tiro-is/ismus huggingface dataset:
ingimar bjarnason faðir bjarna ingimarssonar þessa fræga togaraskipstjóra sem sögur fara af
einhversstaðar held ég að ég eigi bréf frá ingimar bjarnasyni
ég mun hafa farið á skóla á þessu ári
en orsakir voru þær alltaf verður að bera til hverrar sögu nokkuð
að ég ætlaði með ingimar um vorið að fara á
fiskibát eða færabát sem að hét sigga og ásgeirsverslun hafði
hittum einmitt á þetta voo aveður sem að
um páskana þegar þeir fórust hérna við viðey sem þú hefur
guðmundur skólaskáld orti um
ólafur fríi
gerði þær fyrirtaks ræður eftir fólkið
héngu og héngu þarna í möstrunum á skipinu þangað til hvur var týndur honum
já já það var mikil raun
víst fyrir reykvíkinga að horfa á það
og það mun nú hafa skapað
töluverða hugsun um það að reyna að
koma á einhverri sveit til þess að að standa fyrir björgun í sjávarháska ábyggilega því
það tók mikið á hugi fólks hér
en við lentum nú í sama þarna vestur frá
kútter
eða skonnorta öllu heldur sem að hét sigríður það var þetta fræga skip ásgeirsverslunar
sem að ásgeir var með hér
stofnandi ásgeirsverslunar á ísafirði
hann lenti einusinni í skipreika
nálægt þorlákshöfn
og þar fór hann í land
en karl var ekki ráðalaus hann braut botn úr tveimur lýsistunnum
og dembdi þessu í sjóinn svo það var logn í kringum hann meðan hann var að reka í land
og með því bjargaði hann mestu af
farminum og kom skipinu undan sjóum
ásgeir
skipstjóri en heilann vetur var hann hérna hjá gamla geir og það hafði aldrei nokkurn tíma
slitnað þeirra vinátta upp frá því gamla geirs og og ásgeirs gamla ásgeirs eftir það
ótvíræð vinátta
þessari þessari skonnortu fór ég með ingimar og við vorum held ég
búnir að vera þrjú eða fjóra daga að grafa fyrir hana tóft til þess að koma henni fram
þegar að stækkaði strauminn
og einmitt þetta kvöld
þá erum við búnir að koma henni á flot um flæðina
en það það hvessti þá allt í einu og gafst ekki tími til
og þar erum við um nóttina ég minnist þess alltaf að hann árni gamli jónsson
hann var mikið af nóttinn alltaf hangandi þarna í mjósundunum sem kallað er
að horfa á okkur hann bjóst alltaf við á hverri stundu að við færum af kjölnum
þetta sauð alltaf á keipum svona
eftir því sem að kviðurnar komu þá sveif upp í skipið ógurlegu rokspildurnar
en ekki sleit fyrr en allra síðast þá sleit hún úr
og okkur hrakti í land og upp við kirkju þú þekkir alveg aðstöðuna þarna á ísafirði já
við vorum fram á móts við neðsta kaupstaðinn sem kallað er
þar vorum við á siggu héngum þar alla nóttina
ég man að það voru fimmtán faðma liður á dekkinu og hann
þá héldum við að hún færi ábyggilega af kjölnum en ekki gerði hún það þetta var siglingsskip
en loksins sprengdi hún það var
orðið fullbjart um morguninn og þá rak okkur upp þarna
norðanverðu við hæstakaupstaðarbryggjuna sem kallað var rétt upp undir kirkjunni
enn varð að byrja að grafa
og við vorum í þrjá sólarhringa alltaf að grafa upp skurð
fyrir hana að komast
fram fjöruna
og þegar að búið er að grafa eitthvað í tvö til þrjá sólarhringa
þá allt í einu fæ ég veikindi í hnéð ætli að það hafi ekki slitnað eitthvað í hnénu á mér
ég veit það ekki blætt inn í hnéð
ég man það það var þarna
í næsta húsi guðmundur nokkur kallaður beykir pálsson hann bjargaði mér og kom mér upp á gamalmennahæli
já og þetta var nú orsök þess að ég hætti við sjóinn í bili og fór í skóla
svona eru hlutirnir
já já ég hefði sjálfsagt aldrei farið í þennan
gagnfræðaskóla þarna á akureyri hefði það ekki einmitt verið svona
að ég varð ónýtur
fóturinn
