tiro-is/ismus huggingface dataset:
spyr dvergana að því hvort þeir vilji ekki selja sér hana þeir segjast bara
þeim þyki svo vænt um hana
kóngsson segir það að
segist ekki geta lifað af án þessarar stúlku
sér lítist svo vel á hana hún sé líka svo fögur
það verður úr að þeir eftir margra daga beiðni þá láta þeir hann
vita það að þeir geti aldrei gleymt henni
svo fer hann nú með hana um borð og
og honum finnst það alltaf hún vera lifandi hann lætur hana vera í káetu sinni
og hann býr um hana á hverju kvöldi og
en getur nú ekkert látið hana borða náttúrlega svo einu sinni þegar hann er nú að snúa henni og
og og bograst við hana þá
þá missir hann nú eitthvað af skrautbúningi sínum þarna ofan á
sængina og það dettur ofan á og dettur á beltið
það verður til þess að það sprettur frá henni
sama átti að vera undir hjöltum kóngssonar
og þá hljóðaði hún upp og sagði
þú ert hérna hjá mér sagði hann og sagði nú hvar hann hefði fengið hana
og henni leist nú ósköp vel strax á hann
jú hún er nú ánægð yfir því
ánægð yfir því að hún verði borin sem lengst frá frá þessu landi svo fer hann með hana
heim í ríki sitt og
og það verður til þess að hann giftist henni og þykir nú svo voðalega skelfing vænt um hana
og hún var svo elskuleg
einu sinni þá var kerlingarskrattinn heima þá fer hún
spyrja spegilinn er nú svo voða glöð yfir því að nú veit hún að
vilfríður dauð
já spegill spegill herm þú hér hver á landi fríðust er
frú mín drottning fríð ert þú en fríðari er samt hún vilfríður þér segir
drottning kóngs drottning úti í öðrum löndum þá varð nú kerling svo reið að hún henti speglinum og hann alveg í ótal þúsund mola
svo hún gat nú ekki notað hann lengur
og segir nú við kóng sinn að hann verði að fara undireins og drepa hana vilfríði eða hún segist þá vera farin
þetta sé nú dóttir sín alveg sama
að hann verði að hún segist vera farin ef að hann fari ekki
hún segir að þær geti ekki báðar lifað
svo verður hann nú að fara karlgreyið
en vilfríður var búin að biðja þennan kóng sinn
að hann mætti aldrei leyfa neinum veturvist nema hún vissi hver hann væri
án þess að hún vissi af og hann var búinn að lofa því
en kóngurinn ungi hann var nú svo oft í veiðitúrum en vilfríður náttúrlega heima
oft í veiðitúrum hingað og þangað einu sinni sem oftar þegar hann er nú
úti á skógi einhvers staðar með veiðihunda sína
þá þá birtist þar maður
hann fer nú að tala við kóng og spyr hann að því hvort hann geti ekki lofað sér að vera í vetur
nú ekki vita það hann segist nú lofa
leyfa engum veturvist nema hún viti af og hann hlær
jæja er það ráð hjá manninum geta ekki
leyft einum manni veturvist nema konan viti af
hlær nú svo voðalega mikið að þessu
þangað til að kóngur segir jæja það er þá best það
ekki geri ekki lítið úr henni segir hann það er þá best ég leyfi þér veturvist svo
svo verður úr að hann slæst þarna í för með þeim og hann hann lendir heim
og þegar að drottning sér hann þá blóðroðnar
hver þetta sé ja hann
á veiðum sínum
og hvað hann sé að fara ja hann var nú að biðja mig að lofa sér að vera í vetur og leyfðir þú það
ég hélt kannski þetta gerði ekki til segir
nú til þess að hann
hann sest nú þarna að vill nú ráða þessu
þykist nú geta ráðið öllu og gert allt og er nú þarna svo mikið með kóngi og kóngi líkar vel við hann
ágætlega en hún er svo ósköp leið svo
svo er nú ekki lengi þá hefur hún eignast þrjú börn
en en þau hverfa öll börnin
