tiro-is/ismus huggingface dataset:
búnaðarsambands samband austurlands það hafði hér mann með hesta
og hann fór á milli sveita og vann hér að jarðrækt að bylta landi og
og búa undir hér og víðar
stunduðu menn mikið sjó
já það var mikil sjósókn hér á tímabili eftir nokkru eftir aldamótin og milli
á árunum milli tíu og tuttugu og jafnvel fyrr
þá gengu einn tveir árabátar frá hverju húsi hér í kauptúninu voru margar bátshafnir af færeyingum
norðmenn voru hér tvö sumur á fjölda báta
þeir voru á vegum þorsteins borgara sem kallaður var
undir nafninu þorsteinn borgari
en aðallega var sjósókn hér
stunduð af mönnum sem sótti að sunnan af landi bæði frá vestmannaeyjum
og víðar sunnan að
mikil fiskigengd hér og aflaðist mikið á grunnmiðum
talað þarna frammi
já þú sagðir að verið margir færeyingar hérna
já það voru nokkrar bátshafnir og færeyingar voru víða færeyingar voru í höfn færeyinga voru í húsavík og áður
áður fyrr voru færeyingar í njarðvík það var sem sagt fullt af færeyingum hér í grenndinni
voru þeir á stórmótum nei þriggja fjögurra manna för sem kallað var
voru það stærri bátar en íslensku bátarnir
en voru það stærri bátar en íslensku bátarnir nei af sömu stærð
stærð já þetta var aðallega stunduð á þriggja fjögurra manna förum sem kallað var og hér og hvað aflaðist helst
aðallega þorskur
nokkuð ýsa þegar leið fram á sumar
en aðallega var þorskaflinn hvernig var fiskurinn verkaður hann var saltaður
það var mikið verk fiskurinn var saltaður og þurrkaður en hvernig var hvernig gekk þetta fyrir sig
það gekk nú þannig fyrir sér að oft var það að stúlka var ráðin með bátshöfn
þar sem ekki var kvennaráð
til að vinna að fiskinum það var í sumum húsum voru voru sjö
karlmenn og tvær konur aðkomandi
karlmennirnir sóttu sjóinn beittu sína línu
og báru fiskinn upp í handbörum upp í fjöruna
og ýmist var það þeir gerðu að
fiskinum sem kallað var sjálfir afhausuðu og fóru innan í eða kvenfólkið gerði þetta síðan var fiskurinn borinn upp í
skúra flattur og saltaður
nú eftir einhvern tiltekinn tíma þá var fiskinum umstakkað sem kallað var
síðan var hann borinn út til þvottar
og breiddur
til þerris bæði á fjörurnar hér
ekið hér hingað og þangað um þar sem klappir voru og klettar
svoleiðis það mátti segja að fjörurnar hér og allir klettar í grenndinni væru hvítir af fiski þegar leið fram á sumar
heimafólk vann að þessu eftir föngum líka
bæði konur og börn við að breiða fisk og taka saman
hvernig voru þorskhausarnir verkaðir voru þeir hirtir
það var lítið um það
það var svo mikið að gera við fiskinn sjálfan
það var einstöku maður sem hirti nokkuð af hausum stórum hausum þeir voru oft kinnaðir
og saltaðir og einstöku menn hertu líka
var ýsan verkuð á var ýsan verkuð á
á sama hátt og og þorskurinn þorskurinn já
hún var verkuð á sama hátt
hvað veiddist hér annað
það var lítið um annan veiðiskap lúðan nokkur það var lítið
stöku sinnum það var varla hægt að kalla það annað
menn fengu svona eina og eina lúðu en það fór smá þverrandi eins og annar afli
var langróið nei
en þó nokkuð misjafnt
hvenær ársins var róið hvenær ársins var róið
það voru mánuðirnir júní
júlí ágúst
september stundum annars var þetta misjafnt
fiskur gekk svo misjafnlega snemma og stóð misjafnlega lengi við
það kom fyrir að það komu aflahrotur þegar komið langt fram á haust
og eins var það að vorinu þá kom fyrir að fiskur kom snemma
en sjómenn sem ráðnir voru sunnan að þeir voru oftast nær þrjá þrjá og hálfan mánuð
yfir hásumarið
var það hafnleysi sem gerði að það var ekki róið að vetrinum mikið held ég
