Jon Lilletun (Kristelig Folkeparti), 2002-12-02:
Det kunne vere freistande å replisere til siste talar at dei hundre millionane nok ikkje gjekk til alle syndarane. For det er nokre av oss som ikkje tenkjer å bruke dei, og vi tilhøyrer nok den kategorien vi òg. Kristeleg Folkeparti er eit tydeleg familie- og omsorgsparti. Vi skal kjennast att på desse områda. Det gjer vi gjennom budsjettet som no er vedteke. Alle sa det same før budsjettet vart lagt fram. Det må vere eit stramt budsjett. Vi må sikre industri og arbeidsplassar. Vi må dempe presset på renta. Det har vi gjort, vi leverte. I ettertid hadde dei fleste opposisjonspartia gløymt at det var det dei sa på førehand. Å vilje er ikkje å seie at ein vil, men det er å handle. Difor har vi òg lukkast i å ha eit stramt budsjett, men samstundes få rom for viktige prioriteringar for Kristeleg Folkeparti: Vi aukar støtta til dei svakaste i Noreg og på verdsbasis.Vi prioriterer familie, helse og omsorg.Vi satsar på valfridommen for barnefamiliane.Vi satsar på høgare utdanning og forsking. Arbeidarpartiet og Sosialistisk Venstreparti køyrer A4-format på familiane. Vi ser mangfaldet. Menneska har ikkje enkle, men eigne behov. Dei er ulike, ikkje like. Her er det ein stor ideologisk skilnad mellom dei nemnde partia. Mangfald og valfridom kan eg òg love vil verte både mål og middel i familiemeldinga som kjem til våren. Som vår politikk på familieområdet er viktig, vil vi òg kjennast på omsorg. Frå vogge til grav skal omsynet gjelde. Vår tru på eit ukrenkeleg menneskeverd forpliktar oss. Difor trur vi på at vi treng livshjelp og ikkje dødshjelp. Kristeleg Folkeparti sin politikk byggjer på følgjande omgrep: Den nasjon som ikkje tek omsyn til dei svakaste iblant oss og internasjonalt, er ein fattig nasjon. Noreg er ikkje fattig, men nokre menneske i Noreg er det. Dette tek vi på alvor: Difor har vi som fyrste regjering fremja ein kampplan mot fattigdom.Difor har vi laga eit tak 2 for dei med størst utgifter.Difor aukar vi innsatsen på psykisk helse og på rusområdet. Alle kan sjå at generelle tiltak mot fattigdom ikkje har vore ein absolutt suksess. Då må vi våge å tenkje nytt. Vi treng å ta nye grep. Kvifor skal staten smørje ut 4 000 kr til alle som skal ha gravferd, når mange av oss ikkje treng støtta? Når Regjeringa gjer framlegg om å auke støtta til nesten tre gonger så mykje til dei som treng det, så vert vi nærast sparka på. For enkelte har det verka som sjølvaste livssaka. Er vi så livredde for at folk må gje slepp på nokre oppnådde rettar, at vi ikkje vågar å verte upopulære? Å vere i posisjon inneber nokre gonger blomar, men lukkekjensla over blomane stansar raskt når det er kaktusane som kjem, i både verbal og fysisk meining. Nei, det er ikkje alltid ein veg dekt med roser det å ta ansvar. Det er no heller ikkje difor vi sit der vi sit og gjer det vi gjer. Kristeleg Folkeparti tek ansvar i ein krevjande situasjon. Vi vil forhåpentlegvis få fleirtal for eit godt budsjett som legg grunnlag for å dempe presset mot rente og kronekurs. Det vil tryggje arbeidsplassane og kome industrien, kommunane og familiane til gode. Her burde ingen setje seg på tribunen og gje ansvaret til andre. Nei, når menneska fryktar for sitt eige levebrød, burde alle ansvarlege politikarar velje lagspelet. Her må vi i lag ta førarsetet og sikre arbeidsplassane og livsgrunnlaget for folk. Eg sa vi må sikre arbeidsplassane. Det er viktig, men ikkje nok, vi må skape og sikre arbeidsplassar. Omlegginga av Forskingsrådet gjev meir rom for nyskaping. Grunnforskinga skal òg verte styrkt. Frådrag frå skatten for FoU i næringslivet – ein såkalla full Hervik – er her òg viktig. Forskingsfondet er auka med 3 milliardar kr til 30 milliardar kr. Vi gjennomgår verkemiddelapparatet. Vi treng fleire som gjev ut Reodor Felgen-prisar for kreativitet. Vi treng fleire som Thor Heyerdahl. Han ropte: Eg fann, eg fann! – og viste oss verdien og potensialet i sunn nysgjerrigheit. Vi kan og bør heller ikkje vere eit skattepolitisk annleisland. Tvert om, vi må gjere oss etterspurde og attraktive for dei som vil satse på nyskaping og investering. Forholdet mellom velferd og skatt/avgift er heller ikkje eit anten-eller, slik nokre har hevda. Nei, for å tryggje grunnlaget for velferda treng vi ein sterk industri og eit vekstkraftig næringsliv. Ting heng ofte i hop. Godt gjort er betre enn godt sagt. Eg tykkjer, president, at statsbudsjettet står til laud.