tiro-is/ismus huggingface dataset:
fram að ófæru og svo er svo er aftur heiðin svonefnd
sem hún rennur með já
og ég man aldrei eftir því að hann ætlaði hann ætlaði sér hann ætlaði sér endilega að ná
þegar hann kæmi fyrir
tangann sauðurinn
en en það man ég alltaf eftir að fullorðnum manni
hvað hann er búinn að ganga hvað hann gat tifað og
þess hann
hann hefur getað passað hann náði aldrei neinu
neinu fráskoti frá okkur og við
með hann alla leið og þarna yfir ófæru og
það var sund á og við óðum hana og og við með alla leið það er nokkuð langur vegur
út úr kofahrauni svonefndu austan við kofann já
og við með
var björninn unninn
og þú hefur farið þarna á
þá já já ég hef ekki farið það meir fór það aldrei meir fórstu það aldrei meir nei
sitt hvoru megin og
hafið rétt sko að hafa skipið rétt þá var hver maður við sitt starf og það var vanalega
duglegir og hraustir
menn svona fjórir þeir öftustu á skipinu til þess að
því það var þungt að já það var vont að komast upp í líka ef að
vel var ýtt voru nokkrir sérstakir siðir í sambandi við þetta að setja eins og með signing eða þess háttar signing að signa yfir skipið manstu eftir því
það var alltaf sögð í jesú nafni
sögðu allir formenn þegar ég um aldamótin
en hvernig var gengið frá skipunum venjulega þegar að
það var nú voru þau skorðuð uppi á
kambi þegar búið var að
á nóttunni já
þegar stóð í róðrum þegar stóð í róðrum já og hvernig voru þau látin horfa
alltaf í í helst þar sem vindurinn kom beint í norður hérna í vík og
og það var nú vanalega tré framan við
við þau sem að var í sandinum og borið grjót á það og þau voru bundin niður sitt hvoru megin við
stefnið já
til að til þess að þau fykju ekki
hvort var það skutur eða stafn sem að snéri upp að landi alltaf alltaf framstafnið upp
það var alltaf borið við svo byrjað
þegar sett var út að þá var byrjað að því að á því að
snúa skipinu við
en hvert voru skipin flutt þegar að hætt var með róðra
þá voru þau flutt hérna upp undir alveg upp undir bakka
og var þá borið að þeim grjót eða
og þá var þeim hvolft
já þá var þeim hvolft var alltaf haldin veisla þegar skipin voru sett upp
vorin þegar búið var að
búið var að eftir lokadaginn þá þá voru þá var haldin hrófveisla eða uppsetningsveisla
og þá urðu margir kenndir og já það var skipin voru ekki endilega sett upp þá ekki alltaf nei það var því að þeim
róið stundum á eftir en þetta fylgdi lokunum hrófveislan hrófveislan hún fylgdi lokunum eftir lokadaginn fjórtánda maí
og það voru skipseigendur sem héldu hana já það voru skipseigendurnir
var þá vel veitt það var vel veitt
hér hjá halldóri í vík til dæmis það var étið hangikjöt og og og góður rúsínugrautur og rjómi út á og
kaffi og
brennivín út í og þeir sem að vildu það já og það vildu það nú flestir nema ekki ég góður fagnaður
nú þetta var mikil útgerð í vík hérna á þessu tímabili það voru mörg
það voru sex skip um aldamótin
það var sumarliði sem halldór í vík var með elliði sem að þorsteinn í vík var
var vongóður sem að halldór í vík átti og páll ólafsson á heiði var með hann
mýrdælingur sem árni jónsson á norðurfossi var með og svo björg sem að
einar hjaltason faðir minn var með
og það hefur fengist mikill afli á þessi skip já fyrstu árin sem að ég kom í víkina þá þá var vanalega svona
hundrað og fimmtíu
upp í liðug tvö hundruð í það hluturinn allur var var lendingin var hún öðruvísi þá já
mikið öðruvísi þá var betri básinn langtum betri hefur borist sandur mikill í básinn já já
og ég get sýnt ef maður væri þar fram
var svona út í básinn á landsuður og gríðarstór klettur