nema karlinn þykist þessi þessi karl
hann þykist geta hann segist vera læknir og hann segist geta setið yfir henni þurfa ekki að útvega neina ljósmóður
en hann lætur henda öllum börnunum
eignuðust þrjú börn náttúrlega og viss tími
sem leið á milli og öll börnin hann henti öllum börnunum út um gluggann
og hún var nú alveg eyðilögð og svo segir hann kóngi það að það sé merkilegt með drottninguna
hann megi ekki víkja sér frá hún éti öll börnin
en hann gat nú ekki trúað því honum þótti svo vænt
hún er nú þarna
þá kallar hann á kóng og segir hann skuli nú sjá þetta þá hafði skorið fingurinn af einu barninu og lét í munninn á
þetta sé nú aftur af þessu barninu og hún sé nú búin með það svo hann var nú alveg eyðilagður
ja hann segir hann sjái hann sjái það nú að
það sé nú ómögulegt að að halda uppi á svona konu hann skuli bara láta fyrirfara henni
en hann segir að sér þyki svo vænt um
ekki geta misst hana o jú hann segir að það sé betra heldur en
það var sendur maður með hana hann átti
hann átti að að fyrirfara henni
kóngurinn alveg hreint eyðilagður þótti svo svo mikið fyrir henni
en hann segir karlinn segir
manninum það sem fór með hana ætli að biðja hann að koma með blóð blóðsopa úr henni
á flösku
og færa henni
svo þegar hann kemur nú aftur já svo náttúrlega sleppti hann drottningu þótti öllum svo vænt um hana
hann fann eitthvert lamb á leiðinni sem hann lógaði og lét blóðið í flöskuna
kallar hann upp yfir sjálfan sig og segir já dauft er blóðið í dóttur minni
gat þá ekki gat þá ekki þagað yfir því
en kóngur einhvern veginn réði ekkert við það hann hafði hann alltaf þarna hjá sér en það er að segja frá
það er að segja frá vilfríði
honum var ómögulegt að deyða hana
voru hjón fyrir sem að gáfu henni að borða og létu hana sofa leið svo ósköp
svo er þar hún sér þar já svo sér hún það að
stúlka þar og hún hefur ekki nema
hún stekkur á öðrum fæti hoppar alltaf á öðrum fæti
ja þið eruð búin að lofa mér því að ég megi kjósa
búi ykkar sem mig langi til segir hún segir þessi stúlka
þegar ég fari frá ykkur já þau
ja þá ætla ég að kjósa vilfríði drottningu segir
verri ósk segir hún okkur þykir nú fyrir að láta hana jæja segir
með hana yfir
hoppar bara á öðrum fæti og styður sig við eitthvert smáprik og niður að sjó þar er bátur
hún segir drottningu að fara upp í bátinn
og hún gerir gerir það því hún vildi nú allt til vinna
láta bara bjarga sér svo siglir hleypur einfætla upp í bátinn á eftir
og rær og rær og og langt út á sjó þangað til koma að einni eyju
og þar er stigi
svo brött eyjan að það er ekki hægt að komast upp á hana nema nema í stiga
og hún lætur hana ganga þarna upp stigann
og upp á eyjuna og hún triplast á eftir svo dregur hún bátinn upp
svo fylgir hún henni og og heim í svo ljómandi fallegt hús
svo hressir hún hana lætur hana sofa gefur henni að borða og lætur hana sofa
segir hún við hana daginn eftir hvað þú vildir gefa mér til þess
ég gæti fært þér börnin þín
ja það er nú væri
nú sama hvað ég gæfi þér til þess
ég sá að þeim var hent í fljótið segir hún svo ég veit að þau eru dáin
ja það skyldi nú vera segir hún þú hefur ekki á ég
hérna fótinn á mér
já sjáðu sérðu ekki skurðinn hérna
þessum fæti brá ég fyrir þegar átti að deyða börnin þín
og ég náði þeim öllum lifandi og ef að þú vilt þá get ég sýnt þér þau svo opnar hún þar hurð bakatil þar eru þrjú börn
svo ljómandi falleg
tveir drengir og stúlka
