Magnhild Meltveit Kleppa (Senterpartiet), 2004-12-08:
Når Senterpartiet fremmer forslag om å lovfesta ei femte ferieveke, er det ut frå ein situasjon der det er ei gjengs oppfatning at ein har rett på fem ferieveker i Noreg. Vi har òg registrert at alt i 1988 blei det i lova gitt opning for å gi ferie «inntil 5 virkedager utover feriefritiden etter § 5». Ved tariffoppgjeret 2000–2001 var det mange som fekk ei femte ferieveke. Statsråden har, på svar til saksordførar, gitt utfyllande opplysningar som ytterlegare skulle styrka moglegheita for lovfesting fordi statsråden har sagt for det fyrste at heile offentleg sektor har ei femte ferieveke, for det andre at innan NHO sitt område er delen verksemder som enten har tariffavtale eller som fylgjer tariffavtalen, så høg som 85 pst., og HSH har opplyst at i varehandelen er det vanleg at verksemdene følgjer tariffavtalane, sjølv om dei ikkje er avtalemessig forplikta av dei. Eg vil understreka at vi frå Senterpartiet er nøgde med at statsråden har varsla at han vil sjå nærare på dette i samband med gjennomgangen av ferielova. Vi synest faktisk det er unødvendig, når det her er heilt tydeleg at det er nokre få som står att. Det er viktig å få ei femte veke på plass for desse få som dette gjeld, og som ein kan finna i hotell- og restaurantsektoren og i nokre små bedrifter. Arbeidarpartiet og SV støttar opp om det statsråden seier. Dei vil be om både ei oversikt over kor mange som eigentleg ikkje er omfatta pr. dato, og dei vil be om ei vurdering av lovfesting. Det er vi òg nøgde med. Men eg må seia at eg er overraska over Høgre, Kristeleg Folkeparti og Framstegspartiet si tilnærming. Dei malar ut nokre svære omkostningar ved eit slikt vedtak, og framstiller det som om alt som gjeld rettar innan arbeidsmiljø, skal framforhandlast mellom partane. Eg finn grunn til å minna om at Stortinget jamleg vedtek endringar som både gjeld arbeidsmiljølovverket og trygderettar, der det er slik at oftast arbeidstakarorganisasjonane, men lat oss seia partane i arbeidslivet saman har funne fram til og blitt einige om endringar i forhandlingar. Så følgjer ein opp med lovfesting frå Stortingets side når det har gått ei tid, for at dette skal gjelda alle. Eg synest det blir heilt feil å framstilla dette som om det skulle vera noko nytt å fremma eit forslag som dette. Det som sjølvsagt ikkje er så vanleg, er at dette blir fremma frå Stortingets side, at det ikkje er Regjeringa som kjem med det. Men eg må seia at kanskje er det eit lyspunkt å spora i merknadene frå Framstegspartiet, Kristeleg Folkeparti og Høgre. Det er for meg noko uventa at dei legg vekt på det som skjer i forhandlingar mellom partane i arbeidslivet. Det ser til og med faktisk ut som dei i denne saka skuvar arbeidstakarorganisasjonane framfor seg, og viser til det som dei har kjempa fram. Då opnar det seg nye, interessante moglegheiter, både i forhold til dei synspunkta som no kjem, dei oppmodingane som kjem i forhold til tiltak mot sosial dumping, og dei høyringsutsegnene som blir utarbeidde når det gjeld Arbeidslivlovutvalets innstilling. Viss denne runden kunne føra til at desse partia vert meir lydhøre i ein slik samanheng, har faktisk dette forslaget i alle fall medført noko, fordi dei har prøvd å ta standpunkt i forhold til arbeidstakarorganisasjonane sine synspunkt. Til slutt tar eg opp Senterpartiets forslag.