rétt utan við tána austan við tána sem tók svona
tvo faðma upp úr sjónum með hálfföllnu já
og ef að komu það
þeir fóru yfir hann
svona með hálfföllnu þá var nú tæplega fært og hann stóð svona beint upp á endann og
og það var alltaf eiginlega straumur út með honum að austan en urðartáin náði rétt að honum
einu sinni þá í ofsaveltu þá dettur
dettur steinninn á hliðina
og síðan hefur hann verið langtum lægri og síðan hefur aldrei verið þessi straumur út með
ekki þessi djúpi áll austan við hann
var ekki steinn þarna sem hét seilasteinn seilasteinn jú hann er maður sér hann nú aðeins upp úr sandinum ennþá en var hann mjög hár
liðugar
liðugar tvær mannhæðir af hverju var hann kallaður hann var kallaður seilasteinn út af því að
þegar það var seilað á legunni þarna og svo var hlaupið með stjórann
þegar þá voru seilarnar úti fjörutíu faðma frá landi
þá var hlaup fór einn maður austur úr fyrir norðan
steininn en
röskur upp á steininn og bar
stjórann yfir steininn
en svo var hlaupið austur fyrir urð og seilarnar dregnar í land þar hvernig var gengið frá annars þurfti að bera
bera hérna
já fiskinn fiskinn langt upp urð austur úr því
var ekki hægt að komast neðan undir hvernig var unnið að því að seila út fiski
ja það var bara þannig að
stjórinn hann var um sextíu
faðmar á lengd var
hvernig var fyrsti fiskurinn festur á
seilina
seilarnar voru
og það voru teknir tveir fyrst og
og og og þegar þeir voru komnir að þá voru þeir dregnir á endann á seilinni að neðan og hnýttir tveir hnútar
í gegnum það var sett
sett í gegnum eins og þeir rólaðir í gegnum var ekkert typpi nei á endanum nei ekkert typpi en hvað hvar var
og svo svo var ólað á seilina alveg þangað til hún var orðin full hvernig var þrætt í
fiskinum
það var stungið undir kjaftabeinið sko undir
og svo uppúr aftur
ég get varla sýnt það nei það þótti ekki gegnum
fiski nei ekki nema ýsu ýsan var alltaf seiluð þannig að það var sett út úr auganu
en þorskurinn þorskurinn og og langa það var bara í gegnum
og það var oft mikill hluti aflans sem var seilað út máske ja hér um bil allur
hér um bil allur já
legið lengi utan við leguna úti á legunni já úti á legunni það var nú ekki mjög lengi
það var menn voru nú fljótir að þessu
en það reið á því að hafa hlaupastjórann nógu langan já það það reið á því
hvað var það kallað að gefa út það var kallað að halda hlaupunum
það og hvað hver sá maður var í
sá maður var í í skutnum
en það var aust allt skipið alveg og stjórinn lá í austurrúminu
gengið frá honum svoleiðis að
austurrúmsmennirnir þeir áttu að geraa hann upp og þú hefur ekki séð það hvernig það var farið að því
einn stóð svona og hann hann hélt svona og svo var látið yfir öxlina á honum og alltaf farið svona
yfir öxl og undir handlegg já og svo hinum megin aftur næsta vað
að þá þá var hann alveg eins og skilhönk sem undin er á bandi
það var gert alltaf á víxl flóknaði aldrei já að það þetta kom alveg slétt svona upp
en hver var það sem hélt á hélt hlaupunum
það voru tveir bitamenn á þessum stærri skipum já
renndu svoleiðis sitt hvoru megin og voru þeir valdir sérstaklega ja það voru vanalega hafa verið ábyggilega
þyti ekki fram af sjónum ef að var brattur og stór sjórinn sem að landsjórinn sem lent var á
þá mátti skammta alveg hvað skipið fór hart á síðasta sjónum
já svo þetta var ábyrgðarstarf mikið töluvert ábyrgðarstarf
fiskur hann var ólaður
búið var að skipta þá var það
ólað á byrðanálarnar bara sem kallað var hvernig fóru skiptin fram hérna hjá ykkur
