ଭୀମବେଟ୍‍କା ଶୈଳାଶ୍ରୟ  (ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ) କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଭାରତରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏକ ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ସ୍ଥଳ  । ପୁରାତନ ପ୍ରସ୍ତର ଯୁଗ ଓ ମଧ୍ୟକାଳୀନ ପ୍ରସ୍ତର ଯୁଗରୁ ଏହି ଶୈଳାଶ୍ରୟ ଭୀମବେଟ୍‍କାଠାରେ ରହିଥିଲା ଓ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା । ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦ୍ୱୀପରେ ସର୍ବ ପୁରାତନ ଜନବସତି ଓ ପ୍ରସ୍ତର ଯୁଗ ଜନବସତିର ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରମାଣ ହେଉଛି ଭୀମବେଟ୍‍କା । ଭାରତର ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦେଶ ରାଜ୍ୟର ରାଜଧାନୀ ଭୋପାଳଠାରୁ ୪୫ କିଲୋମିଟର୍ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ରାଇସେନ ଜିଲ୍ଲାରେ ଭୀମବେଟ୍‍କା ଅବସ୍ଥିତ । ଭୀମବେଟ୍‍କା ଏକ ୟୁନେସ୍କୋ ବିଶ୍ୱ ଐତିହ୍ୟ ସ୍ଥଳ ଯେଉଁଠାରେ ୭ଟି ପାହାଡ଼ରେ ପ୍ରାୟ ପ୍ରାୟ ୭୫୦ଟି ଶୈଳାଶ୍ରୟ ୧୦ କିଲୋମିଟର୍ ଲମ୍ବା ଅଞ୍ଚଳରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇ ରହିଛି । ପ୍ରାୟ ୧ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଏହି ଶୈଳାଶ୍ରୟମାନଙ୍କରେ ଆଦିମ ମାନବ ବସବାସ କରୁଥିଲେ । ଭୀମବେଟ୍‍କା ଆଦିମ ଜନବସତିମାନେ ଶିକାରରୁ କୃଷି ଓ ତା  ପରେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ଆଡ଼କୁ ମୁହାଁଇବାର ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ କ୍ରମବିବର୍ତ୍ତନର ଏକ  "ବିରଳ ଉଦାହରଣ"  ବୋଲି ବ୍ରିଟାନିକା ଜ୍ଞାନକୋଷରେ ଉଲ୍ଲିଖିତ ଅଛି । ଭୀମବେଟ୍‍କାର କେତେକ ଶୈଳାଶ୍ରୟରେ ପ୍ରାୟ ୩୦ ହଜାର ବର୍ଷ ପୁରୁଣା କିଛି ପ୍ରାଗୈତିହାସିକ ଶୈଳଚିତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ । ଏହି ଶିଳାଚିତ୍ରମାନଙ୍କରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ପଶୁପକ୍ଷୀ, ଶିକାର କରିବା ଓ ପ୍ରାଚୀନ ନୃତ୍ୟର ଚିତ୍ର ରହିଛି । ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦ୍ୱୀପରେ ଅଦ୍ୟାବଧି ଆବିଷ୍କୃତ ସମସ୍ତ ଶିଳାଚିତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଭୀମବେଟ୍‍କା ସର୍ବପୁରାତନ ଓ ସର୍ବବୃହତ୍ ପ୍ରାଗୈତିହାସିକ ସ୍ଥଳ । ନାମକରଣର ଇତିହାସ ହିନ୍ଦୀ ଭାଷୀୟ ନାମ ଭୀମବେଟ୍‍କା         ମହାଭାରତ କାବ୍ୟର ପୌରାଣିକ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱିତୀୟ ପାଣ୍ଡବ ଭୀମଙ୍କ ସହିତ ଜଡ଼ିତ । ଭୀମବେଟ୍‍କା ଶବ୍ଦଟି ମୂଳ ଶବ୍ଦ ଭୀମବୈଠକ        ର ଅପଭ୍ରଂଶ ହୋଇ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଅନୁମାନ କରାଯାଏ  ମୂଳ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ  ଭୀମଙ୍କ ବୈଠକ  ବା  ଭୀମଙ୍କ ବସିବା ସ୍ଥାନ  । ଅବସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦେଶର ରାଜଧାନୀ ଭୋପାଳଠାରୁ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ୪୫ କିଲୋମିଟର୍ ଓ ରାଇସେନ ଜିଲ୍ଲାର ଓବେଦୁଲ୍ଲାଗନି ସହରଠାରୁ ୯ କିଲୋମିଟର୍ ଦୂରରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଭୀମବେଟ୍‍କା ଅବସ୍ଥିତ । ଭୀମବେଟ୍‍କାର ଦକ୍ଷିଣ ପଟକୁ ସତପୁଡ଼ା ପାହାଡ଼ଶ୍ରେଣୀ ରହିଛି । ରାତାପାନୀ ବ୍ୟାଘ୍ର ଅଭୟାରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତମାଳାର ପାଦଦେଶରେ ବାଲୁଆ ପଥର ଶଯ୍ୟାବକ୍ଷରେ ଭୀମବେଟ୍‍କା ଅବସ୍ଥିତ । ଏହି ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ସ୍ଥଳଟି ବିନାୟକ, ଭୋଁରାୱାଲି, ଭୀମବେଟ୍‍କା, ଲଖା ଜ୍ୱାର୍  (ପୂର୍ବ), ଲଖା ଜ୍ୱାର୍  (ପଶ୍ଚିମ), ଝୋନ୍ଦ୍ରା ଓ ମୁନିବାବା କି ପାହାଡ଼ି ନାମକ ସାତୋଟି ପାହାଡ଼ରେ ବ୍ୟାପ୍ତ  । ଇତିହାସ ବ୍ରିଟିଶ୍ ଶାସନାଧୀନ ଭାରତର ଡବ୍ଲୁ.କିନକେଡ୍ ନାମକ ଜଣେ ଅଧିକାରୀ ୧୮୮୮ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ନିଜ ଲେଖାରେ ଭୀମବେଟ୍‍କା ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଯାଇଛନ୍ତି । ଭୋଜପୁର ହ୍ରଦ ନିକଟରେ ବସବାସ କରୁଥିବା ଆଦିବାସୀଙ୍କଠାରୁ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିବା ତଥ୍ୟକୁ ଆଧାର କରି ସେ ଭୀମବେଟ୍‍କାକୁ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ବୌଦ୍ଧସ୍ଥଳ ବୋଲି ଅଭିହିତ କରିଥିଲେ । ପ୍ରଥମ ପ୍ରତ୍ନତତ୍ତ୍ୱବିତ୍ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁ ଶଙ୍କର ୱାକଣକର ଏହି ସ୍ଥାନରେ କେତେକ ଗୁମ୍ଫାର ଆବିଷ୍କାର କରିଥିଲେ ଓ ଏହାର ପ୍ରାଗୈତିହାସିକ ମହତ୍ତ୍ୱ ଜାଣି ପାରିଥିଲେ । ସେ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ପେନ୍ ଓ ଫ୍ରାନ୍ସରେ ଦେଖିଥିବା ଶୈଳ ସଂରଚନା ସହିତ ଏଠାକାର ପାହାଡ଼ର ଶୈଳ ସଂରଚନାର ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରହିଥିବା ବିଷୟ ତାଙ୍କ ମନକୁ ଆସିଥିଲା । ୧୯୫୭ ମସିହାରେ ସେ ପ୍ରତ୍ନତତ୍ତ୍ୱବିତ୍‍ମାନଙ୍କ ଏକ ଦଳ ନେଇ ଭୀମବେଟ୍‍କା ଯାଇଥିଲେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଗୈତିହାସିକ ଶୈଳାଶ୍ରୟ ଆବିଷ୍କାର କରିଥିଲେ । ୧୯୭୦ ଦଶନ୍ଧିରେ ଭୀମବେଟ୍‍କା ଶୈଳାଶ୍ରୟର ପ୍ରକୃତ ବିସ୍ତାର ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ ଆବିଷ୍କୃତ ଓ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇପାରିଥିଲା । ତାହା