tiro-is/ismus huggingface dataset:
fer karl heim og um kvöldið þegar að dimmt er orðið þá kemur loðinbarði og pissar á gluggann þá segir karl
æ signý mín viltu ekki skreppa út og sækja buxurnar mínar svo það rigni ekki
svo fer signý út þegar hún kemur út þá er loðinbarði þar fyrir
og tekur hana og segir við hana hvort viltu
heldur að ég beri þig eða dragi þig
ég vil heldur að þú dragir
svo dregur hann hana á hárinu heim í helli sinn og spyr hana hvort hún vilji giftast sér en hún neitar
og þá fer hann með hana alveg eins og ásu að hann bindur hana og setur mat í kjöltu hennar sem hún nær ekki
og nú víkur sögunni heim í kotið nú er helga orðin ein eftir
og þau sjá náttúrlega mikið eftir hinum dætrunum tveimur sem þau höfðu uppáhald á
svo þegar karl fer í viðarmó þá kemur loðinbarði og leggst á byrðina
og þegar karl skipar honum að fara af byrðinni þá segir hann ekki nema þú gefir mér hana helgu dóttur dóttur
þína ja ég held að mér sé nú svo sem sama þó þú fáir hana úr því þú ert búinn að fá hinar tvær
og lofar að gefa honum helgu svo fer karl heim
og um kvöldið þegar loðinbarði kemur pissar á gluggann þá segir karl
helga farðu út og sæktu sokkana mína svo það rigni ekki helga fer út þegar hún kemur út þá stendur loðinbarði þar
og tekur hana og segir hvort viltu heldur að ég beri þig eða dragi þig
ég vil miklu heldur að þú berir mig segir helga svo ber hann hana heim í helli sinn
og þegar þangað kemur þá segir hann það sama við hana eins og systur hennar hvort hún vilji ekki eiga sig
og hún tekur því ekki illa
en segir það þurfi nú margt að gera áður
og hann verður ákaflega glaður yfir þessum góðu svörum hennar
verðurðu nú að fara heim í heim til foreldra minna því þau hafa engan mat og ég ætla að taka til mat hérna
ég veit að þú sérð ekki eftir því þó ég láti þau hafa svolítinn matarbita
það var nú alveg sjálfsagt
að hann gerði það fyrir kærustuna svo þegar hann er úti í skógi að ná í
að veiða þá tekur hún
tekur helga ásu systur sína setur hana í poka og bindur fyrir ofan
þegar loðinbarði kemur heim þá segir hann nú er ég búin að
segir hún nú er ég búin að taka til mat handa foreldrum mínum sem þú verður að fara með til þeirra en þú mátt alls ekki líta í pokann
því að ef þú gerir það
þá verð ég strax vör við það og þú skalt ekki hafa betra því
nú leggur loðinbarði af stað með ásu
kominn dálítið áleiðis þá sest
hann niður að hvíla sig
og þá verður vaknar nú forvitni hjá honum að hann langar til að sjá hvað er í
pokanum ætlar að fara að leysa bandið
um leið og hann ætlar að fara að leysa ofan af úr pokanum þá heyrir hann rödd sem segir
fara gera
loðinbarði heldur að þetta sé helga og segir ekki skal ég í belginn bauka þó
þó brotni í mér hryggurinn glöggt er auga í helgu minni sér hún gegnum holt og hæðir og helli sinn
og með það heldur hann áfram með pokann og til karls og kerlingar og lætur hann þau hafa pokann
og snýr aftur heim til helgu en það verða miklir fagnaðarfundir þegar að ása kemur upp úr pokanum
svo var hann karl loðinbarði alltaf að ámálga það við helgu það um gistinguna og hún segir já já hún þurfi nú að búa vel undir veisluna fyrst
og eftir nokkurn tíma þá segir hún honum að nú sé orðið matarlaust aftur heima hjá pabba sínum og mömmu hún hún sjái það
nú verði hann
mat handa þeim
og svo fer hún alveg að eins með
með signýju hún setur hana í pokann og skipar honum að fara
þetta sé matur sem hún ætli að senda pabba sínum og mömmu
og hann gerir allt sem helga biður hann
nú fer hann heim
