tiro-is/ismus huggingface dataset:
og lýkur upp og þar er ása systir hennar svona
útleikin
og hún tekur hana svona leysir hana og og
kemur henni fyrir einhvers staðar annars staðar
þar sem hún getur gefið henni mat og annað
aðra aðhlynningu
og svo líður nú
líður nú þessi dagur og karlinn loðinbarði fer enn út á skóg
en en hún geymdi lyklana eða lykil að
að öðru afhýsinu sem hún varð vör um
og gat svo náð í hérna
náð í signýju systur sína
út af þessu eins og hún var nú útleikinn
og hún kemur henni fyrir fyrir einhvers staðar þar sem hún getur hlynnt að henni
en svo segir loðinbarði að hann vilji endilega að þau
fari að gifta sig hann og helga já helga tekur því nú vel
en hún biður hann samt að fara fara heim með poka fyrir sig
sem hún sé búin að safna saman í roði og uggum
og og færa þeim karli og kerlingu heim í kotið
en hún lætur ásu neðst í pokann og bindur svo fyrir og segir henni að segja
að ef að karlinn fari að
opna belginn
vel sjá augu helgu helgu þinnar þau sjá gegnum holt og hæðir mela og móa og hellirinn
og þá segir loðinbarði
ja aldrei skal ég í belginn bauka þó brotni í mér hryggurinn
og svo heldur hann áfram með með belginn heim í kotið og hellir öllu niður um eldhússtrompinn
jæja svo næsta dag þá fer allt á sömu leið
þá er þá er helga búin að safna
roði fullum belg af roði og uggum og setur signýju neðst í botninn og segir henni að segja þetta
já vel sjá augu helgu þinnar þau sjá gegnum holt og hæðir mela og móa
og hellirinn
og þá segir loðinbarði ja aldrei skal
ég í belginn bauka þó að brotni í mér hryggurinn og svo heldur hann áfram með belginn
og heim í kotið og hellir öllu ofan um eldhússtrompinn
svo fer hann nú heim og þá vill hann nú að þau fari að búa undir brúðkaupið
já helga tekur því nú
og hún gerir nú allt sem hún getur til að að
hérna funsa allt upp og breiða dúka á borð og
og hella öli í ker og og og svo náttúrlega mat í stórum stíl
en svo tekur hún eldhússkörunginn
og og býr hann út eins og eins og hérna konu
og setur hana þar á bekk og segir henni að segja
bara já og nei þegar loðinbarði ætli að láta vel að henni
svo makaði hún sjálfa sig alla í koli
og öðrum óþverra og og og býr sig
svoleiðis alls konar tuskum og tekur eld hérna þvöruna
og ríður ríður af stað á þvörunni
og þá mætir hún alls konar tröllum og illþýði
ríðandi á hrossleggjum
og þá segir þessi lýður við hana
komst þú í dumbhús
já víst kom ég þar segir hún
hvernig var þar umhorfs breitt var á bekki brúður sat á stól full voru ölker svo
af flóði
og svo heldur heldur þetta áfram heim í hellinn en hún áfram
og þá mætir hún nú
stórum hóp af af tvíhöfðuðum þursum ríðandi á einhverjum gandreiðum
og þeir spyrja hana
sömu spurningar komst þú í dumbhús
já víst kom ég þar
hvernig var þar umhorfs
ja breitt var á bekki brúður sat á stól full voru ölker svo út af flóði
ja ríðum og ríðum og látum ekki brúðurina
og svo heldur þetta áfram en hún sína leið
þá mætir hún nú
stórum hóp af þríhöfðuðum þursum og þar er loðinbarði fremstur í flokki
en þetta var allt ríðandi á á hrosshausum
jæja loðinbarði segir
komst þú í dumbhús kolrassan þín kolrassan krókríðandi
já víst kom ég þar og hvernig var þar umhorfs
ja breitt var á bekki brúður sat á stól full voru ölker svo útaf flóði
ja ríðum og ríðum og látum ekki brúðurina bíða segir loðinbarði
og svo skellir þetta allt á á þessum reiðskjótum
í loftinu heim í heim í hellinn
svo sest þetta nú sest nú fer nú loðinbarði að láta vel að þessu
þessu eða nú sest að borðum
og nú fer hann
láta vel að brúðinni og hún segir
