tiro-is/ismus huggingface dataset:
þórbergur bróðir benedikt frændi minn sem þá var á breiðabólstað benedikt þórarinsson
og ragnar þórarinsson sem þá var á breiðabólstað við vorum fjórir sendir í skóg
til þess að leggja upp og geyma þar til seinna um haustið að viðurinn yrði sóttur
tókum svo þessa torfu fyrir lögðum upp í henni og alveg berslógum hana svoleiðis að það var ekki helst ekki ekki stingandi tanni þar eftir
grýttum viðinn og hann er svo sóttur einhvern tíma seinna um haustið þetta gerðist
meðan að eldri menn ráðamenn bæjanna voru með fjárrekstur í kaupstaðarferð til hornafjarðar
nú er það mörg liðu mörg ár þá
og vita hvað lífvænlegt honum sýnist nú af þeim
þá verður fyrst fyrir honum torfan sem að strákarnir slógu
og þá er svo fallegur skógur að koma þarna að hann veitir því strax eftirtekt að þarna meiri þroski í skógi heldur en annar staðar í staðarfjalli
hann leggur það til við skógareigendurna bændurna á breiðabólstað að þessi torfa og torfurnar í námunda í kring verði friðaðar
þetta gerðu þeir með góðu geði því þeir höfðu í rauninni áhuga á því að vernda þær skógarleifar sem voru í breiðabólstaðarfjalli og þá ekki síst þeirra þeim sem að lífvænlegastar þóttu
ég vil geta þess að
í breiðabólstaðarfjalli þar eru eiginlega einu skógarleifarnar sem að eru eftir í suðursveit
jú það eru dálitlar skógarleifar á svokölluðum kálfafellsdal sem gengur í norðvestur af byggðinni á kálfafelli
en það er ekki nema svipur hjá sjón á móti skóginum í staðarfjalli
og það var svo merkilegt að þrátt fyrir allt sem skógað
staðarfjalli bæði til eldsneytis og handa gripum þá var eins og mannshendinni tækist aldrei að
að vinna það mikinn bug á á skóginum að hann héldi ekki alltaf gróska sínum
nú eru þessar hríslur orðnar það háar ég gæti vel trúað að væru orðnar svona átta til níu metra háar
en það er það einkennilega í sambandi
við þær að það er ekki nokkur nýgræðingur sem festir þarna rætur
ekkert frækorn virðist hafa fallið þarna niður sem hafi skotið rótum og myndað þarna ný tré
nú er skógurinn nú eru þessar hríslur farnar að feyskna sumar farnar að falla
og aðrar að byrja að falla
þarna er að verki skal ég ekki segja
það lítur alls ekki vel út með þessa með þessa torfu
eftir að skógurinn fór nú að vaxa meira
og eftir að var farið að sýna honum enn meiri sóma þá grisjuðum við breiðabólstaðarbændur þessa skógar torfu
svoleiðis að þarna var álitin álitið
að dómi skógræktar stjóra hæfilega þéttur skógur
merkin sýna verkin núna að hann stendur eins og við skildum við hann þá að því leyti sem að þéttleika hans snertir
nú eru mörg ár síðan að var skógað í breiðabólstaðarfjalli og þar af leiðandi hefur nú skógurinn tekið miklum framförum á vissum stöðum
en sprekað aftur upp á öðrum stöðum
það er það einkennilega það er eins og það hafi haldið lífinu í skóginum í skóginum í staðarfjalli það sem var skógað þar
ég vil nú ekki segja skógað svona mikið en við skulum segja þá hóflega mikið
þetta gerðist nú í ferðinni í staðarfjall í dag
en vóru hvergi nokkurs staðar
eða runnar sem ekki mátti höggva
nei það var ekki hvergi reynitré eða neitt slíkt sem ekki
ekki heyrði ég þess getið nei en ég vissi það að svona eldri menn þeir skágengu hríslur
sem stóðu nálægt klettum
þeir vildu ekki taka þær þeir höfðu engin orð um það
en mér datt svona í hug stráknum hvort það mundi nú vera af því að þeir héldu að þeir gerðu huldufólkinu kannski einhvern skaða með því
það hafi nú heldur verið það
að þeir hafi ekki viljað skemma umhverfið í sambandi við þessa fallegu kletta