leggur hann af stað með pokann og þegar hann er kominn dálítið áleiðis þá
þá verður hann nú þreyttur og langar til að hvíla sig og sest niður
þá grípur hann nú forvitnin aftur hann langar nú að sjá hvað sé í pokanum og ætlar að fara að leysa bandið en þá þá segir signý
þá heldur hann að þetta sé helga aftur og segir ekki skal ég í belginn bauka þó brotni í mér hryggurinn
glöggt er auga í helgu minni sér hún gegnum holt og
hæðir og helli sinn
svo heldur hann áfram með signýju til karls og kerlingar
og afhendir þeim pokann og þau verða óskaplega fegin þegar signý kemur upp úr pokanum
loðinbarði heldur aftur út í hellirinn
nú verði endilega fara þau endilega fara að gifta sig já já helga tekur vel í það segir að fyrst verði hún að búa út
veisluborðin og meðan skuli hann fara og bjóða í veisluna því að það verði að vera vegleg veisla
óskaplega ánægður með þetta
og nú fer hann að bjóða vinum sínum
og það eru nú tröll og
þursar og þar fram eftir götunum
en á meðan að hann er að bjóða
veislugestum þá undirbýr
helga veisluna hún dúkar borð og setur þar á dýrindis kræsingar og svo býr hún út brúðu
og gerir hana sem líkasta sér
og tekur svo
kálfsblöðru og fyllir hana með blóði og setur á brjóstið á brúðunni undir fötin
og þegar hún er búin að þessu þá tekur hún kol og
gerir sig kolsvarta í framan ber framan ber í andlit sér tekur svo kústskaft og leggur af stað
og hún er ekki komin langt þegar hún mætir fyrstu boðsgestunum
og það eru þursar ljótir vel
og þegar þeir sjá hana þá segja þeir hvaðan kemur þú kolsvört króki ríðandi
o heiman frá o heiman frá en hvert ætlið þið
við ætlum í dumbhús að drekka
þar vín komstu nokkuð þangað kolrassan þín
kom ég þar og kom ég þar sem breitt var á bekki og brúður sat á stól
og full voru öll ker svo út af fló og ríðum og ríðum og skellum undir nára og látum ekki blessaða brúðurina bíða
nú halda þeir áfram en helga heldur sína leið og hún er ekki búin að fara langt þegar hún mætir öðrum hópi boðsgesta
og það eru hrímþursar ennþá ljótari og andstyggilegri og stærri en hinir
og þegar þeir mæta helgu þá segja þeir við hana
hvaðan kemur þú kolsvört króki ríðandi
heiman frá og heiman frá en hvert ætlið þið við ætlum
í dumbhús að drekka þar vín komstu nokkuð þangað kolrassan þín
nú halda þeir leiðar sinnar og helga heldur áfram sinni ferð
og þegar hún er búin að
fara nokkuð þá mætir hún loðinbarða sjálfum með þríhöfða þursa og tröll með sér
og þegar þeir mæta helgu þá segja þeir hvaðan kemur þú kolsvört króki ríðandi
heiman frá og heiman frá en hvert ætlið þið við ætlum í dumbhús að drekka þar vín komstu
nokkuð þangað kolrassan þín
og full voru öll ker svo út af fló
o ríðum o ríðum og skellum undir nára og látum ekki blessaða brúðurina bíða
og svo halda þeir áfram til hellis loðinbarða en helga fer heim til sín
sín
og þegar þeir koma í hellinn þá er þar eins og helga sagði
breitt á bekki og brúður sat á stól og nú setjast þeir að veislunni og drukkið fast og borðað vel
og þegar þeir eru orðnir góðglaðir þá fara þeir nú kasta hnútunum eins og trölla er siður
um borðin og það endar með því að
ein hnútan lendir framan á brjósti brúðurinnar og þá springur blaðran kálfsblaðran og blóðið fossar niður um hana
og þá verður loðinbarði óskaplega reiður því hann heldur að þeir hafi drepið helgu
og það hefjast óskapleg læti og bardagi þarna sem endar með því að þeir allt hyskið
liggur dautt eftir
en þegar helga kemur heim þá verður fagnaðarfundur því hún er nú búin að frelsa báðar systur sínar svo það var nú
eðlilegt að foreldrarnir væru nú eitthvað farin að breytast í garð hennar
