tiro-is/ismus huggingface dataset:
átján hundruð fimmtíu og fjögur ég held það hljóti að vera átján hundruð fimmtíu og fjögur
sem að þau fara því að dóttir þeirra sem málmfríður hét ólafsdóttir
hún er auðvitað með þeim hún er þrettán ára átján hundruð fjörutíu
og níu en átján hundruð fimmtíu og fjögur þá er hún orðin átján ára
og þetta fólk sest að fer að búa þarna að stað í súgandafirði
hefur nú sjálfsagt haft lítinn búskap
ef hann hefur haft nokkurn
nú svo kemur það einhvern tíma fyrir að
að hann fer að biðla til málmfríðar
hún verið á átjánda árinu eða
kannske átján ára
presturinn en hann var fæddur átján hundruð og fjögur og þú sérð hvurt það
ekki verið svolítið á milli jæja
en það gekk ansi tregt
tregt svo kemur það fyrir einhvern tíma þá er hún í fjósinu
birtist þá ekki engill ekki vil ég segja heilagur engill en engill kemur þarna inn
úr fjósdyrunum
í hvítum klæðum og hann hefur það henni að segja
húsmóðirinni
að það sé guðs ráðsstöfun að hún standi ekki á móti hjónabandi þeirra
dóttur sinnar málmfríðar og prestsins því það muni guði þóknanlegt
og hvað sem er um það hvurt
áhrif eda ekki þá verður það
að þrátt fyrir þetta sem hann var búinn að sækja leyfi um með guðrúnu ingimundardóttir sem var nú þarna hjá honum
þá trúlofast þau og giftast síðan málmfríður ólafsdóttir og
og presturinn arngrímur bjarnason
en guðrún hrökklast inn
að ögri í ísafirði
og verður loksins kona guðmundar þessa jónssonar sem áður getur og vilmundur var að spurja frá
og fara að búa fyrst að látrum í mjóafirði
og átján hundruð og sextíu þegar vilmundur tapar af þeim og finnur aldrei meir
að bæjum
á snæfjallaströnd
og þarna hefurðu nú þetta eins og eins og þetta kemur fyrir og hver sagði þér þessa sögu
ég hefi nú tínt þetta saman
engilinn það hefi ég einhversstaðar séð ég bara næstum því á prenti
ekki ætla ég þó að fullyrða það en eitt var sem
vilmundur sagði mér til skýringar
fyrir einum tíu eða tólf árum suurte á þessu sumu
athæfi prestsins það var það að
einhvern tíma var presturinn arngrímur bjarnason á ferðinni á ísafirði
en þeir voru
ég segja þessir dönsku faktorar þeir gátu verið glettnir við og það jafnvel upp í það höfðingja að
þeir höfðu fengið prestinn kannske hellt ofan í hann áfengi áður til þess að opna á sér munninn
og spýttu upp í hann
en fyrir það að hann opnaði á sér munninn og lofaði þeim að spýta upp í sig
þá borguðu þeir landhakur eina krónu
þetta sagði vilmundur landlæknir mér að hann hafi heyrt meðan hann var á ísafirði
en ef að hann fékkst til eða eða gerði það að renna niður
spýttinu presturinn þá fékk fékk hann tvær krónur
ætli það sé ekki best að hætta nú
einhversstaðar hefur vilmundur sjálfsagt heyrt þetta frá ábyggilegum mönnum ég veit að hann er ekki að fara með þetta hann rifjaði
sagði mér þetta það hefur verið víst töluvert skrítinn maður sagði hann arngrímur bjarnason prestur
já já að þeir skyldu láta sér detta í hug að bjóða honum þetta
en í sambandi við þetta þá dettur mér í hug að þeir hafi gert þetta viðar þessir faktorar eða þess háttar náungar
það var nú á
hesteyri þar var nú bróðir hans gests pálssonar
kennara
sendikennara hann fór svona á milli hjá þeim og hann hét guðmundur kjartansson
hann var sérkennilegur töluvert þessi guðmundur kjartansson hann sagði mér
það hann pabbi hann hafði verið að kenna
jafnvel þeim held ég um tíma þarna bræðrunum þeir voru nú svo margir á líku reki þarna þrír eða fjórir
og það hafði oft heimaskóla þarna á bakka og hann kenndi víst einhvern tíma þarna
hann var að hafa eftir honum stundum þá var
