tiro-is/ismus huggingface dataset:
ég hugsaði að maður hefði ekki haft annars til dæmis sagði hann mér það stefán
einhvern tíma kenndur þarna á stöðinni okkar þróttarstöðinni
sonur þuríðar kúld
kúld og séra eiríks kúld brynjólfur kúld
hann hefði brennt allan sinn kveðskap
hann taldi eins og fleiri bæði vilmundur landlæknir ég og guðmundur okkar hólakots
að brynjólfur kúld ætti talsvert mikið í alþingisrímunum
stefán sagði að það væri ekkert undarlegt þó að að ekkert fyndist af þessu
eftir brynjólf kúld því að hann hefði brennt öll sín kvæði
sagðist hann vita að væri rétt hann hefði brennt þau nokkrum dögum áður en hann hefði dáið
hann brynjólfur kúld
en þannig var það
að ég gaf honum upp ferhendu sem að stefán þessi sem ég var að minnast á trésmiður
fór með
eftir sigurð kristjánsson hann sagðist halda að það hefði verið það eina
hann hefði varast að láta nokkurn vita um það
hann hefði ort hann sigurður kristjánsson bóksali
og bókaútgefandi
stefán lengi í fleiri ár og hann sagði að hann hefði einusinni kallað á sig inn og og hann hefði sagt svona við sig segðu mér nú hvað þú segir um þessa ferhendu
af því sagðist hann hafa kunnað hana
og það var þannig að hann páll séra páll sigurðsson sem var
prestur í gaulverjabæ
var nú þarna
árna pálssonar og þeirra
og sigurðar pálssonar og svo framvegis
hann hérna gaf út eftir sig hugvekjur eins og við vitum
og sigurður var svo hrifin af þessum hugvekjum eftir pál að hann fór með
ferhendu sem að stefán kunni og ég lét guðmund illugason hafa hana þarna um daginn hann hringdi til mín hann ætlaði víst að láta hana
djöfla óðum fækkar fans fyrir góðum
góðum penna
uns á hlóðum andskotans
engar glóðir brenna
þetta mun nú ekki víða vera til guðmundur illugason fékk hana
þessum sölvabragi já
það var þóra guðmundína sem þórbergur var nú að fá þarna upp úr ýmislegt þarna um snæfjalladrauginn og fleira
hún var eitthvað að fara með ferhendur úr þessum sölvabrag aldrei lærði ég neitt af því
og sveinn mundi kannske muna
búinn að fá hálfgerðan blóðtappa víst í hausinn vinur minn já það gengur svona jæja
tuttugasta og fjórða október nítján hundruð sextíu og átta valdimar björn valdimarsson segir frá
já við vorum að tala þarna síðast um
mann þennan gísla þarna sem
eiríkur björnsson
einhvern tíma jú vorum við
að tala um hann hann var ýmist í bolungarvík og þá sagði hann vanalega þannig
þegar ég var á ósi þá var oft sem að byrjuðu svona
smásögurnar hjá honum og svoleiðis það kom fyrir sinusinni þegar ég var á ósi en svo var hann víst stundum ekki er ég þó viss um það
fram í syðri dalnum að gili eða þar
þar var á þeim tíma sem að var nú átján hundruð og sextíu eða áttatíu eða þar um bil
þá var þar kvenmaður sem hét víst veronika guðmundsdóttir ég held ég fari rétt með það
og var ég ekki búin að segja þér frá þessu blessaður eiríkur hann var töluvert svona vífinn sem að
kallað er
ég man eftir því strákur þegar ég var
níu eða tíu ára þá var ég oft eftir að þeir voru farnir á sjóinn að reka nefið ofan í svona niður eins og hvolparnir gera
verbúðirnar þá var eiríkur þarna á ferðinni og oft var hann að grípa til þeirra kvensanna þarna þessa
fanggæsla sem kallað var
en það var nú ekki það sem að átti að tala um heldur það
að þessi stúlka eða kvenmaður sem að var þarna í bolungarvík hún hét víst veronika guðmundsdóttir
og mundi vera ættuð innan úr djúpi og komum við að því seinna
vitanlega öfundarmenn
eiríks míns blessaðs þeir
lustu upp þeirri fregn að einhvern tíma hefði eiríkur verið á ferðinni með þessa
veroniku á herðunum
