tiro-is/ismus huggingface dataset:
sem voru á milli gilsbakka og stekkjarflata
en þeim var aldrei sleppt
fyrr en var búið að sitja þau svo lengi að þau voru hætt að jarma og hætt að rása um sem sagt búin að gleyma meðrunum
hvað heldurðu að þau hafi verið setin lengi
aðra viku
í hvaða viku sumars er það sem fært er frá
nú það mun nú kannski hafa verið eitthvað breytilegt svona eftir tíðarfari
en ég hygg að það hafi nú verið svona í tólftu þrettándu vikunni
og þá yfirleitt
var fært frá öllum ánum í einu sem átti að færa frá í hvert sinn hvert ár já
ævinlega hreint
til dæmis snemmbærunum hefur ekki verið fært frá fyrr heldur en þeim sem
nei nei nei nei ekkert fyrr
ekkert fyrr það
gerð ein ferð að lambarekstrinum hvert sem rekið var
já og það hefur verið föst regla var það ekki að þessi lömb voru sett á
valt nú á ýmsu
og fyrst og fremst á heyskapnum hvernig hann var
því as það var ekki svipað
því að öll gimbrarlömb væru sett á vetur þó
fært frá já það var fór mjög mikið eftir því hvað vel heyjaðist
hvað var hægt að fjölga eða setja mörg lömb á
ekki hefur nú verið glæsilegt að
borða þessi lömb
slátrað stundum á haustin
já já fjalllömbunum já já já það kom fyrir þóttu þau ekki hálf mögur jú
þau þóttu nú frekar mögur
en það var nú ekki það var nú ekki slátrað mörgu fé til heimilanna þá minnsta kosti ekki á fátækari
ég hugsa að það hafi nú þótt nokkuð gott ef það var lógað svona ja tveimur þremur kindum
þótti ágætt að lóga
tveimur þremur kindum á smærri heimilum
en var slátrað eitthvað og selt já já já já allt svo áður en að fráfærur leggjast niður já já
það var það hvert fór það
út á sauðárkrók það var slátrað heima á heimilunum og flutt á klökkum hér út eftir já já já
verið byrjað áður en fráfærurnar leggjast niður já jamm já
já jájá á meðan engin sláturhús voru til
í kaup stöðunum þá var fénu bara slátrað heima
og flutt
á reiðingum í kaupstað og lagt inn í verslanir
og þá var það venjulega og ég held ja
að höggva þetta niður í spað sem kallað var þegar út eftir var komið
og hvað svo flutt út eða
já já það var flutt út
en hvað er fært frá lengi ég á við
hvað hvað helst nytin lengi í ánum fram fram eftir sumrinu það var ákaflega mismunandi eftir tíðarfari
ef það var gott sumar þá gat það haldist fram undir göngur svona einhver dropi
en ef það var til dæmis hretasamt og kalt
var bara orðið jafnvel kannski orðnar nærri þurrar um göngur já
en eftir að hætt var að
var að mjólka þær
var stundum hreytt úr þeim eftir ég man eftir því á haustin hvert einasta haust á víðivöllum
meira að segja eftir það að sláturtíð var búin að vera
búið var að lóga öllu öllum þeim lömbum sem átti að lóga að þá voru ærnar hreyttar
hvað oft eftir að hætt var að mjólka einu sinni á hausti það voru allar ærnar hreyttar einu sinni á hausti bæði þær sem voru í kvíum og þar sem
skurðar var eitthvað hægt að nýta það sem að já
þessi mjólk var iðulega
nú oft komnir snákar í ærnar en þá var ekkert annað en taka bara fyrstu bogana þá var
bara taka fyrstu bogana niður komast að mjólkinni jamm
var unnið úr mjólkinni jafnóðum og
já hvaða mjólkurmatur var það fyrst og fremst sem unnin var
það var nú aðallega skyr
og þegar þegar að var búið að búa til skyrið þá var
þá var þetta sett á á síu yfir einhverju einhverju íláti tunnu eða einhverju þess konar og mysan síuð frá
skyrinu
og svo hefur verið
verið smjör og ostur og slíkt
austur austur í múlasýslunum
að þá var skyrið svo steinsíað að þeir settu þetta í léreftspoka
og fluttu langar leiðir á milli staða
