tiro-is/ismus huggingface dataset:
kona bónda gekk til brunns hún agaði vagaði kjagaði
inga litla dummadó nú er dauður egill og kegill í skógi
sæktu vatnið vatnið vigga skerðu sauðinn jón úti stendur hestur í haga kýrin í mýri
tíkin í mýri
nei kýrin í mýri tíkin í túni
úti stendur hestur í haga kýrin í mýri tíkin í túni þú ert heim kominn boli minn rauður af leiri rótar upp moldu
berst við bakkann með berlangan kjaft frýnilega er frá sagt ekki meira en við er haft
en þetta eru sennilega þær þulur sem þér eru tiltækastar er það ekki jú það er nú það
þornaldarþulu lærði ég en hún er hún er fallin í gleymsku
erfitt að muna hana já já já
ég lærði hana af oddnýju
en hún er alveg fallin í gleymsku
já um uppruna völvuleiðisins veit ég ekkert annað en það að þarna á hvíla undir valva
og að það er það virðist vera að henni sé það mikið í mun
að hún sjáist eða minjar hennar sjáist ofan jarðar
ef að leiðið er komið það mikið að falli að það er þörf á að gera það upp
og ef að presturinn á kálfafellssstað því að leiðið er í eign ja í landareign kálfafellsstaðar
ef að prestur inn lætur gera leiðið upp eða annar sem býr á kálfafellsstað
þá fær hann stór happ á
rekafjörur sínar annaðhvort á rekafjöru staðarins eða þá á rekafjöru hjáleigunnar sem voru
nú eru engar hjáleigur sem fylgja kálfafellsstað utan ein
ja jafnvel tvær
en þeim fylgir enginn reki
nú er það árið
ég held átján hundruð níutíu og níu
eða eða átján hundruð níutíu og níu eða nítján hundruð
það liggur fyrir prestinum á kálfafellsstað að byggja upp íbúðarhús sitt rífa gamla bæinn sem var á kálfafellsstað
sem var nú svo mikið að falli kominn og þótti ekki samboðinn
prestinum
nú var það svo að presturinn er efnalítill um þessar mundir þá ekki fyrir löngu kominn að kálfafellsstað
svo að það er sýnilegt að það kostar hann stórfé ef hann þarf nú að kaupa allan við í bygginguna
nú er það einhver tilviljun að vinnumenn hans fara og gera upp völvu leiðið þeim þótti það svo að falli komið
að það væri nauðsynlegt að hressa upp á því
ég held að þetta hafi verið seinna part sumars eða um haustið að leiðið var gert upp
en um veturinn milli þorra og þrettánda að mig minnir
þá rekur tré á sléttaleitisfjöru stærra tré en nokkur annar hafði séð í suðursveit
og það var kallaður bjálki
og það var það stórt á kant eða það
mikill flöturinn á því á kant að þegar staðið var við það þá tók það manni í mjöðm
jafnt á alla kanta um lengdina man ég nú ekki en hún var
nokkuð samsvarandi og gildleikinn
en það er ekki að sökum að spyrja að presturinn á kálfafellsstað séra pétur sem þá var hann lætur
efnivið í húsið
og það er í fæstum orðum sagt
að húsinu því er algjörlega komið upp af viði úr þessum bjálka
það var sérstaklega fallegt tré í bjálkanum mjög kvistalítið og gott að vinna það
já ég sagði áðan að þetta hefði rekið að tréð hefði rekið á
sléttaleitisfjöru
en sléttaleiti var þá hjáleiga frá kálfafells stað
og þar af leiðandi var prestinum allur stórreki
af fjöru jarðarinnar
já svo eru nú fleiri eru ekki fleiri örnefni þarna á
sem þú manst sögur um nei
en austar
er nokkur eru nokkrar nykurtjarnir þar
jú það er nú það er tjörn í borgarhöfn fífa svokölluð
og munnmæli liggja á að þar hafi
verið nykur og þar hafi jafnvel sést nykur
og gamlir menn sögðu
það var nú eins og annað svona þjóðsagnakennt
sem var sagt á þeim árum sögðu að það kæmi aldrei tryggur ís á fífu
þetta er nú vitleysa ég hef nú séð fífu á tryggum ís
já ég man nú ekki að eftir að segja frá því en þórbergur þórðarson bróðir minn hann hefur sagt frá trippinu
