tiro-is/ismus huggingface dataset:
svo þegar búið var að marséra þá var
þá er kallað vals
og ég var þarna í stökustu vandræðum og skammaðist mín niður fyrir allar hellur
að vera búinn að taka þarna við munnhörpunni en geta svo ekkert spilað
taka við þessu hljóðfæri og geta svo ekkert spilað
en mér datt þá í hug hérna valsinn geng ég fram á gnípu
og fór að reyna að ná honum og tókst það
og svona gekk það alla nóttina
að ég spilaði alltaf á munnhörpuna var orðinn andskoti vel æfður
og þetta gekk þangað til var var farið fór að birta af degi
ég hamaðist þarna alltaf á munnhörpunni og sagaði henni svona alltaf aftur og fram
í munninum til þess að ná réttum tónum
svo fór nú fólkið að hugsa til ferðar þegar orðið var
bjart heimferðar
og þetta voru góðir kunningjar allt saman og eins og ein fjölskylda það
bæði kyssti kysstist og tók í höndina hvað á öðru og en ég fékk engan koss
ekki nokkurn koss hvorki frá kvenmanni eða karlmanni
sem ekki var nú heldur von
því ég var nú ekki orðinn neitt
kyssilegur varirnar allar stokkbólgnar og og fleira eftir munnhörpuna
og auk þess var ég svo slæmur fyrir brjóstinu
að ég get nú varla sagt frá því einu sinni ég treysti mér ekki heim
ég var orðinn svo slæmuir að að blása þetta alltaf að mér og fram alla nóttina
en ég komst nú samt heim
og ég gat ég gat læknað
þessi þessi þessi fleiður á vörunum á mér ég bar á mig sviðaflot
en ég mátti ekki eyða
miklu því að það átti að hafa það á rokkana þá gengu nú margir rokkar heima
en þetta tókst nú samt en ég hef nú alltaf verið heldur svona munnófríður síðan
en þó hef ég nú fengið koss hjá bæði karli og
körlum og konum
nú og og verkurinn fyrir brjóstinu mér er
mér alveg batnað núna til dæmis eftir þessi sextíu ár ég finn ekki til neins vekjar
svo ég get nú hrósað happi yfir því
að ég gat nú skemmt þarna fólkinu með þessu móti að hamast þarna á munnhörpunni
svo kann ég þessa sögu ekki lengri
frá hundrað og tíu til tuttugu ára gömul en
þegar hún var
þá heyrði hún að
en ef þetta hefði nú orðið faðir ykkar
guðmundur var nærstaddur og sagði með sinni alkunnu hægð stóð það nokkurn tíma til
þá fyrst eftir þessi ár sagði rebekka guðmundi frá því í hverri
klípu hún var forðum þegar hún gerði honum árásina í göngunum
þau hjón voru mjög ólík guðmundur var ákaflega hægur maður og spaklátur
en mjög var hann vel kynntur og þótti allgóður búþegn
rebekka var aftur hinn mesti skörungur alla tíð
milli bernsku og unglingsára þá kynntist ég þessum syni rebekku þá var hann maður kominn á sjötugsaldur
og virtist eftir því sem ég heyrði af rebekku lýst að hann líktist henni mjög
aftur átti hann son sem bar nafn föður hans guðmundar og
eftir því sem ég best vissi þá virtist hann líkjast afa sínum og nafna
en hann dó af slysförum á unglingsaldri svo frá honum er ekki löng saga
nú er það sem ég vildi sagt hafa aftur í þessu að
þarna að
eftir aldri þeirra sem hér koma við sögu
get ég ekki betur vitað en þessi saga muni nú vera orðin frá hundrað og tíu til hundrað og tuttugu ára gömul
en þrátt fyrir þennan háa aldur þá eru nú ekki milliliðirnir fleiri en það að
það var stúlkan sjálf sem upplifði þetta ævintýri sem sagði frá
því þegar hún var orðin roskin kona og móðir mín sem þá var barn að aldri hlustaði á
og sagði mér þegar ég var kominn yfir tvítugt og nú er ég
sextíu og sex ára og bráðum sjö
hafi fallið þetta smáatriði
já ég veit að það hefur fallið þarna úr smáatriði ég held næstum
að það væri æskilegt að við tækjum endurtækjum söguna einhvern tíma seinna já