það var stundum skipt í köst en stundum bara í hluti alveg en oft í köst
sumir gerðu það þá voru tveir um hvert kast
já en hvernig var svo valið á milli
kastað á þeir fleygðu vettling
og formaðurinn kastaði vettlingunum svo einum vettling á hvert kast og þá þekkti hver sitt kast
þeir voru öruggir með að þekkja vettlingana já þeir voru öruggir með það
margir margir merktir
þetta voru margir hlutir á þessum stóru skipum já það nítján sagðirðu já það voru nítján hlutir
voru sextán svo var einn þá hvað var skipshlutur
það voru fjórir skipshlutir fjórir skipshlutir
á pétursey þegar hún kom að utan og og farsæl og frið í hverfinu þessum stóru skipum
hvað heldur þú að pétursey hafi hefði borið marga fiska
hún bar við skulum sjá
ég hugsa hún hafi borið svona um níu hundruð þorska
það mundi samsvara um níu tonnum ja það er líklega
voru vaðbeygjur á pétursey já já
voru vaðbeygjur hvað hvar voru þær
þær voru bara þar sem maðurinn átti að renna var ekki rennt út úr keipum
jú á
þeir keipuðu það voru það voru nú bara eikarnefjur á þessu gömlu skipum keipar en ekki járn já og þá keipuðu margir sko framan við eða aftan við
á eikarstokknum bara en svo voru vaðbeygjur fyrir bitamennina og þá sem voru í miðskut og
og og og formanninn og eins
fyrir þann fremsta og þá sem voru í barkanum sitt hvorum megin þar voru vaðbeygjur með þremur sporum
já hver já
var manstu eftir bitafjöl á pétursey já
hún var ekki hún var tekin af strax þegar hún kom hingað
og halldór geymdi hana en er hún ekki núna í skógum ekki nema helmingur ekki nema helmingur
halldór fór með hana heim því hann vissi að hún myndi skemmast í uppskipun
hún það var skorið á hana
já var það ekki vers eða vísa tvö vers eftir séra gísla já en þú manst almennt ekki eftir bitafjölum á skipum
jú það var á það var á fleirum það var á sumarliða á og það var á björginni hans pabba
en var það meira en nafnið sem var letrað á nei
ekkert á þær nema bara nafnið en það var kölluð bitafjöl já
biti
ja það er sko
þóftan sem að aðskilur austurrúmið og skutinn já
þetta er ferhyrndur stokkur bitinn já já já og var geymt og svo var geymt í bithúsinu já
eitt og annað já já sem viðkom skipinu já já það
menn höfðu aldrei
bita með sér á sjóinn það var ekki siður ekki fyrr en eftir aldamót
en það höfðu margir drykkjarkút já hann fylgdi skipinu hann fylgdi bara skipinu
með sýrublöndu í
manstu eftir nokkrum sjóvítum eitthvað sem ekki mátti nefna á sjó nei
nei ekki beinlínis
nú búinn að gleyma því eitthvað heyrði ég nú um það mátti ekki nefna einstaka orð á sjó já
nauthvel til dæmis
hvernig var fiskurinn fluttur hér í vík heim úr sandinum á hestum á hestum
já já og voru notuð sandvirki það voru bara sandvirki hvernig voru sandvirkin þau voru það voru bara
tveir bogar aftan og framan og fjöl á milli fram en svo var
ein dýna
undir virkjunum laus dýna
nei hún var föst
og svo voru tvær gjarðir í virkjunum já manst þú ekki eftir eftir eftir öðruvísi virkjum
nei ég man ekki eftir öðruvísi virkjum
en þessum sandvirkjum
þau voru þau voru aldrei eins og hnakkar nei ekki alveg eins nei nei en
fiskiólar voru það ólar eða það voru bara fléttur
flétta flétta úr
úr úr hampi úr hampi já já já já og svo voru sumar bara snúinn hampur já
þetta voru alltaf rólar fyrst
úr nautsskinni manstu eftir þeim nei ég man ekki eftir
aðeins jú man ég eftir þeim á heiði en
seilarnar þær fylgdu skipinu já
skipseigendur áttu að láta þeir sem áttu hálfan hlut þeir áttu að láta tvær seilar já
en og halda þeim við já en svo átti hver sjómaður sínar byrðarólar
