tiro-is/ismus huggingface dataset:
náttúrlega sláturhús hérna eða neitt nei nei nei nei nei þetta er
það er ekkert mundi ekki vera neitt neinn grundvöllur fyrir slíku nei vegna þessa að það er enginn ekkert kjöt lagt inn
til heimilis
nú hefur farið svo að eyjar eru komnir í eyði víða eyjar á breiðafirði
og víðar og víðar
en hér í grímsey er ennþá er ennþá búið og ennþá atvinnulíf
er einhver ástæða til þess að hún hefur haldist í byggð og og og haldist allt hér gangandi
trúlega er nú einhver ástæða þó að ég sé nú ekki það fær að ég geti svarað því en
ég held að það sé töluverður metnaður í fólki sem hér býr að láta hana ekki leggjast í eyði já
það má er nú þó að það rambaði nú þarna rétt eftir stríðið
það fluttist þó nokkuð margt fólk vegna atvinnu
til lands hún jókst svo mikið í sambandi við stríðsreksturinn og þá var hér
eiginlega alveg á síðasta snúning að
fólk færi það var þannig að það voru nokkrar fjölskyldur sem voru að hugsa um það
og það eiginlega beið hver eftir annarri að einhver þeirra færi þá hefðu þær líklega allar farið
og þar með hefði draumurinn verið búinn í bili að minnsta kosti en sem betur fór þá varð nú ekkert úr því
en blóðtakan var nokkuð mikið og of mikil já svo það hefur ekki mátt muna mjög
miklu þarna nei ég hygg að ef að ein til tvær fjölskyldur hefðu farið þarna á
eða rétt þar áður þá hefði allt lognast útaf já það var svo komið
hvað virðist þér með framtíð eyjarinnar núna ég hef nú alltaf verið talinn bjartsýnismaður og ég held ég verði að halda mig við það
að eyjan eigi góða framtíð fyrir sér
að vísu þurfa eyjaskeggjar nú og alltaf að berjast fyrir tilveru sinni
en ef að vel er á málum haldið þá held ég að það þurfi engu að kvíða
ég held að stjórnvöld séu farin að skilja það að eyjan er einhvers virði og meðan þeir
láta svo að þeir skilji það og gera þá eitthvað smávegis til að sýna það þá held ég að framtíðin sé örugg
ýtið nú í herrans nafni
annars hefði ég átt að taka það fram fyrr þegar komið var að skipinu þá byrjuðu allir með því að signa sig
taka ofan og signa krossa yfir sæti sitt
og svo sjálfa sig og svo sagði formaðurinn leggjum nú hönd á í herrans nafni þegar sett var fram
jæja svo kallaði hann hann þá sagði hann jæja þá í
því sem hvernig
menn voru hugsandi
og það var okkar strákanna mesta yndi að vera þarna nálægt að sjá og jafnvel þegar verst var og þá var um að gera maður fær upp í
á móti manni því annars fór allt á hliðina
það tókst nú oftast nær vel
og þá var sá eða þeir sem aftastir voru fyrstir undir árar
og ráu afturábak út í hasti en þeir sem ýttu skipinu þeir máttu ekki flýta sér upp í fyrr en skipið var komið á flot
og þá var það borin von þeir kæmumst upp í bara héngu og okkar strákanna mesta yndi var að
flestir og það mátti ekki hugsa um þá fyrr en búið var að snúa skipinu við að fara að hirða þessa drjóla sem héngu
þetta þótti okkur mest gaman að
þegar búið var að snúa skipinu við og komið til lags þá var tekið ofan og signt svo var lesin sjóferðamannsbæn
úti á sundinu
gekk formaðurinn á undan með góðu eftirdæmi og það las hver fyrir sig
sem hann kunni best
við sem heima vorum í grindavík og uppaldir þar lærðum snemma sjóferðabænina svona nokkurn veginn jafnt faðirvorinu
sú bæn var eftir odd gíslason okkar víðfræga
slysavarna forystumenn hérna
hvernig var sjóferða já sjóferðamannsbænin er nú sennilega til á prenti
lesa hana fyrir þig já
byrja ég bænina
almáttugi guð og miskunnsami faðir ég þakka þér fyrir að þú gefur mér líf og heilsu
því að hæfilegur er að leita atvinnu í sveita míns andlitis
