tiro-is/ismus huggingface dataset:
einmitt á með an þau liggja austan við steinstaðahólminn þá var miklu hættara við að þau rynnu yfir yfir engjarnar á víðivöllum og miklabæ
ég man eftir því líka að
að hér þeir steinstaðamenn
sem áttu hluta í steinstaðahólmi
og mikið til að þeir áttu oft hross langt fram á vetur í steinstaðahólmi
en þá voru vötnin komin kannski austur fyrir og eru farin að renna
yfir víðivallaengið út í miklabæjargegninn
og þá var erfitt að koma þeim það var ekki hægt að koma þeim vestur fyrir
beint í steinstaði það varð að reka austur fyrir
það var gott að vera í hveragerði ágætt að vera þar maður hitti þar margt gott fólk og var fljótur að kynnast því
og þar var eins og það var eins og maður væri kominn á eitt stórt heimili þar sem allir vildu gera allt fyrir alla
bæði heimilis fólkið og vistfólkið líka
sama mátti segja um veruna á
þar var verulega gott að vera
ég var nú svo heppinn að ég lenti á herbergi með tveimur ungum mönnum
og báðir komnir yfir það versta þegar ég kom til þeirra
voru komnir á góðan bátaveg og voru því gátu því verið hressir og voru hressir þess vegna
enda voru þeir þannig í eðli sínu þetta voru mjög lífs
glaðir menn og við vorum samtaka í því að reyna að gera hver öðrum lífið sem léttast
við spurðum hjúkrunarkonurnar hvort það væri gaman að koma inn á herbergið til okkar
jú þær sögðu að það væri gaman það væri eiginlega lang kátast á þessari stofu
þar sem þær kæmu inn
nú var það ekki svo að skilja að þessar hjúkrunarkonur hafi verið neinar gleðimanneskjur sérstaklega
en þær kunnu að gera skil á því góða og því lakara
og þess vegna hefur þeim fundist eitthvað léttara loftið í þessari stofu
heldur en var sums staðar annars staðar þar sem þær komu inn og þó annars meðal annars
vegna þess að þar voru sjúklingar
heldur en við vorum þarna á þessari stofu
og ég álykta nú að það hafi verið fyrst og fremst
þess vegna að það var léttara yfir okkar stofu heldur en kannski sumum hinna hinna þar sem þær komu inn
þær voru ákaflega nákvæmar við við okkur sjúklingana og vildu
allt fyrir okkur gera sem þeim bar að gera
en það var bara eitt sem að þær gátu ekki liðið
og máttu ekki líða það var að það mátti ekki reykja inni á sjúkrastofu
það var annar félagi minn hann
reyktóbaksmaður mikill átti hálfbágt að umlíða það mega ekki reykja
ekki vil ég nú segja að hann hafi nokkurn tímann syndgað upp á náðina
en hann var að minnsta kosti ekki fyrr kominn á fætur en hann fór fram á setu stofu
til þess að geta fullnægt þessari þörf sinni að reykja
ég hitti gamlan skaftfelling
nokkrum árum eldri en ég
stuttu eftir að ég kom
úr þessari sjúkralegu
hann hafði verið búinn að vera á landspítalanum
fimm eða sex árum síðan
og hann sagði að ég hefði talið mig fara mikils á mis ef ég hefði ekki fengið að koma á landspítalann
mér þótti svo ánægju legt og gott að vera þar
fór með svo góðar minningar þaðan að ég gleymi þeim aldrei
enda var það kannski meðal annars af því að hann fékk þarna fullan bata meina sinna
jæja þú varst
varst að tala þarna um þrjá menn í dag steingrím benedikt og stein afa þinn
svo varstu líka að minnast á þarna sögu um eitthvert
klukkugil já
hvernig er hún klukkugil ja því miður þá er ég nú farinn að ryðga í þeirri frásögn
okkur var nú strákum sagt ýmislegt af því á okkar uppvaxtarárum
bæði svona sem fróðleik og líka sem grýlu fyrir okkur
steingrímur á gerði eins og ég var að segja þarna í frásögninni áðan hann hafði mikla ánægju af því að fara í fjallgöngur
nú er það einu sinni sem oftar að hann fer í hvannadal