og þær voru þá voru nálarnar minni þær voru langtum minni á þeim og ýmist úr tré eða hvalbeini tré eða
hvenær heldur þú að pétursey hafi síðast verið
ýtt hér á sjó eftir nítján hundruð og fjörutíu líklega já það var eftir fjörutíu eftir hvaða formönnum á henni manstu fleirum
fleirum en föður þínum og jóni gíslasyni
sjá jón var alltaf með hana í uppskipun
já alltaf en þegar að jón hætti hver er þá helst sem að kemur til greina með
formennsku á skipinu
það getur verið að það hafi verið hann hann finnbogi í prestshúsum finnbogi í prestshúsum já ég er ekkert frá því að
hann hafi verið var óskar jónsson var hann
og kannski ólafur jónsson ólafur jónsson líka já
óskar jónsson hann var aldrei með pétursey
faðir þinn hann sótti sjó hérna frá vík þegar hann er bóndi í kerlingardal
í reynishverfinu ég held í fimm ár
og svo í vík það það var ljótur aulaskapur að hafa ekki
að hafa ekki alla rólatöluna
var hún til einar jóhannsson
já langafi hann var í fjörutíu og fjögur ár formaður í reynishverfi
og og það var til öll öll hans
fiskirí
hvað hann fékk á hverjum hverja vertíð marga til hluta en það
glataðist svo var hjalti sonur hans í fjörutíu og tvö ár
það var til líka hans
og ég man það að að einar
einar hérna jóhannsson
hann fékk fjögur hundruð
að jafnaði allar vertíðirnar
hlutirnir voru svona geysiháir já en þó voru þrisvar
tvisvar þrjú ár í röð sem aldrei fékkst hundrað og þá varð hungur hér í mýrdalnum
já öll þau ár var ekki erfitt en svo en hjalti hann fékk ekki nema
það var tíu fiskum minna að jafnaði
alla hans vertíðir já það var ekki meiri munur en það nei það var ekki meira en var ekki vont útræði í
reynishöfn
það var heldur
sterkur sjór ákaflega sterkur sjór
var það öðruvísi hér í vík hann var langtum kraftminni hérna já það er meira útgrynni nema í básnum það
hann var hann var nokkuð sterkur í básnum
það var langtum betra á meðan var verið þar
en hvernig var aftur einu sinni
þá fékk hjalti tíu hundruð og sextán til hlutar eina vertíð
og aðra
vertíð níu hundruð og áttatíu
já þá hafa verið góðar sjógæftir
sjógæftir mikill fiskur á miðum já já
þetta hélt mikið lífi í fólkinu en þá þá fékkst
þá var vont að þurrka fiskinn eitt árið hjá hjalta annað þetta ár
tvo skipsfarma í kös
upp í fjöruna
og og og svo reru þeir heila viku á eftir og hlóðu á hverjum einasta degi og hirtu og fluttu allt heim
en það var aldrei dregið úr kösinni
það fór allt í melting hjá öllum fannst þeim að komið var heim
að það var aldrei hægt að já svo það hefur ónýst
engu þetta í kösinni já hjá hjalta
en þetta hefur komið mörgum að notum mörgum að notum
og fleirum en þeim sem að sóttu sjóinn já já já hann hefur borist víða fiskurinn
hann barst víða til dæmis einu sinni þá þá reru þeir á
reri hjalti á jólaföstunni
og og hlóð
og það stuttan yfir sand og þá kom fjöldi austan úr meðallandi
álftaveri á móti þeim og og hjalti átti þrjá hluti þegar þetta var
upp á gatnabrún
þá var hann búinn að að gefa allt saman sem að kom á hestinn
nema einn lúðuhaus og eitthvað dálítið með já hann hefur ekki staðist annað en að
hafði amma gamla sagt þegar hann kom heim hvað hugsarðu maður að vita að þú ert orðinn fisklítill gerir ekkert til ég fæ það á morgun
sagði hjalti
og hann reri daginn
og hlóð aftur alveg
nú það var óvenjulegt að róa á þessum tíma nei hann réri alltaf
nema þegar fært var hvaða tími árs sem var nema bara um sláttinn þá réri hann aldrei eftir byrjað var að slá
hvernig var það voru nokkrir sérstakir siðir í sambandi við afla á sumardaginn fyrsta
að konan húsfreyjan fengi hlutinn nei
