Tor Bremer (Arbeiderpartiet), 2010-06-03:
Eg trur at interpellanten Tove Karoline Knutsen har heilt rett i at tilgangen på nok helsepersonell med rett kunnskap er ei av dei store utfordringane som denne salen må ta omsyn til, viss Noreg òg i framtida skal vera heilt i front innanfor velferdstenester. I Arbeidarpartiet har me, som alle veit, høge forventningar på vegner av folket, også på dette området. Dette er for så vidt ikkje noko nytt fenomen, men er ei historisk erkjenning som difor er godt forankra i regjeringa. Når eg startar slik, er det ikkje fordi me er sørgjeleg på etterskot, eller at det ser svært mørkt ut – tvert imot. I dei siste to åra er t.d. talet på studieplassar ved sjukepleiarutdanninga auka med 800. Eg er trygg på at dei auka ungdomskulla som me veit kjem i tida framover, også vil koma helsesektoren ytterlegare til gode. I denne samanhengen vil eg, frå Stortingets talarstol, arrestera opposisjonen for over tid å ha drive ei systematisk og repeterande svartmåling av norsk helsevesen. Dagleg kan me høyra om kor langt forfallet på sjukehusa og i helsesektoren er kome. Eg vil seia det slik at det er lite kledeleg for oppegåande folkevalde som har teke mål av seg til å koma i regjeringsposisjon. Det er dessutan riv ruskande gale, og det er ikkje minst urettferdig overfor alle dei dyktige fagfolka som kvar dag gjer ein kjempejobb for sjuke og pleietrengande menneske. Det einaste opposisjonen oppnår med dette, er å snakka ned tilliten til helsevesenet vårt. Eg for min del vil bruka tida til å peika på alt det gode arbeidet som dagleg blir utført, og om korleis me kan gjera dette endå betre når behova faktisk forandrar seg. Når det er sagt, vil eg understreka at ja, det er utfordringar i helsevesenet, og me skal så definitivt gripa fatt i dei. Så til interpellanten sitt hovudpoeng om kva som vil vera rett strategi for å utdanna nok personell med rett kunnskap. I den nære framtida ser det ut til at det ikkje er den aller største utfordringa, men ser me problemstillinga i eit 15–20-årsperspektiv, er utfordringa så definitivt der. Det brukte talet på 95 000–135 000 nye årsverk i helsesektoren kan i utgangspunktet gje uttrykk for at ein kan utfordra privat sektor på deira behov for ny arbeidskraft. Den skal som kjent bidra til ei verdiskaping som skal erstatta og utfylla ein sårbar oljerelatert økonomi. Dette behovet på over 100 000 årsverk er stipulert til å utgjera 44 pst. av all ledig arbeidskraft på dette tidspunktet. Dette høyrest urovekkjande mykje ut, men etter mitt syn må det sjåast i samanheng med ein forventa og naudsynt innovasjon og teknologiutvikling i både privat og offentleg sektor. Industrien vår vil av mange grunnar måtte ta i bruk ny teknologi i staden for arbeidskraft, som då i større grad kan erstatta eller setjast inn i offentleg velferdsproduksjon. På helseområdet har det skjett mykje, og endå meir vil skje i tida framover. Samhandlingsreforma vil intensivera dette behovet. Helsesektoren vil trenga mange og nye typar fagfolk. Difor må all helseutdaning i framtida i større grad sjåast i samanheng. På same måte som lærarutdaninga har fått sin gjennomgang, må også helseutdaninga få ein full gjennomgang og i større grad tilpassast framtida sine behov, som interpellanten, Tove Karoline Knutsen, heilt rett påpeikar. Det er difor bra at statsråd Aasland signaliserer frå talarstolen at ho vil sjå nærare på dette. Det ser ut til at sjukepleiarutdaninga er i rute i den nære framtida, men det blir ei utfordring å få legane ut i landet, der folk bur. Det er dessverre ikkje alltid prioritet nummer ein hos dei nyutdanna legane. Det er av ein eller annan grunn meir stas å vera spesialist på eit stort sentralt sjukehus. Dette fenomenet beskreiv interpellanten på ein utmerkt måte tidlegare i sitt innlegg. Det blir difor ei politisk utfordring å lykkast med ei god geografisk spreiing av spesielt legetilbodet. Eg er veldig komfortabel med statsråden si tilnærming til utfordringa. Det er naudsynt med ein full gjennomgang og fornying av helse- og sosialutdaningane. Det blir difor spennande å sjå kva nettopp Hagen-utvalet konkluderer med i si innstilling, som kjem om ca. eitt års tid.