tiro-is/ismus huggingface dataset:
að hrollaugur landnámsmaður hann hafi verið heygður í svokölluðum hrollaugshólum
hrollaugshólar þeir skiptast í tvær hraunaþyrpingar
önnur sem er kölluð austur hólar og hin vestur hólar
en á milli þessara hóla er allbreitt sund
og það e er sagt að hrollaugur hafi verið heygður í því sundi
og þorsteinn fóstri konu minnar
hann mundi vel eftir þessum hól eða þessari hæð þar sem að hrollaugur átti að vera heygður
fallega gróinn gróinn grashóll
en svo kemur veðurá
veðurá og fellsá
sem að falla þarna fram úr þessu sundi á milli hólanna
grafa þennan fallega hól í burtu og þar með jöfnuðu yfir leiði hrollaugs
ég heyrði þorstein aldrei segja frá því en það var annar maður sem sagði mér það og ég verð að telja það ábyggilegan mann
hann sagði að þorsteinn hefði sagt sér
að það hefði þegar áin hefði verið að brjóta þarna upp landið þá hefðu komið spýtubrot eða spýtusprek
fram með vatnsfallinu
og þá vildu þeir álykta að þetta hefði verið minjar frá haug hrollaugs en ég heyrði þorstein aldrei segja frá þessu
ég hef spurt þorstein mág minn á reynivöllum sem var nú með með nafna sínum í fleiri ár
eldri sagði nafna sínum margt en hann hafði aldrei nefnt þetta að hann hefði séð að það hefði neitt rekald komið fram
með ánni þegar hún var að brjóta þarna upp landið
svo ég vil nú ekki segja hvað satt er
en en þetta er satt og rétt haft eftir að
þorsteinn hann mundi hann mundi hauginn
og mundi eftir hvar honum hefði verið bent á að hrollaugur hefði verið grafinn
eru hvergi grafin er hvergi fólgið fé í jörðu hérna
nærlendis eða fjær
ekki nei ég hef ekki heyrt neitt um það nei ég hef ekki heyrt neitt um það en
það bar til bar til að fólk þóttist sjá vafurloga
og vafurlogi hann átti að vera upp af málmi já helst af gulli eða silfri
og einhvern tíma var það nú að fólk kom frá kirkju hér á
þá sá það mikinn eld glampa
fyrir neð beint hérna suður af bæjunum fyrir neðan svokallaða lónabakka
rétt fyrir neðan túnfótinn á breiðabólstaðar bæjum
en hvað það hefur nú verið sem hefur glampað þarna af það
skal ég nú ekki segja
en það er nú svona að það er ýmislegt sé getur líkst því líkst
glampi af málmi og leggi það annaðhvort hærra eða lægra í loft upp
ég man eftir því að við vorum einu sinni hjónin að
í steinsand og þegar við komum á steinbala þá verður mér litið til baka
þá sé ég þar undir steini að það blossar eitthvað sem að ég gat eiginlega ekki kannast við hvað væri
svo ég segi við konu mína að við skyldum nú snúa við
og vita um hvað hér væri á seiði jú jú hún tekur því vel svo snúum við við
en ég vil geta þess að það var glaðatunglsljós þetta kvöld
og þegar við komum að steininum þá hafði einhvern veginn glampað þannig á smá svellbólstur sem var undir steininum
að það lagði svona mikla birtu
frá svellbólstra bólstranum að það líktist því eins og þarna væri
leiftur af málmi
svona getur manni nú missýnst og ég ef ég hefði nú ekki farið til baka að athuga þetta þá hefði ég auðvitað staðhæft að þarna hefði ég séð vafurloga
en nú eru til sagnir í öðrum sveitum um hornafjörð um fornmenn er það ekki
er ekki til einhver sögn um almannaskarð
hefurðu aldrei heyrt það nei ekki ekki í sambandi við almannaskarð ekki það er að segja
ekki nema
nei ég get nú ekki komið því fyrir mig ekki nema bara þau þau svona smáslys sem hafa orðið þar já
já en ég er nú ekki svo ég get ég er ekki svo viss í að segja frá því að ég vilji fara út í það
þó hef ég nú kannski
kannski nokkurn veginn sagt
frá einum viðburði sem gerðist þar gæti kannski sagt það nokkuð rétt frá