en þú varst að minnast þarna
þessa rannveigu já
gengu nokkrar sagnir af henni nei það er nú ekki
það er bara þessi munnmæli lifa um hann rannveigarhellir
þar hafi búið skessa hin að þar hafi búið sakakona um sinn sem eitthvað gerði fyrir sér
en það þykir ekki allt trútt við þennan hellir
og eins og ég sagði áðan bólið sem er alveg rétt norðan við hann við annan endann á honum það bendir til þess
þessir hörðu draumar vondu draumar
sem þá breiðdælinga dreymdi sem sátu yfir lömbunum meðan þeir
höfðust þar við um nætursakir
þú veist ekki hvernig draumar þeir hafa ekki sagt þá neitt nei ekki man ég minnist ég þess en það er bara þá dreymdi illa já já
sennilega hafa þá dreymt einhverja óvætti sem voru að sækja að þeim
já heldurðu að menn hafi alveg verið hættir að trúa tröllasögum þegar þú varst
að alast upp
það var alls ekki hætt og ég hugsa að það hafi verið allt fram á mína daga
já og fram á mína daga að því var trúað því er kannski bara trúað enn
við vorum eitthvað búnir
já en já þú hefur nú sagt þarna sögu
af þorsteini já já já já en gengu nokkrar aðrar
sagnir um tröll eða óvætti þarna í öræfunum
hérna í í staðarfjalli nei í öræfunum í öræfum já nei ekki sem ég vil segja frá nei nei
það er náttúrlega alkunn alkunn sagan eða sagnirnar um
einar í skaftafelli og skessuna
en það er ekki svo ljóst fyrir mér að að ég vilji segja það og sérstaklega af því að þetta er í annarri sveit
en minni sveit já
já en það eru merkar sagnir sem lifa um það hvort sem það eru þjóðsögur eða hvað
ég segi fura
en er það ekki eiginlega er það ekki
eiginlega birkiskógurinn gengur hann ekki undir nafninu fura nei
nei nei nú
já ég var að spyrja þig áðan um á ég að bæta þessu atviki við sem ég
já það er eitt eitt litið atriði enn í sambandi við ferðina okkar í staðarfjall
ég sendi því réttina
sem var þegar ég kom fyrst í rétt í staðarfjalli ég hef nú líklega verið þá átta til níu ára
en það var ekki þá það var nokkrum árum seinna að það gerðist
að ég er þá í rétt í staðarfjalli og við fleiri
þar á meðal þórður jónsson bóndi á kálfafelli sem átti mikið af sínum fjárstofni
minnist þess að þegar þórður er að taka úr
til kaupstaðarreksturs þá segir hann við okkur ég ætla nú að taka tólf til þrettán kindur ég læt nú ekki meira
því að ullin hún dugar mér fyrir húshaldinu
en það sem ég
þar er fram yfir það eru opinber gjöld til hreppsins og sýslumanns það eru
and virði þessara kinda eiga að ganga til að greiða það
ullin dugði þórði til þess að reka búið með
en kindurnar sem hann lét
þær áttu að greiða opinber gjöld
arason fyrir hvað var hann eiginlega svona gengu einhverjar sögur af honum
nei það var nú ekki björn var einn þessi lífsglaði maður sem alltaf var tilbúinn að gera að gamni sínu
og aðrir máttu gera að gamni sínu við hann án þess að hann móðgaðist neitt við það
og það sem ég sagði áðan að björn hefði verið
góður maður og það var meðal annars að hann var mjög hjálpsamur
hann var einn af þessum fáu mönnum í suðursveit í þá tíð sem að átti dálitlar innstæður
bæði í reikning eða kannski meira í kistuhandraðinn heima
það voru margir sem að leituðu til björns og báðu hann að lána
var auðsótt björn lánaði hann tók öngar tryggingar fyrir og hann setti enga vexti
þetta sýnir það meðal annars að björn var góður og hjálpsamur maður
hann var ákaf lega greiðugur við nábúana ef að eitthvað þurfti fyrir þá að gera
en sérstaklega var björn vel liðinn hjá unglingum
og þá af því að hann var svo lífsglaður léttlyndur gat leikið við krakkana og gat sagt við þá það sem að þeim þótti gaman af að hlusta á