og hún fer svo aftur út í hellinn til þess að athuga hvernig þar sé umhorfs og þá er allt
allur tröllalýðurinn dauður og loðinbarði líka
en í hellinum var ógrynni fjár og allt þetta fékk helga og varð mikil gæfumanneskja
ja ég man það nú ekki alveg fyrir víst ég hugsa það sé hafi líka verið amma mín anna hún sagði okkur mest af sögunum
því að hin amma mín dó
við vorum eða ég var tiltölulega svo ung þegar hún
en annarri sem að
sem að hefur nú verið prentuð í breiðfirðingi auðvitað frá mér
að þeir fóru í hólminn
fóru út í hólm eins og títt var þegar þeir þurftu að versla
og þá ráku þeir sig á sker á leiðinni
og þá sjá þeir á skerinu þegar þeir þetta fór nú allt saman vel það er mikið söl á þessu skeri
en sölvatekja var mikil búdrýgindi í þá tíð
svo gera þeir ferð yfir í hólminn aftur og hafa með sér móður sína
hildi að nafni sem ennþá fylgir ættinni
og létu hana á skerið meðan þeir skruppu út í hólm
en svo eins og eðlilegt var og sjálfsagt þá fengu þeir náttúrlega dálitla hressingu
og mundu þá ekki eftir að
vera nógu snemma til við aðfallinu að taka kerlinguna af skerinu þegar þeir komu aftur
þá er hún auðvitað flotin í burtu og sölvapokarnir flutu þar í kring þeir höfðu eitthvað af þeim en kerlinguna aldrei held ég
eftir það heitir skerið hildarboði og það heitir það enn í dag
þessa sögu sögðu
allir og enginn því að það er þetta fylgir þetta fylgir alveg skerinu það er alltaf sagan um vegna hvers það heitir hildarboði
ég kann margar fleiri þær eru svoleiðis sumar að það er svona ekkert í þeim beint en
hákoni
hákoni hver hefur sagt þér þær sögur manstu það nokkuð
það hafa ýmsir sagt þær sögur hérna af honum og þær voru náttúrlega mikið fleiri til
hann skrifaði mér í fyrra hann sveinbjörn beinteinsson og vildi nú fá
sögur af hákoni
ég hélt nú að ég gæti sagt töluvert en það var bara allt of lítið sem ég gat af honum sagt
það var maður sem að lengst hefði vitað um hann það var vigfús heitinn í brokey
maður krufði þetta nú ekki nóg á sínum tíma
voru þetta algengar sagnir hérna um breiðafjörð þessar sagnir sem þú sagðir af hákoni áðan
heyrðirðu þetta þegar þú varst ungur já já allar allar þessar sagnir
ja þessa sögu þarna um þar sem þeir voru báðir
báðum úthýst honum og breiðfjörð þarna í helgafellssveitinni það hef ég nú úr úr sögu gísla konráðssonar
ævisögu sigurðar
og það er nefnilega það sko það skilur þetta
þó það sé nú óskylt þessu
að hannes hafstein hvort þið kannist við sem var kallað þerriblaðsvísur
hann stælti nítjándu aldar skáldin sína vísuna hvorn
fimmtíu krónur á mánuði
nema því aðeins að ég
ég trúi þér grímur minn segir hún og
þá skulum við ekki tala um það þú borgar mér bara þegar þú getur
elskuleg við mig
eins og meðal til dæmis annars ég gæti sagt um það hvað var nú smásmugulegur brynjólfur bjarnason ég átti
ég átti kaupið eins og ég sagði áðan fimmtíu krónur á mánuði nú stendur svoleiðis á mig vantaði föt
og hún hugsaði fyrir mig
blessuð helga
farið farið til klæðskera guðmundur hét hann
og sér þar nýt
föt og það fínustu föt
hafði nokkurn tíma séð og aldrei dreymt um að ég fengi svona
þá er hún bara búin að semja við klæðskerann að að þessi föt sem hann átti þarna þá var einhver maður látið
sauma þetta á sig
tók eftir því þetta muni hér um bil passa alveg fyrir mig hún er búin að gerir ekki einungis
það að vita hvort hún geti fengið þetta hún samdi bara
við klæðskerann að ég gæti fengið fötin upp á það að borga bara tíu krónur á mánuði
en fötin kostuðu sextíu krónur
nú stendur svoleiðis af sér
