tiro-is/ismus huggingface dataset:
það er best satt að segja í hverjum hlut og þá heyrði ég einhvern tíma þá átti hann svo mikið af börnum tíu
til fimmtán börn
sem hann átti ekki man ég nákvæmlega töluna
nú og þá var hann atvinnulaus um tíma og þá sögðu þeir að hann hafi farið ofan á bæjarskrifstofuna
og lagði fram svona höndurnar á borðið
þá kom einhver afgreiðslumannanna
hvað er þetta guðmundur því leggur þú svona
fram á borðið
segir þú guðmundur
höggva af hendurnar
á þér já þegar ég má ekki nota þær til neins hvað eiga þær þá að gera að lafa þarna á lengur
þá fékk hann víst atvinnu þá hjálpuðu þeir honum þannig skal ég segja þér
að þeir útveguðu honum bát
og það var vél í
vélabát og þá fór hann að róa til fiskjar
og var heldur heppinn hafði bæði rauðmaganet og allskonar veiðiskap
eitt tvö ár og
þangað til þeir losuðu hann aftur úr þessari prísund að hann kom til okkar
en þá kom fyrir happ eitt vorið hann
ég held það hafi verið heldur þrjátíu og átta heldur en þrjátíu og níu
strausykur ég held að það hafi verið aðallega strausykur í heilsekkjum
og það hafði lent sér inn á skerjafirðinum og strandað þar
guðmundur minn var á trillunni sinni
og hann kom þarna einna fyrstur eftir að þeir höfðu yfirgefið skipið það stóð þarna og var víst í útfalli
fór um borð
sá strausykrið og
leki víst að skipinu og hann sá kvað verða vildi guðmundur þetta var skýr maður
á margan hátt og hann tók held ég tvo eða þrjá farma
eftir því sem hann sagði mér af heilsekkjum þarna og
og það var bara ekta sykur það var engin bleyta komin í það
það fór svo að það fórst bara þarna skipið
rann víst allt niður þarna í skerjafirðinum og hann sagði
haft gott af því
væri nú hægt svo sem að rifja upp hann var einstaklega hjálpsamur hann guðmundur hann vildi alltaf vera að hjálpa manni til dæmis félögum sínum ef það var eitthvað sem hann gat svona ég man einhvern tíma að það kom fyrir
að ég fór suður í þingvallasveit og
og var að snúast þar nokkurn tíma með fólk og og þá brotnaði hjá mér
og ég fer til reykjavíkur og hitti guðmund já það var ekki að tala um undireins og ég væri búinn að fá öxulinn þá mætti hann til að koma með mér of rífa úr hjólin og
og reyna að ná út brotunum og setja öxulinn í
ég gat ómögulega þegið af honum enda var hann þá nýbúinn að fá sér laugardagskaffið svo
ég fékk einhvern verkstæðisformann
til þess að fara með mig það var söm hans gerð hann hann vildi alltaf vera að hjálpa sínum félögum
já en eitt var það
einhvern tíma kom fyrir blessaðan guðmund
sagði mér það nú að það kæmi stundum fyrir að hann bjargaðist ekki af nema
að það ræki ýmislegt svona á sínar fjörur
það sagði það mér einn lögregluþjónninn
var lengi í lögreglunni
að einusinni hefðu þeir komið inn í eitt kolaportið þarna
ég man nú ekki að nefna það nákvæmlega
hjá sigurði kolakaupmanni eða einhverjum
í portinu
og þar stendur bíll fast við stálið en hrunið ofan yfir hann
og alla leið fram yfir pallinn og kúfað yfir húsið
svo þeir verða að taka sig til og moka þetta
og lögregluþjónarnir voru eitthvað þrjú eða fjögur sem voru moka fram undir morgun og þá komast þeir loksins þarna
er þetta blessaður guðmundur og þeir segja hvernig stendur á þínum ferðum hér maður minn
ég bakkaði
að snúa sagði hann
þeir fengu aldrei upp úr honum annað en
meira heldur en búist
en þetta mun nú satt vera
hann hét haraldur jensson eiginlega tengdabróðir vor
sem sagði mér
hann var í erfiðleikum
ég sótti oft sand með honum til
til grindavíkur
það var nú þannig að það er
oft erfitt að ná í þennan púsningssand en