var það fólkið að raula lög svona og þá sagði hann að þeir hefðu heyrt hann segja
þegar hefði verið að raula lag einhvern tíma svona
heyrt hann segja mikið himnalag er þetta ég held það sé hymn þú veist
helgisöngur mikið himnalag er þetta þegar bassinn er með því
en þessi guðmundur kjartansson hann var þarna hjá þeim bæði í aðalvíkinni og eins þarna á hesteyri og þar
og þeir hefðu tekið sig til einhvern tíma þeir höfðu þessa ullar balla þeir voru náttúrlega alltaf að taka ullina
og þeir nörruðu hann ofan í ullarballa og borguðu honum ég man ekki hvað
eina eða tvær krónur fyrir að mega velta honum svo og svo langan spöl afturábak og áfram þarna á hesteyrinni
svo þeir hafa víða
gert þetta við þessa heldri menn og menntamenn
þessir faktorar sumir skrýtnir þarna á ísafirði já ég er ansi haldandi um það sé töluvert
bárust nokkrar sögur af því út í hnífsdal
þú gerir ekki nema athugir það sem að espólín segir einhversstaðar
á ísafirði nei ekki beint jæja jú heyrðu mig
það er nú eitt fyrir sig ég skal nefna það fyrir þig að á sinni tíð
þá voru þarna úr hertogadæmunum verslunarstjórar þetta var um langan
aldur ég var einhvern tíma að bera það undir hann doktor jakob benediktsson og hann sagði já já ég held maður viti það
það var nú ekki svo stuttur tími segir hann sem
versluðu þarna úr hertogadæmunum
þetta voru bara þjóðverjar
þessir náungar og þessir peyjar þeir höfðu höfuðbúnað
eins og þú veist
eins og þeir nefna það víst
já já og þú manst eftir mynd bæði af vilhjálmi dýskalandskeisara og þessum náungum með
pickelhaube sem þeir kölluðu það var svona
með standi upp úr þetta var hjá hernum og öllum þessi pickelhaube
en svo er það þannig að
allaveganna mesta sakleysisfólk þarna inn í djúpinu
það settist að á folafæti þú veist hvar það er við seyðisfjörðinn
og maðurinn var kallaður jóhannes
á fæti
en svo kemur það fyrir að
þeim er það ekki nóg að kalla hann jóhannes bónda á fæti
mesti dugnaðarmaður ef þú hefur lesið um hann matthías ásgeirsson bróðir séra jóns ásgeirssonar
einstakur
þá er jóhannes talinn einn
allra duglegustu hásetum
nóg um það en allt í einu fær hann það nafn að hann heitir jóhannes stautur
og hvaðan heldurðu að þetta sé ég
en jóhannes hafði einhvern tíma
tekið sig til og keypt sér eða þeir narrað hann til að kaupa húfu
og þá hét hann þetta eftir það jóhannes stautur þarna þeir drógu það nú ekki af honum
og sonur hans jón á fæti
þú hefur heyrt þetta nei þetta var alltaf á ferðinni þarna nei það voru meiri helvítis læti sem þá gengu á fæti
að drepa hann jón minn á fæti undir stofuborðinu á fæti
já já þetta var nú
og hann var líka kallaður stautur jón jóhannesson á fæti og hann var faðir jóns í súðavík kaupmannsins
já já og svo var systir hans jóns á fæti jóhanna hún var lengi þarna á ísafirði
kölluð jóka stauta aldrei nefnd annað en jóka stauta hún kom þarna út í hnífsdal til okkar á endanum já já
þetta var nú þetta höfðu þeir frá frá
en komu ekki einhverjar sögur til ykkar
körlunum á hornströndum
ojújú
þeir þóttu göldróttir
þú sérð nú ég man man alltaf eftir því fyrst þegar ég kom hér til reykjavíkur haustið
nítján hundruð og sjö eða átta og þá var auglýst að hann þorsteinn erlingsson héldi fyrirlestur
á húsafelli
ekki jakob jú
á húsafelli og þegar hann var í aðalvík
og þá sendu þeir galdramenn á hann og hann vissi hvað leið og hann lokaði bænum og fór
út og barðist við þetta mikið af nóttinni en
á endanum kom hann því niður þá var
nálægt réttinni eða þar um bil sem hann kom því þarna á húsafelli sem hann
