Magne Rommetveit (Arbeiderpartiet), 2016-05-30:
For Arbeidarpartiet er det svært viktig at me nyttar sjøvegen for transport av mest mogleg gods. Som det ofte vert sagt: Sjøvegen er infrastruktur som er ferdig brøyta og ferdig salta. Samanlikna med tiltak i veg og ikkje minst jernbaneinfrastruktur er offentleg bruk av midlar til hamner, farleier og kystforvaltning elles svært liten. Me må lukkast med å innføra låg- og nullutslepp innan skipsfarten. Då må me også halda fram med å utnytta potensialet som ligg i denne viktige sektoren. Me må vidareutvikla fortrinnet den lange kystlinja vår gjev. Dette arbeidde me difor aktivt med då me sat i regjering, og sette av betydelege beløp for å styrkja moglegheitene til nærskipsfarten for den inneverande NTP-perioden 2014–2023. Dette området har vore viktig i dei alternative budsjetta våre så langt i denne stortingsperioden, og vil også vera viktig når me i Arbeidarpartiet skal leggja fram den alternative transportplanen vår våren 2017. Eg kan lova at dette også vil verta følgt opp såframt landet får ei ny regjering etter valet neste år. Den sitjande regjeringa har openbert ikkje hatt styrking av nærskipsfarten som fremste prioritet i transportpolitikken. Sjølv om samferdselsministeren i dag vil trekkja fram prisverdige tiltak som reduksjon av losavgifta, viser departementet si eiga oppsummering i statsbudsjettet for 2016 at her har ein enno ikkje kome i gang med tiltaka Nasjonal transportplan 2014–2023 la opp til. Eg meiner at det at komiteen som ledd i handsaminga av saka hadde eiga høyring, har vore temmeleg avgjerande for at komiteen så samla enda opp med ei offensiv innstilling, som saksordførar nettopp viste til. Det er ikkje tvil om at dei ulike aktørane knytte til sjøtransport gjennom denne høyringa gav tydelege signal om og viste klart til at slett ikkje nok har skjedd på området dei siste åra. Ein oppfølgingsgrad på 18 pst. tre år inn i transportplanen taler sitt tydelege språk. I svarbrevet til Stortinget fokuserer då også statsråden meir på kva som avgrensar vekstmoglegheitene til skipsfarten, enn på potensialet for at større fraktevolum skal gå sjøvegen. Arbeidarpartiet er difor glad for at det i komitéarbeidet med representantforslaget frå Kristeleg Folkeparti er eit samla storting som stiller seg bak ambisiøse målsetjingar for delen av gods som skal fraktast på kjøl i framtida. Eg vil difor gje honnør til både Kristeleg Folkeparti og Venstre som har fått regjeringspartia med på dette. Så får me heller setja det på kvoten for eit sterkt markeringsbehov og ein openbert sterk lojalitet til regjeringa at støttepartia saman med regjeringspartia dagen før komiteen la fram innstillinga si, gjennom pressa presenterte dette som ein firepartis borgarleg avtale om kraftig overføring av gods frå veg til sjø. Vel – denne politiske kraftsamlinga for å ta grep som styrkjer konkurransekrafta til sjøtransporten, den er det fleire av oss som er ein del av. Det som det no vert viktig at Kristeleg Folkeparti og Venstre bidreg med, er å få regjeringa med på å gå frå ord til handling i budsjetta som no skal vedtakast. Det har støttepartia gjennom budsjettforlika dei siste åra ikkje klart å få til. Og det hjelper som kjent lite med representantforslag og ambisiøse målsetjingar utan at dette også vert følgt opp med konkrete tiltak og aktivitet. Det me i Arbeidarpartiet håper på, er at regjeringa no tek inn over seg at det må satsast og ikkje berre snakkast om nærskipsfarten, og at dette altså gjev seg utslag i ei skikkeleg satsing i statsbudsjettet for 2017 i tråd med transportplanen frå Stoltenberg II-regjeringa og nærskipsfartsstrategien som vart presentert av Lisbeth Berg-Hansen den gongen me hadde eigen kystminister. Først då kan desse ambisjonane me i dag er einige om, også verta realitetar. Eg fremjar forslag nr. 6, frå Arbeidarpartiet og Senterpartiet.