að ég þetta var í miðjum mánuði akkúrat ég átti helminginn af
mánaðarkaupinu fimmtíu krónur
til góða
svo ég fer til brynjólfs bjarnasonar og bið hann
hvort hann vildi ekki vera svo elskulegur og lánað mér nú tíu krónur sem væri
ég gæti eignast þau mig vantaði
fá þessi föt
þá segir brynjólfur jónsson og ég get get aldrei gleymt því þegar ég
fátækur umkomulaus því að það var ekki peningar í þá daga þá
segir hann veistu ekki
um samningana
ég er ekki ég ég á ekki að borga þér fyrr en eftir mánaðamót
ég veit það segi ég veit það en ég hélt kannski að þér munduð nú gera þetta vegna þess að svona stendur á
mig vantar föt
semja um þetta fyrir mig ef ég fæ bara þessi tíu þessar tíu krónur þá get ég náð í fötin
tala um ekki tala um
tíu krónur þó átti ég inni tuttugu krónur ekkert
þetta get ég aldrei gleymt
eina skemmtunin sem ég fór á það var bara skóla skólaballið
og ég man ekki hvort að það var hún hafi hjálpað mér ef ég hef eitthvað eða mamma sendi mér einhverja mjólkuraura
hún var alltaf gerði það alltaf þegar hún gat
vorið þarna sagðirðu já um vorið þegar að ég útskrifaðist þá vildi það svoleiðis til að
pétur oddsson kaupmaður í bolungarvík
hann vantaði verslunarmann hann þá réð hann mig undireins
til sín sem verslunarmann í bolungarvík svo ég fór
ég var svo heppinn hefði ég verið áfram hjá brynjólfi bjarnasyni hefði ég aldrei getað
fengið þetta ágæta tækifæri að fara til péturs því að þar fékk ég mikið hærra kaup
og allt frítt hjá honum bæði húsnæði þjónustu fæði og allt sem ég þurfti
það var ennþá betra var það þegar ég var búinn að vera í tvo mánuði hjá pétri oddssyni þá
undireins fá mikið af peningum ég gat orðið skuldlaus og sent alla peningana
til helgu minnar í reykjavík
allt sem ég skuldaði
hann reyndist mér svona vel hann pétur oddsson
frá hafrafelli það var það var bróðursonur péturs oddssonar hann hafði verið verslunarmaður hjá guðmundi sveinssyni
í hnífsdal hann oddur en svo var það það að ég fór í staðinn fyrir í odd
til péturs
já oddur fór til péturs en ég frá pétri og til guðmundar sveinssonar í hnífsdal og þar
var ég frá því nítján hundruð og
og já vorið
og níu níu
og þangað til nítján hundruð og þrettán þegar ég flutti heim til súðavíkur
þá vildi pabbi fá mig heim þá var hann orðinn þreyttur auminginn
kæmi
annars hafði hafði ég ágætt í hnífsdal
þar var ég beðinn fyrir að vera
pöntunarfélagsstjóri og var það
með á sama tíma sem ég var verslunarmaður hjá guðmundi
nema því aðeins að ég hefði annan með mér og þá varð
að ég hann guðmundur hann var svo góður við mig eins og allir
hann gaf leyfi til þess að ég mætti vera pöntunarfélögsstjóri fyrir hnífsdælinga
en svo skeður það að
þorvarður sigurðsson hann var með mér pöntunarfélagsstjóri svo þess vegna gátum við sinnt þessu
starfi og þá gekk þetta ágætlega pöntunarfélagsstarfið allt saman og við vorum
meira að segja ögur systur voru búnar að biðja mig um viðskipti
þó nokkrir í bolungarvík bolungarvík já allir hnífsdælingar
nema og meira að segja kaupmennirnir sjálfir þeir gengu allir í pöntunarfélagið
en við höfðum enga búð og við pöntuðum bara
fyrir þá sem vildu
og og og þá var það þannig að að
kaupmennirnir þeir skiptu við okkur við lögðum ekkert sem sagt á vöruna ja eitthvað
prósent eitthvað svona lítið
seldum líka fiskinn fyrir hnífsdælinga aðallega
bæði bæði stóran fisk og og hérna og labra
og þetta gekk allt svona ágætlega og þetta er í fullum gangi
öll árin sem ég var í hnífsdal
fór það svo eftir að ég fór heim
það er ekkert heillin ég bara sópaði bæinn og kastaði ruslinu á eldinn