hvannadalur liggur hér norðvestur á milli steinadals og
norður eiginlega af þessum fjöllum steinadal og staðarfjalli
nú ætluðu þeir að stytta sér leið í þetta skipti og fara að klöngrast eftir
og hann kemst svo langt
að hann kemst á svokölluðum fremri myrkrum
það eru tvö kennileiti í klukkugili það fremra heitir fremra myrkur þar er gilið þröngt mjög
mjög þröngt og víst dimmt og draugalegt þar um að litast
hann kemst inn að fremra myrkrinu þar fellur nokkuð hár foss niður en hann var
harðgaddaður svolšiðis að steingrímur treystir sér ekki að klöngra upp klettinn
en þó taldi hann það ekki óhugsandi að hann hefði getað komist upp sjálfur
ef tíkin sem fylgdi honum
hann taldi mjög ólíklegt og alveg fráleitt að hún hefði getað komist upp á eftir sér en tíkina vildi hann ekki skilja við sig
og af þeim orsökum sagðist steingrímur hafa skilið snúið frá
innra myrkrið er hér um bil innst í klukkugili
eins geigvænlegt það er ekki eins dimmt þar um að litast eða tröllslegt eins og í fremra myrkrinu
það væru skessur í klukkugili
og þař hefðu sést skessur
og þær hefðu mikla tilhneigingu til þess að reyna að ná í menn
og ég er viss um
að eldra fólk á sem ég ólst upp með að það trúði þessu
einu sinni var björn
verið svona laust fyrir aldamótin
í fjallgöngu í hvannadal og bóndinn á sléttaleiti náfrændi minn stefán benediktsson að nafni
þegar þeir komu yfir á
þar sem það endar við dalskjaftinn fremst
því klukkugil það gengur framan af aur
og inn með svokölluðum höfðum í staðarfjalli
og brekku að vestan í hvannadal það gengur inn á milli þessara kennileita
þetta er alllangur vegur
svo kennileiti sem heitir garður
og það kennileiti er komið af því að fyrr á öldum þá segir sagan að
hafi rekið naut sín í hvannadal og þá fóru þeir þá leið
með þau þeir fóru með þau inn aurana austan megin fjallsins og yfir í hvannadal hér um bil innst
þar er gil sem heitir nautastígur og nautastígs gil
og það sannar það að þarna
hefur verið farið með nautgripum
og annað sem sannar það að það hafi verið nautgripir í
í hvannadal það eru að það eru sléttir og fallegir fletir í hvannadal nú orðið mikið mikið uppblásnir
sem heita kálfafletir
meðal annars þetta tvennt nautastígur og kálfafletir þeir færa
og við kjaftinn á hvanna dal þar sem
lengst niður að gilinu
þar var hlaðinn garður eða örstuttur vegur nokkrir metrar
þar var hlaðinn garður til þess að verja nautunum að þau kæmust ekki fram það var eina leiðin sem þau gætu komist úr hvannadal
og svoleiðis gengur það víst nokkur ár eða áratugi eða kannski svo
hundruðum ára skiptir ég skal ekki um það segja nautin eru höfð í hvannadal og verður ekkert af þeim þar
en svo er það einu sinni þegar til á að taka um haustið taka nautin úr hvannadal þá finnast þau ekki
þá hafði það upplýst við nánari athugun þau höfðu lagt til að klöngrast fram í klukkugilið
fyrir neðan garðinn sem hlaðinn var fyrir þau
og hrapað þaðan og niður í á
og eftir það var hætt
þessi frásögn hún er bundin við munnmæli en engar skriflegar heimildir
hver sagði þér þessa sögu ja það voru
ýmsir eldri menn bæði faðir minn og fleiri eldri menn sem hér voru uppi á þeim tíma
fleiri sögur nei bíddu nú við nú ætla ég að segja þér af því sem að fyrir þá bar þegar þeir fóru í fjallgöngu í hvannadal
björn föðurbróðir minn og stefán bóndi á sléttaleiti ég var kominn að því áðan áður en ég tók útúrdúrinn með
nautin í hvannadal
nú var það í þetta sinnið sem
og svo var það ekki meir
oddný heitin á gerði þessi mikla fróðleikskona
hún trúði því fastlega að það hefði verið tröll í
