May Britt Vihovde (Venstre), 2002-04-11:
TV 2 klaga for eit par dagar sidan landbruksministeren for å «skulda Vårherre» i landbrukspolitikken. Han gjorde vel ikkje anna enn å peika på det sjølvsagte: at Noreg frå naturen si side ikkje har dei beste føresetnadene i Europa med omsyn til å produsera billege landbruksvarer. TV 2 må då gjerne òg melda at Venstre «skuldar Vårherre» for at Noreg har dei aller beste føresetnadene for eit godt og aktivt friluftsliv. Dette har då nordmenn vist å setja pris på og nytta seg av i lange tider, og vi har tradisjonar og mogelegheiter som mange kan misunna oss. Venstre ser friluftslivet som ein viktig del av det gode livet og ein viktig del av ein god og framtidsretta miljøpolitikk. Vi lærer oss å nyta, nytta og ta vare på naturen. Venstres miljøvernminister i sentrumsregjeringa, Guro Fjellanger, engasjerte seg sterkt i desse sakene, og vi er glade for at arbeidet er ført vidare av hennar etterfølgjar frå Arbeidarpartiet og av miljøvernministeren i Samarbeidsregjeringa. Framstegspartiet nyttar igjen høvet til å syna seg som eit kraftfullt antimiljøparti. Det er mest utruleg kva merknader partiet klarer å la vera å vera med på for å presentera ein slik profil. For nokre år sidan proklamerte partileiaren at partiet skulle skaffa seg ein miljøpolitikk, og Kurt Oddekalv blei engasjert til hjelp. Sidan høyrde vi ikkje meir om det. Med dette unnataket opplever Venstre at det er stor semje om friluftspolitikken, og det er mykje godt i den stortingsmeldinga som regjeringa Stoltenberg la fram. På nokre punkt er det reell usemje, men det er skuffande å lesa innstillinga i saka. For Arbeidarpartiet og Sosialistisk Venstreparti er det tydeleg veldig viktig å driva partitaktisk spel framfor å samla seg om viktige fleirtalsmerknader for friluftslivet. Det er synd, men Venstre vil ikkje delta i dette symbolspelet om formuleringar som ikkje har anna mål enn å skapa kunstige motsetnader og spel for galleriet. Eg sluttar meg til Høgre og Kristeleg Folkeparti i deira overrasking over kva type merknader Arbeidarpartiet og Sosialistisk Venstreparti får seg til å skriva i ei stortingsinnstilling, jf. side 5 i innstillinga. Oppsiktsvekkjande er det òg at dei to partia og Senterpartiet blandar inn Åkerøya-saka i denne innstillinga, og måten det blir gjort på. For det første er saka til handsaming i ein annan komite. For det andre har spørsmålet om buplikt ingenting med allemannsretten å gjera. Snarare er det vel slik at ålmenta får lettare tilgjenge ved ein fritidsbustad enn der det bur folk heile året. For det tredje legg desse partia til grunn ein føresetnad om at «denne saken sies å skape presedens». Kven seier dette? Ein burde krevja større presisjonsnivå i ei stortingsinnstilling. Denne saka handlar ikkje om ein ny politikk, men om å følgja rettssystemet. Det står att å sjå om ein ny gjennomgang i departementet gir eit anna resultat. Denne saka har likevel ikkje noko i denne innstillinga å gjera, anna enn som forsøk på å skåra billege politiske poeng. Det er eit uverdig og uryddig spel. Venstre stør fleirtalsmerknadene som Høgre, Framstegspartiet, Kristeleg Folkeparti og Senterpartiet står bak. Vi stør òg merknadene frå Høgre og Kristeleg Folkeparti. Til dømes i spørsmålet om strandsona er desse merknadene og det framlagde forslaget nok til å ta vare på allemannsretten, slik Venstre er særs opptatt av. På eitt punkt vil vi stø Arbeidarpartiet og Sosialistisk Venstreparti. Det gjeld spørsmålet om markagrense, forslag nr 8. Vi ser ikkje at dette er i motstrid til forslaget frå Høgre, Kristeleg Folkeparti og Senterpartiet, og vil difor stemma for dette òg. Utover dette vil Venstre støtta intensjonen i forslaga nr. 9 og 10, som nå er gjorde om til oversendingsforslag. Vi vil stemma mot dei andre. Vi kan nok vera sympatisk innstilte til nokre av desse, men det er lagt inn føresetnader vi ikkje kan gå med på, bl.a. å forskotera ei ny fordeling av tippemidlar før ein har funne dekning for dei pengane til forsking som i så fall fell bort.