foksandur sem kallaður
hann er vanalega svo fínn að hann er hæfilegur til púsningar
en þarna í grindavíkinni var enginn sandur til nema foksandur sem haði fokið
úr fjörunni
upp yfir kambinn
svo það var held ég
fórum þarna suðureftir og náðum í þennan foksand hann þótti ágætur í púsningu
og ég man oft að við fórum saman við guðmundur
að sækja púsningssandinn einhvern tíma fór ég sem oftar og fór laugardag
en það var eitthvað kl. hálf þrjú
sem ég lagði á stað og kem til guðmundar og hann var búinn að tala um þetta að við færum þá
þá sagði hann ég get ómögulega farið fyr en ég er búinn að drekka kaffið
svo ég lagði
að moka á bílinn þegar hann kom og svo syngjandi kátur þegar hann kom ofan í
yndislegt er nú þetta
á einum og geta nú rabbað við þig eins og vera vill
lengi þarna við mig
það endaði á því að ég held að ég hafi
mestu leyti mokað á bílinn hans
en hann sagði mér margar sögur hann var svo lengi við sjó
ég held lengst af á togurum
hann sagði að einn sonur sinn hann hefði nú orðið togaraskipstjóri og hann hefði sagt við hann
það skaltu varast að setja þig á háan hest yfir þínu starfsfólki og vertu alltaf mildur
í framkomu við
fólkið þitt
þá geturðu búist við að þeir verði hlýðnir og auðsveipir gott hjá karlinum
og vertu
aldrei þræll þrælsins
og athugaðu það alltaf
þú þarft að leita einhvers
í vanda að þá
leita hjá þínum yfirmönnum en aldrei hjá hinum sem lægra eru settir en þú
og varastu að
drekka með þínum undirmönnum það skalt þú ekki gera það
getur skapað þér ill óþægindi
margt sagði karlinn mér hann sagði ég var í þessu sem kallað var halaveður
og tvisvar fengum við svo mikil áföll
að það kom sjór ofan í strompinn og
drap í annað skiptið algerlega á vélinni ég
nú að við mundum farast
en í seinna sinnið ekki algjörlega
þá man ég
og þá segi ég við stýrimanninn hvað telur þú
endanlega stýrimaður að við munum
koma upp undir
undir þarna við súgandafjörð eða önundarfjörð eða höfum landsýn þar
og heimskur maður ert þú sagðist guðmundur hafa sagt
ef þú heldur að þú komir þar
í þessum norðan fáviðrum ber alltaf suður
skipin bera alltaf suður beint suður og ég get trúað heldur að við
landsýn fyrir sunnan röst suður á breiðafirði eða þá á látraröst
enda var það eftir eitthvað tvo sólarhringa að við komum upp
í stálfjallið suður á breiðafirði
þá fórust þeir þarna einn eða tveir togarar eins og þú hefur heyrt í þessu halaveðri
voða fárviðri
þeir héldu þarna fyrst eftir að togararnir komu að að þetta myndu vera skip sem að aldrei færu á botninn
það kæmi ekki til þeir fengu nú reyndina á því
og hann sagði mér það að þá hefði sonur sinn
sem að hét ásmundur verið þarna með ásmundur nokkur guðmundsson
og ég held að ásmundur minn hafi alltaf respektað mig síðan í halaveðrinu mér fannst næstum því að
sumir þessir yfirmenn að þeir vissu ekkert hvað við ættum að gera en ég held að ég hafi aldrei misst kjarkinn sagði karlinn
þarna á leiðinni til hafnarfjarðar sem þeir áttu kanarnir
og einhvern tíma þá
kom ég þar inn í einn braggann og fann þar töluvert af kolum og einn einn af þeim verkamönnum vildi endilega fá mig til þess að láta
lofa sér að láta í
og ég man að guðmundur minn kom þarna og segir
heppinn varstu þarna karlinn að finna þetta
ja víða er ég nú búinn að líta svona inn í þessa bragga en mér hefur yfirsést með þetta segir hann ja vertu velkominn að því að fá þau hvort þú átt það ekki skilið sagði hann
já já það var nú með kolin svo var það einhvern tíma þá
var einhver náungi
sunnan með sjó hann hafði verið með stóra planka