því í hvannadal vex mikið af af góðum og stórum heiðargrösum
það var venja að fara þangað til grasa tvisvar á ári vor og haust
nú var það í þetta sinnið sem oddný segir frá að hún og fleira fólk
það hvílir sig þarna á garðinum á leið í grösin
og hún segir að það
renni blundur á sig
ekki sagðist hún líklega hefði nú blundurinn ekki verið langur sagði oddný en draumurinn hefði verið leiðinlegur
hún sat þarna á dálitlum torfubakka á garðinum
og þá segir hún að sig dreymi að torfubakkinn fari á stað með ógnarhraða
og bruni með sig niður í gilið
og við það sagðist oddný heitin hafa hrokkið upp að hún var að nema staðar á gilbotninum
en illa sagði hún að sér hefði verið við drauminn
svo var ekki meira um þetta
en þessi draumur oddnýjar
í hennar huga virtist það eiginlega stað festa það sem sagt
verið að það væri ekki allt hreint í klukkugili
neðst í klukkugili næstum innst eða niður við ána
þar eru torfur fallegar torfur
hafa nú verið að blása upp á seinni árum og ég
þær séu nokkurn veginn orðnar uppblásnar núna einu sinni sá einn göngumaður
frá kálfafelli
þegar hann fór fram á garðinum og fram garðskriðurnar fyrir framan garðinn
þá sér hann þar sjö skessur
að dansa í steinutorfu
en hann átti víst ekki mikið við að horfa á þann dans heldur flýtti för sinni og hljóp heim
í annað
skipti ég held áreiðanlega eiginlega að það hafi verið sami maður þá var hann í göngu í staðarfjalli
þá verður honum gengið fram á svokallaðan miðhöfða
miðhöfði er annar neðsti klettur við aurinn í staðarfjalli að vestanverðu
fram á höfðann þá sér hann ég man nú ekki vel hvort það voru sjö eða níu skessur
sem voru að leika sér í bólinu undir klettinum
það er slétt slétt og fallegt grasból sem að liggur
að klettsrótunum
en þær verða varar við hann um leið og hann verður var við þær
og hann sér það að þær ætla að veita sér eftirför hann tekur til fótann
stekkur norður höfðann
norður norður og norður úr höfðanum
svokallaðar koltungur
austur úr koltungum og austur úr staðarfjalli
og þær á eftir honum
ekki man ég nú greinilega hvað ég hef heyrt um það hvurnig hvað var langt á milli að
hvur þeirra gafst upp en sú sem komst næstlengst hún komst að svokölluðum miðvötnum þar gafst hún upp
en sú sem fylgdi honum lengst hún komst að túngarðinum á kálfafelli
og þar skildi með þeim hann slapp aðeins inn fyrir garðinn um leið og hún steig fætinum upp á hann að utan
en það var sagt
sagan segir að þessi maður hann hét einar
hann hafi verið mjög dasaður
og mig minnir nú helst að það hafi átt að líða yfir hann þegar hann kom upp á baðstofuloftið
og það var almenn trú hér að klukkugil það dragi nafn af skessu sem hefði heitað klukka
þá kom ekki annað til mála ekki aðrar getgátur til mála heldur en það
að öll kennileiti sem í klukkugili voru þau eru að meira eða minna leyti kenndar
við kennd við skessu
og þar á meðal að gilið sjálft hafi dregið nafn af skessu sem
heitað klukka
nú í seinni tíð og gott ef það er ekki frásögn guðmundar á hoffelli
þar sem hann segir frá klukkugili og fyrirbærum í sambandi við klukkugil
að þegar að papar numdu hér land
eða bjuggu hér á íslandi þá er sagt að þeir hefðu búið í staðarfjalli
og það eru munnmæli hér mjög sterk munnmæli um það að þetta muni vera rétt frásögn
að ekkert bendi nú til þess í þessu fjalli
engin örnefni eða neitt bendi til þess að þarna hafi verið byggð
annað en þessi munnmæli sem að segja herma um þetta papbýli
en hvað sem
því líður nú öllu þetta verður nú aldrei líklega nema getgátur sem erfitt verður að sanna