þá var hann fjárhirðir þarna einhversstaðar á bæjunum
en út af því
varð víst barn sonur sem hét helgi halldór
og var vitanlega eiríksson
þetta var víst sæmdar bóndi þarna á bæjunum í syðri dalnum
en eins og ég sagði
honum vini mínum sem var nú að grenslast eftir þessu landlækninum honum vilmundi mínum að þá
þessi kona þegar hann kemur
þarna til ísafjarðar þá er hún þarna lifandi í bolungarvík því að hún deyr
nítján hundruð tuttugu og eitt eftir því sem mér hefur best
litist þegar ég hefi verið að skoða þetta
nú ætli það verði ekki nóg um það í bili en svo var það þannig
þannig ég nefndi nú þarna vilmund okkar
að það var einhvern tíma í fyrravetur þá hringdi nú vilmundur til mín fyrrverandi landlæknir
og segir mér að eitt þyki sér einkennilegt og það sé það
að maður heiti guðmundur og sé jónsson
hann eigi heima þarna inn í ögursveit
hann hafi búið að látrum það er inni í mjóafirðinum þú veist það hallfreður
hann hafi búið að látrum og víðar
í djúpinu og síðast átján hundruð og sextíu
hafi hann verið búandi að bæjum á snæfjallaströnd
kona hans hafi heitið guðrún og verið ingimundardóttir og ættuð
ja ættuð sunnan úr árnessýslu hún hafi einhvern tíma átt heima í klausturhólum eða
eða eða þar í grennd
sér þyki þetta mjög einkennilegt hvernig þetta hafi tengst og hvaða orsakir hafi til þessa legið
þessi kona hafi
flust þarna vestureftir
ég sagði nú vilmundi sem rétt var að ég mundi enginn
maður vera til að leysa þetta mál en huganlegt væri ef hann ef hann
kæmist í samband við þórarinn okkar helgason
sem nú er í æðey hann var lengi eins og við vitum bóndi á látrum
þá mundi hann eða þeir feðgar geta eitthvað leyst úr þessu fyrir hann
og sagði hann
mér að hann hefði svo beðið hinn bróðirinn son
ég hef áður minnst á oddnýju sveinsdóttur á gerði
hún var á gerði frá því hún giftist jóni eiginmanni sínum
ég veit ekki hvað það hefur nú verið snemma
nítjándu öld
og hún var þar til dauðadags að vísu dó hún
ekki á gerði
en hún átti heimili þar þegar hún dó
hún var í heimsókn
á reynivöllum þegar að dauða hennar bar að hendi
fór alltaf fyrra part vetrar eða var alltaf sótt fyrri part vetrar að efra bænum að reynivöllum
af þeim þorsteini arason
elínu jónsdóttur húsráðendum þar og hún dvaldi þar venjulega um viku tíma
og oddný er á nítugasta og sjötta ári þetta haust þegar hún er sótt að reynivöllum
og meðan hún er þar þá veikist hún af lungnabólgu að læknirinn sagði sem kom til hennar og andaðist þar
ég hef nú sagt síðan
ef að lungnabólgupillurnar hefðu verið komnar þá sem nú eru komnar þá væri oddný gamla lifandi enn
því hún var það ern og hress þegar hún dó að það var ekki svosum sjáandi mikil dauðamörk á henni hvorki andlega eða líkamleg
oddný hafði alltaf svoldinn smábúskap sér þegar hún var á gerði
hún átti hún átti venjulega svona sex sjö ær
og hún átti part í kú einn þriðja úr kú
frá ánum færði hún á sumrin
og fékk nytina að einum þriðja úr kunni hún átti sérbúr
ég man vel eftir búrinu hennar
þar setti hún mjólkina þar strokkaði hún mjólkina og þar gerði hún skyrið
að þessu vann hún að öllu leyti ein þó að hún væri orðin blind
hún gerði sér kökur og yfirleitt matseldaði allt handa sér sjálf nema maturinn var soðinn af heimilisfólkinu
sem að hafði búsforráð á gerði
sem lengst af var í tíð oddnýjar þórarinn föðurbóðir minn og guðleif móðursystir mín
en eftir að þau hættu búskap á gerði nítján hundruð og fimm
þá tók ketill sonur oddnýjar og bjarnheiður kona hans þar við búi í þrjú ár
en nítján hundruð og átta selja þau jörðina fara í sjálfsmennsku