hann segir já hvort henni lítist ekki vel á sig já segir þetta segir brúðurin
svo er nú farið að éta og drekka
verður nú þessi lýður svo drukkinn að hann fer nú að kasta hnútum og leggjum
sitt á hvað
og einn lendir í í hérna
skörunginn
brúðurina
þá verður loðinbarði alveg vitlaus og allt fer í uppnám í hellinum og það drepur hvað annað
og og þar með endar sagan nema helga fer fer heim í kot sitt
og kemur svo daginn eftir
og sækir allt sem fémætt var í hellinum og karlinn og kerlingin lifa þarna í
blóma og það sem eftir var ævinnar
hann veit ekkert af sér fyrr en
sigurður kóngsson vilt þú ekki ganga híbýli mín
og sigurður sá nú ekkert vænna náttúrlega
fylgja honum og þá er þetta bara hellir og voðalega gamaldags allt og
tröllslegt
það er nú svoleiðis sigurður kóngsson að þú átt nú ekki þess kost að fara heim til þín fyrst um sinn
en þú skalt þjóna mér og hafa gott upp úr því
jæja hvað á ég að gera segir sigurður hvað á ég að gera á morgun
þú átt að höggva skóg minn nei
þú átt að ausa brunn minn
já hvar eru er brunnurinn og hvar
eru ausurnar
segðu þér það sjálfur strákur ég er hvorki spurs né svara gikkur þinn segir tröllkarl
svo spyr hann hann hvar hann eigi að sofa um nóttina
það var voðalega stór og illilegur hundur sem lá þar úti í skoti hann segir að hann geti legið hjá honum
hann ætlaði nú að gera það til þess að hafa hlýju af honum en
þá er hann svo grimmur að hann bítur
svo hann bara fór eitthvað annað og kastaði sér niður
svo vaknaði hann nú fyrir dag og og fór að leita að brunninum og ausunum
ausu til þess að ausa vatni með
og það eru tvær
hann finnur brunn og tvær ausur liggja þar á bakkanum hann tekur aðra þeirra og ætlar að fara
að ausa þá brennir hann sig á henni svo heit
þá tekur hann á hinni þá er hann svo þung hann loftar henni ekki svo hann sest nú niður og fer að gráta
svo þegar hann er búinn að vera svona stundarkorn í öngum sínum þá kemur til hans stúlka
ákaflega fallega og og eðlileg stúlka alveg eins og mennsk stúlka sem hann hafði vanist
segir sæll vertu sigurður kóngsson nú ert illa staddur já hann sagðist nú vera það
hvað sagði surtur þér að gera
hann sagði mér að ausa þennan brunn
en ég lofta ekki annarri ausunni en hin brennir mig segir hann voða aumur
já ég trúi því vel segir hún en ertu ekki svangur hefurðu fengið nokkuð að borða hjá honum surt
nei nei ekki sem að ég hef gott af segir hann þá tekur hún
hún er með tösku tekur upp úr henni indælan mat og gefur honum að borða og tvær
þegar hann er búinn að borða þá fara þau bæði ausa brunninn og klára það
svo tekur hún fer hún
en biður hann að segja karlinum ekki nokkurn hlut að hann hafi hitt nokkra veru það sé hér á sjávarbotni sé engin
búandi manneskja nema foreldrar sínir og hún og þessi karl og það sé ófreskjuillmenni mikið
hann hafi seið seitt svona menn frá yfirborðinu og farið illa með þá
en hann megi passa sig að segja ekki frá því að hann hafi hitt sig svo kveður hún hann og
segist munu hjálpa honum seinna
ef honum liggi á
nú voða kátur og kallar á fóstra sinn tröllkarlinn til þess að hafa hann góðan
þú nú áttu að höggva skóg minn segir hann og flytja
höggva þetta þetta mörg tré sem hann tiltekur
og flytja þau heim að hellirnum því það þarf að fara refta hann upp hann er farinn að verða lélegur
en hvar er skógurinn
og hvar eru axirnar og það mátt þú segja þér sjálfur strákur ég get hvorki spurt né svarað gikkurinn þinn
en já þú ert búinn að ausa brunninn já já
ekki skil ég í því segir karl
vel er unnið strákur ef einn ertu í verki þú veist það nú fóstri minn að hér eru engir nema við já ég hélt það nú segir karl
