tiro-is/ismus huggingface dataset:
að hérna heinabergi á mýrum sem er beint í norður frá flatey þar upp undir
fjallinu
já faðir minn sagði ef ég hefði nú orðið þarna úti fyrir helvítis kútinn hans föður míns
það var hundurinn sem bjargaði lífi mínu í þetta sinn
félagi steinn afi minn og steingrímur jónsson
tengdafaðir oddnýjar sem síðar bjó í gerði
steingrímur hann var samtíða oddnýju tengdadóttur sinni
og jóni syni sínum eftir að þau byrjuðu búskap á gerði
og þessa sögu sem
ég ætla nú að segja af samskiptum þeirra steins og steingríms sagði oddný okkur strákum
já það var einu sinni sagði oddný um vetrartíma að þeir höfðu kú í félagi steinn og steingrímur
höfðu skiptu nytinni á milli sín ekki man ég nú hvort oddný sagði að það hefði verið daglega eða vikulega
að nytinni var skipt en þeir höfðu sinn helminginn af nytinni hvor og gáfu henni að helmingi hvor
kýrin var til húsa hjá steini afa mínum og hann hirti um hana
þetta gekk nú allt slysalaust bæði með gjöfina og skipting á mjólkinni
en þegar kemur til þess um vorið að það á að fara aka skarni á hóla þá vill
helminginn af skítnum
það fannst afa ósanngjarnt og fannst það minnsta sem hann hefði fyrir umhirðuna á kúnni kúnni
það var að fá að nota skítinn úr henni
um þetta urðu svo nokkrar orðasennur með þeim en afi bar bar hærri hlut af því skíturinn var saman við
hans kúatað og þar af leiðandi hélt hann taðinu
en steingrímur lætur
vísu fjúka til steins og hún er svona
þótt eldur sjór um torf og tré týnist í því niður
samt þó fullur aldrei ert illur ýmis liður trýttur torláfsniður
hún sagðist nú ógreinilega hafa séð hana svona framan fyrir
en baksvipinn sagðist hún hafa séð greinilega
nú líður og bíður þar til snemma vetrar
þá fór oddný til kirkju ásamt fleira fólki úr þessu byggðarlagi
þá bjó á gerði
bóndi sem steingrímur hét og sonur hans sem að jón hét
þegar að oddný og hennar samferðahópur
er kominn svona á hinn venjulega þjóðveg þá sér hún það að það fara tveir menn á undan henni
það var svona hálfskuggsýnt því þá var farið snemma
snemma til kirkju til þess að geta notað daginn allan
þá segist hún þekkja baksvipinn
á yngri manninum sem gangi á undan sér að þetta sé mannsefnið sem að sér hefði verið sýnt í draumnum
og mannsefnið er þá jón sonur steingríms á gerði sem bjuggu þá í sama túninu
og bærinn hali stendur á
nú svo líður tíminn
sagði oddný
að við héldum brúðkaup okkar ég og jón steingrímsson næsta sumar
nú fórum við að spyrja oddnýju um steingrím hvort hún gæti ekkert sagt okkur af steingrími
jú það má nú ýmislegt segja af honum kannski sagði oddný
þetta var ágætur karl en hann var dáldið sérstæður
hann var mjög náttúraður fyrir það að fara í fjallgöngur og þá í sambandi við það að leita
til þess arna sagði hún að hann hefði varið kannski heilum og hálfum dögum svo að sólarhringum skipti án þess að koma heim
nú voru einu sinni að hann er að steingrímur er búinn að liggja í þrjá sólarhringa á greni
og þá er farið að undrast um hann
og það er svo gengið á þær slóðir þar sem helst er búist við að hann muni hafa
farið og hann finnst þá liggjandi á greninu
hann er svo spurður að því hvers vegna hann hefði ekki komið heim og látið vitast af greninu
nei þann djöful sagðist hann ekki hafa ætlað sér að gera að yfirgefa grenið
og tapa svo allri veiðinni sem þar var inni heldur sagðist hann ætlað að liggja sig liggja sig dauðan í hel heldur en að láta sig henda þá höfuðskömm
og það er svo ekkert meira um það að það er svo send byssa skytta
því að þá var nú ekki nema um eina skyttu að ræða í þessari sveit og hún var sótt skyttan