þá kaupir jörðina gerði hans wium þá bóndi á sléttaleiti
og hann bjó þar þangað til
og ég man nú ekki hvað
var þegar að hann seldi gerði nítján hundruð þrjátíu og átta held ég nítján hundruð
þrjátíu og átta þegar hann fór frá gerði
og frá því nítján hundruð og átta að hans wium flutti þangað
og til nítján hundruð og sautján að oddný heitin dó
þá er hún í umsjá þeirra hjóna hans wium og lúsíu þorsteinsdóttur sem lengi var ljósmóðir hér í suðursveit
i tíð
þórarins þá er niðursetningur á gerði
sem benedikt erlends son hét og ég hef minnst á hér áður hann var tvö ár niðursetningur á gerði
þau voru þar í sama enda baðstofunnar hvort á móti öðru oddný og benedikt
bæði þóttust nokkuð góð og settu sig ekki úr færi svona að kasta orðum hvort að öðru en svona
þó án allra illinda
einu sinni var það um vetrartíma eða annan veturinn sem að benedikt er á gerði
þá fer oddný í heimsókn að breiðabólstað
var þar venju lega þá í tvær nætur
oddný er búinn að vera þar fyrri nóttina þá fer benedikt að spyrja heimilisfólkið um það
hvunær gunnhildur tólfkóngamóðir muni nú koma heim
honum flaug þá í hug að líkja oddnýju við gunnhildi tólfkóngamóður
oddný átti marga syni
og fannst einhvern veginn að þetta gæti nú að einhverju leyti hlýtt upp á hana
þetta var nú ekki lengi að berast til oddnýjar suður á breiðabólstað hvaða nafn gamli bensi væri nú búinn að finna á hana
svo þegar oddný kemur heim
þá fer nú benedikt í mesta sakleysi að spurja hana frétta hvað hún segi nú í fréttum
o ekkert segir oddný
nema ég heyri sagt að það hafi komið hingað mormónaprestur á deginum og skírt mig gunnhildi tólfkóngamóður
benedikt setti hljóðan því að hann skildi hvurt skeytinu var stefnt
og svona var það nú ef þau gátu fundið einhvurn snöggan blett hvort á öðru
þá spöruðu þau ekki að nota tækifærið og stinga þar á
byrja með það þar sem við tökum nú til
og segja sögu af spákonunni það var árunum milli nítján hundruð og tuttugu og þrjátíu
að það var ær í kvíum á hala
sem hét fríða hyrna
fráfærur voru á hala fram undir nítján hundruð og þrjátíu
nú var það eitt kvöld þegar að auðbjörg
móðursystir mín sem var hér á hala alla sína tíð og hafði meðal annars það starf að mjólka ærnar
þá segir auðbjörg þetta kvöld það vantar eina ána
það bögglaðist nokkuð fyrir henni hver ærin var þar til hún segir jæja það er þarna spákonan
spákonan
spákonan sögðum við
það er engin ær í kvíunum sem heitir það
jæja jæja segir auðbjörg
er byrst í svörum mér er sama hvað hún heitir
það er ærin sem hristir sig alltaf undan úrkomu
nú hvurnig ær er það ja hún er hyrnd lítil mjólkar svona heldur
ekki með fallegan haus hornin svona í meðallagi stór
og eftir lýsingunni þóttist ég vita að þessi ær sem hún kallaði spákonuna væri fríða hyrna
nú fór ég að spyrja hana betur út í þetta er það nú svona auðbjörg já hristir hún sig undir úr komu gerir hún
hún það nema þegar að rigning er
nú einmitt það sem að hún gerir ekki hún hristir sig þegar að þurrviðri er
en rigning er í nánd
hún hristir sig ekkert frekar þó rigning sé
svo fórum við að gera okkur það að leik ég sérstaklega að spyrja auðbjörgu þegar hún kom úr kvíunum hvað segir nú spákonan
þetta annaðhvort hristi hún sig eða hristi sig ekki
en ef hún hristi sig þá var það óbrigðult að það var rigning í aðsigi
nú var það sumarið nítján hundruð tuttugu og tvö
tuttugasta sunnudag í sumri þá stóð til jarðarför hérna á næsta bæ það átti að jarða þórhall bjarnason
föður þórhalls á breiðabólstað nábúa míns
bjarni var mjög vel kunnur bóndi hér í þessari sveit