já einhvern tíma seinna þegar ég er betur til ég man til dæmis það
að það féll úr hjá mér
þegar hún sat þarna og hleraði tildrögin í fyrra sinnið föður síns og
biðilsins
þá heyrði hún að biðillinn sagði sem svo þar sem þeir voru nú orðnir ásáttir já hvernig hvað stúlkan myndi nú segja um þetta
en faðir hennar sagði nú eitthvað á þá leið að
hún væri nú betur uppalin en svo hún rebekka sín að hún mundi nú fara að gera mikinn graut í sínu ráðslagi
já þú hefur verið heldur betur upplagður í vetur já ég var miklu betur upplagður í vetur það er eitthvað það núna ég er ekki vel skýr í hugsun
ég hef ekki sofið vel undanfarnar nætur og má vel vera að það sé fyrir það
það var einu sinni karl og kerling í koti sem áttu þrjár dætur
þær hétu ása signý og helga og helga var höfð útundan í öskustónni
en þau áttu líka eina kú sem að þær systur áttu að gæta
einu sinni vantar búkollu og ása er send af stað að leita og hún fer af stað
með nesti og nýja skó og gengur dálítið lengi þangað til að hún kemur að einum hól
þá segir hún baulaðu baulaðu nú búkolla mín ef þú ert lifandi
og hún heyrir baulið og þekkir að það er búkolla
svo hún fer af stað og gengur lengra þar til hún kemur að næsta hól þá sest hún niður
og tekur nesti sitt og fer að borða
og segir samt baulaðu baulaðu búkolla mín
já en hún tekur upp nesti sitt og fer að borða en þegar hún er að borða þá koma fuglar til hennar
og það er sýnilegt að þeir vilja fá eitthvað af
nestinu en hún rekur þá bara í burtu frá sér og gefur þeim ekki neitt
og svo heldur hún áfram þangað til hún kemur að þriðja hólinn
og þá segir hún baulaðu baulaðu búkolla mín ef þú ert lifandi
og hún heyrir baulið þekkir það en hún sér hvergi að hún geti
komist inn í hólinn en hún fer svo nú allt í kring um hann þangað til hún finnur dyr og kemst inn
og það fyrsta sem hún sér er búkolla
og hún er bundin
og hún fyrst dettur henni í hug að leysa hana og fara með hana en
hún sér þá kjötið í pottinum og og brauðið í trogi
og hún tekur
kjötið upp úr og lætur það í trog og bakar brauðið
en þá þarf hún
að fá sér að borða svo hún borðar lyst sína og nægju af öllu saman
og ætlar svo að taka búkollu
en þegar hún er að snúa sér við með búkollu þá kemur nú heldur ferlegur maður hérna inn til hennar
og hann segir henni að hún sleppi nú ekki svona með búkollu hún verði að vinna eitthvað til þess að fá hana
og hún er til með að gera það
og þá kemur hann með stóran ullarpoka handa henni og segir að hún eigi aðskilja þessa ull og tæja tæja hana alla í sundur
og eigi að vera búinn að því áður
næsti dagur renni
og svo sest hún við pokann og ætlar að fara að gera ullina í stand
en þá kom fuglarnir
og rífa allt í sundur fyrir henni svo hún getur ekkert komist áfram
og þetta er alveg óunnið verk að morgni þegar karl kemur
og hann segir henni að hún
fái ekki búkollu því hún sé ekki búin að vinna verkið
en þegar hún fer þá fær hann henni kassa ofurlítinn kistil
og segir að hún megi eiga þennan kassa en ekki opna hann fyrr en á sínum heiðursdegi
og nú fer hún heim með þetta eða kassann og
þegar hún kemur heim þá verða þau nú alveg hissa karl og kerling að þau hún kemur ekki með búkollu
en næsta dag senda þau signýju af stað og hún fer af stað með nesti og nýja skó
en það gengur alveg eins fyrir henni eins og systir hennar ásu
svo að hún kemur bara
heim með kistil en hann er öðruvísi á litinn en eins að að öðru leyti
síðan er helga send af stað
en hún fer með roð og ugga og og skóræflana af systrum sínum og er nú ekkert vel til fara en hún gengur sömu leið og þær
