Magnhild Meltveit Kleppa (Senterpartiet), 2001-11-27:
Hadde Senterpartiet sitt budsjettforslag blitt vedtatt, ville landet hatt eit statsbudsjett med vekt på førebygging, verdiskaping, distrikt og fordeling. Då ville dei som får dei største fordelane av fjerning av utbytteskatten, hatt nokre hundre tusen mindre kvar til å investera i hytteslott og symjebasseng. Dei 84 som har størst forteneste av dette forslaget, ville mista den millionen som dei no er stilte i utsikt av Regjeringa. Samtidig ville mange enkeltpersonar og bedrifter som ser ressursane i distrikta, som ser moglegheitene til arbeidsplassar og busetjing, som ser at ein god distriktspolitikk òg er ein god bypolitikk, fått nødvendig tilrettelegging og risikokapital til det. Om Senterpartiet fekk gjennomslag, ville langt fleire kvinner og langt fleire lågtlønte få behalda meir av inntekta si. Senterpartiet føreslår nemleg at satsen i minstefrådraget vert auka til 27,5 pst., noko som for den som tener 150 000 kr, utgjer 8 000 kr meir i skattefri inntekt i høve til i dag. Senterpartiet vil dessutan ha eit skattefrådrag for einpersonshushald med inntekt under 150 000 kr og føreslår som første trinn i ein opptrappingsplan 500 kr i 2002. Vi senkar trinn 2 i toppskatten og får plass til ein eigen utjamningsmilliard. Hadde vi fått gjennomslag, ville det medført 150 mill. kr til tak over hovudet til bustadlause, dessutan nye ettervernstiltak for rusmiddelmisbrukarar, opptrapping mot SIFO sine satsar for sosialhjelp, barnehage i staden for kontantstøtte til sosialhjelpsklientar, og dessutan at alle familiar, òg dei fattigaste, fekk høve til å bruka barnetrygda og eingongsstønaden på ungane. Vi ville òg fått plass til å styrkja barnevernet og snu det usolidariske bustøtteforslaget som Arbeidarpartiet har fremja, og som Bondevik II følgjer opp. Vi er einige i at bustøttetaket i dei fire største byane blir auka, men vi er djupt ueinige i at resten av bustøttemottakarane i dette landet skal betala for det. Om Senterpartiet fekk fleirtal, ville vi venteleg ha sloppe nokre av dei mange overskriftene som fortel om kvardagen i Kommune-Noreg. Visst vert det gjort svært mykje godt arbeid og ytt mange gode tenester i kommunane i dag, men dei høyrer vi dessverre for lite om. Vi høyrer derimot om utslitne foreldre som må senda sine vaksne funksjonshemma barn på dør fordi dei ikkje orkar meir, fordi kommunane ikkje stiller opp. Vi høyrer om småbarnsforeldre som står i kø og undrar seg over kor dei nye barnehageplassane og oppussinga av alle skulane eigentleg vart av. Kommunane deira har jo ikkje pengar til dette. Det viser budsjettbehandlinga i den enkelte kommunen. Barneombodet ropar varsku i høve til innhaldet i skulane. Og det er dessverre òg skapt stor uvisse i høve til ei verdig avslutning av eldreplanen. Senterpartiet tar KS – kommunane sin eigen organisasjon – på alvor. Dei melder om eit behov for 7 milliardar kr i år og til neste år for å følgje opp det Stortinget har lova innbyggjarane i den enkelte kommunen. Hadde Senterpartiet fått fleirtal, ville kommunane hatt midlar til dei oppgåvene som kommunane no er pålagde – ikkje med ein gong, men på lengre sikt. Dei ville dessutan som eit første trinn i ein plan for å retta opp den ubalansen som i dag er i kommunesektoren, hatt 12 milliardar kr til sletting av gjeld. Vi skjønar ikkje at det er meir heltemodig å slette gjeld til Gardermobanen enn til kommunane for å halda ved lag tilbod overfor barn, unge og eldre. Senterpartiet sitt budsjett er eit budsjett for reduserte forskjellar. Kristeleg Folkeparti og Venstre har bytta ut Senterpartiet med Høgre. Bondevik II sitt budsjett er prega av det. Dominansen er så klar at det gir grunn for å stilla spørsmål om den delen av Kristeleg Folkeparti som er opptatt av ei offensiv distriktssatsing, av utjamning, av å redusera forskjellar, faktisk òg er bytta ut med Høgre.