og þegar ég ræ til fiskiveiða og finn vanmátt minn og
lagar lyfti ég til þín augum trúar og vonar og bið þig í jesú nafni að leiða mig farsællega á djúpið
blessa þú ástvini vora
og leyf oss aftur samfundum að fagna svoleiðis fyrir heilags anda náð
flytjum þér lof og þakkargjörð
líklega vantar þarna í hjá mér gerir ekkert til
þegar var nú búið að búið að lesa sjóferðamannsbænina já ha þá var þá hefur verið róið
hvað sagði
hvað sagði formaðurinn þegar búið var að lesa sjóferðamannsbænina
hann sagði yfirleitt ekkert þá nei alltsvo ekki þegar að við vorum búnir að koma að koma út á sjóinn nei það settu bara allir upp höfuðfötin já og tóku til að róa
fram fram á miðin bara þá hafði hann alla stjórnina hvert haldið var og
og sagði sagði fyrir verkum
jæja hvernig
svo áfram þegar
svo hafa menn hafa menn náttúrlega farið út og ha
svo hafa menn náttúrlega farið út á sjó og sem sagt farið á miðin já já og það var nú þegar að
ef að ég tek upp gamla tímann þá var það bara lóð fyrst aðeins lóð sem
en eftir að ég varð formaður þá var það bara lóð og net og það var allt annað ef við höldum áfram
var í gamla daga
lóðin lögð það voru tveir og tvö þrjú bjóð
og svo þegar búið var að leggja þetta þá var farið að róa á milli og fara í grunnendann og beita
og leggja frá sem kallað var og og það var ekki róið nema einu sinni á dag
kannske tví og þrílagt
það fór aflinn var náttúrlega ekki mikill
var stutt það var ekki nema svona tólfhundruð önglar líklega sem voru kallaðir önglar ekki goggar ekki krókar eins og núna
lína þá var það kölluð lóð
þegar komið var aftur að landi með aflann þá byrjaði slitið hjá mönnunum að fyrst að seila fiskinn ef mikið var
þá vorum við strákarnir venjulega komnir
verið sendir til þess að vita hverjir voru komnir að og fara með skó og svoleiðis og drukk handa mönnunum sýrublöndu þótti sjálfsagt
og vita hvað þeir hefðu fiskað mikið og
svo urðum við að hlaupa heim og segja til þegar okkar menn komu hvort það ætti koma með kaffið
fiskað svo mikið eða hvort þeir kæmu heim þegar þeir væru búnir að skipta
og svo þegar þeir voru búnir að seila þá settu
þeir skipið upp og svo báru þeir fiskinn upp
svo var honum skipt það var skipt í sjö köst sem voru fjórtán staðir
tveir menn tóku kast saman og þeir kallaðir hlutalagsmenn það voru venjulega
rúmlagsmenn í búðunum sjómennirnir
og þá var nú tekið á með ýmsu fyrst þegar ég var strákur þeir voru formaðurinn skipti aflanum svona eins
vigtaði þetta í höndum sér að hver fengi sem jafnast það var nú ekki öðruvísi þá
og þegar búið var að þessu þá komu þeir sumir komu með kannski ýsuhaus aðrir með keiluhaus
einhvern fiskhrygg
í sundur og og hver þekkti sitt
svo kemur formaðurinn og og kastar þessu svona í hverja átt og og það fór hver á eftir sínu stykki og tók það
eftir að ég var þegar
var formaður suðurfrá þá var þetta komið í betra horf þá vorum komnir með spjöld
smá spjöld svona dálítið stærri en spilum með einum staf á einn tveir þrír fjórir fimm sex sjö svo var annað svona það voru litlir
tvíbaka að stærð bókstaflega tvíbaka
með ás í gegnum og svo opnaði maður og þá var sama númer þar einn tveir þrír fjórir fimm sex sjö
þetta var nefnilega á hinum tímunum sögðu sumir jafnvel að það hefði svindlað eitthvað á þessu
vildu ekki koma sér saman um hver átti þetta sem kastað var
svo þegar að þetta var svona þá var farið í gamla daga fóru mennirnir heim að borða
aflinn var ekki mjög mikill þegar þeir ætluðu ekki
svo fóru þeir að gera að venjulega komu þeir nú heim