en mig minnir að það vera sagt í frásögn guðmundar í sambandi við klukkugil
að þegar að heiðnir menn komu hingað og papparnir fóru að flýja
þá höfðu þeir meðal annars flúið úr staðarfjalli
og þá hent klukkum
klukkum sínum og helgidómum farið með þau í klukkugil og hent þeim þar
og gilið hafi þá hlotið nafnið af helgum klukkum þeirra sem þeir hentu í gilið
og kallað klukkugil
en nú höfðum við seinni tíma
nú ekki viljað leita svona langt eftir örnefninu á klukkugili
hvorki viljað kenna það við skessur eða við neina helgidóma í sambandi við papana
nú viljum við halda að gilið beri nafn af á
sem hefur heitað klukka og á einhvern hátt farist þarna í gilinu eða gilið verið kennt við hana
þessar getgátur okkar byggjum við á því að hér í breiðabólstaðarklettum
eru ýmis örnefni
við kindur og sérstaklega við ær
sem hafa farist þar á einhvern hátt
eins og til dæmis kápustaðir
morsutorfa
og fleira mætti nefna
þetta ber kennsl
þetta er kennt við ær
sem að hafa þarna verið um lengri eða skemmri tíma eða máski hrapað þar
og þá höfum við velt þessu fyrir okkur er nú ekki alveg það sama að gerast
hefur ekki alveg það sama gerst við klukkugil
það er hóll hérna fyrir vestan bæinn ætli ekki svona þrjú hundruð metra
sem heitir helghóll
gamlar sagnir segja það og jafnvel nútíma sagnir líka að þar sé huldufólk
þar þóttist fólk hafa séð
eldra fólk þóttist hafa séð það þar
ég get nú ekki eiginlega
sagt svo öruggt sé að nokkuð nútímafólk nútímafólk hafi séð þar huldufólk
austan í þessum hól er fjárhúskofi sem áður var stekkur
en ég hafði síðan fyrir kindakofa
þarna var stíað fyrst þegar að ég mundi eftir
eða fram undir aldamót að hætt var hætt var að stía
en það var svolítið einkennilegt með þennan með þennan stekk og stíingu á þessum stað að áður stóð
réttin og stekkirnir á öðrum stað dálítið neðar og þá í lægð sem er þarna austan í hólnum
en það var það einkennilega
að það var aldrei hægt að byrgja svo rammlega stekkina það voru tveir stekkir sem þarna voru annar frá hala og hinn frá gerði
það var aldrei hægt að byrgja þá svo rammlega að ekki væri búið að ryðja úr
dyrunum á morgnana
og þess vegna varð að flytja var var stekkurinn fluttur eða stekkirnir á þann stað
úr lægðinni og lengra upp í hólinn
og þar var hann þegar ég mundi eftir og þar byggði ég þetta hús uppúr stekkjunum eins og sagði áðan
en gamalt fólk hafði fulla trú á því að það hefði verið huldufólk sem hefði hleypt lömbunum út
þótt þessi stekkur vera eitthvað of nærgöngull sér
og viljað rýma honum á burt á hógværan hátt og þá á þessa leið
nú er það um vetrartíma ég man nú ekki
hvaða vetur það var
það hefur líklega verið um nítján
hundruð nær nítján hundruð og þrjátíu
að þá‘er ég að gefa kindum mínum
austan í helghól
og með mér eru piltur sem var hér vinnumaður hjá mér ingvar þorláksson að nafni
og torfi sonur minn þá uppvaxandi strákur
þá vantaði mig nokkrar ær
og þegar við vorum búnir með gegningarnar á helghól
þá ætlaði ég að ganga inn undir reynivelli eða áleiðis að reynivöllum
þar gengu heima ærnar til þess að skyggnast um þær sem að vöntuðu
en þegar við komum upp á há helghólinn þá sjáum við það að tveir menn eru að koma
ísana utan ísana beint suður af reynivöllum austan við svokallaða nausthól
þessa leið fóru menn til þess að stytta sér veg
þegar þeir komu úr öræfum fóru þá beint af fjörunni og stefndu upp undir reynivelli
í þetta sinn var ís á öllu breiðabólstaðarlóni en þó á þann hátt að við
því það hafði fyllt í lónið komið uppistaða í ósinn
og fyllt í lónið svoleiðis að nýtt íslag myndaðist fyrir innan höfuðísinn á lóninu