sem að fæddi eða folaldinu sem fæddist í borgarhöfn
og björn gamli björnsson átti og varð uppkominn hestur
og það vissi enginn til þess að hryssan hefði getað átt við
nokkurn hest og þá var það auðvitað ályktað að hún hefði náð undir nykurinn í fífutjörn
og þessi hestur þegar hann komst upp til meiri þroska
þá þótti hann allt öðruvísi heldur en aðrir hestar
og þá sérstaklega að lundarfari og eitthvað urðu afdrif hans
mjög skyndileg og á óskiljanlegan hátt
það eru nú fleiri er ekki er ekki brúsi hér í er hann hér í landareigninni
í fellslandareign það er hellisskúti sem heitir brúsi og er hérna
já sunnanmegin fjallsins en aftur norðanmegin fjallgarðsins það er að segja
áframhald af steinafjalli vestur á bóginn og vestur í vatnajökul
við getum skipt þessu í nokkur nokkra kafla það er fyrst
svo getum við sagt
breiðabólstaðarklettar svo reynivallarfjall og svo fellsfjall eða hluti af fellsfjalli
er eiginlega allt samhangandi sami fjallgarðurinn
og sunnan megin í þessum fjallgarði er brúsi en norðanmegin í þessum fjallgarði
er rannveigarhellir
þarna er geysilangur vegur á milli
þessara fjallsróta því fjallsrótin er þykk þykk og nokkur aðdragandi frá fjallsrótinni sjálfri
í rannveigarhellir
en munnmælin segja að það hafi horfið köttur inn í brúsa og komið út um rannveigar hellir
og svo hefði hann komist
langt niður nálægt því neðsta
hann átti að vera sviðinn á rófunni þegar hann kom út
já þú færð ekki meira
en svo er nú ýmislegt fleira er það ekki hérna ja
háakleif er hún til háakleif nei háaleiti háaleiti já
jú það er kennileiti hér sem að heitir háaleiti og
nú að þar væri huldufólk ég held
ég vil nú ekki leggja mikinn trúnað á það einu sinni var það nú um sumartíma
að faðir minn minn var á gangi hérna milli bæjanna breiðabólstaðar og reynivalla en háaleiti er svona næst miðja leið milli
og reynivalla
í þetta skipti þegar faðir minn var þarna á gangi að hann sér hest þarna í
í háaleiti á götunni í háaleiti sem að hann kannaðist alls ekki við
og þarna voru engin engin hross önnur í námunda heldur en bara þetta eina
og föður mínum fannst eitthvað einkennilegt atferli þessa hross og hann ályktaði að
þetta hefði ekki hér hefði ekki verið um almenni venjulegt hross að ræða
þarna í námunda er
við kennileiti sem heitir kvennaskáli
sumir segja nú kvennaskál
en það gengur nú alltaf undir nafninu hvannaskáli það er lítið lægð þarna við fjallsrótina
hún nær frá fjallsrótinni sjálfri og niður á þjóð veginn
það er skýlt í þessari lægð slær dálítið yfir til dæmis fé
lambfé í rigningartíð á vorin
og var stundum reynt að halda ám þar þegar að verst var veður
en af hvurju þessi lægð hefur fengið
nafnið kvennaskáli
en það veit maður ekki en við seinni tíma menn höfum ályktað dragi kannski nafn af því
að þegar að konur voru í heimsókn hvor til annarrar konurnar á breiðabólstaðarbæjum og reynivallabæjum þá gengu þær venjulegast á leið
með annarri á þennan stað
á móts við kvennaskál
og þar af leiðandi segjum við segjum við
að lægðin hafi hlotið nafnið kvennaskáli
sama sem staður þar sem að kvenfólkið hafðist við um litla stund meðan það var
að skilja og kveðjast svo er það einn staður hér á milli breiðabólstaðar og sléttaleitis sem heitir hamar
það eru mikil það er mikið landbrot frá lóninu af þessum hamri að neðan
og þar kemur út nokkur dálítill klettarani
nokkur klettarani og klappir svona út frá honum hann er ekki breiður um sig tekur
dálítið fram úr bökkunum og eru kallaðar hamarsklappir
það var siður unglinga á breiðabólstaðarbæjum á vetrar á vetrin að vera á skautum á breiðabólstaðarlóni