en svo er nú þetta morgunverkið það var að höggva skóginn
svo vaknar hann fyrir dag og
sigurður og fer að leita að skóginum og
loksins finnur hann ákaflega fallegan skóg og þar sér hann að liggja tvær axir
jaðrinum
og það fór sömu leið eins og með ausurnar önnur var svo þung að hann loftaði henni ekki hin brenndi hann þegar hann tók á henni
svona sest hann nú niður og fer að gráta þá kemur stúlkan góða heilsar honum og hún kemur með mat og tvær axir handa þeim
og hjálpar honum að höggva skóginn og svo hjálpast þau að að draga þetta heim að hellirnum þetta var þá ekki svo langt frá
svo kemur hann nú inn og heilsar karli og en hún hafði huliðshjálm yfir sér að karlinn sá hana ekki sko
svo heilsar hann nú karli og segir að hann sé nú búinn að þessu
ja vel er unnið strákur ef einn ertu í verki já já þú veist nú það fóstri
engir hér nema við já það hélt ég nú segir karl en hvað á ég að gera á morgun
nú skaltu leita uxa sem ég á
hann er einhvers staðar nei hann talar ekkert um það hann
þú átt að koma með hann hingað heim og slátra honum
og sjóða matinn ég ætla að fá mér almennilega veislu
en ég vonast nú býst ekki við því sko á morgun þú mátt vera tvo daga
svo verður nú strákurinn hugsandi fer nú löngu fyrr í dag að leita og leita ja hann spurði hann nátturlega hvar
sko nautið væri hann
sagðist ekki vera spurs eða svara gikkurinn hans það kæmi nú ekki við málinu við
og alla nóttina
og undir morgun næst alltsvo næst næsta morgun
þá kemur hann að svolitlu húsi húskofa
og í dyrunum stendur
stúlkan hans
og hún er nú heldur döpur og spyr hana frétta og hann segir eins og satt er sko að hann hafi ekki fundið nautið ennþá
ja hún segir að hann sé nú bæði þreyttur og hungraður hann skuli nú koma inn og hvíla sig
sigurður segist ekki þora það því að í kvöld verði hann að vera búinn að þessu sem að
sagt sér
þar er fullorðin kona móðir stúlkunnar
þær búa honum góða sæng og veita honum góðan beina svo hann var nú feginn hvíldinni náttúrlega og lagði sig útaf
sofnaði
en vaknar fljótt aftur og gengur út en við dyrnar stendur maður með voðalega stórt
naut í bandi og styður svona annarri hendinni á herðakampinn á nautinu
þá kemur stúlkan til hans og segir að þetta sé faðir sinn
hann sé nú búinn að vera í sólarhring að leita að nautinu loksins sé það nú komið þarna
nú verði að taka til höndunum að fara að slátra
svo fer það allt saman þau fara öll með honum
en þá hafði það þennan huliðshjálm yfir sér svo karlinn sá ekki
sá ekki nema bara sigurð
og það slátrar nautinu
hann átti að vera búinn að raka skinnið og
smíða spæni úr hornunum
og sjóða kjötið og allt var þetta búið um kvöldið
er sennilega orðið framorðið
þá fer nú sigurður inn til karlsins og segir að
þetta sé nú allt í lagi hann sé búinn að færa kjötið upp úr stórt trog náttúrulega
já karlinn hélt hann þyrfti þá að fara að fá sér bita en hann skuli búa um
rúmið sitt
undirbúa hann með það mæðgurnar hvernig hann ætti að búa um
því að undir rúminu væri ketill með sjóðandi vatni þar sem hann hefði
komið þeim fyrir sem ekki gátu unnið þessi
sagt þeim
og hann skuli þegar að þessi
þetta sem að hann rúmið var hengt á einhverja nagla
og þær vísuðu honum á þá nagla sem hann ætti að láta það hvíla á
svo fer nú karlinn fram og og étur allan nautsskrokkinn
þurft mikið að borða
nema þær voru búnar að segja honum það þetta væri sko eitrað kjötið nema bara bletturinn sem að
gamli maðurinn studdi hendinni á sko á herðablaðið
hitt var allt eitrað en svo kemur nú kallinn
