Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2014-12-12:
Lat meg først begynne med å seie at det er veldig positivt at alle parti stiller seg bak intensjonen i dette lovforslaget frå meg sjølv og fleire representantar frå Arbeidarpartiet om å lovfeste barnekontakt til barn av innsette. Eg tvilar på ingen måte på at alle partia i Stortinget synest det er ei viktig problemstilling og meiner at det skal tre i kraft. Ein kan jo seie at når forskjellen mellom høgre- og venstresida vert forskjellen mellom lov eller forskrift, er det kanskje ikkje så lett for alle utanfor denne salen å sjå det. Eg vil likevel argumentere for at i nettopp dette spørsmålet kan det vere ein markant forskjell, og eg vil seie at det er viktig å lovfeste retten til barnekontakt til barn av innsette. Lat meg kort gå gjennom dei argumenta mot lovfesting som eg har klart å fange opp. For det første har ein utanfor denne salen, men ikkje enno frå talarstolen her, høyrt uttrykt at barn av innsette kanskje ikkje er ei så spesiell gruppe. Det er eg glad for at ingen har vore i nærleiken av å seie her, for barn av innsette er ei veldig spesiell gruppe menneske. Det er barn som kan ha heilt unike erfaringar og opplevingar og ein ganske mykje vanskelegare situasjon enn veldig mange andre barn. Det som iallfall eg og SV etter kvart har lært oss, er at generelle reglar ofte er veldig gode og viktige, og at det er viktig med likebehandling, men når nokon er i ein heilt ulik situasjon enn andre, er den mest rimelege behandlinga å gje dei spesielle rettar og moglegheiter – og det er tilfellet her. Så er det nokon som seier at det å lovfeste ikkje er så viktig, og, som det står i innstillinga, at det ikkje er så mange som les lover. Men når justiskomiteen uttrykkjer litt skepsis til kor mange som synest lover er viktige, kan ein jo spørje seg kven som står opp for lovene om ikkje justiskomiteen gjer det. Eg vil seie det sånn at ein skal ikkje overvurdere betydinga av å lovfeste ting, og ein bør definitivt ikkje lovfeste i utide, men når det gjeld barn av innsette sine rettar, er det i tide fordi for dei gruppene som har få personar som kan kjempe for seg, som ikkje er veldig taleføre sjølve, og som er utsette, kan det vere særleg viktig å ha ei lovfesting, den tydelegaste forma for rettigheit ein kan ha, å slå i bordet med. Difor synest eg det er spesielt viktig i ei sak som dette at vi kan lovfeste rettane deira. Så vart det sagt av saksordføraren at det var underleg at SV, Arbeidarpartiet og Senterpartiet gjennom den raud-grøne regjeringa først sende forslaget på høyring med høyringsfrist i 2012, at det så ikkje vart fremja, men at vi fremjar det no. Men det som hadde vore veldig underleg, var om vi ikkje følgde opp den politikken vi sto for i regjering når vi ikkje fekk lagt fram det forslaget så lenge vi sat der. Det gjer vi altså no, og mi oppfatning er at det ville vere svært viktig å få ei slik lovfesting. Det er likevel svært positivt og viktig for barn i Noreg at vi kan få ei forskriftsfesting, og eg håpar det vil skje så raskt som mogleg. Ein av styrkane med det er at vi kan setje det i verk ganske raskt, og at det på dei stadene der det ikkje er sånn i dag, faktisk kan gjennomførast, og at barn kan få styrkt sine rettar.