þeir fóru upp í þá
var verslun á papós ekki
líklega svona miðja á miðri tíð þeirrar verslunar
þá fara til kaupstaðar um vetrartíma þórður faðir minn
halldór bóndi þá í hestgerði björn arason á reynivöllum og gísli þorsteinsson
sem þá hefur verið ja ég veit nú ekki hvar kannski á reynivöllum kannski annars staðar hér í sveitinni
það var mikið það var
það voru svona nokkrir skaflar á jörð
og sérstaklega voru miklir skaflar þegar kom hærra upp í brekkurnar
og þá meðal annars er mikill skafl í almannaskarði
og þegar þeir eru komnir austast í skarðið á svokallaða klöpp
þá er björn arason fyrstur í hópnum næst honum halldór í hestgerði
þá gísli og faðir minn síðastur
en þegar að björn
kominn sjálfur austur á klöppina
en hesturinn er að brjótast um austast í skaflinum
þá springur skaflinn og með þeim afleiðingum að það kemur þarna mikið snjóflóð
en af því hesturinn var kominn þetta langt
austur í skaflinn þá tekst birni að halda honum svo að hann tapar honum ekki í snjóflóðið
en þegar halldór sá hvað verða mundi þá kastaði hann sér flötum ofan í götuna
og lét snjóflóðið fara yfir sig
þetta hefur nú sjálfsagt verið teflt nokkuð djarft
en þó urðu nú afleiðingarnar þær
að halldór sakaði ekki og hann lá þarna óskemmdur þegar flóðið var runnið yfir hann
gísli rann lenti eitthvað með flóðinu og niður á slétt
en varð ekki fyrir neinu verulegu
áfalli en faðir minn var ekki kominn svo langt að hann lenti í
þetta er nú það sem ég hef nú heyrt svo
gæti helst sagt frá í sambandi við
þau slys sem hafa orðið í almannaskarði
eru ekki til ýmsar sagnir hérna um bæi sem hefur tekið af í miklum vatnavöxtum eða
stórflóðum eða snjóflóðum eða einhverju slíku einhverjum náttúruhamförum
ja það er nátturlega sagnir um það og sannar sagnir að
til dæmis fell
hann tók af vegna vatnsgangs frá vatnajökli
þegar að hann gekk lengst fram
og þrjár hjáleigur sem að voru frá höfuðbólinu felli
þær hafa tóku af á sama hátt
en það er nú ekki vitað
hvunær að hjáleigurnar tóku af minnsta kosti höfum við nútímamenn ekki greinilegar sagnir af því
en en það er vitað hvunær að byggðin féll niður á felli
það er upp úr átján hundruð og sjötíu sjötíu sjötíu og fjögur
upphaflega stutt
frá fjallsrótunum
en þegar að vötnin
voru gerðu það mikinn aðgang að
þá var byggðin reist á ný austan undir fjallsöxlinni
og þar búið líklega í svona ja
fá ár þrjú fjögur fimm ár
ár eitthvað svoleiðis
og vötnin eru alltaf smátt og smátt og högga á landið í landið
þar til að það er orðið það lítið að það er ekki talið
búhæft þar lengur
en það sagði kona sem að var þá barn
bæinn gamla er að taka af á felli
og fólkið varð að flýja bæinn vegna þess að það var ekki annað sjáanlegt að hann mundi þá og þegar
að þá hefði vatnið verið orðið það mikið milli fjallsrótanna
og bæsins og þetta er nú stuttur
vegur mjótt sund
að það hefði verið meira en á miðjar síðar á hesti állinn sem féll á milli bæs
og fjalls
og þetta mundi stúlkan ég man nú ekki hvað hún sagði en mig minnir hana segja að hún hafi verið það ung
hún hafi verið reidd yfir þennan ál
nú þetta er nú ekki lengra að fara heldur en það að lúsía sem lengi var ljósmóðir hér í suðursveit
uppalin á reynivöllum
hún hún var ein af þessum börnum sem voru flutt úr gamla bænum og
að hinu væntanlega nýja býli sem átti að verða
eitt býlið hét ein hjáleigan frá felli hét bakki
og það sást nú greinilega merki fyrir þeim tóftum allt núna fram á síðustu ár
og það virðist hafa verið nokkuð reisulegur bær
en svo nú er fellsá búin að gera þann óskunda að hún er búin að grafa bakkann upp og
