Oskar J. Grimstad (Fremskrittspartiet), 2009-12-07:
I samband med årets budsjett set Framstegspartiet og Høgre m.a. fram følgjande forslag: «Stortinget ber Regjeringa legge fram ei stortingsmelding om korleis bekjemping av Gyrodactylus salaris som trussel mot norske villaksstammar er tenkt gjennomført. Ein slik plan bør innehalde både metodevalg, budsjettmessige konsekvensar og prioritering av smitteområde.» Bakgrunnen er at villaksstamma no blir trua frå fleire hald bl.a. ved lakselusoppblomstring i sjøen og Gyrodactylus salaris i elvene. Det spesielle med Gyrodactylus-problematikken er at han er innført i elvene våre av statlege aktørar. Det gir staten eit moralsk ansvar for å fjerne denne så raskt som mogleg. Likevel vel Regjeringa å redusere fisketiltaka i årets budsjett. Det er ansvarslaust, spesielt grunngjevinga, som går på at fiskeavgiftene har gått ned. Det var vel aldri meint at desse avgiftene skulle stå for nedkjempinga av Gyrodactylus salaris-problemet? Det ein kan konstatere i denne saka, er at det har teke altfor lang tid å få på plass tiltak som viser gode resultat og fjernar problemet. Denne haldninga kan ein ikkje ha i samband med oppblomstringa av lakselus, som ein i dag ser klare teikn på. Dersom ein ikkje får kontroll med dette, vil vårens smoltproduksjon, som kjem frå elvene, ha lita eller inga moglegheit til å overleve. Det kan vi ikkje akseptere. For Framstegspartiet er det heilt uaktuelt å ofre villaksstammene i elvene våre for oppdrettsnæringa. Det må vere mogleg å få til ein sameksistens som gagnar alle partar, utan at ein part må vike. Auken av biomasse i oppdrettsnæringa på 5 pst, som også Framstegspartiet har slutta seg til, gir store inntekter til staten. Det vil vere uforståeleg for mange om ikkje betydelege delar av denne inntekta blir brukte til forsking og tiltak for å dempe og fjerne sameksistensproblema begge næringane i dag har og vil få framover. Så nokre ord om konsesjonsgrenser i verna vassdrag. Eg registrerer at leiaren i energi- og miljøkomiteen, Erling Sande, er ueinig med si eiga regjering når det gjeld grensa for kva som kan tillatast utbygd i verna vassdrag, og kan tenkje seg å auke ho frå 1 til 3 MW. Han er for så vidt på linje med sine eigne i Bondelaget: «Skjematiske grenser er ikkje nokon god styringsreiskap for å ta vare på naturverdiar,» seier Bondelagets Terje Engvik. Dette er det brei einigheit om i fleire kretsar. Betyr denne utsegna frå leiaren i energi- og miljøkomiteen at han vil arbeide aktivt for å endre denne grensa i verna vassdrag? Det er mange som har merka seg denne utsegna, og er samd i at ho bør utvidast. Andre fortel at den største utfordringa og eit aukande problem er den treige saksbehandlinga for å få på plass småkraftressursane. Grunneigar Torbjørn Thue i Gaular seier følgjande: «9 år etter at vi starta opp prosessen ventar vi no snart avgjerda på konsesjonssøknaden». Ni år! Dette viser at Senterpartiet, som tek mål av seg til å vere distriktas talsmenn, ikkje klarer å betre forholda for å få til alternative inntekter for distrikta, stikk i strid med deira uttalte målsetjing, og fråflyttinga aukar. Etter over fire år i regjering ser vi at utfordringane for distrikta er aukande, og at byråkratiet gjerne er den største. Som eksempel på dette, utan at det for så vidt er knytt berre til distrikta, er Enovas ekstraløyving på 1 200 mill. kr i samband med krisepakka i januar, der berre éin av dei 1 200 mill. kr er brukt. Dette viser at evna til å snu seg rundt i ein fart er fråverande – dessverre. Framstegspartiet ønskjer også ei endring av rovdyrpolitikken. Vi meiner at det høge konfliktnivået kjem av at det ikkje er samsvar mellom politikaranes og vanlege folks syn på behovet for eit stort tal rovdyr i norsk natur. Løysinga på dette er ikkje å kaste meir pengar etter rovdyrforvaltninga, men å redusere bestandsmåla og gi lokale politikarar meir direkte innverknad på forvaltinga av norsk rovdyrpolitikk og å lage eit meir liberalt regelverk for skade- og nødvergefelling. Nødvergefelling for angrep på hund ønskjer også Framstegspartiet å få på plass, saman med Høgre og Kristeleg Folkeparti. Så nokre ord om miljøavgifter og praksis når det gjeld desse. Framstegspartiet meiner ein spekulativ bruk av såkalla miljøavgifter svekkjer miljøarbeidets truverde når inntektene endar opp utan andre mål enn statskassa. Eit eksempel på dette er biodieselavgifta. Eit anna er forbrenningsavgifta, som fører til omfattande eksport av avfall til forbrenningsanlegg i Sverige. Rammevilkåra med særnorske avgifter gjer at våre forbrenningsanlegg ikkje klarer å konkurrere på pris, og får dermed ikkje nytte ledig kapasitet som skulle gå til fjernvarmenettet. Betydelege investeringar er gjorde med støtte frå Enova, men på grunn av låg kapasitetsutnytting er mange av desse anlegga i dag ulønsame. Framstegspartiet meiner at det må vere eit mål å harmonisere avgiftsregimet med våre naboland, slik at uføremålstenlege og miljøkrevjande løysingar fell bort, då miljøbelastinga med frakt av store mengder avfall over store avstandar ikkje er tenleg for miljøet. Derfor foreslår Framstegspartiet å fjerne denne fiskale avgifta. Heilt til slutt: Vi er einige om at miljøforvalting er viktig. Eg registrerer at miljøvernministeren villig beskriv eksempelvis den norske delegasjonen som skal til København, men han er ikkje like oppteken av å beskrive om delegasjonen reiser miljøvennleg, som dei kunne ha gjort. Når ein så stor delegasjon reiser til København og vel å flyge framfor t.d. å ta toget, er ikkje handlingane i samsvar med den utfordringa som det blir hevda at landet vårt og verda står overfor. Det svekkjer truverdet i miljøarbeidet vårt. Det trudde eg at vi ville halde oss for gode til.