vel saddur og segir sigurði að nú skuli hann
eiga það sem eftir er og hann geti þá gefið hundinum ef það sé eitthvað sem
ekki kæri sig um
og þá var það bara þessi biti sem var sko óeitraður sem að hann átti að borða sigurður sko það var allt hitt var allt búið
hann og hundurinn áttu að éta það
gerir náttúrlega alveg eftir þeirra fyrirsögn sko svo kemur karlinn rambandi
og hendir sér upp í rúmið hann var orðinn þungur á sér
og þá sunkar allt ofan í fenið sko sem var undir rúminu svo að það þá kom
kom hitt allt hjónin gömlu og stúlkan og opinberuðu sig og hjálpuðu til
böggla honum ofan í pyttinn og sagði sögðu honum að hann væri búinn að fara svo illa með þá sem að hefðu
komist þarna í hendurnar á honum að það væri nú maklegt að hann fengi sín málagjöld
nú ekki meira um það náttúrlega hann var búinn að vera
en sigurður var náttúrulega ákaflega hamingjusamur
að vera laus við þetta
svo verður það nú sko að hann segir að
sigurður segir
þessi stúlka hafi hjálpað sér svo vel að sig langi svo óskaplega mikið til þess að þau fengju að eigast
og hún var ekkert á móti því stúlkan heldur og ekki foreldrar hennar
en spyrja
sko gömlu hjónin spyrja sigurð hvort hann vilji heldur
búa þarna niðri hjá þeim eða fara upp á yfirborðið aftur með stúlkuna
þau vilji ekki skipta
þau vilji fá að vera þarna það sem eftir er
en sigurður náttúrlega vildi heldur fara upp til foreldra sinna sko
svo eru lætur karlinn þau í einhvern belg og og hann veit ekkert af sér fyrr en þau eru komin
á land þar sem að foreldrar hans áttu heima sko
í höllinni
og þá fór karlinn niður aftur til sinnar kellu sko segir nú ekki meira af þeim
en sigurður fer heim til foreldra sinna og segir þeim alla söguna
og að hann óski eftir því að fá að eiga þessa stúlku
og það stóð nú ekki á því þau voru nú bæði eiginlega í rúminu sko
af leiðindum og og hræðslu
foreldrarnir hans en fóru nú fljótlega á fætur og það var slegið upp dýrlegri veislu og þau giftu sig þar í hvelli
og átti börn og buru grófu rætur og
smjörið rann roðið brann og sagan upp á hvern mann sem hlýða kann
brenni þeim í kolli baun sem ekki geldur mér sögulaun fyrr í dag en á morgun
sagan af sigurði kóngssyni já já
hver kenndi þér þetta
ég veit það ekki þetta var verið að
ég svaf hjá henni á meðan hún lifði
áttu ása og signý og helga
fer allt á sömu leið
og segir henni að hún skuli
sofnaðar um kvöldið þá skuli hún fara
þá er þar inni
ég skal nú geyma þetta
lykilinn vel og eiga þetta lengi
nú líður og bíður nokkur tími
og þá kemur það fyrir það sama
að þær að það verður að deyr eldurinn og og þá fer allt á sömu leið og áður
þær eru sendar af stað hver á eftir annarri ása og signý og þær snúa báðar við aftur eldslausar en helga
kemur að ánni þarna hittir karlinn og kyssir hann til þess að hann beri sig yfir ána
hann bíður svo eftir henni
og hún búin að ná í eldinn á bænum og hann bíður svo eftir henni og og hérna
þegar hann er búinn að bera yfir ána þá fær hann henni silfurlykil
og segir henni að hún skuli þegar systur hennar séu sofnaðar um kvöldið
þá skuli hún fara austur að hólnum og vita hvort hún sjái ekki aðrar dyr
á hólnum
hún kemur sigrihrósandi heim með eldinn
og bíður svo til kvölds og hafði nú víst nóg að gera við að elda í matinn handa fjölskyldunni
og svo leggst hún í öskustóna sína um kvöldið og og og þegar systur hennar sofnaðar þá fer hún austur að hólnum
hún aðrar dyr og og opnar nú með silfurlyklinum þá er þar inni
rauður hestur
og hérna með öllum tygjum og stendur þar við fullan töðustall