lérefts pokum og rann ekkert úr þeim já seldu þeir skyrið já veistu hvert
það var selt nei ég skal nú ekki segja um það en þetta var selt
þarna austur frá vopnafirði vissi ég til
og víðar í þessum smærri kaupstöðum seyðisfirði og hingað og þangað um landið
flutt í pokum bara úr sveitunum og
að sjávarsíðunni þegar þú segir að það hafi þrælsíað þá þá er sýran svona pressuð úr því eða hvað já jamm já já það verður svona þurrt já
alveg þurrt orðið en skyr hefur þá verið almennt frekar súrt var það ekki
jú ég held það hafi nú verið það
verið það það var ákaflega mikið borðað af súrmat alls konar súrmat bæði súru skyri
súrum sviðum jafnvel súrum fugli
ýmiss konar súrmat aldrei man ég jú það voru súrsaðar bringur til dæmis af fé
magálarnir voru reyktir
af feitum kindum voru teknir magálar
og þeir voru reyktir en bringurnar súrsaðar þótti ágætur matur sömuleiðis hrútspungarnir
þeir voru súrsaðir og þóttu ágætir já
en segðu mér með skyrið var það matreitt yfirleitt eins og það er gert í dag ég meina bara borðað sem skyr var það ekki borð að sem hræringur jú jú ákaflega mikið það var miklu miklu meira borðað
sem hræringur heldur en nú er orðið mikið meira sko var var
raunverulega hægt að borða það sem venjulegt skyr
já já þótti það ekkert súrt
fólkið var vant súrnum jú jú jú ég veit það en miðað við skyr í dag mundi það ekki þykja mjög
algjörlega óætt núna í dag það er alveg tvímælalaust
ég er nú hræddur um það ef að
maður ætti að fara hérna í kjörbúðina og kaupa gallsúrt skyr
húsmóðirin mundi nú vera fljót að reka
hefði sent í búðina með það til baka og segja þetta er óætt skyr það
já en í sambandi við hræringinn
þetta var hrært saman
það hefur verið gamall hafragrautur
vera vildi hvort hann var heitur
heitur eða kaldur já allt svo
verið lagaður sem sagt þá nýr bara hafragrautur já já já já já
já það hefur verið hvoru tveggja ýmist eða
já já já en fráfærur hvað haldast þær lengi
lengi á víðivöllum ja það er það sem ég þori ekki að segja um alveg upp á ár
en ég hygg að ég hafi setið yfir til sextán ára aldurs
og ég gæti trúað því að það hefði verið eitt sumarið eftir að ég
víðivellir séu með síðustu bæjum í blönduhlíð sem að hætta að færa frá
segja um ég hugsa að það hafi verið
kunnugur ég er eiginlega ekkert kunnugur kjálkanum eftir
því að þangað kom ég ekki í mörg ár fjölda fjölda mörg ár og ég held ekki fyrr en ég
riðið um kjálkann já
en hvers vegna leggjast fráfærur niður
ja ég skal nú ekki fullyrða það
en ég hugsa að það hafi að sumu leyti gert mannfæðin og líka það að stúlkur neituðu því
var erfitt líka að fá unglinga til að sitja yfir ám langt frá bæjum
svoleiðis að ég hugsa að það hafi verið nokkuð margt sem að kom þar til að fráfærur lögðust niður
já ekki sem sagt eingöngu það að farið er að flytja út kjöt
ekki verið eingöngu það
nú náttúrlega þegar sláturhúsin komu til
að þá var farið að að reka reka hérna lömbin til slátrunar
og þá þótti nú heldur lélegt ket að
ég held að það hafi verið ýmsar ástæður til þess að
árlegur viðburður á heimilum
þá voru það alltaf sömu stúlkurnar
og það oft aldraðar konur sem mjólkuðu
ég man til dæmis aldrei eftir því að þessar stelpur sem voru aldar upp með mér að þær mjólkuðu ær
hvað voru þær konur kallaðar sem mjólkuðu ærnar mjaltakonur
manstu eftir fleiri nöfnum sem að nei ég man nú ekki eftir fleiri nöfnum
var það eitthvert ákveðið mark eða mál sem menn miðuðu við að væri
eða þætti gott að ein kind mjólkaði yfir fráfærna tímabilið þetta var ákaflega mismunandi hvað ærnar mjólkuðu vel hvað þær voru
mjólkurlagnar eins og kallað var