og svo er þar unglingsstúlka sem er að leika við þau þetta er nú börnin þín drottning varð svo glöð
því hún var nú eins og eitt barnið
svo fékk hún að hugsa um börnin eftir þetta hún var þeim svo voðalega góð
ég held að hún hafi allt sem hún þurfti með
en kóngurinn var alltaf svo lá svo voðalega illa á honum út af þessu honum fannst alltaf
hann hlyti að fá hefnd fyrir að fara svona með konuna sína sem hann hefði elskað
hefði gert þetta
væri ómögulegt
en karlinn var eftir sem
áður hjá honum og og réði
hafði svo mikið vald yfir honum að hann réði öllu hann var viljalaus kóngurinn eftir það að drottningin fór hann
missti drottninguna
þegar þeir koma út þá logar sjá þeir svo voðalega mikið bál þar á einni eyju
sem er nokkuð langt undan landi
og og kóngurinn segir það verði að
þangað því hann segist hafa sauðfjár þarna það verði að fara þangað
hann er nú ekkert með því gamli maðurinn en gefur það nú samt eftir
og það er farið með þá út að eyjunni
einfætla komin þangað og tekur á móti þeim rennir niður stiga og lætur þá koma upp svo býður hún þeim
þeim inn til sín og
og fer þar inn í stóran sal með þá báða
en en segir svo við kónginn að ja það sé nú kannski réttara
að hafa hann hvort hann sé ekki kóngurinn
jú segist vera kóngurinn ja hann sagðist ætti nú að hafa hann annars staðar
en en þessi maður geti setið hérna
svo fer hún fer hann
fer hún með hann í annað herbergi eitthvert en karlinn er nú þarna eftir
svo fer hún nú að spjalla við hann
það er svona stór hringur sem að
hangir þar uppi á vegg hjá henni og karli líst svo ljómandi vel á hann
já hann segir það
hvort hann hafi ágirnd á honum já hann segir að það sé ekki frítt við
ja hún
konar hálsband segir hún
þetta sé kannski gull í þessu sé nokkurs konar hálsband en hann megi skoða nú
ef hann vilji og máta hann á sig
ágjarn í þetta
lætur hann á sig svo þegar hann er búinn að láta hringinn á sig þá fer segir hún hertu að hringurinn minn rauði
þá þrengist hringurinn og karl ætlar að reyna
sér en getur ekki
svo er hún að bæta við hertu að hringurinn minn rauði alltaf þrengist hringurinn
þá segir hún bara hertu að hringurinn minn rauði svo af taki höfuðið
og það varð og hann lá þarna
svo hún kláraði hann þarna
alveg svo fer hún nú að tala við kóng
fer hún þangað sem kóngur var
fer nú að spyrja hann frétta hvort hann eigi drottningu
hann lætur nú lítið yfir því nei hún hafi dáið nú hvernig hún hafi dáið
við skulum nú minnast sem minnst á það segir hann nú
áttu engin börn
nei ég á ekki börn heldur segir hann og hvernig standi á því ja þau hefðu dáið strax nýfædd
jæja og ertu nú viss í að þau séu dáin
já hann segist vera viss í því því að hann hefði séð það jæja sýni
þér svolítið hérna á mér segir hún
og flettir upp og sýnir honum fótinn á sér sérðu ekki hérna þrjá skurði
jú þessir skurðir björguðu börnunum þínum þá stekkur hann nú upp og segir björguðu börnunum mínum hvernig gátu þeir bjargað börnunum
það var það var bara með missýningu segir
ég lét ég lét blóðga mig þarna í staðinn fyrir börnin
og börnin þín eru lifandi
en konan þín hvar er konan þín ja hann ja hann segist ekki vita
geðs ef ég gæti nú fært þér börnin þín og konuna þína þá stekkur hann upp og segir
ég gæti gert svo mikið fyrir þann sem gæti gert fært mér það að ég
þó ég ætti að missa allt kóngsríkið og allt þá vildi ég vinna til þess segir
en það er ekki býst ég ekki við segir hann því það er enginn sem getur bætt mér það upp það sem ég er búinn að sjá
