristeleg Folkepartis del er det også klart at sjukehusreforma er eit stikkord når ein diskuterer hovudstadsprosessen, for sjukehusreforma er kanskje noko av grunnlaget for alle konfliktane ein ser rundt omkring. Ein ser at det er manglande politisk styring, i verste fall at ein vel å gøyme seg bak styreleiarar og sjukehusstyre i staden for å ta det politiske ansvaret. Mange av avgjerslene blir tekne – sånn opplever ein det i alle fall – i lukka rom, av byråkratar i staden for av politikarar. Ei anna utfordring som ein ser mange stader, er den gjennomgåande representasjonen. Ein ser at det er styreleiarar som er styreleiar i fleire lokale helseføretak og også gjerne har andre posisjonar i helseføretaka. Det er òg ei stor utfordring at ein har fått store regionar. Det blei vist til i stad at det var brei politisk støtte for å slå saman Helse Sør og Helse Øst. Men Kristeleg Folkeparti var imot den prosessen, nettopp fordi me såg bekymringa med for store regionar. Det fører meg inn på noko av det eg ønskjer å lufte for statsråden i dag: Konsekvensane med hovudstadsprosessen er store for heile landet. Ved Sørlandet sykehus har det vore ei skeivfordeling, der over 100 mill. kr har mangla. Og det ser ut som om alt bråket rundt hovudstadsprosessen har fått fokuset vekk frå den regionen. I staden har statsråden kunna konsentrere seg om det som skjer i hovudstaden. For oss på Sørlandet ser det ut som om statsråden har gløymt Sørlandet sykehus. Det er iallfall totalt uforståeleg at statsråden kan akseptere å sitje stille og sjå på det som skjer på Sørlandet. Men eg trur det er ein av konsekvensane av reforma. Eg utfordra statsråden i eit skriftleg spørsmål for eit år sidan på om strategiplanen for Sørlandet sykehus framleis låg fast, for det kjem signal gong på gong om at funksjonar blir føreslått flytta frå Arendal sjukehus til Kristiansand sjukehus. Statsråden bekrefta den gongen at strategiplanen låg fast, og ho har også vore tydeleg på at ho ønskjer å rette opp i skeivdelinga med økonomiske midlar – noko som er bra. Likevel ser me at no skjer det noko anna. Det manglar framleis over 100 mill. kr, og utryggleiken i befolkninga er større enn nokon gong. Det viser det som skjer akkurat i dag, for i dag er det lagt opp til eit fakkeltog i Arendal. Det er kjøpt inn 12 000 faklar. Det viser noko av det store engasjementet som er på feltet, og det viser nokre av konsekvensane som denne saka har. På Sørlandet er det forslag om å flytte barneavdelinga, det er forslag om å flytte nevrologien frå Arendal til Kristiansand. Medisinsk utvikling går utruleg kjapt, og for å følgje med, for å få det beste tilbodet, må ein heile tida også sjå på endringar, sjå om det er mogleg å samle funksjonar for å få eit betre tilbod. Det synest eg er heilt riktig. Men når befolkninga, og politikarar, opplever det som om ein ikkje ser visjonane bak dei forskjellige sjukehusa, ikkje ser heilskapen, men opplever at det blir flytta bit for bit, skaper det utryggleik. Det burde bekymre statsråden at sjukehusleiinga ved Sørlandet sykehus ikkje klarer å gjennomføre endringar, prosessar, utan at det endar opp med eit fakkeltog. Det handlar om prosess, det handlar om kommunikasjon og det handlar om å skape tryggleik. Så hovudstadsprosessen er ein prosess som har økonomiske konsekvensar for andre landsdelar, og som også har politiske konsekvensar for andre landsdelar. Eg ønskjer at statsråden skal få eit signal frå Sørlandet. No får ho det i kveld ved at mange tusen menneske viser engasjementet sitt. Men signalet er at me ser henne ikkje på Sørlandet. Me opplever at midt i kaoset med hovudstadsprosessen gløymer ho Sørlandet. Politikken som blir ført, skaper utryggleik i befolkninga, og det burde vere ein tankevekkjar når prosessar blir gjennomførde og dei endar med fakkeltog. Sånn burde det ikkje vere.