og það þótti ein hver besti leikvangur
breiðabólstaðarbarnanna það var breiðabólstaðarlónið var að vera þar á hrossleggjum og skautum eftir að þeir
komu til sögu
nú eru þeir synir oddnýjar
einu sinni sem oftar um vetrartíma
að leika sér úti á lóni og þarna í námunda eða suður af hamarsbökkum
allt í einu tekur einn þeirra á rás og stefnir beint upp í bakkana
hinir bræður hans kalla í hann hvað hann
hann fari hvað hann sé að fara en hann ansar engu heldur heldur heldur heldur sprettinum alveg eins og trylltur maður og stefnir í bakkana
þeim sýnist nú að þetta mini ekki vera einleikið og einhver þeirra sem frískastur er tekur á sprett á eftir honum
því að þeir álykta að hann sé trylltur af álfum
og hann kemst fram fyrir hann
en hann ætlar ekki að hafa að stöðva hann gefur honum rokna högg á kjaftinn
blóðið fellur niður niður um hann allan
og þá áttar pilturinn sig
og hann segir svo frá að hann hafi fengið einhverja eitthvurt óstjórnlegt æði
að þjóta þarna upp að bökkunum alveg eins og það væri eitthvað
afl sem drægi sig þangað
og þá sagði nú
ekki hérna
já það er nú lón hérna fyrir vestan
sögur af því en
vóru ekki skal ég segja þér
voru menn ekki alltaf í lentu menn ekki í ógurlegum hrakningum þegar þeir voru að komast yfir þessi
yfir þessi vötn
voru brúuð
og það var nú mesta
furða að menn sluppu hrakningalítið
yfir þau
og það var nú þá mest fyrir það
að það var alltaf reynt að gæta sérstakrar varfærni
þegar að lagt var í þau og svo annað að þetta var nokkurs konar skóli sem að menn lærðu í af reynslunni
það var að velja vötnin velja
grunnstu vöðin og taka þau þannig að að það væri sem best hægt að halda þeim
jú vitanlega vitanlega kom það nú fyrir að menn urðu nú fyrir smáhrakningum en það var ótrú lega lítið
um það og ég minnist nú ekki þess
að eftir að ég fór að fara um
og vera með mönnum í ferðalagi hafi lent nokkurn tíma í hrakningum
neinn
kom svolítið smá skrýtið atvik fyrir
við vorum að fara með ull til kaupstaðar ég og þorsteinn mágur minn og ég held
þórarinn föðurbróðir minn líka
það var siður svo þegar eftir
og fá ullina geymda þar til seinni ferðin var farin og þá lögð inn
með því sem að seinna fór
nú var það í þetta sinni
að hornafjarðarfljót þau voru ekki sem best yfirferðar að austanverðu
eystri hluti þeirra svokölluð austurfljóta
þau runnu í nokkuð krappri skoru
þurfti að velja þau sérstaklega til þess að geta komist fram hjá þessari skoru
en nú förum við bara beint af augum og
þá með þeim afleiðingum að allt fer á bullandi sund
og vitanlega hlutu nú ullarpokarnir að blotna renna vatn inn í opin
og og blotna meira eða minna að neðan
við vorum ekkert klökkir yfir þessu nei fjandakornið
við héldum okkar leið
leið til hornafjarðar hittum kaupmanninn þórhall daníelsson
segjum honum að við ætlum að biðja hann að geyma þessa ullarpoka fyrir okkur
forðuðustum að minnast neitt á það að við hefðum lent á sundi í hornafjarðarfljótum
jú þetta var ósköp auðsótt mál að fá ullina geymda
það er svo ekkert um það að segja meira svo þegar við
förum seinni ferðina þá tökum við þessa ullarpoka okkar leggjum
þá ullina úr þeim inn með hinni ullinni
og það var náttúr
það bar ekki neitt á því að ullin hefði blotnað til skaða
og við þóttustum vel hafa sloppið
öðru sinni var það
hausttíma
að ég var að sækja vatnsleiðslupípur
ja fyrstu vatnsleiðslupípurnar sem hingað voru keyptar það er að segja að hala
og líklega með þeim fyrri sem hafa verið keyptar í sveitina
var að sækja þetta til hornafjarðar og sigurður sigurðsson þá bóndi á reynivöllum
