Torstein Rudihagen (Arbeiderpartiet), 2001-11-27:
Stoltenberg-regjeringa sitt budsjettopplegg var ei oppfølging av reformer og tiltak som regjeringa anten hadde sett i gang eller ville gjennomføre i tråd med det Arbeidarpartiet hadde lova før valet. Den nye handlingsregelen for bruk av oljepengar gir eit noko større handlingsrom. Det gav rom for ei samla skatte- og avgiftslette på ca. 3,5 milliardar kr, minstefrådraget vart heva, frådraget for fagforeiningskontingenten dobla, innslagspunktet for toppskatten heva og elavgifta senka. Samstundes låg det her ei satsing på barn, utdanning, helse og tiltak for dei mest vanskelegstilte, m.a. meir til barnehagar for å byggje ut 10 000 nye plassar og redusere foreldrebetalinga, eit opplegg for opprusting av skuleanlegg, ein auke til helsevesenet på 3,5 milliardar kr, ei oppfølging av psykiatriplanen og ei utviding av eldrereforma. For dei som slit mest økonomisk, er tilgangen på billigare barnehagar, gratis leirskuleopphald og utlånsordning for lærebøker viktig. Arbeid og tilgang på bustad er avgjerande. Derfor er det ein auke i tiltaksarbeidet, i bustadtilskot og bustøtte, og låneramma for Husbanken vart foreslått utvida med 2 milliardar kr. Da Bondevik II-regjeringa auka innslaget på inntekter og reduserte anslaga på utgiftene, gav det oss rom i budsjettforhandlinga for å styrkje tiltak for dei mest vanskelegstilte og redusere skattane for dei lågtlønte, utan å bryte handlingsregelen for den økonomiske politikken. Ein føresetnad for at skuta skal bere, er eit konkurransedyktig og verdiskapande næringsliv. For å styrkje næringslivet ligg det i budsjettforslaget frå Stoltenberg-regjeringa ei ordning med skattereduksjon for forskingsutgifter, lågare avskrivingssatsar, ei meir fleksibel SND-ordning og ei styrking av samferdsla. Det norske folk skal gle seg over at Bondevik II-regjeringa har følgt opp mange av desse områda. Men så har Regjeringa gjort dramatiske endringar i retning av eit usosialt og distriktsfiendtleg budsjett. Skattelette som er ytterlegare auka med 3,4 milliardar kr, kjem mest dei rikaste til gode. Dei 10 pst. rikaste i landet tek ut 90 pst. av aksjeutbyttet. Det er dei som dreg nytte av at skatt på aksjeutbytte blir fjerna. Det er feil at dette er ein skattelette for å hindre ei innlåsing av kapital, og at dette er ein lette som kjem næringslivet til gode. Aksjeutbytte som blir reinvestert i ny verksemd blir ikkje utbytteskatta. Det er ikkje noko ille i skattelette i seg sjølv, den skal vi gjerne unne folk, men det er konsekvensane, kutta som må gjerast for å finansiere dette, som blir ille, òg for næringslivet. Bondevik II-regjeringa sitt budsjettframlegg betyr 1,7 milliardar kr mindre til utviklingsprosjekt i norsk næringsliv. Dette vil ramme små og mellomstore verksemder, spesielt nyetablert og ufødd verksemd som satsar sterkt på innovasjon og nyskaping. Dette kjem i ei tid da vi treng nyskaping og innovasjon, og der vi slit med å få nødvendige etableringar i Distrikts-Noreg. Etterspørselen etter risikokapital er stor og den private kapitalmarknaden liten. Derfor treng vi den statlege risikokapitalen. Skatteincentiv hjelper ikkje mykje for nyetableringar og småbedrifter i ei tidleg utviklingsfase. For dei er det meir spørsmål om å få til eit overskot som gir skatt. Dessutan viser det seg at SND har gjort ein god og nødvendig jobb for utvikling av kompetanse og innovasjon. Det konkluderte eit stortingsfleirtal – inkludert Kristeleg Folkeparti og Venstre – med så seint som i vår. Reaksjonar frå næringslivet i distrikta har heller ikkje late vente på seg, heller ikkje når det gjeld kuttet på verdiskapingsprogrammet i skogbruket og 300 mill. kr på neste års landbruksoppgjer. Det siste gir ein årsverknad på det doble, og det er òg ei undergraving av forhandlingsinstituttet for landbruket. Med ei aukande sentralisering i samfunnet vil både by og land vere tente med ei sterk distriktssatsing. Dessverre ser det no ut til at det blir fleirtal for det motsette.