þeir segðu það í aðalvík að það væri alltaf gat þar
hola ofaní jörðina ekki vissu þeir hvað djúp hún væri þar sem hann fór niður
ég var að segja þér áðan að ég hefði hringt þarna í gamlan skólabróðir minn
sigurð kristjánsson
hann er áttræður í dag eins og ég varð ellefti september
hvurt að hann myndi
það var einhvern tíma sem oftar þegar hann hjaltalín gamli skólastjóri kom inn í
enskutíma þá segir hann svona gaman þætti mér að vita hver verður flínkastur
að snúa þessari vísu á ensku
og svo fór hann með vísuna en svoleiðis er að það hefur verið á
prenti talað um það að margur vildi vita
fyrri helminginn á þessari vísu
ég bar þetta einhvern tíma undir hann doktor jakob benediktsson
jú húnvetningar og skagfirðingar segja
fyrri hlutinn sé si svona maður er nú ekki nema mátulega trúaður á það sagði hann eða eitthvað svoleiðis
mótlætið er með í bland margan þó það hrelli átjan
öldur undir sand eru frá sauðafelli þú veist hvar þetta er já já já
jú jú en hjaltalín gamli sagði svona
ég kæri mig ekki um kónginn grand krónunum
öldur undir sand eru frá sauðafelli
og þá fórum við að rembast við strákarnir aungvu komum við nú þannig að hann væri ánægður með
en eitthvað var nú náið því hjá einhverjum og þá segir hann á endanum
þannig vildi ég hafa að færi best á því
from sandur to sauðafell
þannig hafði hann
en svo höfðum við
skólaskáld þarna
og hann hét jón pálmi jónsson
þetta var sannur félagi okkar okkar samherji mín og
herbergisfélaga míns
já já því að hann gaf mér einusinni vísu það var þannig að
þóttumst
vaxa í áliti ef maður fengi gott í enskunni hjá hjaltalín skólastjóranum því það var hans aðalfag þarna sem hann kenndi það var enskan
og þá segir jón pálmi ég verð að segja það þó það sé um mig
valdimar sá vitri sveinn
vel er ljóðin syngur
fékk í ensku fjóra og einn frækinn ísfirðingur
þótti hann lipurt skáld já
á blönduósi síðast þegar ég vissi og hún er hérna upp á loftinu
konráðsdóttir
kærastan hans sem var að ég hefi heyrt
en aldrei kom hann aftur þú veist hvað kom þarna fyrir með hann blessaðan
hann var orðinn ljósmyndari á blönduósi og
svo var það gunnar í von
oft sagðar sögur þegar þú varst að alast upp
já ég heyrði oft sagðar sögur
bæði var það nú faðir minn hann sagði okkur oft sögur
og þá helst svona viðburði og annað frá liðnum árum sem að hann hafði þá heyrt og var sem á daga hans hefði drifið
og svo var það oddný gamla hún sagði okkur strák unum hér
hér á breiðabólstaðarbæjunum hún sagði okkur einatt sögur fór með þulur fyrir okkur og ljóð
það var nú aðallega þetta fólk sem að sagði okkur eitthvað
svo var það þorsteinn heitinn haraldsson á reynivöllum þegar ég var þar hann hafði ákaflega gaman af að fræða unglinga segja þeim um
um það sem að hann vissi og það sem að honum hefði verið sagt
en það er nú svona þegar maður er orðinn þetta gamall
eins og ég er nú að þetta er fallið í gleymsku og festist einhvurn veginn ekki nógu vel í manni
í upphafi
vóru það dálítið öðru vísi sögur sem oddný á gerði sagði
faðir þinn o nei það var nú ekki
þær voru nú náttúrlega sín með hverju eðli
eftir því sem að viðburðirnir hafi þá gerst sem að þau sögðu frá
oddný mundi lengra gat þess vegna lengra farið aftur í tímann að segja
heldur en faðir minn
með föður minn að hann hafði alveg eins gaman af því og kannski ekki síður gaman
að segja okkur ýmsa þætti úr íslendingasögum og öðrum sögum sem hann hafði og var að lesa
en oddný hefur ekki gert það nei hún gerði það ekki annars las oddný
víst mikið á sínum fyrri árum sérstaklega hafði hún lesið eddu
það mátti heyra það á kveðskap hennar