og þegar við sjáum þessa menn þá urðu þeir að komast að höfuðísnum og yfir á þennan veikari sem að var
nú okkur fannst þetta ekkert óeðlilegt að þeir væru nokkra stund að leita fyrir leita fyrir sér af því að líkur
líkur voru til þess að þarna væri ótraustur ís
svo göngum við niður hólinn og svo að beitarhúsum þar sem þórhallur nábúi minn var
að hýsa sitt fé eða hluta af sínu fé
á svokölluðum
loftstóttum
við segjum honum að það séu menn að koma úr öræfum að það séu tveir menn að koma úr öræfum
þeir séu þarna fyrir austan nausthól að komast af ísnum
já já þórhallur kemur svo út úr fjárhúsinu og fer að horfa á þetta með okkur þessa menn jú jú hann gengur alveg úr skugga um það eins
þarna er engin ofsýn á ferð
svo við ályktum að þetta muni vera menn úr öræfum í jarðarför
jóns hálfdánarsonar bónda í vesturbænum í flatey
hann átti margt venslafólk í öræfum
og okkur þótti ekki ólíklegt þar sem jarðarför hans stóð fyrir dyrum að einhverjir væru kannski að koma í jarðar förina
nú fer ég frá þórhalli
og piltar mínir heim og ég held svo áleiðis að reynivöllum alltaf eru mennirnir á sama stað
og ég fór að hugsa um það sérstaklega á eftir
að þetta var einkenni legt hvað þeir voru lengi að
óskiljanlega einkennilegt hvað þeir voru lengi lengi að
yfir þennan veikari ís
en þegar ég sný við stutt fyrir austan reynivelli
þá sé ég það síðast til þeirra og þá er birtu farið að bregða að þeir eru komnir af ísnum og upp í landið
og þeir hafa þá stefnu að mér fannst að þeir mundu ætla að taka leiðina ekki ekki taka þjóðleiðina
hér austur úr mýrum
svo ég fann rollurnar og fór með þær að húsunum og hýsti þær
er svo nokkra stund að doka úti eftir að ég kom heim ég þóttist vera sannfærður um það að þeir mundu nú koma til bæja
og kannski leggðu nú leið sína að hala
en þegar mér fór að leiðast að bíða úti þá fór ég til baðstofu og sagði fólkinu hvað ég hefði síðast séð til mannanna en
ekki bólaði nú á þeim enn og það bólaði ekkert á þeim það kvöldið svo var það
átjánda ágúst nítján hundruð sextíu og sex þetta er önnur spólan sem ég hljóðrita á í dag
já það var mitt fyrsta verk svo morguninn eftir að ég bregð mér að reynivöllum
því það gat hugsast að þetta hefðu verið fjörumenn þaðan því leið þeirra lá þarna um
en þegar þangað kemur þá er mér sagt að það hafi engir menn farið á fjörur frá reynivöllum þennan dag
hvaða menn
menn þetta hafa verið það geta hvorki ég eða aðrir sem að sáu þessa menn gert sér grein fyrir
og í þriðja lagi skal ég geta þess
að það var stúlka á gerði hún var að sækja hross hér vestur vestur fyrir breiðabólstaðarbæinn
og hún sá einmitt þessa menn líka sömu mennina og við þóttumst
hafa séð svo hér er ekki því að til til til að dreifa þar sem svona margir sáu að um mis sýningu hafi getað verið að ræða
svo ekki meira um það
manstu nokkra sögu enn sem er bundin við örnefni
ekki er það nú eiginlega ekki get ég sagt það
ekki minnsta kosti svona í fljótu bragði en einhverja aðra sögu já
af því vorum að minnast þarna á helghól ég var að minnast á helghól þá var þar rétt vestan undir
helghól
gamalt upp blástursland sem nú er gróið fyrir
og heita hjörleifsgræfur
en sunnan við hjörleifsgræfur eru beitarhús frá breiðabólstað þarna næsta bæ
sem heita loftstættur loftstættur
loftstættur af hverju þær bera nafn það höfum við ekki getað enn fengið upp af hverju væri
og heldur ekki af hvurju þessar hjörleifsgræfur bera nafn
ofan við hjörleifsgræfur er sléttur flötur mjög sléttur og fallegur
flötur
og efst í þeim fleti við skriðurótina
