Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2015-01-13:
Eg vil òg takke interpellanten for å ha teke opp eit viktig spørsmål som eigentleg er i to delar. Det er viktig at det kjem opp at det no finst to delar – først den kolossalt kompliserte prosessen med å verte einige om nye berekraftmål. Det er ei av dei absolutt mest kompliserte oppgåvene i internasjonal politikk Børge Brende og hans medarbeidarar skal jobbe med no. Eg misunner dei ikkje, eller kanskje gjer eg det. Det er i alle fall ei svært vanskeleg oppgåve dei skal i gang med med å få alle verdas land til å verte einige om det. Det nye er at det faktisk skal gjelde oss i framtida og meir direkte få konsekvensar og vere bindande for alle land. Det er ikkje utan grunn at vi no konsentrerer oss mest om del éin, der vi står heilt i sluttfasen. Ei ope arbeidsgruppe jobba og la i fjor fram 17 mål og 170, eller kva det var, indikatorar som det har vore sagt her, og dei måla ligg no på bordet. Og ein skal i løpet av ganske kort tid oppnå einigheit om eit opplegg som skal fungere. Noreg har spela ei viktig rolle i det arbeidet og vore ein pådrivar. Den nye regjeringa overtok i hovudsak dei same prioriteringane som den førre – ho la berre til utdanning og tok vekk fordeling, om eg ikkje hugsar heilt feil. Mange av dei tinga vi har vore opptekne av, som utdanning, miljø og likestilling, helse osv. er godt tekne vare på, men det ber preg av at det er ei ekstremt vanskeleg oppgåve. Det er mitt klare inntrykk at i festtalane er det lett å forklare korleis miljø og utvikling heng veldig tett saman. I verkelegheita ligg det ein sterk konfliktakse under. Ikkje minst er det mange land i sør som oppfattar at det å leggje stor vekt på økologisk berekraft, anten det er naturmangfald eller klima, kan gå ut over finansiering av utvikling og deira utviklingsmoglegheiter. Så det å klare å grunngje sakleg og skikkeleg og vise til eksempel på korleis det er å ta betre vare på ressursgrunnlaget, eller skogen eller kva det skulle vere, faktisk er vekstfremjande, og å bidra med tung finansiering – ekstra finansiering – til miljø og klima som ikkje kjem i staden for tradisjonell utvikling, er avgjerande for at ein skal lukkast med å behalde koplinga mellom det raude og det grøne. Så har Noreg ei viktig delrolle i det som heiter finansiering for utvikling, som skjer parallelt og som ein har vore inne på her. Og eg kan ikkje understreke nok kor viktig det er. For det første, som eg sa, dersom ein skal sikre ei truverdig kopling mellom det raude og det grøne perspektivet, som er avgjerande for om det vert ein suksess, vil det krevje ein betydeleg auke i finansieringa. Men ikkje minst er det det at i tillegg til den tradisjonelle bistands- og utviklingspolitikken, er andre finansieringskjelder i sum mykje viktigare. Eg trur eg nemnde i den førre debatten eksempelet med at 1 pst. betre skatteinnkrevjing i bistandsmottakarland utgjer det dobbelte av all verdas bistand. Kapitalflukt og skatteunndraging utgjer eit enormt potensial i tillegg til sjølvsagt å mobilisere privat sektors auka investeringar i utviklingsland. Alt dette er ein kolossal moglegheit der Noreg speler ei nøkkelrolle. Å få til truverdige løfte om betre finansiering vil vere avgjerande for einigheiten òg om gode mål. Heilt til slutt vil eg berre leggje til at det kan etter mi oppfatning ikkje vere nokon som helst tvil om at ei truverdig norsk oppfølging av berekraftmåla, som eg reknar med det kjem til å vere brei einigheit om, berre kan bety at det Noreg vi går mot i 2040 eller 2050 er eit heilt anna Noreg enn det vi har i dag når det gjeld korleis vi tek vare på våre eigne ressursar, korleis vi tek vare på naturmangfaldet vårt, korleis vi brukar den samla ressursmengda vår, korleis vi prioriterer miljø og klima internasjonalt, korleis vi har gått frå å vere ein oljenasjon til ein nasjon som lever av heilt andre inntekter og korleis klimapolitikken vår ser ut. Eg synest ofte i desse debattane at det vert snakka som om nokre justeringar vil føre oss på rett veg. Nei, dette dreiar seg om ein fundamental transformasjon av økonomien vår og måten vi lever på. Forhåpentlegvis får vi mange nye sjansar til å ta det innover oss, men etter mitt syn er kanskje det at den erkjenninga sig inn det aller viktigaste når vi skal begynne å setje i verk desse måla.