tiro-is/ismus huggingface dataset:
eins og hefði verið þar að þeir hefðu komið þarna allir
á sama degi og farið á sama degi var það ekki flest af
sjómönnunum já og þarna gengu
áttæringar
og það voru sextán menn á hverju skipi
það var náttúrulega oft
lentu náttúrlega í vonskuveðrum en þarna
annars hérna gekk fiskurinn
oft ákaflega stutt frá landi og það var bara tve tví og þríhlóðu þeir sama daginn
þetta var allt
svo var allt sett í köst sem kallað var og svo var þessu skipt og voru tveir menn um hvert kast
hvað hélst það lengi
að það væri skipt þannig þannig það var nú lengi mjög lengi þannig manstu nokkuð hvenær það lagðist niður
skulum nú sjá
augnablik
á víst ekki upp á ár náttúrlega ekki upp á hár en hélst það fram undir fyrri styrjöldina
betur hún á heima hérna vestur í bæ en
en svo kom skal ég segja segja þér
þá kom gísli gíslason sem að byrjaði á á þorskanetaveiði
aflaði ákaflega vel var nú svona spáð heldur ömurlega fyrir þessu það var eitthvað að línu línu
línuveiðiskapurinn alltsvo dróst eitthvað niður annars var til dæmis það var róið svo stutt
það var kallað í leirinn og þetta var svo stutt frá þorlákshöfn
að þeir tví og þríhlóðu sama daginn
svo var svo var hérna þetta borið upp því þá var nú ekki neinar
upp í fjöruna eða upp fyrir
vel upp fyrir flæðarmálið og þá voru tveir menn um sama kast
sko það var allt
þeir þeir voru með sama kast sem kallað var
svo var fiskurinn
svo urðu þeir að vinna sko alveg allt að fiskinum bæði að hausa taka innan úr
og svo aftur að flytja
þetta voru mjög mjög liprir flatningsmenn
en ég man eftir sérstaklega man ég eftir einum vetri þá var saltlaust á eyrarbakka
það var jón heitinn árnason sem var útgerðarmaður þarna og átti höfnina og átti skipsuppsátrin
hann hann sko
var ákaflega góður sjómönnum fjarskalega góður þeim
og hérna og ef að gerði aftakaveður
bæði á stokkseyri og eyrarbakka það eru svo miklar grynningar
þá var þrautalendingin í þorlákshöfn
og ég man eftir því einu sinni sérstaklega í afskaplega vondu veðri að þá hrakti þá í til þorlákshafnar
bæði frá eyrarbakka og stokkseyri
og og hérna og hann hellti hann hellti lýsi í sjóinn fleiri tunnum af
lýsi hann jón heitinn árnason sem átti höfnina hann hellti fleiri tunnum af lýsi sko því þetta lækkaði
dró úr sko briminu
fjarskalega góður þeim
hann var stórríkur maður á því þessu tímabili hafði bæði
verslun og mikla útgerð og átti uppsátrin sem kallað var
hvernig þið voruð mörg í heimili var það ekki ha
þið voruð mörg í heimili
það voru smábýli það voru smábýli því að jón heitinn árnason átti
jörðina það var bara smábýli sem að kallað var
og hérna þá var keypt mjólk hjá
þeim hafnarhjónunum þau áttu einar átta kýr held ég
en það var það var bara túnið var ákaflega stórt
en svo var heyjað
mest fyrir þessum skepnum það var var ákaflega hann var ákaflega fjárríkur og þetta var mikið útigangsfé
það var best bara sett á guð og gaddinn eins og kallað var
það gekk mikið í fjörunni
því að það var ákaflega mikil fjara þar gat verið mikil fjara og svona það át bara
sölin og og hérna
og fjörugróðurinn féð
að vetrinum
hvað gerðu menn sér til skemmtunar
þeir spiluðu á spil
einstaka sinnum var ball
það var stór stofa gestastofa sem að jón heitinn árnason kaupmaður átti og hann lánaði þeim stofuna
nú fáar fáar stúlkur höfninni því þetta voru bara nokkur býli það var það var hérna
og þá lánaði hann þeim alltaf stóra gestastofu hann var ákaflega góður við sjómennina
til að dansa í
á hvað var spilað harmonikku
geturðu sagt mér nokkuð meira frá böllunum