komu heim og borðuðu og svo var farið að að gera að aftur þeir urðu að gera allt þeir urðu að
hausa fiskinn fletja og koma honum í í verkum
fyrst þá var nú aðallega harðfiskur hann var kasaður og
og borinn svo í garða og hausana rífa þá upp og fara með þá í garða lifrin var látin í kagga eða
eða tunnu sem að útvegseigandinn varð að skaffa þeim
sem strákarnir urðu sterkir af
þá hafði maður skyr í veggnum það þætti nú ekki hollt núna þar sem rottan gengur um alla veggi
þetta gerðum við samt og varð ja maður varð ekki var við að manni yrði meint af því en en margur fékk kraft í köggla
ég og margir fleiri höfðum fasta reglu að að fá sér lýsisspón
þeir sem ekki voru sjóveikir áður en farið var á sjó þegar maður kom upp það var gott
þurftu þeir að beita sjálfir sína lóð þessir menn og
ganga frá öllu allt varð að fara af vellinum skiptivellinum sem kallað var svo allt væri hreint og pússað fyrir næsta róður
stundum var áliðið kvölds þegar þetta var en þó var það oftast nær hjá okkur
á vertíðinni að það var alltaf lesinn húslestur alltaf á vertíðinni alltsvo föstu sungnir
passíusálmar og svona á heimilinu og ef að mennirnir komu seint heim og búið var að lesa
inni þá fengu þeir bækurnar út til sín og lásu í sinni búð
einn las og og las þá sálmana held ég venjulega annars var allt sungið inni hjá okkur og það var allt öðruvísi það var sungið bara með einni
svo söngfróður þá sungu bæði karlar og konur bara lagið sem kallað var
og það þótti mér skemmtilegt svoleiðis hefði ég viljað hafa passíusálmana í útvarpinu
manstu ennþá gömlu lögin með passíusálmunum
þau lög sem að ég lærði já já ég
að gleyma þeim aftur því hin eru að rugla mig þessi sem þeir eru að koma með
mér þótti það undarlegt þessi nýju lög komu og voru talin tekin
upp jafnvel eftir mönnum þarna að austan úr hreppum sem voru aðalmenn hjá okkur bæði úr biskupstungum hreppum og fljótshlíð
þetta voru aðalsöngkraftarnir á vertíðunum sko og réðu söngnum alveg þá
að ég kannaðist við sárfátt af lögunum
ekki farið með oft eitthvað á sjónum þegar þið sátuð yfir lóðinni
jú það var nú
yfirleitt ekki eftir að ég fór að verða formaður eða þegar ég kom suður aftur en þeir gerðu það víst í fyrri daga
já menn voru stundum að kveðast á það var nú aðallega það
og svo var aldrei sungið á sjó nema undir seglum þá var
sungið sitt af hverju sum ekki sinni prenthæft held ég
en mátti ekki syngja meðan setið var yfir lóðinni
það ég vissi það ekki ég held að það hafi ekki verið nein nein víti á því
en en sjóvítunum væri gott að koma að þarna náttúrulega ég var einmitt að skrifa upp um daginn áður
upp eftir já það var þarna í morgunblaðinu einhver sjóvíti sem ég kannast ekki við vísa þó svo kunni ég aðra öðruvísi
já já hvernig var hún á ég að setja hana þarna já já
hlés um veldi hikum oss hvað um gjöri tauta
búra eldhús hund kött hross hval og fjósi nauta þetta mátti ekkert af þessu nefna úti á sjó
því það fylgdi sögunni
í hvalfjarðarstrandarhreppi að morgni átjánda ágúst nítján hundruð sjötíu og sex
þorsteinn böðvarsson bóndi heldur áfram frásögn sinni
kvöldvökur hvernig það hefði verið
með þær í
já þær voru alltaf alltaf kvöldvökur meðan að ég var heima
það var lestrarfélag í hreppnum og bækurnar gengu bæ frá bæ
og það þótti sjálfsagt að lesa þær allar
og pabbi las alltaf á kvöldin
og stundum kvað hann rímur
hann hafði sæmilega kvæðarödd og og söngrödd
nú og svo var setið við ullarvinnu
það var nú aldrei aldrei nema fjölskyldan og stundum var
árin var gömul kona hjá okkur sem að sem að ílengdist á kirkjubóli og var alveg þangað til að guðmundur bjó
