Olav Akselsen (Arbeiderpartiet), 2004-03-09:
Me lever midt i den teknologiske revolusjonen. Nye teknologiar blir ein stadig viktigare del av kvardagslivet til oss som lever i dette landet, og me får stadig nye tilbod. Me nordmenn er blant dei som er lengst framme i verda til å ta i bruk denne teknologien, anten det gjeld Internett, e-handel, e-post, nettbank, mobiltelefoni eller SMS-tenester. Det er slik at stadig fleire av dei instrumenta me omgjev oss med, inneheld datamaskinar, anten det er fotoapparatet, mobiltelefonen eller andre gjenstandar som er ein vanleg del av kvardagslivet vårt. Me er blitt flinke til å venja oss til den nye teknologien. Eg trur me av og til gløymer kor fort me ven oss til dei nye moglegheitene, og at me stadig vekk kanskje tek oss sjølve i å undrast på korleis me kunne greia oss utan. For å setja dette i perspektiv kan det vera greitt å minna om at det berre er ti år sidan me som er stortingsrepresentantar, fekk tilgang til mobiltelefon, heime-PC og telefaks gjennom jobben vår, og eg trur at dei fleste undrast på korleis me kunne greia oss utan før. Når det gjeld breiband, har me òg opplevd ei rivande utvikling. Eg trur det er på få område me som sit på Stortinget, opplever at talgrunnlaget forandrar seg medan ei sak ligg til behandling i ein komite, slik som tilfellet har vore med denne saka. Derfor må eg seia at eg reagerer litt når eg høyrer den elendigheitsbeskrivinga som eg meiner me har sett tendensar til i dag. Noreg har alle moglegheiter til å bli verdsleiande når det gjeld å ta i bruk breiband, og etter mitt syn bør me ha ein ambisjon om å greia det. Ny teknologi og tilgang til breiband gjev uante moglegheiter. Eit høgkostland som Noreg er nøydd til å vera best når det gjeld teknologi, og me ligg alt langt framme. Mange av oss brukar som sagt denne teknologien dagleg, og det norske samfunnet er blitt heilt avhengig av ny teknologi. Dette gjev oss mange moglegheiter, men òg utfordringar. Det som er viktig for oss i Arbeidarpartiet, er at denne teknologien ikkje fører til nye klasseskille, t.d. mellom dei som beherskar den nye teknologien, og dei som ikkje gjer det, eller mellom delar av landet som har tilgang til denne teknologien, og delar av landet som ikkje har det. Det er derfor viktig at skulen satsar aktivt på opplæring i ny teknologi, og at dette blir ein integrert del av undervisninga. Det er eit mål for Arbeidarpartiet at det ikkje skal vera foreldra sin pengepung, eller kvar ein bur, som skal vera avgjerande for undervisningstilbodet, og det gjeld sjølvsagt òg med omsyn til å ta i bruk breiband. Breiband kan redusera dei geografiske avstandane, men då er det sjølvsagt viktig at alle får moglegheit til å nytta seg av breiband. Etter mitt syn er det det Stortinget i dag slår fast, nemleg at alle skal få tilgang til det i løpet av få år. Kanskje er det slik at politisk handlekraft blir målt i kor mykje pengar ein er villig til å bruka på eit område. Etter å ha sete nokre år på Stortinget må eg seia at eg er blitt skeptisk til stortingsmeldingar, for det ser ut til å vera ein tendens til at det blir eit kappløp mellom dei ulike politiske partia om kven som kan forskottera mest mogleg pengar på eit område. Og om me skal vera heilt ærlege: Hadde me gått igjennom dei siste ti åras stortingsmeldingar og lagt alle ambisjonane der oppå kvarandre, ville me nok sett at me måtte bruka minst to statsbudsjett i året for å følgja dei opp. Derfor meiner eg at det er viktigare å vera konkret og realistisk enn å ha mange gode vyar. Etter mitt syn ser det ut som om mindretalet har vist eit behov for å visa handlekraft ved nærast å fylla ut ei blankofullmakt etter prinsippet «tenk på eit tal». Eg vil minna om at verdsmeistaren i høgde ikkje blir kåra ut frå kven som greier å leggja lista høgast, men faktisk ut frå kven som greier å koma over lista. Det som no har skjedd, er at Arbeidarpartiet har fått Regjeringa med på å setja opp heilt klare målsetjingar. Regjeringa må kvart år koma tilbake igjen til Stortinget med ei beskriving av kva som er situasjonen. På bakgrunn av det kan Stortinget sjølvsagt gjera det som er nødvendig når det gjeld oppfølging med pengar i samband med budsjettbehandlinga, slik det er vanleg på andre område i samfunnet.