það var nú eiginlega auð skilið að eftir því sem júgrað var stærra eftir því rúmaði
það meiri mjólk eftir því sem það var minna eftir því var mjólkur magnið minna sem ærin
og það var verið að reyna að hyllast til þess heldur að færa frá ám sem að mjólkuðu vel
en hvað hefur verið talið meðallag
ærin skilaði eftir sumarið eða eftir bara eftir daginn það þori ég ekki að segja um
en ég gæti trúað því að það verið ágæt nyt
ef ærin hefði komist skilað potti einum einum einum líter
yfir yfir
frábært ef hún skilaði einum einum líter í mál alveg frábært og það mun hafa verið til líka
minnsta kosti fyrst eftir fráfærur
þessi mjólk hún hefur yfirleitt ekki verið drukkin var það nei hún var ekki drukkin
það hefur verið kúamjólkin það var kúamjólkin já já ég man aldrei eftir að sauðamjólkin
væri drukkin nú voru þessi heimili með kýr samhliða
fráfærum já já
það var nú búið til skyr úr henni líka eins já já já
þótti hún ekki eins góð eins og
matvara er það sem leysir af hólmi þessar mjólkurvörur sem síðan hlýtur svo að hverfa þegar fráfærur leggjast niður
ég held að að að hér
mjólkin hafi bara vaxið kúamjólkin hafi bara vaxið með því að sauðamjólkin hvarf að menn fjölgi kúm já
en hvað með túnin
þá eru þau nógu stór þá eru túnin farin að stækka líka
þá eru túnin farin að stækka líka
en er ekki
kominn sem sagt aukinn innflutningur á matvöru alls konar jú jú jú jú ýmis konar kornvörum svona bruðlvöru kannski já já ýmiss konar kornvörum það er stórkostlega aukið
þannig að það er kannski það sem kemur
leyti í staðinn já já já
þetta var ákaflega mikið flutt af af
bankabyggi sem kallað var
það voru stór grjón sem að voru mulin í sérstökum kvörnum og ég var búinn að standa
standa marga daga marga daga við að mala grjón
í handkvörn já já í handkvörn bæði út á grauta
og í brauð
en var ekki til að þetta bankabygg væri notað
ómalað í grauta
jú jú jú ég man eftir bankabyggsgrautum voru þeir kallaðir bankabyggsgrautar
já já ég man eftir þeim
og rúggrautar voru til líka
úr sem sagt möluðum
hvað já já
tíðkaðist það ekki neitt að tveir bæir slægju sig saman um einn smala
nei það ég man ekki eftir að það væri
það var til dæmis á miklabæ var fært frá og víkurkoti var fært frá
og ég sat yfir með með með hér víkurkots smalanum alltaf seinnipart dags
fyrri part dagsins hafði ég ærnar uppi í skarðinu
út á svo kallaðar göngur
smalinn með sínar ær og þá vorum við saman seinni part dagsins
miklabæ þar var einn smali bara
með sinn hóp sem að kom oft suður fyrir til okkar
því löndin lágu saman já
hvað gerðuð þið ykkur til dundurs þegar þið gátuð
verið saman
það var svona ýmislegt sem maður gerði sér til dundurs það hefur ekki þótt neitt rómantískt á nokkurn hátt að vera við þetta
manni finnst þetta nú þegar maður les frásagnir um fráfærur og smala að þetta sé svo rómantískt
já það voru þarna í víkurkoti var stelpa sem sat yfir og á miklabæ önnur stelpa
svo að ég hafði
nú við erum búnir að tala hér heilmikið um fráfærur viltu bæta einhverju við það nú ég man ekki eftir því
ég þurfi neinu við það að bæta
láta þetta duga núna
gera smá hvíldarhlé sem sagt já já nú ef að mér dettur eitthvað í hug í sambandi við fráfærur þá hnýtum við því þarna í endann eða aftan
já jamm við gerum þá smá hlé á þessu ég þakka fyrir þetta sömuleiðis
já hér hefur orðið smáhlé á
klukkuna vantar korter í níu í millitíðinni skrapp ég til péturs jónassonar á suðurgötu á sauðárkróki
en við gunnar við ætlum að halda hér áfram og gunnar við ætlum að tala um helstu
að segja atvinnu hætti í