og svo þó að einhverjir
reyndu fyrir fisk þá var ekki að öllum jafnaði fisk vart yfir veturinn
niður í fjöru og
bíta mig lýs og angra mig menn
ekki koma kóngsbörnin enn og ekki koma kóngsbörnin
nú verður ingibjörg getur nú getur ingibjörg ekki stillt sig um annað þegar hún heyrir þetta og sér alla tilburði kerlingar
því að þau höfðu nú séð að hún var blind
því hún þreifaði allt fyrir sér þá getur hún ómögulega stillt sig um að hún rekur upp skellihlátur
þá sjá þau að kerling tekur viðbragð og
hleypur út en þau hlaupa niður að bænum og ætluðu út til sjávar og fram á hamrana
en kerla
var fljótari að hlaupa en þau og ingibjörg gat ekki hætt að hlæja sigurður leiddi hana
hún heyrði alltaf hvar hvar þau voru
hlátrum ingibjargar
og það leið ekki á löngu af því þau voru máttfarin eftir eftir sjóvolkið að kerling nær þeim
báðum
fer með þau heim í bæinn
en í eldhúsinu var þannig háttað að þvert yfir það skammt frá hlóðunum nokkuð frá hlóðunum
var rimla skilrúm og hurð á því
og þar lætur hún þau inn í hólfið á bak við rimlana
en þar hafði hún geitur sínar á nóttunni
og þegar að kvöldaði komu geiturnar heim og þá glennti hún upp greiparnar og lét
geiturnar ganga í gegnum greipar sínar til að vita hvort nokkra þeirra vantaði
og þá er var þá kallaði hún á á þær sem vantaði
og hún sagði hún þreifaði á skrokkum þeirra systkina og sagði að þau væru svo horuð að það væri ómögulegt að éta þau svona
hún yrði að
fita þau áður en svo liðu nú tímar
og hún er annað slagið að koma inn og þreifa á þeim svona
með nokkurra daga millibili að vita hvort þau fitni ekki
en alltaf hleypti hún geitunum gegnum greipar sínar svo
svo að þau slyppu nú ekki út og og hún gæti líka vitað um töluna hvort þær væru allar komnar út
einn daginn segir hún við þau að nú séu þau orðin nógu feit og nú ætli hún að að slátra þeim og sjóða þau daginn eftir
þeim verður nú ekki vel við það
og það fór nú ekki
kom nú ekki hlátur hjá ingibjörgu þá en reyndar ekki grátur heldur
og nú finnur sigurður það ráð um nóttina
að hann með hnífnum sínum slátrar einum hafri og flær af honum belg
hausinn á og hann slátraði einnig geit og fló af henni belg og hafði höfuðið á
svo fara þau í belgina um morguninn áður en að hún færi að hleypa þeim út geitunum
og ingibjörg saumar fyrir þar sem skorið var fyrir að aftan á hafrinum og saumaði svo fyrir
þar sem skorið hafði verið fyrir belgnum á geitinni
nú kemur kerla og opnar hurð og glennir greipar og
hún hleypor út geitunum þau pössuðu sig að
vera ekki samferða út
þegar að sigurður kemur þá þreifar hún á lærinu og segir of feitt er læri á hafri mínum
og eitthvað tvær geitur runnu á milli
og þegar að ingibjörg kemur þá þrífur hún á læri hennar og segir of feitt er læri á kiðu minni
komumst þau út á hlaðið og þar sprengja þau sundur sauminn á
á belgjunum og og henda þeim af sér og hlaupa fram að sjó allt hvað af tekur
en ingibjörg gat þá ekki setið á sér og hún rekur upp skellihlátur
þetta heyrir kerlingin inn og kemur nú heldur vígaleg á eftir þeim
en þau hlaupa sem af tekur því nú voru þau ekki þreytt eða horuð
horuð eftir sjóvolk svo þau höfðu nú nokkurn veginn undan henni að hlaupa
og þau hlaupa fram á hamrana
en svo sáu þau það að þau urðu nú að beygja til hliðar
og þá verður nú fyrir þeim gjáin en hún var nú ekki breiðari en það að þau gátu stokkið
en kerlingin var svo æst að hún mundi ekkert eftir gjánni
og hún lendir ofan í gjána og fellur ofan í fjöru og fer í klessu
og sjórinn tók hana
þar með voru þau nú laus við hana
nú fara þau heim í bæinn aftur og finna þar