er dálítil hæð upphæð mjó svona til mjórri til beggja enda en breiðust um miðju
og þetta heitir helgaleiði
og munnmæli um þetta munnmæli um þetta helgaleiði hafa
lifað á þessa lund á
á reynivöllum var bóndi sem helgi hét
en einhver ágreiningur hafði orðið milli breiðabólstaðarbænda og helga
út af ágangi á lönd hvor annars
og það endaði með því þegar helgi eru einu sinni á ferð
þá setja breiðbælingar eða breiðabólstaðarbændur fyrir honum vestan í helghól og drepa hann
og svo segir sagan að þeir hafi heygt hann þarna á fletinum fyrir ofan hjörleifsgræfur
og þessi hæð sem nú er alveg á miðjum veginum heiti helgaleiði og
kennt við þennan helga sem breiðabólstaðarbændur drápu
aldrei hefur verið nú sá manndómur sýndur að það hafi verið grafið í þetta leiði
en maður gæti nú ætlað ætlað
að þarna væri rætur frá skriðunni sem fellur hefur fallið fram rétt ofan við þessa hæð
ég hef nú
rekið staf til dæmis ofan í þessa hæð og ég hef ekki fundið neina skriðu
svoleiðis að það eru eiginlega ekki líkur til til
þó maður vildi nú rökstyðja þetta helgaleiði með því að
skriðurótin neðsta sem að falli þarna
að þessi hæð hafi myndast af því en ekki af þessari þjóðsögu sem lifir á breiðabólstaðarbæjum
og ég vil nú öngvan trúnað á leggja ekki nokkurn hæfa í
en hvurnig þetta hefur nú orðið til þessi hæð
og þetta nafn og kennileiti það er hlutur sem að við höfum ekki getað enn fiskað upp
en ef það væri nú grafið þarna í hæðina
þá væri nú að minnsta kosti alltaf fengin vissa fyrir því hvurnig jarðlagið væri þarna
og máski maður kæmi ofan á einhverjar fornleifar ef að eitthvað væri
en það eru engar sagnir til um neina ábúendur þar eða neitt slíkt nei bara nei enga já nei
oddný heitin á gerði sagði okkur
þegar að hún fór unglingur ég man nú ekki hvað hún sagði átta níu ára ég man nú ekki alveg
flutti úr suðursveit og að hofi í öræfum þá sagði hún að það hefði verið áð
austast við lítinn smákofa sem að hefði verið þar
en verið fallegur valllendisblettur í kringum hann
hún var nú að giska á að þetta hefði kannski verið selkofi
frá einhverju býlinu á felli
en vel mætti nú vera að þetta hafi verið eftirstöðvar af
þessari hjáleigu á felli annaðhvort borgarhól eða sérstaklega brennhólum
stutt síðan búið var hér á
sléttaleiti en svo eru ýmsar
sagnir hér um ýmis örnefni eru ekki til rannveig þú minnist á sléttaleitisbyggðina já
já sléttaleitisbyggðin hún er þannig til komin að
að hún er flutt
byggðin frá steinum hún er flutt að sléttaleiti
að veita þar harðan aðgang að bænum að það var ekki búandi þar lengur
landið upp ja það mátti segja allt upp að bæjarvegg
og bóndinn sem síðast bjó þar hét ingimundur
og þegar að hann sá nú hvað verða vildi þá
sýnist honum að það sé ekki um annað að gera heldur en flytja byggðina
og þá dettur honum þetta í hug að flytja á þessa hæð þarna vestur með fjallinu og reisa bæinn þar
en mér hefur verið sagt núna fyrir stuttu síðan af ábyggilegum manni
að breiðabólstaðarbændur hefðu boðið ingimundi að byggja í sínu í breiðabólstaðarlandi
hann gæti aftur á móti nytjað landið bæði til slátts og beitar eftir því sem honum sýndist
nefnilega sléttaleitisland eða steinaland
þetta þótti ingimundi náttúrlega vel boðið
hægara og betur getað nytjað landið með því að vera einhvers staðar á búsettri sjálfri landareigninni
þess vegna hafnaði hann nú þessu boði breiðabólstaðarbænda og reisti bæinn á sléttaleiti
en bæinn
en bærinn hefur nú ekki eiginlega þótt vera rétt nefndur sléttaleiti
einhvern tíma var ferðamaður þar á ferð og varð þá þessi þessi vísa að munni