það er allt dautt
það skyldi nú vera segir hún
og opnar hurð þá er hún þarna inni og börnin líka og hann þekkti náttúrlega strax konuna og
fór hún og sagði alla söguna sagði þeim að hún sagðist hafa verið nálæg og þegar að
þegar að karlinn ætlaði að deyða börnin þá brá ég fætinum fyrir og þessi ör það
það er örin sem
skurðurinn sem ég fékk þegar að átti að deyða börnin ykkar börnin þarna svona kát og fjörug hún hefði alið þau öllsömul
svo sem trúleg saga svona var það nú
jæja hvað getum við gert fyrir þig segir hann
hvað getum við gert fyrir þig
sem mér getur komið vel
ef þið viljið lofa mér að sofa til fóta hjá ykkur fyrstu nóttina sem þið rekkið
saman núna eftir þennan aðskilnað þá er mér fulllaunað ja það er það minnsta sem við getum gert segir hún
svo var náttúrlega
farið þarna af eyjunni og og farið heim heim í kóngsríkið og og þá
vék nú öðruvísi við þegar hirðin heyrði nú fréttina
og það var svo sem sjálfsagt að hún fengi að sofa hjá þeim fyrstu nóttina börnunum undireins fengið
barnaherbergi og nógar fóstrur
þau heilbrigð
það var svo sem sjálfsagt
en svo vöknuðu
vaknað um nóttina heyrðu svona voðalegan dynk
og þegar þau litu upp þá sjá þau að það liggur svo ljómandi falleg stúlka til fóta hjá þeim
en hamurinn af einfætlu lá á gólfinu
og þau kóngur spyr hvernig þessu víki við
já svo var nú sótt vín það þarf nú ævinlega að vera vín í þessum sögum sem var dreypt á hana
til að jafna sig aftur þá komst hún til meðvitundar aftur svo sagði hún það hún sagðist vera kóngsdóttir í álögum
stjúpa þeirra hefði
sín hefði lagt þetta á hana
og þau hefðu getað og hún hefði ekki átt að losast
álögum nema nema
að hún fengi að sofa fyrstu nóttina hjá nýgiftum hjónum konungshjónum
sem væru búin að reyna
að fara úr álögunum
það var nú ekki lengi víst að brenna þennan einfætlingsham af henni
lenti nú allt saman í húrra
og ánægju og hún fékk aftur að taka við ríki sínu fékk góðan mann
en þau settust þarna að með börnin sín en karlinn var dauður
ekki alveg búin ennþá svo þegar að ja svo var nú haldin mikil veisla og þá var kerlingunni drottningunni boðið
stjúpu hennar
þá var henni boðið til þess að vera í þessari miklu veislu hátíð veislu sem var þarna og þá var hún látin
dansa á einhverri gaddakylfu
og dansaði sig dauða af því það var hefndin fyrir allt saman
hægt að elda og öllum er kalt
heill þér oddný karlsdóttir þá reigir hún sig og segir o svei
þér búandi í fjallinu segir hún og heldur svo áfram leiðar sinnar
svo gengur hún alllengi þangað til hún kemur
að helli í fjallinu hún hún sér að þar rýkur
gengur skyggnist inn og sér að þar er eldur í hlóðum
og þá gengur hún inn og þar er eldur eldur logar í
hlóðum pottur yfir með kjöti í og hún sér að flatkökur eru í trogi
hjá hlóðarsteininum
hún hún snarast til og tekur köku úr troginu og bakar hana brennir hinar tekur síðan kjöt úr pottinum
og borðar með borðar með brauðinu
og þegar hún hefur borðað sig sadda þá tekur hún eldinn og
og gengur burt og gengur heim á leið aftur
en þegar hún hefur en þegar hún hefur
þegar hún kemur þar að fjallinu aftur í
bakaleið þar sem áður hafði verið kallað til hennar
þá kemur á móti henni ógurlega stór og ljótur mórauður hundur og stekkur á hana
af henni nefið
hún varð alveg yfir sig komin af ótta hendir eldinum og hleypur sem fætur toga alla leið heim í karlskot og segir nú sínar farir ekki sléttar