hann var líka í fylgd með mér og var að sækja nýkeypta kerru sem að hann var þá að fá
en þegar við vorum í ferðinni þá
dundu mjög miklir vatna vextir yfir svo að allt varð hálfófært og í rauninni alófært
og þegar að við vörum svo að leggja af stað
vestur vestur yfir fljótin af höfn
þá er orðið svo mikið vatn í fljótunum að það var talið mjög tvísýnt að þau væru fær yfirferðar
við fengum svo mann með okkur sem var kunnari hornafjarðarfljótum heldur en við
til þess að velja þau með okkur
hann hét sæmundur hallsson var
þá vinnumaður minnir mig á miðskeri
jú jú sæmundur kom með okkur við komustum suður undir dýpsta álinn
í fljótunum svokölluðum prestfitarál
en þá dæmir sæmundur og við líka að állinn sé alveg gjörsamlega ófær
við snerum því aftur austur í nes
skildum kerrurnar eftir sigurður sína með einhverjum smáflutningi á og ég mína með vatnsleiðslupípunum
skildum þær eftir í svokölluðu kríuskeri
svo tökum við gistingu í nesjunum líklega á miðskeri
tökum okkur svo upp snemma morguns daginn eftir
þá var komið þurrt veður og höfðu orðið nokkuð úr sig um nóttina
og enn leggur sæmundur af stað með okkur til þess að hjálpa okkur yfir álinn
en það var nú svo að sæmundur hann slapp ekki sundlaust yfir
en taldi nú þó að við mundum nú okkur mundi nú
vera óhætt að fara með kerrurnar
þarna er sama og alveg straumlaust
og yfir fórum við
en við ályktunum nú að hestarnir hefðu nú ekki tekið sund en allt að því aðeins svona nakrað við botninn
þetta var nú ekkert sögulegt nei en það hafa ekki gerst nein svona
ekki orðið neitt mjög sögulegt svona fyrir þitt minni einhvern tíma
og ekki minnist ég þess nei ekki minnist ég þess nei og engin á hér sem á að á að hérna
sem menn eiga að drepa sig í svona einhver viss
viss tala eða slíkt jú jökulsá já já
það var sagt að það ættu að farast í henni ég man ekki hvort það eru nítján eða tuttugu
og sú tala var fyllt
þegar að jón heitinn pálsson fórst í í jöklinum
með póstinum
og pósthestunum um hausttíma nítján hundruð og ég held tuttugu og sjö
það hefur ekki verið neitt annað sem að þú manst eftir nei
og engar sprungur hér í jöklunum fyrir vestan
nei ekki man ég eftir
hrapað niður í jökulsprungur eða slíkt nei nei
ég var bara einu sinni á því þingi
að það hrapaði hundur ofan í jökulsprungu
grængolandi helvítis sprungu
svo að það var nokkuð ægilegt að horfa niður í sprunguna og sjá hundgreyið þar sem hann lá á botni gjárinnar
hann hefur drepist nei hann drapst nú ekki
hann lá þarna yfir nótt þetta var seinna part dags við vorum að fara þarna margir yfir jökulinn
og hundurinn
með okkur
og einhvurn veginn atvikaðist það nú svo að hann
missir missir fóta í námunda við gjána og rennur ofan í hana
svo er farið daginn eftir ég var með á því þingi og ein hverjir fleiri að ná hundinum upp
og þá er ingólfur guðmundsson mágur minn ef ég man rétt hann sígur ofan í gjána
hundurinn var frá reynivöllum efra bænum á reynivöllum
eign þorsteins mágs míns eða þess heimilis og ingólfur var þar vinnumaður
ingólfur var skepnuvinur mikill
og hann vildi nú heldur fórna hluta af sjálfum sér heldur en að láta hundinn drepast þarna niðri
og til hundsins komst hann og setti batt
batt bandi um hann og hann var dreginn upp
en hann sýndist ekkert stór hann ingólfur þar sem hann stóð á gjáarbotninum
það var það langt niður að horfa
já já já en það er sem sagt ekkert annað og enginn farist hérna í
steinavötnunum
nei nei ekki svo að
sögur hafi eiginlega farið af nei nei
það er fjall hérna
vestan við fellsfjöllin