virtur og metinn af öllum suðursveitungum
það var búið að ganga langvarandi ótíð fyrir þessa helgi og vikurnar áður það var
meira hey þá úti heldur en ég heldur en ég muni að nokkurn tíma hafi verið í þessu byggðar lagi
nú rann sunnudagurinn upp jarðarfarardagur bjarna runólfssonar
bjartur og heiður með hægri vestangolu
það hefði nú einhvern tíma verið reynt að nota þennan þurrk því að þegar komið var á fætur þá var hey orðið það
þurrt að það mátti snúa því
en það datt öngum í hug í suðursveit að fara í þurrhey þennan dag
það kusu allir heldur að fylgja þessum gamla stéttarbróður sínum til grafar
nú var það þennan morgun þegar auðbjörg kemur af kvíunum þá segi ég
hvað segir spákonan nú rigning á morgun hraut út úr auðbjörgu stutt
nei nú skrökvarðu sagði ég eða þá að hún skrökvar jæja þú átt eftir að sjá það sagði auðbjörg
svo fer ég og og fleiri til jarðarfararinnar drekka
kaffið og með brauði og svo framvegis það var komið margt margt fólk hér
að breiðabólstað til þess að fylgja þessum merka bónda til grafar
einn aldraður bóndi úr sveitinni sló sér á tal við mig og fór að tala um það að
nú mundi vera kominn þurrkur langvarandi þurrkur
ja annað segir nú spákonan á hala sagði ég
já hvað er með hana sagði bóndinn ég sagði honum svo sögu spákonunnar
og eftir hennar háttum þá spáði hún rigningu á morgun
bóndinn sagði ekkert hryllti sig í herðarnar og gekk glottandi frá svona vantrúaður á þetta
sem ég sagði um spákonuna
nú jarðarförin fór fram á venjulegan hátt
það var ekkert verið í heyi þennan dag og hann
heiður að kvöldi og enn þurrk legur
en um morguninn þá er komin suðaustan rigning með tals verðum strekkingi
og hann rigndi allan þann dag og fram eftir næsta degi
þetta er nú sagan af spákonunni sem var bara tilviljun að auðbjörg frændkona mín tók eftir að
hafði þessa spádómshæfileika
og í einu orði sagt þá brást það ekki
ef að spákonan hristi sig í þurrviðri þá var rigning í nánd
þú varst að segja mér fyrir hádegi af eyjólf nokkrum
já bíddu nú
segja þér aðra sögu í sambandi við auðbjörgu
eins og ég sagði í sambandi við spákonuna
þá hafði hún þann starfa að mjólka ærnar
og í sambandi við það hafði hún líka það verk
að reka ærnar af kvíunum og á hagann á kvöldin þegar var búið að mjólka
og hún fylgdi þeim venjulega venjulega hérna vestur á eða vestur fyrir helghólinn
nú var það eitt kvöld á útengjaslætti
við erum þá að slá karlmennirnir hér austur í teigum
og var svona að byrja að bregða birtu og nokkuð farið að bregða birtu reyndar þegar við komum heim
þá segir auðbjörg og er fól í skapi
það ætti að banna mér að reka
hvurs vegna má ég ekki reka þær eins og ég er vön
ég er ekkert að banna þér að reka ærnar sagði ég
ég heyrði nú ekki hrópin og köllin í þér áðan þegar ég var á helghól og bannaðir mér að fara lengra með ærnar
þetta er vitleysa sagði ég ég hef aldrei kallað til þín heh þú þarft nú annað að segja mér heldur en það
hvað hér hefur verið að verki sennilega hefur auðbjörg heyrt ein hverja rödd sem hefur bannað henni að fara lengra
með ærnar en það var alls ekki hann steinþór sem bannaði henni það kannski eitthvað af huldufólkinu í helghól
hún var einmitt stödd uppi á helghólnum þegar hún þóttist hafa heyrt hljóðin
en þú varst að minnast þarna í dag
á hann eyjólf hann eyjólf já það var nú góður karl hann eyjólfur rammgöldróttur
og kunni mikið fyrir sér læknir góður glímumaður ágætur
sem sagt hann hafði alla mannlega kosti til að bera
hann var soldið einkennilegur samt fyrir utan kostina
hann var mjög trúaður á
