Lodve Solholm (Fremskrittspartiet), 2002-10-10:
Det har i denne debatten vore snakka om å bruke verdiar som den norske stat har. Eg har lyst til å konsentrere meg litt om det å skape verdiar som vi politikarar kan ha til fordeling til ymse gode formål. Vi har ei fiskerinæring i Noreg som faktisk boblar av optimisme, og som har moglegheiter, men som også har store utfordringar. Ei av dei største utfordringane fiskerinæringa står overfor, er tilgang til ein større marknad for å selje produkta. Vi har fått forskingsrapportar på at denne næringa totalt sett, inklusiv industri og kommersielt, vanleg fiske, havbruk og havbeite, kan vere den nye norske berebjelken i norsk økonomi. Det har vore ymta om at ein kanskje i løpet av ein 20–30-årsperiode vil ha kome opp i ein årsomsetnad på 250 milliardar kr. Men skal vi kunne lykkast med denne næringa, som skal utnytte ein fornybar ressurs, må vi ha ei forvaltning, og vi må ha ein marknad å selje dette til. Då må vi ikkje ha ein politikk som er til hinder for ei slik utvikling. Eg har den kjensla når eg studerer det som er lagt fram for fiskerinæringa i dag, at både denne regjeringa og foregåande regjeringar har lagt kjelkar i vegen for at vi kan få ei utvikling som gjer at vi kan hente ut dette potensialet. Ei av dei største utfordringane er faktisk marknaden, men der har vi også i Noreg lagt oss freistande på ryggen og vil ikkje hjelpe denne næringa som har eit potensial på grunn av at vi er så livredde for at vi må velje mellom fisk og landbruk. Det er kanskje på tide at vi ser det slik. Norske fiskeri må få tilgang til EU-marknaden. Dersom vi ikkje får det, klarar vi heller ikkje å utnytte det potensialet denne næringa har. Vi burde kanskje ha gjort fleire og sterkare framstøytar mot den amerikanske marknaden også, iallfall for det som gjeld laks. Dette er ikkje eit innlegg for EU-medlemskap, men eit innlegg for å leggje til rette for stabile, gode og – eg vil seie – naudsynte rammevilkår for fiskerinæringa. Då er tilgang til marknaden i EU noko av det viktigaste. Og endå viktigare blir dette når vi no går imot ei utviding av EU. Polen er ein av våre største marknader når det gjeld dei pelagiske fiskeartane sild og makrell, og skulle dei dette ut, ville grunnlaget for den pelagiske sektoren i fiskeria også faktisk bli borte. Derfor er det veldig viktig at Regjeringa tek tak i dette, at Regjeringa faktisk ser på moglegheita til å få reforhandla EØS-avtalen og utvida han til også å gjelde fisk, og så at vi får oppretthalde den marknaden som vi har i dag, også i dei ti nye landa som det er lansert skal bli medlemer i løpet av ganske få år. Alternativet er ikkje, som representanten Enoksen sa i går, at vi då skal gi frå oss ein del av vår eigen fiskeressurs til EU-landa. Det har vi gjort nok av etter mitt skjønn. Vi må kanskje vere villige til å sjå litt på om ikkje vår haldning når det gjeld importforbod av matvarer frå EU, er så streng at ho er eit hinder for at fiskerinæringa skal kunne utvikle seg i den leia som vi alle ønskjer. Det er eit spørsmål om vi ikkje må lette litt på dei krava og tillate at vi importerer matvarer – gi dei moglegheitene. Det vil også vere til hjelp for Baltikum. Vi var verkeleg med og kjempa for fridomen deira. Dei har landbruksareal, men dei har ein dårleg økonomi. Dei ønskjer faktisk å kunne få selje nokre landbruksvarer til Noreg. Gjer vi ikkje dette, og tek ikkje Regjeringa no tak i dette, så trur eg vi øydelegg ryggrada for busetjing langs kysten, nemleg fiskerinæringa.