og krökkunum þótti gaman af að segja við hann
en björn var hann var heilsubilaður hann var flogaveikur eins og kallaður var og það
dró náttúrlega mjög mikið úr birni
sérstaklega á yngri árum björn var talinn sérstaklega mikill fjörmaður þegar hann þegar hann var uppvaxandi piltur
og verkmaður mikill
en eftir að ég mundi eftir honum þá var nú björn ekkert fram yfir það og kannski ekki í meðallagi þar sem að verkgetu snerti
og eldra fólkið sagði nú að
þessi flogaveiki
þessi krampaflog sem hann fékk að þau hefðu svo mjög dregið úr hans orku
hann fékk kannski flog einu sinni og jafnvel oftari á dag
en svo eltist þetta nú af honum
og eftir að ég mundi nú eftir birni þá voru nú ekki verulega brögð að því að hann fengi krampaflog
og þá fimm eða
sex vetur sem ég var á reynivöllum þá var ég ekki nema einu sinni var við það að björn fengi flog
en hvernig var það
var var hérna nokkuð um
skáld eða hagyrðinga í sveitinni nei það var lítið um það
það var lítið um hagyrðinga ég minnist ekki þess að það væri eiginlega neinn hagyrðingur
þegar að ég mundi fyrst eftir
ekki hagyrðingar sem létu neitt á sér bera jú oddný heitin á gerði hún oddný heitin á gerði hún var hagmælt vel
og kvað djúp eða kvað dýrt eins og þá var kallað já já notaði mjög
eddukenningar og eldri kenningar í skáldskap sínum nú og svo voru það synir
þeir voru margir hagmæltir og sumir þeirra vel hagmæltir
eina dóttir átti hún átti hún sem sigríður hét hún var hagmælt líka
og mér var sagt að hún hefði flutt kvæði á þjóðhátíðinni átján hundruð sjötíu
og fjögur sem að suðursveitungar héldu undir borgarhafnarfjalli rétt vestan við byggðina í borgarhöfn
eru nokkrar aðrar frásagnir til af þessari þjóðhátíð átján hundruð sjötíu og fjögur nei það er nú ekki en
mér var nú sagt að eyjólfur þá hreppstjóri á reynivöllum hann hefði haldið þar ræðu og sigríður jónsdóttir
dóttir oddnýjar hún hefði flutt þar kvæði
og ég veit nú ekki hvort það er nú rétt haft eftir en fyrsta erindið mundi ég úr kvæðinu
og það er svona heillaflötur fagur fold sem prýðir ber
upp rann ennú dagur einn í skauti þér sól upp
skyldan hermir nú hver þann sótti fund
en manstu nokkrar vísur eftir oddnýju
o það er allt fallið í gleymsku ég man eftir einnri vísu sem hún gerði um torfa son
minn þegar hann var ársgamall
vex og dafnar hraustur hann hvers kyns frí af blaki á sér nafna ungur mann yst á hlýju þaki
þegar hún var níutíu ára
skáldin fróðu skemmtu þjóð skást með ljóð og sögum tals af slóðum ýttu óð oft
með góðum lögum
bragi valdi sjálfan sig sónar galdur læra
en hann taldi ekki mig í óðal óðalsskvaldur færa
þó skal lakast frosta far fram nú taka og setja láta vakrast hvetja
út á knáan ýsureit ört sem halda
knörum formenn valda í suðursveit senn við talda gjörum
að ýta og lenda alla alla þá
alvalds höndin leiði
hvar þeir venda um laxalá líka sendi veiði
en formannatalið er fallið þér í
er fallið mér í gleymsku já já
en svo er nú alls konar lausavísur sem fengu hér
hér um sveitir sem þú kannt nú
firnin öll af
mikið af því eitthvað já já meinar þú nokkurs konar húsgangar já alls konar húsgangar svona nei
ég er nú búinn þetta er líka farið að ruglast fyrir mér hvað ég var búinn að syngja í gærkvöldi og í morgun
og hvað ég á eftir að syngja við skulum sjá
nei ég man ekki meira eftir oddnýju heitina
ég man að það byrjar svona þessi þetta sem hún orti þegar hún var níutíu ára
hans til líknar hönd ótreg hlúði að mér á lífsins veg og nú man ég ekki meira
hún orti brúðkaupsvísur um okkur hjónin já já já já