en feykirófa vissi að konan var að skrökva
og þess vegna kom hún venjulega inn
og tók það sem konan var að sjóða upp úr pottinum
og fór með það heim í hólinn sinn og át þar það sjálf
það má nú nærri geta að maturinn varð ekki drjúgur hjá þeim karli og kerlingu og
lokum höfðu þau ekki nokkurn matarbita en svo vel vildi til að skammt þar frá var kóngur í ríki sínu
nú fer karlinn að finna kónginn og biður hann að hjálpa þeim
segir honum alla söguna um það hvernig feykirófa hagi sér kóngur segir að
það sé alveg sjálfsagt hann fer út í hænsnahús nær í eina hænuna
og gefur karli og segir að
það sé best fyrir þau að sjóða ekkert eggin heldur borða þau hrá
þá viti feykirófa ekkert hvenær þau borði og þau geti lifað lengi á eggjunum
karlinn verður
nú heldur en ekki glaður þakkar kóngi fyrir sig tekur hænuna undir höndina og labbar heim til sín
en þegar heim kom þá var nú mesta vandamálið hvar átti að koma hænunni fyrir því þau höfðu engan hænsnakofa
og kotið þeirra var svo lítið að það var aðeins eitt herbergi
en þau útbjuggu hreiður handa hænunni
í einu horninu
nú byrjaði hænan að verpa og karlinn og kerlingin þau
átu eggin úr henni og alltaf hrá lengi vel
en að nokkrum dögum liðnum þá fór konunni að leiðast að borða alltaf hrá egg og einu sinni þegar karlinn var úti í skógi að höggva við
þá hugsar hún að gott væri nú að fá eggin svolítið soðin
svo hún kveikir upp í hlóðunum og ætlar að sjóða eggin pínulítið
en um leið og fór að rjúka úr strompinum
þá heyrði hún sagt á honum og hvað ertu nú að sjóða í dag
o það er ekkert heillin
ég bara sópaði bæinn og kastaði ruslinu á eldinn sagði konan
o ekki segirðu það satt segir feykirófa síðan snarast hún inn og tekur
eggin úr pottinum og ætlar að fara með þau heim í hólinn sinn
en þegar hún er á leiðinni fram gólfið þá er hún nærri búin að stíga ofan á stélið á hænunni sem var
labba á kofagólfinu
þá var nú konan hrædd og segir
æ nú varstu nærri búin að stíga ofan á á stélið á henni o stélið á hverri segir feykirófa
á hænunni sem blessaður kóngurinn gaf okkur hann sagði það væru svo holl og góð úr henni eggin og við getum lifað lengi
þá sagði hún feykirófa að það var nógu gott að eiga svona hænu
svo að hún tekur hænuna og fer með hana heim í hólinn sinn
og þegar karlinn kom heim þá fékk hann ekkert að borða
hann var nú vondur við konuna sína yfir að hafa ekki gáð betur að hænunni
en svo fer hann aftur af stað að finna kónginn
kóngur spyr hvað sé orðið af hænunni hvort þau hafi ekki nóg egg
og karlinn segir honum alla söguna hvernig farið hafði
jæja segir kóngur ég skal nú hjálpa ykkur aftur en þið verðið þá að gæta þess sem ég gef ykkur
svo fer kóngur út í fjós og kemur að vörmu spori með
kú sem hann gefur karlinum og segir við hann þið getið lifað lengi á mjólkinni og hana þurfið þó ekki að sjóða
karlinn var nú heldur en ekki glaður og þakkar kóngi fyrir og fer
heim til sín með kúna og kerlingin verður alveg himinlifandi því hana hafði alltaf langað svo til að eignast kú
en nú er sama vandamálið og áður hvar átti kýrin að vera
það var ekki heldur til fjós
svo þau búa um kúna einmitt á sama stað og hænan hafði verið áður inni í kofanum hjá sér
svo mjólkar nú kerlingin kúna og mjólkin er fjarska góð og nú líða aftur margir dagar
karlinn og kerlingin drekka alltaf mjólk en það var líka leiðigjarnt til lengdar
og að lokum fer konan að hugsa um að hún gæti nú gert skyr úr mjólkinni
en þá þurfti hún að flóa mjólkina svo hún kveikir upp eld til að flóa mjólkina
en ekki er mjólkin orðin flóuð þegar hún heyrir sagt á