og hann kom og vann grenið
þetta þótti stein grími mikill fengur sagði oddný og hann iðraði víst ekki eftir þá sólarhringa
sem hann lá þarna til þess að geta banað greni orðið banamaður grenisins
nú einu sinni sagði oddný sem oftar steinn kemur úr þessum ferðum sínum bjarta vornótt
þá vakir yfir túninu á hala kona sem marín hét heldur umkomulítil
var lengi samt svona átti að heita
matvinnungur en niðursetningur seinni tíð ævi sinnar
nú er það þegar steinn kemur þá er marín stödd á vegi hans
ber nú í tal með þeim meðal annars fer steinn að fala samfarir við hana
marín er nú nokkuð treg til þess
en karl sækir því fastar
og heitir henni því að hann skuli gefa henni sauðasteilur en sauðasteilur voru þá kallaður
kallaður frampartur af sauð eða frampartur af kind
hvort sem það var nú ær eða sauður þá voru það kallaðar steilur framparturinn
marín gefst upp fyrir matnum og verður við bón karls
svo er ekki meira af þeirra samfundum að segja í bráðina
en af þessu verður barn sem að marín fæðir
hún var þá ljósmóðir í þessu byggðarlagi og víðar um þessa sveit og hún er sótt til marínar þegar hún fæðir barnið
barnið kom nú með eitthvað litlu
en marín bað hana í öllum bænum að vera ekki að reyna að tjarga lífinu í þessu
enda sagði oddný að það hefði verið tilgangslaust því að barnið hefði verið með það litlu lífi
að það hefði fljótlega slokknað upp af því eftir að það var fætt
nú þegar marín er komin á fætur
þá fer hún nú að ganga eftir hvílutollinum
en steingrímur bregst bregst ekki vel við
hana að skerast í leikinn að hún fái steilurnar oddný sagðist svo hafa fært þetta í tal við steingrím
hvort hann hefði nokkru nokkru verið búinn að heita marín um sumarið
steingrímur þrætir nú og þrætir ekki
en oddný sagðist hafa sagt að ef það væri þá yrði hann tvímælalaust að efna heit sín og láta hana hafa steilurnar eins og hann hefði verið búinn að lofa henni
því hann væri nú búinn að sjá hver ávöxturinn hefði orðið
já karl bar ekki á móti því sagði oddný og hvummaði svona í honum
en einhvern veginn fór það svo að hann lét hana samt hafa steilurnar
og verði ég nú að þakka það sagði oddný að ég var þarna milligöngumaður með þeim
oddný heitin fór í heimsókn að
að reynivöllum venjulega tvisvar og jafnvel þrisvar á ári
og eftir að hún var nú orðin blind en hún varð blind um sjötugt eða jafnvel fyrir sjötugt
þá varð hún að fá fylgdarmann til þess að teyma hestinn sem hún reið
það einu sinni um sumartíma ég hef líklega verið þá sjö ára þá fær oddný mig til þess að fylgja sér að reynivöllum
hún reið grárri hryssu sem að ég teymdi
þegar við erum komin miðja leið milli breiðabólstaðar og reynivalla þá fer ég að kvarta um það að mig þyrsti
er enginn lækur hérna nálægur sagði oddný jú við erum nú stödd hérna við háaleitislækinn sagði ég
en ég þori ekki að drekka úr honum ég er hræddur um að það séu ormar í honum
krossaði yfir hann sagði oddný þá verður þér ekki meint af þó þú drekkir
ég gerði það krossaði yfir lækinn lagðist svo að honum og drakk
svo mikið varð víst að mér varð ekkert meint af hvort sem það hefur nú verið krossinum að þakka eða hvurju vil ég
nú ekkert segja
nú komum við að reynivöllum þá kemur hún fyrst
þá kemur oddný fyrst í neðrabæinn þar
þá bjuggu þar eyjólfur runólfsson hreppstjóri og ingunn gísladóttir kona hans
bæði kunn í suðursveit fyrir gestrisni og
rausnarskap okkur var boðið til baðstofu og það stendur einhvern veginn þannig á
fyrir fólkið
það var þá siður sá siður eins og var reyndar seinna að hverjum var réttur sinn diskur í
