Terje Breivik (Venstre), 2021-06-09:
Ut frå perspektivet, oppgåva til kontroll- og konstitusjonskomiteen, å føra kontroll med at regjeringa arbeider i samsvar med vedtak fatta i Stortinget, er dette ei sak der kjernen er rimeleg enkel. Sjølv om det har utvikla seg ein praksis der sitjande statsrådar ikkje vert utnemnde til stillingar i embetsverket, er det ingenting formelt i vegen for at det skjer. Meiner Stortinget at sitjande statsrådar ikkje skal utnemnast til slike stillingar, er det primært Stortinget som har sove i timen – jamfør sitatet frå dåverande statsminister Jens Stoltenberg frå 2006, som fleirtalet i komiteen har lagt inn i saksmerknadene sine, og som saksordføraren refererte i innlegget sitt: «Dersom det skulle oppstå en situasjon hvor en statsråd, statssekretær eller politisk rådgiver søker en stilling hvor Kongen i statsråd eller et av departementene er tilsettingsmyndighet, tar Regjeringen sikte på å videreføre den praksis som er etablert under tidligere regjeringer.» Alt der godtok Stortinget at vurderinga heilt og halde er opp til regjeringa å gjera – når Stortinget godtok premissen om at regjeringa tek sikte på å vidareføra etablert praksis. På same måte har Stortinget godteke to tidlegare utnemningar utan å kommentera det verken i merknads eller i vedtaks form. På vegner av stortingsgruppa til Venstre tek eg sjølvkritikk på at me ikkje har reagert tidlegare. Difor er me svært fornøgde med at det i dag vert fleirtal for å få på sakskartet ei drøfting der ein vurderer om det er føremålstenleg formelt å regulera slike tilsetjingar, les: lovfesta dei. Me ber òg om ei vurdering av å innføra ei karenstid for å unngå ein praksis der statsrådar vert utnemnde rett etter at dei har gått av. Venstre ser fram til å få ei sak på bordet og reknar med at det skjer rimeleg raskt. Når det gjeld sjølve tilsetjingsprosessen, tilseier alt komiteen har motteke av både skriftleg og munnleg informasjon, at han frå departementet si side har vore uangripeleg med omsyn til både prosess og handtering når det gjeld kandidatvurderingane. Det er heller ikkje tvil om, så langt ein ikkje kan ha tvil om jobbkandidatar før ein ser korleis dei faktisk fyller stillinga i den praktiske kvardagen, at den beste kandidaten fekk jobben – med eitt unntak prosessuelt, at søknaden frå Frank Bakke-Jensen vart unnateken offentlegheit. Når eit samla storting i dag stiller seg bak merknadene til komiteen på dette punktet, og statsministeren var så eintydig i høyringa på at søknaden burde ha vore offentleg, føreset eg sjølvsagt at dette var unntaket om stadfestar regelen. Eg stiller meg òg undrande til at fleirtalet i komiteen kritiserer departementet for at dei gjekk utover søknadsfristen for å få ei mest mogleg optimal søkjarliste før ein begynte vurderings- og silingsprosessen. Bør ikkje Stortinget vere såre fornøgd med at departementa både brukar rekrutteringsbyrå i slike prosessar og gjer alt dei kan for å sikra at dei beste kandidatane faktisk står på søkjarlista til slutt? Alternativet til såkalla aktive søk i marknaden hadde vore å lysa ut stillinga på nytt, med dei meirkostnadene og den meirtidsbruken det ville medført. Det hadde neppe vore verken betre eller nokon garanti for at resultatet endra seg. Uansett kva ein meiner om at ein statsråd har fått stillinga, er det ingen grunn til å kritisera departementet for sjølve prosessen, heller tvert imot.