Hadia Tajik (Arbeiderpartiet), 2012-12-10:
Eg opplever at det er fleire spørsmål som vert reiste av interpellanten. Eg vil takke han for at han tek opp ein diskusjon om ein av våre viktigaste kunstnarar. Eg opplever det er fleire ting han tek opp. Det eine er korleis staten kan bidra når det gjeld Munchs mange produksjonar, og det andre er eit meir hypotetisk spørsmål omkring lokaliseringa av eit nytt Munch-museum. Eg er glad for at interpellanten og eg er einige om at ein ikkje skal setje Oslo kommune under administrasjon ved at ein ubeden grip inn i deira prosessar. Eg opplever at det interpellanten ber om, er at ein tek ei konstruktiv rolle. Til det kan eg seie at det er eit hypotetisk spørsmål på kva måte staten eventuelt kan bidra til lokaliseringa av eit nytt Munch-museum. Det er viktig for meg at me frå statleg side opptrer på mest mogleg ryddig måte i den samanhengen. Men eg kan seie at generelt er eg oppteken av å ta ei konstruktiv rolle om det kjem førespurnader om å bidra. Men eg opplever ikkje at det er tilfellet her. Så forstod eg òg interpellanten slik at nokon har gitt inntrykk av at planane for Universitetet i Oslo kan verte forpurra av at ein ikkje landar diskusjonen omkring lokaliseringa av eit nytt Munch-museum. Eg oppfattar at det interpellanten først og fremst er oppteken av, er Kulturhistorisk museum og om det skal lokaliserast på Tullinløkka i tilknyting til Nasjonalgalleriet, eller eventuelt om Universitetet i Oslo skal bruke delar av dette til ein sentrum campus, som er dei to tinga som Universitetet i Oslo har gitt uttrykk for at dei kunne tenkje seg. Når det gjeld lokaliseringa av Kulturhistorisk museum, er det der i gang ein KS1-prosess, der rapporten vil verte lagd fram eit stykke ut på nyåret. Det vil danne grunnlaget for avgjerder omkring Kulturhistorisk museum. Så planane for Universitet i Oslo går skrittvis framover. Men det er naturleg nok slik at når det er snakk om store institusjonar og store endringar, går ein naturleg nok langsamt fram. Eg er einig i at me står overfor store utfordringar når det gjeld forvaltninga av Edvard Munchs kunst. Men når representanten Syversen tuftar spørsmålet sitt på ein påstand om at «vi i Norge ikke i tilstrekkelig grad har anerkjent og innsett rekkevidden av Munchs kunst internasjonalt», er det likevel ei utsegn som kan nyanserast. Edvard Munchs kunst har i mange år vore formidla gjennom utstillingar i framståande utanlandske museum. Nasjonalmuseet, og ikkje minst Munch-museet, har lånt ut verk til mange utstillingar i utlandet. Eit eksempel: Dei siste seks åra har Nasjonalmuseet lånt ut 72 verk av Munch til 24 ulike utstillingsstader i Europa, Nord-Amerika og Asia. Den siste store utanlandssatsinga har vore vandreutstillinga «Det moderne øye», som har vore ein publikumssuksess både i Paris, London og Frankfurt, og som no kan opplevast i Oslo. Det er elles ei flott utstilling, som eg anbefaler varmt. Begge institusjonane har så mange førespurnader om utlån at det er praktisk umogleg å seie ja til alle. Me må heller ikkje gløyme at ein stor del av kunstverka er skjøre objekt som det av konserveringsgrunnar er krevjande å transportere. Det set av og til grenser for kva som er forsvarleg å gjere. Eit viktig tiltak frå statleg side som gjer det mogleg å ha ein aktiv utlånspolitikk for Munchs kunst i utlandet, er ordninga som gjeld statsgaranti for norske utstillingar i utlandet. Ordninga vert administrert av Utanriksdepartementet. Norske museum og utstillingsinstitusjonar kan søkje om statleg taps- og skadegaranti for utstillingar som skal visast ved institusjonar i