nei það var þetta var ákaflega hógvært allt og stillt svona
þetta var nú til dæmis þetta var ekki nema í landlegum
því það var róið alla daga nema hátíðisdagana
róið á sunnudögum líka
ja það kom fyrir að það var sko ef að hefði ekki gefið
eftir að neta neta hérna
útgerðin kom því að gísli gíslason í óseyrarnesi hann kom á netaútgerðinni og þeir fiskuðu alveg
feikilega mikið í þessi þorskanet
og ég man eftir því einu sinni varð saltlaust
og þá var fiskurinn kasaður
hann bara hann var
var bara settur í feiknastórar kasir því þetta var svo mikill aflinn og
og og það var svo var bara ausið yfir þetta snjó
það var og þessi fiskur hann var kallaður sem að að hann yrði maltur fiskurinn
þessi netafiskur sem að þegar saltið vantaði
var legið mikið á hálsi fyrir það sem honum gísla heitnum í óseyrarnesi hann er fyrir stuttu dáinn
en þeir öfluðu alveg geipilega mikið í netin
já svo ég víki nú aftur að dansleikjunum hvenær var byrjað að dansa á kvöldin
á kvöldin já að draga að dansa að dansa já blessaður vertu
það var þetta var
dagur bara þetta var á útmánuðum aðallega þetta var albjart bara það þurfti ekkert ljós já við vorum svo fáar stelpurnar
en sjómennirnir voru nú nokkuð margir og þó
ég man nú eftir nokkrum sjómönnum sko sem að dásömuðu og pabbi minn var sjómaður alla sína ævi
hann bjó nú fyrst samt upp á bjarnastöðum í ölfusi
svo fluttist hann til þorlákshafnar
þau voru bæði tvígift foreldrar mínir höfðu bæði misst fyrri maka sinn
og svo áttu þau okkur bara því mamma var orðin svo fullorðin og við áttum bara þessar tvær dætur mig
þuríði og sigurjónu systur mína hún er búsett hér í reykjavík
núna hvaða dansar voru dansaðir það var dansaðir gömlu
dansarnir þá þekktust nú ekki nýju dansanir
polki ræll já polki ræll og svo var
skottís já
já já og hvaða fleiri dansar já og hvaða fleiri dansar
ég man það nú ekki svo vel en svo fór ég svo ung til eyrarbakka
ég var eitthvað sextán ára þegar ég fór til eyrarbakka ég fór þar nú í skóla svona kvöldskóla það var nú bara svona kvöldskóli sem að var
rekinn þar og ég fór í þennan kvöldskóla og lærði bæði reikning og og dönsku og ensku
og hvað stóð hann lengi
skólinn skólinn já ja stóð nú bara vetrarmánuðina minnir mig að hafi verið og
á marga tíma á dag
ég held að við höfum átt að koma í skólann bara klukkan átta á morgnana og svo var
eitthvert ég er bara búinn að gleyma því en svo var líka á kvöldin kennt og það var ákaflega góður kennari
skrifað um hann hérna í einhverja bók ég man nú
og ég man eftir því mér gekk svo vel í enskunni
já hún var ungfrú halldóra sem giftist honum sigurði skólameistara á akureyri
hún var með mér í þessum skóla
ég bjó bjó hjá frænku minni náfrænku minni þorgerði frá hrauni sem að hét
og en hún bjó hjá nielsen
faktor nielsen og hans konu
kveðnar rímur ha voru kveðnar rímur heima já
hjá ykkur
eitthvað var nú um það í verbúðunum í verbúðunum ekki heima hjá ykkur og þeir spiluðu
á spil bæði bæði vist bridds þekktist nú þá ekki
einhverjir spiluðu lomber en þeir spiluðu svona sér til gamans en allt var
sér það að það var allt geymt inn í verbúðunum sjóklæðin og allt
þetta var bundið bara og þeir höfðu skrínurnar sínar það voru feikilega breið rúm og sváfu tveir í hverju rúmi
það voru feikilega breið rúm og þeir urðu að hafa
skrínurnar sínar með vetrarforðanum kæfu og smjöri
í bara í
hérna við endann
í rúmunum
en svo þó geymdist þetta nú vel að mig minnir
en svo fengu þeir sko það var engin eins og engin engar ráðskonur þar svo kom það nú seinna eftir að ég fór
og þeir keyptu
