Gjermund Hagesæter (Fremskrittspartiet), 2004-10-28:
Framstegspartiet er einig i at forslaga i proposisjonen vil føre til ei modernisering av lovgivinga og leggje til rette for betre konkurranse. Det er bra. Framstegspartiet meiner sjølv at vi synleggjorde ein del forbetringsmoglegheiter som det er leitt at komiteen ikkje såg viktigheita av, og som vi dessverre derfor heller ikkje fekk fleirtal for. Framstegspartiet er einig i at fastsetjing av prisane på førehand er viktig for at kunden skal kunne ha moglegheit til å vurdere selskapa mot kvarandre i konkurransen. Men ein sunn konkurranse er ikkje avhengig av at heile prisen for forvalting blir kravd inn på førehand, så lenge kunden lett kan vurdere kva prisen er. Under t.d. ulike utfall av avkastninga meiner vi at kunden har eit godt nok beslutningsgrunnlag. Framstegspartiet meiner avkastninga selskapa oppnår, er viktig for kundane, fordi ho gir eit direkte bidrag til finansieringa av pensjonskostnadene. Kundane har derfor interesse av at selskapa har så gode incentiv som mogleg for å oppnå god avkastning. I tillegg til eit fastbeløp som blir kravd inn på førehand, kunne prisen også ha inneheldt eit element som relaterte seg til eventuell meiravkastning utover berekningsrenta. Dette ville ha gitt selskapa ekstra motivasjon til å oppnå god avkastning. Ein slik pris for forvaltinga ville vore lett forståeleg for kundane. Så lenge satsen er fastsett på førehand, ville ei slik form for prising gitt god føreseielegheit og ikkje minst ei fordelaktig pensjonsoppsparing. Det er særdeles viktig for kundane at selskapa forvaltar pensjonsmidlane deira på ein langsiktig og god måte. Dagens reglar og forslaget om å lovfeste at tilleggsavsetningar ikkje kan nyttast til å dekkje negativ avkastning, kan hindre ei fornuftig langsiktig forvalting. Kredittilsynet har også poengtert dette. Poenget er særleg relevant sett i lys av dagens låge rentenivå. Fordelinga av risiko mellom selskap og kunde blir ikkje påverka til gunst for kunden ved å avgrense bruken av tilleggsavsetningar. Konsekvensen av å avgrense bruken av tilleggsavsetningar vil først og fremst vere at selskapa blir tvinga til å avgrense sin risiko på annan måte. Dette vil i praksis bety at dei tilpassar forvaltinga av kundane sine midlar slik at dei på kort sikt unngår negativ avkastning som eksponerer eigenkapitalen for å dekkje opp rentegarantien. Alle selskap, også livsforsikringsselskap, vil til kvar tid søkje å innrette seg slik at eigenkapitalen ikkje går tapt. Ei negativ avkastning på 1–2 prosentpoeng som må dekkjast av eigenkapitalen, betyr at mellom 25 pst. og 50 pst. av eigenkapitalen går tapt i eit slikt tilfelle. Selskapa vil så plassere midlane annleis enn om omsynet til kunden si avkastning på lang sikt var det einaste omsynet å ta. Selskapa vil tendere til å kjøpe aksjar dyrt og selje billeg. Det er innlysande at dette ikkje gir best mogleg avkastning på den enkelte sine pensjonsmidlar. Det er framtidige pensjonistar som først og fremst taper gjennom lågare langsiktig avkastning, som følgje av at tilleggsavsetningar ikkje kan nyttast ved negativ avkastning. Derfor foreslo Framstegspartiet endring på dette området, og vi var ikkje aleine. Både NHO, LO, Kredittilsynet, Norges Bank, Pensjonskasseforeningen og FNH har gitt uttrykk for at ei slik endring ville vere av interesse for kundane. På bakgrunn av dette vil eg til slutt ta opp Framstegspartiet sine forslag frå finanskomiteen.