hné
og menn sátu þar með hann sem að þeir voru komnir
tóku hnífinn úr vasa sínum til þess að nota
við matinn
oddný fór tvisvar til þrisvar sinnum í heimsókn að reynivöllum
en milli breiðabólstaðabæja og reynivalla
er röskur hálftímagangur svona í meðallagi gengið hratt
eftir að oddný var orðin blind og það varð hún um sjötugt eða jafnvel fyrr
þá varð hún að hafa fylgdarmann til þess að teyma hrossið undir sér
nú var það einu sinni um sumartíma ég hef þá verið líklega sjö ára þá fær oddný mig
til þess að fylgja sér að reynivöllum hún reið grárri hryssu sem að ég átti að teyma
þegar við erum komin um miðja leið milli breiðabólstaðar og reynivalla þá fer ég að kvarta um það að mig þyrsti
er enginn lækur hér nálægt segir oddný jú við erum nú stödd hérna við háaleitislækinn sagði ég en ég þori ekki að drekka úr honum ég
það séu ormar í honum
ég gerði þetta krossaði yfir lækinn lagðist að honum og drakk
en ekki veit ég hvort það verið krossinum að þakka eða hvað en svo mikið var víst að mér varð ekkert meint af drykknum
nú héldum við ferð okkar áfram að reynivöllum
við komum fyrst í neðrabæinn þar bjuggu þau hjónin eyjólfur runólfsson hreppstjóri
og ingunn gísladóttir kona hans
bæði kunn um suðursveit og víðar fyrir gestrisni og rausnarskap
stuttu
við erum komin að reynivöllum þá er matur borinn til fólksins
okkur var tekinn sterkur vari fyrir því strákum heima
að vera ekki sníkjulegir þegar við kæmum á bæi
og síst af öllu að vera að horfa mikið á mat eða til matar þó það væri verið að fara með hann
nú þegar maturinn er borinn
til fólksins á reynivöllum þá verður mér
nú verið
bannað að vera ekki að horfa á þó að matur væri borinn til fólksins
og ég fer svo að renna augum eitthvað til og frá um baðstofuna
og þá segir eyjólfur heitinn ja þú rennir svosum
augum til matar upp í mænir
ég varð nú mjög skammarlegur við þetta því mér fannst þetta eins og snuprur
sem ekki átti þó að vera hjá hreppstjóranum hann sagði þetta svona í venjulegu gríni
jæja svo er nú ekkert um það meira okkur er borinn matur sitt á hvorum diski mér og oddnýju ekki man ég nú vel
vel hver maturinn var en ég man það að það var meðal annars flatkaka
og þegar ég er búinn að taka lítinn bita af kökunni þá verð ég var við það að það er glerbrot í henni
nú þorði ég ekki fyrir mitt líf að æla kökunni út úr mér og láta hana á diskinn
að bryðja og bryðja
en það fer hryllingur um mig þegar ég hugsa um það nú
og mér heyrist ég heyra það enn þegar að glerbrotin voru að brotna myrjast undir tönnunum á mér
en öllu kyngdi ég þessu án þess að það særði mig neitt í hálsi
og það skil ég ekkert í enn í dag hvurnig í ósköpunum ég gat kyngtt
þessu niður án þess að líða tjón af
en svona var það nú samt þetta þykir nú ótrúlegt samt
en þetta er þó satt og þetta var beinlínis vegna þess hvað ég var feiminn
og ekki síst orð hrepp stjórans þau settust svo að í hug mínum
að ég var ekki enn búinn að gleyma þeim þegar ég tók kökubitann
svo er ekki meira um þetta
ég man nú ekki eftir að annað gerðist sögulegt í ferð okkar heldur en þetta
efrabænum fór ég svo með oddnýju
og við héldum okkar okkar leið svo austur án þess að nokkuð sérstakt kæmi fyrir
já þetta að oddný ráðlagði mér að krossa yfir lækinn
það var ekkert einstakt í þá tíð þó að krossinn væri notaður sem vörn móti ýmsu
ég held að það hafi verið það sem að fólkið trúði mest á
gegn öllu því illa það var krossinn
ég sá til dæmis eldra fólk þegar það fór í hálfdimmu inn um dyr sem það hafði
