Lodve Solholm (Fremskrittspartiet), 2007-05-31:
Framstegspartiet vil støtte eit forslag om å opne for forsking på overtalige befrukta egg, ut frå det at vi ønskjer å lindre smerte og ønskjer å gjere kvardagen betre for våre medmenneske. Representanten Inge Lønning har ei eiga evne til å prøve å tolke kva vi andre måtte meine, og kva vi andre måtte skrive. Det vi skriv, godtek han ikkje. Han les det på sin eigen måte. Det må han sjølvsagt få lov til å gjere. Som sjølvoppnemnd dommar hevdar han å vite absolutt kva vi måtte meine utover det som måtte stå av dei skrivne ord. At representanten Lønning har dei haldningane, får stå for hans eiga rekning. Vi som utgjer fleirtalet, står på det som står i forslaget. Vi står på det som vi meiner og hevdar. For oss er dette ei sak om å tillate ei forsking som kan hjelpe våre medmenneske, som kan lindre smerte, og som kan hjelpe til med å prøve å finne medisin og metodar som gjer at vi kan rydde ut sjukdomar som tek altfor mange liv i altfor ung alder. Lat meg då vere såpass frekk at eg tolkar litt eg også. At Høgre og Kristeleg Folkeparti ikkje vil vere med på dette, får bli deira sak, slik som eg ser det. Etter vår meining er det klare avgrensingar i dette lovforslaget. Når det gjeld problemstillinga forsking på overtalige befrukta egg, er det ei rekkje avgrensingar. Det er ikkje full opning, som enkelte, her representert ved representanten Lønning, gir uttrykk for. Det må vere lov å hevde det, men eg er av den meininga at her ligg det klåre avgrensingar som gjer at det ikkje er fritt fram for eit samfunn til å gå dit som ingen av oss ønskjer. Ein sa i gamle dagar at ein skulle ikkje tukle med skaparverket. Det skal ein kanskje ikkje gjere. Men eg trur ikkje at Vårherre vil at vi skal stelle oss slik på denne jorda at vi ikkje hjelper medmenneska våre til å unngå lidingar, både i notid og i framtid. Eg må seie at eg blir såra, for også eg har levd ei stund – om ikkje like lenge som representanten Lønning – og livet har lært meg og lærer meg til eldre eg blir, at kanskje den største livsoppgåva mi frå no av og framover er å hjelpe mine medmenneske, både fysisk og psykisk, til å få ein betre kvardag enn dei har i dag. Ei av dei største oppgåvene mine er kanskje også å vere med – i den grad eg kan vere med – og bidra til at etterkommarane mine også får eit liv i verdigheit. Dei skal vite at han far gjorde det han kunne for at dette skulle bli bra. Eg har levd så lenge at eg har mista ein far, ein bror og ei syster i kreft, og eg har mista ei mor i Parkinsons sjukdom. Det eg vidare kan fortelje – eg blir litt personleg – er at eg kjenner at eg blir såra og skaka når det blir hevda at menneskesynet mitt ikkje er godt nok, når eg veit at årsaka til at far min, bror min og systera mi døydde, er ein genfeil i familien. No har heldigvis Vårherre gjort det slik at eg ikkje har den genfeilen. Men skal det ta frå meg retten til å hjelpe til, slik at det blir forska vidare på dette, gjerne på overtalige befrukta egg, slik at ein kan finne fram til korleis ein kan unngå at nevøane mine og niesa mi skal lide same skjebnen som foreldre deira? Dette vil ikkje eg vere med på. Eg vil ha eit godt samvit for at eg har gjort mitt, utan at eg dermed har tukla så mykje med skaparverket til Vårherre at ikkje det skulle vere med og hjelpe medmenneska mine, for det går ei grense der. Sjølvsagt gjer det det, men eg kjenner meg nokså trygg på at det ligg avgrensingar i dette lovforslaget som gjer at ein ikkje tuklar meir med skaparverket enn at eg trur – og eg seier trur – at Vårherre vil godta det den dagen vi måtte bli stilte det spørsmålet.