Åse Kristin Ask Bakke (Arbeiderpartiet), 2022-05-12:
Eg vil begynne med å takke likestillingsministeren for ei grundig og god utgreiing for to dagar sidan. Eg vil òg starte med å reflektere litt rundt dei likestillingskampane som er tekne før oss, som faktisk gjer at det er mogleg for oss ikkje lenger å måtte diskutere om kvinner i det heile skal få lov til å ha ein plass i denne salen. Diskusjonen går på korleis vi kan bli meir likestilte i samfunnet, korleis fleire kvinner kan velje seg yrke i mannsdominerte felt og omvendt, og korleis menneske med funksjonsnedsetjingar, folk med ulik legning, folk med minoritetsbakgrunn – alle – skal ha moglegheiter til å leve gode og frie liv. For at vi alle kan få leve frie liv, treng vi eit likestilt samfunn med store moglegheiter for alle, uansett kven du er, eller kven du elskar. Det at vi har denne utgreiinga her årleg, og debatten i etterkant, gjer at vi får moglegheita til verkeleg å kikke oss sjølve litt i korta, stoppe opp og både tenkje og debattere over: Kva er statusen for likestillinga og mangfaldet i samfunnet vårt i dag? Status er at vi har ein lang veg å gå. Vi har ikkje eit likestilt samfunn i Noreg i dag, sjølv om vi toppar lista internasjonalt, for vi har enno ikkje eit likestilt arbeidsliv. Kvinner tener framleis mindre enn menn, færre kvinner er toppleiarar, og kvinnene arbeider meir deltid og har meir uhøveleg arbeidstid. Det er status i dag. Vi kan ikkje seie oss fornøgde før vi får ein betre kjønnsbalanse, før vi sikrar lik løn for likt arbeid og set inn tiltak mot vald i nære relasjonar, seksuell trakassering og negativ sosial kontroll. For fridomskampen er det opp til oss å ta, og vi har ein lang veg å gå. Dessverre har likestillinga stått for stille altfor lenge, og i mange tilfelle har det dessverre gått baklengs dei siste åra. Vi veit at likestillinga kjem ikkje av seg sjølv. Likestilling kjem av at vi tek kampen for det. Det handlar om val, og det handlar om prioriteringar. Det er med glede eg seier at etter eit halvt år i regjering er skuta for eit meir likestilt samfunn endeleg snudd. Med vilja politikk frå Arbeidarparti–Senterparti-regjeringa går likestillinga framover, men det er eit arbeid som må gjerast kvar einaste dag. Med ei ny retning for arbeidslivet, der hovudregelen heilt klart skal vere heile og faste stillingar, med ei aktivitets- og utgreiingsplikt som set fokus på lønsforskjellar og deltidsbruken, og med pensjon frå første krone er vi heldigvis godt i gang. Som likestillingsministeren varsla i utgreiinga tysdag, kjem det ei stortingsmelding mot seksuell trakassering. Vi veit at det i skuggen av metoo framleis føregår seksuell trakassering, og det er vår plikt å førebyggje at det ikkje skal skje, for at neste generasjon skal få leve i eit samfunn der ein ikkje må forhalde seg til at det føregår seksuell trakassering, verken i arbeidslivet eller i samfunnet. Det fortener neste generasjon at vi etterlater i arv. For at vi skal få eit likestilt samfunn, treng vi å løfte menn sine utfordringar. Som likestillingsministeren tok opp, skal det setjast i gang eit mansutval som ser på utfordringa for menn. Vi veit at det er fleire tabu rundt psykisk helse for menn og gutar, det er dessverre høgare sjølvmordstal for menn, og det er likestillingsutfordringar som vi skal sjå på. Heldigvis er det mange ting som er på trappene. Vi skal endeleg forby konverteringsterapi, og det er på høg tid. For vi er ikkje i mål før alle kan få leve frie liv der kvinner og menn har dei same rettane og moglegheitene både i arbeidslivet, i familielivet og i samfunnet generelt. Eit likestilt samfunn er vår kamp, som vi tek for neste generasjon, slik at dei skal få moglegheita til å vekse opp i eit fritt og likestilt samfunn.