ég heyrði jú talað um þetta en ég man ekki að ég hafi heyrt neitt af sögum um það
sem ég hef heyrt
áttatíu til hundrað króna en
fyrir þig
þetta hefði nú hvergi getað gerst nema á íslandi
fer ofan í vasa sinn kemur með fulla lúkuna af gulli og réttir honum presturinn segir því telurðu þetta ekki maður
lærði að blóta fyrst á íslensku
sagt að hann hefði átt hér víða börn
verið kvennamaður mikill og óprúttinn og nokkuð sama hvernig þær voru
meðgekk allt og lét lagði hundrað pund á borðið
meðgekk
ég veit ekkert um börnin svo að þekki það ekki nema það sem ég hef heyrt það getur náttúrlega verið
eitthvað ekki nógu mikið sannleikur í því það getur hafa verið eitt eða tvö og kannski fleiri maður veit ekkert um það
en einu sinni var honum kennt barn mig minnir hún héti guðríður svona heldur
fákunnandi stúlka þá sko verið ekki mikið upplýst hann vildi ekki meðganga
hann mundi ekkert eftir því
og er kallaður fyrir rétt
og kvenmaðurinn kemur inn þá þekkir hann
nei er það helvítið hún gudda og leggur fram
yfirleitt sko þá keypti hann
hesta góða hesta ef honum líkaði þeir fyrir nánast hvað sem þeir kostuðu á þá vísu sko
það þótti gífurlegt verð að fá tvö hundruð og fimmtíu krónur fyrir einn hest og jafnvel og ennþá betra
þrjúhundruð því það var alhæsta
en einu sinni var þórður á leirá að hann átti hest sem hann hafði ekki viljað selja og var kallaður leirár gráni henni og var alveg
trilluvitlaus hestur sko fjörhestur mikill og hljóp alltaf
virtist mega ríða honum óskaplega mikið þennan hest gekk honum illa að fá svo keypti þórður
handa honum tíu hesta eitt vorið
áður en hann kom í markaðstúrana og fór með út á akranes
var nú ekki betra en það og þá segir karlinn við hann hva hvað kosta þeir
tvö hundruð krónur stykkið segir
segir þórður mikill peningur tvö þúsund þá
er gráa helvítið með þá sagði þórður já
en það var honum var alltaf legið það á hálsi að þegar coghill síðar gaf honum
keypti hann ekki
því þessi hestur hljóp á meðan hann stóð
þessi leirár gráni
en eftir það hann hætti að hlaupa þá komst hann ekki stekkjarveg
á leiðinni hann átti vissa bæi
sérstaklega var það steinar þar bjó þorbjörn frá
lundum þorbjörn ólafsson frá lundum föðurbróðir guðmundar sem síðar bjó á lundum
og mektarbóndi og merkilegur maður ákaflega merkilegur maður
og hann kallaði hann aldrei annað en helvítis gráskegginn
og kom þar alltaf
og kot kot var við þverá þar sem þverárrétt stendur sem hét hrísnes
hann kallaði það aldrei annað
og eiginlega nefndi hann allt sko með djöflinum og
að prútta við hann ef að sko gekk ekki
ef að hérna
seljandinn vildi fá meira en hann sagðist vilja gefa fyrir það þá var ekki til þess að tala við hann
ekki að tala um og hann þekkti víst sauðina
sem hann vildi ekki kaupa það heyrði ég sagt
veit nú ekki hvort það hafi verið rétt en það getur vel verið því það eru margir svo mikið glöggir á sauðfé
og gjaldið fyrir þá var eftir því hvernig honum líkaði svona frá átján til tuttugu króna í gulli
þá var gott að búa á íslandi
fyrir þá sem áttu sauði
og ég vissi heyrði getið um það einhvern tímann hafi verið seldur frá þingnesi hann hafi keypt hest frá þingnesi
átján vetra gamlan
meiddan í baki sem ekki vildi gróa fyrir hundrað og áttatíu krónur eða tíu pund
það hafði þótt mikil sala
það er sjáanlegt að þessi maður hefur ekki verið svindlari
nei vegna þess að þetta hefur verið eftir stríð
þegar hestar hafa verið í geipiháu verði
en ég hitti mann í dag
og ég sagði við hann það var meðalverðið á markaðshrossum í sumar
fjórtán þúsund til bænda