og það var undir tvenns konar bragarhætti
ég man ekki vísurnar en hún byrjaði svona
steinþór og steinunni leiði á stigum lífs hálum
höndin vor himneska föður og hlífi við falli
í ólgusjó lífdaga hann láni þeim leiðarstein gæfu svo komist
í lífshöfn um síðir
og svo held ég eiginlega að aðalkveðskapurinn byrji nú eitthvað á þessa lund
nú er fagnaðarstund nú er friðsæl vor lund nú er fundurinn vinanna kær sitja brúðar á bekk bundin kærleikans hlekk
yngismaður og yndisleg mær
hefur verið sungið í veislunni nei nei nei nei
svona fyrirburðasögur héðan úr sveitinni
ég man nú eiginlega engar fyrirburðasögur ekki sem mér eru nú ljóst í minni
en gengu engir draugar hér ljósum logum
já gengu draugar hér ekki ljósum logum segirðu
svokallaður hlöðudraugur
það voru tvær hlöður hérna norðan við
bæjarhúsin og snýr opnum saman
svona tveir metrar á milli dyra þeirra
vestri hlaðan var kölluð kúahlaða en hin var kölluð eystri hlaða kúahlöðunni var kastað töðunni og þá eitthvað
lítils háttar af útheyi ofan á
nú var það að hér á tímabili á fyrstu búskaparárum foreldra minna
þá er hér niðursetningur sem arni heitir árni og var sigurðsson
þetta var mjög orðvar maður
var talið að það mætti trúa árna alveg eins og guði sjálfum
það félli aldrei ósatt orð úr hans munni
munni hann var talinn skyggn og það rammskyggn og hann sá huldufólk
hann hafði þann sið eftir að
þegar hann var hér á hala eftir að hey kom í kúahlöðuna að sofa þar á nóttinni
nú var það einn morgun þegar að fólkið kemur á fætur þá bregður svo við
þetta þykir dálítið grunsamt
og það er farið að ganga á árna af hverju þetta stafi hann skuli nú vera kominn í rúmið sitt frekari venju
árni hefur fá orð um það
fyrir það að það hefði eitthvað óhreint sótt svo fast á sig
og þetta hefði eiginlega sorfið svo fast að sér
þegar var farið úr hlöðunni og fram fyrir fram fyrir bæinn
heldur hefði hann hent sér fram úr bæjarsundinu beinustu leið og fram á
bæjarstéttina
og það var nú ekkert um það að tala það var nú fullyrt af eldra fólkinu á hala
að þarna hafði draugurinn verið að verki draugurinn sem átti að vera í hlöðunni og gekk nú stundum undir nafninu draugahlaða
mamma sagðist hafa séð drauginn
ég veit ekki hvort hún hefur sagt það satt ef hún hefur sagt það til þess að hræða okkur strákana með hlöðunni
en ég held nú bara að hún
sagt það satt þetta hafi komið henni svona fyrir sjónir eins og hún sá það
og hún lýst honum alveg nákvæmlega lýsti hvurnig hann var búinn
meðal annars sagði hún að hann hefði haft
axlabönd verið á skyrtunni og haft ísaumuð axlabönd og mig minnir endilega að þórbergur bróðir
segja að hann hefði séð honum bregða fyrir einhvurn tíma þarna við eða í hlöðunni
og um upptök þessa draugs var sagt að hefði verið þau
það hefði verið strákur á hala latur strákur
og hefði annaðhvort óvart eða eða þá af ásettu ráði fundist hengdur einu sinni í reipunum
það átti að senda hann heim til að sækja reipi í stórhirðingu
þetta voru nú munnmælin sem gengu um upptök draugsins
að þeir sem að hafa búið í herbergi
þarna beint á móti þar sem hlaðan var að þeir hafi ekki þóst verða fyrir hörðum draumum
og þá segjum við nú sem að trúum nú enn á svona þetta dulræna
að það hafi nú eitthvað verið frá hlöðu draugnum
var ekki annar hérna draugur í hinni hlöðunni sagðirðu nei enginn enginn draugur í hinni hlöðunni
afi heitinn benedikt afi minn hann var nú ekki mikið trúaður á þetta
og hann sagðist nú oft hafa verið í hlöðunni í myrkri bæði að nætur lagi og seint að kvöldlagi að taka hey
og aldrei orðið var við neitt