í sveitum var það eitthvað frábrugðið á víðivöllum miðað við önnur heimili heldurðu
það var ekki mikið en þó var það til
ég get til dæmis nefnt það að að lilja heitin
sigurðardóttir hún
ræktunar manneskja
og hún leiðbeindi eiginlega um allan fram skagafjörð viðvíkjandi blómarækt
hún lét gera gerði stóran blómagarð á víðivöllum gríðarstóran
myndarlegan sem að var víða kunnur á hér á á
á þeim árum sem að hún var til heimilis á víðivöllum
einnig lét hún planta skóg út í klöppunum nyrst í túninu
og hún tók alveg
mann til þess og ég var alltaf með honum hvaða maður var það hann hét jóhannes jónsson og var til heimilis að silfrastöðum
svona eldri maður
og við unnum við þetta í ja ég man ekki minnsta kosti hálfan mánuð
en þó nokkur og seinunnin
með þeim verkfærum sem þá tíðkuðust
fyrst ristum við þarna ofan af grasrótina síðan stungum við upp holur
og þar var græðlingunum stungið niður í moldina
við þetta unnum við dag eftir dag fyrst og fremst að gera holurnar og síðan að planta
hríslunum þarna niður og þar á eftir
að bera vatnið í fötum sunnan úr læk
en þarna var ekkert vatn nærri
það er lækurinn sem rennur þarna niður gegnum túnið á víðivöllum rétt fyrir norðan veginn sem nú er
þessa vinnu höfðum við á hendi í fleiri fleiri daga
því það var þurrkatíð
en þetta lánaðist vel og þetta festi rætur
og er þarna töluverður skógarlundur sem að sést enn þann dag í dag já hann er fast upp við veginn nei það er það er nú annar
var sá lundur var gerður af skógrækt ríkisins já já já
þetta hefur verið sem sagt eitt af þessum vorverkum sem orðið hefur að vinna á heimilinu ja þetta var bara á þessu eina heimili þetta var gert ég man hvergi eftir því annars staðar í blönduhlíð
hvenær vorsins er það sem að unnið er að þessu það var svo snemma sem hægt var að að taka grasrótina ofan
þegar klaki var farinn þá
en hvað má segja að séu fyrstu vorverk á svona ja sveitaheimili fyrstu vorverk sem að
ætla ég að segja þér held ég
að þeir voru nú þrír bræðurnir þessir allir sérstakir aflamenn alveg tilteknir þarna um vestfirðina
einn hét
halldór eins og ég nefndi nú
sá næsti að aldri til var jóakim pálsson
hann var talinn sérstaklega lagtækur maður og á allt
bæði tré og járn og þessháttar og svo er það nítján hundruð og fjórtán
þá er hann á sjó í vonskuveðri þegar hann kemur undir óshlíðina
þá er þar kútter þá var svo mikið um kútterana þeir voru þá í hæsta gengi og hann lendir
of grunnt undir óshlíðina eins og ég var að segja þarna áðan að þegar að kemur upp undir fjöllin þarna í djúpinu þá má vara sig misvindið
svo þeir lenda þarna grunnt undir óshlíðinni á þessari millý kútter frá reykjavík svo hann er á leiðinni upp
fara að slást hjá þeim seglin og og mjaðmarbrýtur einn hásetann
á skipinu svo þeir voru eiginlega alveg
hörmungin íklæddir þarna þá kemur jóakim þjótandi þarna
og sér hvað verða vill að þeir eru
fara upp því það var lognmolla þarna og slingrandi eins og þeir segja á bátunum
undir hlíðinni svo það var auðséð að hann hefði sig ekki fram frá fjörunni
leggst að honum tekur á móti spotta og hættir ekki fyrr en hann er búin að koma
undir segl aftur undir vind
bjargaði honum algjörlega þessum millý það endaði á því að hann fékk lungnabólgu
dó úr henni eftir eitthvað viku hann jóakim okkar ég sá mikið eftir þeim manni kenndi mér svolítið að smíða
ágætlega lagtækur
þriðji þeirra hét páll og heitir ennþá
hann er enn við veiðiskapinn hann er orðinn hálf níræður hann er vestur í hnífsdal
víst aldrei séð hann
nú veiðir hann á handfæri
hann veiðir rauðmaga