það var heilt ár ef ég ætti að segja það eins og það er þá varð ég að fara
leið á vorið vestur í dýrafjörð og þar var læknir sem hét
andrés fjeldsted
hann lét búa til skal ég segja þér leðurhólk sem var reimaður um allan fótinn alla leið upp í lærkrika
varð ég að hafa í heilt ár þá var búð að græða svo á mér liðinn að eða farið þetta blóðvatn eða hvað það var í liðnum
svo ég var nokkurn veginn góður í í fætinum
þetta var nú sagan til þessa að
ég hætti við sjóinn og
hitti þá gamla hjaltalín var kominn þangað í endaðan ágúst til hans
að morgni
og þriðja júlí nítján hundruð sjötíu og eitt steinþór þórðarson bóndi segir frá
já þú varst að minnast þarna á fjall já já það er fjall vestan undir
fellsfjalli
sem gengur eigin lega út úr sama fjallgarðinum og það myndar
fellsfjallið sem er kallaður innridalur
þarna verpti á tímabili og kannski gerir enn óhemju mikið af máv
það voru nú svona ýmsar sagnir um það að þarna mundi vera mikið mávavarp
en aldrei hafði nú verið farið þangað til þess að kanna það
en úr innstu leitum í veðrárdalsfjöllum
þá sér í þessa torfu held ég að sé
nú taka þeir sig saman um það piltar hér
eitt sumar gera nú leiðangur og fara til eggja í þessa torfu
í þessari ferð voru þórhallur bjarnason nábúi minn
ingvar þorláksson sem þá var vinnumaður hér á hala
þorsteinn mágur minn á reynivöllum og ég held eyjólfur
ingvar runólfsson sem var þá vinnumaður á neðra bænum á reynivöllum
ég held þeir hafi verið fjórir sem fóru
þetta er andskoti langur vegur þeir lögðu nú ferðina upp frá reynivöllum gengu svo vestur reynivallafjall
inn úr þverárfjalli
og lögðu þar á nokkurn jökulsporð
til þess að stytta sér leið og fóru norðan
við fjallgarðinn það er að segja norðan við veðrárdalsfjöllin
og þá beina leið eftir jöklinum og í þessa torfu
ekki man ég nú vel ég vil ekki fara með það hvað þeir voru lengi að ganga þetta
minnsta kosti voru það
minnsta kosti fimm tímar ef ekki lengur frá reynivöllum og í torfuna
þegar jú jú svo þegar í torfuna kemur
þá er þarna óhemju mikið gras óhemju loðin torfan
og mávur við máv sem situr þar á eggjum
þeir komast í efsta topp eða nyrsta topp torfunnar
og ætluðu að hafast þar við og höfðust þar við eitthvað fram eftir
nóttu mig minnir nú þeir vera með einhver eldrunartæki til þess að sjóða sér egg og
sennilega kannski hitað sér kaffi
þó vil ég nú ekki staðhæfa það ég man það nú ekki svo greinilega
en þeir eru með hund með sér minnsta kosti einn ef ekki fleiri
og þegar þeir líður fer að líða svona fram eftir fram yfir miðnættið
þá fer hundurinn eitthvað að ókyrrast
og hleypur þar fram í klettaskoru sem er í torfunni
og eftir því sem hann er lengur að gjálfra þarna
eftir því æsist hann meir og þeim fór nú ekki að lítast á blikuna þarna mundi nú ekki allt vera hreint
og það endar svo með því að hundurinn virðist vera alveg orðinn djöfulóður eins og hann sé að gelta að einhvurju
og eða vilji bægja einhvurju frá þeim
og þeim líst nú ekki bara á blikuna
sumum þeirra héldu að þarna væri ekki allt kannski einleikið
og vildu nú ekki binda skóþvengi sína lengur heldur en nauðsyn bar til
lögðu svo fyrr af stað heldur en ella hefði verið ef að hundurinn hefði ekki sýnt þennan djöfulgang
en þeir komu með mikið af eggjum því
að það mikið sem þeir treystu sér að bera svona langan veg
en þeir höfðu gaman af ferðinni fengu ágætt veður sögðu að torfan væri mjög falleg
en grasið væri bara orðið allt of mikið í henni
það væri sinuþófi að sjá og sinuþófa ofan
ekki færu nú sögur af því að þeir væru
gengu nokkrar sögur um útilegumenn þegar þú varst að alast upp