nei en svona var það nú samt að
var nú það vildu
fæstir fara
var farið að dimma hann hefur ekki drepið menn neitt nei nei
ekki það hann hefur sennilega verið meinlaus strákgreyið alveg
en voru ekki draugar víðar hérna í sveitinni
ekki sem orð fór af ekki minnist ég þess
margt af fólki það er ekki trúað á þetta dulræna
og finnst það kannski einhvers konar brot á helginni
að vera að segja frá þó að eitthvað dulrænt beri fyrir það
það hefur enginn draugur verið á kálfafellsstað nei ekki heyrði ég
aldrei heyrði ég þess getið
menn höfðu kannski orðið varir við eitthvað þar jú
en ekki svo að það sé eiginlega í frásögur færandi
ari mágur minn sagði mér einu sinni þessa sögu það varð engin draugasaga úr því því var nú verr
hann kom vestan yfir steinsand
og sigfús bóndi á leiti með honum
þegar þeir koma austur á stein nokkuð nokkuð austur á sandinn
þá sjá þeir að það er ljós í kirkjuglugganum
stafnglugganum
á loftinu í kirkjunni og glugginn sneri beint á móti þeim beint til vesturs þegar
austur sandinn þeir sjá svo þetta alla langleiðina ljósið í glugganum
og en þegar þeir eru komnir
nokkurn veginn svona langleiðina austur þá hverfur þeim ljósið
nú finnst þeim þetta einkennilegt þó ekki einkenni legt því þeir héldu ályktuðu að þarna væri eitthvað dulrænt
á ferð
en vildu nú gera svona frekari athugun á þessu
hvort það gæti skeð að hér væri nokkuð nokkuð eðlilegt til staðar þessu til skýringar
en beint á móti kirkjuglugganum
er gluggi á íbúðarhúsinu á kálfafellsstað að austan sem að snýr á móti kirkjuglugganum
það reyndist þá vera svona
að ljósið frá glugganum á íbúðarhúsinu
það endurkastar geislum sínum í gluggann á kirkjunni
og ef að þessi athugun hefði nú ekki verið gerð þá hefði það verið talið alveg víst að þarna hefði verið um eitthvað dulrænt að
ræða í sambandi við ljósið sem þeir sáu
en það hafa engir verið svona rammir draugar hér
engir rammir draugar því er nú verr
engir sem hafa drepið hross eða fénað eða fénað eða menn nei nei ekki var það
niður nei engar sagnir engar sagnir
það hefði fylgt fylgt draugur eyjólfi heitnum á reynivöllum
og það magnaður draugur
svokallaður maríubakkadraugur
og hann var víst nokkuð aðsópsmikill á maríubakka þessi draugur
það var nú sagt að eyjólfur ef að eyjólfur hélt
að hann væri eitthvað í námunda við sig eða ætlaði að gera einhvern óskunda þá hefði hann manað honum að koma
en aldrei þorði nú draugsi að sagt var að leggja
í eyjólf því hann var svo mikill fullhugi og mikið snarmenni að draugsa hefur ekki þótt árennilegt að eiga við hann
en það hefur enginn vitað hvernig sá draugur var til kominn nei ég er nú búinn að gleyma því ég er nú alveg búinn að gleyma því en ég
ég hef það svona á tilfinningunni
og á minninu þó að ég geti þó það standi mér ekki svo lifandi í minni að ég vilji segja frá því já en það voru
það voru orsakir til þess að þessi draugur var til
ég hef stundum verið að hugsa um það út af litlu atviki sem gerðist
hvort að menn hefðu hugboð um það
að dauði þeirra væri í nánd ég varð einu sinni samferða sveitunga mínum
það barst nú ýmislegt í tal
og hann er að skjalla mig fyrir það hvað ég haldi góðar ræður
ég vildi nú ekki mikið gera úr því eins og ekki þurfti
en hann segir við mig ég ætla að biðja þig að tala yfir moldum mínum þegar ég
já ég sagði það nú ekki vita hvorn annan grefur
það eru nú ekki líkur til þess að þú munir nú deyja bráðlega jú segir hann þetta líður ekki á löngu að ég dey
kom oft hingað austur og þeir spjölluðu um ýmislegt faðir minn og hann
þeir voru yfir höfuð að tala góðir kunningjar
