Erling Sande (Senterpartiet), 2012-01-19:
Det er ein viktig debatt representanten Astrup lyfter. Eg trur òg at engasjementet er større enn det som oppmøtet i salen nødvendigvis viser – sjølv om vi må ta til etterretning at vår art er representert av individ med ulik politisk avskygging. Mangfaldet er viktig, som Astrup sa. Naturmangfaldet er viktig, det er viktig for mat, det er viktig for naturmiljø, det er viktig ikkje minst som genetisk bibliotek, som blei nemnt av representanten, og det er viktig å bevare for å oppfylle det som det blir referert til i den gamle bondetanken, nemleg dette med å overlate jorda i minst like god tilstand som ein sjølv overtok ho i. Det er gledeleg at så mange også tek opp igjen dette. Dette er jo ei av dei eldste formuleringane i Senterpartiets program, men det er også ein tanke som heldigvis har støtte langt utover det. Sjølv om den politiske semja er brei, veit vi at det biologiske mangfaldet er trua. Klimaet vårt er i endring. Det blir varmare på kloden vår, og ikkje alle artar er like tilpassingsdyktige når det gjeld det. I dei verst tenkjelege scenarioa som FNs klimapanel opererer med, viser ein til eit mogleg tap av mangfald av artar på opptil 40 pst., og det er uhyre dramatisk. Det er rett nok «worst case»-scenario, men alle scenario medfører ein fare for tap av biologisk mangfald. Derfor er klimadebatten ein av dei viktigaste debattane også når det gjeld biologisk mangfald. Vi refererer ofte til den debatten og koplar han til vår arts sjanse for å overleve – eller til den trusselen klimaendringane betyr for menneske. Men det er jo i høgste grad ein trussel – og kanskje ein langt større trussel – for mange andre artar på jorda vår. Derfor er både aktiv klimapolitikk og god arealbruk, som her er nemnde, viktige svar på korleis vi tek vare på det biologiske mangfaldet. Svært, svært ofte blir svaret over alle svar vern. Eg har lyst til å dvele litt ved det, for det er ikkje alltid sånn at vern er svaret. I nokre tilfelle er vern ein god reiskap, men det er direkte underkommunisert at veldig mange artar – og trua artar, ikkje minst i vårt land – lever ikkje på grunn av vernet, men på grunn av ei aktiv forvalting av areal. Gjennom eit levande kulturlandskap sikrar vi nær 30 pst. av raudlisteartane våre overleving. Viss Høgre verkeleg ynskte å bidra med omsyn til det biologiske mangfaldet, burde ein jo sjå på korleis ein best mogleg kunne utforme politikken sin for å sikre det kulturlandskapet i framtida. Og eg vil seie: Der har partiet Høgre ein lang, lang veg å gå. I altfor stor grad i desse debattane lyfter ein fram nokre artar framfor andre artar som – kva skal eg seie – fasiten nesten på det biologiske mangfaldet. Det ser vi igjen i sentrale media, vi ser det igjen i debattar i denne salen, vi ser det igjen i engasjementet til enkelte naturvernorganisasjonar. Og det er det ein grunn til, trur eg. Det er i alle fall sånn at eg tvilar på at vi får oppleve at det står demonstrantar på plassen utanfor Stortinget med skilt som seier «La svartkurla leve!» eller «Ta vare på parykknoppurten!» – dessverre. Men viss ein meiner alvor med å ta vare på biologisk mangfald, skulle vel det bety at alle artar er like mykje verde i mangfaldet vårt, dvs. at ein ulv skulle vere like mykje verd som ein sjeldan lavart eller ei sjeldan urt? Sånn er det ikkje. I staden er debatten ofte prega av ei avansert form for diskriminering av artar, der store artar med mykje hår og kjøt på menyen er betydeleg meir i fokus enn det andre artar er. Til slutt: Statsråden har på ein god måte gjort greie for det breie arbeidet som regjeringa gjer for å ta vare på mangfaldet av artar. Som regjeringsparti støttar Senterpartiet dette arbeidet. Samtidig er det sånn at i dette arbeidet er det også ei semje utover regjeringspartia i Stortinget, der eg opplever eit breitt engasjement kring dei tema som interpellanten lyfter.