Torgeir Knag Fylkesnes (Sosialistisk Venstreparti), 2019-10-03:
Det er ikkje så mange av samfunnets verkeleg store utfordringar regjeringa klarer å løyse. Derimot er dei veldig flinke til å løyse interne problem, gjerne med skattebetalarane sine pengar. Dei har bl.a. ikkje noko problem med å setje krisestab og kaste milliardar til kvarandre når samarbeidet skrantar. Det er dei interne tinga som betyr noko, det vesle livet i regjeringa. Verkelegheita der ute, som statsminister Solberg liker å kalle resten av verda, betyr stadig mindre. Her ute er verda denne: Kloden står overfor ei katastrofal klimakrise, og forskjellane aukar. Svaret frå dei blå-blå er auka utslepp og auka forskjellar. Konsekvensen merkar alle der ute på kroppen – villare vêr, flaum, meir skade, og havet, jorda, skogen og alle næringane som er avhengige av våre fornybare ressursar, blir svekte. Auka forskjellar svekkjer tilliten mellom folk og øydelegg folks moglegheiter til eit verdig liv, anten som fattig, sjuk eller ufør. Det er ei utarming av grunnlaget denne nasjonen står på. Regjeringa gjer ikkje jobben som må gjerast, i staden gjer dei jobben vanskelegare. Når regjeringa ikkje reduserer utsleppa, fører det til at kutta i neste omgang må bli enda høgare. For kvar dag som går med handlingslamming, aukar etterslepet og kostnaden for samfunnet. Fortset handlingslamminga, må vi på få år plutseleg måtte handle og ta plutselege, store kutt på svært kort tid, som vil ramme folk, næringsliv og samfunn på uføreseielege og svært skadelege måtar. Handlingslamminga forsøkjer dei dessutan å dekkje over med å framstille verkelegheita «der ute» som noko ho ikkje er. I Klassekampen 19. august skriv næringsminister Torbjørn Røe Isaksen: «(…) pilene for norsk industri peker oppover. Og det samtidig som det grønne skiftet er i gang.» (…) Han viser til tal frå SSB. Problemet er berre at næringsministeren i beste fall har feiltolka tala frå SSB. Vi sjekka tala med dei direkte. Dei viser at veksten hovudsakleg skriv seg frå vekst innanfor olje- og gassverksemd. Investeringane i kraftforsyninga viser ein moderat nedgang, medan industriinvesteringane blir anslått til om lag uendra. Dei gode nyheitene til Røe Isaksen var i verkelegheita dårleg nytt både for klima og for grønt skifte. Denne bløffen om at det går føre seg eit grønt skifte i industrien, blir gjentatt redaksjonelt i både Dagens Næringsliv og Klassekampen. Utviklinga gjer oss meir oljeavhengig, ikkje mindre. Det er eit anti-grønt skifte. Strukturelle grep må til viss vi skal snu utviklinga. Klimakrisa er ei systemkrise og må løysast deretter. Strukturar som i dag undergrev arbeidet med eit grønt skifte, må vriast til å bli ein del av løysinga. Vi må slutte på den eine sida å bruke budsjettkroner på grøne tiltak som skattesystemet undergrev i neste omgang. Det er bl.a. meir lønsamt å investere i eigedom enn i grøn industri. Vi må slutte å inngå handelsavtalar som undergrev klimamåla, som regjeringa gjorde med Mercosur-avtalen. Mindre regnskog undergrev klimamål og urfolk og vil føre til at Noreg må kutte endå meir, med dei effektane det har for samfunn og næring. Sånne system finn vi også på område så forskjellige som ressurs- og pengepolitikk, infrastruktur- og fordelingspolitikk. Desse vonde sirklane må brytast viss vi skal sigre i kampen mot klimaendringar og auka forskjellar. SV tar difor initiativ til å etablere ein grøn ny deal-kommisjon i dag. Målet er at vi skal kutte så mykje som vi må, at vi skaper det nye næringslivet som vi må ha, samtidig som vi reduserer forskjellane. Vi må ha ein plan for å kutte rundt 60 pst. av klimautsleppa innan 2030 og bli fossilfrie i 2040. Vi må ha ein plan for å vri investeringar, teknologi og kompetanse frå olje, gass og eigedom over til grøn industri og næring. Vi må ha ein plan som sikrar dei fornybare ressursane våre innan hav, jord, skog og kraft, for å skape mat, materiale, medisin og energi. Da må nasjonal kontroll over havet sikrast, jorda må takast i bruk, skog og kraft må brukast strategisk og til teneste for miljøet. Vi må ha ein aktiv næringspolitikk der vi tør å satse tungt og strukturelt på utvalde område som kan overta som drivarar i norsk økonomi, som bioindustri, hydrogen, karbonfangst, maritime og digitale næringar. Skal vi klare dette, må vi byggje ein ny infrastruktur som er rigga for nullutsleppssamfunnet. Til slutt: Kampen mot miljøøydeleggingar må ikkje bli ein motor i seg sjølv for auka forskjellar. Vår historie viser at vi i våre beste år har vore prega av små forskjellar og sterk velferd. Denne oppgåva kviler på opposisjonen, for viss ikkje opposisjonen gjer det, er det faktisk ingen der.