nei ekki var ekki var það nei en það sást einu sinni
ókenndur maður á ferð
jú það var nú það voru nú sagnir um það að það hefði verið strokumaður af austurlandi
ekkert langt fyrir mitt minni
það var maður í skóg á
kölluðum kálfafellsdal en sá dalur gengur vestur frá
byggðinni norðvestur frá byggðinni á kálfafelli
atli það hafi ekki verið svona góður klukkutíma lestargangur frá bænum og þangað sem maður inn hafðist við í skóginum
þá verður honum nú litið upp til fjallsins ekkert sérstaklega
fyrir það að hann byggist við að sjá neitt einkennilegt en svona af tilviljun bara
verður honum litið lengra upp til fjallsins
þá sér hann það hvar maður stendur á á hnaus sem bar sérstakt nafn
og stendur hundar hjá honum
hann virðist vera með langa fjallastöng fjallastöng og stendur þarna á hnausnum og styður sig fram á stöngina
og hundurinn situr við hliðina á honum
hann horfir þarna langa stund nokkra stund á manninn og lítur af honum og sér hann aftur
en svo leggur maðurinn
leggur maðurinn á stað og heldur lengra inn dalinn eins og hann ætli virðist þá stefna
í vesturátt
og munnmæli heyrði heyrði ég um það
að ekki löngu seinna þá hefði sést ókenndur maður á ferð í svokölluðum mýradölum
í fjallinu fyrir ofan fagurhólsmýri
og það var ályktað að þarna mundi hafa verið um sama mann að ræða
þetta mundi hafa verið maður af austur landi
sem einhvurra hluta vegna hefði verið að flýja byggð sína
þú mundir kannski vilja segja okkur hérna
sögu af af þessu já þetta er síðdegis tuttugasta og þriðja júlí
steinþór þórðarson á hala segir frá
já ég held það hafi verið á felli í suðursveit við skulum segja það að minnsta kosti að það
veiddist einu sinni geysimikið af silungi meira heldur en þetta heimili hefði átt nokkurn tíma að venjast
og þetta er síðla dags að veiðin kemur heim
og það var ekki tími til að gera þessu gott um kvöldið þessu var svo öllu hent í auðan bás í fjósinu
kýr lágu úti þá um þessar mundir
slægja þessu næsta morgun
svo er fólkið snemma á fótum og ætlar að fara að gera að aflanum frá deginum í gær
en það bregður þá svo við þegar það kemur í fjósið
þá er enginn silungur í básnum
heldur er þetta skríðandi um allt fjósið upp um veggi upp um bálka og hvar sem litið er í
og fólkið veit nú eiginlega ekki hvað
á af sér að gera og og þessu
en samt er nú held ég byrjað á því að fara að reyna murka úr þessu lífið á einhvurn hátt
og einhvurn veginn tókst nú víst að fjarlægja þetta
og það var ályktað að það hefði verið eitraður silungur í í því
sem að veiddist svokölluð blágóma
en blágóma var af eldra fólki talin einhvur eitraðasti fiskur í sjó
í steinum þar gekk silungurinn svo nærri bænum
að rennur rann lækur við
og kokkurinn hann þurfti ekki nema að ganga bara út að læknum með skörunginn í hendinni
þá gat hann fengið alltaf nóg í soðið
með því að berja honum ofan í vatnið og rota þannig silunginn
svona var nú veiðin í fyrri daga
hérna þetta er sönn saga þetta er sönn saga já
en það eru hvergi tjarnir hérna sem eiga að vera í
loðsilungar nei nei nei ekki hef ég ekki hef ég heyrt um það
en áll hefur sést hér
og hann gerði á tímabili eitt eða tvö sumur fjandans skunda eiginlega
í silungsveiðinni hjá okkur og þá mest fyrir það að þeir sem veiðina stunduðu
þeir voru svo hræddir við álinn að það lá við því og það varð að alvöru þeir
hótuðu að hætta að
vitja um ef að þetta óféti héldi svona áfram
en svo var það nú til guðs lukku að állinn hvarf frá og
veiðin hélt áfram svona óttalaus eftir það
en það var hér í breiðabólstaðarteigum að