að hann var mjög eddukenndur
og ég man það að hún var að segja sagði okkur held ég meginþáttinn úr goðafræðinni
eins og að hann var
en þorsteinn
var það meir svona
fróðleikskenndara sem hann var já það var meira fróðleikskennt
var að segja fræða mann um ýmislegt
sem hafði gerst og var að gerast
og því um líkt
já voru
útilegumannasögur sem oddný sagði þér
og ekki var það nú það var svona
svona um um viðburði sem hefðu gerst og hún hefði haft sagnir um að hefðu
það var nú ekkert sérstakt kannski við þessar sögur sem að
sem að nú eru frásögur færandi því að þetta tilheyrði þá meira sinni tíð
heldur en þeirri tíð sem nú er já
finnst þér
að þessar sögur sem þú kannt og hefur nú verið að segja finnst þér að
þetta hafi svona ákveðnu hlutverki að gegna nú á dögum
þetta er nú meira sagt kannski til þess að halda við og sýna alþýðufróðleik eins og hann var
og það er nú svona með okkur gömlu mennina
við teljum það nú mikið atriði að alþýðufróðleikurinn geti haldið áfram að lifa með þjóð okkar
ef að engar sagnir
eru sem að binda þátíð
og nútíð saman þá er nú alltaf hætt við því að meira eða minna glatist
þetta var nú ekki allt í sagnarformi
beinlínis sem það sagði það var þá að tala um það sem hefði gerst og þyrfti að gerast
segja þér hvað ég tel að ég hafi fyrst talað af viti
fyrstu orðin sem ég tel að ég hafi talað af viti
það var einu sinni sem oftar eyjólfur heitinn á reynivöllum kom hér austur að hala þeir höfðu alltaf nóg að skrafa faðir
minn og hann og þá ekki síst um landsins gagn og nauðsynjar
nú ber tal þeirra að því að íslenska ríkið þurfi mikið að greiða með strandferðunum
hér um með íslands ströndum ströndum
ég ég ég man það svo
þeir sögðu að ríkið þyrfti eða eða lands sjóður eins og hann var þá kallaður hann þyrfti að greiða sextíu þúsund
til þess að halda uppi strandferðunum
og þetta þótti þeim mikið fé og ranglega af íslendingum tekið
þá sagði ég strákurinn en það skuli ekki vera heldur keypt skip
það er svo sem nokkuð satt í því sem að drengurinn segir sagði eyjólfur heitinn þetta tel ég
hafi verið fyrsta orðið sem ég talaði af viti já já
svo kemur eimskipafélagið
nokkrum árum síðar
það er fermingar árið mitt
svo kemur eimskipa félagið nei það er ekki fermingarárið mitt það er miklu seinna
eimskipafélag íslands er stofnað
en ég er þá kominn svona fullkomlega
til vits og aldurs en hafði ekki nokkur fjárráð
en mikið man ég þess og ég minnist þess æ hvað ég kvaldist að geta ekki látið þó ekki væri nema tuttugu og fimm krónur sem hlutafé
í þetta þarfa fyrirtæki sem að ég og fleiri töldum þá
en svona var það nú ástatt fyrir unglingunum í
þeir höfðu ekki tuttugu og fimm krónum aflögum og ekki einu sinni von um að geta aflað sér
kannski tuttugu og fimm krónur á á því ári
en svo þegar
hlutasöfnun fór fram
líklega þrem fjórum árum seinna ég man það nú ekki hvað það var seinna til eimskipafélagsins þá gat ég látið lagt svolítið
í hlut
nú eru alls konar
finnast þér allar sögur
þú kannt aða réttara sagt
sagnaflokkar sem maður
maður reynir nú að
skipta þessu dálítið niður til dæmis útilegumannasögur
ýmsar sögur svona sem snerta örnefni hér
ýmsar sögur af
afa þínum
þínum föður þínum
og ýmsum mönnum hér
ýmsar svona drauga sögur og dulrænar sögur
drauma finnast þér allir þessir sagnaflokkar eiga jafnt eiginlega
hafa jöfnu hlutverki að gegna eiga jafnt erindi til
þeirra manna sem nú eru já ég tel það ég tel það
sé það mikill fróðleikur eða megi það mikinn fróðleik
fá úr þeim að það megi meira eða minna lifa í sögnum
og ef íslenska þjóðin hættir að segja frá
