Fredric Holen Bjørdal (Arbeiderpartiet), 2019-10-03:
Den førre som møtte på Løvebakken frå min heimkommune, var Peter Kjeldseth Moe. Han gjekk ut herifrå for siste gong i 1973. Gjennom sine år som folkevald fekk han vere med på å opne vegsamband, flyplassar og offentlege institusjonar. Det var mykje snorklipping, landet skulle byggjast, distrikta skulle satsast på. Når eg ser tilbake på mine seks år her på Stortinget, kva er det som kjenneteiknar desse åra? Jo, brannslokking og kjemping mot nedlegging og sentralisering. I periodar har det knapt nok gått ei veke mellom kvar gong eg opnar lokalavisa i fylket mitt og finn noko nytt som skal leggjast ned – trafikkstasjonar, rehabiliteringsinstitusjonar, akuttfunksjonar eller ambulansestasjonar. Denne veka er det tingretten og jordskifteretten i heimkommunen min som står for fall, viss ikkje vi i opposisjonen får stoppa det. Nokre lokalsamfunn får alt på ein gong. Mitt distrikt er eitt eksempel, Sandnessjøen er eit anna eksempel. Regjeringa, konsulentane og ekspertutvala forsvarar dette med teknologisk utvikling, urbanisering, snakk om fødselsunderskot og forgubbing, om flyttetrendane som berre går éin veg, inn til byane, som om det var noko naturgjeve. Ja, det er mange som flyttar til og bur i byar, og det er heilt flott, ikkje eit vondt ord om asfalt og betong eller raljering om urbanistar med elsykkel. Det kan andre parti ta seg av. Mitt poeng er dette: Det er ikkje umoderne å ville bu i distrikta. Det som er umoderne, er å sjå på bygdesamfunn og folk som bur der, som annanrangs. No vil kanskje nokon seie at eg driv og set opp stråmenn, at det ikkje er nokon som har sagt dette, og det ikkje er nokon som meiner det. Jo, men sjå berre på argumentasjonen kvar gong noko skal sentraliserast i Noreg. Då er det tenestene i distrikta som manglar kvalitet, kompetanse og fleksibilitet, det går ikkje an å rekruttere der, og fagmiljøa er ikkje robuste nok. Denne tankegangen må ta slutt. Det skal bu folk i dette landet, i heile landet. Det skal vere lys i husa. Folk må få bu der dei ønskjer, der dei har røtene sine, der dei ser potensialet for å leve gode liv. Det handlar om ein kvalitet vi kallar fridom. Då må politikken følgje opp. Dagens regjering har dessverre svikta fundamentalt og opna slusene for sentralisering. Arbeidarpartiet vil markere tydeleg at det er på tide å satse på distrikta og vise tillit og respekt til alle som bur der. New Public Management, ovanfrå og ned-styring og storstilt sentralisering har ikkje gjeve betre tilbod til befolkninga. Det er avleggs politikk, det er ein styringsideologi som bør skrinleggjast av alle parti. Skal det bu folk i dette landet, i heile landet, må det også vere tenester nært der folk bur, likeverdige tenester med fullverdige funksjonar, og det må vere arbeid. Eg er overtydd om at flyttestraumane ut av byane hadde vore langt større viss berre politikken hadde lagt til rette for det. Difor må vi flytte arbeidsplassar ut frå Oslo. Vi må etablere nye utanfor byområda. Vi må føre ein næringspolitikk for vekst og utvikling i heile landet, byggje ut høghastigheitsbreiband, som Arbeidarpartiet har føreslått ei sterkare satsing på enn noko anna parti. Vi må satse meir på desentralisert utdanning og styrkje moglegheitene for å bu i Distrikts-Noreg når ein er ferdig utdanna, styrkje regionale utviklingsmidlar for vekst og utvikling, sørgje for at ressursane i distrikta kjem distrikta til gode og gjev verdiskaping og arbeidsplassar lokalt, anten det er snakk om kraft, fisk, mineral, skog eller jordbruk. Historia om det desentraliserte Noreg er ei suksesshistorie. Det er summen av det vi skapar i heile landet, som er grunnlaget for vår velstand, for vår velferd. Eit land med arbeid og busetjing over heile landet er fundamentet for eit sterkt fellesskap og for vår felles identitet. Framtidstru lokalt gjer Noreg betre nasjonalt. Difor er Arbeidarpartiet både byane og distrikta sitt parti, for i generasjonar har vi vist at Noreg lukkast best når vi står saman, by og land.