líður nú nóttin og öllum er ekkert er hægt að elda og öllum er kalt svo karl segir nú daginn eftir
bóndi segir daginn eftir við signýju
það sé nú ólíklegt að hún
geti nú bætt úr þessu úr því að ásu tókst það ekki en hún skuli nú samt reyna
og sendir hana nú af stað og hún gengur sömu leið og systir
og þegar hún hefur gengið nokkuð
þá heyrir hún kallað heil og sæl signý karlsdóttir
hún segir o svei þér búandi í fjallinu segir hún og heldur svo leiðar sinnar
og gengur þar til hún kemur að sama hellinum og systir hennar hún gengur inn í hellinn og þar logar
enn eldur í hlóðum og pottur yfir með kjöti í kökur eru á hlóð í trogi á
sér það að og hún fer svo og bakar sér köku og brennir hinar kökurnar
tekur síðan kjöt úr pottinum og borðar og þegar hún hefur borðað sig sadda þá tekur hún eldinn og hleypur af stað heimleiðis
en þegar hún kemur í fjallið þar sem áður hafði verið kallað til hennar þá kemur á móti henni
stór mórauður hundur stekkur á hana og bítur af henni hægri hendina
karlskot
allt er nú í sama fari í karlskotinu kalt og ekkert að borða svo nú segir karl við helgu
þriðja morguninn ja það sé nú náttúrlega engin ástæða til
bætt úr því sem þær gullsysturnar gullsystur hennar hafi ekki getað en samt skuli hún nú fara af stað og reyna
og hún var fús á það
það var nú ekki frá svo miklu að hverfa svo nú fer hún og og gengur nú sömu leið og systur hennar meðfram fjallinu því
þannig lá vegurinn
og þegar hún hefur gengið æði lengi þá heyrir hún kallað heill þér heil og sæl helga karlsdóttir
þá segir hún heill þér búandi í fjallinu
og heldur svo leiðar sinnar áfram svo kemur hún að
þegar hún hefur gengið alllengi þá kemur hún að helli í fjallinu þeim sama og systur hennar höfðu séð
hún gengur þar inn og þar logar enn eldur í hlóðum og pottur yfir með kjöti í og kökur á
kökur á í trogi á hlóðarsteininum hún tekur kökurnar og bakar þær snýr kjötinu í pottinum
og þegar hún hefur bakað allar kökurnar þá bætir hún á eldinn og setur kökurnar í bunka í trogið
en bætir síðan á eldinn og sest svo á hlóðarsteininn og bíður þess að að að
komi heim þó svöng væri þá lét hún nú ekki
þá þá gleymdi hún nú ekki haga sér eins og manneskja þetta á maður nú ekki að segja en þetta segir nú sagan sjálf jæja
svo þegar hún hefur setið þarna nokkra stund þá heyrir hún ógurlegar drunur og inn kemur
ógnarlega stór risi og
og þegar hann sér helgu þá
sæl og blessuð helga karlsdóttir segir hann ég sé að þú
hefur hagað þér öðruvísi en en systur þínar og skaltu nú vera hér í nótt
ég þykist sjá að þú ég þykist vita að þú sért nú orðin all
matlystug og
og nú skulum við fá okkur að borða svo sest hann niður og gefur henni kjöt og brauð
snæðir þarna og verður södd
en þegar það að því loknu þá segir
þá segir risinn
eins og þú sérð þá er nú hér ekkert engin rekkja nema og lítið húsrúm en þér nú velkomið að vera í nótt
og og nú er bara hvort þú vilt heldur liggja hjá mér eða hundinum mínum það var það sem ég gleymdi það kom inn með honum stór mórauður loðinn hundur
já það átti
undirgang
hún heyrir mikinn það er nú mestur vandi að lýsa þessu nefnilega því þarf að maður má ekki alveg vera með sömu orðunum
hún heyrir mikinn undirgang úti fyrir og þá sér hún að birtist í hellisdyrunum ógurlega stór risi
hann gengur inn og á eftir honum kemur mórauður stór ljótur hundur hann ávarpar helgu og segir sæl og blessuð helga karlsdóttir og vertu
til mín.