og fara með tætturnar með sér
annað býli átti að heita borgarhóll og þriðja býlið brennhólar
maður svona giskar á hvar brennhólar hafi verið
og þá í sambandi við kvísl sem að rann fram frá jöklinum
þegar að við þessir eldri menn sem nú erum mundum eftir
var kölluð brennhólakvísl
og í því sambandi ályktum við að brennhólar hafi verið einhvers staðar í námunda við það sem að
brennhólakvísl rann
ágúst nítján hundruð sextíu og sex hala
já ég ætla þá að segja þér nýjustu frásögnina
ég er bara hræddur um að hún sé ekki nema hugarburður en þó er nú best að segja hana eins og hún kom mér fyrir sjónir
ég var staddur í reykjavík fyrir rúmri viku síðan
niður á flugvöll sótti mig ólafur guðjónsson tengdasonur minn
á leiðinni heim til okkar eða
sem ólafur átti heima
þá þurfti hann að hafa ýmsar viðkomur því að hann var að gera innkaup bæði fyrir sig og aðra undir helgina
nú var það á einum stað á götu í reykja vík ég man nú ekki vel götuheitið að ólafur nemur staðar
fyrir framar bílinn sem við ókum í og ólafur átti
stóð annar bíll svona með átta til tíu metra millibili
ég fer að horfa svona
óafvitandi en vitandi þó á þennan bíl
þá sýnist mér að það sé vera stúlka sem að hefðist að milli stuðarans
og afturgafls bílsins
nú fer ég að hugsa með mér hvurnin getur þessi manneskja komist fyrir þarna þarna er ekkert rúm
jú ég fer að gefa þessu betur gætur ég þóttist vera viss um það þetta var stúlka
og ég þóttist sjá þetta svo greinilega að ég sé hvurnin hún er búin
meðal annars hefur hún hálsfesti úr allstórum perlum um hálsinn
og aðra perlu festi sem kom svona frá miðjum hálsi að sjá
og hékk vinstra megin niður eftir barminum og niðrá brjóstið
ég þóttist sjá svo greini lega og sá greinilega að hún hafði var með rauða slaufu bundna
í barminum
ég gat nú eiginlega ekki vel áttað mig á þessu hvað þetta gat verið og reyndi nú að gera
sem besta grein fyrir þessu
ég fór að mæla með augunum vegarlengdina frá gaflinum
þar sem að þessi vera var sem mér fannst vera og á miðjan bíl
og frá miðjum bíl á hinn
jú þetta kom alveg heim
þetta gat passað að maður tæki þarna það rúm
sem var á miðjan bílinn frá miðju á hitt hornið
nú þegar ólafur tengdasonur minn kemur í bílinn þá segi ég við hann sérð þú
þetta sem er aftan á bílnum
hvað er það segir hann ég fór að segja honum frá því hvað ég sæi þetta hlýtur að vera skuggi sem ber þarna á segir ólafur
nei það er enginn skuggi þarna sem að ber á
svo líður lítil stund þá kemur annar bíll og ekur þarna fyrir
og þar með var þessi sýn mín horfin
nú vil ég ekki halda því fram að ég
hafi séð þarna rétt
en ég ásaka mig mest fyrir það að hafa ekki gefið þessu betri gætur
sérstaklega að hafa ekki gengið fram fyrir bílinn og tekið númerið af honum
gat það skeð að það hafi eitthvað gerst í sambandi við þennan bíl
og þarna hafi ég séð það sem að gerst hefur kannski það hafi orðið slys í sambandi við bílinn eða eitthvað annað
nokkrar draugasögur
ekki sem ég hef séð sjálfur nei nei bara ég man draugasögur já
sem gerðust hérna í nágrenninu
fyrra part vetrar þá bjó á breiðabólstað björn föðurbróðir minn
hraustur maður og lét sér ekki allt fyrir brjósti brenna það sem að karlmennsku laut
það var venja hans
það var venja hans að ganga oft hingað að hala í rökkrinu á kvöldin
segja okkur þá ýmislegt og við við að segja honum aftur á móti
það kom oft fyrir að honum var hitað kaffi og hann sat hér við kaffidrykkju og aðrar góðgjörðir kannski fram eftir vöku
nú var það eitt kvöldið segir björn þegar að hann fer héðan
