Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2016-06-07:
Eg er heilt einig med representanten Hansen i at vi alle er einige om openheit, men vi er kanskje ikkje heilt einige om kva openheit betyr, korleis vi skal praktisere det på ein rimeleg måte. Eg er òg definitivt einig i at i alle former for registrering av økonomiske interesser ligg det litt «styr», for å bruke eit folkeleg uttrykk. Det er jo litt «styr» å registrere alt ein får, i dagens gåveregister òg. All type økonomisk openheit har det ved seg, men då må ein vege det at det er noko arbeid knytt til det mot den verdien det har samfunnsmessig, og så må ein finne praktikable løysingar. Eg trur det er openbert for alle at ei dag-til-dag- eller sekund-til-sekund-rapportering ikkje er ei god og praktikabel løysing, og det har då heller ikkje vi som forslagsstillarar på nokon måte meint. Men at løysinga er å late vere å registrere – ein måte som har vore vanleg og i bruk – synest eg er å gå i den motsette grøfta. Når det gjeld representanten Arnstads påpeiking av at det må kunne finnast eit balansepunkt der ein faktisk registrerer det, men finn ein måte der ein praktiserer nokre gjevne tidspunkt for det – kanskje skal ein òg skilje mellom ulike typar investeringsselskap – er eg i tvil om det, men det er verdt å sjå på det. Eg vil gjere merksam på at det no finst eit forslag på bordet som ikkje utset det som har med GRECO-anbefalingane å gjere, men som ber presidentskapet sjå nærmare på akkurat det punktet vi no diskuterer, og der fleire innlegg her viser ei viss usikkerheit. Det er vårt forslag nr. 6, som altså ber presidentskapet kome tilbake med eit forslag på dette punktet, om register for verv og økonomiske interesser, som «sikrer at alle selskapsinteresser, uavhengig av verdi, føres opp i dette registeret». Det ville gje presidentskapet moglegheita til å gå tilbake igjen, sjå nøyare på det og ta det innover seg. Viss eg får lov å ta det med, er det òg eit tema her som er verdt å merke seg og det er at alle partia i Stortinget sit ikkje i presidentskapet. Det er rett og slett som følgje av dommen frå veljarane – at dei som er minst av oss, ikkje gjer det. Men det er verdt å merke seg at dei partia som ikkje sit i presidentskapet, alle på ulike måtar har hatt kritiske merknadar. Då kunne det iallfall vere ein idé til ein ny runde å ha noko prosess mot dei andre partia for å sjå om det kan bidra til ei forankra løysing i staden for ei løysing der det er dei fleste, som sit i presidentskapet, som stemmer for – ikkje alle heller, skjønte eg no – mens dei som ikkje sit der, stemmer mot. Mitt råd ville vere at viss representanten Hansen og resten av presidentskapet vil vere rause overfor Stortinget, kan dei få igjennom stort sett alt dei har gjort av arbeid, no. Dei kan få gjennomført GRECO-anbefalingane. Men på det punktet vi no diskuterer – der det er tydeleg at det er litt ulike syn og vi leitar etter balansepunktet – kan ein utsetje det og kome tilbake igjen med eit forankra forslag som kanskje finn det på ein betre måte. Til slutt om 2 000 kr eller 6 000 kr: Det er ikkje så godt å seie kva som er riktig grense. Eg er ganske overtydd om at 50 000 kr ligg eit stykke over det dei fleste vil sjå på som eit honorar som er litt meir enn ei vinflaske. Om grensa er 2 000 kr eller 6 000 kr – eg synest representanten Skei Grande argumenterte ganske godt for at ein skal følgje skattegrensa. Ein kunne òg argumentere for – for enkelheits skyld for oss representantar – at grensa skal vere på 2 000 kr for det som gjeld gåver. Eg trur berre vi lèt forslaget stå no, men til seinare rundar kan det vere argument for å justere det, slik representanten Skei Grande argumenterte for.