og þegar hún kemur að fyrsta hólnum þá segir hún baulaðu nú búkolla mín ef þú ert lifandi
og þá heyrir hún baulið og hún þekkir það og svo heldur hún áfram þangað til hún kemur á næsta hól
og sest niður og ætlar að fara að borða nestið sitt
en þá koma til hennar fuglar smáfuglar sem að vilja áreiðanlega
fá með henni af nestinu
og hún gefur þeim af nestinu sínu alveg eins og þeir vilja láta í sig af þessu
en það var nú ekki eins fallegt eða gott eins og hinna systranna
en svo fer hún af hólum og gengur áfram þangað til hún kemur á þriðja hólinn og þá segir hún baulaðu
mín ef þú ert lifandi og þá baular hún og helga heyrir það að þetta er alveg hún er alveg komin að hljóðinu
en það fer fer fyrir henni eins og hinum systrunum að hún sér ekki strax dyrnar
en leitar þangað til hún finnur þær
og þá sér hún búkollu og kjötið í pottinum og brauðið
troginu en hún byrjar á því að vinna verkið baka brauðið og og taka kjötið upp
gengur snyrtilega frá þessu öllu
og þá dettur henni í hug að þá megi taka búkollu
og þegar hún er að snúa sér við þá sér hún þennan stóra mann
hún segist
nú hafa ætlað að sækja búkollu en hann segir hún fái hana nú ekki nema að vinna eitthvað fyrir henni eða til þess
og þá kemur karl meðpokann og segir að hún eigi
vinna þetta allt í sundur og tæja og vera búin að því þegar næsti dagur rennur
og nú byrjar helga á pokanum
hún er rétt að byrja þá koma fuglarnir
og hjálpa henni
tæja og og gera við ullina eins og hún átti að gera
svo um morguninn þegar að karl kemur á fætur og kemur til hennar þá er
svo hann segir að það sé sjálfsagt að hún fái búkollu
en fær henni
kistil líka en hann er svo lítið ljótastur ljótastur á litinn
og nú arkar hún af stað og heim í kotið til karls karls og kerlingar
og er með búkollu og kistilinn einnig
nú ekkert getið um það fyrr en að það kemur þarna heim að kotinu
mjög ásjálegur og myndarlegur maður sem að spyr karl eftir hvort hann eigi ekki dætur
jú hann segist eiga tvær dætur
og hann biður hann aðkomumaður biður hann að lofa sér nú að sjá þær
og karl sækir svo þá eldri fyrst það er ása
og þegar að hún er nú búin að snyrta sig til eins og hún vill
þá ætlar hún að opna kistilinn og
og geri það en þá stekkur einhver padda upp úr kassanum og bítur af henni nefið
og þau fara nú eitthvað að reyna að stumra yfir henni karl og kerling og
og reyna til þess að stöðva blóðið það blæðir nú úr því en það tekst nú ekki betur en hún þarf að hafa höndina líka fyrir
og þegar hún kemur út til mannsins komu aðkomumannsins
þá segir hann hvers vegna hún hafi svona fyrir nefinu hún segir það sé nú
hún hafi meitt sig ofurlítið í nefinu
en hún heldur hendinni fyrir og hann spyr hvers vegna hún geri það
svo hann tekur höndina frá og þá sér hann að hún er neflaus
og hann segir svo við föður hennar að hann geti ekki geti ekki átt neflausa konu
svo hún fer
hann spyr hann þá eftir hvort hann eigi ekki aðra
og þá sækir hann signýju
en hún fer einnig að punta sig upp náttúrlega og opnar kistilinn á heiðursdeginum
en þá stekkur líka padda upp úr henni kistli
og bítur af henni höndina svo nú er hún haldlaus en karl reynir nú og kerling mikið til að stöðva
blóðrásina
og það var nú bindi um höndina en það tekst ekki betur en það að þegar hún er á leiðinni þá fer að blæða
svo hann sér að það er nú eitthvað að henni en hún heldur bara hinni hendinni fyrir
en þegar hann sér hvernig komið er þá segist hann ekki geta átt handlaus einhenda konu
nú kemur hann segir hann við karlinn spyr eftir hvort hann eigi ekki þriðju dótturina
ja hann segist varla geta sagt það það sé varla teljandi
