Terje Breivik (Venstre), 2020-04-21:
Då eit samrøystes storting vedtok koronalova av 27. mars 2020, understreka eg på vegner av Venstre: «Det er ikkje med lett hjarta eit sosialliberalt parti i dag går med på å delegera denne typen makt frå Stortinget – den lovgjevande forsamlinga – til regjeringa.» At Venstre, til liks med resten av partia på Stortinget, likevel fann det nødvendig, sa noko om alvoret i situasjonen. Eg understreka òg at Stortinget i tett dialog med regjeringa fann ein god balanse mellom behovet for å handla raskt i ein høgst unormal situasjon på den eine sida og dei demokratiske grunnprinsippa på den andre sida. Tre veker seinare kan me i fellesskap rosa og takka kvarandre, og ikkje minst samfunnet der ute, for at den felles dugnaden me alle er ein del av, så langt har bidrege til at me førebels har rimeleg kontroll på smittesituasjonen og utviklinga – så bra kontroll at samfunnet no gradvis igjen kan opnast og delvis normaliserast. Likevel er det eit stort men, eit men som verken Stortinget eller regjeringa kan sjå vekk frå: Usikkerheita rundt smittesituasjonen er dessverre framleis så stor at enkelte tryggleiksmekanismar absolutt bør vera tilgjengelege ei tid til. I tillegg veit me at fleire av dei føresegnene som alt er vedtekne med heimel i koronalova, nødvendigvis må gjelda lenger enn til 27. april, den dagen lova opphøyrer, om ikkje Stortinget forlengjer ho. Så er det sjølvsagt eit alternativ til forlenging å heller vedta eit heimelsgrunnlag for desse føresegnene, slik at dei spesifikt kan forlengjast. Når Venstre likevel meiner at det ikkje er tilrådeleg, er det vekta opp mot den overhengjande faren det er for plutseleg smittespreiing og rask utvikling i kunnskapen om viruset. Behovet for ikkje nødvendigvis berre å vedta nye, akutte føresegner, men òg for å justera eksisterande, tilseier difor forlenging av lova ei tid til. Og med tanke på røynslene dei tre vekene lova har verka, er det grunn til å la tvilen koma regjeringa og det som kan verta ein ny, meir uoversiktleg smittesituasjon, til gode. Regjeringa har i stort, med eitt unntak som stadfesta regelen heilt i starten, der eit mindretal avviste forslaga frå regjeringa, følgt stortingsvedtaket: at regelen framleis er normal lovbehandling i Stortinget, og at unntak heimla i koronalova skal grunngjevast og utdjupast – om kvifor regjeringa meiner det ikkje er høve til ordinær lovbehandling – på ein slik måte at det òg står seg i ettertid. Og når regjeringa fekk høve til å gjennomføra føresegnsendringar og no forlengja høvet utan å gå via Stortinget, er det fordi krisa krev rask handling – ikkje berre ved livsviktige, til dels omgripande smitteverntiltak regjeringa alt har heimel til i smittevernlova, men òg ved det som i denne samanhengen kan verka som praktiske trivialitetar: at skulane kan tilpassa undervisninga i ei tid då skulane har vore stengde, utan å bryta norsk lov, at billettering på ferjene kan gjerast utan manuell betaling av kontantar, at ein kan gjennomføra lovpålagde møte som i regelen skal vera fysiske, i selskap, burettslag, stiftingar etc., innan ulike tidsfristar, utan å verta lovbrytarar – for å ta nokre døme på kva lova har vorte brukt til så langt. Eg trur dei fleste forstår at det er klokt at styresmaktene finn smidige måtar å løysa slike ting på, slik at mest mogleg av tids- og ressursbruken vår primært går til å handtera langt viktigare tiltak for å handtera krisa på best mogleg vis, utan at det bryt med grunnleggjande prinsipp i maktfordelingsprinsippet: at det er parlamentet, Stortinget, som har den endelege makta, og har høve til å utøva makta òg i ein krisesituasjon som no. Regjeringa understrekar sjølve i forslaget om forlenging av lova at dei ikkje ser føre seg noko behov utover ein månad, det vil seia 27. mai. Det bør òg vera tilstrekkeleg tid for regjeringa til eventuelt å utarbeida nye lovforslag som får ei ordinær stortingsbehandling til erstatning for føresegner som er vedtekne heimla i koronalova. Difor er Venstre tydelege på at støtta vår til forlenging ikkje gjeld utover 27. mai 2020.