Hadia Tajik (Arbeiderpartiet), 2016-04-14:
Dette er ein historisk dag. I dag vedtek me ny, framtidsretta likestillingspolitikk – og mykje av det utan regjeringspartia. Stortinget sjølv har drive fram dei nødvendige endringane. Me har ein barne- og likestillingsminister som har fått det for seg at likestillinga har gått for langt på nokre område. Det ser ut til å vera ei utbreidd oppfatning blant politikarar på høgresida at me i Noreg anten er i mål, eller at me i det minste har kome såpass langt at det ikkje lenger er behov for aktive, målretta og konkrete politiske tiltak. Det høyrer med til historia at politikarar på høgresida aldri har meint at politiske vedtak trengst for å løysa likestillingsutfordringane. Når dei no seier at verkemidla ikkje er så nødvendige lenger, fordi me har kome så langt, skal me veta at dei var aldri for desse verkemidla i utgangspunktet. Her om dagen kunne me høyra stortingsrepresentant Heidi Nordby Lunde, frå Høgre, på radio. Ho snakka om fedrarkvoten og sa: «Det høres jo veldig synd ut på disse stakkars mennene som må argumentere mot sin samboer eller kone og argumentere til sin arbeidsgiver for at de skal få mulighet til å være sammen med barna sine.» Så la ho til: Eg trur menn er «godt rustet til å ta den kampen», akkurat som kvinner gjorde på 1970-talet, då dei gjekk inn i arbeidslivet. Dette er historielaust. Kvinner fekk ikkje plass og posisjon i det norske samfunnet fordi kvar og ein av oss krangla med ektefelle eller arbeidsgjevar. Kvinner fekk moglegheiter fordi me gjekk saman, slost saman og vann saman. Dei fekk endra lovverk og prioriteringar – og me fekk rettar å slå i bordet med. Det er ein veldig viktig forskjell på høgresida og oss. Deira syn på kvardagen til folk er at dersom sola ikkje skin på deg, ja så gå og still deg i sola, då. Det er det som er likestillingspolitikken til høgresida – at kvar enkelt kvinne og kvar enkelt mann skal ordna seg sine eigne rettar. Det gjer det til noko som ein må forhandla om, i staden for å vera noko ein har krav på. Kva val me tek, avheng av kva val me har. Då er det ei politisk oppgåve å sørgja for at folk har reelle val. Likestillingsmeldinga til regjeringa er god på eitt punkt, og det er i beskrivinga av situasjonen, t.d. at altfor mange av dei små og store vala me tek, vert styrte av dei ulike forventingane som vert stilte til kvinner og til menn. Sjølv om me har formelle rettar, har me ikkje like moglegheiter i praksis. Problemet med meldinga er tiltaka. Dei er anten svake eller fråverande. Det kjenneteiknar denne regjeringa. Dei beskriv problema – utan å levera ein politikk som løyser dei problema. Me har venta i to år på ei melding som ikkje bidreg til auka likestilling, i tillegg til at me har ei regjering som dagleg driv ein politikk som set likestillinga i revers. Difor er det så viktig at statsråd Horne ikkje får gjennomslag for forslaget sitt om å fjerna likestillingsloven og i staden ha eit generelt diskrimineringslovverk. Utan likestillingsloven mister me nokre av dei beste verktøya me har for å fremja likestilling blant damer og blant menn. Eg er glad for at Høgre–Framstegsparti-regjeringa får motstand for likestillingspolitikken sin frå fleire enn oss. Det som skjer i dag, er eit samarbeid mellom alle opposisjonspartia på Stortinget. Det er eit samarbeid som har vore konstruktivt og godt. Det er ikkje overraskande at Arbeidarpartiet har heilt andre løysingar på likestillingsutfordringane enn det regjeringa har, men det som skjer i dag, er at fleirtalet på Stortinget sender ein krystallklar beskjed til den sitjande regjeringa om at dei store utfordringane i samfunnet vårt ikkje vert løyste ved at ein beskriv dei. Ein treng tiltak, og ein treng politikk. I dag skriv dette fleirtalet ny norsk likestillingshistorie, mens regjeringspartia sit og ser på.