Ranveig Frøiland (Arbeiderpartiet), 2001-06-11:
Eg har hatt gleda av å leia arbeidet med delutgreiinga av opne høyringar, og eg er veldig glad for at Presidentskapet i det alt vesentlege sluttar seg til fleirtalsinnstillinga som ligg føre frå dette utvalet. Når vi i dag ser kor lita interesse det er i stortingssalen for dette med opne høyringar i forhold til kva det var for fem år sidan, då vi diskuterte opne høyringar den gangen, viser det veldig klårt at det har vore ei god ordning, som bør halda fram som ei permanent ordning. Det viser òg talet på høyringar i denne tida. Det har vore 17 høyringar, og åtte av dei har vore i kontroll- og konstitusjonskomiteen. Vi kjem no til å innføra opne høyringar som ein hovudregel – alle unnateke Høgre er med på det – og det synest eg er veldig bra. Det bør vera slik at det meste av det som går føre seg i Stortinget, skal vera ope. Med snart 16 års erfaring frå Stortinget har eg tenkt over om nokre av dei høyringane eg har vore på, burde ha vore lukka. Men ikkje ei kjem eg på som skulle ha vore lukka. All erfaring talar for at openskap i forhold til høyringar i komiteane er heilt naturleg. Eg trur at både enkeltpersonar, grupperingar, organisasjonar og ulike media kan få betre høve til å skaffa seg informasjon i konkrete saker dersom openskap vert hovudregelen. Det vert òg større openskap når det gjeld korleis den enkelte organisasjon prøver å påverka Stortinget. Det er klårt at openskap i eit demokrati er viktig i seg sjølv. Eg trur faktisk òg at openskap kan medverka til å heva kvaliteten på den informasjonen som Stortinget mottar, fordi openskap gjer at folk stiller betre førebudde, og interessegrupper kan medverka både til å korrigera og til å supplera kvarandre. Eg trur openskap er ein føresetnad for at partane i dei ulike sakene har ei moglegheit for å setja seg inn i motparten sine argument og sjølv presentera eventuelle motsetnader. Dette trur eg i utgangspunktet kan betra Stortinget som avgjerdsorgan. Når det gjeld om ein skal ha opne høyringar samstundes som det er møte i stortingssalen, er eg veldig glad for at Arbeidarpartiet og Høgre står saman om at det ikkje skal skje. Stortinget skal vera landets framste sal og talarstol. Så når det øvste forum for politikk skal debattera, og politiske avgjerder skal takast, kan ein ikkje sitja i høyringar i dei ulike komiteane. Det er difor eit veldig viktig prinsipp at det ikkje skal skje parallellitet der. Vi er alle innstilte på at fagkomitear er eit verkemiddel som Stortinget har sett ned for å fungera betre som heilskap, og at komiteane ikkje i seg sjølve skal vera eigne organ som det er det viktigaste å vera i, men at det framleis er salen som er den viktige arenaen. Dette trur eg er svært viktige prinsipp, og som sagt er eg glad for at det ikkje vert gjort endringar i forhold til det. Eg er sjølvsagt heilt samd med Presidentskapet i at det ikkje er nødvendig å ta stenografiske referat i alle samanhengar. Kyrkje-, undervisnings- og forskningskomiteen har nett hatt si høyring når det gjeld kvalitetsreforma i høgare utdaning, der vi la opp til ei tilnærma lik høyring til det som vi kjem til å vedta i dag, og eg vil seia at det fungerte veldig bra. Vi hadde ikkje stenografiske referat, men prøvde å leggja høyringa opp etter dei retningslinene som i dag kjem til å verta vedtekne i forretningsordenen. Eg trur i det heile at ein har kome fram til ei god ordning i Presidentskapet. Eg ser at det er nokre småting som ein ikkje går inn for, men desse synest eg er litt underordna. Eg er – som sagt – glad for at fleirtalet i Presidentskapet sluttar seg til fleirtalet i utvalet. Stortinget sluttar seg òg til dei viktige hovudprinsippa. Når det gjeld iverksetjing, ser eg ikkje så alvorleg på om det vert i oktober i år eller i januar neste år. Her trur eg Presidentskapet har funne ei praktisk ordning som gjer at ein kan få dette til å fungera, og det er faktisk det viktigaste.