reykjavík tuttugasta og fjórða
október nítján hundruð sextíu og átta
valdimar björn valdimarsson segir frá já þú varst að segja mér frá þessu skólaskáldi þarna
ættaður frá gunnfríðarstöðum
í langadal
húnavatssýslu og hann var að yrkja þarna um okkur ég fór nú þarna með vísu
hún var víst komin þarna inn á bandið var það ekki
þú varst að segja mér þarna að hann hafi orðið ljósmyndari já já hann var ljósmyndari
hérna upp á loftinu
að nefna nöfn svo og
hann var íþróttamaður töluverður og einstaklega vel glíminn hann jón hnellinn á
á velli og skemmtilegur maður en svoleiðis fór að í lið með sér
að nafni gunnar sem seinna gekk undir nafninu gunnar í von
og narraði hann út það hjákátlega athæfi
að fara að framleiða
bankaseðla þeir gerðu fimmtíu krónu bankaseðla
og á tveimur eða þremur stöðum var hann búinn að
að norðan frá frá
blöndósi ég held á hólmavík og einhverjum stöðum
þarna við húnaflóann og þeir sögðu nú þannig frá þarna á hólmavík ég heyrði hann jón
bankastjóra
þegar þeir komu þarna á hólmavík þá keyptu þeir kaffi
góðgerðir fyrir eitthvað þrjár krónur
þetta var nú ekki orðið eins stigið þá
en þá var eftir að skila fjörutíu og sjö af fimmtíu krónu seðli og það er reytt í tólf eða fimmtán krónur
og þá voru komnar út af seðlinum átján krónur og
það hafði ekki meira í bili hvurt
ættu ekki smærra en
þrjátíu og tvær krónur svo það fór að athuga seðilinn
og þá finnur það það út að þegar það brýtur hann saman þá brakar í þessu
og svo sjá þeir eins og brot á því svo það verður ferð
ferð þarna
frá hólmavík og til ísafjarðar og þeir senda undireins seðilinn
beina leið og hann kemur
í landsbankann jón sagði mér þetta auðuns og
þeir sjá undireins hvað verða vill að þegar þeir eru
milli gómanna þá brestur í þessu og koma brot í það þetta var glanspappír
myndirnar að öðru leyti svöruðu sér nokkurn vegin eftir því sem var á fimmtíu krónu seðlunum
gunnar í von tekinn og og síðan jón og
málastúss út af þessu og
gunnar afplánaði þetta
en aumingja jón hann fór til ameríku og hefur ekki komið
síðan ég veit ekki hvort hann er lífs eða liðinn hann var bróðir hans guðna sem var hérna ljósmyndari
í reykjavík guðni jónsson var það ekki ljósmyndari eða gullsmiður eða hvað
einn maður var þarna líka með okkur hét hallgrímur
hallgrímsson og hann
varð seinna háskólagenginn
með sigurði nordal í háskóla
og þeir voru saman og tóku próf held ég á líkum tíma
hallgrímur var nú stundum að halda ræður þarna fyrir norðan
ég man að einhvern tíma þá hallaði hann sér að mér og sagði að sér litist vel á að við værum saman og læsum saman
svo ég byrjaði á því og las með honum mér
töluvert svona flugvélakennt í þessu samt sem áður reyndi ég í annað sinn
en ég hafði ekki nokkra hæfileika til að fylgja honum eftir
hann var í loftköstum kominn fram úr mér undireins og ég sá að þetta dugði ekki nokkuð
svo þá varð ekk úr því heldur en
þessa tvo tíma
seinna þegar hann var orðinn útskrifaður og kominn hingað í landsbókasafnið þá kom ég oftar en einusinni heim með hann og
stundum með með fleig i rassvasanum já já og áttum gleðikvöld
tvisvar eða þrisvar sinnum en alltaf sagði hallgrímur þegar hún var orðin tíu til ellefu
syfjaður
var einarður hallgrímur og sagði manni meiningu sína
jæja hann var nú stundum að halda ræður fyrir okkur þessum
smælingjum þarna sem hann var
hann var ættaður frá veistará annars kannast allir við hallgrím þeir kölluðu hann red body
en það var frá hjaltalín okkar skólastjóra þetta nafn
red body eða öllu heldur
kalla þig carrot
því að liturinn á þér í andlitsfalli er alveg slíkur sagði hann
