Espen Granberg Johnsen (Arbeiderpartiet), 2007-12-12:
Budsjettet for 2008 vil vidareføre det kraftfulle arbeidet som denne regjeringa og dette fleirtalet har gjort når det gjeld likestillingspolitikk. På mange område har vi kome langt i likestillingsarbeidet i Noreg, men på like mange område er det klart at det framleis er langt att før vi kan seie oss fornøgde. Den massive satsinga på barnehagar, med plass til alle som ønskjer det, høg kvalitet og låg pris, er eit viktig likestillingstiltak, i tillegg til at det er bra for ungar å gå i barnehage. Det same gjeld retten til foreldrepermisjon som vi no innfører for sjølvstendig næringsdrivande. Vi har mange andre viktige verkemiddel og tiltak for likestilling mellom kjønna. Men det er òg slik at på nokre område opplever vi i dag andre likestillingsutfordringar enn vi gjorde tidlegare. Derfor treng vi meir kunnskap. Vi treng fleire tiltak, og vi treng meir handling. Likestilling kjem ikkje av seg sjølv. Det krev både vilje, handling og tilrettelegging. Etter at Arbeidarpartiet og dei andre regjeringspartia tok over styringa, har vi styrkt likestillingsarbeidet kraftig. Dette blir ført vidare neste år. Det er framleis slik at det er stor forskjell på lønnsnivået mellom kvinner og menn. Likelønnskommisjonen skal kome med forslag for å gjere noko med det. Dei skal vere ferdige med sitt arbeid i løpet av våren. Då vil vi forhåpentlegvis få mange og gode forslag til å sørgje for reduserte lønnsforskjellar mellom kvinner og menn. Ei anna viktig sak i den samanhengen er arbeidet med ei eiga stortingsmelding om menn, mannsroller og likestilling. Der må ein m.a. stille spørsmål om kva ein kan gjere for at fedrar kan få lov til å ta eit større ansvar for omsorga for eigne barn og ta eit større ansvar i familien. Eg er overtydd om at det er ein klar samanheng mellom lønnsforskjellar mellom kvinner og menn, og omsorg og ansvar i familien. Derfor vil Likelønnskommisjonen sine forslag vere viktige for likelønn, men dei må òg vere viktige for likestilling i heimen. I tillegg til den tradisjonelle tilnærminga til likestilling mellom kjønna er det veldig bra at Regjeringa har eit stort likestillingsengasjement på andre område, ikkje minst knytt til spørsmål om diskriminering, anten det gjeld diskriminering av funksjonshemma, ulike minoritetsgrupper eller andre. Det er viktig i likestillingsarbeidet at ein har ei universell tilnærming for å kjempe mot diskriminering og fremje likestilling. Vi skal ha plass til alle fordi vi treng alle. Ved å kjempe mot diskriminering fremjar vi likestilling. Det same gjeld i forhold til lesbiske og homofile, der Regjeringa fortset sin ambisiøse politikk. Det er eit likestillingsproblem når ein blir diskriminert på bakgrunn av seksuell legning, eller ein ikkje tør å stå fram fordi ein er redd for konsekvensane det kan få. Det er eit klart signal når ein ser at sjølvmordsraten for unge homofile er langt høgare enn det vi kan finne blant andre. Det er med andre ord all grunn til at ein fortset med ein kraftfull homopolitikk. Vi må fjerne urettferdige forskjellar mellom folk som er grunngjevne i seksuell legning. Ei anna viktig sak som også handlar om likestilling, eller mangel på likestilling, er kjønnslemlesting og tvangsekteskap. Vi styrkjer løyvinga med nesten 40 mill. kr for neste år for å kjempe mot det som er klare brot på menneskerettane, som det ikkje finst noka moglegheit for å forsvare, og som det må bli ein slutt på. Vi treng ein handlingsplan som på ein konkret og effektiv måte kan setje ein stoppar for denne typen kriminalitet. Eg er stolt over kor langt vi har kome på mange område når det gjeld likestilling i Noreg, og så er eg veldig sikker på at vi framleis har langt att, og er glad for at vi framleis skal ha stor innsats på område som vi ikkje har løyst. Derfor er det bra at dette har høg prioritet frå Regjeringa si side, og at Regjeringa vil fortsetje det viktige arbeidet for eit meir likestilt samfunn. I den samanhengen vil eg seie det er trist å sjå at Framstegspartiet meiner det blir gjort altfor mykje – eller for å sitere det som står i innstillinga på side 32, at «likestillingsarbeid i offentlig regi bør avvikles», som dei seier. Det er klart at hadde det vore opp til Framstegspartiet, hadde vi framleis hatt eit samfunn der menn var ute i jobb, medan kvinner var viste til sin plass ved kjøkkenbenken. Det ville ha hatt dramatiske konsekvensar, ikkje minst for verdiskapinga og det velferdssamfunnet vi tek for gitt at vi skal ha. Vi ville ikkje vore i nærleiken av det vi ser i dag, om Framstegspartiet sin politikk hadde blitt gjennomført. Eg er derfor glad for at det ser ut til at dei andre opposisjonspartia også tek avstand frå den likestillingspolitikken – eller mangel på likestillingspolitikk – som Framstegspartiet ønskjer. Der andre land nærast valfartar til Noreg for å sjå og lære av kva vi har gjort på likestillingsområdet, er Framstegspartiet sin politikk at dette må vi slutte med. Noko alternativ har dei ikkje lagt fram. Det er faktisk ganske alvorleg, og det ville ha skapt eit heilt anna samfunn om det hadde blitt ein realitet. I budsjettforslaget sitt har dei i realiteten radert ut heile likestillingsbudsjettet. Og alternativ finst ikkje – utover at ein altså skal halde seg unna. Budsjettet for neste år og dei sakene Regjeringa har varsla skal kome til Stortinget, og det fokuset statsråden har på likestilling, legg opp til eit aktivt år når det gjeld likestillingsarbeid. Det er nok til forarging for Framstegspartiet, men det er til glede for oss andre.