ég vissi um marga sem seldu folana fyrir sjö og átta þúsund þeir hafa þá selt þá til svindlara ef ekki kom ekki kom upp að frá sambandinu
því sambandið borgar yfirleitt ekki nema í reikning
til bændanna og uppbætur sko seinna eftir því hvað þeir selja vöruna
svo þetta hefur verið ákaflega mikið verð
þó hesturinn væri fallegur og en þegar ég man fyrst eftir
mörkuðum sem voru nú víst ansi lélegir það var í svona kringum aldamótin því ég var þá átta ára sko um aldamótin
og var farinn að fá að fara með pabba mínum á markaði og svoleiðis nokkuð þá
þá var verðið á þrevetrum hryssum
fjörutíu og fimm krónur hæst
þrevetrir folar fimmtíu og fimm hæst og ofan í fimmtíu ef þeir voru mjög lélegir
og þrevetra hryssur voru á
fimmtíu og fimm
nei fjögurra vetra hryssur fjögurra vetra hryssur á fimmtíu og fimm og
fjögurra vetra hestar á sextíu og fimm hæst
en brúkunarhestar voru þá seldir á áttatíu til hundrað króna
það þótti gott verð fyrir reiðhest náttúrlega að fá tvö hundruð
en fyrir reglulega gæðinga vildu þeir fá meira þrjú hundruð krónur og það það verð var til innanlands
ef ekki var vildi til svona útlendingur því ég man eftir til dæmis laxveiðimenn hérna við
við við norðurá þeir keyptu reiðasta og fóru með út þá um aldamótin
var kallaður kross ég veit nú ekki hvað hann hefur heitið og krosstjald og krossbrekka þarna við laxfoss
bjó bjó í tjöldum á sumrin með konuna skaut laxinn í ánni
veiddi aldrei nema af lyst
vegna þess að kúlan
þegar horft er í vatnið þá er bogi er brot það er brot í vatnið
eða geisli sko en hann miðaði rétt laxinn kom kviðurinn kom
þá átti túlkurinn að grípa hann
og hann veiddi aldrei marga laxa á dag
því þó það væri fullur hylurinn af laxi þá snerti hann ekki af
var búinn að fá sína tölu
búið í dag þá er bara á morgun
og þá var laxinn svo mikill hérna í norðurá á haustin að það er vað hér fyrir framan sem heitir hábrekknavað
þrautavað
og ef maður fór yfir það á kvöldin
því að laxsinn
sótti á
vöðin og og í malarbotnana mikið á kvöldin
það er kalt væri ekki betra fyrir þig að sitja þarna við nei
þá var illt að ríða yfir vegna þess að það steig
þeir stigu alltaf á laxa
en svo þegar íslendingarnir voru búnir að veiða í nokkur ár þá sást hann ekki
en mun nú samt vera eitthvað að koma aftur þó hef ég heyrt nú ýmsar sögur af því sko þeirra veiðiaðferðum
jæja hver sagði þér allar þessar sögur af coghill gamla coghill gamla já ýmsir menn bara
menn gengið hérna um borgarfjörð
já líklega frekar já
ég fullyrði ekki að þær séu sannar allar ég nei nei nei nei og jafnvel að þær séu sagðar sko öðruvísi
nú bara hugsað um hvort þú hefðir þekkt hefðir heyrt heyrt þær
hér um borgarfjörð já hér um borgarfjörð og hefurðu heyrt þær sagðar hér um borgarfjörð sumar aðeins frá pabba mínum já
já til dæmis
þessa með hestinn hvað hann kostaði og yfirleitt verðlagið já já hann sagði mér verðlagið
hefurðu sagt stundum af coghill gamla
já ég hef oft haft
oft sagt það það hefur þótt skemmtilegt ja forvitnislegt já forvitnilegt já já já ekki kannski beinlínis
en forvitnislegt
og svo var annar á austfjörðum hét slimon
en ég kann engar sögur af honum
ég heyrt talað um hann
þá er eftir eitt með coghill hann hafði lagt svo fyrir
að hann yrði grafinn á íslandi
en hann hann dó í hafi og skipsmennirnir vildu ekki flytja lík í lestinni
héldu að það væri óheillamerki vörpuðu líkinu fyrir borð svo að hann hvílir í hafinu milli skotlands og íslands
var hann þá á leiðinni til skotlands
það er ég ekki klár á nei
bendir miklu meira á það sko eftir erfiði já ha já já en hann hafi verið búinn að biðja fyrir það hann yrði grafinn á íslandi