sumir sem að þoldu ekki að borða alltaf
þennan þurra mat þá keyptu þeir þeir það var kölluð vökvun þá keyptu þeir graut
bæði hafragraut og mjólkurgraut á þessum heimilum sjómennirnir
kvað pabbi þinn rímur
nei nei hann var svo mikill trúmaður aumingja karlinn
hann pabbi sálugi
feikilega mikill trúmaður mamma var dul en ákaflega skemmtileg og góðlynd
það var kona vinkona hennar
og svo þegar að svo fluttust við yfir á þorlákshöfn
giftist systir mín austur í flóa
og þá fóru þau með henni foreldrar mínir þá fór ég til reykjavíkur
voru aldrei kveðnar rímur heima hjá ykkur ekki jú það voru nú kveðnar rímur ég held það hafi nú
nei aldrei mér þótti alltaf leiðinlegar rímurnar
ég man eftir því annars vorum við ákfaflega bókhneigðar mamma var ákaflega vel greind
var lesið mikið heima hjá ykkur upphátt var lesið mikið af bókum upphátt heima hjá ykkur
o já já það var lesið á kvöldvökunum
hvað hvað var lesið
það var nú svona ýmislegt það var nú bókasafn þarna í þorlákshöfn og maður gat alltaf fengið bækur þar
var guðmundur jósefsson
halldór ólafsson formaður og eigandi bátsins rósinkar kolbeinsson sem ég var búinn að róa lengi hjá
nú ég bjarni guðmundsson
gíslason jafngamall mér
jón guðmundsson sonur guðmundar jónssonar kolbeinn guðmundsson
og þorgeir ólafsson og guðjón kristjánsson
og þessir
þessu þessu var skipt þannig að þegar við komum út eftir út undir núpinn þá
halldór sem réði þessu
að hann ætli að lenda og leggja fimm menn í land og svo förum við á flot aftur því það var brim undir núpnum
þeir eigi að taka líkin og bera þau ofan í fjöruna og
hafa þau til í fjörunni þegar að komi lag á klappirnar fyrir utan
núpinn
fyrir utan þessa vík sem við lentum þarna upp í þar var komin svona klapparrif fram og þá eigi þeir að taka
tveir og tveir hvert lík og einn á að halda í bátinn og hann leggur stranga áherslu á það við þá
að hvernig sem að
allt standi þegar að hann kalli fram að þá róum við fram
en við rósinkar við rérum og við skipulögðum það svoleiðis að ég sat á hálsþóftum og
reri upp en hamlaði fram sem kallað var
en rósinkar sat á öftustu þóftu og hamlaði upp en reri fram svoleiðis og við gerðum það til þess að við hefðum meiri
kraft til þess að róa á hvorn veginn sem okkur sýndist
og þetta vera mjög skynsamlega skipulagt en þegar þeir eru lentir komnir í land og búnir að athuga um líkin þá kalla þeir til okkar að þeir geti ekki
látið
bæði líkin út í einu við verðum að lenda tvisvar því þeir ráði ekki við nema annað líkið í einu
svo lendum við og tökum annað líkið og það er sett út í bátinn
og svo förum við fram og bíðum af okkur ólag
þeir til okkar að það sé lag
og því þeir sáu svo vel úr landi þegar hillti undir bárurnar á á klöppunum fyrir
og þá lendum við ætlum við að lenda og þegar við eigum eftir nokkrar bátslengdir í land
þá kom brot þá kölluðu þeir til okkar að það væri að koma ólag á klöppunum og við
rérum fram eins og við gátum en við vorum ekki komnir lengra það við lentum í holskeflunni rétt þegar hún braut fyrsta báran
og og hún braut það skarpt yfir að
hún fór alveg fram yfir bátinn því að
halldór sem stýrði var í skutnum og stýrði hann fór fram á þóftu
og rósinkar
sem að sat þar hann var komin í hnút fram á næstu þóftu og ég aftur á bak ofan í barkann
en þegar að við vorum komnir yfir og
risum upp aftur þá sagði halldór að við skyldum lenda upp á líf og dauða
en rósinkar segir fram fram við mig og ég fylgdi honum eftir ég hamlaði og hann réri í skorpunni fram
og þegar næsta bára var að koma þá
gáfum við eftir undan bárunni
