Haakon Blankenborg (Arbeiderpartiet), 2003-02-20:
Eg skal gi nokre kommentarar til ein del av det som er sagt tidlegare her i dag, og trekkje saman nokre trådar – mykje i samsvar med eit punkt som utanriksministeren var inne på i det siste replikkordskiftet. Vi er nemleg i ein svært dramatisk periode, der mange kjenner ei intens frykt for krig og opplever ein like dramatisk mangel på leiarskap i det internasjonale samfunnet. I ein situasjon der ein treng leiarar som set felles handling framfor eigen person og kortsiktige nasjonale interesser, får ein utspel som stort sett er mynta på den indre debatten, den indre opinionen, og som bidreg til å splitte det internasjonale samfunnet. Ein treng fokus på å ville bruke den felles organisasjonen som vi har i FN, til å løyse den konflikten som vi står framfor. Dette gjeld uansett om leiarskapen tilhøyrer ei supermakt, ei regional supermakt eller anna. Også her i dag har vi høyrt representantar som har gitt uttrykk for kor vanskeleg slike situasjonar er. Slike utsegner er ulideleg uinteressante, for ein treng vilje til å vere konsekvent og til å handle langs ei linje, og den linja skal vere å gjennomføre dei vedtaka som vi har vore med på å fatte gjennom FN. Vi har eit kollektivt ansvar for dei vedtaka som blir fatta. Vi har også eit kollektivt ansvar for å byggje opp styrken til organisasjonen, og då treng ein ei klar og konsekvent linje der ein avviser alle ultimatum til behandling i FNs organ, og no i Tryggingsrådet heilt spesielt. Derfor er det veldig viktig at vi får avklart at den norske posisjonen er eit nei til alle ultimatum til FNs tryggingsråd, at Norge følgjer ei linje som går ut på at ein tek utgangspunkt i den aktuelle situasjonen når sakene blir behandla, og at ein bruker den fredelege linja så lenge det er meiningsfylt, men har – i samsvar med tidlegare vedtak – i bakhand eventuell bruk av militære middel om det skulle vere nødvendig, og så, når vedtak er fatta, vurderer situasjonen på nytt i høve til den norske handteringa. Det er kort sagt det som er linja, og som eg meiner at vi her i dag har fått avklart veldig tydeleg, også er det store fleirtalets linje. Uansett om vi har høyrt at nokon kanskje vil vurdere situasjonen for einsidige tiltak når den dagen kjem, og at nokre har ekskludert alle moglege variantar av militær aksjon, er det eit stort fleirtal som støttar den linja som eg her har skissert, og som – så vidt eg ser – fullt ut er i samsvar med det som også Regjeringa har presentert. Det er viktig at dette er ei linje som ein presenterer klart og konsekvent frå Regjeringa både ute og heime og også frå den delen av opposisjonen som er samd i dette, slik at det ikkje oppstår misforståingar om kva som er Norges linje. Det som har vore uheldig, er at det i ein del europeiske land har vore ein indre debatt som har skapt uklarleik om kva som faktisk er landets linje, og det har ført til ein uklarleik om kva som skal vere linja i FN. Like uheldig er det naturlegvis at ein frå USA og andre har gått til det andre ytterpunktet i språkbruk. Men det som er poenget i dette, er at den norske regjeringa bidreg aktivt til, som utanriksministeren var inne på, samla løysingar, og ikkje blir med på tiltak som berre har eitt siktemål, og i alle fall berre eitt resultat, nemleg å vise ei splitting, når ein treng det motsette, nemleg ein samla innsats for å bruke eit felles organ, som er FN. I korte trekk er det det sentralstyret i Arbeidarpartiet har vedteke i to omgangar, og det er det som er linja til fleirtalet her i huset. Det er også det som bør vere det klare signalet vi sender ut i høve til Norges haldning til situasjonen i Irak og Kuwait.