ég held það hafi verið svona smíðaviður langir plankar ég sá nú þegar hann fór með þá
suðureftir og
og þá segi ég svona
ekki séð
neina hirða planka eða sást ekki planka jú ég sá plankana hjá þér þegar þú fórst suðurúr
en ertu búinn að losa þig við þá
þeir höfðu hrokkið af ég hefði ekki hefði ekki heyrt í þeim þegar þeir hrukku af segir hann
jæja segir hann hefurðu séð nokkra
veginn síðan við fórum suðurúr með plankana
engan nema hann guðmund minn guðmund hvað sagði hann
hann guðmund
var guðmundur hólabiskup hér á ferðinni hér segir hann
svona gengur það þetta var nú þetta í gamla daga hann var
ósköp laginn karlinn
hann byggði sér kofa þarna þarna uppi á hæðinni þarna nálægt háaleitisbrautinni
þarna var hann nú alltaf þegar hann átti
um helgar
vildi vera út af fyrir sig aumingja karlinn og hann hafði komið sér fyrir þarna kabyssu
sem hann kallaði
og gat þarna yljað upp hjá sér í skúrnum
en hvernig heldurðu að hann hafi farið að því að ná í hráefnið eða efni eldiviðarins
náttúrlega smurningsolían
hálfsmánaðar þriggja vikna fresti hann setti það alltaf í ílát
smurningsolíuna sem hann hafði notað
svo útbjó hann ílát með eirröri örmjóu eirröri
boraði gat á hurðina á eldavélinni og beygði eirrörið þar
inn í svo það draup alltaf svona örlítið í eldinn þegar hann var búinn að kveikja upp
já svona gat hann haft hita hjá sér mestallan daginn
bara með þessu sem að flestir köstuðu nú ég man einhvern tíma að ég sagði við hann svona
hann talaði heldur illa um dani
á stundum
sagði að þeir væru erki eins og hann ákvað
og þá segi ég
þú sért danskur í aðra ættina já faðir minn kristján lange
það ekki sláandi dæmi um hvernig þeir eru þessir náungar hann var danskur sagði hann
eins og hann fór með hana mömmu stakk af frá henni eftir að ég var kominn í
vinur vina sinna hann guðmundur en gat verið kaldur þar sem hann tók því
drauma
hann hafði sérstaka trú á draumum hann sagði að það hefði komið fyrir tvisvar eða þrisvar
að hann hefði dreymt hana ömmu sína
í eitt sinn dreymdi hann ömmu sína það var
þegar hann fór
hefði hann trúað því að dreymdi hann ömmu sína þá yrði hann fyrir voða veðri á sjó
hann hafði nú þá trú
fékk hann krabbamein og fór þarna
í kirkjugarðinn rétt hjá sínu gamla hólakoti þar sem hann ólst upp
en ekki er það sama og þetta brekkukot það var víst þarna þetta brekkukot
eitthvað var hann að nefna einhvern náfrænda sinn sem hefði heitið ólaf
óli í hólakoti hann var víst heldur balstýrugur
drykkfeldur talsvert um of að mér skilst
en hann sagði að þeir hefðu lengi verið saman til sjós og mörkuðu báðir undir sama mark
það þýddi það að þeir voru svo miklir fóstbræður að að þeir bara
höfðu allt sameiginlegt tekjurnar
en einhver leiðindi
sem komu fyrir
þennan ólaf hólakots hann hafði verið einhvern tíma dauðadrukkinn í lest á skipi
og skorið á kvið á hesti þetta heyrði ég
það sagði mér þetta ábyggilegur maður hann var víst lengi í
fangelsi eftir það margt er nú sem getur dottið í menn að fara að misþyrma svona skepnunum
já já annars eru
margir vel gefnir þessir synir hans þú kannast nú sjálfsagt við þá marga
ásmund guðmundsson ingólf guðmundsson
pálma
fleiri og fleiri ég held að kona hans ingibjörg hún sé lifandi enn
ég held að ég hafi sagt þér einhvern tíma frá því sem að kom fyrir mig ekki var ég nú
nú að fara til guðmundar míns
og og ég fór oft og lét hann klippa mig þennan rakara
þessi rakari hann var á akureyri nítján hundruð og sex þegar ég var þar ég man
man svo vel eftir honum þegar matthías gamli var að koma þarna
þá og segja honum sögurnar sem eru í sögukaflar af sjálfum mér