ég sé að þér hefur farist betur en systrum þínum og skalt þú nú vera hjá hjá okkur í nótt því ég veit þú ert orðin þreytt
svo býður hann henni að borða með sér og þau borða þarna kvöldverðinn að loknum snæðingi þá þá segir hann við hana að nú sé
geti hann nú ekki boðið henni neina rekkju
það sé bara spurningin hvort hún vilji heldur liggja hjá sér eða hundinum
hún var nú hrædd við hundinn en henni stóð þó öllu meiri ógn af risanum svo hún kaus heldur að liggja hjá hundinum
og hjúfrar sig nú niður hjá honum
en þegar hún hefur þegar hún er rétt að festa blund þá heyrir hún ógurlega skruðninga dunur og dynki
vill ekki hún heldur
eða og og stekkur upp að rúmstokk risans því einhvern veginn fannst henni að þar mundi þó heldur vera
grið griðastaður
var nú náttúrlega orðin þreytt og sofnar strax þegar hún er rétt að festa svefninn þá þá byrjar undirgangurinn
nú hálfu meiri en áður og skruðningarnir
og þá verður hún svo ofboðslega hrædd að hún hún stekkur hún alveg upp í rúmið til risans upp á rúmstokkinn til hans
og þar berst hún nú fyrir í bili en þá þegar hún er enn að sofna þá þá komu
þriðju skruðningarnir og allt er nú miklu mest
miklu meira en áður og hún verður svo hrædd að hún
veit ekkert hvað hann gerir og hendist upp fyrir risann og þar
hjúfrar hún sig niður og sofnaði yfirkomin af öllu þessu sem yfir hana hafði gengið
yfirkomin af öllu því sem fram hafði við hana komið sé nú réttara að segja
hún veit svo ekkert fyrr en hún vaknar við
að sólin skín inn
um hellismunnann um morguninn hún man ekkert hvar hún er
en þá sér hún
og fer en þegar hún áttar sig þá man hún nú allt að hún er þarna stödd hjá risanum
og hefur farið upp í rekkjuna til hans en í rekkjunni sér hún ekki risann heldur
ungan fallegan mann sem sefur fyrir framan hana
og þegar hún getur betra þá sér hún risahaminn á
á hellisgólfinu hún stekkur fram úr flýti og blæs upp eldinn og brennir risahaminn
en þegar hún hefur það gert þá fer hún
til unga mannsins
að vekja hann og hann raknar ekki við fyrr en hún hefur baðað hann í köldu vatni
þegar hann vaknar þá verður
verður hann mjög glaður
og þakkar helgu með mörgum fögrum fyrir það að hún hafi leitt sig úr þessum hræðilegum álögum því hann hafi verið
hann hafi verið
risi eða úr þessum risaálögum og
en þannig hafi verið að hann hann sé konungsson og
faðir hans hafi gifst
að móður sinni látinni eða móður hans látinni hafi faðir sinn gifst konu sem var
hið mesta flagð hún hafi viljað fá sig til ótrúmennsku við föður sinn
og þegar hann ekki þíddist hana á nokkurn hátt þá lagði hún þetta á hann
risi og hann kæmist aldrei úr þeim álögum nema ung stúlka svæfi hjá honum það myndi nú seint
verða þarna var hann nú búinn að vinna þetta
svo hress gefur hann henni nú einhverja hressingu og fær henni síðan eldinn
og og þegar hún kveður hann þá fær hann henni
dálítinn
sem hún segir að hann ætli nú að gefa henni þetta að launum en vonist til að geta
gert betur síðar en hún skuli ekki opna þennan
sínum heiðursdegi
svo fer nú helga heim með eldinn og þá var nú náttúrlega fagnað í kotinu þó það væri nú bara hún helga litla
olnbogabarn sagan heitir
olnbogabarnið var nú kallað það svo líður nú líður nú ekki langt þá er
eitt sinn að það er barið að dyrum
og þar er úti
karl gengur til dyra og þar er riddari mikill kominn
sem stígur af baki og heilsar bónda
segir hann að hann sé í þeim erindum að hann hafi frétt að bóndi ætti
fallegar dætur og sé kominn til að biðja um hönd þeirrar elstu
bóndi tekur því vel og fer inn til til ásu og segir
hafa sig
taka sig vel til og hún gerir það en
en hún var ekki gróin sára sinna eftir hólmfríður já hún hét oddný var það ekki jú oddný já ætlarðu ekki bara segja
þennan bút aftur
að karlinn fer inn já það er barið að dyrum
þá er það einn dag að barið er að dyrum og karl fer til dyra
þar stendur þá fyrir dyrum úti riddari mikill á