mikið af gulli og góðgripum og nægan mat
og svo þeim leið nú vel þarna og þau mjöltuðu geiturnar og
og höfðu höfðu nóg af öllu
en nú fóru þau að hafa áhyggjur af því að nú kæmist ekki í burt úr eyjunni þá taka þau það ráð að þau kynda
bál fram á hömrunum á hverju kvöldi
en á daginn höfðu þau skyrtuna af sigurði fyrir fyrir fána eða flagg frammi á hömrunum
til þess að ef að skip færu framhjá að þau sæju að þarna væru einhverjir í neyð
en þetta bar ekki árangur lengi
en einn morgun þegar sigurður fer fram á klettana til að draga upp flaggið
þá sér hann að það eru komin þrjú skip á víkina og eitt stærst
hann fer heim í bæinn og kallar á ingibjörgu og þau fara bæði niður í fjöru og veifa þar
flagginu
þau sjá fljótlega að það er skotið út stórum bát af stærsta skipinu
og það er róið í land og við stýrið situr maður í silkiklæðum og
stýrir bátnum en nokkrir menn reru
og þegar þeir koma í fjöruna þá þekkja þau að það er kóngurinn faðir þeirra
og helstu trúnaðarmenn hans en
hann er þá var þá að koma til að koma aftur úr skattheimtuleiðangrinum
og hafði séð um nóttina eldinn á hömrunum
og vildi forvitnast um hvað þetta væri
og hann verður undrandi og spyr hvernig standi á því að þau séu þarna
en þau segja honum upp alla sögu sem gengið hefur
þá segir hann við sína trúnaðarmenn að þeir skulu engu fyrir týna lífinu ef þeir segi nokkrum manni frá
hitt börnin sín þarna
síðan fara þeir heim í bæinn og taka þar allt fémætt flytja það niður í fjöruna
og vefja þau systkinin innan í segldúk
og fara með þau um borð í skipið þar eru þau sett í einn klefa í skipinu
en gripirnir á sinn stað sem best þótti
kóngur færði þeim svo sjálfur mat og lét engan annan vita um
um að þau væru á skipinu
nú siglir hann á sínum skipum og heim í sitt ríki
og þegar að skipið kemur að bryggjunni þá setur konungur hervörð við skipið
skipið og bannar öllum að fara þar
og og menn hans máttu jú fara upp
en ekki fara borð aftur börnin voru kyrr
en þegar skipið er nýkomið að bryggjunni kemur drottningin fram í fram á bryggjuna í
gyllta vagni
og er sorgarklædd
hún tekur kóngi blíðlega og hann tekur henni kurteislega
hún ekur með honum upp í borgina og svo spyr hann eftir
börnum sínum
þá fer hún að gráta og segir honum að
að rétt eftir að hann hafi verið farinn þá hafi þau bæði veikst og dáið
kóngur segist vilja vita hvar þau séu grafin
og hún lætur fylgja honum og fer sjálf með
með út í grafreitina að sýna að honum leiðin
kóngurinn biður þá nokkrar sína menn að koma með sér afsíðis og þar segir hann þeim
af hljóði að
ef þeir sjái einhverja breytingu á drottningunni þá skuli þeir vera fljótir að draga belg yfir höfuð henni og berja
hana grjóti í hel svo hún leggi ekki á þá
síðan segir hann að hann vilji láta grafa upp kisturnar og sjá hvort að þær sæmi sínum börnum
drottning vill ekki láta gera það og sagði að
að dánir yrðu að fá að hvíla í friði
en kóngur
sagðist ekki geta annað hann yrði að sjá hvort að væri sæmilega frá kistunum gengið og
og hann hafði sitt mál fram að það eru grafnar upp kisturnar
og en hún hafði sjálf búið um í kistunum og annast um alla
alla útför þeirra
svo segir kóngur hann segist mega til að opna kisturnar og
og gefa þeim sinn hinsta koss
þá sér hann að hún verður drottning verður svört í framan og ljót
og fer að stækka svo mikið
en þá koma hans menn og
draga snögglega belg yfir höfuðið á henni og berja hana með grjóti þar til hún var dauð
og hún varð að vondri og ljótri skessu í í dauðateygjunum
í kistunum var hundsskrokkur í annarri og tíkarskrokkur í hinni