ég heyrði mikið af þeim sögum þar á rakarastofunni hjá karlinum þessum
svo ég hylltist oft til að fara til þessa rakara þarna í grettisgötunni hann var þarna
horninu við barónsstiginn og grettisgötuna
þessi rakari og einu sinni sem oftar er ég þarna á ferðinni og hann
klippir mig þetta var seinni part dags ég held klukkan fjögur til fimm jú jú
lagði bílnum þarna upp með horninu hjá honum þarna á horninu á barónsstignum og grettisgötunni
og þegar ég er búinn að láta klippa mig þá hugsa ég sem svo
ja þú ferð nú ekki heim strax þú ferð nú inn á stöð aftur það getur verið að þú fáir eina ferð ennþá
hún var ekki nema hálf fimm til fimm klukkan
svo bakka ég þarna niður með horninu
eins og við nefnum það bakka það held ég að
og þegar ég er komin vestur í grettisgötuna
sniðlagði ég dálítið niður svo að ég lenti vinstra megin á götunni
ég man að ég gáði út um afturgluggann
hvort það væri nokkur þarna og ég sá ekki nokkura lifandi sál í götunni
ég er kominn yfir að rétt yfir að gangstígnum
þá heyri ég að það er kallað
það eru börn fyrir vagninum ég man ekki ég hefi kannske sagt þér þetta áður ég man það ekki
ég man hraðstoppa þarna og fer út úr
og það er svolítil stelpa þarna sex til sjö ára
og er með krakka eins til tveggja ára í obbólitlum vagni og var að rembast
hala í suðursveit tuttugasta og fyrsta að morgni tuttugasta og fyrsta tuttugasta og annan júlí
nítján hundruð sjötíu og eitt steinþór þórðarson bóndi á
spyrja þig um hvurt það væri ekki einhverjar sögur um örnefni hérna í landareigninni eða nærlendis
til dæmis eins og rótargilshelli
jú það eru munnmæli til um það
að ef að rótargilshellir sé mokaður út
verður að vera kominn svona hóflegur skýtur í hann það má ekki gera að óþörfu
þá reki happ á breiðabólstaðarfjöru
nú er það einu sinni að faðir minn og synir oddnýjar á gerði
taka sig til og moka hellirinn út
og það líður ekki langur tími þar til hval rekur á breiðabólstaðarfjöru
en nokkru vestar þó heldur en að rótargilshellir var í beinni
línu fram til sjós
hvalurinn er festur
strandbrak eða það sem eftir af strandi á þessum stað þar sem hvalinn bar að landi
en það einhvern veginn atvikaðist nú svo að það var ekki hægt að sinna hvalskurðinum á stundinni svo það
leið einhvur lítill tími úr degi að það var hægt að byrja að skera
en þetta er á sunnudegi fólk fór til kirkju
og þegar fólkið kemur frá kirkjunni aftur
breiðabólstaðarfjöru beint í suður frá rótargilshellir
nú hélt fólkið að það væri annar hvalur rekinn þarna
og það er brugðist við og það er farið á fjöru en þá kemur það í ljós að
taugin sem að hvalurinn var festur með í strandið eða strand brakið hún hafði bilað hvalinn tekið út og hann rekið
þetta væri nú sjáanlegt að það væri einhvurjar huldar vættir
sem hefðu vakað yfir þessu og viljað fá hvalinn á þann stað sem að var sem næst hellinum
nú er það nokkru síðar líða mörg ár þá er það þórbergur bróðir ragnar þórarinsson og benedikt þórarinsson
taka sig til
og moka hellirinn út
og það líður ekki langur tími þar til það rekur tré á breiðabólstaðarfjöru
sem svona í námunda við beina línu fram af rótargilshellir tré sem kallað var bjálki
en bjálkar voru kölluð kölluð ferköntuð tré svona
ja þau urðu að vera minnsta kosti allt upp undir hálfa alin eða meira en
það á kannt til þess að geta hlotið það nafn bjálkanafnið
og þessi bjálki hann var eitthvað rúma hálfa alin á kant
mjög fallegt og gott tré ekki man ég nú hvað hann var langur
minnsta kosti mikill fengur og mikill viður í honum