og hann er stöðugt við þetta hann kom til mín fyrir eitthvað tveimur árum þá var hann á leiðinni út í
ég held út í hamborg hann sagðist fara þetta af því að
ég er einn af þessum sem að aldrei halda
heilsu nema á sjónum
það held ég nú það hefir verið mikið
eru engar sögur af páli þessum
ekki þú
heyrðir nú ég held að það séu eitthvað þrjú ár síðan að þeir voru samskipa hann stefán þarna
og þá var hann nú að spyrja hann um ýmsa hluti og ég vitna nú til þess náttúrlega
voru ekki fleiri miklir aflamenn þarna ojú jú jú þeir voru margir til þarna aflamennirnir
einhvern tíma að nefna við þig að það er þarna nítján hundruð og fimm
ég held það sé síðasta árið sem að árabátarnir eru í fullum gangi
þá eru nú þessir menn
halldór og páll þeir eru þá sinn með hvurn
árabátinn
sexæringa og
það er í byrjun ársins nítján hundruð og fimm
sjötta janúar sem að kallaður þrettándinn sem þú veist nú að gömlu
þá höfðu þeir farið á sjó
þeir kallar ungir þá að
árum eitthvað rúmlega tvítugir
þeir voru fæddir þetta ég held dóri hafi verið fæddur eitthvað sjötíu og átta
þetta eins og þú veist
hann er áttatíu og fimm áttatíu og þrjú þá jóakim var í miðið en hann réri ekki
smíðarnar já já
og þeir öfluðu alveg prýðilega
í þessari sjóferð sinni
það var dumbungsveður og ég man að gamli maðurinn hann pabbi
af því hann þóttist veikliða bæði ég og fleiri ungir menn
ég var þá held ég sextán ára og hann fór ekki á sjó þennan dag
en þegar þeir komu nú sökkhlaðnir að landi seint um kvöldið
þá fékk nú gamli maðurinn nóg af því svo það var ákveðið að fara á sjó
daginn eftir það var alltaf dumbungsveður
bæði fyrri daginn á þrettándanum
samt fór maður á sjó
gamli maðurinn fór á sjó um nóttina
logn að heita mátti svolítill kaldi
ég man að við settum ekki upp segl fyr en við komum út að sem er kallað kálfadalur þú veist alveg leiðina þarna
frá hnífsdal og úteftir
þá gerði svolítið fjallakul ofan af dalnum þarna svo það var sett upp segl
að hafi ekki orðið eiginlega
annar árangurinn en af því ég hafði ekki
haft hirtni
að binda sjóhattinn á mig svo
sló í baksegl og feykti út á sjó sjóhattinum af mér sem sökk og
þá segir gamli maðurinn
verðum við einhversstaðar að lenda til að fá á þig höfuðfat segir hann hvaða vitleysa segi ég
það voru ekki höfð meiri orð um það hann var ekki fyrir
mælgi á sjó yfirleitt
svo er lent í ósvör þú
það er ekki langt þar
hálftíma leið
og sent fram að ósi það er töluverður spotti úr vörinni
og þar var fengið höfuðfat á koll minn og svo lagt var af stað aftur
við komumst út í það sem kallað er álflautir það það er skrifað einhversstaða
en það mun nú vera samt rét álflautir lögðum
þar tuttugu lóðir
og komustum út á kvína hennar þuríðar sundafyllir sem þú hefur nú heyrt oft talað um
hún setti og tók til á kollótta
að skildi aldrei bregðast fiskur á kvíamiði
nú það var nú höfð stutt
uppyfirlega
það brást ekki fiskur samt við fengum allnokkuð af fiski ekki þó að það væri nein hleðsla á bátnum
ég man að gamli maðurinn hann dró allar lóðirnar nema steinlóðina
aftanmaðurinn hans hann dró fyrstu lóðina svo tók hann við hann var ekki ánægður eitthvað honum leist ekki á útlitið
og þegar við erum búnir að draga þá er sett upp segl það var austan andvari og
siglt sem tók eins og við segjum vestfirðingarnir
beitt alltsvo upp í vindinn þar sem mögulegt var
og við komum undir þar sem kallað er hvassaleitistrumba
það mundi vera svona eins og á miðri stigahlíðinni
og þegar við erum komnir þarna undir miðja stigahlíðina
þá er talsvert farið að þyngja
austan á móti okkur og stæra sjóina