á það að það væru góðir og vondir vættir til
sem að á
þeir verri að vinna mönnunum grand en þeir betri aftur að vinna þeim gagn
og hann taldi að einmitt í sínu
byggðarlagi á svokölluðu eyðibýli á felli
þar hefðist við hópur af þessum öndum bæði góðum og vondum
og þeim slægi oft saman
en venjulegast yrði það samt svo að góðu andarnir hefðu yfirhöndina
felli er nú eyðibýli
er nú eyðibýli fór í eyði um átján hundruð sjötíu og fjögur
var á sínum tíma talið eitt af höfuðbólum þessa lands
hafði þrjár hjáleigur og geysimikið land
og meiri rekafjörur líklega en nokkur önnur jörð hér í skaftafellssýslu
svo kemur skriðjökullinn gengur fram yfir landið
flytur með sér vatn og aur tekur af allt graslendi jarð arinnar
fyrst fara hjáleigurnar í eyði
síðan höfuðbólið svoleiðis að það er má segja að það sé varla stingandi strá
á undirlendi fellsjarðarinnar
það voru nú til þjóðsögur um það
það að þetta hefði nú skeð á undarlegan hátt með þennan gang sem kom í jökulinn
en ég kann ekki þá sögu nógu vel til þess að segja hana
en einhvern veginn var það nú svo að mér finnst í minni mínu
að það hafi dáið þarna misyndis maður sem kallaður var
og hafi verið fluttur vestur með fells fjalli vestur
undir jökulinn hafi verið dysjaður þar
en ekki löngu síðar hafi komið gangur í jökulinn
og það var talið af völdum þessa óknyttamanns
eða einkennilega manns
tilhæfa í þessu en þetta var þjóðtrú
og þjóðsagnir í sambandi við þjóðtrú þær mega alltaf lifa
en hvað sem um þetta var nú þá lagðist nú býlið þarna í eyði
þarna var sýslumannssetur þarna byggði ísleifur
og þar voru myndarlegri húsakynni í hans tíð heldur en
þekktust hér um svæði og kannski víðar
þar var skáli hinn annálaði og umtalaði skálinn á felli
í honum eða úr honum eru til trjáviðir hér á ýmsum bæjum enn hérna á hala var til dæmis til stoð
úr skálanum sem að á einhvern hátt hefur flust hingað kannski verið keypt á uppboði eða ég veit ekki
ekki hvað á reynivöllum sá ég líka tré úr skálanum eða sem voru við hann kennd
þetta var allt heflaður viður og var sýnilegt það hafði verið fellt fellt felldar þiljur
í stoðarnar eða þiljað á stoðarnar því að það voru nótur í stoðunum þar sem sjáanlegt hefði
verið að þilið hefði verið fellt í og það var einmitt
þess konar trjáviður sem var kom hér að hala úr skálanum það var ein stoð
eyjólfur trú á því eftir að hann kemur að reynivöllum og er eigandi fells
að vondu andarnir þeir hafist við vestan megin á felli
og það sé þeirra sök hvurnig
býlið eða af hvaða ástæðum að býlið hafi tekið af
það hafi verið þeir sem voru að verki sem hleyptu þessi skriði í jökulinn sem færði með sér aur og vatn yfir landareignina
en austanmegin voru góðu andarnir austan megin fjallsins en í þetta sinni
höfðu þeir ekki hamlað á móti
þeim vondu og þess vegna urðu þeir að lúta í lægra haldi
en nú sýndist eyjólfi að það þyrfti eitthvað að hjálpa góðu öndunum til þess að verja sig fyrir þeim vondu
þess vegna var það eitt haust að piltar eyjólfs uppvaxandi piltar sem voru hjá honum
eitt sinn þegar þeir fóru að felli þá finna þeir marga ljái
af ýms konar gerðum suma hálfslegnum suma óslegnum
sumum alveg útslegnum raðað á svokallaða svokallaða
fellsáarbakka
en sá bakki
hann er austasta austasta graslendið í fellslandi yfir að því sem að fellsbyggðin gamla var
nú vissi engin eiginlega til hvurs eyjólfur hefði raðað ljáunum þarna nema hvað menn höfðu í tilgátu
þegar piltar sögðu honum frá því að þeir hefðu fundið þarna mikið af ljáum á bakkanum þeir hefðu tekið þá og bundið þá alla í einn bunka
og flutt þá og lagt þá inn í fjárhúsin á felli
