Lene Vågslid (Arbeiderpartiet), 2016-03-14:
Eg vil starte med å takke interpellanten for å setje eit veldig viktig tema på dagsordenen. Likestilling i politiet er sjølvsagt, har justisministeren sagt eit par gonger – og eg skjønar at det er godt meint – men det er ikkje det. Likestilling kjem aldri til å bli, er ikkje og har aldri vore sjølvsagt. Arbeidet med likestilling generelt – og eg er veldig einig med justisministeren, som seier at me må ta dette i det breie, og sjå på det i det breie – har alltid vore ei kampsak, og det er det dessverre framleis. Det er nødvendig med både eit stort engasjement og eit systematisk arbeid i alle sektorar i samfunnet dersom me skal få likestillinga til å gå framover. Difor synest eg det òg er relevant å trekkje inn likestillingsmeldinga til regjeringa i denne interpellasjonen. Den førre regjeringa la fram ei likestillingsmelding som heitte «Likestilling kommer ikke av seg selv». Så blei ho trekt tilbake. Og så bruka den nye regjeringa sjølvsagt ein del tid på å arbeide med si melding, og ho blei lagt fram her i Stortinget for veldig kort tid sidan. Eg meiner at regjeringa i dag har feil likestillingspolitikk. Det fører til ei utfordring på fleire samfunnsområde, òg utfordringar i politiet. Lat meg nemne ei utfordring: Det er heilt openbert framleis store lønsforskjellar mellom menn og kvinner. Det er ikkje slik at me er likestilte i familielivet endå. Ein av dei tinga som Nasim Karim i likestillings- og mangfaldsutvalet i Politiets Fellesforbund peikar på, er at framleis er det slik at ein tapar karrieremessig i politiet når ein tek ut foreldrepermisjon. Då er det feil medisin å kutte i pappakvoten til fedrane. Då er det feil medisin ikkje å leggje meir til rette for at fedrar kan ta større del av oppgåvene, ansvaret, heime. Det vil påverke arbeidslivet. Eg trur dessverre det er slik at dersom ein er veldig lenge vekk frå ein arbeidsplass, kan det få konsekvensar for karrierestigen. Då må me fordele dette meir broderleg mellom menn og kvinner. Justisministeren nemner Likestillings- og diskrimineringsombodet. Det er eit veldig viktig verkemiddel og ein viktig aktør for å fremje likestilling. Arbeidarpartiet har meint lenge at det har kanskje ikkje vore sterkt nok. Likestillings- og diskrimineringsombodet har hatt moglegheita til å seie at her er det skjedd diskriminering – og det var det. Difor føreslo Arbeidarpartiet i samband med likestillingsmeldinga at ein skulle gje Likestillings- og diskrimineringsombodet sanksjoneringsmoglegheiter. Det meiner eg ville vore eit godt tiltak. Òg i dei tilfella der ein opplever diskriminering i arbeidslivet og får saka opp for Likestillings- og diskrimineringsnemnda, trur eg det hadde hatt ein større verknad. Eg vil òg rose Politiets Fellesforbund, som systematisk arbeider med likestilling. Det trur eg er veldig viktig. Det er mykje me kan gjere som politikarar og myndigheiter, men kva fagforeiningar og tillitsvalde der ute på arbeidsplassen gjer, er kjempeviktig. Det arbeidet med likestilling og mangfald som blir gjort der, er viktig. Det fører òg til at ein avdekkjer ein del utfordringar, som bl.a. den saka me diskuterte her for nokre veker sidan, der PF og Nasim Karim adresserte problemet med seksuell trakassering i politiet. Det er kjempeviktig at det kjem fram, det er viktig at me tek det på alvor, og det er viktig at me er tydelege på at me har nulltoleranse for det. Det opplever eg at justisministeren er tydeleg på i Stortinget i dag, og det er eg veldig glad for. Elles må ein òg sjå på den breie likestillingspolitikken. Det er ikkje rett medisin å fjerne likestillingsloven. Det er ikkje rett medisin å seie at no fjernar me utgreiings- og aktivitetsplikta. Eg trur at akkurat som interpellanten seier, er me nøydde til å krevje at ein blir målt på dette. Eg såg at det var eit par departement som kom litt uheldig ut av dette, for å seie det slik. Eg trur sjølvsagt ikkje at det er grunnen til at ein fjernar det – det kan jo vere at ein berre har eit anna syn på kva som verkar. Men eg trur at det er veldig uheldig, og at dette burde ein ikkje fjerne. Politidirektoratet har mål om 40 pst. kvinner i politiet. Blant leiarar med personalansvar er me der i dag at det er under halvparten av målsetjinga. Det er for dårleg. Det blir sagt frå Politidirektoratet at ein òg skal arbeide med rekruttering, og det er me for alle saman. Eg trur det er viktig i den samanhengen å bruke det handlingsrommet som no ligg, i arbeidet med politireforma. I arbeidet med omorganiseringa må det finnast eit stort handlingsrom for å gjere noko konkret med det. I tillegg er det viktig å arbeide for ein betre leiingskultur i politiet. Det har òg vore ei utfordring i det siste. No gjekk tida mi ut, men det siste eg vil seie, er at me òg adresserer utfordringane rundt leiingskultur i politiet.