þetta er nú það sem ég man nú eftir að segja frá um
rótargilshellir
en svo eru það örnefni hér í túninu það er eins og mynni fyrir austan breiðabólstað og ullarhrauns
í ullarhrauni fyrir vestan breiðabólstað
þar sem steinn ha afi minn hafði hákarlshjallinn sem úr var stolið og oddnýjarsynir ortu um
þóttist verða þess var það væri farið að fara í hjallinn og taka úr honum
þeir gerðu sér nú dátt að þessu drengir oddnýjar og fóru að yrkja og fyrri vísan er nú svona
háfaljón fögur fjögur
heyrast margar þjófanna sögur andskotinn mér áhlaupið gerði aldrei bættur skaðinn sá verði
nú bar það til fyrir ekki löngu síðan eitthvað svona hálfur mánuður eða svo þá er þórður tómasson hér á ferð
hann er að safna til byggða safna gömlum munum til byggðasafns fyrir
þórður þóttist hafa farið góða ferð fengið mikið af munum og það væri engin vandræði fyrir okkur skaftfellinga
byrja að setja upp byggðasafn þess vegna að okkur mundi ekki vanta í það
ég fór með þórð á þennan stað sýndi honum hjallinn hans afa og rifjaði upp það sem hefði verið ort í sambandi við hann
nú líka sýndi ég honum þarna í þessu ullarhrauni það gjögur sem við kölluð það er rauf í hrauninu
alveg þverhníptur kletturinn sitt hvorum megin og svona vel faðmsbreidd svona einn til tvo
á breidd þetta gjögur sem við köllum og þar átti að vera útburður
í þessu gjögri átti að vera útburður
og í mynninu fyrir austan gerði
átti að vera annar útburður
og fólkið á gerði
svo var það þriðji útburðurinn í þessari landareign
í túninu og við túnfótinn á breiðabólstað
það var í svokölluðu hesthúsi
sem var stutt
frá bænum á breiðabólstað
þar átti útburður að hafast við þar átti barn að hafa verið grafið undir flórhellurnar
þessir þrír útburðir áttu að vera
á breiðabólstað og í námunda við breiðabólstaðarbæinn
þeir hafa aldrei villt um fyrir mönnum neitt ekki var nú það
en ég ætla nú að bæta því við annars vil ég nú að þjóðtrúin lifi
í sambandi við þessa útburði því það hefur alltaf sitt að segja
en segja en ég hef nú ályktað að við nútímamenn að þetta hljóð
sem það á gerði þóttist heyra til útburðarins í mynninu
hafi verið frá öndum því það er mjög mikið sem situr af öndum þar og ekki síst á vetrin
því að það er svo mikil afvæta
sem kemur eða vermsla sem kemur frá lindunum úr fjallinu að mynnið helst aust
dálítið fram undir
lónið eða fram á lónið þarna hafast endurnar við og hafa þar æti smáseyði og svo framvegis
og kvaka oft allhátt á kvöldin þetta vil ég nú halda að hafi nú verið eh
hljóðið í útburðinum sem fólkið á gerði heyrði en ég ætla að biðja ykkur nú samt í guðs bænum að taka þetta ekki trúanlegt heldur að
trúa því sem að eldra fólkið sagði
það er eitt svelti hér í breiðabólstaðarklettum meðal annarra sem heitir einheimtarsvelti
einhvern tíma var það á árum steingríms tengdaföður oddnýjar hann fer að sækja kind í þetta svelti
það var nokkur anjór á jörð og skaflar svona hingað og þangað í sambandi við við og undir klettum
nú fer hann einn og með tíkina sína með sér til þess að ná kind úr þessu svelti
það er ekki hátt oní sveltið en það er alveg þverhníptur kletturinn svo það er ekki hægt að komast bandlaus komast bandlaus upp
en steingrímur hafði ekki gætt þess hvurnig aðstaðan var og stökk ofan í sveltið handsamar kindina
en þegar hann ætlar svo að fara að komast upp aftur
kemst hann ómögulega nú þá var úr vöndu að ráða
sléttaleiti er þarna ekki ekki langt frá
lítið í suðaustur frá sveltinu niður niður við þjóðveginn og hann fer að kalla og kalla
en enginn heyrir til hans