en aðkomumaður biður hann nú að lofa sér að sjá hana
og karlinn er nú hálftregur til en þetta verður nú samt
hann fer inn til hennar og hún verkar sig nú alla og hreinsa upp úr öskunni
þegar hún er búin að greiða hárið þá opnar hún kistilinn
en þá er í honum ljómandi fallegur búningur og vantar ekkert á
að hún sé skrautlega klædd klædd þegar hún er komin í búninginn
og þannig gengur hún fyrir komumann
en hann er þá ekki fyrr búinn að sjá hana en hann vill endilega þessa brúði
en hann segir
þá segir helga já hann segist vilja hana og fara með hana
en þá segir helga að hún setji það upp að hún fái að hafa foreldra sína með sér
sér og helst systur sínar og hann vinnur til þess
en þarna er nú kominn karlinn stóri og ljóti sem að var í hellinum
sem að búkolla lenti í og hún var að sækja til þetta var þá
kóngssonur í álögum
svo vel og lengi
unnust vel og lengi og hún fékk að hafa hjá sér foreldra sína og systur og græddi sárin á systrum sínum
og þannig endar sagan ja þau áttu börn og buru
hvernig var það þau áttu börn og buru á því grófu rætur og muru já ég kæri
heyrðirðu marga
marga segja þessa sögu hvern mann sem hlýða kann
brenni ég þeim í kolli baun sem ekki geldur mér sögulaun fyrr í dag en á morgun
heimildir hef ég nú ekki
ég var lítil stelpa ég hef bara aldrei nokkurn tíma heyrt hana svona aldrei heyrt
hún hét hallfríður og hvaðan var sigvaldadóttir hallfríði sigvaldadóttir og hvaðan var hún ættuð þau bjuggu lengi á hellu á árskógsströnd
já það er eyðibýli núna já
þú hefur lært hana söguna af henni ha þú hefur lært söguna af henni já já já
sagði hún mikið sögur hún sagði okkur mikið og mörg vers og vísur
hvað leggst þungt á byrði mína loðinbarði heiti ég segir hann loðinbarði heiti ég og ég
og hvað ég fer ekki af byrðinni nema þú gefir mér ásu dóttur þína
karl vissi nú ekki hvernig hann ætti að koma henni til hans ja hann sagðist skyldu sjá fyrir því hann kæmi bara á gluggann og pissaði
á hann
og þá héldi hann að væri farið að rigna hann gæti gleymt vettlingunum sínum
eða einhverju úti og sent hana út eftir því og þá skyldi hann sjá fyrir því að taka hana
svo gengur þetta nú eftir karl kemur heim og gerir eins og honum er sagt
já heyrðirðu hvert það var komið
og þegar hann er nú farinn að borða þá
kemur nú loðinbarði og lætur döggina fara á gluggann og
og karl biður ásu dóttur sína að fara nú út og
vettlingunum sínum
biður hana að sækja þá og hún fer nú út ætlar að sækja vettlingana
en þá stendur loðinbarði úti og tekur á móti henni og segir hvort hún vilji heldur að hann beri hana eða dragi
hún segist heldur vilja að hann dragi sig
og svo segir nú ekki meira af því nema að hann dró hana af stað og og það segir nú ekki meira af ásu fyrr en að þau koma í hellirinn þá
biður hann hana að verða konuna sína en hún er nú alveg frá því líka
það er nú eins að það segir nú ekkert meira af henni en svo nokkru seinna þá er karl aftur
að rísa
upp með byrði sína og þá er
hún jafn jafnþung og forðum og hann spyr hvað leggst þungt á byrði mína loðinbarði mágur þinn
segir loðinbarði og hvað viltu nú ég fer ekki ég fer ekki af byrðinni nema þú gefir mér signýju dóttur þína
eigi að koma henni til til hans og barmar sér náttúrlega ósköp yfir því að hann skuli
taka dæturnar svona ja hann segir að hann geti gleymt einhverju úti og látið hana sækja það eins og
eins og ásu hann muni nota sömu aðferð
og það gengur eftir þegar karl er farinn að borða þá fer að rigna og hann biður signýju að fara út og ná
í hattinn sinn hann hafi gleymt honum úti