þegar að þessu var nú lokið og hann laus við
þetta flagð þá
fer hann með hirð sinni niður að skipinu og
og kallar á börnin sín og þau koma nú þar upp og
og var nú mikill fagnaðarfundur meðal þeirra og hirðarinnar hirðfólksins
og það var svo farið með þau heim í borgina
og sigurður tók við ríki eftir hann
en ingibjörg giftist kóngssyni úr nágrannaríkinu sem var vinaríki konungsins
og svo er nú sagan á enda
já þessu
ég gaman af þetta var góð saga en hefurðu aldrei heyrt hana
svipaðar sögur já ekki eins nei alls ekki eins nei
nei ég hef ekki heyrt neina eins nei nei
ekki eins og þessa nei segðu mér hver af hverjum lærðirðu söguna móðir mín sagði okkur þessa sögu
það var það var skal ég segja þér gömul kona held ég sem sagði okkur hana nú fyrst
en ég lærði hana best af móður minni hún kunni hana svo vel
og hún mun hafa lært hana af málfríði ömmu sinni já já
tók eftir því að það var
kveðlingur
já bíta mig lýs og angra mig menn já
raulaði móðir mín hana já já með þessu lagi með þessu lagi bíta mig lýs og angra mig menn
ekki koma kóngsbörnin enn
og ekki koma kóngsbörnin enn
tvítók það seinna já
að orðalag sé dálítið í áttina við það sem móðir þín hafði ég held að ég hafi lært hana orðrétta
lært hana orðrétt já það held ég hafi verið já
já það er áreiðanlegt að hún er orðrétt já
og það er svona sko
ég hef annað slagið rifjaði hana upp í huganum
já af því ég hef hvergi fundið hana ég hef ekki komið í verk að skrifa hana upp nei nei en nú varðveitist hún nú að minnsta kosti eins og þú segir hana
já á bandinu á
ætla ég að vona að minnsta kosti
nú ekkert fyrir það já já
nú sagði móðir þín mörg svona ævintýri já en
þau voru nú flest eða öll held ég úr þjóðsögum jóns árnasonar nema þetta nema þetta já
það var eitt ævintýri sem að hún sagðist hafa gleymt já sem málfríður amma hennar
kenndi henni en málfríður þessi hún var
hún var náskyld ég held bara að þau hafi verið
systkinabörn pétur prófastur á víðivöllum og hún
sem að málfríður sagði henni amma hennar
það hún hét sagan um mardöll kóngs kóngsdóttir
ekki mærþöll heldur mardöll mardöll já já
en mærþallar saga er til í þjóðsögum jóns
árnasonar já en það ævintýri sagðist hún
ekki muna og sagði hún þér ekkert úr því nei hún mundi ekkert úr því
það var nefnilega það en hún hún mundi það jú að það var ekki þessi mærþallar saga
það var annað eitthvað
það var annað eitthvað já hún hefur þekkt hana úr þjóðsögunum já já já
þekkti hana úr þjóðsögunum já en mundi ekkert atriði sem að nei ekki sem hún kom nú með en nafnið
bara mardöll mardallar saga
eða sagan af mardöll kóngsdóttir já hét það nú eiginlega já
já og það hefur nú mikið gleymst af þessu jón árnason hefur bjargað miklu já
já já en líklega hefur ennþá meira gleymst og glatast
hafði hún stundum
fasta fasta endi á ævintýrunum
nei það var nú sjaldan jú það var nú stundum þetta
áttu börn og buru og grófu upp rætur og muru já
venjulegast var það þetta svo kann ég ekki þessa sögu lengri það var venjulegast það var oftar já já
oftar var það nú endirinn var nokkuð fast upphaf að ævintýrunum
það var ýmist að það var einu sinni var kóngur og drottning í ríki einu sinni voru karl og
kerling í koti já það var þetta tvennt
og svo var enn eitt það var einu sinni var kóngur og drottning í ríki og karl og kerling í garðshorni eða koti já já
það voru oft upphöfin þetta
þú minntist á aðra konu sem að sagði þér þetta ævintýri sem þú fórst með
auk móður þinnar já hver var það hún hét guðrún en ég man nú ekki
ekki eða vissi ekki hvers dóttir hún var hún átti
