Knut Arild Hareide (Kristelig Folkeparti), 2010-05-28:
Det er blitt stilt spørsmål ved kvifor Kristeleg Folkeparti ønskjer å ta opp denne debatten. Det trur eg eg vil svare på med å peike på det glimrande innlegget som Hadia Tajik heldt, som nettopp tok opp dette: Korleis kan religion på sitt beste bidra? Eg synest det viser nettopp at dette er eit perspektiv der me ønskjer å seie: Korleis kan me syte for religionen sin plass i samfunnet på ein god måte, og ta vare på dei tradisjonane som me har? Eg har òg lyst til å peike på eit anna godt innlegg, som Marianne Aasen heldt. Eg var ikkje nødvendigvis einig i alle konklusjonane, men det viser i seg sjølv kor viktig denne debatten er. 17. mai-toget i Heggedal: Me må sjølvsagt respektere foreldreutvalet si avgjerd, men er det sånn at me ønskjer at dei tradisjonane som har prega vår nasjon i mange hundre år, skal takast bort, og så skal me på ein måte berre behalde dei livssynsnøytrale tradisjonane, dei sekulære tradisjonane? Er det positivt om me gjer alle desse dagane våre nøytrale, er mitt spørsmål. Eit anna spørsmål som ikkje har blitt nemnt, men som kunne ha vore oppe i debatten i dag, er skulegudstenestene. Er det ein tradisjon? Ja. Sjølvsagt skal det vere ein fridom for dette, men skal me ta dei tradisjonane bort, eller ønskjer me å ta vare på dei? Det same er det eigentleg Laila Gustavsen spør om: Kva er den norske identiteten? Ja, det er å gå på ski, det er å ete brunost. Det er eg heilt einig i. Men ein del av vår identitet er knytt til trusopplevingar, og den tradisjonen må òg få lov til å leve vidare. Så vil sannsynlegvis ein del av den norske tradisjonen i framtida vere å besøke moskeen, og da skal det òg få lov til å vere ein del av identiteten. Men lat oss ta vare på dei tradisjonane som òg har livssyn som ein del av det, og ikkje berre peike på det nøytrale, det sekulære. Da blir me eit fattigare samfunn. Eg synest at det forliket me har fått når det gjeld stat–kyrkje, har vore eit steg framover. Der har me greidd å bevare Den norske kyrkja som eit livssynssamfunn som fortener å bli behandla som eit livssynssamfunn på ein god måte, men òg den tradisjonen som kom til Bømlo for tusen år sidan. Eg synest det politiske Noreg har greidd det på ein god måte. Da synest eg derimot at det me har opplevd i debatten om kor preses skal vere, blir eit dårleg eksempel. Det er eit spørsmål som det for meg er heilt naturleg at trussamfunnet må få lov til å bestemme. Og da synest eg det blir vanskeleg når den parlamentariske leiaren i Arbeiderpartiet samanliknar Den norske kyrkja med ein statleg etat eller eit direktorat. Det trur eg verken Den norske kyrkja eller direktorata rundt om i landet er særleg fornøgde med. Eg har lyst til å peike på det som journalisten Dag Kullerud skreiv i Aftenposten knytt til nettopp denne saka. Han sa følgjande: «Når et lands regjering bruker tid og krefter på spørsmålet om hvor en biskop skal bo, gir det umiddelbart et bilde av regjeringens evne til å prioritere saker. Viktigere er det imidlertid at det avslører et(…) fravær av prinsipiell religionspolitisk tenkning. I de fleste land i verden ville Regjeringens avgjørelse i preses-saken bli sett på som et overgrep.» (…) Ja, regjeringa har jo valt å gjere denne saka til eit regionalpolitisk spørsmål – det som burde ha vore eit religionspolitisk spørsmål. Men eg synest denne debatten har vore opplyftande. Eg ser fram til det arbeidet som regjeringa no set i gang, og debatten i seg sjølv er jo så viktig i nettopp denne typen saker.