en hvort þetta er satt sko það
er þjóðsagamaður ha
já þú segir að það hljóti að vera einhver fótur fyrir þessu
ekki verið sagt annars nei það væri ekki sagt væri einhver fótur fyrir því
eitthvað sem gerist eitthvað líkt einhver já það er ekki sagt annars
hvað hafði hann margt
fjár fátt eftir að hingað kom
og það voru nú ekki stór búin á þeim árum
ég man ekki hvað ég sat yfir mörgum ám líklega milli fjörutíu og fimmtíu
það var fært frá fram yfir aldamót
og ég var farinn að sitja yfir ám síðustu
árin áður en hætt var að færa frá og þótti það skemmtilegt starf
að vera úti í haganum
þetta leiddist ýmsum
ég vissi um marga unglinga sem þótti leiðinlegt starf að sitja yfir ám
nú þetta var nú ekki nema fram eftir sumri sem setið var yfir svo var farið að smala
sleppa ánum á kvöldin smala þeim á morgnana
en á síðustu árum sem að faðir minn bjó inn frá í sveitinni þá byggði hann nátthaga fyrir ærnar
þær voru geymdar þar yfir nóttina
hvað var lengi fært frá hérna í borgarfirði ja laust fram yfir aldamótin
og hvers vegna hættu menn þessu
ja það vil ég ekki segja þetta kom einhvern veginn
ég held að fólksfæð í sveitunum
og tregða til að fá fólk til að vinna að þessum störfum hafi átt einhvern hlut að þessu
hvað var gert úr mjólkinni skyr og ostar
hvernig ostar ja ýmiss konar bæði hlaupostar og mysuostar
ég man eftir því að skyr var flutt hér út að á sjónum að sumrinu og selt
fyrir utan það sem notað var og geymt til vetrar heima
hvernig var það geymt
það var geymt safnað í stórar tunnur og geymt þannig
látið súrna súrna var nokkuð sett ofan í það nei ekki neitt
en þetta geymdist vel í tunnum
hvernig var með jarðræktina kartöflurækt og það var lítið um á þeim árum það var rétt það sáust
kartöflur fyrst þegar ég man eftir en það var mikið ræktað af gulrófum
það hefur byrjað garður á hverjum bæ með gulrófum
það hefur byrjað fyrr já
þetta var þegar ég man fyrst til og nokkuð fram eftir árum en svo smá minnkaði það
hvernig var með heyskapinn
það var mikill útengjaheyskapur
en hjá okkur var nú þetta bara rétt í grenndinni við bæinn
engjarnar lágu út frá túninu
sums staðar var sótt nokkuð til fjallsins
og áður fyrr þá voru oft tví og þríbýli á bæjum
og það var nokkuð sótt að heyskap til fjalla
hvernig var heyið flutt allt bundið upp á hesta
og flutt heim mikið að sumrinu eftir því sem fært var
en þó kom það fyrir að menn settu í hey á engjum og óku heim að vetrinum
á hverju óku menn
hestunum hestum já já og þó var það rétt að koma í ganginn fyrst þegar ég man til
ég man eftir orðum sem féllu í garð föður míns
að hrekja hestahræin á veturinn og þræla á þeim
hann notaði hesta eftir því sem föng voru á til að létta störfin
en ég sá það á bæjum í grenndinni að það voru ekki eins mikið notaðir hestar
drógu menn þetta áður af sjálfu sér bara
o ja það kom fyrir
hvað sóttu menn lengst
á engjar ja það var nú náttúrlega ekki
ekki langt það er hvergi svo langt til fjalla hér hálftíma klukkutíma gang
þegar menn gengu á engjar og heim
seinna á árum þegar að
byggð fór að aukast hér við sjóinn
og menn fóru að hafa
skepnur hér þá var aftur mikið sótt í fjöllin á meðan ekki komst í lag ræktun hér í kring um kauptúnið
hvenær fóru menn að rækta tún hér almennt hér við sjóinn hérna við sjóinn
það var ekki mikið fyrr en
ja fyrr en á milli tíu og tuttugu
þá var þetta að byrja
og komst þó ekki verulegur skriður á þetta fyrr heldur en að hingað fékkst jarðýta
eða hjóladráttarvél kom hingað fyrst
áður var unnið með hestum