það var á hvurju sumri fyrst þegar ég mundi eftir og fram eftir minni ævi að það rökuðust upp fleiri eða
færri álar úr leirkeldunum sem voru í teigunum mikið andskoti var fólkið hrætt við álinn
það hljóp hljóðandi langt frá þegar hann sást koma upp á hrífunni
og það náttúrlega þorði enginn að ganga nærri fyrr en hann var kominn ofan í kelduna aftur
þó var það nú einstaka maður kannski sem að þorði að
taka hann upp á hrífunni og sletta honum ofan í leirkelduna aftur
og svo var hann svo baneitraður
að þó að hann væri skorinn í marga parta þá runnu partarnir allir saman aftur og urðu að heilum ál
og svo var kraftur hans mikill að hann smó ofan um
kvartilsþykkan ís eða meira
um hávetur þá sögu sagði oddný á gerði okkur
hún sagði til dæmis að hún og fleiri hefðu verið að taka verið við það að taka sortu í breiðabólstaðarteigum
einhverju dýi sem að sorta var í
og það kemur áll upp einn áll upp með sortunni og hann er látinn liggja þar eftir
eftir á ísnum
en morguninn eftir
þegar komið er þarna að þá er állinn horfinn
og hún sagði að hann hefði bara smogið niður úr þarna þykkri íshellunni
sennilega er þetta
sennilega hefur þetta verið smugáll það voru þrjár álategundir til sagði gamla fólkið allar voru þær andstyggilegar
en þó voru tvær andstyggilegastar þorskállinn
hann var nú ekki svo andstyggilegur
svo var það smugállinn hann fór í gegnum allt
og þetta hefur sjálfsagt verið smugáll sem var þarna sem koma þarna upp þegar að sortan var tekin
og svo var það hrökkállinn og hann tók
ef að það bar svo til að hann kæmi upp eða yrði af manna
manna vegum í vatni eða á þurri
þá bara óf hann sig yfir þann hluta af lim mannsins sem fyrir honum varð og smellti honum af
það var ekki ástæðulaust að fólk væri hrætt við álinn því það var ekki á leikmanna færi að þekkja hvaða tegund það var sem þarna var þá á ferð
gengu aldrei sögur hér um einhver óvanaleg aflabrögð í sjó
og ekki var nú það
ekki minnist ég nú þess en eldra fólk þegar að mjög mikið
aflaðist þá reis því hálfgert hugur við því og sagði að þetta væri feigðarafli
það yrði eitthvað fyrir þessu skipi áður en vertíðin lyki áður en vertíðinni lyki
þegar að aflinn væri svona alveg óvenjulegur
og ég hef heyrt
í sambandi við afl mótorbáta og þeirra afla
ef þeir hafa aflað eitthvað sérstaklega vel og eitthvað orðið að bátnum þegar á vertíðina
leið lengra
þá sagði fólkið já það hlaut svo sem að vera
öll þessi ósköp sem hann aflaði í vetur
ja við vorum að tala um aflann
það var nú náttúrlega mikið áhugamál fólksins að
aflaðist því að fengur á sjó þetta var svo mikill þáttur í lífi fólksins
ef hann brást aflinn þá var ekkert annað en hallæri fyrir dyrum minnsta kosti hjá efna minna fólki
þess vegna rotaði fólkið eiginlega hvaða tækifæri sem var og því fannst geta
bent til þess að spáði afla
og þá voru það fyrst og fremst draumarnir
sem að fólkið setti mark á og traust sitt um aflabrögð á vertíðinni
ef fólk dreymdi mikið sjávargang
þá var það óbrigðult að það kom afli og eftir því sem að sjórinn braut
nær bænum eftir því var aflavonin meiri
ef hann braut á bæjar stéttinni nú það var nú alveg víst að þá kom hlaðafli
svo var það annað ef að menn dreymdi dreymdi saur og því meiri mannasaur sem það dreymdi og ég spyr nú ekki að
var að maka honum um hendurnar á sér þá var alveg víst að
kom afli
svo var það annað í sambandi við hestana sem voru notaðir til til reiðar
ef að þeir rifu sig í síðurnar
þá boði það eða átti það að boða að það yrði fluttur fiskur á þeim áður en langt leið
það var kona á breiðabólstað sem margrét hét