strompinum o hvað ertu nú að sjóða í dag o það er ekkert heillin ég bara sópaði bæinn og kastað í ruslinu á eldinn
o ekki segirðu það satt sagði feykirófa
síðan snarast hún inn hún gat nú ekki tekið mjólkina úr pottinum svo hún ætlaði að taka pottinn
með mjólkinni í og fara með hann heim í hólinn sinn
en kýrin
kýrin hafði rétt halann fram á gólfið og á leiðinni út er feykirófa rétt búin að stíga ofan á hann
þá verður kerlingin hrædd og segir æ nú varstu nærri búin að stíga ofan á halann á henni
o halann á hverri segir feykirófa
á kúnni sem blessaður kóngurinn gaf okkur hann sagði að það væri svo holl
og góð úr henni mjólkin og við gætum lifað lengi á henni
þá sá feykirófa að það væri nógu gott að eiga svona kú
svo hún tekur kúna og fer með hana heim í hólinn sinn
en aumingja kerlingin sat hágrátandi eftir
þegar karlinn kom heim verður hann vondur
og segir að það sé ekki von að kóngurinn vilji hjálpa þeim ef þau geta ekki gáð betur að því sem hann gefi þeim
en kerlingin grætur því meira
og þar sem þau höfðu ekki neitt til að borða þá verður það úr að kóngur fer enn af stað
karlinn fer enn af stað til að finna kónginn
en þegar hann hitti kónginn þá verður kóngurinn vondur
og segir að hann hafi beðið um að þau létu ekki hana feykirófu taka kúna frá sér
en karlinn ber sig því aumlegar og að lokum fer kóngur inn í höll en karlinn bíður úti
kóngur kemur nú aftur og heldur þá á dúk undir hendinni
karlinum líst ekkert á það því hvað átti hann að gera með dúka hann vantaði mat en ekki dúk
en kóngur segir að hann ætlaði að gefa honum dúkinn
þetta sé ekki neinn venjulegur dúkur heldur sé þetta töfradúkur
það þurfi ekkert annað en breiða hann á borð
og óska sér og þá komi maturinn sem að óskað er eftir dettandi niður á dúkinn
karlinn verður nú heldur en ekki glaður og
þakkar kóngi fyrir sig
en kóngur segir honum ja nú verðið þið að gæta að því sem ég gef ykkur og það þýðir ekki fyrir þig að koma oftar
ef þið getið ekki gætt dúksins
þegar að karlinn kemur heim þá er kerlingin ennþá grátandi og ekki batnar þegar hún
sér að karlinn kemur með dúk
hvað eigum við að gera með dúk segir hún við sem ekki eiga neitt borð til að breiða dúkinn á hvað þá mat til að láta á borðið
en karlinn segir að nú skuli hún sjá
og þar sem þau áttu ekkert borðið þá breiddu þau dúkinn bara á gólfið og síðan óskuðu þau sér og það komu þessa fíniríis
krásir dettandi niður á dúkinn
og nú voru ekki vandræði með matinn hjá þeim
í marga daga lifðu þau í vellystingum praktuglega
og höfðu svo góðan mat að meira að segja kóngurinn hafði ekki betri mat sjálfur
en svo er það einn góðan
veðurdag að karlinn er úti í skógi
og kerlingin er að hugsa um hvaða mat hún eigi nú að hafa til handa honum þegar hann komi heim þá dettur henni í hug
að það væri nógu gott að hafa hangikjöt
og breiðir dúkinn á gólfið og segir
það vildi ég að það kæmi nú feitt og fallegt hangikjötslæri dettandi niður á
á dúkinn
í sama bili kom það feitasta og fallegasta hangikjötslæri sem hún hafði á ævi sinni séð dettandi niður á dúkinn
en einu hafði aumingja kerlingin alveg steingleymt hún hafði gleymt að segja að lærið átti að vera soðið
og nú var það blóðhrátt
en henni var alveg ómögulegt að tíma
að henda því svo hún kveikir upp eld og ætlar að fara að sjóða lærið
en það var rétt að byrja að koma upp suðan á því
þegar að hún heyrir sagt á strompinum og hvað ertu nú að sjóða í dag
o það er ekkert heillin ég bara sópaði
ruslinu á eldinn
o ekki segirðu það satt sagði feykirófa síðan snarast hún inn