þó gat svoleiðis farið að þeir alveg rogaskömmuðust og báðir skildu bálillir
en næst þegar þeir fundust þá voru þeir jafn góðir vinir
og töluðu saman af jafnmikilli hlýju og þeir höfðu nokkurn tíma gert áður
þetta var ekkert eins dæmi þó svona væri með menn ég heyrði fleiri menn
haga sér á líkan hátt
þeir skömmuðust kannski og brigsluðu hver öðrum svo úr hófí keyrði en svo bara næsta dag að þá voru þeir orðnir sömu vinirnir eftir sem áður
var eins og skapið væri miklu bráðara þá og ótamdara heldur en nú
menn liggja meira svona á því sem þeir vildu segja
heldur en að eldri mennirnir gerðu þeir létu það fjúka og þegar það var fokið þá leið þeim miklu betur á eftir
sem erum svona að melta þetta með okkur það er eins og það sé alltaf eitthvað sem við þurfum að segja en viljum þó ekki segja
ég man nú ekki eftir eiginlega að segja þér fleira í sambandi við eyjólf
eyjólf það var bóndi hér í sveitinni
ja tveir bændur hér í sveitinni og jafnvel þrír sem urðu sem að giftust dætrum eyjólfs
þessar dætur eyjólfs voru allar myndarlegar mjög myndarlegar
og þær tvær sem heima voru lengst hjá eyjólfi ógefnar þær fóru á kvennaskólann í reykjavík
og það þótti mikil afrek þeirrar tíðar
og eyjólfir svona frekari lagt til lasts heldur en hitt að vera að kosta þessar stelpur á skóla
en það var nú svona samt þær fóru og þær lærðu
og fólkið heima í sveitinni það numdi eitthvað af þeim eftir að þær komu heim
þórður hét
einn maður dætra eyjólfs þórður jónsson og var bóndi á kálfafelli
þessi dóttir eyjólfs hét guðrún ákaflega hæglát kona
og það mátti segja
þórður réði þar nokkurn veginn lögum og lofum á því heimili
án þess að guðrún tæki nokkurn tíma fram fyrir hans hendur
en þó mun þórður hafa
nú er það á seinni árum þegar eyjólfur var orðinn blindur þá kemur hann
oft í heimsókn að kálfafelli að finna dóttur sína og tengdason þórð
þá eru þeir á öndverðum meiði meiði í pólitík þórður gallharður framsóknarmaður
en eyjólfur þá gallharður íhaldsmaður
og það veltur nú á ýmsu í þeirra viðtali þeir skammast og þeir brigsla og svo framvegis nú
er það einu sinni að þá lendir í háaskammir með þeim
og það endar já það gerist á stéttinni fyrir utan bæjardyrnar á kálfafelli
svo eyjólfur endar samtalið frá sinni hendi með því á ég nú að svo sem að leggja á þig djöfullinn þinn
þá segir þórður haltu kjafti andskotinn þinn og snáfaðu burtu
og með það skýst þórður inn í bæinn
hann vildi ógjarnan hlýða á álögur karls
eyjólfur labbar þar vestur fyrir bæjarhúsin leggst þar í lægð og liggur þar nokkra stund
svo þegar fer að líða á daginn þá kemur þórður út og mætir eyjólfi þá á stéttinni
þá segir þórður glottlegur við eyjólf
sem búinn að leggja á
já það hugsa ég nú sem dugir sagði eyjólfur og með því skildi þeirra samfundum að þessu sinni
hann varð fyrir miklum harmi
eyjólfur heitinn hann missti son sinn um tvítugsaldur sem gísli hét
í svokölluðu mjósundargljúfri sem er austan megin á felli
það virðist nú að góðu andarnir hafi ekki verið nógu vakandi yfir þessum syni hans
og þetta varð eiginlega á óskiljanlegan hátt
þeir voru að taka þar kind úr svelti gísli þessi sonur eyjólfs
áreiðanlega elsta barnið hans og annar bróðir hans eða hálfbróðir sem hét bjarni þeir voru albræður að föður
og þeir voru búnir að ná kindinni
úr þessari syllu sem hún stóð í þetta var dálítið skriðubás
alveg upp undir brún í gilinu
og það var svona tæp mannhæð ofan í básinn
þeir voru búnir að ná kindinni já
og gísli heitinn fer aftur niður í básinn fram í básinn lengra fram í básinn heldur en hann stóð
