Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2016-12-06:
Eg vil takke interpellanten for ein svært viktig interpellasjon og statsråden for eit svar som eg synest viste ei bra problemforståing. Dette er viktig av ei rekkje grunnar, bl.a. det kanskje mest overordna, som interpellanten gjorde godt greie for, for idrett er noko av det viktigaste vi menneske driv med i eit samfunn, på alle dei forskjellige nivåa. Vi kan ta fotball for barn – barnefotball er eit lite stykke Noreg i mange lokalsamfunn. Det kan fort vere ein klasse der alle gutane spelar fotball – og mange er med, òg jenter. Eg vil seie unnskyld til representanten Arnstad, men det er framleis ein del fleire gutar som spelar fotball. Poenget mitt er at det er så mykje meir enn berre den aktiviteten. Men – og dette er viktig – for idretten er det slik at dersom ein klarer å dra med seg ein breiast mogleg base av ulike barn, unge gutar og jenter, oppover i åra, har ein òg ein breiast mogleg base for talenta. Dersom ein i eit lite land som vårt skal vere på topp internasjonalt i idrett, har ein ikkje råd til at mange talent er borte før ein veit om dei verkeleg er talent. Det gjeld om vi skal hevde oss i store internasjonale idrettar som fotball, f.eks. Men når det gjeld ski, kan ein gå igjennom lista over kor norske skimeistrar opp gjennom åra er frå, og dersom det skal vere slik at det berre er dei som har råd til dyrt utstyr, som skal kunne verte gode på ski i framtida, seier det seg sjølv at vi vil vere heilt sjanselause som skinasjon i tiåra framover. Så må eg leggje til at eg har òg eit stort personleg engasjement i dette – dette har dominert heile oppveksten og mitt vaksne liv, og no dominerer det stort sett kvar einaste kveld med barn òg, seinast i går, med dugnaden med å kaste ut flis til ei lysløype der eg bur. Difor er det viktig, synest eg, å gå inn i – og eg vil bruke litt av erfaringa mi – kva som skjer. Det første er at det er ein veldig stor vekst i kjøpekrafta i Noreg, og det kan vi kombinere med auka forskjellar. Det er nokon som har enormt med pengar til å investere i det beste og det dyraste utstyret, mens andre har mindre. Det andre er at organisert idrett betyr meir enn den uorganiserte, for det er færre som går på ski frå seg sjølv og til naboen, eller som berre møtest på løkka. Då betyr den organiserte idretten meir. Så har idretten vorte dyrare på ganske mange ulike måtar. Når det gjeld anlegg, lysløyper og kunstsnøanlegg, undervarme på kunstgras, er det dyrare å drive for klubbane, men det kostar òg meir for den enkelte. «Sock up»-sko i fotball – for dei uinnvigde er det sko der ein har ein slags sokk som del av skoen – er noko som alle barn vil ha, eller dei vil ha to par eller fire par ski, kva veit eg. Det er dyrare utstyr, eit treningstilbod som kostar meir, osv. Men det siste er nok at grunnen til at dette vert så sentralt, handlar eigentleg ikkje mest om behova. Ein vert ikkje ein betre fotballspelar av «sock up»-sko enn av vanlege sko – det er fullt mogleg å vere ein svært god skiløpar på ti år med eitt par ski i forhold til fire par. Men presset om å ha meir og meir, det sosiale presset blant barn, er der. Så ligg det kompetanse bak. Skal ein klare seg med eitt par ski, må det smørjast om kvar veke, kanskje, når det er klassisk, og når det er skøyting. Då må ein ha foreldre som kan gjere det, med alt det styret det inneber, som har tid til det, osv. Og det er barn som skal følgjast opp. Alt dette er det nokon som er drivkreftene bak. Nokre ord, overordna, om løysingar – for det første: Generell fordelingspolitikk spelar sjølvsagt ei avgjerande rolle her òg. Eg skal ikkje seie meir enn det. Eg vil berre seie at dette er endå eit eksempel på kor utruleg viktig det er. For det andre synest eg det er fornuftig, slik representanten Bøhler og andre er inne på her, at vi går igjennom fordelinga til anlegg og korleis det fungerer. Eg har sett liknande eksempel tidligare sjølv. Ein systematisk gjennomgang av dette – ikkje minst med sikte på at idrettar som når mange i område der det bur mange, må kome godt ut av det, slik at ein kan nå ut til mange, f.eks. i ressurssvake område – er viktig. For det tredje bør ein kanskje i større grad tenkje at idrettslag skal ha utstyr. Eg skal bruke eit eksempel frå meg sjølv. Segling er ein dyr idrett – eg har ei dotter som driv med det. Det er likevel ein lågare kostnad for oss per barn enn for dei som har barn som driv med ski og fotball, fordi klubben har joller, har utstyr. Ein klubb som har investert mykje, har veldig mykje meir dugnadspress for å få til det, sjølvsagt, men det gjer at veldig mange faktisk kan drive med ein dyr idrett til ein lågare kostnad enn for dei som går på ski, eller det eg betalar for at mine barn skal gå på fotball. Til slutt til fråfallet i ungdomstida – ei enormt viktig problemstilling, som bl.a. representanten Arnstad snakka om: Kva gjer vi med dei som ser at dei ikkje held på å verte toppidrettsutøvarar når dei er 13–14–15 år, men som kanskje kunne hatt ei stor interesse som dei kunne dratt med seg vidare og hatt som ein positiv ting i livet sitt seinare, som eg for så vidt sjølv er eit eksempel på. Det er nøkkelen, trur eg, til folkehelse for vaksne òg.