Terje Breivik (Venstre), 2020-03-21:
Ein stor takk til saksordførar Gahr Støre frå meg og Venstre for framifrå klokt arbeid med ei svært vanskeleg sak under sterkt tidspress. Takk også til resten av den særskilde komiteen, dvs. stortingspresidenten og dei parlamentariske leiarane i alle partia på Stortinget. Eg er ikkje overraska, men eg er likevel oppriktig imponert over korleis alle legg til side partipolitiske omsyn og bruker all kløkt, røynsle og ressursar ein disponerer, til felles beste for folk, institusjonar og verksemder der ute i denne vanskelege tida. Det er liten tvil om at landet er i så trygge hender som råd er, med slike frontfigurar på Stortinget og i dei enkelte partia. Takk også til statsministeren og regjeringa og særleg justisminister Monica Mæland for samarbeidet og den trygge, klare, men likevel audmjuke, lyttande tilnærminga ho har hatt til det felles kriseleiingsansvaret me har, og dei avvegingane Stortinget har mått gjera i denne saka. Eg vil òg takka dei sju juristane som på svært kort tid gav umåteleg gode og nyttige innspel til komiteen. Fleire av innspela er tekne omsyn til både i komitémerknadane og i lovteksten. Det er ikkje med lett hjarta eit sosialliberalt parti i dag går med på å delegera denne typen makt frå Stortinget – den lovgjevande forsamlinga – til regjeringa. At Venstre til liks med dei andre regjeringspartia og opposisjonspartia likevel finn det nødvendig, seier noko om alvoret i situasjonen. Gjennom rask, men likevel rimeleg grundig sakshandsaming i Stortinget gjennom helga, godt samarbeid med regjeringa, gode innspel frå uavhengige juristar og andre ekspertar, meiner eg at me har funne ein god balanse mellom behovet for å handla raskt i ein høgst unormal situasjon på den eine sida og dei demokratiske grunnprinsippa på den andre. Når regjeringa no får høve til å gjennomføra forskriftsendringar utan å gå via Stortinget, er det fordi krisa krev rask handling når det gjeld livsviktige ting, men òg når det gjeld det som i denne samanhengen er trivialitetar, som t.d. at aksjeselskap, burettslag og andre får høve til å avvikla lovfesta møte i tråd med dei nye strenge helsekrava, t.d. generalforsamlinga, utan å bryta andre lover. Eg trur dei fleste forstår at det er klokt at styresmaktene finn smidige måtar å løysa slike ting på, slik at mest mogleg av tids- og ressursbruken vår primært går til å handtera langt viktigare tiltak på best mogleg vis, utan at det bryt med grunnleggjande prinsipp i maktfordelingsprinsippet – at det er parlamentet, Stortinget, som har den endelege makta, og at Stortinget ikkje berre har makta, men også høve til å utøva makta i ein krisesituasjon som no. Talarane før meg har gjort godt greie for endringane og innstrammingane og høvet Stortinget no har til å vareta den viktige rolla me har som parlament. Avslutningsvis skal eg difor nøya meg med å understreka at me ikkje berre står midt i ei nasjonal krise, men ei verdsomspennande krise. Akkurat no er det Europa som vert testa hardast. Land som Danmark og Finland, som me gjerne samanliknar oss med, har alt vedteke liknande lover som dei me vedtek i dag – lover som endåtil går monaleg lenger i å gje frå seg makt til regjeringa. Det er heilt ekstraordinært, noko liknande er ikkje gjort sidan den andre verdskrigen. I slike tider får me verkeleg testa demokratiet, og eg tillèt meg frå ståstaden min som parlamentarisk leiar i eit regjeringsparti med veldig tett kontakt med regjeringa, som medlem i den særskilde komiteen saman med stortingspresidenten og dei andre parlamentariske leiarane og ut frå måten finanskomiteen og resten av Stortinget opptrer på i desse dagar, å slå fast at så langt har det norske demokratiet bestått testen. Den kanskje viktigaste kvaliteten demokratiet vårt har, er ein grunnleggjande, uvurderleg tillit institusjonane og partia imellom – ein tillit som verkeleg kjem til sin rett når det røyner på, ein kvalitet me aldri må ta som ei sjølvfølgje, og som me alle må gjera det me kan for å hegna om og foredla.