þegar hann rétti lambið upp úr til þess að ná í stöngina sína
en nú fer bjarna að lengja eftir gísla
og fer að skyggnast frekari ofan í skriðubásinn þar sem að gísli átti að vera
þá sér hann hvar húfan hans kemur fram eftir ánni
og þá verður hann fljótt áskynja hvað orðið hefur
að gísli hefur hrapað þarna niður fyrir og lent ofan í ána
var náttúrlega dauður
en á hvurn hátt það hefur atvikast
það gat þessi bróðir hans ekki gert sér í hugarlund en það voru getur um það að það hefði kannski losnað steinn úr klettinum
og lent í höfuðið á honum og hann hálfrotast og kastast þarna fram af
þetta var náttúrlega mikill harmur fyrir eyjólf heitinn að missa þarna elsta barnið sitt mann sem var
talinn ágætisdrengur á alla lund bæði að myndarskap og drengskap
en benedikt afi minn hann var nú ekki alveg eins vorkunnsamur þegar hann heyrði það að eyjólfur hefði misst þennan pilt
þá sagði afi já hann verður ekki lengi að bæta sér þann skaða aftur
það gátu verið stundum dáldið skrýtin tilsvör benedikts afa míns
þegar hann frétti af einni konu hér í sveitinni að hún væri dáin
þá sagði hann já hún mátti nú fara hún var nú nógu lengi búin að fíflast í heiminum
ég man nú ekki eftir að segja þér fleira um eyjólf það hefði mátt skrifa merka
sögu um eyjólf heitinn hann hefði getað átt merka ævisögu
hún hefði vitanlega orðið tvíþætt þar hefði komið ýmislegt einkennilegt fram
í sambandi við hans skapferði og annað sem hefði líka
komið fram í sambandi við hans drenglund
hann varð blindur
og lifði í blindni í mörg ár
en það var eins og það biti ekki svo mikið á gamla manninn hann átti svartan hund stóran
og hann var nú lengi að bollaleggja um það
fara til reykjavíkur með hundinn
hann var kallaður langur láta taka úr honum augun og setja þau í sig
en aldrei varð nú af því að karl færi
og þar af leiðandi komust hundsaugun aldrei í hann sem hann hafði þá ráðgert að yrði
það var ekkert farið að tala um
flugvélar ekki svo ég muni og ég held alls ekki
það var andskoti mikill járnkarl til á neðra bænum á reynivöllum af strandi
franskri fiskiskútu fleiri metrar á lengd hann var einu sinni að segja það við okkur stráka
ég man það vel
að þessi ás hann væri svo sem góður til þess að ganga í gegnum leggjarhöfuðin á flugvélinni
þegar hún yrði smíðuð
þá hugsaði hann sér flugvél eitthvað í líkingu við fugl
og þessi ás ætti að ganga í gegnum leggjarhöfuðið sem hann kallaði
þá líklega efst í gegnum þjóinn
á flugvélinni
konu sína missti eyjólfur
nokkuð mörgum árum áður en hann dó
en ég segi ekki þá sögu af
af hvaða ástæðum það var
það var ekkert í það var ekkert óheiðarlegt sem gerðist í sambandi við það
en í stuttu máli sagt var það það að
hún varð að flytja frá reyni völlum með dóttur sinni og tengdasyni
vegna ósamkomulags sem var milli eyjólfs og tengdasonarins og þau urðu að flytja í burtu
og kona eyjólfs
móðir kristínar sem var eiginkona stefáns jónssonar
síðar hreppstjóra í suðursveit
þessa tengdasonar eyjólfs
þau urðu að flytja þau fluttu í burtu og konu eyjólfs varð svo mikið um
tók sér það svo nærri að hún varð hún hélt ekki heilum sönsum
og svona veslaðist upp og dó
já þegar ég var að alast upp þá talaði eldra fólk mikið um útburði og drauga
og sagði þá meðal annars frá því sem að það hefði heyrt um útburði
eða einhverjar ókennilegar verur í sínu byggðarlagi
hér á breiðabólstaðarbæjum áttu að vera þrír útburðir
einn var í svokölluð ullarhraunsgjögri það
hraun vestan við túnfótinn á breiðabólstað sem heitir ullarhraun
og gengur sprunga þvert yfir hraunið og skiptir því í tvennt