hún átti hest sem hét hrekkur
nú var það eitt haust
að það eða eftir nú var það eitt haust að hún setur hrekk á guð og gaddinn þegar
þegar heyjaðist lítið sumarið áður
og þá hafði hún hugsað sér og sem hún lét verða að veruleika að láta hann ganga úti í breiðabólstaðarteigum
þar á köflum oft auð ræsi
og skepnur geta þar af leiðandi náð til jarðar undir flestum kringumstæðum
nú líður veturinn
hrekkur gengur úti í breiðabólstaðarteigum
kemur frá á góu þá dreymir margréti draum
hana dreymir það að djöfullinn kemur til hennar
og leggja reiðing á hann
þegar margrét vaknar um morguninn þá
segir hún fólki sínu frá því að nú hafi sig dreymt fyrir afla
hún segir drauminn en fólkinu fannst hann nú ekki eiginlega sérlega matarlegur margrét var nú á öðru
og staðhæfði að þetta boðaði sér fisk sem hún flytti á hrekk
og það leið ekki lengur tími að það kemur
aflahrota
margrét tekur hrekk af haganum leggur reiðing á hann
og setur fisk úr bjarnareysandi á breiðabólstað
jaá svona gátu nú ótrúlegustu draumar ræst og orðið að matardraumum
til sagnir af mönnum
voru ekki voru ekki miklar refaskyttur hérna og sela skyttur
og ekki fór nú sérstaklega orð af því en eldri menn menn
sem voru uppi fyrir mína tíð
já svona stutt fyrir mína tíð
þeir lögðu mjög mikla stund á það að ganga á milli bols og höfuðs á refnum
og þeim tókst það
þeim tókst það alveg að útrýma refnum hér
og það var fyrir þá miklu árvekni sem þeir sýndu í því að
eyða honum
steingrímur
tengdafaðir oddnýjar á gerði hann var einn af þessum vökulu mönnum í því efni
hann lá um fleiri nætur kannski
á greni í þeirri von að geta fengið
í þeirri von að dýrið kæmi að og það væri
að ná því einu sinni lá hann þrjá sólarhringa á greni
og hann hafði hugsað sér að liggja þá lengur og það var farið að leita að steingrími
fólk hafði hugmynd um það hvurt hann mundi hafa farið jú hann fannst og þá liggur hann þarna á greni
og það er sótt skytta og
grenið er unnið
yrðlingarnir sem inni voru dýrin komu bæði að og voru skotin
þetta er nú eitt lítið dæmi af því hvað menn voru
árvakrir að eyða þessum óvin
það var tvennt sem að steingrímur stundaði fram yfir aðra
hans það var þettað að reyna að vinna sem flesta refi og í öðru lagi að taka hvannarót
það var sagt að hann hefði komið með marga og stóra rótarbagga
heim að gerði meðan að hann bjó þar
enda eru hér ýmsir staðir
sem að benda til þess að það hefur verið mikið rót
það er til dæmis gil hérna í breiðabólstaðarklettum sem gengur upp úr klettunum alveg neðan frá
neðan frá brekkum og alveg upp á egg
gil sem heitir rótargil og þar má sjá enn töluvert af
hvannarrót og það er sagt að steingrímur hafi oft lagt leið sína í rótargil
annað einken
annar staður hér sem að bendir til þess að það hefur verið
þar hefur verið um um líklega mikla hvannarrót að ræða
það heitir hvannstóð
það er allstór skriðubás stutt neðan við
eggina upp af eða austan við breiðabólstaðarbæi
jaá fólkið varð að leggja sér flest til munns í þá daga
og þetta hefur nú ekki verið nein neyðarfæða hún hefur fyrst og fremst verið holl
en bragðið á henni var nú ekki
en það skiptir kannski minna minna máli heldur en hvaða saðning fólkið fékk af máltíðinni
og hvaða hreysti máltíðin gat skapað því
það var eitthvað hollara heldur en sæta kaffið og brauðið sem að við erum nú að éta og drekka ja drottinn minn góður
það er eitthvað annað
að kvöldi tuttugasta og þriðja júlí steinþór þórðarson á hala segir frá
já ég var að spyrja þig af hverju þær hafi fest svona í þér þessar sögur sem steinn afi þinn sagði þér