þá verður hann þess var þegar hann kemur hérna stutt niður fyrir bæinn
að það gengur maður til hægri handar við hann nokkuð vestar heldur en gatan lá
björn heldur götuna niðreftir hina venjulegu leið en hinn ókunni maður hann heldur líka leiðina niðreftir
og stefnir alltaf meira í veg fyrir björn
eins og hann vilji komast á götuna fyrir hann
þegar að björn sér hvað verða vill að hann vill taka götuna þá breytir björn um stefnu
og staðinn fyrir það að koma vest an að bænum og svo austur stéttina eins og gatan lá
þá tekur hann strikið fyrir austan bæ og heldur vestur stéttina að bæjardyrunum
en þegar hann kemur að bæjardyrunum þá er djöfsi kominn þar og stendur fyrir dyrunum
hann sá nú ekki greinilega sköpulag
á þessu en sá þó að þetta var eitthvað þetta var í mannsmynd og var miklu stærra heldur en venjulegur maður tók hátt upp í bæjardyr
hátt upp fyrir dyrnar
björn sagði nú að sér hefði nú ekki orðið um sel ekki viljað ryðjast á þetta óféti þar sem það stóð í dyrunum
heldur gengið fram í garðinn þar sem var nýborinn mykjuhaugur
tók lúkufylli sína af blautri kúaleðju og henti af afli miklu beint í trýnið á helvítinu
og með þeim afleiðingum að þetta leysist í sundur og hverfur
björn sagðist nú eiginlega ekki hafa orðið hræddur þarna úti en eftir að hann kom inn í bæjardyrnar þá sagði hann að sér
sér hefði orðið ansi eiginlega hverft við
og fólkið hefði séð það greinilega á sér þegar hann kom upp á baðstofuloftið að það var eitthvað að honum
og spurði hann meðal annars að því hvað er að þér björn
björn lét nú ekkert yfir því að það væri neitt og sagði ekki neitt
en svo er það mörgum árum seinna að þetta
ber alveg á sama hátt fyrir bónda sem nú er á breiðabólstað þórhallur bjarnason
hann er hér staddur á kvöldtíma og fer þegar aldimmt er orðið heim til sín og þá verður hann var við þennan ókunna mann
í álíka fjar lægð frá sér eins og björn var búinn að segja að hann hefði verið þegar hann sá hann
og hann heldur stefnunni alveg í sömu átt
tekur sama bragð og björn heitinn gerði fer austan fyrir bæinn
en lætur þennan ókunna mann um það að fara þá hinum megin
og þegar að þórhallur kemur að bæjardyrunum þá er þessi ókunni kominn þar
en þórhallur hefur engin umsvif
um það hann sagðist hafa orðið yfir sig hræddur
og sagðist hafa ætt beint á hurðina hún var lokuð beint á hurðina þar sem þetta óféti stóð fyrir
og sagðist hafa rykkt hurðinni af hjörunum
heldur svo áfram inn inn bæinn og vestur göngin og inn
upp þremur hurðum og þeirri síðustu með þeim afleiðingum að eitthvað kiknaði nú víst á nöglum baðstofuhurðin sjálf
og þá sagði þór hallur að tengdafaðir sinn þórarinn sem þá var enn lifandi hafi sagt
nú held ég þú sért vitlaus orðinn þórhallur
en þórhallur sagði
og dró engar dulur á það að hann hefði orðið
ansi hræddur
á árunum nítján hundruð þrjátíu og sex til sjö
var hér piltur
úr reykjavík sem hét jón þór
tólf ára gamall hann var hér í þrjú misseri var hér í tvö sumur og einn vetur
fyrra sumarið
seinna sumarið sem hann var hér
þá var það eitt kvöld eða síðla dags hann er sendur að reynivöllum einhverra erinda
og honum tafðist nú eitthvað lengur þar á heldur en hann hafði ætlað sér
svoleiðis að það var farið að skyggja þetta var seint í ágúst
að þetta gerðist og þá kvöldin farin að verða dálítið skuggsýn
þegar hann kemur hann svo hér vestan við bæinn þá er refagirðing þar á leið hans
hans og hann stansar dálitla stund til þess að kjassa refina
en þá segist hann heyra það að það er verið að smíða í smiðjunni
sem stóð hérna aðeins vestan við bæjarþorpið