beyg af að fara inn um þá brá það hendinni í kross fyrir sig áður en það gekk inn
ég sá meira að segja móður mína gera þetta
ég sá líka eldri menn sem ég ólst upp með
að bregða hendinni í kross fyrir framan gripi þegar þeir aflóguðu þeim ég man til dæmis
eftir að björn föðurbróðir minn
hann brá alltaf hendinni í kross fyrir framan krúnuna á nautgrip áður en hann
stakk hann og var björn nú enginn hindurvitnamaður
á þeim árum sem ég var að alast upp þá var niðursetningur á sléttaleiti sem benedikt hét og var erlendsson
hann þótti dálítið einkennilegur um margt en fróður þó að ýmsu
nú var það einu sinni að benedikt kemur í heimsókn til föður míns fyrra part vetrar
það ber ýmislegt á góma hjá þeim meðal annars það að faðir minn segir honum að lömbin séu að hrynja niður
fári hjá sér
veistu af hverju fárið kemur sagði benedikt nei faðir minn sagðist ekki vita það
þá er ekki von á góðu sagði benedikt það er djöfullinn sem fer ofan í það og drepur það
já faðir minn brosti nú að þessu og sagði ekki neitt viltu að ég komi í fjárhúsin
og hlöðuna með þér sagði benedikt
faðir minn hélt að það mundi nú engu spilla þó hann gerði það
en þú verður að að sjá um það að strákarnir gerði ekki með okkur sagði benedikt
já já faðir minn hélt að það væri nú auðgert að hamla því
í lambhúskofana sem voru tveir
það voru eitthvað tæp tuttugu lömb í öðrum kofanum en ég held fimm eða sex í hinum
en mikið kvöldumst við strákar að geta ekki séð hvað karl hafðist að
en um það var ekki að tala við urðum að hlýða og við gerðum okkur það að góðu
svo var það seinna að við fórum að grennslast
hvað hafði gerst
jú við sáum vegsummerki
þrjá krossa á hvorri jötu í lambakofanum og við sáum kross framan á hurðinni
þetta voru sömu ummerkin á báðum kofunum
og á kláfnum sem að lömbunum var gefið í þar var kross á hverjum gafli hans
og síðar sagði faðir okkur að hann hefði ráðlagt sér
að krossa yfir heybinginn áður heldur en hann léti hann í kláfinn
ekki man ég nú hvort að
þetta kom að nokkru gagni sem að benedikt gamli
gerði í sambandi við húsin hjá föður mínum
en mér er sagt að þegar að benedikt var á sléttaleiti
já já og svo var það um kvenfólkið
það nei mig
brestur minni en orti hann um fleira karlinn já hann orti töluvert já já hann var alltaf að yrkja ég man til dæmis að
þú manst nú eftir að þorbergur
okkar var nú einusinni mikið á ferðinni
mikla
og hittir hann þá ekki konu sem hét dóra guðmundína
hún var komin þarna beint vestan úr djúpi af snæfjallaströnd
hafði alist þarna upp þegar þetta var á ferðinni
svo hann þóttist
var nú heldur drjúgur sem von var til þorbergur minn
af þessu með snæfjalladrauginn og
og dóra guðmundína hún útlistaði þetta allt og þeir sigurður nordal og hann tóku þetta upp eins og eins og þú
svo var það jón svo var það hérna jón arnórsson hann
hérna þegar hann hann átti heima sem kallað er út í bug
bug þarna í hnífsdal
búðarnes
boði framaf kallaður tólf manna boði sem þeir sögðu
einhvern tíma tólf menn þú getur látið þetta þarna því það getur vel verið að eitthvað sé fyrir því halldór sölvason sagði
og hann er þarna á leiðinni út þar sem jón gamli arnórsson var í bugnum
en þegar hann hann var í vinnu hjá okkur þarna innfrá hann vildi alltaf vera hjá gamla manninum honum föður mínum
hafði hann skóskipti og drakk kaffið sitt og þess háttar hjá
þóru sem við vorum að minnast á
gaf honum upp um snæfjalladrauginn mest honum þorbergi
svo er það einhvern tíma sem oftar þá er jón kominn sest upp á reit hefur náttúrlega komið við hjá
hjá þóru sinni stóru