og og þar er rauður kjóll og rauðir skór
skór og og allt svo ljómandi fínt og fallegt ennþá fínna heldur en hitt
og svo maður fari nú fljótt yfir sögu þá fer allt að einu í þriðja sinn verður eldiviðarlaust í kotinu
og þær reyna
sömu ferðirnar
systurnar allar en þegar
þegar hún er búin að að hérna
þá fer hún og opnar
fer austur að hólnum og ber þrjú högg á hólinn það þurfti hún alltaf að gera þá sér hún
dyrnar og þá er þar inni snjóhvítur hestur og snjóhvítur skrúði
handa henni skór og hvaðeina
það það hér
geymir svo alla lyklana vel og sofnar sér vel í öskustónni
þá kemur sendiboði
og fer um alla sveitina segir það sé kominn í kóngssonur í byggðarlagið sem að boði allar ungar og ógiftar
stúlkur á sinn fund og ætli það eigi að halda dansleik og úti í skógi rjóðri í skógi
þær fara nú heldur að dubba sig upp og helga þarf nú að hjálpa þeim til
að dubba sig upp
og signý en
helga segir að sig langi nú til þess að fara
í hverju ætlar þú að vera
og hvernig í ósköpunum heldurðu að þú komist að heiman og þú átt ekki nema þessar tuskur utan á þig
að áliðnum degi þá fara þær nú út í sko út
í þetta skógarrjóður sem það ætlaði að skemmta sér í
fer nú fara nú var að dansa en þegar að þær eru farnar og helga er búin með öll verkin sín þá fer hún út
út að hólnum og ber þrjú högg á hólinn og þá opnar hún nú með opnar hún nú með járnlyklinum
og klæðir sig nú í svarta
skrúðann og og sest á bak á svarta hestinn þá var hann svo
fjörugur og góður að hann flýgur alveg í loftinu með hana
út að skógarrjóðrinu og þar er það nú að skemmta sér
og hún ríður svo hringinn í kring um
hópinn þangað til að hún stöðvar nú hestinn
kóngssonurinn gengur svo á móti henni og og sér og hérna tekur í hönd hennar og
og þau dansa svo ein saman allt kvöldið en hinar mega híma og bíða eftir því og kóngssonurinn dansar aldrei við þær
því þarna var fjöldi af stúlkum
fer hún heim nokkru á undan og kóngssonurinn ætlaði nú aldrei að sleppa henni en
en hún þrífur hún
hún hérna slítur sig nú lausa samt og og kastar sér á bak á hesti og ríður heim og er nú kominn í larfana sína þegar systur hennar kom heim
og þær eru heldur ólundarlegar systur hennar þær
hún spyr þær hvort þetta hafi ekki verið gaman
jú það var gaman fyrst segja þær en svo kom einhver einhver svo voðalega
fín
fín stúlka og kóngssonurinn sinnti engri annarri manneskju að dansa við
dansaði ekki við nein aðra eftir hana og það var þótti okkur nú heldur leiðinlegt
varstu hrifin af þessum fínu fötum já
þegar ég var stelpa þá hugsaði ég mér hana alla saman gljáandi í silki og
heyrist núna já
já ætli það ekki
þessi þessi fundur
sem að kóngssonurinn boðaði hann átti að standa í þrjá daga
um morguninn eftir fór allt á sömu
leið að þær dubbuðu sig upp í öll allt öll þau bestu föt sem að þær áttu ása og signý
og helga var heima orðalaust því að hún
þær voru búnar að segja henni þetta áður að hún hefði engin föt til að fara í og mætti alls ekki fara
en þegar hún var nú búin með öll eldhúsverkin sín þá
þá hér fer hún nú að búa sig aftur
og fer austur á hólinn og ber kastar af sér lörfunum og fer nú í rauða kjólinn
og og sest upp á rauða hestinn
og setur upp rauðu skóna
og þeysir nú af stað þá var nú sá hestur ennþá betri
og hún var ekki andartak að komast út í skógarrjóðrið þar sem það er nú allt saman að skemmta sér fólkið
það fer eins og fyrri daginn að
konungssonurinn gengur á móti henni og og
við hana eina eftir það allan daginn
og svo hér fer hún nú
að tygja sig af stað á undan öllum öðrum