utlandet. Ein gjennomgang av garantisakene for dei ti siste åra viser at utlån av Munchs kunst dominerer klart. Hovudinstitusjonen for forvaltning av Edvard Munchs kunst er sjølvsagt Munch-museet, ein institusjon som Oslo kommune har det fulle og heile ansvaret for. Nasjonalmuseet for kunst, arktitektur og design spelar òg ei stor rolle i forvaltninga av Edvard Munchs kunst, særleg med tanke på det såkalla Munch-rommet i Nasjonalgalleriet. I tillegg har Kunstmuseene i Bergen ei viktig Munch-samling som er utstilt i Rasmus Meyers Samlingar. Desse tre musea er dei viktigaste forvaltarane av Munchs kunst, og dei samarbeider tett i spørsmål som gjeld utlån av Munchs kunst både internasjonalt og elles. Utanom vandreutstillingar kan Munchs kunst opplevast i framståande museum i utlandet. Som representanten Syversen peika på, og som det vart påpeika i den førre diskusjonen, vart det presentert ein versjon av «Skrik» i The Museum of Modern Art i New York for kort tid sidan. Det er veldig positivt at verk av Munch på denne måten kan opplevast i utanlandske kunstinstitusjonar. Det aukar kunnskapen om og forståinga for Munch som ein kunstnar med godt internasjonalt omdømme. I 2013 skal det markerast at det er 150 år sidan Edvard Munch vart fødd. Det er planlagt ei rekkje tiltak som på ulike måtar skal markere kunstnarskapen. Dei mest omfattande arrangementa vil vere i Oslo, med to utstillingar i Nasjonalgalleriet og i Munch-museet. Vidare er det ulike former for markeringar i åtte såkalla Munch-kommunar, som alle har ei spesiell tilknyting til Munchs livshistorie. Den første Munch-markeringa vil gå av stabelen allereie no i desember, på Svalbard, der vandreutstillinga «Munch i koffert» startar si ferd gjennom landet. Alt i alt ser det ut til å vere ei variert og verdig markering av at det i 2013 er 150 år sidan Edvard Munch vart fødd. Me kan slå fast at det i mange år har vore ei etter måten omfattande formidling av Edvard Munchs kunst både her i landet og internasjonalt. Så er det sjølvsagt eit vurderingsspørsmål om det er nok og tilstrekkeleg. Lat meg ta eit eksempel på kva regjeringa no tek sikte på å gjere i denne samanhengen: I det planlagde nybygget for Nasjonalmuseet for kunst på Vestbanen har museet programmert ein Munch-sal som er 50 pst. større enn det arealet museet disponerer i Nasjonalgalleriet. Det vil gjere det mogleg å stille ut meir av Munchs kunst på permanent basis. Det er eit positivt og viktig tilskot til formidlinga av Munchs kunstverk. I tillegg vil nybygget på Vestbanen gje Nasjonalmuseet svært gode sikringsforhold for Munchs kunst så vel som for dei andre viktige samlingane som museet forvaltar. Dei seinaste åra har det store spørsmålet vore kva løysing Oslo kommune kjem fram til når det gjeld nye bygningsfasilitetar for Munch-museet, og eg opplever at alle partane i dette spørsmålet er einige om at ein treng nye bygningsrammer for Munchs kunst. Eg vil følgje den prosessen. Eg er interessert i den prosessen, men eg legg til grunn at det ikkje er konstruktivt at eg i rolla som kulturminister uoppfordra grip inn i den lokale prosessen som her er i gang i Oslo kommune. Eg føreset at landets hovudstad har politikarar som maktar å kome fram til ei løysing som sikrar at Munch-museet får rammevilkår som er verdig den viktige forvaltningsoppgåva som inneber å ha ansvaret for samlingane etter ein av verdas viktigaste kunstnarar. Når nybygget for Nasjonalmuseet er på plass, og Oslo kommune får reist eit nybygg for Munch-museet, vil me totalt sett stå godt rusta til å forvalte og formidle Edvard Munchs kunst både nasjonalt og internasjonalt.