karl snerist illa við og sagði að þeir hefðu andskotann
að þessir ljáir hefðu verið ætlaðir til þess að styðja góðu andana
í baráttu á móti þeim illu
allt fellsland austan megin það var undir
áhrifum góðu andanna
og í þessu landi austan megin fjalls fjallsins
er mikill hellis skúti í svokölluðu fellsgljúfri
það er gljúfur sem á rennur eftir og heitir fellsá og skilur landareign reynivalla og fells
þarna var haft fé haft fyrra part vetrar
það var góð beit þarna inní fjallinu
og flutt lítilsháttar af heyi til þess að hára því hára því þegar að innistöðudagar komu
en svo þegar fór að líða fram undir hátíðar þá var féð flutt fram að felli
það var svo haft eftir það yfir veturinn og þá við fjárhús
það er ansi mikið rúm í þessu skjóli og skjólið er svona heldur fallegt heldur skemmtilegt að koma inn í skjólið
eyjólfur var hreppstjóri í suðursveit um langt árabil fleiri áratugi
og þar af leiðandi eftir að kosningar
komu til sögunnar eftir nýju
kosningalögunum og kosið var leynilega þá var það eyjólfur sem hreppstjóri sem átti að sjá um kosningarnar
og þar af leiðandi var það kjörkassinn sem að kjörseðlarnir voru látnir í í hvert sinni að lokinni kosningu
þá var það kassinn sem var í eyjólfs forsjá á milli kosninga
eyjólfur var mjög pólitískur
og var harðsnúinn fr hérna
heimastjórnarmaður meðan heimastjórnarflokkurinn var uppi
eftir að uppkastið kom til sögunnar og fram á nítján
þess vegna gerði hann það sem hann gat til þess að reyna að vinna sínum flokki sem mest gagn þá dettur honum
það víst í hug
að reynandi væri nú að hafa kjör kassann á þeim stað sem að hann hélt að góðu andarnir gætu haft einhver áhrif
og hann tekur því það ráð sjáanlega
að hann fer með hann inn í skjól inn í svone þetta fellsskjól sem ég var að segja frá áðan þar sem hann hafði féð við á vetrin
og hengir hann þar up og geymir hann þar á milli kosninga
þetta sáu piltar hans og fleiri sem fóru þarna um í fjallgöngur vor eða haust að þarna hangir kassinn
ekki vissi ég nú hvort eyjólfi var nokkuð var sagt frá því að menn hefðu séð kaasann þarna sjálfsagt hefur hann nú
gengið út frá því hann yrði þarna á manna vegum en staðið á
en það virtist nú ekki vera að þetta
hala í suðursveit nítjánda ágúst nítján hundruð sextíu og sex
steinþór þórðarson bóndi á hala
já en ekki held ég að þetta hafi nú haft mikil áhrif
því að ævinlega var nú heimastjórnarflokkurinn hér í miklum minnihluta
meðan hann var við lýði
og sjálfstæðisflokkurinn hélt á móti honum og eins eftir að framsóknarflokkurinn kom til sögu
þá voru það þessir flokkar sem að áttu þingmanninn hér í skaftafellssýslu
fyrst sjálfstæðisflokkurinn og síðan framsóknarflokkurinn
svo hefur það gengið síðan
síðan nítján hundruð og átta
já hann var dálítið einkennilegur eins og ég sagði og hann var tortryggur á ýmsa hluti
hann hafði ímugust á því að menn gengju í kringum sig og væru að stela frá sér
honum fórust til dæmis orð um það að breiðabólstaðarbændur
þeir legðu leið sína að reynivöllum það er hálftíma gangur færu í hlöðuna hjá sér og stælu þar heyi
en honum fannst þetta alveg ólíðandi að geta ekki sett einhverjar vörn við því að þeir tækju heyið
þeir sögðu því vinnumenn hans á reynivöllum að hann hefði tekið ljáil
ég man nú hvað marga og stungið í heystálið
þetta átti að vera til þess að venja breiðbælinga af því að stela heyinu
einhvern tíma fer hann að tala um það við heimafólk sitt eyjólfur svona í óspurðum fréttum
það sé svo sem ekki mót von þó þeir gangi með reifaðar hendur breiðbælingar