hann sagðist hafa orðið glaður við og hugsað sem svo
það eru þá ekki allir sofnaðir á hala fyrst að steinþór er smíða í smiðjunni
svo eftir litla litla stund dokað við refa girðinguna
þá heldur hann leið sína heim að bænum
og alltaf heyrir hann höggin í smiðjunni
honum verður það svo fyrst fyrir að ganga að smiðjudyrunum til þess að hitta þann sem þar er við smíðar
en þar er þá enginn
maður en smiðjan lokuð
hann sagðist nú eiginlega ekki hafa orðið hræddur en þó hefði sér en nú ekki dámað meir en svo
og sérstaklega sagði hann að eftir að hann hefði komið inn í bæinn þá hefði hann farið að hugsa meira um þetta
og þá hefði eiginlega hræðslan gripið sig
enda sögðu piltar sem
hefði sagt fátt en mátt sjá á honum
að eitthvað óvanalegt óvanalegt hefði gerst í þessari ferð hans
en það má geta þess að um þessar mundir þá er hér
maður úr öræfum sem var í sambýli við mig ásamt konu sinni og börnum
hann hafði fátt um það en hann var víst áreiðanlega skyggn
með gráan hátt
ganga frá smiðjunni og halda hér niður túnið
máski hefur þetta allt verið sami maðurinn
og þeir sáu þórhallur nábúi minn og björn steinsson
eldri sögur
það er nokkuð gott
ef þú myndir eitthvað af eldri sögum
eitthvað af ja svona
atburðum í héraðinu eða einhverju slíku
hrakningum eða
heysköðum eða svona sem við ber eða eitthvað svona sérstakt
þú telur frásagnarvert kannski ég segi eina sjóferðasögu já ha já já
það var sumarið nítján hundruð tuttugu og átta
þá dettur okkur í hug
sunnsendingum en sunnsendingar voru kallaðir þeir sem bjuggu í byggðarlaginu vestan
steinasands það er á breiðabólstaðar reynivalla og slétta leitisbæjum
sex bæjum sem eru í þessu byggðarhverfi
þessir bæir áttu skip saman sem þeir reru á á vertíðinni á vetrum
og á öðrum tíma þegar að
haldið var
eitthvað mundi gefast af sjó
meðal annars var farið á þessu skipi til hrollaugseyja vor og haust
og þá aflað einatt meira eða minna af sel
sérstaklega var það á haustin að selur aflaðist og alltaf hafðist eitthvað á sumrin líka
það kom fyrir að
skip já oftar en einu sinni eftir að ég mundi eftir og eftir að ég fór að fara til hrollaugseyja að skipið kom hlaðið af sel á haustin
og þetta var mikil björg
sem ekki þurfti
að skipta nema á sex bæi
nú er það sumarið nítján hundruð tuttugu og átta eins og ég typpti á áðan að okkur dettur í
hug að fara til hrollaugseyja
þá var staddur á reynivöllum helgi arason á fagurhólsmýri
var að setja upp rafstöð hjá þeim mágunum þorsteini guðmundssyni og sigurjóni þorsteinssyni
þeir voru langt komnir með að setja upp rafstöðina þegar þetta gerðist
helgi slóst í förina með okkur til hrollaugseyja
skipið okkar það var þá enn í bjarnar sandi en
eða bjarnap hraun sem sandurinn er kenndur við hann er svona í suðaustur aðeins í suðaustur frá kálfafellsstað
skipið okkar var enn þarna í sínum skorðum
skorðum frá því um veturinn að því var róið til fiskjar
við fórum á hestum þetta austur sem eru rétt svona þrettán fjórtán kílómetra leið
og þetta gerir það að verkum að skipið er statt þarna
að við erum mun lengur að róa til hrollaugseyja heldur en ef skipið hefði verið hérna á
hefur ekki tekið minna en svona eitthvað á þriðja klukkutíma
að róa úr bjarnarhraunssandi til hrollaugseyja
svo dauður að ég minnist ekki þess að ég hafi nokkurn tíma séð hann
eins dauðan við sandinn
því það voru jafnmargar bárurnar sem runnu þegjandi í sandinn
án þess að brotna eins og þær sem að brotnuðu
þegar við erum komnir stutt ekki langt út
að veita því eftirtekt að það koma bláar og þykkar öldur
