Laila Reiertsen (Fremskrittspartiet), 2011-04-26:
Tusen takk til interpellanten for å ha teke opp eit viktig og svært aktuelt tema. I lange tider har problem med å få dekt vakter på sjukehus vore gjengangar i sjukehusstrukturen, og ikkje berre der, men det er noko vi dessverre ser på fleire arenaer i helsevesenet. Ja, vi kunne like gjerne ha hatt den same debatten for ti år sidan som i dag, for ingen ting har endra seg spesielt innanfor helsepersonellet sitt arbeidsmiljø når det gjeld å strekkja strikken i arbeidstidsføresegnene. Eg ser at pasientrettigheitslova går framfor arbeidsmiljølova, noko eg skjønar godt. Det å stå der anten som leiar eller tilsett og veta at ein manglar tilsette i dei neste timane, er tøft for alle partar. Alle veit at for at kabalen skal gå opp, må ein ofte bryta eit lovverk for at eit anna skal handterast. Det er klart at er det nokon som taklar dette til fingerspissane, er det nettopp helsepersonell – og dei yter maksimalt. Då blir eg eitrande forbanna når ein får utsegn frå Spekter-direktør Bratten om at sjukepleiarane må arbeida meir og ikkje bruka tida på SATS og kafébesøk. Hallo! Då seier eg som ein annan statsråd nettopp har sagt – utan å vera så sint: Du veit ikkje kva du snakkar om! Er det nokon sjukepleiarar der ute som kan og vil vera på SATS eller på kafé, så gjer som de vil! Eg veit at de strekkjer dykk så langt som det er mogleg i arbeidslivet. Men det er sjølvsagt ikkje godt nok når ein veit at over tid så er det deira eiga helse det gjeld. Arbeidsgjevar veit dette, men blir ofte trengd opp i eit vanskeleg hjørne. Som sjukepleiar og tidlegare leiar veit eg at det er tøft og vanskeleg å få turnus til å gå opp ved sjukdom og mangel på folk. Dersom ein skal klara å få hjula til å gå rundt, blir brot på arbeidsmiljølova dessverre uunngåeleg. Vi veit at mange ønskjer fleksible ordningar for å få familielivet til å gå opp. Ein ønskjer også meir fritid til å vera saman med familien. I tillegg veit vi at mange også vil jobba deltid, men tek ekstravakter innimellom. Sjølv om det også er fleire som vil jobba heiltid, så er det ikkje all deltid som er ufrivillig. Ja, eg har sjølv som leiar vore akkurat der. Eg har også teke både ein og to ekstravakter langt utanfor ordinær arbeidstid, nettopp for at avdelinga skal ha den bemanninga som må til for at pasientane blir varetekne. Det er då ein også kan kjenna sjølv kva slikt gjer med ein, ikkje berre som tilsett, men også som eit menneske som har familie og som ønskjer å delta der på lik linje med andre i same situasjon. Det er då avmakta kjem. Det å seia ja til ulike gjeremål i familielivet blir då fråskrive på grunn av at ein ikkje meistrar, orkar, fordi ein har arbeidd for mykje overtid. Hos nokon seier heldigvis kroppen stopp før det er for seint, men dessverre ikkje hos alle, og slik skal det berre ikkje vera. Tidlegare i år kunne vi lesa diverse avisoverskrifter der brot på arbeidsmiljølova i helse- og omsorgssektoren blei avdekt. Dette har også vore gjenstand for debatt i ulike interpellasjonar fleire gonger i Stortinget. Helse Sør-Øst har innrømt at dei i fjor hadde 50 000 brot på føresegnene om arbeidstid. Berre ved Oslo universitetssykehus blei det avdekt 26 000 brot. Vi har også sett det same i kommunale tenester og i privat sektor. Det må vera eit mål å få bukt med dette, men utfordringane er store. Så kva gjer ein? Helseministeren har oppfordra føretaka til å gje dei som går ufrivillig deltid, ein auke i sin turnus. Kravet er 20 pst. reduksjon av ufrivillig deltid, men er det nok? Og kva så med arbeidsmiljølova, som må vera meir fleksibel enn den er i dag. Når skal ein verkeleg setja inn det som må til, nemlig å auka grunnbemanninga? For det er her koden ligg – ein må etter kvart tola å gå med fleire tilsette i botn. Det vil tryggja og gje meir stabile arbeidsforhold. Og det at kvaliteten og sikkerheita i behandlinga av pasientane aukar, må jo vera målet. Samtidig trur eg at det vil få ned sjukefråværet, då det vil gjera det enklare å kunna få ein kultur der det at ein har fleire på arbeid samtidig, vil utløysa ein kvalitetsfaktor, som igjen ikkje utløyser det å ta inn ekstravakter og sjukevikarar på sikt. Eit anna moment er å gje desse faste stillingar, og ikkje slik som no, at ein går frå vikariat til vikariat. Men då må regjeringa inn med meir pengar som dei øyremerkjer ei auka grunnbemanning på sjukehusa. Og er ein villig til det?