Laila Reiertsen (Fremskrittspartiet), 2011-06-08:
Takk til interpellanten for å setja eit svært viktig tema på dagsordenen. Samtidig vil eg nytta anledninga til å takka for eit fint og svært sterkt seminar i anledning 25-årsjubileet til SMI. Lat oss først slå fast at berre det beste er godt nok for barn – ikkje berre når det gjeld god omsorg og støtte i livet frå foreldre og omsorgspersonar, men òg i form av respekt som individ og å bli tekne på alvor i alle situasjonar i livet. Barn sin rettstryggleik må stå som eit lysande og sterkt element som skal vera utgangspunktet i all saksbehandling i system der barn er delaktige. Som stortingsrepresentantar sit vi i ulike komitear. Dette området er ikkje tillagt min komité, men som representant, medmenneske, mor og bestemor er det klart ein får ulike meldingar frå ulikt hald, òg når det gjeld barn. Eg blei fort kontakta av fleire som nettopp var, eller har vore, i situasjonar der ein er nøydd til å stilla seg spørsmålet: Blir barn høyrde og tekne på alvor i dette landet? Svaret er dessverre nei i dei fleste barneverns- og barnefordelingssaker. Lat oss kalla han Petter, han er tolv år. Dette er orda hans: Eg prøver igjen og igjen å skriva fordi eg igjen vil seia kva eg meiner om kvar eg skal bu, og korleis eg vil ha det i livet mitt. Eg vil vera heime hos mor mi og brørne mine. Der hadde eg det godt og fekk omsorg. No er alt berre svart og elendig, og eg har mista alt som eg var glad i. Kvifor skal eg ha det slik? Eg er engsteleg og redd og gir snart opp. Ingen av dei som bestemmer, høyrer på meg, uansett. I denne saka er det spesielt at av dei talrike dokumenta der det nøye er skrive ned frå kven dei er, og om kva, finst det ikkje eitt skikkeleg skriv som ligg ved saka der barnet har fått skrive eller sagt kva det meiner. Ingen dokument frå sjølve barnet direkte er med. Dette er ikkje ei enkeltståande sak, men det viser eit problem som fleire har kome med sine bekymringar om – og ikkje berre barn, men òg fagpersonar som er med i ulike situasjonar når barn er involverte. Dei har ikkje kompetanse, og dei veit ikkje kva ein skal gjera i forhold til at barn skal bli høyrde. Dette er skremmande. Representanten Hofstad Helleland var inne på denne undersøkinga som hadde kome fram, og eg har òg lyst til å seia noko om den. Dette var ei masteroppgåve ved NTNU i Trondheim som belyser nettopp dette. I 70 pst. av barnevernssakene finst det ikkje spor av at saksbehandlaren har snakka med barnet sjølv. Dette er alvorleg, og her går ein i motsett retning enn det som var intensjonen då barneloven blei endra i 2003, då barn i aldersgruppa sju–tolv år skulle bli høyrde og få uttala seg før det blei teke ei avgjerd for dei. Ein skulle jo då tru at barna sine stemmer skulle vera tydlegare no, men nei. Eg som mor, medmenneske og stortingsrepresentant får ein nokså vond følelse av at ved ikkje å ha skikkelege rutinar på dette, sviktar vi mange barn og påfører dei urettmessig store påkjenningar, som kan få følgjer for dei seinare i livet. Slikt må ein gjera noko med, og det straks. Når det går fram av barnevernsloven § 6-3 at barn som har fylt sju år, skal få anledning til å uttala seg, og at barnet si meining skal tilleggjast vekt i samsvar med barnet sin alder og modenskap, er det ein temmeleg klar bodskap. Men ein gjer altså lovbrot i 70 pst. av barnevernssakene. Dette er ille. I tillegg har vi FNs barnekonvensjon artikkel 9 nr. 1 og artikkel 12, jf. menneskerettsloven § 2 nr. 4 – òg etter denne konvensjonen skal barnet sitt beste vera eit grunnleggjande omsyn. Kva skal vi med alle desse tydelege og klare lovane når dei ikkje blir brukte og følgde? Nok er nok. Ministeren har ei oppgåve framfor seg som bør setjast på timeplanen no. Vi har ingen barn å mista, men vi har ein del uoppgjort med vaksne som ikkje gjer jobben sin overfor dei mest verdfulle vi har, nemleg barn som skal bli høyrde.