Kjell Ingolf Ropstad (Kristelig Folkeparti), 2010-11-18:
Det å få lov til å jobbe betyr mykje for kvar av oss. Det handlar om livskvalitet, og det handlar om å få lov til å bidra i samfunnet. Seniorpolitikk er viktig – det å kunne sjå på seniorar som ein ressurs, at eldrepolitikk ikkje berre handlar om sjukeheimsplassar, men at det handlar om nettopp det me snakkar om i dag – om å få lov til å kunne betre livskvaliteten sin ved å kunne jobbe lenger dersom ein ønskjer det. Ein kan sjå det i eit økonomisk perspektiv i tillegg. Alle partia har eit mål om å få folk til å stå lenger i arbeid. Pensjonsreforma er eit av dei verkemidla som, som mange har vore inne på, er lagd til rette for at det skal lønne seg å stå lenger i jobb. Det er ei av dei gulrøtene som skal få folk til å sjå at det er ein økonomisk verdi. Ein ser at frå i dag og fram til 2050 vil det bli ei dobling av personar over 65 år. Ved min start i arbeidslivet er det fire i arbeid per pensjonist, og når eg er 65 år og eventuelt pensjonist – noko som eg håper eg ikkje er – vil det vere to personar som skal jobbe for pensjonen min. Det er altså ei halvering av talet på personar som skal jobbe for pensjonen, i tillegg til at talet på pensjonistar vil auke. Det er bekymringsfullt, og det viser behovet for endringar. Pensjonsreforma er viktig i den samanhengen, men når ein veit at levealdersjusteringa ligg inne, er det eit interessant perspektiv at for mitt tilfelle kan det godt vere at eg må jobbe til eg er 70 år for å få den same pensjonen som eg i dag ville fått ved 67 år, samtidig som ein i dag altså diskuterer ei grense i arbeidslivet på 70 år. Eg trur mykje kjem til å skje med akkurat den saka vi diskuterer i dag, innan det eventuelt blir aktuelt for meg å bli pensjonist, men eg synest det er eit interessant perspektiv. Det som eg synest er viktig, er at seniorpolitikken generelt blir betre. I årets statsbudsjett blir fleire særordningar for seniorar fjerna. Samtidig som ein ønskjer at folk skal stå lenger i arbeid, opplever nok mange at det ikkje blir lagt politisk til rette for det på same måte. Heving av aldersgrensa kunne vore eit positivt signal. Då eg sat som fylkestingsrepresentant i Aust-Agder, gjekk me inn for spesielle ordningar særleg for lærarar for å få dei til å stå lenger i jobb. Me gav dei lenger fri, høgare lønn og fleire tilbod om kurs. Resultatet var at fleire ønskte å stå lenger i jobb. Den typen tiltak trur eg er viktig for å kunne lykkast med det uttalte målet vi alle ønskjer å nå. Eg merkar meg at regjeringa ønskjer å komme tilbake med eit høyringsnotat i løpet av våren 2011 med ein brei gjennomgang av regelverket for korttidsstønader for personar over 62 år. Det trur eg er bra. Men eg synest også det er eit behov for ein grundigare gjennomgang av heile seniorpolitikken og ulike tiltak som kan stimulere til å stå lenger i arbeid, men også kanskje stimulere arbeidsgivarane til å ha tilsette lenger i arbeid. Men tilbake til den saka me diskuterer konkret her i dag, om aldersgrenser. Eg og Kristeleg Folkeparti meiner at det vil vere hensiktsmessig med ei øvre aldersgrense, med tanke på at ein sikrar at den som er i arbeid, får avslutte yrkeskarrieren på ein verdig måte. Derfor er vårt forslag at ein aukar aldersgrensa til 72. I valkampen syntest eg det var eit «McCain-forslag», for då var McCain 72 år, og det hadde vore interessant om han hadde måtta gå då han var 70 år. Det er ikkje sånn at ein må gå, men ein kunne risikert å bli sparka. Eg vil opplyse om at Kristeleg Folkeparti sekundært vil støtte forslaget frå Framstegspartiet og Høgre.