og hún fer út og þá stendur loðinbarði úti og segir við hana eins og ásu hvort viltu heldur að ég
beri þig eða dragi í helli minn ég vil heldur þú dragir mig segir hún líka og hann dregur hana af stað
og það er nú alveg sama aðferð og með ásu og hún vill ekki verða
konan hans heldur og
og svo segir nú ekki meira af þeim í bili og í þriðja skipti kemur loðinbarði á
byrðina hjá karli og karl segir hvað leggst þungt á byrði mína
loðinbarði tvímágur þinn
hvað hvað hvað viltu nú ég nú vil ég helgu dóttur þína segir hann æjá ég held þú megir nú fá helgu segir
karl fyrst að þú ert búinn að bæði taka ásu og signýju þá er það nú svo sem sama
já hann notar nú sömu aðferð og fyrri daginn og hann sendir helgu sína út þegar hann er farinn að borða þá kemur
rigningin eins og vant er og biður hana að sækja trefilinn sinn hann hafi gleymt honum úti þegar að helga
út þá er loðinbarði þar og hann segir við hana eins og hinar hvort viltu heldur að ég beri þig eða dragi
og hann tekur helgu og ber hana í helli sinn og
og svo biður hann hana nú að verða konuna sína eins og hinar ja hún segist nú þurfa að venjast þessu hún geti nú ekki svarað honum svona alveg strax hún þurfi nú að
vera svolítið kynnast
lífinu í hellinum og þess háttar loðinbarði lætur það gott heita og
búa nú þarna en hann var með lykil sem hann
hafði alltaf um hálsinn að mig minnir
og einhvern veginn náði hún honum nú af honum ég man nú ekki hvernig það var eða hvort hún var búin að gera
ég man nú ekki þarna
hvernig hvernig það var nema hún fékk lykilinn og þegar að hann var
fjarverandi þá fór hún nú að kanna hellirinn og hún var nú búin að því áður náttúrlega og fann lokaða hurð sem hún komst ekki
inn í og að henni gekk þessi lykill svo opnar hún nú hurðina og þá eru systur hennar þar inni
hendur bundnar á bak aftur og og hárið bundið upp í loft
og með krásadisk á hnjánum
óskaplega magrar og vesældarlegar því að þær hafa ekki hann hefur nú heldur
víst fóðrað þær illa loðinbarðin nema hún tekur nú til sinna ráða
ráða og fer nú heldur að hygla þeim þó þær hafi nú kannski ekki verið neitt of góðar við hana á meðan að þær voru nú allar heimasætur hjá karli og kerlingu
og svo líður nú tíminn og þá biður
mig minnir nú að væri nú einhver hátíð hún er nú aldrei aldrei tilbúin í að giftast loðinbarða hún þarf nú að ýmislegt að gera fyrst
þá biður hún hann að
hvort hann vilji nú ekki fara með svolítinn poka fyrir sig heim til
heim í kotið til karls og kerlingar þau hafi nú ekkert eiginlega fyrir sig að leggja og
hún hafi safnað saman og hvort hann vilji nú ekki fara með það
jú hann er nú ekkert frá því að gera henni þann greiða
en hún segir að hún ætli nú að reyna hann að því
að hann fari ekki að vantreysta sér hún ætlar að biðja hann að vera ekkert að skoða í pokann því að sér þyki það nú leiðinlegt ef hann
geti ekki trúað sér
já hann tekur því nú vel hann ætlar nú ekkert að skoða í pokann en hún lætur mig minnir ásu í pokann
og nú fer karl þrammar karlauminginn af stað með pokann á bakinu hún leggur náttúrlega eitthvert rusl með til þess að
hann fyndi nú ekki hvað var í pokanum þegar hann er kominn æði spöl
finnst honum pokinn skolli þungur
og hann er að hugsa um að ekki viti nú helga neitt um það þó hann aðeins líti nú ofan í pokann svo hann sest
nú niður og
þá heyrir hann þá segir helga
eða manstu hvað hún helga þín bað þig er sagt það var náttúrlega ása í pokanum sem sagði þetta
ó vel sjá augu helgu minnar sagði karl sjá í gegnum holt og hæðir og helli minn ekki skal ég í belginn brauka þó brotni í mér hryggurinn
