Geir Pollestad (Senterpartiet), 2018-01-31:
Senterpartiet jobbar for ein føreseieleg næringspolitikk, ein aktiv næringspolitikk og ein næringspolitikk for å tryggja og utvikla norske arbeidsplassar. Regjeringa snakkar både titt og ofte om å vera føreseieleg, men det hjelper lite når ein lagar statsbudsjett etter innfallsmetoden. Seinast i haust vart næringsmiddelindustrien påført ei avgiftsrekning på 2 mrd. kr. Reiselivsnæringa vår har fått ei kraftig skjerping av momsen. Og viss ein ser på formuleringane i regjeringsplattforma, er det mykje som kan tyda på at reiselivsnæringa vil få nye avgiftsskjerpingar i åra som kjem. Det er ei feil utvikling. Det er ikkje å byggja opp under viktige næringar; det er å byggja ned viktige næringar og ikkje leggja til rette for norske arbeidsplassar. Me har lagt bak oss fire år der kvar ting som har gått dårleg, har vorte forklart med oljeprisfallet. No har ting snudd, og i diskusjonen er det den geniale politikken til regjeringa som forklarer kvar auke. Det er altså ikkje regjeringa sin feil at oljeprisen fall, det er eg einig i, men det vert noko fordummande når ein tek til inntekt at det er regjeringa sin politikk aleine som sikrar veksten. Næringskomiteen var i førre veke i Sverige og Finland. Dei landa kunne òg fortelja om vekst og positiv utvikling, som jo kjem av ei positiv utvikling i den internasjonale økonomien. Eg trur ikkje eingong denne regjeringa vil våga å ta æra for ei positiv utvikling i Sverige og Finland, og det er sannsynleg at utviklinga me ser i Noreg, kjem av same forhold som der. Òg i jordbrukspolitikken opplever me ei litt rar haldning frå denne nye regjeringa. Det står i regjeringsplattforma at ein skal leggja til grunn den landbrukspolitikken som dei såkalla ikkje-sosialistiske partia står bak. Her gjer altså regjeringa ei prioritering av kva fleirtal i Stortinget dei ønskjer å halda seg til, og kva fleirtal dei ikkje ønskjer å halda seg til. Eg har utfordra landbruksministeren på dette to gonger, og han greier ikkje anna enn å seia at det er den felles politikken til dei fire partia som skal leggjast til grunn. Men realiteten er at det meste av den landbrukspolitikken som Stortinget har vedteke, er eit resultat av eit anna fleirtal, eit fleirtal som Høgre, Framstegspartiet og delvis òg Venstre ikkje er ein del av. Eg meiner det er ganske openbert at regjeringa òg må ta omsyn til den biten av politikken. Det kjem til å verta tøffe tak i landbrukspolitikken, og ein del av landbruket som har fått opplevd regjeringa si uvisse til fulle, er pelsdyrnæringa. Det at me innfører eit næringsforbod mot å produsera ei vare i Noreg som er fullt lovleg å omsetja, som òg skal vera lovleg å omsetja, som kan ha vorte produsert kvar som helst i verda og på kva måte som helst – det må berre ikkje ha skjedd i Noreg – er ein næringspolitikk som står til stryk. Høgre og Framstegspartiet skuldar på Venstre i denne saka – tru det. Det var ein statsråd frå Framstegspartiet som først gav statsstøtte til den ekstreme dyrevernorganisasjonen NOAH. Det var Framstegsparti–Høgre-regjeringa som kutta distriktstilskotet til pelsdyrnæringa. Det er ein noverande statsminister frå Høgre som før valet i 2013 uttalte til NRK at «pels er best på dyr». Eg har ein sterk følelse av at når Høgres og Framstegspartiets representantar i distrikta feller tårer over dette nederlaget, då snakkar me verkeleg om krokodilletårer. Fiskeripolitikken vil òg verta viktig i denne perioden, og der er mitt råd til regjeringa: Lytt til Stortinget! Me kan ikkje utsetja ei næring som er så stor og viktig, for den måten å driva politikk på som me såg i førre periode, der regjeringa måtte trekkja ei stortingsmelding om eit sentralt område innan fiskeripolitikken fordi dei ikkje hadde gjort forarbeidet. Eg klarer ikkje hugsa sist ei stortingsmelding vart trekt utanom i forbindelse med eit val, og det er sannsynlegvis fordi eg ikkje var fødd då det skjedde. Mitt råd til statsministeren er å sørgja for at næringsstatsrådane lyttar til Stortinget, for det Noreg treng, er brei einigheit, og det skjer ikkje når ein driv med bulldosarpolitikk; det skjer når ein er villig til å lytta meir enn å snakka.