Kjersti Toppe (Senterpartiet), 2012-05-14:
Først takk til interpellanten som set ei veldig viktig sak på dagsordenen. I internasjonal samanheng er Noreg eit samfunn med små forskjellar. Vi har eit skattesystem som bidreg til relativt avgrensa inntektsforskjellar. Men sjølv i rike Noreg er det altså mange barn, og mange fleire enn det som er synleg, som opplever fattigdom, og som lever i det som blir kalla fattige familiar. Det er barnefamiliar som ikkje har pengar til det som alle andre tek som ei sjølvfølgje, og som ikkje tek som ei sjølvfølgje det å ha f.eks. varm mat til middag kvar dag. Det er barn som blir isolerte frå vanlege sosiale aktivitetar som dei ikkje kan delta i fordi det kostar for mykje for foreldra. Det er òg barn som faktisk er fattige på helse. Vi veit at vi har betydelege sosiale helseforskjellar i Noreg, der barn frå fattige familiar risikerer å få dårleg helse i framtida. Derfor er dette eit veldig viktig arbeid. Det viktigaste vi kan gjera i arbeidet mot barnefattigdom, er å fortsetja å ha gode universelle ordningar i Noreg, slik som fordelingsmeldinga tok opp, og å fortsetja arbeidet for eit samfunn med små forskjellar. I tillegg må vi bruka kunnskapen vi har om kva slags familiar og barn som har større risiko for barnefattigdom enn andre. Vi veit i dag at einslege forsørgjarar, fleirbarnsfamiliar og innvandrarfamiliar er høgt representerte i fattigdomsstatistikken. Til desse kan vi òg ha målretta tiltak. Eg meiner at i staden for å skattleggja og behovsprøva barnetrygda, som stadig kjem opp til diskusjon, burde ho styrkjast som ei generell ordning. Eg er veldig oppteken av gratis fritidsaktivitetar som eitt eksempel på ei ordning som verkar breitt utan å vera direkte stigmatiserande. Kontantstøtta blei diskutert her. Eg er ueinig i at vi skal seia at kontantstøtta er ei fattigdomsfelle. Eg trur ho verkar begge vegar, og eg er einig med Hareide i at for mange vil kontantstøtta vera eit veldig viktig bidrag til den totale familieøkonomien der og då. Samtidig er det vel òg slik at det kanskje ikkje er familiar med dei aller minste barna som har dei største utfordringane. Vi skal kanskje vera like opptekne av inntektene til familiar med barn over kontantstøttealder. Eg er òg einig i at kontanstøtte og barnetrygd ikkje bør innlemmast i utrekning av sosialtrygd, slik eg opplever ein har gjort det i Bergen. Det er eit tiltak som direkte kan påføra familiar auka fattigdom. Eg var inne på at barnefattigdom òg betyr å vera fattig når det gjeld helse. Vi har sosiale helseforskjellar i Noreg. Eg har snakka varmt om ordningar som frukt og grønt i skulen. Vi veit at abonnementsordninga på barneskulane i dag faktisk forsterkar sosiale helseforskjellar, for vi veit at det er dei ressurssterke som har pengar til å leggja frukt med i ranselen. Å utvida denne ordninga til heile grunnskulen er eit viktig fattigdomstiltak. Det er òg eit viktig helsetiltak. Eg er oppteken av at vi må få meir fysisk aktivitet inn i skulen. Vi veit at deltakinga i den organiserte idretten òg følgjer inntektsnivå og ikkje når alle like godt. Deltaking i organisert idrett ser vi òg følgjer foreldra sitt utdannings- og inntektsnivå. Dette er noko den idrettsmeldinga vi skal leggja fram, må fokusera på. Heilt til slutt har eg lyst til å referera til noko som stod i Bergens Tidende i helga, om kjøpepresset for barn og ungdom i dag. Ni av ti foreldre i Hordaland melde at dei meiner vi vaksne kjøper for mykje til barna, og at foreldra sjølve blir utsette for kjøpepress. Det er klart at den relative fattigdomen er påverka av dette. Vi har alle, både politikarar og foreldre, eit ansvar for å vera gode rollemodellar, og for at ein – alt frå fødselen av og framover – ikkje kjøper alt som kan gje status, men at ein har eit vaktsamt blikk på det.