Jenny Klinge (Senterpartiet), 2018-10-03:
Alle som er opptekne av utviklinga i politietaten og som høyrde trontalen i går, la nok merke til at regjeringa framleis bruker ordet «nærpolitireforma» på den sentraliseringsreforma dei gjennomfører. Medan vi i Senterpartiet heile tida har vore klare på at det å omorganisere så mykje og leggje ned så mange lensmannskontor vil få konsekvensar også for tenesteproduksjonen, verkar det som om dei partia som gav fleirtal for reforma, har to ulike reaksjonsmåtar no som det stadig kjem bekymringsmeldingar frå ulike politidistrikt. Regjeringspartia meiner dei problema som kjem fram i politietaten, berre er kortsiktige problem knytte til gjennomføringa av reforma, medan dei andre partia som støtta reforma, verkar overraska over dei konsekvensane som kjem fram, og skuldar regjeringa for ikkje å ha gjennomført reforma godt nok i tråd med forliket. Dette siste kan saktens vere rett nok, for det er ingen tvil om at det vart lagt enkelte føringar i forliket som skulle bøte på noko av trøbbelet som massiv samanslåing ville medføre. Men her er det viktig å hugse at stortingsfleirtalet med opne augo gjekk inn for strukturendringar som er hovudgrunnen til at reforma ikkje på nokon måte kan kallast ei ekte nærpolitireform. Vi får stadige meldingar om at lensmannskontor som fekk eksistere vidare etter reforma, no blir tappa for så mange stillingar og ressursar at dei berre ventar på at dei òg skal bli formelt nedlagde. Lovnaden om at nedlegginga av mange lensmannskontor skulle gje som resultat fleire stillingar og meir ressursar til dei attverande kontora, har ikkje halde stikk mange plassar. Kvifor er vi i Senterpartiet så intenst opptekne av dette her, kvifor gjev vi oss ikkje berre over og innfinn oss med at vi tapte den store runden om politireforma i 2015? Jo, det er fordi det ikkje er rett at regjeringa skal få halde fram med å gjennomføre endringar som viser seg å ha andre resultat enn det dei sjølve lova. Vi meiner at dei negative konsekvensane av reforma ikkje blir berre kortvarige, men at dei kan halde fram inn i evigheita viss ikkje gode grep blir tekne. Ja, vi innfinn oss med at stortingsfleirtalet framleis ikkje vil atterreisa nedlagde lensmannskontor, men vi finn oss ikkje i at attverande lensmannskontor skal bli tynte for ressursar til dei døyr ut av seg sjølve. Vi finn oss heller ikkje i at folk frå regjeringspartia stadig bagatelliserer problema som politireforma fører med seg. Å representere dette langstrakte og krunglete landet på Stortinget og samtidig tru at sterkt aukande avstandar mellom politi og innbyggjarar ikkje skal føre med seg problem, er i beste fall naivt. Og når dei ikkje eingong klarar å sørgje for at dei sentraliserte einingane fungerer som dei skal, blir ikkje saka betre. Politipatruljane, som det skulle bli så mange fleire av, og som skulle bli så synlege der lensmannskontora forsvann, kan dei heller ikkje talfeste. Medan Sylvi Listhaug var justisminister, svarte ho dette på eit skriftleg spørsmål frå meg: «Politidirektoratet opplyser at de heller ikke styrer politidistriktene på antall politipatruljer, og at det ikke innhentes rapporter på antall politipatruljer. Departementet ber heller ikke om slik statistikk.» Det er jo litt pussig at dei vel ikkje å krevje rapportering på slikt som i høgste grad kan målast, og som potensielt kan brukast som sjølvskryt viss dei faktisk lukkast med å få betydeleg meir politi på hjul i heile landet, slik lovnaden var. Det er viktig å minne om at dei grepa som har gjeve positive resultat dei siste få åra, er grep som det har vore tverrpolitisk einigheit om, som f.eks. betre bruk av moderne teknologi, meir politiarbeid på staden og rask etterforsking der det er mogleg. Så til slutt til temaet beredskap meir generelt. Vi i Senterpartiet ønskjer å setje ned ein totalberedskapskommisjon. Eit knapt fleirtal på Stortinget stemte imot framlegget vårt om dette i vår. No er det 20 år sidan sist vi hadde ein kommisjon som arbeidde med det totale beredskapsbildet. Verda har endra seg, det same har Noreg. Vi må derfor skaffe oss oversikt over heile risikobildet og bruke dette for å forme politikken på beredskapsområdet. Ein viktig del av dette er å sørgje for at dei ulike beredskapsaktørane samhandlar godt og veit om kvarandre sine ressursar. Totalberedskapen handlar om alt frå den enkeltes eigenberedskap i heimen til flaum- og skredsikring, og aktørane er alt frå enkeltinnbyggjarar og private verksemder til det offentlege og det frivillige Noreg. Vi i Senterpartiet er klare til å gå i djupna av alt dette for å sikre betre politiske vedtak framover som gjer beredskapen betre totalt sett. Då vil det vere snakk om både ressurs- og bemanningssituasjonen i ulike etatar og rolle- og oppgåvefordelinga mellom beredskapsaktørane. Vi håpar at fleirtalet på Stortinget etter kvart ser det behovet som finst for ein ny gjennomgang av dette.