til þess að vera nú komin heim á undan systrum sínum og það ætlar nú að ganga illa fyrir henni því kóngssonurinn vildi alls ekki að hún færi
en samt kastaði hún sér nú á bak á hestinum og var nú ekki andartak heim
og gengur frá hestinum sínum í í húsinu
fer svo í larfana sína
og fer að sjóða í matinn og hugsa um svo koma nú systur hennar þá heim og þá
eru þær enn þá fýldari heldur en fyrri daginn
þriðja og síðasta daginn
dagana nema að helga að tekur hér
opnar með með hérna gulllyklinum og
og klæðir sig í hvíta skrúðann
og og sest á bak á hvíta hestinn
og þá var hann nú bara alveg
flaug hátt í lofti
og var ekki andartak út í skógarrjóðri með henni
kóngssonurinn kemur og fagnar henni svo afskaplega vel og og dansar við hana eina
eina allan daginn og þau og svo setjast að síðustu í tafl
að tafli og
að tygja sig svo fer hún nú að tygja sig
og konungssonurinn fylgir henni eftir og og hún þarf að slíta sig
slíta sig lausa því hann leiddi hana nú
og kastaði sér á bak á hvíta gæðinginn sinn en um leið og hún kastaði sér af baki
kastaði sér á bak þá missti hún af sér annan gullskóinn því það var nú gullskór sem fylgdi þessum hvíta
búningi
segir að að
sú kona sem að þessir skór sé mátulegur á eða passi á hún skuli verða konan sín
en hún var þá helga var þá komin í burtu og og heim á gæðingnum sínum
og þegar að systur hennar komu nú heim
þá voru þær óskaplega fýldar og segja að enn hafi komið þessi stelpuskolli ekkert sem
það hljóti að vera einhver kóngsdóttir úr öðru ríki
ríki
nú aldeilis hreint niður
niðurbeygðar
og nú líður af nóttin
afskaplega fínn kóngssonur og gerir boð fyrir karl bóndann
föður þeirra systra
og spyr hann hvort hann eigi ekki dætur jú hann segist eiga tvær dætur
og nú koma þær
ganga fyrir kóngssoninn
og hann tekur þá upp gullskóinn
og máta á þær
en þær komust ekki nema með tærnar ofan í gullskóinn
við bóndann
hvort að hann eigi virkilega ekki fleiri dætur
ja varla segist karl geta nú talið það hann segist eiga aumingja sem hann fyrirverði sig
fyrir að láta nokkurn mann sjá
já láttu hann nú koma hérna til mín
það verður svo úr að helga fer fram í sínum tötrunum sínum
það verður þá svo að skórinn passar alveg á hana
og kóngssonurinn hér
sviptir af henni gráa kuflinum sem hún og skítuga kuflinum sem hún var í og klæðir hana í dýrindis
dýrindis
skrúða og segir að þetta skuli nú verða konan sín
og hann fór svo burt með hana og hann var hann var og fór með
hana heim í ríki sitt því að hann
hann var kóngssonur og tók við konungdómi eftir föður sinn og þar með er þessi saga búin
fylgdi nokkur þula sögunni nei hver sagði já
ekki fylgdi það nú en ég hef nú og þau unnust vel og lengi og áttu
börn og buru grófu rætur og muru smjörið rann og roðið brann sagan upp á hvern mann sem hlýða kann
brenni þeim í kolli baun sem ekki geldur mér sögulaun
hefurðu þetta úr annarri sögu eða þetta heyrði ég já oft á eftir haft á eftir
og heyrði ekki
sokkum og skóm
haltu áfram
og ég hélt áfram
og eftir dálítinn tíma þá var ég farinn að ganga niður í móti
sem var á milli
gljúfranna
og svo var mér náttúrulega borgið
svo hélt ég bara niður hálsinn og og hitti á samkomuhúsið
þegar ég kom þangað þá var fólk að hópast að
að húsinu kvenfólk og karlmenn og allar allt kvenfólkið var uppbrett
til þess að eiga hægara með að ganga pilsins voru uppbrett
og band yfir konurnar sem að hélt pilsunum uppi
og þær þetta var náttúrulega ágætt allt saman ágætisfólk og dugnaðarfólk
og þá sá ég nú fyrst hvernig það var klætt það var í þremur pilsum
fyrst var klukka prjónaklukka og svo millipils og svo svellþæft
svart utast