sumir hásetarnir voru
þeir voru nú misjafnir
hét finnbogi bæringsson
föðurbróðir alexanders sem þú heyrðir þarna tala við fyrir nokkrum árum
hann var líka nefndur galdra bogi
þú hefur heyrt talað um hann hann hann var fjarskalega hrifin af
náttúrusteinum og ýmsu svona
talsvert svona sérkennilegur og útaf fyrir sig
trúði ýmsum hlutum sem allir trúa ekki nú á tímum
en nóg um það
finnboga leist ekki á þetta þegar byrjaði baráttan það
þú hefur heyrt það að fá barning
honum leist ekki á svo hann braut árina
en það var til vara ár en hún var fjarskalega léleg bæði stutt og veik
en á þetta réri finnbogi eftir það
vitanlega
svona vorum við að saga ég held ég fari rétt með það
að saga okkur örgrunnt inn með landinu alltaf var hann að smástæra sjóana
við vorum víst þrjá tíma og
þangað við vorum komnir inn að ófærunni það er kölluð ófæra á stigahlíð
nokkuð fyrir utan malirnar þarna í bolungarvík
þegar að kemur inn að ófærunni þá dettur gamla manninum það í hug að það mundi vera kannske reynandi að setja upp segl
það gerði hann og það var komið upp mastri
siglutré og síðan horni af segli í stormurinn var þá orðinn svo mikill út af jökulfjörðunum að
það þoldi eiginlega ekkert kvikan svo mikil sjóarnir voru alltaf svo miklir þarna
gátum við siglt inn yfir bolungarvíkina þú veist að bugurinn er talsvert mikill á ófærunni
við sluppum við ófæruna og þá fengum við stefnið fyrir frama óshólana
en þegar við komum innarlega á bolungarvíkina
þá fór að aukast kvikan og alltieinu kom brotskafl á bátinn
ég held þetta var nú ekki svo stór bátur ég
held að það hafi verið laglega stýrt
hann klauf sig alveg eins og fjórða part eða þriðjung úr brotskaflinum
karlinn gat klofið sig í gegn
og það gerðum við náðum talsvert miklu af sjónum út úr honum og og síðan var reynt að hleypa þarna í land það var ós
þarna við hólana
þá leist honum ekki
á að fara inn með óshlíðinni af því hann var líka veikliða
en þarna var háfjara um það leyti og þessvegna hefur brotið
brotið meira þarna á víkinni
var svona grunnt þarna
svo við förum snúum þarna að landi á ósi
og komustum upp
var talin þrautalending þarna á ósi
þessi páll á ósi
þessa ósvör þarna það var talin
varar lending
ruðja þessa ósvör
en það var gríðarstór steinn þarna fremst í
stein það var svo fjöruhátt þarna
en með því að setja festina hjá okkur
í spilkrókinn hjá þeim
þá náðum við upp bátnum
en tveir voru á eftir okkur tveir bátar
og þeir voru hvorutveggja hnífsdælingar
þeir höfðu ekki þá uppsátur í hnífsdal heldur höfðu viðlegu í bolungarvík
það má vel vera að það mætti segja að þeir hafi apað það eftir gamla manninum eða okkur að
inn yfir víkina að þeir
hafi haldið að það væri komið svo mikið brim
í bolungarvíkinni svo þeir komu báðir inn yfir
inn yfir víkina inn að ósi
fyrstur kom halldór jónsson frá naustunum kom næstur okkur
það varð víxl á því þarna út af ófærunni
eggertsson var á undan honum en hann reyndi þegar hann sá litlu eftir að við vorum búnir að setja upp segl þá reyndi hann líka að
setja þarna upp segl setti upp siglutré
en hann varð að hætta við því hann varð of grunnt
fyrir ófærunni varð því að fara að berja fram aftur og það hefir tafið hann svo mikið enda báturinn þungaður af
af afla miklu meiri afli hjá honum heldur en okkur
koma þeir nú þarna báðir inn að lendingunni þá erum við nokkurn veginn búnir að koma bátnum undan sjó
að ósi
þá kemur halldór fyrst og síðan magnús nokkru seinna
líklega fimm mínútum seinna
fara að seila út aflann
land alltaf var að smáversna veðrið
magnús er litlu norðar eða litlu dýpra heldur en
