Olav Akselsen (Arbeiderpartiet), 2007-10-04:
Det går svært bra med Noreg. Sysselsetjinga er rekordhøg. Arbeidsløysa er den lågaste på over 20 år, og enno går ho ned. Ordrereserven til norske bedrifter er svært god, og norske hushaldningar har stort sett ein svært god økonomisk situasjon. Kommuneøkonomien er i betring etter sveltefôringa under den førre regjeringa. Den raud-grøne regjeringa si satsing på ein betre kommuneøkonomi har gjeve meir til barnehagar, skule, pleie og omsorg. Fleire har fått plass i barnehage. Skulane har gjeve eit betre tilbod, og fleire eldre har også fått eit betre tilbod. Det har også vore stor vekst i løyvingane til helse, og det er i dag rekordmange pasientar som får hjelp. Me brukar stadig meir til samferdsel. Derfor er det rett å slå fast at Regjeringa leverer den politikken som dei raud-grøne partia lova før førre valkamp. Ein er godt i gang med å oppfylla Soria Moria-erklæringa. Utsiktene framover er også svært gode. Med politisk styring er det mogleg å utvikla samfunnet vårt til å bli endå betre. Men ei positiv utvikling gjev seg ikkje sjølv. Ho er avhengig av dei vala me tek, og dei prioriteringane me gjer. Som fleire talarar har vore inne på i dag, er Noreg igjen blitt kåra til eitt av verdas beste land å bu i. Enkelte synest å tru at dette er ei utvikling som er komen av seg sjølv, eller at me hamnar på toppen av den lista berre fordi me har store olje- og gassinntekter. Slik er det ikkje. Det å ha store naturressursar er ikkje nok. Tvert imot er det slik at veldig mange av dei fattigaste landa i verda også er dei som er rikast på naturressursar. Dersom me ser nøyare etter på den lista over kor det er gode levekår, ser me at det er dei andre nordiske landa som er med og toppar lista. Det som er felles for desse landa, er at ein har valt å satsa på å organisera samfunnet på nokolunde same måte, nemleg med små forskjellar på folk og ein stor offentleg sektor. Internasjonalt blir dette ofte kalla for den nordiske modellen. Eg vil hevda at dette er den sosialdemokratiske modellen, og ein må kunna slå fast at den modellen har lukkast svært godt. Han har gjeve gode vilkår for folk flest, og ikkje minst viser nyare forsking frå bankvesenet og andre at desse landa også er dei beste å investera i. Det er med andre ord, etter mitt syn, ingen andre samfunnsmodellar som har gjeve eit betre resultat for folk flest. Det å satsa på fellesskapet gjev det beste resultatet for innbyggjarane i eit land. Det som har overraska meg mest i denne debatten i dag, er den enormt negative verkelegheitsbeskrivinga mange har gjeve, særleg med bakgrunn i at ein veit at dette er representantar som eigentleg ønskjer ein heilt annan samfunnsmodell enn den som har gjeve så gode resultat her i Norden. Med dei store inntektene me har frå olje og gass, er det ikkje mangel på pengar som er vår største utfordring framover, men korleis me skal greia å bruka desse. Det er alt i dag press i økonomien, og me skal ikkje lenger tilbake enn til 2003 før me ser kor ille det kan gå. På mindre enn eit år forsvann over 20 000 industriarbeidsplassar her i landet, hovudsakleg på grunn av tapt konkurranseevne, som var eit resultat av den høge kronekursen. No er renta igjen på veg opp, og det er viktig at ein ikkje gjer same feilen som sist. Både LO og NHO har åtvara sentralbanksjefen. Desse åtvaringane meiner eg Noregs Bank må ta på alvor, men ikkje minst er dette ei åtvaring til oss om sit her i denne salen. Ein overdriven bruk av pengar kan verka til å riva ned heller enn å byggja opp. Tre dagar etter lokalvalet var utanrikskomiteen på tur til Afrika. Eg må seia at då eg stod i eit pappskur i ein såkalla shantytown i Namibia, fekk det norske lokalvalet og den norske valkampen litt andre perspektiv. Eg er i alle fall svært glad for at me i Noreg evnar å sjå utover våre eigne grenser, at me ikkje berre er oss sjølve nok, at me satsar offensivt på å vera ein aktiv internasjonal aktør, og at me bidreg til å gje støtte. Eg er glad for at den støtta skal vidareutviklast framover.