og þónokkur ár eftir það
nú ég get nú ekki sagt neitt um kvöldvökurnar sérlegt en hvernig var með
með kvöld hvernig var hvernig voru voru ekki kvöldvökur á hinum bænum sigmundarstöðum og flóðatanga ekki á sigmundarstöðum það var
það var lítið um það nema þannig bara að það var unnið en það var ekki ekki mikið um lestur
en en þar fyrir var voru þau bæði vel af guði gerð hvað það snerti
en þar var enginn gengu engar bækur
og var lítið lesið svona nema blöð þegar þau komu en
en á flóðatanga jú það var lesið meira þar og þar voru
frekar hægt að kalla kvöldvökur en þó voru þær ekki
eins orðnar þá eins og fyrst þegar ég man eftir heima
það var aðeins svona að ein las en en meira var það að hver las fyrir sig en
hvernig var það voru lesnir húslestrar já heima var það alltaf gert en á hinum bæjunum
ekki á sigmundarstöðum það var lítið um það en á
flóðatanga var alltaf lesinn húslestur á sunnudögum
en ég man nú ekki til þess að væri lesið
lesnir passíusálmar og hugvekjur þar man ekki til þess þó kann það að vera
en var lesið á hverjum degi heima hjá föður þínum
já föstuna föstuna já já
það var alltaf gert og voru þá sungnir passíusálmar nei ekki var það nú þeir voru nú bara lesnir
því það var þá ekki nema þá faðir okkar sem hefði sungið við vorum það ungir og
ég man ekki eftir að móðir mín
tæki þátt í því en hvaða
hugvekjur las hann mig minnir að væru péturshugvekjur
ekki verið rétt það má vel vera jú jú
mig minnir það væri
voru var nokkuð það hefur ekki verið lesin vídalínspostilla
nei ég má nú ekki fara með það úr hverju
það var sko sunnudaga lestrarbók
en ég man ekki hver hver höfundur var að henni
mér þótti þeir óþarflega langir óþarflega langir það bendir nú eiginlega mest á jóns já
en á flóðatanga jú það var lesið þar oft á sunnudögum og manstu nokkuð úr hvaða bók nei ekki man ég það
voru sungnir passíusálmar þar nei nei voru nokkuð kveðnar rímur þar
hvorugum bænum hvorki sigmundarstöðum eða flóðatanga var
kveðnar rímur
en hvaða rímur kvað faðir þinn manstu það nokkuð ja ég man nú eftir núma rímum sérstaklega það voru flestir heillaðir af þeim
eða þórðar hreðu
þessar eru mér nú sérstaklega minnisstæðar
en ég man nú ekki eftir að nafngreina fleiri
þú hefur ekki nei þú hefur ekki lært að kveða þú
jú jú við vorum sungum og kváðum já strákarnir jájá þar
sérstaklega var það nú
guðmundur og ég en ég tapaði allri minni rödd þegar ég skipti um
rödd eins og kallað er já já
alveg síðan hef ég aldrei getað raulað
lag þó ég hafi lært lögin
voru sagðar sögur
já það var töluvert um
aðallega var það nú sko í rökkrinu að það var verið að segja manni sögur
það voru svona eins og eins og þá gerðist huldufólkssögur og draugasögur og þannig
nú og ævintýrasögur voru nú líka eitthvað
en þetta er orðið svo langt maður er búinn að gleyma þessu
manstu nokkuð nöfnin á þessum ævintýrasögum
nei ekki man ég það nú ég man eftir
hring konung hann átti tvö börn
og eins og gengur í þeim sögum hann missti konuna og fékk sér fóstru og hún var ekki góð
þetta nokkuð og hún
setti krakkana í kistu og sendi þau svo til
rauðs bróður síns minnir mig að væri kallað þeir voru yfirleitt rauðir
þetta er nú það sem ég man svona eftir ég í fljótu bragði get ég nú ekki rifjað svoleiðis nei en hvernig var með
svona sagnaskemmtun á sigmundarstöðum og flóðatanga
það var minna um það á
á sigmundarstöðum en aftur var á flóðatanga
var sérstaklega húsbóndinn afar fróður og og minnugur á margt gamalt já hvað hét hann já
hvað hét hann hann hét guðjón kjartansson hann er faðir hans kjartans bergmann sem er þing