þá tel ég að það sé allstórum þætti glatað í lífi hennar
því að frásagnargáfan
hún er eitt af því sem við eigum í rauninni að æfa og læra ekki síður en ýmislegt sem nú er verið að
kenna okkur
og er það nú ekki yfirleitt skoðun allra eða flestra nútímamanna
þetta þjóðlega og
þar á meðal þjóðlegar sagnir
sem eigi alls ekki að glatast
því að með því séum við að glata meira eða minni hluta úr lífi og starfi þjóðarinnar
nú eru náttúrlega þessar sögur já ef við töluðum svona almennt en nú til dæmis eru þessar sögur ákaflega misjafnar
misjafnir
já já satt er það til dæmis eru
nú er efnið ákaflega misjafnt
þú myndir kannski vilja segja mér eitthvað um það svona
hvað hvað þér finnst um um svona
einstaka sagnaflokka
að hvernig að hvernig sögum hefur þú mest gamani sjálfur
ég hef nú eins og eins og aldur minn er kominn nú þá hef ég nú mest gaman af dulrænum sögum
og svo í öðru leyti að sögum af viðburðum sem að hafa gerst
og þá sérstaklega ef það er eitthvað sögulegt við viðburði hennar
ég hef gaman af að tala um huldufólk
en ég er nú eiginlega svona heldur að missa trúna á að það
hafi nokkurn tíma verið til og sé til en þá kemur aftur mótsögnin hvurju á maður að trúa á maður að rengja þetta fólk
fólk sem að segist hafa jafnvel lifað með álfum álfum eins og konan frá öxnafelli og fleiri
það er ansi hart að segja þetta fólk fari ekki með sannleika
það sé einhvurjar duldar verur að minnsta kosti
hvort sem þær eru í þeirri mynd eins og við höfum haldið að þær séu
virðist vera hér um einhvurjar duldar
verur að ræða sem almenningur sér ekki
en mest er gaman að hlusta á mergjaðar draugasögur
það er svo mikið líf í þeim
og hvort sem maður nú trúir þeim eða trúir þeim ekki þá hafa nú draugasögur
lifað með okkar þjóð þær hafa verið sagðar
þær virðast hafa skeð
það er nú eins og sagan af vélstjóranum frá aberdeen sem að þórbergur segir frá í gráskinnnu það er nú ansi erfitt að
að rengja svona sögur sem nútímamenn segja og hafa orðið varir við
en þegar við erum nú að tala um drauga ég
vil nú ekki gefa því það nafn líklega er það nú sagt með vélstjórann frá aberdeen því það er nú alveg
sérstakt hvað hann hagaði sér draugslega eins og við getum hugsað okkur drauga
en þessar duldu verur þessar duldu verur sem að við sem að sjást og menn hafa ekki getað gert sér grein fyrir hvað
bíddu við ég skal
lítið eitt ég hef nú sagt þér það áður og ég hefi sagt það í ævisögu minni en góð vísa er aldrei of oft kveðin
frá undra frá hreyfingunni
fyrir ljósið í bað stofunni á hala
það var siður hér á breiðabólstaðarbæjum
á mínum uppvaxtarárum og lengur fram eftir það var eftir að við hjónin byrjuðum búskap
var það venja að það var haft boð inni á hverjum bæ fyrir sig ákveðna hátíðadaga um jólin
að gerði var og og það merkilega við það var nú þó oddný gamla væri nú blind og bjargarlaus í rúminu
þá hafði hún alltaf boð inni eitt kvöldið
fékk bakað
húsfreyjuna á gerði
guðleifu
sem að var á var þá á gerði húsfreyja fékk hana til þess að framreiða kaffið fyrir sig
og hún bauð venjulegast á aðfangadagskvöld
að gerði var boðið á jólakvöld á hala að hala
á annan í jólum
og að breiðabólstað annaðhvort á gamlaárskvöld eða nýárskvöld ekki sett af sér gott veður á gamlaárskvöld
nú er það eitt kvöldið sem við erum að koma úr þessu boði það var á nýárskvöld koma úr boðinu frá breiða bólstað
þar er setið við spil og samræður
fram yfir miðnætti
en það var alltaf siður á hala þegar var farið í þessi boð að láta ljós loga í baðstofunni eins var í þetta sinni