setur á sig pokann
pokann aftur eða belginn hann var nú víst kallaður belgur
þrammar heim í kot karls og kerlingar og hendir pokanum inn í göngin og segir
hérna er eitthvað sem hún helga ykkar sendir ykkur
en og svo snarast hann burtu en þau heyra ámátlegt væl
karl og kerling svo segir nú ekkert meira af því nema svo líður nú enn góður tími
loðinbarði kemur aftur og og helga veit að hann hefur reynst henni vel og og hún fer nú að svona smá undirbúa brúðkaupið og
eða veisluna
næst tekur hún signýju og setur hana í pokann mig minnir að
ása færi fyrir páskana og þá líklega signý fyrir hvítasunnuna eða eitthvað svoleiðis eða jól og páska ég man nú ekki hvort
hún vonar að hann sé ekki að tortryggja sig
svo hann leggur nú af stað eins og fyrri daginn og
en dettur nú í hug á leiðinni eins og í hitt skiptið að það væri nú gaman að sjá í pokann
og ætlar að fara að leysa frá belgnum
en þá heyrir hann aftur sagt manstu hverju hvers hún helga þín bað þig manstu hvað hún helga þín bað þig
og þá segir karl þetta sama aftur ja vel sjá augu helgu minnar
sjá í gegnum holt og hæðir og helli minn ekki skal ég belginn brauka þó brotni í mér hryggurinn
þrammar með pokann heim í
kotið og skýtur honum eins og fyrri pokanum
inn í göngin og kallar bara að helga sendi þeim þetta
svo fer hann nú aftur og nú er nú allt verið að undirbúa brúðkaupið helga nú önnum kafin við það en hann ætlar nú að fara að
og þegar að hún er nú búin að leggja á veisluborðið og allt er nú til reiðu
og karl er í boðsferðinni
þá býr hún til gervistúlku og
lætur á bekkinn og hengir fyllir blöðrur af blóði og hengir á kinnarnar á henni
hafði brúðurina býr hana ákaflega
og hún situr þar á brúðar bekknum
og svo fer málar hún sig alla í ösku og sóti og
og tekur eldhússkörunginn og
og fer nú af stað því nú ætlar hún náttúrlega að strjúka komast frá frá loðinbarða sínum
og þegar hún er komin æðispöl þá mætir hún nú fyrst
það var nú í þessari sögu minni einhöfða
segja við hana hvert ætlar þú kolrassa þín krókstaf ríðandi
heim heim héðan en hvert ætlið þið við ætlum til dumbhúss að drekka þar minni sem konur gera í
komstu ekki þar kom ég þar víst
hvernig var þar fyrir gert breitt var á bekki brúður sat á stóli full voru ker svo út af flóði
hottum hæ hottum hæ herðum oss að ríða
látum ekki brúðurina bíða
já ég gleymdi nú þarna að hún setti al í hnakkann á þessu og og hún galdraði það þannig að hann átti að segja
tvisvar eða þrisvar já ég man ekki hvort
á dúkkunni eða gervibrúðurinni
svo heldur nú áfram og þá mætir hún tvíhöfða þursum
og og þeir þeir segja þetta sama við hana
segja þeir
hvert ætlar þú kolrassan þín krókstaf ríðandi heim heim héðan en hvert ætlið þið við ætlum til dumbúss að drekka þar minni sem konur gera í
hvernig var þar fyrir gert breitt var á bekki brúður
sat á stól full voru ker svo út af flóði hottum hæ hottum hæ herðum oss að ríða og látum ekki brúðurina bíða
og svo heldur hún áfram og þá mætir hún þríhöfða þursum en þar var nú loðinbarði sjálfur með en það er ekki getið um að hann hafi haft nema eitt höfuð
og þeir segja þetta sama við hana hvert ætlar þú
kolrassan þín krók
krókstaf ríðandi heim heim héðan
hvert ætlið þið segir hún við ætlum til dumbhúsa
að drekka þar minni sem konur gera í komstu ekki þar kom ég þar víst segir hún hvernig var þar fyrir gert
sat í stóli full úr kjörsókn úthaf flóði
látum ekki brúðurina bíða svo halda þau nú sitt í hvora áttina og helga heim í kotið en
en þeir fara til dumbhúsa og þar er nú vel gert fyrir með veisluna þegar þeir koma