honum þótti það naprast að hann sá fólkið vera að ganga um túnið en það veitir honum enga eftirtekt
nú sá karl það að hann mundi nú daga þarna uppi og eitthvað varð að gera
tekur svo það ráð fyrir að henda kindinni
kindinni fyrst niður fyrir síðan tíkinni
svo setur hann band undir rassinn á sér og upp um herðarnar
og kastar sér svo sjálfum niður fyrir að lokum
en það var lítils háttar skafl þarna undir svoleiðis að það kom ekki ekkert af þessu kom nú niður í urðina heldur lenti í skaflinn
allt bjargaðist vel af
en ég skal geta þess að þetta er andskoti hár klettur ég vil nú ekki giska á hvað hár
en hann er það hár að maður getur svona varla látið sér detta það í hug að það mundi nokkur koma lifandi sem þarna hafi hent sér niður
en skaflinn hefur eflaust bjargað steingrími
en þessi saga er víst sönn
þetta hefur ekki verið
þínu minni nei nei þetta var ekki í mínu minni það var nokkru nokkru fyrir það
nokkru löngu fyrir mitt minni
þetta hefur líklega gerst svona já maður getur giskað á svona sextíu sjötíu átján hundruð og sextíu sjötíu
einhvern tíma á þeim árum
helgaleiði já
grjóthóll hérna stutt fyrir vestan túnfótinn
eða við getum nú sagt í túnfætinum sem nú er því það er búið að færa túnið svo mikið út
og þess vegna stendur helghóll núna í túnfætinum vestast en af hvurju hann ber nafn
nafn helghóll ja það eru nú ýmsar getur hér uppi um það
einn góður
fyrir stuttu fluttur í burtu
hann hefur tilgátu um það að helghóll muni draga nafn af því
að þegar að hrollaugur bjó á breiðabólstað þá hafi hann iðkað sínar helgiathafnir
þarna uppi á hólnum og þar af leiðandi hafi hóllinn fengið nafnið helghóll
nú þetta getur vel verið að þessi tilgáta hafi eitthvað við að styðjast en svo mikið má
svo mikið er víst og það má álykta
að af helghól sést yfir alla nærliggjandi landareign
sem að hrollaugur hefur numið jú og sérstaklega
landið sem að hann hefur nytjað
en svo er það annað
það er lítil hæð alveg við þjóðveginn
og í rauninni hefur þjóðvegurinn áður en hann var
ákveðinn sem þjóðleið og göturnar lágu hingað og þangað legið yfir þessa
hæð
og hæðin líkist mjög því að þarna hafi verið skip á hvolfi
það er þessi hæð hún er mjó til beggja enda en breiðust um miðjuna
ég hef rekið staf þarna ofan í ekki djúpt og var að kanna hvort að
þarna gæti verið um aurdrag að ræða sem hefði hlaupið úr fjallinu og numið þarna staðar en ég hef ekki fundið neinn aur
nú segir
nú segja munnmæli hér að þarna hafi átt að vera hęygður bóndi frá reynivöllum sem að helgi hét
og hann hefði verið
af þeim ástæðum
að það var eitthvurt ekki gott samkomulag
milli bændanna á reynivöllum og breiðabólstað út af ágangi hvor á annars land því að landareignin liggur alveg saman
nú er það einhvern tíma þegar helgi er þarna á ferð þá sitja breiðabólstaðarbændur fyrir honum vestan í helghól
ráðast að honum og drepa hann heygja hann svo
og munnmælin segja að þeir hafi tekið bát hvolft þarna yfir hann og og hulið svo allt moldu
þetta er nú munnmælasagan eða þjóðsagan sem hér gengur um
og af hvurju það hefur dregið nafn
helghóll já þetta er nú eiginlega merkilegur staður þar er huldufólk
já já já hefur nokkuð orðið vart við það já já það var orðið vart við það það er nú best að tala það má aldrei tala hátt
þegar maður talar um huldufólk það er eins og einn gamall bóndi sagði hér í suðursveit
að hann var fjármaður mikill hafði gaman af kindum og átti margar kindur
þá eru þá er ég og fleiri
að tala um kindur og þar á meðal synir þessa bónda
og honum fannst að þeir tala nokkuð hátt þegar þeir voru að tala um kindur kindurnar
