Tor Bremer (Arbeiderpartiet), 2013-02-05:
Då eg såg denne saka første gong, tenkte eg: Her må presidentskapet ha bomma kraftig – når ein har sett denne saka opp på dagsordenen. Dette må vera ei sak som har lege att frå tidlegare stortingsperiodar. Det er jo ikkje noka revolusjonerande nytenking her. Tvert imot, opposisjonen prøver faktisk å slå inn dører som allereie er vidopne. Frå spøk til alvor: Temaet er naturlegvis både dagsaktuelt og framtidsretta. Me får sjå på det som positivt at det meste av det som blir teke opp i forslaget, allereie er vareteke eller er i ferd med å bli teke omsyn til i den kommande distrikts- og regionalmeldinga, der mykje av temaet faktisk høyrer heime. Eg yndar i ulike forsamlingar å peika på at Noreg kanskje er eit av dei minst homogene landa i Europa. Dei næringsmessige, kulturelle, språklege og historiske ulikskapane frå landsdel til landsdel kan vera påfallande. Med ein høgare utdanningsstruktur etablert på over 50 studieplassar tek sektoren vare på det store mangfaldet i det kompetansebehovet me finn over heile landet. Når me i tillegg kan konstatera at dei aller fleste institusjonane anten alt har eit desentralisert tilbod eller er i ferd med å utvikla eit, ja, då er landet godt rusta til følgja opp det regionale kunnskapsbehovet. Men dette er ikkje godt nok. Det er naturlegvis avgjerande viktig at dialogen med regionale myndigheiter og arbeidsliv er både tett og forpliktande. Difor var det svært føremålstenleg å innføra ordninga med rådet for kontakt med næringslivet og den kjende Samfunnskontrakten. Resultata ser me tydeleg. I mitt eige fylke har Høgskulen i Sogn og Fjordane omfattande desentraliserte tilbod, t.d. innan lærarutdanning og førskuleutdanning. Det same ser me når det gjeld ingeniørutdanninga. Høgskolen i Bergen samarbeider med ulike bedrifter og Folkeuniversitetet og legg utdanninga av nye subsea-ingeniørar til Florø – veldig bra. Poenget er at etablerte arbeidstakarar som ønskjer å ta ei ny og vidare utdanning, ofte ikkje er mobile. Då må utdanningstilbodet ut til studenten. Eg trur at i denne salen har dei aller fleste ei felles oppfatning av kor viktig dette er. Mitt poeng er at dette allereie har vorte ein stor suksess. Fokus på desentraliserte og fleksible utdanningstilbod er ikkje noko nytt. Dette temaet vart fyldig omtalt i St.meld. nr. 44 for 2008–2009, Utdanningslinja, som vart handsama i denne salen i 2010. Då vart politikken presisert, og etter dette er det også nedfelt i målstrukturen for institusjonane. Så dette er altså godt vareteke. Når forslagsstillarane tilsynelatande vil desentralisera tilboda ytterlegare, må ein etter mitt syn trå litt varsamt. Det er viktig å ha eit tydeleg fokus på kvaliteten på dei tilboda som blir laga. Eg seier ikkje at det automatisk vil bli dårlegare kvalitet ved å desentralisera ytterlegare, men ein må ikkje gløyma den kvalitetsmessige sida ved å desentralisera desse tilboda. Så må eg tilstå at eg stussar litt: I denne saka yndar partiet Høgre å ivra for å desentralisera tilboda. Men innan den nasjonale lærarutdanninga vil det same partiet demontera dagens tilbodsstruktur, frå ca. 20 til 8 eller 6. Det har vore ulike signal. Det er altså å gå i stikk motsett retning. Er dette eit forsøk på å ri fleire utdanningspolitiske hestar, eller har Høgre alt ombestemt seg – og forlate det som er intensjonen i denne saka? Det er det store spørsmålet.