nú meðal annars af því
að við höfðum gaman af því strákarnir þegar hann var að segja frá
okkur fannst hann hann hafa svo einkenni legan frásagnarhátt
og ýmis dáldið skrýtin orð sem hann viðhafði
einu sinni sagði hann okkur þessa smáskrýtlu einu sinni var bágt hjá föður mínum hann gat það samt
nú hvað var það sögðum
við sem hann gat samt þa þa það
nú svoleiðis um vetrartíma það var kýr að beiða hjá honum
en það var blindöskubylur svo hann getur ekki komið kúnni undir tappa
en en en hann átti vetrungssnigil
hann tekur hann og og lyftir honum upp í kómentuna
þessa sögu sagði hann okkur einu sinni
og okkur fannst þetta nú
svo skringilega sagt frá þess vegna festist þetta nú svona í manni
einu sinni var bágt hjá föður mínum hann gat það samt
að spyrja þig hvort þú kynnir ekki eitthvað af vísum
jú jú maður kann nokkuð af vísum sem maður lærði
og þá ekki síst með tilliti til þess að
reyna að vera sem sterkastur að kveðast á
því það var eitt af því sem faðir minn iðkaði meðal annars við okkur strákana í fræðimennsku
það var að kveðast á við okkur
og þá lögðum við kapp á það að k reyna að kunna sem mest til þess að geta kveðið karl í kútinn
en það var ekki svo gott hann kunni hann
gat víða gripið niður í í rímum og rímnaerindum
við við lærðum nú
rímum
svona já ó já
svona upphaf á ýmsum rímum og svona gátum gripið erindi og erindi á lofti ef að með þurfti
þessi vísa er svolítið smellin
hjá það er í göngu hrólfs rímum
þegar göngu hrólfur fer að
sækja ingigerði drottningu ég man nú ekki fyrir hvaða kóng í annað ríki
og hann átti nú að reynast kóngi trúr
í því að saurga ekki stúlkuna og þá segir rímnaskáldið
þá voru þeir sko einu sinni í næturstað
og til þess nú að forðast allar samfarir þá segir skáldið sín á milli sverð eitt nakið sagt
að hefðu
um nætur verk ei gáfu
þetta er nokkuð vel komist að orði
gunnlaugsrímur já
kunni nú
eiginlega fyrstu rímuna í rímu um gunnlaug ormstungu en nú er það fallið í gleymsku nema bara fyrstu erindin
en svo hefurðu lært alls konar
lausavísur er það ekki
það er nú ekki mikið um það
oft nema þessa til dæmis oft er úti veðrið vott
ekki fær hann grímur gott að gifta sig í þessu
nenni ég ekki að nauða við þig því nóga hefurðu bolla nefið á þér neglist við neðra gat á skolla
nenni ég ekki að nauða við þig því nóg er í þér kvefið nefið á þér neglist við neðra gat
gat á peði
sigurður minn sigurður
sýslar hann um lömbin uppi' á laugu liðugur
rauðla kussa rekur við rétt um miðaftaninn hún hefur löngum haft þann sið það
það er skíta vani
árni kallinn er með mak í undirherberginu fær hann ekki að fara á bak fríða kvenfólkinu
nú er hann með norðanvind og nóga
reykjarsvælu en höfða jóka herleg kind hampar bárði skælu
margur hátt þó hugsi sér hvað síns tíma bíður sunnan úr mýrdal merin er magnús glerhöll ríður
saga um þetta nei nei nei engin saga
ærnar mínar lágu í laut leitaði ég að kúnum
þetta er byrjunin á rímu af af gunnlaugu ormstungu
frá þorsteini fyrstum greinir saga borg á mýrum ráða réð
rausn og dýrum auði með
var hans faðir vanur svaðilförum hret við iðinn eggjastíms
egill niðji skallagríms bóndans metin beðja hét jófríður
fegri vífum gjarnan góð gunnars hlífarsonar jóð
með þorsteini menjareinin fríða átti sveina þrekna þrjá
þeirra greina heiti má
þeirra elstur þótti helstur skúli
kollsveinn annar þriðji þar þrekið sanna egill bar
tímar liðu líkt og iðjustraumar þorsteinn heima
þægum beð þannig dreyma eitt sinn réð
álft drifhvíta eina líta þóttist hússins mænir uppi á
skein mót sólu
dýrgrip eiga þóttist þann þundur veiga gullfagran