hérna er skjalavörður í þinginu núna búinn að vera í mörg ár jájá jájá það kannast margir við hann íþróttamaður glímumaður já já
og hefur kennt glímur alveg fram að þessu
og við vorum stundum að glíma saman þegar að ég var á flóðatanga
því þá var yfirleitt strákar sólgnir í þessa glímu því að það
það var ekki um aðrar íþróttir lítið að tala jú það var hlaupið og og synt
og við tókum þátt í þessu þarna strákarnir þó maður gæti lítið það var bara vera með
sérstaklega man ég eftir strák sem ólst upp í melkoti hét karl stefánsson
er í reykjavík
held að hann hafi tekið þátt í öllu hlaupum sundi og glímu
en ekki iðkaði hann það nú þegar fram í sótti
en þá varð bara að synda í köldu vatni syntum í norðurá þarna
undan gömlu brúnni
já það var þar
flatbotna prammi og honum var
hvolft og bundinn við
og þetta var notað sem stökkpallur
svoleiðis var það
þetta var yfirleitt unnið svona víða
já en þetta var nú þau voru nú bæði
af fátækum komin urðu að frumbýlingar þarna
ja þau byrjuðu búskap þarna en þau voru nú búin að búa í mörg ár þá þegar ég var hjá þeim
en þau voru bæði af fátækum komin og urðu að vinna ja undireins og getan leyfði
hún til dæmis var unglingur og þá
þurfti hún að bera vatn í tólf nautgripi hvernig sem að viðraði
heldur upp í móti
nú hann var var strax fjármaður og stóð yfir fé í hríðum og hverju sem var þettta var nú alið upp
upp við hart
og þau höfðu sáralítið þegar þau byrjuðu búskap en urðu í góðum efnum
hann var feiknar þrekmaður
hún var það líka sérstaklega var hún alveg sérstaklega vel lynt og glaðsinna
og var ákaflega góð við alla unglinga sem hjá henni voru
ég get ekki borið þeim nema ágætisorð já
lærðirðu nokkuð í æsku af
þulum eða slíku nei ekki svo ég muni það að ég geti farið að skila því inn á segulband
það man ég ekki eftir ég
ég lærði svona hrafl og mikið til gilsbakkaþuluna og hana kunna allir jújú
hún er alls víða til
en þú hefur ekki lært svona grýluþulur eða
nei ekki svo að ég geti farið með þær nú
það eru þessar algengu grýluþulur sem eru víða til
nú hafðar með ýmsu móti já en ég
man ekki svo að ég geti farið að þylja það
svo voru nú ýmsar aðrar þulur líka
sem voru nú ekki eins algengar eins og þórnaldarþula já
nei ég man man það ekki svo að ég
geti þulið það
og svo var það nú þannig að
þegar maður fór að heiman sko þá breyttist þetta það varð annar heimilisbragur
og maður heyrði lítið af svona löguðu
mér heyrist ég heyra grindahljóð
taka þeir undir bæði ásmundur heitinn
bóndinn hinum megin og eins auðunn bróðir minn og við öll börnin við heyrðum það öll að
það var melur fyrir innan bæinn fyrir innan ána sem kölluð var
og þegar að ekið var eftir honum svona á hjarni þá heyrði maður svo vel hljóðið í grindinni
og svo þegar hún rann aftur ofan í gil þar sem hún rann ofan á ána því áin var held
og svo kom svo kemur þetta svo kemur þetta í ljós það koma þrír menn í ljós út undan svona túnfætinum
og út blána með stórt grindaræki
þetta eru þrír menn sem að eru með þetta og við horfum öll á þetta svo að pabbi sálugi
segir æi það eru einhverjir að sækja til til hátíðanna já því hann var oft búinn að segja mönnum verða var við svona
svo spurðumst við fyrir um það hvort nokkrir hefðu verið á bæjunum það var nú til að mynda ímastaðir og vöðlar og svo var aftur á kirkjubóli
spurt var til á þessum bæjum þremur í víkinni það var ekki þar var enginn voru allir búnir að ljúka sér af
og við sáum til mannanna þeir fóru út yfir sléttan mel sem að liggur út frá bænum
og alla leið ofan í torfnes sem kallað er