og tekur lærið upp úr pottinum og ætlar að fara með það heim
en kerlingin var ekki ennþá búin að taka saman dúkinn
og nú er feykirófa nærri búin að stíga ofan á hann þá var nú kona fyrst fyrir alvöru hrædd og kallar upp
æ nú varstu nærri búin að stíga ofan
á hornið á honum
og hornið á hverjum segir feykirófa
á dúknum sem blessaður kóngurinn gaf okkur
hann sagði að við þyrftum ekki annað en breiða hann á borð nú eða þá bara á gólfið ef við hefðum ekkert borð
og óska okkur og þá kæmi hvaða matur sem við óskuðum dettandi niður á dúkinn
sá hún feykirófa að það var nógu gott að eiga svona dúk og hún tekur dúkinn og fer með hann heim í hólinn sinn
en aumingja kerlingin situr hágrátandi eftir
þegar að karlinn kom heim varð hann bæði reiður og hryggur
hann skammaði kerlinguna en hún grét þeim mun meira
að lokum segir karlinn
nú verðum við að deyja við höfum ekkert til að borða svo að við dæjum úr hungri
en til þess að það komi nú ekki fyrir þá ætla ég að höggva af þér höfuðið
ekki þótti kerlingunni gott að heyra þetta
hún grét þeim mun meira en karlinn segir
ég held þú ættir nú heldur að hugsa um hvernig lítur út þegar þú ert dauð
sérðu ekki allt ruslið í kofanum
og kerlingin sá að þetta var alveg rétt hún fer að tekur hrísvönd og sópar kofann
kofann hátt og lágt og það var sannast að segja mjög langt síðan hún hafði gert það svo það kom gríðarstór ruslhaugur
jæja segir karlinn
ætlarðu að láta þennan haug sjást eftir þig
ég held að það væri nær að þú kveiktir í honum
og kerlingin hún sópar öllum haugnum upp í hlóðirnar og kveikir í honum
en karlinn hafði alltaf setið á meðan og verið að brýna öxi sína sem hann
þegar fór að loga í ruslinu þá fór auðvitað að kafrjúka og þá heyrist bráðlega sagt á strompinum
og hvað ertu nú að sjóða í dag
ég bara sópaði bæinn
karlinn minn ætlar
o þegiðu sagði þá karlinn
en feykirófa var svo vön að konan segði ósatt að henni datt ekki í hug að trúa henni
og hún ætlar sér að snarast inn
en þar sem hún var stór vexti þá varð hún að beygja sig og höfuðið fór á undan inn en þar stóð þá karlinn
með reidda öxina
og hjó höfuðið af feykirófu um leið og það kom inn um dyrnar
síðan drógu þau karlinn og kellin karlinn og kerlingin
hræið af feykirófu
og fóru út í hólinn hennar og þar fundu þau bæði dúkinn
og kúna og hænuna
og fjöldamargt annað sem feykirófa hafði stolið bæði frá þeim og öðrum
þau skiluðu því sem að þau vissu að feykirófa hafði stolið frá öðrum en þau höfðu líka alveg nóg sjálf
þegar ég og nú þurftu þau aldrei að vera svöng framar
segðu mér þessi gömlu sálmalög sem þú varst að syngja fyrir mig þú lærðir þau heima í drangshlíð já
og konan sem þú lærði þau af hún hét sigríður árnadóttir sigríður árnadóttir
vissirðu hvenær þessi kona var fædd
tuttugasta og annan október átján hundruð sextíu og átta og ekki var hún ættuð undan eyjafjöllum eða hvað nei
frá holti í mýrdal frá holti í mýrdal var hún alin þar upp já
manstu hvað foreldrar hennar hétu
helga og árni helga og árni sem að bjuggu í holti já
manstu nokkuð hvort að hún talaði um það af hverjum hún hefði lært þessi lög
mundi hún það gamla konan ég held hún hafi lært þau af foreldrum
sínum já þetta lærði þetta mann fram af manni þetta var alltaf sungið við passíusálmana
já söng gamla konan passíusálmana í drangshlíð eftir að hún kom þangað já já
söng hún þá alltaf já í hvert einasta sinn hverju ári já
já hvað voru það mörg ár sem hún söng þau
man það ekki þau
mörg ár og margir áratugir já hvenær kom hún að drangshlíð
sextánda júní átján hundruð áttatíu og átta