við vorum nú vanir brimlendingu búnir að eiga við þetta það er mikil brimlending þarna á sandinum
og einhvern veginn atvikaðist það svoleiðis að ég hlýddi honum
en ekki halldóri sem var formaður
og ég tel upp og það hafi bjargað okkur að við fórum þó fram á milli báranna en ekki upp því að
lenda fimm manna fari fullu af sjó
upp í brimi það
er alveg óvíst hvernig það fer þó að menn væru í landi til að taka á móti
að þá ráða þeir ekki við neitt í freðinni stórgrýtisfjöru og báturinn
hefði alveg eins getað hvolft frammi
eins og að lenda svo beinn að við hefðum getað bjargað okkur þarna upp
en þetta bjargaðist nú við komust fram úr þessu önnur báran hún braut vel fram í miðjan bátinn
en þriðja báran
báran
aðeins lyfti sér yfir skutinn en fjórða báran og merkilegt var að talið að það sé ekki nema þrjá bárur í
ólagi í brimi en þarna kom þó fjórða báran og hún velti sér yfir borðstokkana enda var báturinn þá komin
heldur yfir þóftur en hann velti það út úr sér og hefur náttúrlega verið margbúinn að fylla en hann velti það út úr sér einhvern veginn að það var alltaf
hann flaut og við pössuðum það að láta hann aldrei koma skakkan fyrir í bárunni
svo þegar við erum komnir fram úr bárunni þá er ég látinn andæfa fram
en þeir fara báðir að ausa og þegar þeir eru búnir að ausa svona niður fyrir þóftu þá segja þeir mér að
snúa nú við og róa inn með landi og
í land til mannanna sem voru í landi og sögðu þeim að þeir yrðu að bera líkið inn í súrnadal því að það væri þeir lentu ekki aftur
og það var óþægilegt verk að því þeir höfðu ekkert til þess að bera líkið í
og urðu að bera þetta á milli sín þarna í stórgrýtinu og það var ábyggilega erfitt og óþægilegt verk en þegar kom inn í súrnadal þá var ágætt að lenda og það gekk allt ágætlega
þetta bjargaðist svona vel en svo var áframhaldið á
á þessu hafliði gunnarsson merkur og góður maður þarna
lifði víst mikið til á sjávarútvegi og að róa á sinni skekktu
að hann það var eins og hann
hefði engan frið á kvöldin og nóttunni hann þóttist alltaf vera að liggja fyrir tófu en ég veit ekki einu sinni hvort hann hefur nokkra haft nokkra byssuna
með sér þegar hann fór í þessar ferðir nema hann fer seinna um veturinn fer hann að finna
föt sem allir vissu að var af bjarna bjarnasyni og hann er þangað til að að hann finnur
er búinn að finna öll fötin af honum
og svo finnur hann part úr líkinu
líkinu og hann er búinn að finna mestallt líkið og það var flutt inn í dalskirkju og jarðað
svo um vorið eða sumarið þegar leysir úr núpnum þá fer hann að leita og þá finnur hann
töskuna
pósttöskuna og hnakkinn og poka sem jón kristjánsson átti sem að var með póstinum finnur það í
hlíðinni þarna kölluð stofuhlíð
hlíð sem að er nú engin hlíð því þetta má heita að vera snarbratt en það er samt það er lyngi og og gróðri vaxið
á sumrin mikið af lyngi og fjalldrapa þarna eða víðir eða einhverjum svona gróðri
þar finnur hann þetta og þá er það ekki nóg
hann heldur áfram
að leita og
leitar þarna uppi í fjalli
þangað til hann finnur hattinn og stafinn hans sumarliða þá er hann í klettum alveg upp undir brún
en það töldu margir að
sumarliði og hesturinn
hefði orðið undir þessu snjóflóði sem tók þessa menn í sjóinn en það var ekki þetta snjóflóð hefur tekið hann
líka þeir hafa verið orðnir freðnir bæði hesturinn og maðurinn
og þeir hafa farið út á sjó
með snjóflóðinu
og flotið þar langt vegna þess að þeir voru orðnir freðnir að þá hafa þeir eða það er álitið að þeir
flotið þar langt í burtu
og þeir það hefur aldrei rekið neitt af þeim
en þess þetta snjóflóð hefur samt