þá sagði gamli bóndinn það á svo sem aldrei að vera með mikinn hávaða þegar maður talar um kindur
svona bar hann mikla lotningu fyrir sauðkindinni hann vildi ekki tala
hátt um hana
svona vil ég nú segja um huldufólkið það má ekki tala hátt þegar maður er að tala um huldufólk
þess vegna vil ég nú sem fæst segja um huldufólkið í helghól
en það var einu sinni vinnukona á gerði sem agnes hét
ágæt stúlka ættuð úr vestur skaftafellssýslu
hún var send síðla á degi til þess að sækja hross ínn í svokallaðar breiðabólstaðarmýrar
og þegar og hún fór beina leið vestur svokallaðan aur
sem er fyrir var fyrir vestan túnfótinn á breiðabólstaðarbæjum nú er þetta allt orðið uppgróið land
sem að krían græddi þegar hún kom hingað á árunum frá fjörutíu og fram yfir sextíu
allt gróinn töðuvöllur
en þá þegar agnes er að sækja var send eftir hestinum þá var þarna ber aur
hún gengur svo aurinn andvaralaust vestur og vestur á móts við helghól
en þegar hún kemur beint niðraf hólnum kemst hún ómögulega lengur
það er eitthvað sem henni finnst að standi fyrir sér svoleiðis að hún kemst
ómögulega áfram
hún snýr svo við aumingja litla stelpugreyið
heim að gerði kemur grátandi og segist ómögulega komast
fyrir einhverju sem að verji sér að komast inn fyrir helghól og það var auðvitað ályktað hafi sjálfsagt verið huldufólk
líklega mergð af huldufólki
þetta er nú eina sagan sú raunverulega
sem ég hef nú heyrt og vil segja frá í sambandi við huldufólkið í helghól en það var það var það hefur sést maður þarna á ferð
í námunda við helghól rétt vestan við helghól
þórhallur nábúi minn hann sá þarna mann minnsta kosti einu minnsta kosti tvisvar ef ekki þrisvar sinnum kannski oftari
og það á björtum degi
ég varð einu sinni svo frægur að sjá
þennan þennan ókennda mann
það var á nýárskvöldi að við fórum öll frá hala í boð að reynivöllum
allt fólkið á hala og þegar við komum
á helghól svona innanverðan þá sé ég það hvar maður gengur
fyrir neðan helghólinn
rétt fyrir norðan svokallaðar loftstættur það eru beitarhús frá nágrönnum nágrönnum mínum á breiðabólstað
þeir voru með mér torfi sonur minn þá lítill strákpatti og vinnumaður sem var hjá mér
það var bjart glaðatunglsljós og þess vegna sást vel að
ég vel að þarna var maður á ferð
og ég sá þetta svo vel að ég sagði við strákana
að vildi ég að þarna væri nú ekki almennilegur maður á ferð
nú sé ég að það er þó maður þarna á ferð
ég var svo sann færður um það og viss að þarna var maður á ferð þess vegna sagði ég þetta við strákana
jú jú svo höldum við áfram
leið okkar inn götuna að reynivöllum
og ekki langt þarna vestan við sem við sjáum manninn þá hefði hann átt að koma upp á þjóðveginn
stutt á undan okkar ef um venjulegan mann hefði verið að ræða
en þegar við komum á þær slóðir sem að maðurinn hefði átt að vera fyrir þegar við komum þá er engan mann þar að sjá þá segi ég
strákana þetta hefur verið hann sveinn á breiðabólstað það var vinnumaður þá á breiðabólstað sem sveinn hét og var vinnumaður hjá þórhalli nábúa mínum
hann hefur séð til okkar og haldið
huldufólk sem hérna væri á ferð
tekið á rás og stokkið inn að reynivöllum á undan okkur
en þetta var nú þessi tilgáta hafði nú ekki við nein rök að styðjast
því enginn sveinn hafði komið að breiðabólstað á undan okkur
og þess vegna álykta ég
að hér hafi verið um sama manninn að ræða og þórhallur nábúi minn var búinn að sjá áður
við vorum að tala þarna um þú varst að tala þarna um fornmannaleiði
eru ekki fleiri fornmannaleiði
víðar ja það var sagt
hér um það engar skrifaðar sagnir