þörf á einhvern tíma að lýsa hallgrími þegar hann var að halda ræðu fyrir okkur ekki þannig að þetta
beint til þess að hraksmana hallgrím minn en þannig var vísan
en þegar hann hallgrímur hörpuna slær
við hrafnagarg má því helst jafna
hann stendur á
öndinni öskrar og hlær
og ætlar svo skjálfandi að kafna
þetta var nú lýsingin á blessuðum karlinum hallgrími
gerði nú ýmsar svona skemmtilegar vísur um okkur ég var nú að rifja þetta upp við sigurð jú hann kannaðist nú við þetta að hálfu leyti
var að yrkja
þegar hann átti í deilunum við jón þorláksson og ég held jafnvel að ég hafi
verið búin að nefna þarna
þegar hann var að svara jóni
út af sálmabókinni sem þeir seinna kölluðu leirgerði það lenti í hörkudeilu vegna
að magnús stephensen fékk
séra arnór til þess að lagfæra alla sálmana og það jafnvel eftir þjóðskáldið jón þorláksson
og þá ofbauð auðvitað jóni þorlákssyni
að fá þvílíka meðferð það gat hann ekki þolað og það var
í illdeilum í fleiri ár
ár út af því og þá svaraði þú manst
þetta sem jón var að segja
um leirgerði og þess háttar
eins og leirgerður drambsöm drulla og svo framvegis en þá þykknaði víst í
náttúrlega magnúsi stephensen og
og síðan manninum sem hafði unnið þetta það var séra arnór hann var þarna hjá honum þá og
og þá svaraði hann þessu sælir verið þér séra
barn með hvurjum straum
og svo framvegis með jón aumingja karlin þorláksson en allir vita nú um hvernig þetta var lagað
hann hafði litla atvinnu þarna í breiðafirðinum þar sem hann var og
og var eiginlega kominn út úr því sem prestur og sótti svo um þarna norður í eyjafirði og fékk það
en það var þá svona þungt í fólkinu þarna
hún gat ekki fengið sig til að fylgja honum eftir af því að það var svo lítið brauð
okkur dettur í hug við áttum eitthvað svipað þarna eins og í bolungarvík að
jón ebeneserson hér mesti aflamaður bolvíkinga hann átti dóttur sem hét maria
og hún giftist þorgrími sem var ættaður héðan sunnan af
varð lægstur í vör
þeir voru fjögur eða fimm í
það þoldi hún ekki
að eiga mann sem væri lægstur í vör
nei það þoldi ekki maría dóttir jóns ebenesarsonar hún skildi við hann
þarna hefurðu vestfirðinginn á sumum sviðum já já og það fór þannig að þau
það mun hafa verið dóttir þeirra hún
væri þá lifandi hún elísabet þorgrímsdóttir ég hefi heyrt að hún hafi gengið í málið og komið þeim í sátt
já já þá hefur ekki eins borið á því að hann var
hafði verið lægstur í vör
en svona var það
var dáldið var mikill
metnaður hérna í þessum körlum frámunalegur
kom nú fyrir þó
skröksögur
alli er nú að segja hérna hver blessaður lifandi og
og dáinn hann alexander okkar hérna
eftir sögunum sem að hann var með já og þá kom það
fyrir já já
það er til dæmis ég man þarna í bolungarvík að
guðmundur nokkur magnússon
mér var sagt af einum hásetanum hans farið tólf sjóferðir yfir yfir veturinn og þó voru taldar sæmilegar gæftir
en hann fór
aldrei svo á sjó að hann færi ekki niður á regin haf
og einusinni fiskaði hann svo mikið að hann seilaði allt í
og þeir fóru að reyna að sigla hann sagði mér það
hér hásetinn einn þeir höfðu reynt að sigla með þetta
allt fljótandi í kringum bátinn og þeir komust undir háu skriðurnar
en það endaði á því að þeir urðu að skera allar seilarnar frá sér og þökkuðu fyrir að komast í land
en hann sagði að þegar að hann var kominn inn í bolungarvík
stóð svoleiðis á á vikunni að það var víst sunnudagur að morgni
svo honum datt í hug að þá yrði hann að fara heim og skila húsbóndanum
ég held eitthvað tólf ýsuspyrðum