þegar við komum þetta umrædda nýárskvöld norður fyrir bæinn á breiðabólstað
þá blasir ljósið í baðstofunni á hala beint við beint við okkur
ég veiti því
að það er einhver hreyfing fyrir ljósið
ég segi svona við fólkið var glugginn skilinn eftir opinn þegar við fórum að heiman
nei hann var ekki skilinn eftir opinn enda reyndist það heldur ekki vera þegar að heim kom
það gat líkst því ef að vindgola hefði verið sem var nú
að glugginn bærðist til fyrir golunni
og gerði ljósið aðeins daufara þegar hann slóst aftur og birti aftur þegar hann opnaðist
ég horfi svo á þetta ég man nú ekki hvað við vorum komin langt áleiðis en langleiðina að hala vorum við komnir
þegar að ljósið hvarf mér
en á hvurn hátt það hvarf það man ég ekki hvort ég leit af
af því eða eða bara það hvarf smátt og smátt
ég hafði talaði ekkert um þetta og hafði ekkert orð á þessu við fólkið
en það var nokkrum dögum síðar að benedikt bróðir segir við mig
sástu nokkuð einkennilegt í baðstofunni þegar við komum frá breiðabólstað
sástu eitthvað sagði ég já segir hann
og þá hafði hann hann alveg séð nákvæmlega sömu sýnina og ég hafði séð
það bar það virtist vera alltaf stöðug hringferð í kringum ljósið
en ekki úr það þykku efni að það bæri
nokkurn tíma skugga fyrir það heldur
var eins og stöðug hringferð sem að maður sá kringum ljósið
og þetta stóð okkur benedikt svo ljóslifandi og það stendur mér enn svo ljóslifandi
að þegar við minntustum á það hans ævi út þá var alveg eins og við værum að lifa viðburðinn
hvað þarna hefur verið að verki
það skal ég ekkert um segja en eldra fólkið sagði nú það hefur auðvitað verið huldufólk sem var að skemmta sér þarna í baðstofunni
lifðu þá einhverjar sögur af huldufólki sem kæmi á jólanótt og skemmti sér í baðstofunni já já það lifðu sögur um það
eins og við höfum séð til dæmis í okkar þjóðsögum
og því var
heyrðir þú sögur
heyrðir þú sögur hér heyrðir þú sagðar sögur af því
huldufólk hefði komið og skemmt sér í baðstofu ja ég heyrði bara ég heyrði endursagðar sögur úr þjóðsögum
að faðir til dæmis hann endursagði okkur sögur úr þjóðsögum
þessa þessa efnis
en en ég en slíks varð aldrei vart hér
um hvort þú hefðir einhvurs staðar hvort það væru einhverjar sögur héðan úr suðursveit sem að nei nei nei það var maður á mýrum
bóndi í í hérna
á á
í heinabergi á mýrum sem jón hét smiður mikill
og og orð lagður formaður bátsformaður hér í skaftafellssýslu á sinni tíð
nú er það eitt nýárskvöld eitt gamlárskvöld
að það kemur huldu kona til hans og biður hann að koma og smíða utan um manninn sinn
jón neitar því
hún þykkist við
og segir að hann skuli þá ekki
hún ætli nú ekki beinlínis að hefna sín á honum
en hún mæli svo um og leggi svo á að hann skyldi aldrei eiga rólega nýársnótt heima hjá sér hér eftir
og oddný á gerði sagði okkur þessa sögu
og hún sagði því til sönnunar að jón mundi hafa flestar nýársnætur farið að heiman kannski allar
að eina nýársnótt hefði hann komið og
dvalið hjá sér
þetta hefur verið í hennar minni sem þetta var já já já já þetta var
þessi jón hann var einn þessi jón í heinabergi hann var einn af þeim sem að lenti í sjóhrakningunum á mýrum átjánhundruð og fjörutíu og hvað þrjú fjögur eitthvað um það bil
þessa sögu sagði nú oddný okkur
nú varst að segja það að þú héldir orðið mest upp á svona dulrænar sögur hélstu upp á öðruvísi sögur áður fyrr þegar þú varst yngri draugasögur
draugasögur og huldufólkssögur þú hefur alltaf haldið mest upp á þær já ég hélt mest upp á þær en nú er ég meira farinn að gefa mig syona að