ପରଠାରୁ ୭୫୦ରୁ ଅଧିକ ଶୈଳାଶ୍ରୟ ଓ ଗୁମ୍ଫା ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇସାରିଛି । ଏହି ୭୫୦ଟି ମଧ୍ୟରୁ ୨୪୩ଟି ଭୀମବେଟ୍‍କା ଗୋଷ୍ଠୀ ଓ ୧୭୮ଟି ଲଖା ଜ୍ୱାର୍ ଗୋଷ୍ଠୀର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ । ଭାରତୀୟ ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ସର୍ବେକ୍ଷଣ ସଂସ୍ଥା ଅନୁଯାୟୀ ଏଠାରେ ପୁରାତନ ପ୍ରସ୍ତର ଯୁଗରୁ ନିରବଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ମଧ୍ୟକାଳୀନ ପ୍ରସ୍ତର ଯୁଗ ତଥା ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶତାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜନବସତି ରହିଥିବାର ପ୍ରମାଣ ମିଳିଛି । ଶିଳାଚିତ୍ର, ଖନନରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହତିଆର, ପାତ୍ର, ଜମିଥିବା ସ୍ତରର ବିଶ୍ଳେଷଣରୁ ଏହି ପ୍ରମାଣ ମିଳିଛି । ଭୀମବେଟ୍‍କାର ପ୍ରସ୍ତର କାନ୍ଥ ଓ ଚଟ୍ଟାଣ ପୃଥିବୀରେ ସର୍ବପୁରାତନ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ । ଭୀମବେଟ୍‍କାର କେତେକ ସ୍ଥାନରୁ ଆବିଷ୍କୃତ ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ଅବଶେଷ ଗୋଟିଏ ପ୍ରସ୍ତରରେ ନିର୍ମିତ ଓ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦେଶର ରାଇସେନରୁ ଏଥିପାଇଁ କଞ୍ଚାମାଲ୍ ଆମଦାନୀ କରାଯାଇଥିବା ଅନୁମାନ କରାଯାଏ । ୧୮୯୨ ହେକ୍ଟର୍ ପରିମିତ ଭୀମବେଟ୍‍କା ଭାରତୀୟ ଆଇନ୍ ଅନୁସାରେ ଏକ ସଂରକ୍ଷିତ ଅଞ୍ଚଳ ଏବଂ ୧୯୯୦ ମସିହାରେ ଏହାର ପରିଚାଳନା ଦାୟିତ୍ୱ ଭାରତୀୟ ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ସର୍ବେକ୍ଷଣ ସଂସ୍ଥାକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା । ୨୦୦୩ ମସିହାରେ ୟୁନେସ୍କୋ  ଦ୍ୱାରା ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଏକ ବିଶ୍ୱ ଐତିହ୍ୟ ସ୍ଥଳର ମାନ୍ୟତା ମିଳିଥିଲା । ସଭାଗୃହ  (ଅଡିଟୋରିୟମ୍) ଗୁମ୍ଫା ସମସ୍ତ ଶୈଳାଶ୍ରୟ ମଧ୍ୟରୁ ବିରାଟ ସଭାଗୃହ  ( ଭାବେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ) ଗୁମ୍ଫାଟି ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ  । ଅନେକ କ୍ୱାର୍ଜାଇଟ୍ ସ୍ତମ୍ଭଦ୍ୱାରା ଘେରା ହୋଇ ରହିଥିବା ଏହି ସଭାଗୃହ ଗୁମ୍ଫା ବହୁ ଦୂରରୁ ଦେଖିହେବ । ଏହା ଭୀମବେଟ୍‍କାର ସମସ୍ତ ଶୈଳାଶ୍ରୟ ମଧ୍ୟରେ ବୃହତ୍ତମ । ରବର୍ଟ୍ ବେଡ୍‍ନାରିକ୍‍ଙ୍କ ଭାଷାରେ ଏହି ପ୍ରାଗୈତିହାସିକ ସଭାଗୃହର ଅଭ୍ୟନ୍ତର କେତେକାଂଶରେ ଏକ ଗୀର୍ଜାଘର ପରି ଓ ଏହାର ଛାତ ଗୋଥିକ୍ ତୋରଣ ପରି ଦେଖାଯାଏ । ଅଭ୍ୟନ୍ତର ଗଠନ ଦେଖିଲେ ଏଥିରେ ଏକ ସମକୋଣିଆ ଛକ ପରି ପଥ ରହିଛି ଏବଂ ଏହା ଚାରି ମୁଖ୍ୟ ଦିଗକୁ ସୂଚାଇଥାନ୍ତି । ଗୁମ୍ଫାର ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରବେଶ ଦ୍ୱାରଟି ପୂର୍ବ ପଟକୁ ରହିଛି । ପୂର୍ବ ପଟର ପଥର ଶେଷ ଆଡ଼କୁ ଏକ ବିଶାଳ ପ୍ରସ୍ତର ଚଟ୍ଟାଣ ରହିଛି । ଏହି ଚଟ୍ଟାଣ ଭୂମି ସହିତ ପ୍ରାୟ ସମକୋଣରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଓ ସବୁ ପଟରୁ ଦେଖାଯାଏ । ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ଲେଖାମାନଙ୍କରେ ଏହାକୁ  "ମୁଖିଆ ପଥର    '  " ବା " ରାଜା ପଥର    '  " ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇଛି । ତେବେ ଏହି ପଥରର ପ୍ରାଚୀନ ପରମ୍ପରାରେ ମୁଖିଆ ବା ରାଜା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କିଛି ଭୂମିକା ଥିଲା ନା ନାହିଁ ତାହା ଜଣାପଡ଼ିନାହିଁ । ସଭାଗୃହ ଗୁମ୍ଫା ଭୀମବେଟ୍‍କାରେ ଇତଃସ୍ତତଃ ହୋଇ ବିଛେଇ ରହିଥିବା ଗୁମ୍ଫାମାନଙ୍କ କେନ୍ଦ୍ରସ୍ଥଳ ତଥା ପ୍ରମୁଖ । ଏହାର ଉଭୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପ୍ରାୟ ୭୫୪ଟି ଶୈଳାଶ୍ରୟ ରହିଛି ଯାହା ମଧ୍ୟରୁ ୫୦୦ଟିରେ ଶିଳାଚିତ୍ରମାନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ । ପ୍ରସ୍ତର କଳା ଓ ଶିଳା ଚିତ୍ର ଭୀମବେଟ୍‍କାର ଶୈଳାଶ୍ରୟରେ ଅନେକ ଶିଳାଚିତ୍ର ରହିଛି । ସର୍ବପୁରାତନ ଶିଳାଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଆଖାପାଖି ୩୦,୦୦୦ ବର୍ଷ ପୁରୁଣା ହୋଇଥିବ ବୋଲି ଅନୁମାନ କରାଯାଉଛି । କେତେକ ଜ୍ୟାମିତିକ ଚିତ୍ର ମଧ୍ୟଯୁଗ ସମୟର ହୋଇଥାଇପାରେ । ଗୁମ୍ଫାର ବହୁ ଅଭ୍ୟନ୍ତରରେ ଏହି ବା ଭିତର ପଟର କାନ୍ଥରେ ଏହି ସବୁ ଚିତ୍ର ଅଙ୍କିତ ହୋଇଥିବା ଏବଂ ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାକୃତିକ ରଙ୍ଗଦ୍ୱାରା ରଞ୍ଜିତ କରାଯାଉଥିଲା । ଶିଳାଚିତ୍ରମାନଙ୍କ ସମୟସୀମାକୁ ୭ଟି ବିଭିନ୍ନ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଇଛି । ପ୍ରଥମ ପର୍ଯ୍ୟାୟ    ପୁରାତନ ପ୍ରସ୍ତର ଯୁଗ   ଶେଷ ଭାଗ : ଏହି ସମୟର ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ମୁଖ୍ୟତଃ ରୈଖିକ ଚିତ୍ର, ସବୁଜ ଓ ଗାଢ଼ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ ଏବଂ ମୁଖ୍ୟତଃ ଏଥିରେ ବନ୍ୟ ଗୟଳ, ବାଘ ଓ ଗଣ୍ଡା ପରି ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରଦର୍ଶିତ । ଦ୍ୱିତୀୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟ    (ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରସ୍ତର ଯୁଗ): ଏହି ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଥମ ପର୍ଯ୍ୟାୟର ଚିତ୍ରମାନଙ୍କଠାରୁ କ୍ଷୁଦ୍ରତର ଏବଂ ଏମାନଙ୍କରେ ରୈଖିକ ସାଜସଜ୍ଜା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ  । ଏହି ଚିତ୍ରମାନଙ୍କରେ ପଶୁପକ୍ଷୀ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଶିକାର ଇତ୍ୟାଦି ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥିବାରୁ ସେଥିରୁ ସେ କାଳରେ ବ୍ୟବହୃତ ବର୍ଚ୍ଛା, ତେଣ୍ଟା, ଗୋଜିଆ ବାଡ଼ି, ଧନୁତୀର ପରି ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ କିଛିଟା ଧାରଣା ମିଳେ । କିଛି ଚିତ୍ରରେ ସେ କାଳର ତିନିଟି ଆଦିମ ଜନଜାତି ମଧ୍ୟରେ ଘଟୁଥିବା ସଂଘର୍ଷକୁ ତିନୋଟି ସାଙ୍କେତିକ ପଶୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ରୂପ ଦିଆଯାଇଛି ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଇଛି । ଗୋଷ୍ଠୀ ନୃତ୍ୟ, ପକ୍ଷୀ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର, ଗର୍ଭବତୀ ନାରୀ, ମୃତ ଜୀବଜନ୍ତୁର ଶବ ବୋହୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ, ଶବସତ୍କାର, ମା  ଓ ଶିଶୁ ଆଦିଙ୍କ ଚିତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇପାରିବ । ତୃତୀୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟ    (ତାମ୍ର ପ୍ରସ୍ତର ଯୁଗ): ମାଳବ ସମତଳ ଅଞ୍ଚଳର କୃଷିଜୀବୀ ସମୁଦାୟଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଓ ଜିନିଷ ଆଦାନପ୍ରଦାନର ଚିତ୍ର ଏହି ପର୍ଯ୍ୟାୟର ବିଶେଷତା ଏବଂ ଶୈଳୀ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱିତୀୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟର ଚରିତ୍ରମାନଙ୍କ ପରି  । ଚତୁର୍ଥ ଓ ପଞ୍ଚମ ପର୍ଯ୍ୟାୟ    (ପ୍ରାଗୈତିହାସିକ ଯୁଗ): ଏହି ସମୟର ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଅଧିକ ସାଜସଜ୍ଜା ଓ କାରୁକାର୍ଯ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ମୁଖ୍ୟତଃ ଲାଲ୍, ଧଳା ଓ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ  । ଧାର୍ମିକ ସଙ୍କେତ, ଆରୋହୀ, ବସ୍ତ୍ର ଓ କିଛି ଲିପି ଏହି ଚିତ୍ରମାନଙ୍କରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ । ଯକ୍ଷ, ବୃକ୍ଷ ଦେବତା ଓ ବିସ୍ମୟକର ଉଡ଼ନ୍ତା ରଥ ଏହି ସବୁ ଧାର୍ମିକ ବିଶ୍ୱାସର ପରିପ୍ରକାଶକ । ଷଷ୍ଠ ଓ ସପ୍ତମ ପର୍ଯ୍ୟାୟ    (ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ) : ଏହି ସମୟର ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସରଳ ରୈଖିକ, ଅଧିକ ଠାଣୀଯୁକ୍ତ କିନ୍ତୁ ଚିତ୍ରକଳା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ନିକୃଷ୍ଟ ମାନର  । ଏହି ସମୟର କଳାକାରମାନେ କଳା ମାଙ୍ଗାନିଜ୍ ଅକ୍ସାଇଡ୍, ଲାଲ୍ ହେମାଟାଇଟ୍  (ମାଙ୍କଡ଼ା ପଥର) ଓ କୋଇଲା ଇତ୍ୟାଦିରୁ ରଙ୍ଗ ତିଆରି କରି ବ୍ୟବହାର କରିଥିବା ଜଣାପଡ଼ିଛି  ।  "ଚିଡ଼ିଆଖାନା ଶିଳା  ଇଂରାଜୀରେ , ଉଚ୍ଚାରଣ ଜୁ-ରକ୍ " ବୋଲାଉଥିବା ଏକ ପ୍ରସ୍ତକ ଚଟ୍ଟାଣରେ ହାତୀ, ବାରାଶିଂଗା, ବନ୍ୟ ଗୟଳ ଓ ହରିଣ ଇତ୍ୟାଦିଙ୍କର ଚିତ୍ର ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ । ଆଉ ଏକ ଶିଳାର ଚିତ୍ରରେ ମୟୂର, ସାପ, ହରିଣ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଛନ୍ତି । ଚିତ୍ରିତ ଦାନ୍ତବିଶିଷ୍ଟ ଦୁଇଟି ହାତୀ ଅନ୍ୟ ଏକ ଚିତ୍ରର ମୁଖ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ । ଖଣ୍ଡା, ଢାଲ, ଧନୁତୀର ଇତ୍ୟାଦିର ବ୍ୟବହାର କରି କରାଯାଉଥିବା ଶିକାର ସମୟର ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରାଗୈତିହାସିକ ଚିତ୍ରମାନଙ୍କରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ । ଗୋଟିଏ ଗୁମ୍ଫାରେ ଏକ ବନ୍ୟ ଗୟଳ ମଣିଷଟିଏକୁ ଗୋଡ଼ାଉଥିବା ଓ ମଣିଷର ଦୁଇଜଣ ସାଥୀ ନିଃସହାୟ ଭାବେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିବା ଅଙ୍କିତ । ଆଉ ଏକ ଚିତ୍ରରେ କିଛି ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ଓ ଧନୁର୍ଦ୍ଧର ଦର୍ଶିତ ହୋଇଛନ୍ତି । ଆଉ ଏକ ଚିତ୍ରରେ ଏକ ବିଶାଳକାୟ ବାରହା ଅଙ୍କିତ ହୋଇଛି । ସମସ୍ତ ଚିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀରେ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଇପାରେ । ଗୋଟିଏ ହେଲା   ଶିକାର ଓ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଚିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟଟି ଧାତବ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ଘୋଡ଼ା-ହାତୀ ପିଠିରେ ବସିଥିବା ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଚିତ୍ର । ପ୍ରଥମ ଶ୍ରେଣୀ ପ୍ରାଗୈତିହାସିକ ସମୟର ହୋଇଥିବା ବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟଟି ତାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ଐତିହାସିକ କାଳର ବୋଲି ଅନୁମାନ କରାଯାଏ । ଐତିହାସିକ କାଳର ସମସ୍ତ ଚିତ୍ରରେ ଶାସକମାନେ ଖଣ୍ଡା, ବର୍ଚ୍ଛା, ଧନୁତୀର ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିହେବ । ଆଉ ଏକ ପାହାଡ଼ ଚଟ୍ଟାଣରେ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ପରି ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ନାଚୁଥିବାର ଚିତ୍ର ରହିଛି ଓ ଏହି ଚିତ୍ରକୁ ପ୍ରତ୍ନତତ୍ତ୍ୱବିତ୍ ବିଷ୍ଣୁ ଶଙ୍କର ୱାକଣକର  "ନଟରାଜ"  ବୋଲି ଅଭିହିତ କରିଥିଲେ । ପ୍ରାୟ ୧୦୦ଟି ଗୁମ୍ଫାର ଶିଳାଚିତ୍ର ଲିଭିସାରିଲାଣି । ତ୍ରିଶୂଳ ପରି ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ନୃତ୍ୟରତ  "ନଟରାଜ" ଙ୍କ ଶିଳାଚିତ୍ର ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରାୟ ଲିଭିଗଲାଣି ।