Lodve Solholm (Fremskrittspartiet), 2002-11-12:
Det denne saka gjeld, er lønsfastsetjinga for stortingsrepresentantane. Eg har lyst til å minne om at dette er lønsoppgjeret for stortingsrepresentantane for 2002. Med det som bakgrunn har vel også lønskommisjonen kome med ei innstilling som gjer at vi er nokså moderate når det gjeld lønsauke – i alle fall prosentvis i forhold til det som andre grupper får. Når stortingsrepresentantane aukar løna med 4,8 pst., er det faktisk under det som vart resultatet i pensjonistoppgjeret. Eg er einig med stortingspresidenten når han seier at dersom partane i arbeidslivet saman med staten skulle kome til at ein må ta eit tak for å få løns- og prisauken ned, skal sjølvsagt stortingsrepresentantane vere med på det løpet. Så har eg lyst til å gripe litt fatt i dette med den såkalla 66 pst.-ordninga. Alle offentleg tilsette har jo 66 pst.-ordningar. Problemet er berre at mange har blitt lurt. Eg som skulesjef, eller som lærar, har også ei ordning med 66 pst. av det lønstrinnet eg har når eg går av. Der ein kanskje føler seg litt sviken, er ved at skulesjefstillinga var i lønstrinn 50 då eg, t.d., slutta, og i løpet av ti år er ho kanskje komen opp i lønstrinn 70 – mens min pensjon då blir rekna ut i forhold til lønstrinn 50. Då kan ein jo diskutere om det for så vidt er ei ordning! Men det er altså ei ordning som offentleg tilsette har. Og statistikken viser at i dette huset er det ganske mange tilsette som kjem frå det offentlege, og dermed har det noko å gjere med rekrutteringsproblemet også. Det er vel ei kjensgjerning at dette huset ikkje speglar av samfunnslivet vårt fullt ut, og at vi kanskje kunne ha ønskt at vi hadde rekruttering frå ein del yrkesgrupper som vi ikkje har rekruttering frå – frå folk som ikkje finn det lønsamt å gå inn her fordi lønsforholda er for dårlege. Men eg ser også klart at her er det ein balansegang. Løna til stortingsrepresentantane skal ikkje vere den drivkrafta som gjer at ein blir politisk engasjert og ønskjer å gå inn og ta eit politisk tak, eit arbeid, i nokre år. Men samstundes må det vere slik at dei aller fleste kanskje etter eit yrkesaktivt liv kan sjå seg råd til å kunne ta eit tak i samfunnsstyringa. Dette er ein balansegang som eg ikkje akkurat har svaret på. Men vi kan jo samanlikne oss med andre parlamentarikarar i dei nordiske landa, og då ligg løna vår iallfall ikkje høgt. Eg kan nemne at den svenske talmannen, som er tilsvarande stortingspresidenten vår, har same løn som statsministeren, opp imot 1,5 mill. svenske kr. Berre for å setje det litt i relieff har vi i dette huset ein president som har same løn som resten av stortingsrepresentantane. Det burde kanskje vere ein tankekross. Når det så gjeld dette med lønskommisjonen: Eg synest det hadde vore mykje meir reieleg av SV å fremje eit forslag om at vi legg ned lønskommisjonen. Ein har no fått eit fleirtalsvedtak i dette huset om å opprette ein lønskommisjon som ut frå eit mandat faktisk fastset løna, som stortingspresidenten riktig nemnde, men etter Grunnlovas føresegner om at dette huset er den løyvande myndigheita, må vi fatte det formelle vedtaket. Så eg synest det hadde vore mykje betre og meir reelt av SV å fremje eit forslag om å oppheve ordninga med lønskommisjon i staden for berre å stemme imot ein lønnskommisjon som har fått i oppgåve av Stortinget å fastsetje løna til stortingsrepresentantane. Eg kan også nemne at lønskommisjonen foreslo null eit år, og det var det ingen som protesterte på den gongen. Så vi bør følgje det som er den riktige ordninga. Derfor vil eg med bakgrunn i den same argumentasjonen som presidenten hadde når det gjaldt det nye framlegget frå Senterpartiet, berre vise til at vi har ein pensjonskommisjon som skal arbeide med saka. Vi vil sjå det som heilt naturleg at ein i den samanhengen også vurderer pensjonsordninga for stortingsrepresentantane og regjeringa når den tida kjem.