sléttaleiti skilst mér rétt ei heiti betur færi að brattahlíð bærinn nefndist sína tíð
enginn í steinum aukir kofa eða byggir upp heygarðinn
því fjallið reiðist fyrir ofan færandi niður stríðsherinn eða kaldaá umturnar öllu því sem að lagfært var
láttu ekki borgarlandið heyja
lukkunnar standi viltu þjá lát heldur grasið loðna deyja en leggir þú þar hendur á
láttu ekki borgarlandið heyja lukkunnar standi viltu þjá
lát heldur grasið loðna deyja en leggir þú þar hendur á
ungbarn við heiminn skilja skal skortir á nírætt áratal
að ingimundur hafi ort í sambandi við það að heyja ekki í borgarlandi
því átti að fylgja einhver ógæfa og þá meðal annars þetta eins og fram virðist koma í kveðlingnum
vaxið líka sem heitir selmýri
og þar er sjáanlegt að hefur verið ein hvers konar byggð
og munnmælin segja að þarna hafi verið sel frá steinum
enda ber mýrin
sannar eiginlega nafnið á mýrinni það selmýri
en byggðin er á ansi fallegum valllendishól neðst
á þessari mýri niður við aurinn
er bara allmikil
allmiklar tóftarrústir þarna
sýnist það að þar hefur eitthvað verið um að vera í sambandi við byggð
ég minnist þess það ke var einu sinni núna á seinni árum
að ég var staddur þarna í safni um hausttíma
var að bíða eftir mínum samsafnsmönnum settist þarna á tætturnar
og var að hugsa um það að gaman væri nú að sjá
af því fólki sem þarna hefði stigið fótum um
en ekkert gat ég nú séð
en ég svona lét mig dreyma í anda um fallegar stúlkur
og pilta sem hefðu
gefið þeim hýrt auga þegar þeir komu með með fjárhópinn ofan úr hlíðinni fyrir ofan
selið
þetta er kölluð selmýri og þarna átti selið að vera staðsett
í ósköp hæfilegri fjarlægð frá steinabænum
og þarna er mikið
þarna er fjalllendis í kring og skógur hefur sennilega verið bara gott undir bú þarna
og annað það að að líkindum hefur landið
náð náð lengra út frá hlíðinni heldur en nú er
því að kaldakvísl vatnsfallið kaldakvísl það hefur brotið landið þarna upp
síðan að þetta gerðist
þess vegna getur maður ályktað að þarna hafi verið um töluvert undirlendi að ræða í námunda við þetta sel
einhvern tíma sem oftar var verið að smala steinadalinn
tanginn klettstanginn sem gengur austast í aurinn upp frá þessu seli
heitir vindás
og þetta er hár klettarani nokkuð hár
að austanverðu en fer lækkandi eftir því sem að vestar dregur
og austast í rananum gengur fallegt grasból nokkuð inn í háhamarinn
falleg grasrák
nú er það í þetta sinni þegar að verið er að smala steinadalinn þá er kona með í
safninu
og þarna fremst á ásnum mætir hún tveimur hálsóttum hrútum
hún fer að fást við hrútana en þeir eru
þráir og sækja alltaf lengra inn í þetta svokallaða ásból
og hún getur ómögulega
þarna lengi dags að snúa koma hrútunum úr bólinu og reyna að
fá þá saman við hópinn en það er ómögulegt
og hún gefst svo alveg upp
en þegar hún segir svo frá þessu þegar hún kemur þegar safnið er komið saman og komið í réttina
þá segir hún hvers hún hafi orðið vísari
og þá vill enginn kannast við þessa hrúta
þessir hrútar áttu alls ekki að vera til í byggðarlaginu
og munnmælin segja alls ekki til í suðursveit þessir tveir hálsóttu hrútar
og þá var auðvitað ályktað eins og næst stóð
að þarna hafi verið um hulduhrúta að ræða
verið kirkja á vindás
munnmælin segja það það hafi verið kirkja á vindás
en hvaða bæir hafi sótt kirkju
þangað ja það er mönnum nú dáldið ráðgáta það gat þá helst verið um steina að ræða
sem að eru í landareigninni en þó
en vel má vera að það hafi verið einhverjir bæir þar á sléttunni sem að
ekki sé neinar sagnir um það
en svo mikið er víst að vindás