og svo þar hurfu
þeir okkur sjónum og við vissum ekki meir
en það er fyrir sunnan ána þá eru stórir hellar svona eftir því sem maður
gæti nú ímyndað sér það eftir því sem að manni var nú bara sagt
að pabbi heitinn sagði að þetta myndu vera hellabúarnir svo það við þyrftum ekkert að vera í neinum vafa um það hverjir þetta væru
já já það varð oft vart
við svoleiðis
átti það þá að vera huldufólk í hellunum já í þessum hellum já já hvernig voru þessir menn búnir voru þeir þeir voru bara á dökkum fötum já já
bara á dökkum fötum líkt og þeir hefðu verið bara svona í úlpum
já já við sjáum þá svo vel því þetta var bara svo stutt frá okkur og ekkert frábrugðnir því sem að
þeir voru allir með hatt á höfði
já já ekkert frábrugðnir því sem maður hefði getað búist við að sjá bara fólkið í sveitinni nei nei ekki nokkurn skapaðan hlut
svoleiðis en en maður hefði getað kannski sagt að það ef maður hefði farið að
það hefði nú verið svipað þarna
ungum mönnum sem þarna voru úti á bæjunum já já svona bæði klæðnaður
annað en það voru það
kom ekki til greina það var ekki
nei nei og hestarnir hvernig voru þeir
það var bara þeir þeir voru með grind stóra grind sem að þeir teymdu
á eftir sér já já já með bönd um axlir já já já
og tengdu hana bara því það heyrðist svo vel í hljóðið í henni og sást að þetta var stærðar stærðar æki sem þeir voru með
bara svolítið hátt uppi á grindinni
kom oftar svona fyrir
nei ekki svona en jú það kom nú fyrir ýmislegt svona sem að maður varð var við já að það var en
þetta var þetta var nú stundum ef maður var nú einn þá var eins og þetta væri hrakið bara niður hjá manni maður þetta væri bara missýni og ofsjónir og hvaðeina
spegill spegill herm þú hér hver á landi fríðust er
og þá var spegillinn vanur að segja frú mín drottning fögur ert þú og fegri er engin
en svo svo eftir að hún kom þarna þá sagði hann
frú mín drottning fögur ert þú en fríð er samt hún
vilfríður
en en fríðari er
en fríð er samt hún vilfríður þér
þá varð hún svo voðalega reið henti nú speglinum og brotnaði nú en hann rann nú saman aftur
og hugsar og hugsar með sér hún yrði nú endilega að ná henni
byrjað einhvers staðar framar þar sem þú vilt ha já kannski þú vildir bara byrja aftur
nema ég byrji aftur þegar hún hljóp í burtu
þá fann hún tvo dverga
sem tóku hana að sér og
skyldu matreiða handa þeim á daginn
í gullleit
og henni leið svo voðalega skelfing vel hjá þeim en svo þegar kerlingin fór að spyrja um hana þá sagði svaraði hún
frú mín drottning fögur ert þú sagði spegillinn en
en fegri samt hún vilfríður
en af þér samt í fegurð hún vilfríður ber já
og spurði hvar hún væri henni líður vel ala hana tveir dvergar í steini
já verði henni flest í gleði og fæst að meini ala hana tveir dvergar í steini
og fór nú til
einhvers sem að hún nú trúði nú í hirðinni og bað hann um að búa til epli og hún skyldi hafa
hafa það hálft með eitri og hálft heilbrigt
já hann gerði það nú svo svo bjó hún sig nú í kerlingarskrúða og fór nú út
fór nú út í skóg og fór nú að leita
en dvergarnir
tóku við henni þeir voru búnir að segja henni það að hún skyldi passa
að lofa sleppa að hleypa aldrei neinni konu inn sem kæmi
passa það að opna ekki opna ekki steininn
hún skyldi bara segja það að hún ætti að vera þarna
jæja en þarna lét hún nú búa til svo fínt belti nei hún fór fyrst með epli
epli til hennar og gekk nú út og bjó sig nú
farandssölukonubúning og fór þangað
fulla eplakörfu til hennar
og kallaði inn góðan varning gott verð
hvað hefur þú á boðstólum sagði hún góðan varning gott verð ég hef nóg epli