nú man ég ekki meira
í hjörleifsgrófum sem ég var að minnast á áðan hefur sést ókenndur maður á ferð
hann hefur gengið venjulega leiðina milli loftstætta og hjörleifsgræfa
vestur fjárgötur sem þar hefur myndast og upp á flötinn fyrir ofan hjörleifsgræfur og upp á þjóðveginn
þórhallur nábúi minn hann
minnsta kosti tvisvar séð mann þarna á ferð og í annað skiptið var það bara á björtum degi
það var á jóla á aðfangadagskvöld
líklega laust fyrir nítján hundruð og tuttugu eða um nítján hundruð og tuttugu þá fórum við öll hér frá hala
í boð að reynivöllum á aðfangadagskvöld
himinn var heiður og glaðatunglsljós
og þegar við komum innst á helghólinn þar sem að gatan lá
þá sé ég hvar maður fer fyrir norðan gengur fyrir norðan loftstætturnar heldur götuna þar vestur eins og leiðin lá
og stefnir upp á þjóðveginn
ég segi við piltana sem með mér voru
annar þeirra hét lúðvíks var gestsson var hér vinnumaður í mörg ár
en hitt var torfi sonur minn þá uppvaxandi strákur
ég segi við þá þarna er maður á ferð strákar þarna fer einhver
inn eftir fyrir neðan hjörleifsgræfurnar
ég vildi nú bara að þetta væri
nú er ég þó viss um að þarna sé ég að maður er á ferð
en þeir gátu ekki komið auga á manninn
og sérstaklega var þess ekki að vænta að torfi gæti séð hann af því að hann var það minni heldur en ég
og ég sá ekki manninn nema svona nokkuð
niður fyrir miðju vegna þess að það bar hæð af af honum að neðanverðu en hinn maðurinn gat ekki komið auga á hann
jæja svo þegar við komum á þjóðveginn þar sem maðurinn hefði nú átt eiginlega að verða
svona í humátt á undan okkur og við bjuggumst við að ganga fram á hann þá var enginn maður
ég sagði við piltana
það hefur sjálfsagt verið hann sveinn á breiðabólstað það var þá vinnumaður á breiðabólstað þessar mundir
það hefur sjálfsagt verið hann sveinn hann hefur verið að fara
líklega orðið hræddur
haldið að þetta væri huldufólk og tekið til fótann og hlaupið að reynivöllum
já þeir létu þessa
sér vel líka piltar við héldum svo að reynivöllum
spurðum hvort nokkur hefði komið þar hvort sveinn á breiðabólstað
komið þar nei sveinn hafði alls ekki komið þar
verið þangað á ferð
er þetta nú ekki sami maðurinn sem að þórhallur nábúi minn hefur séð þessi dularfulli maður sem að við getum ekki skýrt
hver er eða hvurnig er til kominn
manstu nokkuð fleira af gömlu
sem þú heyrðir
ja huldufólkssögunum
það eru hraun
hér austast á breiðamerkursandi
rétt vestan við fellsá
eða á milli útfallanna eða framrennslinu af fellsá eins og hún fellur nú
þessi þessi hraun þau skiptast í tvær tyrpingar austur hóla og vestur hóla
og það er talið að í austur hólum sé huldufólk
og til áréttingar því skal ég segja þér tvær
það var á uppvaxtarárum konu minnar þegar hún var uppeldis stúlka á reynivöllum
þá var það einu sinni sem oftari að öræfingar komu í kaupstaðarferð
með ull sína til hornafjarðar
þá er með í ferðinni húsfreyjan á hofsnesi í öræfum
guðrún að nafni mjög merk og greind kona
og hún segir það þegar hún komi
undir hrollaugshóla austast þar sem að gatan lá fast hér um bil fast upp undir hólunum
þá sér hún hóp af fólki standa framan undir klettinum vel búið
líkt og það væri að búa sig upp á fyrir ein hverjum sem það ætti von á
og hún segist sagðist hafa horft á þetta góða stund
þennan hóp af fólki
og hún ályktaði að þarna hefði verið huldufólk þarna hefði staðið huldufólk hefði haft gaman
gaman af alveg eins og við hefði hún sagt af að horfa á þegar að lestirnar fóru þarna um
nú líða mörg ár og tugir ára þá eru þingeyingar hér í bænda för