komist yfir póstpokann og hnakkinn sem var þarna uppi í hlíðinni
og stafinn og og hattinn því þetta var efst þarna uppi í hlíð alveg upp undir klettum og núpnum
þetta er það sannasta sem ég veit til og eins og þetta kom mér fyrir sjónir því ég var þarna einn þátttakandi í
þessu og ég fylgdist með þessu frá byrjun eða frá því þorgeir kom til að segja okkur frá þessu slysi
fylgdist ég náttúrlega með þessu því ég var með því líka að komast
kistuleggja líkin þessi tvö og koma þeim til kirkju inn í dal
ég hef heyrt tvær sögur af þessu bæði hjá
jóni kristjánssyni eftir eða jóhanni hjaltasyni eftir jóni kristjánssyni og hjá
eftir alexander
á dynjanda
en hann var bara náttúrlega ekki nálægt þessu og kom ekkert nálægt þessu og þess vegna var það ekki það
að alexander hann er
gullvandaður maður og vildi ekki vamm sitt vita í neinu og
hann vissi náttúrlega um þetta og frétti af þessu vegna þess að hann var giftur systir bjarna bjarnasonar
sem var einn af þeim sem fórust þarna
og þess vegna hefur hann fylgst með þessu en hann hefur bara ekki heyrt skýrar enda verður það aldrei
skýrt að heyra sögu eins og að vera sjálfur þátttakandi í því og ég
get ekki hugsað mér að það sé neinn
sem man þetta betur en svona
en þú hefur heyrt já hálfdán hefur sagt þér af þessu sjálfur hálfdán hérna ekki
maðurinn sem fann líkið sem að fann hann hafliði hafliði hafliði ja maður fylgdist með því daglega því hann var alltaf þarna sko og þetta sem fannst
sko þetta var maður fylgdist með því daglega þetta var stutt á milli þarna það er stutt á milli bæja þarna
við berjadalsá
það var það var innsti bærinn og svo var það hét nú berurjóður sem að hann
berurjóður
sem hann bjó í svo var berjadalsá gullhúsá þar bjó marías jónsson
og þarna var ágætis lending þarna við gullhúsána vegna þess að það var sker fyrir framan svo næst
þar fyrir innan eiginlega eru snæfjöll jörðin snæfjöll því þetta er allt í snæfjallalandi og
þar bjó þá rósinkar kolbeinsson sonur kolbeins jakobssonar í unaðsdal
og þar fyrir neðan bjó
samúel jónsson og erlendína
með son sinn sigurð sem að
varð seinna skipstjóri og fórst á bátnum á bátnum gunnari
og og svo bjarni jónsson
faðir þessa bjarna bjarnasonar og þórdís arnórsdóttir og ingimunda sem enn er lifandi og jóna kona
kona alexanders þær eru lifandi líka og þær vita náttúrlega
um þetta og hafa fylgst með þessu sérstaklega ingimunda því hún var náttúrulega
alveg lífið og sálin í þessu og hún giftist syni guðmundar
jósefssonar
og flutti svo til reykjavíkur
og svo kom svo kom
innan við berjadalsána þar var guðmundur jónsson ég held að það hafi ekki
annað og hann en hann var þarna með
þrjá drengi sem voru orðnir það fullorðnir að þeir voru með og ég held að þeir hafi nú verið
kolbeinn og jón en ekki bjarni hafi verið með okkur í þessu ferðalagi
og þeir náttúrulega
kolbeinn sérstaklega man eftir þessu
og en þorgeir
og halldór eru báðir dánir þeir voru aftur í sandeyrarlandi
annars þegar ég fæddist þarna á ströndinni nítján hundruð og tvö þá fæddust þrjátíu börn í snæfjallahreppi á því ári
það mikið þá
náttúrlega ekki allt þarna því að það var til dæmis í bæjum voru ellefu fjölskyldur þegar ég var að alast upp og oft voru tvær fjölskyldur á lónseyri
nú tvær og þrjár í dal það var tvíbýli þá í dal
en líklega hafa alltaf verið þrjár til fjórar fjölskyldur
til dæmis í æðey á hlíðarhúsunum var eins fjölskylda
á hóltúninu ein í naustavík önnur
og þriðja og jafnvel fjórða á skarði þetta voru bara það var ef það væri hægt að setja árabát