til þess að hann fengi sæmilegt í soðið upp á framtíðina og þá gekk hann
frá bolungarvík og alla leið inn að kirkjubóli
hann hét kristján þessi og
hann sagði mér þetta sjálfur
og hann sagði að þegar hann var búinn að bera þetta inn að kirkjubóli
hefði hann verið orðinn þreyttur og ég get trúað að það sé satt
það var talað um það
það var systir konunnar og hann var orðinn ekkjumaður bóndinn hann hét sveinn þarna
var eitthvað á móti því að hann eignaðist þessa
systir konunnar hann kristján gamli
og eftir eftir að þau höfðu verið gift út á ísafirði
þá fór hann inneftir náttúrlega og fékk að
sofa þarna hjá konunni en hvað heldurðu að
hann kveikti ljós og setti það
þetta borist út í hnífsdal og hásetarnir hinir á skipinu
þeir sögðu við kristján er það satt kristján sem við höfum heyrt að
og þá segir kristján svona þó það væri satt þá held ég að megi satt kyrrt liggja sagði hann
þá vildu náttúrlega strákarnir friðlausir fá að vita meira
en húsbóndanum valdimar þorvarðssyni föður mínum sagði kristján allt að létta
en það var þannig
að hann var giftur af prófastinum á ísafirði þorvaldi
en svo neitaði húsbóndinn sveinn
að sleppa konunni
hún var systir konunnar hans sem hafði verið sem að þá var dáin
og hann fer til hannesar hafstein og segir við hann
hvað segið þér um það
að sveinn í engidal
fyrirbýður mér að taka konu mína út af heimilinu hún sé vistráðið hjú
en ég taldi að vinnuhjúarskildaginn hefði verið þetta sem hann tiltekur og
og það er komið þetta framyfir að ég tel
eruð þið ekki gift segir
hafstein
ég tel það og hver gifti ykkur
séra þorvaldur prófastur hérna
jæja gott og vel þá þurfið þér ekkert annað maður minn
fara inn að engidal ganga inn og ef þér viljið þá getið þér nefnt votta
og leitt konuna yðar út um dyrnar og farið svo hvert semyður sýnist
það gekk nú þannig til þetta var nú í þann tíð
þetta sagði kristján mér sjálfur eða sagði föður mínum
eitthvað hefur hann talið að þyrfti að vera birta yfir þeim á brúðkaupsnóttina
það er margt skrýtið
það er nú eins og
þeir eru að brjóta heilann um
hallgerði langbrók og þjóstólf og þetta
þeir eru nú margir verið svona
nei þetta var
oft er ég að hugsa um hvur hafi fundið upp á því að velja þetta nafn slúnkaríki
aldeilis er það dásamlegt að hugsa sér það það er talað um slunkur það er það er
talsverður hlutur svona af heild
sólon byggði þannig húsið fyrst byggði hann nú þetta hús og og það voru hlaðnir veggir svona hálft og heilt upp
svo tók hann sig til reif kannske stykki úr vegg
setti það utaná svona einn tvo metra og svo hékk þetta í lausu lofti
veggnum á húsinu
og þetta kölluðu þeir slúnka þarna vestur frá
þessi stykki sem að héngu þarna á veggnum á húsinu
og loksins kölluðu þeir húsið slúnkaríki já já kveðskap sá ég eftir eftir sólon
meira en þórbergur hefur haft nei ekki held ég það ég sá
en ég kann ekkert með það að fara það var
heil romsa um um gimbur sem hann hafði átt
og kallaði ljós
það var mikill
það var skrifað á örk svona kvartó örk um hana ljós gimbrina
hvenær hún fékk og eignaðist lömb svona fyrir fyrir þetta
fyrir hvítasunnu eða páska eitthvað var það svona og
svo kristínu ráðskonuna
og þetta fram eftir götunum
eitthvað hefur nú verið spunnið í þessa kristínu sem var hjá honum
því að oddur björnsson þeir sögðu mér það sem
urðu honum samferða inneftir hann kom einhverntima í heimsókn til mín þarna í hnífsdal hann oddur karlinn björnsson bóksali
ekki ætla ég að segja samt að hann hafi
verið hans sérstök vinkona kristín þarna hans
sólons
að finna þessa kristínu ráðskonu sólons já
einhvern tíma var ég