langar þig ekki að kaupa þér epli nei segir hún dvergarnir voru búnir að biðja hana um það að
nú hvort hún vildi ekki kaupa sér epli nei nei hún segir sig langaði ekkert til þess að og hún sagði
hún segir jæja segist ætla að gefa henni hérna eitt epli
ekki lofa hleypa neinum inn það þýddi ekkert
nei nei hún segir það skyldi bara opna hérna glugga til
skyldi
en af því eplið var nú heilbrigt
helmingurinn þá þá beit hún það sem að ekkert eitur var í sjálf og þá trúði nú vilfríður henni og
og tók hinn partinn en varð undireins datt niður
undireins illt af eplinu og það þótti nú kerlingu gott
en þegar þeir dvergarnir komur þá sáu þeir að hún lá þarna á gólfinu og fóru nú að leita
hafa komið fyrir
síðustu sáu þeir það að hún myndi hafa
myndi vera eplið sem að eplið sem hún hefði borðað
og hætti ekki fyrr en þeir voru búnir að hrista hana svo til að þeir náðu því upp úr henni
og þá áttar hún sig og það var nú allt í lagi
mætti ómögulega hleypa neinni inn
ja hún skyldi passa sig á því hún skyldi ekki gera það
gat nú ekki kerlingin stillt sig um nokkrum dögum á eftir að spyrja hvernig
spegill spegill herm þú hér hver á landi fríðust er frú mín drottning fríð sem engill
af þér samt hún vilfríður
fegurð
í fríðleika ber hvernig var þetta vísukorn ha hvernig var þetta
frú mín drottning fríð sem engill þú ert en af þér samt í fríðleika hún
vilfríður ber
það er nú svona samt meiningin í
gleði og fæst að meini ala hana tveir dvergar í steini þá varð hún svo voðalega reið nú vissi hún ekki hvað hún átti að gera
hugsar hún með sér að hún megi nú til að beita fleiri brögðum og fær nú
einhvern til að búa til belti
svona skrautlegt belti og nú
og fór nú einu sinni af stað en dvergarnir voru búnir að segja henni það að
fyrir neinni konu neinum
en hún var nú svona hégómagjörn svo einn góðan veðurdag þá kemur hún
og talar til hennar
hún segist ekki opna fyrir neinum
sér hafi verið bannað það
nei hún sagði að þetta væri nú líka gott það ætti nú ekki að gera það en hún sagðist nú að hafa ætlað bara
að gleðja hana hvort hún hefði ekki gaman af að eiga þetta belti
sem hún kæmi með kæmi hérna með
jú hún hefði nú gaman af því ja hún segir
hún sagðist sig langi til að máta það á hana hún ætli nú að
hún þurfi ekkert að hleypa sér inn sér dygði það bara að hún opnaði svolítið dyrnar og hún kæmi í dyrnar
svona hégómagjörn að hún gerir það nú
og það varð til þess að hún spennti á hana beltið og sagði legg ég á
að þrengja að þér þangað til
það verði borið að sama gull og er í beltinu eða þú dettur niður dauð
og svo fer kerling
þegar þeir koma heim þá liggur hún eins og dauð manneskja á gólfinu nú er farið að leita á henni og þá sjá þeir beltið og það er alltaf að þrengja að henni
og þeir verða nú eyðilagðir og vita nú
þeir vita nú hvað er að þeir
sömu tegund af gulli sem að sé í beltinu en hvernig sem þeir leita þá geta þeir það ekki þá finna þeir ekki neitt
svo eru þeir nú svo harmsprungnir yfir þessu að nú
deyi hún og þeir búa til kistu eins og með mjallhvíti
og geyma hana í henni
þvæla með hana stundum
úti og stundum inni þeim er ómögulegt að fara að grafa hana því hún er svo falleg þeim finnst endilega að hún ætti að vera lifandi
eru búnir að hafa hana þarna lengi og
með hana oft niður á klettum
einu sinni þá kemur skip siglandi þarna að eyjunni eða þar sem þeir voru
það er ungur kóngsson sem sem á nú þessi skip og er að sigla um hann
til þess að hann kemur þarna og hann sér kistuna og sér stúlkuna í kistunni og verður nú alveg svo hrifinn