en sest upp á reit að bíða eftir því að sé farið að bera inn fiskinn sem átti að vera orðinn alveg þurr
saltfiskinn og þá verður honum vísa af munni
og hún er þannig það mér
mér eykur þraut og pín að þurfa að slóra svona
þarna kemur þóra mín þessi stóra kona
þetta er nú mætis maður hann sigurður minn guðmundsson
mætismaður hann tengdasonur þinn hann sigurður guðmundsson segi ég við hann
já en hefurðu vitað nokkurn tíma meiri mаtmann en hann segir hann
jæja hefurðu eitthvað fyrir þér í því segi ég
honum er nú fært þetta vanalega í emaleraðri fötu segir hann
og vanalega þá setur hann þetta
á varir sér og hann slokar því í sig í tveimur teigum
maður má ekki segja þetta til þess að
þetta eru hlutir sem
hafa verið í veruleikanum og
og menn hafa talað saman og
þóttu sumir menn þarna miklir matmenn
til var það
þá voru þeir ekki að taka þetta í skeiðum smáskammta
eins og að læknisráði
manstu eftir fleiri körlum svona
jæja ég veit nú ekki ef
sem að hét páll jónsson og hann var þarna
minnst á hann áður vegna sögunnar
og ég veit ekki að neinn hafi hrakið hana
hún kom þarna í tímanum á sinni tíð lesbók og
hún hélt nú
halldóra okkar blessuð hún hélt að það mundi koma eitthvað af því að þeir voru að gera sig merkilega þarna
einhverir ofan að þarna
stórvíginu þarna með eitt og annað en aldrei kom neitt sem að hafði á móti sögunni
hann var hún var alltaf að færa honum
á eins og hálfs tíma fresti
það er náttúrlega ekkert til að að gera sig merkilegan útaf en það er si svona
en stundum er nú með þessa
menn sem eru svona ákafir í eitt og annað áfengi eða þess háttar þá er það aðra stundina kannske að sloka í sig á öðrum sviðum
ég veit ekki sönnur á því
við minntumst á þetta einhvern tíma held ég hún hét þorbjörg og hann var kallaður tobbu páll
hann hefur verið talinn vaxa af henni kerlingunni
og mátt sjálfsagt því að hún var virkamikil manneskja þorbjörg
mér söguna þessa
sem ég var að minnast á hver veit nema eyjólfur
og ég gat aldrei fullyrt það við frú halldóru sálugu björnsson hvurt að
páll hefði verið einn af þeim mér þykir það ekkert ólíklegt að hann hafi verið einn af líkmönnunum sá þriðji af þeim
en hann skaraði ekki
framúr þar því að það var eyjólfur
þegar þeir fengu tvær rommflöskurnar þá
fékk eyjólfur undireins aðra flöskuna og
slokaði úr henni strax að heita mátti enda féll hann eins og dauð
hann lýsti því alveg innvirðuglega páll hvernig það hefði gengið til
bæði þegar þeir náðu í rommið það var maður sem gekk
finna verslunastjórann til þess að ná í rommið
þegar rommið kom þá voru þeir orðnir lang þyrstir
eyjólfur varð fyrstur til að losa tappa úr annari flöskunni og sloka í sig
en þeir héldu hann vera dauðann í gröfinni
en svo sáu þeir þetta að það
hrærðust á honum brárnar svo þeir sáu að hann var þá ekki alveg dauður
svo þeim varð þetta á orði æptu upp yfir sig hver veit nema eyjólfur hressist já
já já það var nú þannig
því að sannleikurinn var nú skal ég segja þér að þarna um og fyrir átján hundruð og níutíu
þá mun hvurgi hafa verið meira umleikis á landinu
ég er búinn að grúska töluvert í því heldur en einmitt þarna
já þetta er magnús guðmundsson það er tólfti apríl nítján hundruð níutíu og níu
það er fyrirhugað að taka viðtal við oddnýju helgadóttur á ökrum elsta íbúa
núlifandi mosfellssveitar
jæja þá hefjum við þetta oddný ég
hvenær var send mjólkin
jú það er fróðleikur að segja frá því
fyrsta október nítján hundruð og þrjú
byrjaði dagleg mjólkursala til reykjavíkur fimm menn byrjuðu séra ólafur á lágafelli
guðsteinn í tungu halldór á álafossi jón á reykjum og ég
