Gjermund Hagesæter (Fremskrittspartiet), 2002-06-04:
For Framstegspartiet er det viktig å ha eit mest mogleg oversiktleg og enkelt skattesystem. På den måten kan ein nemleg redusere kostnadene ved å administrere regelverket til eit minimum. Eit for komplisert skattesystem krev store administrative kostnader, både privat og offentleg, for å handheve regelverket. Eg er einig med saksordføraren i at det er positivt at ein reduserer kravet om dokumentasjon av skatteplikt som innanlandsbuande i eit anna land. Utover dette er det ikkje så mykje positivt i denne proposisjonen. Den sterkaste innvendinga vi har, er at den alternative fordelingsmetoden er for komplisert og for vanskeleg å praktisere. Og det er det ikkje berre Framstegspartiet som meiner. Skattebetalarforeininga skreiv følgjande om den alternative fordelingsmetoden i ei utsegn våren 2001: «Etter Skattebetalerforeningens oppfatning er dette en svært komplisert beregningsmåte som vil kreve betydelig ressursbruk fra ligningsmyndighetenes side og som vi, etter erfaring fra praktisering av den nordiske avtalen, vet at skattyterne har store problemer med å forstå. Ønsker man å vektlegge et enkelt system bør lønnsinntekter heller unntas helt, uten at beskatning av øvrig inntekt påvirkes(fordelingsmetoden) (fordelingsmetoden) Heller ikkje departementet legg skjul på at denne metoden er komplisert, men ein prøver i ei brevveksling – som saksordføraren var inne på – å rette opp litt av det inntrykket. I eit brev av 30. april til saksordføraren, Tore Nordtun, prøver departementet å vise ein del praktiske eksempel på korleis den alternative fordelingsmetoden fungerer. Men allereie den 6. mai kjem det eit nytt brev frå departementet, og der står det følgjande: «Jeg viser til brev av 25. april 2002 fra Finanskomiteen og mitt svarbrev av 30. april d.å.Skatteberegningene beregnet etter den alternative fordelingsmetoden(metode 2) inneholder dessverre enkelte feil.» (metode 2) Og vidare: «Fordeling av skatten på norsk og utenlandsk inntekt er foretatt for personinntekten og den alminnelige inntekten under ett, fordelt etter forholdet mellom brutto utenlandsk inntekt/brutto hjemlig inntekt og samlet brutto inntekt. Denne fordelingen er korrekt når man fordeler skatten på personinntekten. Fordelingen av skatten på alminnelig inntekt skal imidlertid fordeles etter netto alminnelig inntekt. Fordelingen av skatt på henholdsvis norsk og utenlandsk inntekt må derfor foretas separat for personinntekten og den alminnelige inntekten.» Så følgjer til slutt: «I tillegg finnes enkelte summeringsfeil.» Med dette skrivet frå departementet burde vel all tvil omkring korleis denne regelen skal praktiserast, vere rydda av vegen. Mitt poeng er: Når ikkje eingong departementet greier å forstå desse reglane ved første forsøk, kan ein vanskeleg vente at bedrifter som har tilsette mellombels i utlandet, skal forstå dei. Framstegspartiet ønskjer derfor ei forenkling av desse reglane ved at progresjonen i dei tilsette sine inntekter i Noreg blir tatt vare på ved at personfrådrag, minstefrådrag og botnfrådrag i toppskatten vert avkorta, slik at ein berre gir frådrag i forhold til talet på månader som den tilsette har opphalde seg i Noreg i løpet av inntektsåret. I tillegg går vi inn for ein seksmånadersregel i staden for den føreslegne tolvmånadersregelen. Ein seksmånadersregel vil likestille norske bedrifter i forhold til konkurrentane deira i mange land og dessutan redusere det administrative meirarbeidet ved utanlandsopphald. Ei slik endring vil derfor betre konkurransevilkåra for norsk næringsliv som denne regelen får følgjer for, og ho vil også leggje forholda betre til rette for at arbeidstakarane kan få auka kompetanse ved å arbeide i utlandet. På bakgrunn av denne gjennomgangen vil eg derfor fremje Framstegspartiet og Kystpartiet sitt forslag i innstillinga.