þá var farið að þá var sest að þarna þetta var alveg eins og kotin sem að komu hér á suðurlandi þá voru menn en svo var þarna
bara þéttbýli úti á snæfjallaströndinni það var nú tvíbýli í á sandeyri náttúrulega oft þeir bjuggu þar saman sigurður og
nú og þar var guðmundur jósefsson í bróðir sigurðar hann var þar í húsmennsku á sandeyri
og fleiri fjölskyldur það kom oft fyrir að það var fjölskylda á sandeyri svona
og svo var þarna út frá til dæmis bræðurnir þrír helgi bjarni og guðmundur
hefurðu nokkurn tímann verið varstu á barnaskóla nokkurn tímann það var nú lítið ég fékk tólf vikur upp á lífið
þrjár vikur í fjóra vetur já ég gleymdi að spyrja þig hérna hvenær þú værir fædd
tíunda september nítján hundruð og tvö
svo ég er að verða hálfáttræð
lifi til haustsins
ég var þriðja er sú þriðja í röðinni
af systrum mínum
við vorum sex systurnar þangað til við eignuðumst einn bróðir
eignuðumst við eina systir eftir það
svo við urðum sjö og hann einn
og er nú mest af þessu jæja það eru við erum fjögur í reykjavík
álftamýri þrjátíu og fjögur ellefta september nítján hundruð sextíu og átta jón eiríksson frá efri þverá
í vesturhópi
nú búsettur álftamýri fimmtíu og sex reykjavík segir frá þú varst að segja mér þarna að þú hefðir gengið hundrað kílómetrar
það er skal ég segja þér frá norðurbraut í miðfirði já
það er við alveg við fjarðarbotninn að austanverðu já
það er þaðan og suður í fornahvamm eru sextíu og þrír kílómetrar
og svo er og svo eru frá fornahvammi og ofan í ofan í borgarnes sextíu kílómetrar
og af hverju var þetta ja ég var ég var nú farin að bulla
hvað af hverju hérna kemur ekki inn á bandið
af hverju hérna komstu af hverju fórstu að ganga svona langan veg á svona stuttum tíma ja þetta var nítján hundruð og nítján já
það er nú ólíklegt
ég gæti sagt þér þá forsögu að því ég var þá
foreldrar mínir fluttu að sveðjustöðum á miðjum hrútafjarðarhálsi nítján hundruð og eitt
og þá var var í byrjun verslun á hvammstanga
richard pétur riis stórkaupmaður eða eða kaupmaður fyrir þarna hann hafði flutt haustið níutíu og níu
vörur til hvammstanga dálítið og lét
roskinn mann sem bjó í kirkjuhvammi útbýta þeim nú og það
en svo er nú ekki meira um það þó að þar gæti nú komið út af saga
þá var ég á ytri völlum það er næsti bær við hvammstanga
var það bara eitt ár því að foreldrar mínir fluttu frá efri þverá og þangað
en svo var haldið áfram við pöntun
torfi í ólafsdal og þingeyingarnir og þetta náði saman orðið að þá var
þá var komin
var á fyrstu árum hér
ja við skulum segja
gagnfræðaskóla flensborgarskólans til dæmis
var þar guðmundur faðir skúla alþingismanns
var faðir hans bjó á svertingsstaðaseli sem að kallað var þá alltaf en eða
beitarhús en eru frá frá svertingsstöðum sem að er nær á sem fellur þar
þá var hann sérstakur framfaramaður þessi guðmundur hann var búinn að
á flensborg
og prýðilegur maður að öllu leyti og þá tók hann að sér pöntun
og svo var það smátt og smátt meira og varð úr því söludeild
og til þess var nú ráðinn sérstakur maður sem var nokkuð mörg ár við það
stefán að nafni fóstursonur séra hálfdánar heitins á breiðabólstað
en þá þegar að þetta var
komið þarna nítján hundruð
og og þetta var nú nítján hundruð þá er þá er þetta svona sko þá
byrjar þessi pöntun og
og guðmundur þessi á svertingsstöðum hann byrjar búskap
hann byrjar búskap aldamótaárið á neðri svertingsstöðum sem kallaðir eru núna
vegna þess að það var farið að kalla sko
selið efri svertingsstaði það skapaðist af því annars heita það ekki þeir þeir heita bara svertingsstaðir sko neðri bærinn