þarna frammi í blönduhlíðinni og þekkti móður mína frá því að hún var að alast þar upp manstu á hvaða bæ
já hún var á hellu í blönduhlíð
hún átti son sem jón hét og hann bjó á hellu
ég man ekki föðurnafn
ég heyrði aldrei hvers dóttir hún var hún var alltaf kölluð guðrún gamla
bara orðin uppkomin um áttrætt eða undir áttrætt
kom hún þá til ykkar og sagði hún var hún var hjá móður minni stundum tíma og tíma svona já
og var þá passaði þá krakkana yngri krakkana en móðir þín hefur ekki lært söguna
nei hún mun ekki hafa lært hana af henni en hún mun hafa verið
verið þessi saga nokkuð
þekkt í blönduhlíð blönduhlíð
heyrðirðu bæði móður þína og þessa gömlu já segja hana já og ég fann ekki orðamun þú fannst ekki orðamun nei nei
já já já báðar rauluðu hann með þessu lagi sama laginu já
það þótti mér merkilegt að þær höfðu báðar sama lagið
tuttugasta og áttunda júní sextíu og níu sigríður pétursdóttir í nesi í aðaldal
jæja það var ég ætla þá að segja hana eins og ég segi börnunum hana
það var einu sinni konungur og drottning í ríki
og þau áttu tvö börn dreng og stúlku og drengurinn hét sigurður en stúlkan hét ingibjörg þau voru
ekki orðin mjög gömul þegar móðir þeirra veiktist og þegar hún fann það að það myndi nú
draga til þess að hún dæi úr þessum sjúkdómi sem hún tók þá kallaði hún börnin sín til sín til þess að kveðja þau
og hún gaf þeim sína gjöfina hvoru
drengnum gaf hún belti og drengnum gaf hún hníf sem hún sagði að biti á allt
en stúlkunni gaf hún belti og hún sagði að það hefði þá náttúru að það yrði enginn svangur sem hefði þetta belti
svo dó drottningin og konungurinn hann varð alveg
miður sín óhuggandi sem sagt sinnti ekki ríkisstjórn og
ráðgjafinn hann tók það til bragðs að hann fór í ferðalag með hann
og þeir fóru í siglingar
ákaflega dimm þoka og
þeir vissu sem sagt ekkert hvert þeir fóru
en svo þegar rofaði til þá sáu þeir það þeir voru komnir upp að eyðieyju og þeir lögðu skipinu
sínu þarna að landi og settu út bát og og fóru í land fóru að kanna eyjuna
þeir hafa ekki lengi gengið þegar þeir heyra fagran söng
og þeim finnst hann berast úr rjóðri sem að er þar skammt frá þeir ganga þangað eða ganga inn í
sagði tvær konur sem að sitja þar og önnur þeirra hún er að spila á eitthvert hljóðfæri en hin er að syngja
og þeir heilsa þeim nú og þær taka kveðjunni
og spyrja hvaðan þá beri að þeir segjast hafa lent í hafvillum og
og villst þarna að eyjunni en hvernig standi á því þær séu þarna tvær konur
þá verður eldri konan fyrir svörum og hún segir það að
maðurinn sinn hann hafi ráðið fyrir þessu þessari litlu eyju
en það hafi komið menn og ráðist á hann og drepið hann og þær hafi svo orðið einar eftir hún og dóttir sín
konungurinn verður strax ákaflega hrifinn af eldri konunni og hann segir það er þá
það er þá svipað með mig og þig segir hann ég hef misst konuna mína
og þú myndir nú ekki vera fáanleg til þess að
koma út á skipið til mín og sigla með mér heim og verða drottning í ríkinu hjá mér
það stóð nú ekki á því og hún fór svo til skips með konungi en hin varð
eftir svo er siglt heim í kóngsríki og þar er slegið upp dýrlegri veislu
en þegar börnin sjá þessa konu þá líst þeim strax heldur illa á hana þau þýðast hana ekki neitt
og þetta horfir til hálfgerðra vandræða
en konungurinn er ákaflega glaður og ánægður
en börnin áttu sér gamla fóstru sem að hugsaði um þau
og konungurinn hann lét byggja hús úti í skógi yfir fóstruna og börnin
og þar höfðust þau við
hann var oft í ferðalögum að heimta skatt af löndum sínum og