og hann heilsar nú helgu sinni blíðlega og og ég man nú ekki hvers hvað hann spurði hana
þegar hún sagði já nema það er nú farið að borða og og mikið drukkið og
og svo hérna
held ég hann hafi spurt hana hvort þeir eða þeir fara að tala um
það var þeirra leikur og hann vill ekki gera það nema helga samþykki það held ég
fara í hnútukast svo fara þeir að kasta hnútum
en þá vill svo illa til að ein hnútan hittir í blóðblöðruna
og blóðið fossaði niður og og gervi
gervimyndin
dettur um koll þá verður loðinbarði svo reiður
þeir hafi drepið helgu sína og og það lendir allt í bál og blossa þarna inni þeir fara í áflog og læti þursarnir
svo loðinbarði svo reiður síðast að hann segir hrynji hrynji hellir minn og og drepist allir þursar hér inni
fórst loðinbarði og allir þursarnir
en helga fór heim í kotið og þar voru þær liggjandi í rúmunum signý og ása því að ása hafði handleggsbrotnað minnir mig
og signý lærbrotnað þegar að loðinbarði skaut þeim inn í ganginn en helga var nú
höfð í miklu meiri metum eftir eftir þetta og
svo fór hún nú í hellirinn og sótti þangað
í rústirnar gull og gersemar og helli loðinbarða og svo kann ég ekki þessa sögu lengri
var rekinn alur þarna í brúðuna ha var
rekinn alur já í minni sögu hún setti al í hnakkann já á á þessari gervidúkku já og
hún átti að segja þrisvar sinnum já þrisvar sinnum já já já við þremur spurningum við þremur spurningum en þeim er ég búin að gleyma já spurningunum já nema ein hefur kannski verið um hnútukastið
já líklegast já mig minnir það að hún að hann vildi ekki
samþykkja hnútukastið nema að helga leyfði það já mig minnir það var það var það mamma þín sem sagði
sagði mér þessa sögu já
og svo sagði hún þér líka sögu um mjaðveigu já
nei það hét næfrakollu næfrakollu saga
já hún kallaði það næfrakollu já hún hét mjaðveig mánadóttir
já já kóngsdóttirin kóngsdóttirin já og þú mundir
einstaka svör í henni þulurnar ég man einstaka svör í henni það er að segja ég man sko að hérna hún
hérna tröllskessan náttúrlega hún
ég man nú ekkert hvernig þeir hafa sjálfsagt sótt hana
og hún átti dóttir
sem hún kom með já en en hérna mjaðveig fékk sér hérna
sér bústað sem hún bjó með eða skemmu sem hún bjó með þessum
meyjum sínum eyju og og meyju já
og þetta hún var ákaflega góð við virtist vera afskaplega góð þessi drottning nýja drottning og
og var alltaf að tala um að þær væru líkar hún og dóttir sín og mjaðveig já
en svo fór eins og vant var að hann nuddaði á kónginn nú að fara að taka skatt af löndunum og og hann fór
fór sjálfur til þess
eins og alltaf já já
á meðan ætlaði hún að sjá fyrir fyrir mjaðveigu og hún bauð þeim bauð þeim út á göngu
og eða sem sagt eitthvað út
þær fóru þarna í einhverja skógargöngu þá var hún búin að víst að grafa þessa eða láta grafa þessa gryfju eða grafa eða vissi um hana já
og hún fer og segir eitthvað
við fer þarna þennan gryfjubarm og segir eitthvað við þær að þarna
nei hvað sé einkennilegt hérna
það sé eitthvað svo skrítið hérna á gryfjubotninum
og þær fara allar þarna og
þá hrinda
og stelpa þeim ofan í gryfjuna já mjaðveigu og og hérna skemmumeyjum hennar
en hún hefur lítil skæri í vasa sínum og á einhvern hátt getur hún
eftir eftir sögunni
komist upp með hjálp skæranna upp úr gryfjunni
átjánda ágúst nítján hundruð sextíu og níu andrea jónsdóttir húsfreyja í leirhöfn
var nokkurt hérna var nokkurt verkamannafélag þegar þú komst hingað
á vatneyri
fyrsta félagið sem stofnað var var stofnað nítján hundruð og sextán
pólland hann talaði ekki
alþýðusamband