heldur en halldór hann var líka að seila
og seinna var ég að spurja halldór að því hvort að hann hefði ekki séð því hann hefði verið svo nærri honum
hvernig hefðu
verið ástæður þarna þegar hann fór að taka brimlendinguna
halldór sagði mér að þá hefði magnús verið búinn að seila úr skutnum
sem við nefnum venjulega afturstafninn á skipinu
en verið kominn fram í og tveir menn aðrir
til þess að seila úr barkanum
fremri hlutanum á skipinu
en þá sjáum við það þegar þrír menn eru komnir fram í
og eiga að sækja á móti svona stórsjóum
að hann kom aldrei að landi
magnús það hafa brotið hann niður sjóarnir þarna á víkinni
ég var nú að segja frá að halldór jónsson á naustum hann er búinn að seila þarna og hann tekur sína brimlendingu
en um leið og hann tekur brimlendinguna þá verður tvennt í einu
að allt í einu kemur bátur utan úr sortanum í stefnu frá
óshólum eða snæfjallastrandarstefnu
og þýtur þarna inn víkina
rétt fyrir norðan halldór þar sem hann er að taka brimlendinguna
og við sjáum að það eru tveir menn í bátnum
báturinn er áralaus
þeir róa
svona bakföllum hvur á móti öðrum og þetta þýtur eins og örskot framhjá þarna
og þegar það er komið í stefnu á sandinn eða ósinn
þá alltíeinu snýst báturinn í hring og hverfur
enda sortnaði þá svo mikið að
og hvessti svo að það varð eiginlega ófært veður
þetta mun hafa gerst á samri stundu og magnús
þarna fyrir framan
annars veit ég ekki hvurt þú kannast við þetta magnús þessi eggertsson hann var
formaður þarna hjá okkur í hnífsdal en var ættaður sunnan úr breiðafirði
bróðir hans var ólafur eggertsson frá króksfjarðarnesi sem þú hefur víst heyrt talað um og
var hann ekki kaupfélagsstjóri
þar í króksfjarðarnesi faðir þeirra eggert
var kallaður eggert vatnsdal hann fór víst til ameríku
ekkjan hans
magnúsar eggertssonar hét petrína dóttir stefáns sem þeir kölluðu stebba danska
hún fór líka til ameríku og það var sagt að hún myndi hafa
tengdaföður síns eggerts vatnsdal
sem að var lengi í ameríku magnús hafði ætlað líka að fara
til ameríku en
staldraði við þegar hann kom að ísafjarðardjúpi það var nú þaðan sem
til ameríku þetta fólk
og varð einn eftir og svo ólafur eggertsson bróðir hans hann var lengi
kaupfélagsstjóri þarna og ég má segja að sonur hans er ennþá kaupfélagsstjóri þarna í króksfjarðarnesi
og það var hús þarna á stekkjunum í hnífsdal sem var kallað magnús eggertssonar hús ég
ég er nú ekki viss um hvort það er ennþá við líði þarna
en hann skildi nú
nú við þennan heim þarna magnús
í þessari sjóferð þeir fóru þar allir hann og hans menn
já já nú ekki við hefðum nú haldið að þarna í ósvör að þetta
gæða vör en það er nú eins og hann sagði karlinn sem var þarna fyrir þegar við komum
hann sagðist vera hissa á því að við værum að lenda upp í þessum hundsrassi sagði hann
og mér fannst það nú morguninn eftir að
báturinn okkar hann
hálfgert á flot þarna
þessi stórsjóar höfðu náð til hans og brotið skutinn í honum þá var ég nú ekkert lukkulegur yfir þessu
við fengum þarna ágætis að búð í
hjá fólkinu á ósi
ágætlega tekið enda
nýi bóndinn þarna friðrik ólafsson hann var úr hnífsdal og
konan hans sesselja tóku okkur alveg með virktum
og síðan fórum við inneftir á göngu
það liðu held ég tveir eða þrír dagar þangað til að var komið svo gott veður að
við gætum sótt bátinn aftur
já já þetta var nú nítján hundruð og fimm það er held ég
síðasta árið sem að ég var á árabát enda ungur þá
því að árið eftir þá fékk faðir minn
mótorvél og og setti í bátinn
sexæringinn sinn
og formaður varð svo