ég sem sagt helgi reykjahvoli já
halldór hafði flutninginn og reiknishald sigurður oddson annaðist söluna
þá voru götuslóðar niður að elliðaám
byrjað var að brúa korpúlfsstaðaá á lambhagavaði og lagfæra veginn
vagna væri hægt að
lágt
nítján hundruð og sjö var mjólkurfélagið stofnað
allir bændur gengu í félagið
þá batnaði mikið dilkasalan hún var áður æði slæm
nítján hundruð og sautján var mjólkurfélagið stofnað á fundi
þá bjó þar jón kristjánsson
sem dó
árið eftir úr spönsku veikinni
já þetta er fróðleikur um mjólkursöluna
þegar þú manst eftir þér hérna hvernig fór
mjólkursalan þá fram
það var selt í brúsum já á hestvagni
og katrín og ármann á hverfisgötunni
þau seldu mjólkina já já já
fóru þið þá með þetta í mörgum
stórum brúsum já já og þau aftur skiptu þessu upp í smærri mjólkurbrúsa já
já þetta voru foreldrar kristins ármannssonar menntaskólakennara já já
einmitt skiptust þá bændur á hér úr sveitinni að fara með mjólkina á hestvögnum niður já það held ég
hvað þeir voru margir það voru náttúrulega reykir reykjahvoll já
kannski varmá með ég veit það ekki
lágafell já blikastaðir já og hugsanlega einhverjir bæir úr dalnum mosfellsdal
já já en þínir
foreldrar hvenær koma þau í sveitina eða hvenær fluttu afi þinn og amma hérna í sveitina
átján hundruð sjötíu og sjö
hvaðan komu þau hvað hétu þau og hvaðan komu þau finnbogi árnason frá galtalæk á landi
og ásta
sem var laundóttir guðmundar á keldum á
þau flytja hérna í sveitina nítján hundruð sjötíu og sjö átján hundruð sjötíu og sjö
að reykjum að reykjum í mosfellssveit
og búa hérna hvað lengi
fram að aldamótum já
já það var stórbú hann var með fjögur hundruð fjár fjörutíu hross
og sjö kýr já já
á þeim tíma hefur þetta verið stórbú já og var í sparifötunum við búskapinn já
um reksturinn
ekki ekki verslunarstörfum eða slíku með
ekki stundað skriftir
ritstörf
nei faðir minn fór í flensborg útskrifaðist þaðan faðir þinn er fæddur hvenær
hvenær átján hundruð sjötíu og þrjú já
og og þau eignuðust fleiri börn var það ekki
jú jú þau áttu þau áttu
fjórar dætur já og bróðir hans drukknaði í
tveir þar
já hann og annar frá hrísbrú já í sjálf
undir sjálfum álafossinum eða
voru að læra að synda
syndir en þetta á þeim tíma nei
ég held að björn í grafarholti hafi verið að kenna sundið já já já hann var baráttumaður fyrir
sundkennslu hér í
hann var með þeim í sundtíma þarna
er vitað hvernig þetta atvikaðist að þeir
ég held að þeir hafi lent bara í hringiðunni undir fossinum já já
og þannig þá náttúrulega voru engin hjálpartæki eða neitt nei nei
þá var talsvert meira vatn í ánni heldur en nú er
ég lærði að synda í útilauginni á álafossi já þú lærðir sjálf að
þarna fyrir ofan eftir
það var bara mjó ræma sem maður botnaði í já og og girt var af með einum kaðli já já
og síðan var dýpið þá fyrir utan það já já
og þarna voru dýfingarbretti já já já prófaðir þú þau það var nú lítið aðeins
það voru tvennskonar bretti var það ekki
annað hærra og hitt lægra já
svo kom innilaugin að álafossi
var mjög góð hún kom síðar já það var sigurjón á álafossi sem reisti
og var með börn úr reykjavík á námskeiðum
kannt þú sögur af sigurjóni álafossi
sigurjóni péturssyni á álafossi
manstu eftir já ég man eftir að hann gekk alla leið austur já að nesjavöllum
á skíðum á á þeim tíma já þegar hann var upp á sitt besta já já
það hefur þótt afrek og verið einstakt já já já já
en hann var nú bæði mikill keppnismaður og og heljarmenni já og ég held að hann hafi hugsað mjög vel um sitt fólk já
líka þessa krakka sem
svo var hann að lækna þau með ála svo var hann að reyna að lækna
smakkaðir þú ála einhvern tíman nei nei
nei hann var ekki bara að reyna að lækna fólk heldur líka fé ég man eftir að óli minn lánaði honum tvær kindur
prófa að lækna já já
tókst honum að lækna þær ég veit
en ég man eftir að hann lét hann hafa tvær kindur til að lækna
síðan var hann
það voru skemmtanir já
fullt af fólki sem komu þá fullt af fólki
var hann með danspall og seldi inn á danspallinn tíu mínútur í einu eða eitthvað svoleiðis
eða hálftíma já já það var reglulega gaman
manstu hvað kostaði inn hjá honum nei ég
og næsti hálftími er klukkutími sagði hann kannski já já þá átti hann það til já já já já eins og menn segja
núna tvo fyrir einn
þetta var framkvæmdamaður já og drífandi
en hver spilaði þarna fyrir dansi
ja það man ég ekki það hefur verið einhver harmonikkuleikari þetta voru harmonikkur það voru iðulega harmonikkur já já
hafa ekki verið önnur hljóðfæri þarna nei
sást vín á mönnum þarna stundum
ég held að það hafi verið mjög lítið já
verið sannur íþróttaandi yfir þessu já já já já
og var þetta svona einhver þjóðerniskennd yfir þessu líka nú var þetta fánadagurinn
til minningar um það þegar einar bróðir hans var
á bátnum á ytri höfninni í reykjavík
með bláhvíta fánann
hann hafði mikinn áhuga á þessu
og hann hélt þarna íþróttaskóla
nemendur hafa komið þarna og borgað og verið í voru
í heimavist já í nokkrar vikur í senn eða já ætli það hafi ekki verið mánuður í senn já
þetta þótti mjög gott að fara á íþróttaskóla á álafossi
og lærðu þau þá fleira en sund veistu það
miklar gönguferðir og leikfimi já já já hvert var gengið veistu það
það var gengið upp að esju og víðar upp á helgafell og já já já
stjórnaði
stjórnaði hann þessu öllu og var hann með sjálfur nei hann hafði íþróttakennara sem sem ráku þetta og sáu um kennsluna já já
hann kenndi mér að synda
varst þú mörg ár í sundi eða var þetta bara
skipti það var bara í eitt skipti já að maður kæmist á flot já já
sú kennsla var já námskeiðið stóð já en
fórstu ekki síðan nokkrum sinnum í
við vorum bara þrjú ásbjörn fékk ekki að vera með hann var svo lítill
er það mikið yngri en var það mikið yngri já já já og sæunn
að fara yfir já já þá máttu þið synda út í
en var í þinni fjölskyldu svolítil hræðsla við þetta vatn eftir þetta slys sem hafði verið
aldrei fann ég það nei var mikið talað um þetta slys á sínum tíma
ég bara veit það ekki þetta er svo langt fyrir löngu fyrir þína löngu fyrir mína tíð
sko þetta hefur hefur verið bara um aldamót
þá bjó björn hérna á reykjahvoli já já björn síðar í grafarholti já já
þegar þú manst fyrst eftir þér hvernig var hverahitinn nýttur
sótt vatn í brúsum í bæinn já og svo var þvegið við hverinn
kom frá úlfarsfelli miðdal varmá og helgafelli helgafelli sem komu í laugar
kom og baðaði sig nei kom og þvoði þvottinn þvoði þvottinn
þetta var þveginn þvotturinn
og stóð það þá við
og var það einn dag við þetta eða dagsstund já
og reiddi þvottinn á hestum það kom á hestum frá miðdal og úlfarsfelli en frá varmá kom það á vagni
hestvagni það hefur verið vegur þangað niður eftir já já já
fólk var í mat og kaffi eins og heimilisfólkið það þótti bara alveg sjálfsagt
kom það með eitthvað eitthvað með sér ekki man ég eftir því
hversu oft kom
hafi komið svona einu sinni tvisvar í mánuði já sérstaklega yfir sumarið já já
sjaldnar á veturna já já
en þið hafið nýtt hverahitann til annars
það var náttúrulega sótt vatn í bæinn
fyrsta hitaleiðslan var þannig
að það var leitt kalt vatn
ofan af mýri já ofan úr fjalli já ofan úr fjalli