ég sagði svona við sessunaut minn að við megum nú hafa gát á sjónum í dag þó að hann væri dauður þegar við fórum úr landi
sessunautur minn sagði fátt en tók þó undir þetta
svo er haldið áfram og það er róið og stefnt til hroll
þeir eru stöðugt að verða fleiri og stærri sjóarnir sem koma heldur en var meðan við vorum grynnra
ég fer að hafa orð á
á þessu við skipshöfnina að hann muni að stækka í sjó
því að eins og þeir sæju þá væru þá væru sumar öldurnar orðnar það stórar
það tæki úr
hátt upp í fjöll
þeim fannst þetta ósköp eðlilegt eftir því sem við kæmum á meira dýpi
eftir því væru öldurnar stærri og bæri meira á þeim
ég gat nú
ekki borið á móti þessu en taldi þó að hér mundi ekki allt vera með felldu sjór mundi vera að stækka
en af því ég var sjóhræddur
þó að hann væri eitthvað að tala um að sjórinn væri að verða athugaverður
en ég get ekki orða bundist og ég er stöðugt
að ala á þessu
á leið inni út
að sjórinn sé áreiðanlega að stækka
þetta sé ekki allt af því þó að við séum komnir
lengra frá landi
og þegar við erum komnir það nálægt hrollaugseyjum að við erum svona í þann veginn að fara að búa okkur til uppgöngu
þá er stansað og skipinu lagt kyrru
litla stund
þá verður mér og fleirum á að horfa til hrollaugseyja og þá bara öslar nú brimið þar að eyjunum alla vega
og þá verður mér að orði einu sinni enn
ja ég hef nú oft farið til hrollaugseyja ég hef nú aldrei vitað að það væri reynt að leggja að þeim í svona sjó
allir þögðu
þar til helgi á
segir ja það er nú kannski ástæðulaust að vera að í þetta sinni
og þessi orð helga þau
það var ekki um neinn hræðslu hjá helga þó hann segði þetta
af hans hyggjuviti hann sá
að það var eitthvað að gerast annað heldur en venjulega sem þurfti að vera í sambandi við það að ganga
hrollaugseyjar og þá er skipað að snúa frá snúa frá hrollaugseyjum
formaður á skipinu var þorsteinn guðmundsson mágur minn sem þá bjó á reynivöllum
maðurinn sem ég var að segja frá áðan og var að reisa rafstöðina með sigurjóni mági sínum
þorsteinn var ágætur formaður
óhræddur
ötull og ýtinn
og ég skil nú eiginlega ekki í því enn í dag hvernig stóð á því
að hann sá þetta ekki fyrr heldur en var að sjórinn var að ganga upp
nú var róið
haldið til lands og þá beint upp í breiðabólstaðarfjöru og það er róið svona heldur
andvaralítið
það er ekkert verið að keppast á undan vondum sjó
svo þegar við erum komnir það nálægt landi að
erum komnir svona upp undir fjöruna þar sem á að lenda
þá kallar maðurinn sem situr í framstafn og segir
nú var séð hvað orðið varð
sjórinn var orðinn ófær þarna við fjöruna
og nú var ekki í annað hús að venda að leita lands
stutt ráðagjörð var samt höfð uppi
og þá ákveðið að róa austur með
þar var aðdýpi meira og grynningarnar það lengra frá að það var hugsanlegt
eftir lagi milli lands og eyra
og nú var hert á að róa upp á líf og dauða og nú tók víst hvör á árinni þar sem hann mögulega gat
þetta hefur tekið svona um hálftíma að róa þetta frá því
þar sem við snerum frá og þangað sem átti að reyna að leita lands
og það ber nú svo vel til
til að einmitt þegar við komum á þessar slóðir þar sem átti að leita lands að þá er læging í eyrunum það er ekkert brot í eyrunum
og það er róið yfir eyrarnar
í óvissri von að lægingin mundi nú haldast til lands en það er róið upp á líf og dauða
og við lendum á síðasta sjónum í lægingunni
ég ætla ekki að lýsa því því orð fá það ekki gert
það var svo ótrúlegt það ólag sem reið að einmitt þegar skipið var nýlandfest
maðurinn og annar honum til hjálpar hann var kominn með bandið upp í fjöruna