en það er orðið alveg fast við hann
hreppsnefndaroddviti og hann tók að sér þetta það var þá var þá orðin það mikil
alltsvo verslun það mikil að hann gat ekki stjórnað því heiman að
og varð að fara
fara á áramótum nítján hundruð og fimmtán að þessu starfi
og þá tók ég og annar bróðir minn eða við bræður tveir sem bjuggum á svertingsstöðum eftir á sveðjustöðum
frammi við
veginn þá tókum við það okkur að hirða fyrir hann til vors
og og þar af leiðandi varð
það það leiddi af því
ég tók
jörðina
og fór að búa þar áfram því það var einmitt nítján hundruð og sextán var
mitt eða
okkar giftingarár
við kynntumst einmitt
á þessu ári fjórtán til
nú en svo eftir þrjú ár þá er það faðir hans
sem að á jörðina
að hann vill fá hana lausa
og það var nú bara fyrir milligöngu annarra manna þetta var besti indælasti karl
eða maður
orðinn mikið gamall
ég var búinn að vera hjá honum bæði sumar og eða vetrarmaður og
og við vorum ágætir nágrannar og allt það var ekki bara það var bara það voru aðrir sem ekki
nú og þá er það nú þannig lagað að það voru engar jarðir lausar þó var eitt ein lítil jörð auglýst
um veturinn til sölu það var litli ós það er fyrir utan króksá heitir
áin sem fellur hjá kemur úr línakradalnum sem kallaður er
fyrir múlann á fjallinu bjartsýni fjalli að sunnanverðu
svo litli ós er í hvammshrepp
og ég heyrði aldrei að það hefði sótt sótt neinn um hana annar svo ég var
var með þetta sama boð og taldi það hæsta boð og en þegar að
til kemur og dagur sá kemur sem að þetta á að gerast þá er nefnilega gerð tvö
ábúandinn
átti og á alltaf kauparétt fram yfir aðra
með sama verði og aðrir bjóða og það voru gerð tvö alltsvo ábúandinn kaupir
og selur öðrum manni
og þá var það nú þannig það er öðruvísi heldur en nú þá var ekki hægt að fá nokkurt afbýli
ég náttúrlega ég ætlaði ekki þarna fram eftir ég gat farið á þessa jörð jú það var rétt og gerði það líka á endanum
en eigi að síður vissi ég um jörð því að konan mín er ættuð austan úr
árnessýslu
hún er fædd í túni
í hraungerðishreppi
í árnessýslu og
og svo ég bara fór
labbandi hlaupandi af stað suður og þegar ég var búinn að sleppa ég gat ekki farið fyrri nú en þá var það alveg nýbúið sko að
og þegar að ég gekk þetta að ég
austur og
og þótti gaman að
úr því að því að ég á minningu frá því enn
mér þótti glæsilegt útsýni af kambabrún
og þá meira að segja sást nú glampa það var í sólskini
svona milli nóns og miðaftans ég var þar með öðrum manni það var
ófeigur sonur séra þorvaldar heitins á mel
hann fór að fara austur að
að þjórsártúni að finna systur sína sem að þar var gift
ég man það vel það
eiginlega ég hef nú ekki gert víðreist en það er svona önnur eða þriðja fegursta útsýn sem að ég hef séð nú er náttúrlega
já nú svo gekk ég til reykjavíkur aftur
og ætlaði mér að ná í mjólkurbíl í borgarnesi því að þeir nefnilega
það var einhvern veginn svoleiðis tvöföld
ferð þeir komu snemma að morgninum
en svo fóru þeir eitthvað annað ég veit það ekki og tóku svo aftur umbúðirnar til næsta dags upp í norðurárdal
farinn þegar ég ég kem þá er hann farinn
ja þeir segja kannske svona ja það sé
tuttugu mínútum
svo ég hleyp en það var ekki að gagni ég hljóp bara áfram því ég náði aldrei í bílinn
þú hefur farið þessa leið er það ekki jú jú jú og manst eftir brekku í norðurárdal já já já
ég náði þar samt háttum
eða það er að segja jæja þetta
var orðið svo seint sko ég var tvo og hálfan tíma þarna upp eftir
ja tíu eitthvað svoleiðis ekki fyrr en eftir
borða og svoleiðis og þá þá náði ég háttum heim að svertingsstöðum