þeir komi svo sem á þann stað
þar sem beim geti verið hætta búin
hann var svona að gefa í skyn að þrátt fyrir ljáina þá færu þeir í hlöðuna sína
en þeir færu ekki heilir handa þaðan aftur
en þó eyjólfur væri nú svona dálítið einkennilegur þá var hann sómamaður að flestu leyti
hann var greiðugur
vildi öllum hjálpa gestrisinn með afbrigðum
og sem sagt sómamaður að því leyti
hann fékk fékkst við hómópatalækningar
og fólk hafði trú á því að honum hefði
hjálpa mörgum sem annars hefðu kannski
dáið
og það er kannski fyrir það að eyjólfur var hómópati eða fékkst við hómópata lækningar hér í suðursveit
að ég man ekki eftir því að það væri nokkurn tíma sóttur héraðslæknirinn í þessa sveit
sem var þá þorgrímur þórðarson alla hans lækningartíð
læknistíð hér í skaftafellssýslu og hún hefur verið líklega ja nær þrjátíu ár milli tuttugu og þrjátíu ár
það má vera að hann hafi verið sóttur til konu í barnsnauð hér austur í sveit
ég er því nú ekki svo kunnugur ekki nógu kunnugur en það mun lítið hafa verið um
hefur kannski líka verið að hreysti fólksins hefur verið svo mikil
að það hefur ekki þurfti á læknir áð halda og ég er nú helst á því að svo hafi verið
hreysti fólksins var miklu meiri í þá tíð
nú virðist vera orðið
það var veturinn sem að þorbergur
áður en veturinn áður en þórbergur bróðir fermdist
þá vissi nú eyjólfur það að hann hafði nú litinn undirbúning undir fermingu
annað heldur en bara kver kver lærdóm og og biblíusögulærdóm
hann vissi til dæmis að hann átti engan kost á að læra reikning
því að á þessum árum voru ekki barnakennarar hér í suðursveit
nú er það á útmánuðum
part góunnar eða þegar er áliðið góu
kemur eyjólfur hérna einu sinni austur og býður föður mínum hvort hann vildi ekki að hann kenni þórbergi reikning
eyjólfur var vel reiknandi
verið einn eða á annan vetur í menntaskólanum en hætti þar námi
og þótti reikningsmaður ágætur
og kunni allar alla
svo mikið var víst að hann gat kennt allt aftur að þríliðu
og þríliðu en hvað lengra var skal ég nú ekki segja
jú faðir minn tók þessu með þökkum ef hann vildi nú svo vel gera og kenna drengnum
og það ræðst svo með þeim að eyjólfur segist ætla að koma
hér austur einar þrjár vikur eða svo ganga austur daglega og kenna þórbergi reikning
og það stendur ekki á því að á tilteknum degi þá kemur eyjólfur og hefur kennslustarfið
og þegar hann er búinn að vera hér einn dag við kennslu þá koma þeir frændur þorbergs ragnar
frændi þórbergs þeir voru
bræðra og systrasynir mæður þeirra voru systur og feður þeirra voru bræður
hann kemur og falast eftir því að fá að verða með þórbergi þarna
við lærdóminn og sömuleiðis benedikt bróðir hans sem þá var að gerði
svoleiðis að það verður þarna úr að
hann tekur þessa þrjá pilta og kennir þeim reikning
og þeir læra eins konar tölurnar deiling margskonar tölur og þríliðu
þó ég væri ekki með í reikningnum
þá fylgdist ég svona nokkuð með því hvað reikningnum leið og ég man að þeir komust þetta langt áfram
og fyrir þetta vildi hann ekkert taka þetta sýndi þetta sýndi meðal annars
þrátt fyrir sína sérvisku
að eyjólfur gat verið drengskaparmaður
nú göngum við úr frá rannveigarhellir eftir að við höfum skoðað okkur þar þetta rækilega um
þetta sem ég hef þegar drepið á í sambandi við rannveigarhellir
göngum svo í svokallaða bröttutorfu þar sem falleg fallegasti skógurinn er í breiðabólstaðarfjalli
þegar ég hefði verið líklega tíu ellefu ára patti þá hefði þessi torfa verið algjörlega slegin af skógi
og hún var gert það var gert á
á þann hátt að við frændurnir fjórir ég