Fredric Holen Bjørdal (Arbeiderpartiet), 2015-03-24:
Høgre har ein lang tradisjon for å skyve svake grupper og misforstått individuell fridom framfor seg i argumentasjonen sin for å svekkje vernet for arbeidstakarane. Før lova om fabrikktilsyn vart vedteken i 1892, avviste partiet å regulere arbeidstida for vaksne arbeidarar og grunngav det med at ein ikkje skulle hindre vaksne sjølvstendige menn i å ta på seg så mykje arbeid dei sjølv ville. Lova hadde heller ikkje forbod mot barnearbeid, slik arbeidarrørsla kravde, og sjølv om ho innførte ei nedre grense på 12 år, følgde det ikkje med kontrollmekanismar for å sikre at lova vart etterlevd. For å forby barnearbeid ville vere det same som å ta brødet ut av munnen på mange fattige familiar, hevda Høgre då, og eit forbod mot nattarbeid for ungdom mellom 14 og 18 år ville gjere det vanskeleg for ungdommen å få arbeid. Det var då. No, i dag, er det arbeidsmiljølova som skal til pers. Høgrepartia og arbeidsgjevarorganisasjonane meiner regelverket er for godt, at det ikkje passar til dagens verkelegheit. Difor er dei så opptekne av å gjere arbeidsmiljølova meir fleksibel. Denne fleksibiliteten er berre eit honnørord som skjuler den eigentlege agendaen: å redusere personalkostnadar og gjere livet enklare for arbeidsgjevarane gjennom å flytte makt frå arbeidstakarane. Høgrepartia har alltid lytta meir til arbeidsgjevarar enn til arbeidstakarar. Arbeidarpartiet er kritisk til slik flytting av makt fordi styrkeforholdet allereie er skeivt. Arbeidsgjevaren sit med dei sterkaste korta, og berre gjennom sterke lover og god fagorganisering kan dette bli jamna ut. Viss vi svekkjer arbeidsmiljølova, gjev vi arbeidsgjevar endå større styringsrett over arbeidskvardagen. Viss unntak frå lova skal bli avgjorde på den enkelte arbeidsplassen, er det vanskelegare å seie nei for den enkelte arbeidstakaren. Faktum er at arbeidsmiljølova er fleksibel og opnar for mange lokale tilpassingar. Ofte er det dei bedriftsleiarane som klagar mest på lovverket, som har sett seg minst inn i det moglegheitsrommet lova gjev. Viss det eksisterer ei lokal fagforeining, kan arbeidsgjevaren avtale ganske store unntak frå hovudreglane om arbeidstid i lova. Store unntak frå arbeidstidsbestemmingane blir gjevne av Arbeidstilsynet, og endå større unntak blir gjevne av nasjonale fagforbund. Desse unntaksbestemmingane er ein slags firetrinnsrakett som, slik eg ser det, utgjer eit finstemt balansepunkt. Di større unntak frå hovudreglane om arbeidstid, di høgare opp i systemet må det godkjennast. Vi bør merke oss kva slag retorikk Høgre og Framstegspartiet bruker om arbeidsmiljølova. Dei er systematiske i ordbruken om sine eigne forslag til lovendringar: oppmjuking, fleksibilitet, moderne. På denne måten vil regjeringa at eit etterlate inntrykk av arbeidsmiljølova skal vere at ho er rigid, stivbeint, gamaldags, umoderne. Dette er heilt feil. Men denne taktikken skal førebu grunnen for dei høgreideologiske endringane som vi no ser kjem. Forskjellen på Arbeidarpartiet og regjeringa er at vi ikkje ønskjer å svekkje makta til vanlege arbeidsfolk og gje det organiserte arbeidslivet dårlegare vilkår. Vi vil ikkje at fleire skal bli låst inn i den utryggleiken mellombelse tilsetjingar inneber. Meir kvelds- og helgejobbing, lengre dagar og meir mellombels tilsetjing er ikkje oppmjukingar, det er innstrammingar for arbeidstakarane. Vi vil ikkje ha ei arbeidsmiljølov som berre passar for dei friske og raske og dei som kan utføre arbeidet sitt med iPad-en frå sofakroken på kveldstid. Eit trygt og anstendig arbeidsliv er ein viktig del av den norske samfunnsmodellen, som gjer at vi er i toppsjiktet internasjonalt når det gjeld å kombinere jamn inntektsfordeling, god velferd, konkurranseevne og nyskaping. Det er nettopp dette regjeringa set på spel når dei påstår at dei skal modernisere arbeidslivet og mjuke opp arbeidsmiljølova. Endringane dei føreslår, vil tvert imot føre til eit hardare arbeidsliv, og den historiske feilslutninga deira er å tru at ein får eit meir moderne arbeidsliv av å skru klokka tilbake.