einu sinni þurfti hann nú að fara þeirra erinda sem oftar
og þá biður hann drottninguna að gæta nú að börnunum á meðan að hann sé ekki heima að gæta þeirra vel
og svo fer hann kveður börnin en þau vilja
ekkert með stjúpuna hafa og eru svona hafa heldur horn í síðu hennar
en einn dag kemur hún til þeirra afskaplega blíð í máli og segir
þið eruð allt of mikið inni elsku börn þið ættuð að koma út í góða veðrinu nú er sólskin og gott
svo fara þau með henni þau þorðu nú ekki annað
og ganga nú
ofan í fjöru það er nú margt skrýtið að sjá skeljar og ýmislegt fleira fallegt en allt í einu sjá þau einhvern skrýtinn hlut í sandinum
og drottningin segir nei hvað ætli sé þarna við skulum koma og sjá hvað þetta er og þau labba þangað
þá er það kista
og hún lyftir lokinu á henni segir nei sjáið
þið hvað er hérna á botninum
og þau beygja sig
yfir kistuna en alveg í því bili að þau eru að beygja sig þá ýtir hún á þau
steypast ofan í kistuna
svo skellir hún lokinu á og hrindir kistunni fram á sjóinn og segir
sigldu nú til surtlu systur minnar í blálandseyjum
labbar hún heim
en kistan tekur skrið út á sjóinn
en það er þannig að
hún hefur verið í tveimur hólfum kistan og börnin eru sitt í hvoru hólfi farið bæði í sama hólfið
svo þau eru ekki saman
svo hérna siglir nú kistan
siglir
og þá kallar sigurður einu sinni í litlu systur sína og segir
æ systir mín segir hann ég er svo svangur ég er ekki svöng segir ingibjörg því ég hef beltið sem hún mamma gaf mér
þú skalt bora gat þarna og þá geturðu skriðið í gegnum það til mín
og þá getum við haft beltið til skiptis skipst á um að hafa beltið sko þá verðum við ekki svöng
svo gerði sigurður þetta hann boraði og boraði með hnífnum þangað
hann gat skriðið yfir til systur sinnar
svo heldur kistan áfram sinni siglingu en allt í einu finna þau það að
kemur hnykkur og kistan stansar
þá þykjast þau nú vita það þau muni vera komin að landi þá tekur nú sigurður til hnífsins góða og fer og borar
þangað til að það er komið svo stórt gat hann getur skriðið út um það og þá sér hann það að þau eru komin upp í fjöru á eyðieyju
við systur sína ég nú ætla ég að skreppa
upp á eyjuna og sjá hvað ég sé vita hvað ég sé
og hann lætur vel af því hann labbar upp á eyjuna og litast um
þá sér hann þetta eru klappir þarna þá sér hann allt í einu stóran hellir og
hann fer nú að athuga eitthvað um hann og hann sér það strompur þarna
og rýkur svolítið upp úr
klifrar þarna uppá hellisveggina og kíkkar ofan um strompinn
þá sér hann hvar stór og mikil kerling situr fyrir framan hlóðir það er pottur á hlóðnum
og sjálfsagt í honum kjöt og það eru kökur á hlóðarsteinunum
með stóra járnkrók og hún skarar með honum í eldinn
og honum finnst
feikna skrýtið allt í einu þá fleygir kerlingin
króknum og skarar í með nefinu
þetta finnst sigurði skrítið því hún geri nú þetta
en hann tekur eftir einu að hún er hún hefur ekki augu nein en úti á hellisveggnum hafa
hangið í þræði tvö augu
og hún segir kerlingin
tautar alltaf hreint þegar hún er að skara í eldinn mig bítur lús og mig hata menn
en ekki koma kóngsbörnin sem hún blánefja systir mín lofaði mér í fyrra í fyrra
þá er það þannig að þetta hafa verið tröllskessur sem hafa brugðið yfir sig með mennskum ham
sem að konungurinn hitti
nú fer sigurður og segir systir sinni hvað hún hvers hann hafi orðið vísari
ó lofaðu mér að fara með þér og sjá sagði hún mig langar að sjá skessuna skara í eldinn með nefinu
nei segir hann það geri ég ekki því að þú hlærð þú ert svo hláturmild þú
að hlæja og þá getur skessan náð okkur ég skal ekki hlæja segir hún lofaðu mér með þér