fallegum hesti hann stígur af baki og heilsar karli
segist vera kominn í þeim erindum að biðja dóttur hans hann hafi heyrt að hann ætti myndarlegar eða gjafvaxta dætur
karl tekur þessu vel og gengur síðan inn og
það sé kominn maður að biðja hennar og hún skuli nú hafa sig svo vel til sem hún geti hún gerir það og býst sínu býst sínu besta skarti
en hún var ekki gróinn sára sinna og bindur nú stóran strút
og gengur svo til dyra og hneigir sig kurteislega fyrir
hann gengur til hennar og ætlar að heilsa henni með kossi
en þá gat hann ekki fyrir strútnum svo hann þrífur af henni strútinn og sér þá að það vantar á hana nefið
og þá snýr hann sér að bónda og segir að
sér sé nú ekki svo konu vant að hann vilji neflausa konu
sér sé ekki svo kvenna vant
hann vilji neflausa konu
og þá svo oddný snautar nú inn
en þá snýr komumaður sér að bónda og segir hvort að hann eigi þá ekki aðra dóttur jú
bóndi segir það og fer nú inn og kallar í signýju
og hún býr sig nú svo vel sem hún getur
og gengur síðan til dyra og
hneigir sig fyrir komumanni þegar að hann réttir henni hendina og þá réttir hún honum vinstri hendina á móti
og hann spyr hví hví hún heilsi ekki sem aðrar konur
þá varð hún að segja sem satt var að hún hefði
hana vantaði hægri höndina
komumaður snýr sér þá að bónda og segir að sér
handar
einhenta konu geti hann ekki átt eða vilji hann ekki
vilji hann ekki taka hann vilji ekki taka sér einhenta konu fyrir eiginkonu
og með það fer stautar signý inn
en komumaður snýr sér að karli og segir að sig gruni að hann eigi nú fleiri dætur eigi eina dótturina enn
og karl segist nú ekki geta neitað því en hins vegar sé hún ekki nokkrum manni bjóðandi
komumaður
segir að það megi það sé gleggst það sé gleggst að hann dæmi um það sjálfur ef hann vilji
ef hann vilji kalla
karl fer nú inn og segir helgu að margt sé nú ein
skuli þá reyna að skafa af sér mesta skítinn
aumingja helga fer og þvær sig nú alla upp
að fara í nema ræfla af systrum sínum en þá minnist hún þess
að hellisbúinn hafi gefið henni kistil
sem hún átti að opna á sínum heiðursdegi og hún bjóst nú hugsaði sem svo að þetta væri nú líklega
sinn heiðursdagur
eða ella kæmi aldrei svo hún fer nú og sækir kistilinn fram í skála og opnar hann og þar í er þá fallegur
kirtill gullsaumaður sem hún steypir yfir sig greiðir síðan sitt fallega hár og gengur fyrir gengur út
og þegar hún kemur út
þá kemur gengur komumaður
henni og breiðir á móti henni faðminn og segir þarna kemur stúlkan mín úr hellinum segir hann
það var svo ekkert að hann tók hana svo á bak fyrir framan sig þetta var þá konungssonur konungssonurinn úr næsta ríki og var að sækja
stúlkuna sem hafði frelsað hann úr álögunum hann fór svo með hana heim í sitt konungsríki gerði veislu og gerði sér gerði hana
svei þér búandi í fjallinu og hélt svo áfram leiðar sinnar
jú jú það var einmitt þetta já og hélt svo áfram leiðar sinnar já
og svo er það í frásögninni af henni
helgu þegar hún kemur
og risinn
hana spyr hana hvort hún vilji
sofa hjá sér eða hundinum já að þá setningin þar sem
þar sem að hún er hrædd við hundinn en þó
en stóð henni enn meiri ógn af risanum
risinn spyr
hana hvort hún vilji heldur hvíla hjá sér eða hundinum sínum
og henni stóð nú mikil ógn af
hundinum en þó var hún enn hrædd enn hræddari við risann svo hún kaus nú heldur að hvíla hjá hundinum
og svo er lýsingin á kirtlinum já þegar hún opnaði kistilinn
enga spjör til að klæðast í hvort að kannski ég sagt það en þá man hún eftir kistlinum góða
frá hellisbúanum svo hún fer fram í skála og sækir hann og þegar hún opnar kistilinn
þá er þar forkunnarfagur kirtill allur
silfur saumaður
gull og silfursaumaður
þá var þar forkunnarfagur kirtill gull og silfursaumaður
sem lá þar en það var eitt sem ég á náttúrlega ætti að breyta í og ég skil ekkert í að ég hef haft í allri sögunni
hún lagði ekki frá sér fötuna maður segir það ekki heldur