Espen Granberg Johnsen (Arbeiderpartiet), 2008-06-03:
Lat meg først få rose interpellanten for at ho tek opp dette temaet i sin interpellasjon. Vi er opptekne av å ha eit likestilt arbeidsliv, og eg synest interpellanten, både med eksempelet ho brukte, og ved å vise til lovverket, får fram på ein god måte at vi framleis har ein veg å gå før vi kan snakke om eit reelt likestilt arbeidsliv, og også før vi har eit lovverk som kan bidra til at vi oppnår nettopp det. Det er klart at vårt velferdssamfunn aldri hadde sett ut som det gjer, om vi ikkje hadde hatt ei høg yrkesdeltaking blant både kvinner og menn. Vi er ganske enkelt heilt avhengige av at flest mogleg, både kvinner og menn, er ute i arbeidslivet, for å kunne halde oppe nivået på velferdstenestene våre. Men det er ikkje den einaste grunnen til at likestilling i arbeidslivet er viktig. Minst like viktig er det fordi det gir kvar enkelt av oss moglegheiter i livet, moglegheiter til å gjere noko som kjennest meiningsfullt, til å vere del av eit samfunn og eit miljø, og til å kunne realisere eigne mål og ønske. Vi har godt av å jobbe, og vi vil jobbe. Det gjeld like mykje for kvinner som for menn. Interpellanten peiker på at det framleis er uløyste oppgåver, gjennom dei eksempla ho brukte. Eit anna og liknande tema i den samanhengen er kampen for å fjerne ufrivillig deltid. Veldig mange av dei som i dag jobbar deltid, er kvinner, og veldig mange ønskjer seg ei større stilling enn dei har. Det er ikkje vanskeleg å forstå. Det handlar om moglegheit for å ha ei inntekt som er til å leve av, det handlar om moglegheit til å planleggje dagen, ha ein føreseieleg kvardag som gjer det mogleg å delta også på andre område enn berre jobben. Ein av grunnane til at kvinner blir særleg ramma av ufrivillig deltid, er at deltid er utbreidd innafor helse- og omsorgssektoren og varehandelen, som er veldig kvinnedominert. Statsministeren og LO-leiaren har tidlegare sett dette problemet på dagsordenen, og heldigvis er det mange kommunar, bl.a. etter det initiativet, som no jobbar med å skaffe seg oversikt, innsikt og eit grunnlag for å gjere noko med den situasjonen. Innafor typiske mannsdominerte sektorar eksisterer deltidsproblematikk nesten ikkje, medan han altså framleis er eit stort problem for mange kvinner. Eit anna tema eg meiner er viktig i denne debatten, er spørsmålet om likestilling i familien. Det var også statsråden veldig oppteken av. Det er framleis slik at det er kvinner som tek hovudansvaret for heimen, og eg trur ein konsekvens av det er at ein er litt meir lemfeldig når det gjeld kvinner sin situasjon på arbeidsmarknaden. Det er derfor viktig at vi stadig kan forbetre dei velferdsordningane vi har for familie, oppvekst og omsorg, slik at fedrar vil ta, får lov til å ta og blir oppmuntra til å ta større ansvar for oppvekst og omsorg for barn. Det vil bidra til endringar, både når det gjeld haldningar og tilrettelegging i arbeidslivet. Moderne menn stiller opp når dei slepp til, og det vil også endre arbeidslivet og mange bedrifter og arbeidsplassar, fordi ein då må leggje til rette ut frå at både mødrer og fedrar, kvinner og menn, har sine forpliktingar også på heimebane. Eit siste tema eg er oppteken av, handlar om barnehagane. Denne regjeringa kjem til å nå målet om full barnehagedekning. Det er eit fantastisk resultat og ein liten revolusjon for småbarnsfamiliane. Eg trur at det i framtida vil handle om større kvalitet i barnehagen, bl.a. når det gjeld innhald, men også større fleksibilitet. På Gjøvik vurderer kommunen no om dei skal tilby barnehage som er open på kveldstid, og andre kommunar gjer det same. Eg meiner slike tilbod vil bli viktige framover, også knytt til det denne debatten handlar om, rett og slett fordi det vil betre kvardagen for dei som har ei arbeidstid som er noko anna enn frå kl. 8 til kl. 16, og det vil gjere kvardagen enklare for aleineforsørgjarar og andre som jobbar skift, turnus eller på annan måte har eit arbeid som ikkje passar inn i det som er barnehagens normale opningstid. Når det framleis er slike eksempel som interpellanten viste til, der kvinner blir oppfordra til å slutte i jobben fordi dei har fått barn, treng vi meir kunnskap på fleire felt. Vi må endre ein del haldningar, og vi treng endå meir fokus på likestillingsarbeidet, også ut frå korleis arbeidslivet skal fungere. Det kan rett og slett ikkje vere slik at kvinner og menn som har omsorg for barn aleine, skal bli ekskluderte frå arbeidslivet. Det kan vi ikkje vedkjenne oss.