Bård Vegar Solhjell (Sosialistisk Venstreparti), 2010-12-03:
For litt over to månader sidan var representanten Myhre og eg ein meter eller to inne på nordkoreansk territorium. Lat meg få korrigere med å seie at det var på heilt legalt vis, i eit felles hus i den demilitariserte sona som sørkoreanarane og nordkoreanarane nytta. Utanfor der kunne vi sjå sørkoreanske topptrena styrker stå med hovuda sine vende mot Nord-Korea og på den andre sida nordkoreanske topptrena styrker òg stå vende mot Nord-Korea. Begge stod vende mot Nord-Korea, førebudde på den same trusselen, nordkoreanarar som skal rømme over til Sør-Korea. Så har det eksplodert. Men eg trur at det besøket til Korea og komiteens besøk til Asia vart ein illustrasjon på tre trekk som no viser korleis Asia i tiåra framover kan endre internasjonal politikk, for det første fordi fleire av dei sentrale og dei alvorlegaste konfliktane i verda føregår i Asia – i Korea, Kinas konflikt med sine naboar, i Iran, for å nemne nokre. For det andre det tette økonomiske samkvemmet som no veks fram i Aust-Asia, målt som den delen av handelen som er interregional: Den økonomiske integrasjonen mellom Sør-Korea, Kina og Japan er nesten like tett som den økonomiske integrasjonen i EU. Det skjer ei veldig utvikling i den retninga, med sterkt integrerte eigarstrukturar i dei landa. Samtidig har særleg Kina, men òg andre asiatiske land orientert seg mot å verte meir aktive i utanrikspolitikken i ei rekkje regionar og land. Både i Japan og i Sør-Korea orienterer ein seg i retning nord og interesserer seg for dei moglege opningane av seglingsleier. Sørkoreanske skip har allereie segla Nordaustpassasjen. Ikkje minst ser vi òg at landa engasjerer seg tettare internasjonalt – i Afrika, på det amerikanske kontinentet og sjølvsagt i Asia. I møte med dette og andre utviklingstrekk internasjonalt meiner eg at hovudtrekka i tenkinga i budsjettet, altså å ha ein aktiv politikk internasjonalt for å bevege verda i riktig retning og vere aktiv på eit breitt spekter av felt, men samtidig ha ein sterkare innsats mot å følgje norske interesser i våre nærområde på eit breitt spekter av felt, er ei riktig tenking. Utviklingsbistanden har hatt ein veldig sterk vekst under den raud-grøne regjeringa, som har følgt opp den innsatsen Kristeleg Folkeparti gjorde for å få til det same i regjeringsperioden før. Det er òg ei utbreiing av utviklingspolitikken, der ein jobbar for nye finansieringsformer, og der klima spelar ei viktigare rolle. Noreg held fram med å spele ei rolle i viktige internasjonale konfliktar som i Sudan og i Midtausten – eg kunne òg ha nemnt andre. Samtidig er det no òg ei klar linje over fem år der vi er villige til å følgje opp dei tette interessene for nordområda med å auke løyvingane og bruke pengar på dei. Vi har ei sterk kunnskapssatsing i nord. Vi jobbar med energi på ei rekkje felt i nordområda. Delelinjeavtalen er sjølvsagt viktig, men det er òg viktig at vi innanfor forsvarspolitikken orienterer oss gradvis mot at vi skal ha eit forsvar som er i stand til å hevde suverenitet, handtere episodar og vere klar til å ta det ansvaret som vil auke framover med delelinjeavtalen, men ikkje minst er dei potensielle endringane i Arktis når det gjeld skipstrafikk, viktige. Dette er eit godt raud-grønt budsjett, og det er òg tydeleg at i den grad det er ei anna retning i budsjettet, står Høgre og Framstegspartiet felles om den retninga, men doseringa er veldig ulik mellom dei to partia. Ei tyngre bistandssatsing, ei stadig internasjonalt aktiv rolle og ei sterkare både sivil og militær satsing mot nordområda er den hovudlinja som ligg i dette budsjettet, og som følgjer opp dei fire åra før det.