og það er nú eitthvað sérstakt bara sem fylgir aldrinum að maður hefur tilhneigingu til þess að fræðast þá meira um það
já kannski eins og að leita nokkurs konar huggunar í því
já já ég er nú svo vondur
að ég segi nú að trúin frá öndverðu hún sé ekkert annað en huggun
bara huggun til þess að hætta að óttast dauðann
svoleiðis var að þessi hann var gríðar duglegur og mikill áhugamaður þessi halldór ágúst
ég má segja að þetta var árið fyrir aldamótin nítján hundruð sem hann var formaður þarna í hnífsdal þá var oft
sæmilegt veður svona að morgninum en þegar að leið á daginn þá rak hann oft á suðvestan rok en
þá er oft misvindasamt þar sem eru svona há fjöll eins og er þarna í hnífsdal og
undir óshlíðinni og þar
svo að það er oft hætt ef að menn eru á siglingu þar nema hann fórst þarna þessi bátur
og ég man að um morguninn
sem þeir fóru á sjóinn þá sagði ég móður minni og fleirum frá draum sem að mig dreymdi
ég kann nú ekki að rekja hann nákvæmlega núna
en það var þannig að mig dreymdi að halldór ágúst þessi
hann var kominn þarna heim þar sem ég
voru með honum þarna
og mér þótti að það ætti að fara að gera þeim eitthvað gott og þeir væru þarna komnir
eiginlega í boði okkar þarna heima
allt í einu heyrði ég
að það var eins og ég heyrði í einhverju hljóðfæri en það var svo dimmt og drungalegt að það var næstum því
svipað og drunur að heyra
í hljóðfærinu sem
já já það voru drunurnar í sjónum jú jú en hann kom ekki
sögðum nú frá þessu ég sagði nú frá þessu og fólkið trúði því að ég hefði orðið þessa eitthvað var
maður getur ekkert út í það sagt
það er nú skrítið af hverju var mig endilega að dreyma þetta fólk að það væri allt komið heim þessa nótt
einmitt að tala um þetta þegar ég sagði þér áðan þarna þegar
vilmundur vorum að ræða saman
gæti það ekki verið hugsanlegt
að atburðirnir eða hlutirnir þeir eins og lægi í loftinu og maður næstum því
á ferðinni
það er eitthvað skrítið þarna
einmitt þetta þegar þetta er að gerast þá skuli maður allt í einu
eins og fá boð um þetta næstum því
maður botnar ekkert í því
þetta var nú það helsta sem fyrir mig hefir komið svona sem ég
gæti sagt ykkur en hvað dreymdi menn um hvað
fyrir hverju dreymdi menn helst svona
dreymdi oft fyrir veðrabrigðum og þess háttar karlar
dreymdi þá fyrir til dæmis ofviðri
það var nú til dæmis oft á tíðum
ég vissi það með mig mér brást það varla
ef mig dreymdi að ég væri að ata mig allan út kannske í leir og óþrifum og þessháttar
þá var það fyrir vísum afla
eða gróða
já já og ég heyrði nú fleiri fleiri segja það
en þó mun það nú vera misjafnt
ég man það hérna frostaveturinn þá var ég hérna fyrir sunnan
sunnan
og ég man það af því að ég hringdi til hans þorvarðar sáluga við vorum bræðrasynir
og ég sagði svona við hann að
verið skrýtið sem mig hefði verið að dreyma í nótt mig hefði dreymt að ég væri kominn heim til hans og hann hefði komið með hvítvín
verið að drekka það saman
það fylltist allt af hvítu hér það var
frostaveturinn hérna varð allt samfrosta snjóhvítt allt
trúði því að þetta hefði verið hvítvínið sem ég var að taka með honum
annars hefi ég nú verið heldur lítill draumamaður svona
en oft hefur það verið þannig að ef mig hefir eitthvað dreymt að
og mér hefir orðið að því og það er kannski bara trú
en hvað já við vorum að tala um ofviðri og slíkt var nokkuð sérstakt sem þig dreymdi fyrir því
ekki skal ég nú fullyrða um það þú varst að tala þarna um afla
menn dreymdi peninga silfurpeninga eða gullpeninga
ja það var nú ekki talið meira en svo mátulega gott eða lítið í það varið
en ýmislegt annað svona
saur og óþrif og