Erlend Nornes (Høyre), 2004-02-06:
Eg kan ikkje lova at all retorikk blir lagd til sides. Det er etter mi meining lett å seia seg einig med statsråden i at interpellasjonen har ei defensiv tilnærming til kraftkrevjande industri. Prosessindustrien er ei av landets viktigaste næringar. I 2002 stod prosessindustrien for om lag 13 pst. av nasjonen sin eksportverdi og var den viktigaste eksportnæringa etter olje- og gassindustrien – føre både verkstadindustrien og fiskeindustrien. Dette er ei næring som også har gjennomført store investeringar dei siste åra, slik statsråden var inne på i innlegget sitt. Prosessindustrien sysselset – som me har høyrt – om lag 22 000. Talet på sysselsette har rett nok vore jamt fallande sidan 1980, men dette må sjåast i samanheng med at produktivitetsveksten i dei kraftforedlande næringane det siste tiåret har vore vesentleg høgare enn gjennomsnittet for industrien. Ein skal også vera klar over at prosessindustrien dei seinare åra i stor utstrekning har skilt ut mange tenestefunksjonar. Ei verksemd som denne representanten kjenner godt, Norzink, skilde på slutten av 1990-talet ut over hundre årsverk til andre verksemder. Dette er likevel ikkje arbeidsplassar som har forsvunne frå Odda-samfunnet. Omstillingar innan prosessindustrien er difor ikkje noko nytt. Kraftsituasjonen er sjølvsagt ei utfordring for kraftkrevjande industri. Det er likevel ikkje noko nyhende for næringa at dei politisk styrte kraftkontraktane er under utfasing. Allereie i 1994, då denne representanten arbeidde hjå Norzink i Odda, var dette eit spørsmål som stod høgt på agendaen. Norsk Hydro, Elkem, Norske Skog, A/S Saudefaldene, A/S Tyssefaldene på vegner av Norzink og Tinfos har alle funne langsiktige løysingar på krafttrongen sin, under dette langsiktige leigeavtalar. At enkelte aktørar har venta med å inngå avtalar i ein periode med stigande marknadsprisar på kraft, er sjølvsagt uheldig for dei det gjeld. Det spørst likevel om svaret på dette er å gripa inn politisk. Ein skal også vera forsiktig med å ropa på politiske tiltak i etterkant av det som var ein ekstraordinær situasjon på kraftmarknaden i 2003. Dei høge prisane på kraft i 2003 var eit resultat av den mest nedbørsfattige hausten på femti år, og situasjonen er no i ferd med å normalisera seg. Det har likevel vorte klart for dei fleste at skal ein ha ein fungerande kraftmarknad, må også tilbodssida fungera. Samarbeidsregjeringa har gjennomført ei rekkje tiltak for å styrkja krafttilgangen, i motsetnad til kva som skjedde då representanten Akselsen sjølv sat i regjering. Medan dåverande statsminister Stoltenberg kunngjorde at tida for større vasskraftutbyggingar var over, har denne regjeringa gjeve konsesjonar for utbygging av 1,4 TWh ny vasskraft. Det er også gjennomført skatteendringar og forenklingar i handsaminga av mindre vasskraftsaker, for å gje incentiv til nye investeringar i vasskraft. Når det blir vist til at arbeidarpartiregjeringa gav konsesjon for bygging av gasskraftverk, hjelper ikkje det i den aktuelle situasjonen, då gasskraftverka ikkje blir bygde på grunn av manglande økonomi i desse investeringane. Ein må i tillegg ta høgd for dei kraftige forbetringane som har skjedd når det gjeld dei generelle rammevilkåra for næringslivet det siste året, t.d. nedgang i rentenivå og normalisering av kronekurs – og òg kraftig nedsetjing av avgifter og skattar. Då kan ein slå fast at inntrykket av ei regjering som ikkje gjer noko for kraftkrevjande industri, som blir forsøkt skapt – og som kom fram av innlegget frå representanten Klungland – er fullstendig feilaktig.