en fyrst en svunta að framan
en svo heyrði ég talað um að það ætti von á fólki
sunnan yfir ána sem að rann spöl frá húsinu
og var nú svona uggur í því að það myndi komast yfir ána hvort það kæmist yfir ána eða ekki
en það fór allt
vel karlmennirnir höfðu það bara eins og ég þeir fór úr sokkum og skóm
og báru svo kvenfólkið á öxlina og þar og vó það salt á maganum á öxlinni á
karlmönnunum
og það kvartaði enginn hvorki
kulda eða slæma meðferð
yfir hvaða háls þurftirðu að fara það segi
svo þegar allt var komið heim
ja það getur náttúrlega vel verið að það hafi kviknað þarna á milli karls og konu einhver ástarneisti neisti
ég skal ekkert segja um það
þegar þeir voru að bera það yfir ána
svo þegar allir voru komnir inn í samkomuhúsið
þá hélt formaðurinn heilmikla ræðu
og mér hundleiddist að hlusta á það allt saman ég vildi fara
að skemmta mér
svo var nú farið að fara í leiki
alls konar leiki og þar á meðal vefa vaðmál
vaðmálsleik
vaðmálsdansi það var kallað að vefa vaðmál og okkur þótti afar gaman af þessu
svo var klukkan farin að ganga tólf
tólf og þá sagði einhver ætli það væri nú ekki ráð að fara að taka sér bita
jú það var nú samþykkt
af öllum
og það voru þá sóttir þá var þá var
töskur dregnar fram og hver hafði hvert heimili hafði matinn í tösku
hnakktösku
og uppúr hnakktöskunni kom
kom hangikjöt og og svið og lundabaggar og
og brauð og smjör og kæfa og alls konar góðgæti
og það var borðað af mikilli og góðri lyst og svo var kaffi á eftir
og kleinur og pönnukökur og og jólakaka
en um það leyti sem að
fólk var að ljúka við að borða þá segir einn mikið væri nú gaman að geta dansað
þá segir annar já
ég veit nú af munnhörpu hún er til hérna í á einu heimilinu í sveitinni
og ég veit upp á hár að ég get fengið hana lánaða ég skal bara að skreppa eftir munnhörpunni
en þá var álitið að það væri ekki forsvaranlegt
fyrir manninn að fara einn einan
úti í náttmyrkur og moldbyl
þá gaf sig annar fram
og þarna fóru tveir göngugarpar af stað út í þreifandi byl og frost
til að sækja munnhörpuna
við fórum í leiki á meðan svo
komu þeir uppfenntir og rétta munnhörpuna inn um dyrnar
og þá laust upp fagnaðarópi miklu að það væri þá komin
komið hljóðfæri svo það væri nú hægt að dansa
og það var ein heimasætan alveg gullfalleg sem tók á móti munnhörpunni og munnhörpunni
og henni þótti náttúrulega gaman að dansa
en það eru ekki alltaf sopið kálið þó í ausuna sé komið því að þegar til átti að taka þá kunni enginn að spila á munnhörpuna
og þessi unga stúlka heimasæta hún gekk fyrir hvern mann
og spurði alltaf að sömu spurningunni ekki vænti ég að þú kunnir að
spila á munnhörpu
nei nei það kunni enginn og allir hristu höfuðið
þá fór nú að grárna gamanið grána gamanið
ég sat úti í horni og hafðist ekkert að
og lét lítið bera á mig og síðast kom hún til mín
og segir þetta við mig ekki vænti ég að þú kunnir að spila á munnhörpu nei nei ég
hef aldrei spilað á munnhörpu sagði ég en einhvern veginn óvart þá tek ég á móti tek ég við munnhörpunni fer að blása í hana
vita hvort hún væri nú ekki alveg handónýt nei það kom hljóð úr munnhörpunni
en þegar þegar fyrsti tónninn heyrðist hjá mér
þegar ég fór að blása í hana þá þá þusti allt út á gólf og fór að marséra
og og einn myndarmaður
hann stjórnaði var á undan og kallaði hástöfum mars
jæja það er nú hægara
en til allrar lukku þá hafði ég eitthvað spilað á harmonikku og
og ég mundi það að ég hefði náð fyrst á hana gamla nóa svo ég fór að reyna að ná gamla nóa
á munnhörpuna og það tókst
því það
og það marséraði þar eftir gamla nóa