og meginið af hásetunum var komið utanborðs þegar að
ólagið reið að
en það er hlutverk hásetanna meðal annars að fara út sjóborðsmegin fleiri eða færri
til þess að varna því að skipið leggist á hliðina að sjó
og það var einnig gert í þetta sinni
en hásetarnir höfðu nóg með að halda sér við skipið
án þess að geta veitt nokkurt verulegt viðnám í fjörunni með fótunum þegar að útsogið
landi aftur
en þó var það svo að þeim tókst
að halda skipinu á þeirri hlið sem það átti að liggja svo að það kastaðist ekki að sjónum
þegar að mestu hríðinni var svo lokið
þá fór formaður upp í skipið fór að ausa þar sjó sem
verður þá var við gæruskinn þar á þóftu
sem einn hásetinn hafði setið á svona sér til mýktar
meðan á sjóferðinni stóð
hann þrýfur í skinnið kastar því
upp í sandinn og segir hana taktu nú þetta helvítis skinn þitt það hefur ekki staðið svo mikil heppni af því í dag
og nú skulum við taka á skipinu og við skulum nú snúa því við
þá segir hásetinn sem átti skinnið
onei bittu nú það nú við sjóana þú vildir aldrei trúa því að það væri að stækka
svo voru ekki
fleiri orð höfð um það skipinu var snúið við og það var sett upp í fjöru og sett þar í skorður og tínt að því grjót
og eftir fljót handtök og snör umsvif var farið úr fjörunni
og þá var sjórinn orðinn það langt fram yfir það að vera fær nokkrum báti til lendingar
við höfum verið svona rúman klukkutíma heim
klukkutíma og kortér heim og þegar við komum heim þá fréttum við það
að esja strandferðaskipið esja
það sé snúið frá hornafirði
því að sjór hefði verið orðinn það vondur að það hefði ekki verið hægt að hafa samband
hérna vestur göturnar frá sléttaleiti og breiðabólstað
þá óð sjór hér upp með öllum fjörum eins og svona við sögðum venjulegur vorrosi var
og ég er sannfærður um það og við sem höfum talað um þetta síðan
að það hafa
verið á tak mörkum að við björguðumst í land í þetta sinni
nú að það sé nú
það lengsta að minnsta kosti sem við höfum komist í því að
tefla lífi okkar í sjávarlega hættu það var í þessari sjóferð
ég hef sagt við helga á
við áttum þér helgi líf okkar að þakka í þetta sinni en þá segir helgi nei það var nú allt þér að þakka
ef að þú hefðir ekki verið að nudda um þetta þá er óvíst hvenær hefði verið snúið við
já það var góður búskapur á kálfafellsstað
svoleiðis að þau voru kálfafellsstaðahjón voru
eða kálfafellsstaðaheim ilið var með efnuðustu heimilum hér
í sveit og frú helgu var nú þakkað það hennar
ráðsnilld og reglu
að heimilið
varð svona efnað og það fljótlega eftir að þau komu hingað því að hingað komu þau alveg eignalaus átján hundruð níutíu og
var nú ekki eingöngu henni að þakka þó það væri mikið henni að þakka presturinn átti nú sinn þátt í því að halda bústofninum
heldur alltaf að auka við hannn heldur en láta ganga á hann og hann hafði skrifað það hjá sér búfjártöluna
og henni vildi hann ekki fækka búfjártölunni
nú var það haustið nítján hundruð og átján
þegar að verðlagið stefndi sem hæst
nítján ég man nú ekki hvort var
þá voru það nú svona ýmsir hyggnari menn sem voru að koma sauðum sínum
í verð
bjuggust ekki við að fá betra verð fyrir þá og tóku það ráð að láta þá í verkanir
nú er það um haustið það var venja að kaupfélagið
en kaupmaður þórhallur daníelsson
hann sendi mann til þess að taka á móti fé eftir að seinni rekstur var um garð genginn
hann gerði þetta mönnum til hægðarauka
að þeir þyrftu ekki að vera reka fáar kindur heldur sameinaði þetta allt í einn hóp sem að
kaupmaðurinn keypti þá á ákveðnu verði
nú þegar kemur að kálfafellsstað þá berst það í tal