svo gerir hann það nú hann tekur samt af henni loforð að hlæja ekki
svo leggja þau af stað og og hann fer með hana þarna uppi á hellisvegginn og sýnir henni kerlinguna
en þá getur hún ekki setið á sér og skellir upp úr
vissi ég ekki að þú myndir hlæja segir sigurður
já já segir kerling eruð þið komin greyin segir hún og rýkur á fætur og segir um leið augun mín á þræði inn í hausinn bæði
en sigurður hann verður á undan henni út úr hellinum
og bregður hnífnum sínum á þráðinn svo augun rúlla burtu svo þau verða nú ekki kerlinguna að neinu gagni
fara þau nú að
hlaupa svona hún hleypur á eftir þeim kerlingin þau taka svo
steina og henda fram af bjargbrúninni svoleiðis að það
sko kemur svona
ja boms þegar þau henda steinunum niður og kerlingin hleypur
á eftir heldur að krakkarnir séu nú þarna og hleypur fram af bjargbrúninni og þá var nú hún úr sögunni
en þá er nú ekki góð vistin fyrir börnin því nú voru þau orðin alein á eyðieyju
þá fer nú ingibjörg að gráta í staðinn fyrir að hlæja og segir hvað getum við nú gert bróðir minn sagði hún
við skulum kynda bál það er nóg til þess að
láta í eld og búa til bál
við skulum kynda og þau gera þetta bera svona stóran
köst þarna og kveikja í honum
en svo líða nokkrir dagar og ekkert ber til tíðinda ekkert skip sést en einn daginn þá sjá þau að
það er skip á siglingu
og þá glæða þau nú eldinn
og þá er skipinu rennt þarna heim að og bátur settur út
og róið í land en þetta er þá pabbi þeirra hann hefur verið að koma frá því að
heimta skatta af löndum sínum hann verður nú heldur forviða þegar hann sér börnin sín og spyr hvernig stendur á því að þið eruð þarna elskurnar
þá segja þau honum nú söguna hvernig hafi farið
svo eru þau tekin
á skipið og siglt heim í kóngsríki en þau eru vandlega falin börnin ekkert látið um þau vita
en þegar að drottningin sér konungsskipið þá býr hún sig nú og skartbýr sig og gengur fram á bryggju til móts við mann sinn
segist segja honum sorgartíðindi það hafi komið voðalega veiki og börnin séu bæði dáin
nú ákaflega hryggur en svo fara þau náttúrlega heim og svo er farið að
fer hann svona að segja við hana hvort að
hvað þetta hafi eiginlega verið sem að
komið hafi fyrir börnin hún segir það aftur að það hafi
er komið með börnin og hann segir en hvernig stendur á því að börnin eru hér og ég finn þau í eyðieyju
þá verður henni nú heldur mikið um og hún breytist þá úr
hún var svo tekin og séð fyrir henni en börnin
lifðu í góðum fagnaði eftir þetta og konungur sæll yfir því að vera laus við þennan óvætt sem hann hefði
náð í þarna
þetta er svo ekki lengra
er nokkurn tímann haft niðurlag á ævintýrunum
stundum segja menn
já það er nú haft
brenni þeim í kolli baun sem ekki gjalda mér sögulaun
fyrr í dag en á morgun köttur í mýri setti upp stýri úti er ævintýri þetta er nú viðlag
af hverjum
lærðirðu þetta ævintýri ég lærði þetta ævintýri af móður minni hún sagði mér flestar sögurnar já
þetta er nú svo sem ekki
tuttugasta og áttunda júní nítján hundruð sextíu og níu sigríður pétursdóttir í nesi í aðaldal
er nú í þessu
þá segir búðarmaðurinn það er nú bara forvitni jón minn svarar jón og segir samstundis og segir
ó þá hef ég litið í brá mína björtu mér sýndist það vera ágirnd
ég hef ekki heyrt þetta orð annars staðar en á þessum stað ég hef litið í brá mína björtu
þeir voru ekki miklir vinir presturinn
og jón í gvendarhúsi séra oddgeir á ofanleiti var merkismaður og góður prestur
og vinur fólksins
en þeir voru en jón gamli var ekki vinur hans
einhvern tíma