tiro-is/ismus huggingface dataset:
hverni kvað þessi
helgi í skálatungu
hann hann var álitinn kveða vel já
ég sem barn hafði nú ekki vit á að meta það ég man það bara að mér þótti gaman að hlusta á hann kveða sérstaklega þegar hann kvað
passa
sölva helgasonar
kvað hann hátt hann kvað hátt já
kvað hátt
þótti fallegt að kveða hátt já
það þótti mjög góð skemmtun
var hann kvað hann skýrt
já frekar
frekar kvað hann skýrt
hvenær var kveðið
manstu það á kvöldvökunum var nokkuð kveðið svona þess utan
nei það var aðallega á kvöldin
kvað faðir þinn nokkuð já hann kvað stundum
en kváðu vinnumennirnir nei
voru nokkrar konur á heimilinu sem kváðu nei
manstu til þess að þú hafir heyrt að
konur hafi kveðið þarna í hreppnum nei það man ég ekki til
rauluðu
menn nokkuð svona við vinnu
já það kom fyrir ég heyrði það menn raula svona
fyrir munni sér lausavísur
og voru það þá
húsgangar úr rímum eða bara lausavísur svona ferskeytlur aðallega voru þetta
lausavísur sem að þóttu þá eitthvað varið í á þeim tíma já sem voru þá nýortar
var það ekki gert svona
eftir að þú já varst kominn á unglingsár að menn rauluðu við vinnu
jú en
minna þá var aftur það var söng þá frekar
hafði sönglög við
það fór með heldur en að það væri stemma rímnastemma
kváðu kváðust þið mikið á unglingarnir já við kváðumst á systkinin oft
fóruð þið þá vísurnar eða kváðuð þær undir rímnalögum o við fórum nú vanalega með þær
stundum kváðum við líka
þið nokkuð annað eða sunguð þið nokkuð
já já við sungum
manstu nokkuð hvaða lög
það voru mest ættjarðarkvæði og aðallega var sungið eftir að
ungmennafélagið var stofnað já
þá kom íslands söngbók og þá lærðum við mörg falleg ljóð
var nokkur kór í ungmennafélaginu
nei það var enginn kór
var mikið sungið á fundum já
töluvert sungið á fundum
byrjuðuð þið kannski fund með söng og enduðuð hann með söng já
og hélst sú venja nokkuð
ja fyrstu árin
sem ungmennafélagið starfaði hélst það
nokkuð farið með svona á heimilinu farið með þulur eða gömul kvæði
nei það var lítið
var aðallega þá úr
sálmabókunum áður heldur en ungmennafélagið var stofnað já
var nokkuð sungið úr friðþjófssögu
það var sungið úr henni
svolítið og svona einstaka húsgangur ólafur reið með björgum fram
manstu eftir fleiri
ólafur reið með björgum fram
nei ég man það nú ekki sungu menn nokkurn tímann tvísöng
hvaða lög höfðu menn við passíusálmana
þeir sungnir eða lesnir þeir voru þeir voru yfirleitt voru þeir lesnir lesnir já
lést þú lesa húslestur eftir að þú fórst að búa
ekki nema á hátíðum
jólunum
var lesið og sungið eftir að ég byrjaði búskap
hvað hélstu þeim sið lengi áfram þangað til útvarpið kom
var nokkuð kveðið léstu nokkuð kveða heima hjá þér
eftir að þú fórst að búa nei eða lesa á kvöldin
nei bækur
það kom fyrir það var lesið að við lásum hjónin til skiptis eitthvað
ef við höfðum góðar bækur
var lesið mikið
hjá foreldrum þínum á skeljabrekku
foreldrar mínir bjuggu ekki að skeljabrekkur
en þau bjuggu í árdal og það var lesið það sem að í náðist
það var lítill bókakostur
hvaða bækur voru helstar
ég man nú gleggst eftir bókunum eftir jón trausta
heiðarbýlissögunum og þeim bókum
og önnu í stóru borg
holt og skál þetta stendur mér nú mest fyrir hugskotssjónum þær bækur
hvernig tók fólkið heiðarbýlissögunum
það tók þeim vel
voru lesnar íslendingasögur nokkuð
dálítið þessar sem náðist í
eins og egils saga skallagrímssonar og
og margar fleiri
kváðu menn margir saman þegar þeir kváðu rímur
manstu nokkuð til að menn tækju undir
hálfar heilar vísur
lítið um það
var nokkuð bannað að kveða eða syngja við ákveðin verk nei
nú varstu á sjó þegar þú fórst að
fullorðnast var nokkuð kveðið eða sungið í landlegum já sungið sungið
já já ekki kveðið ekkert kveðið nei lásu menn nokkuð þá kvöldin svona
sumir sumir lásu
ekki einn og einn fyrir sig einn og einn fyrir sig já
ekki þannig að það hafi bara einn sem hefur lesið fyrir allan hópinn nei það var ekki
lesið það las ekki einn fyrir skipshöfnina
það þekktist ekki
þar sem að ég var sandgerði
manstu nokkuð eftir því hvort
að menn hafi sungið í sungið tvísöngslög eins og ísland farsælda frón eða önnur svoleiðis lög nei ég man ekki eftir því
að væri neitt að ráði
hvað gerðu menn sér til skemmtunar svona í veislum
það var nú ýmislegt sem menn gerðu sér
skemmtunar
ja þú meinar
landlegum nei nei ég var bara að hugsa um veislurnar
brúðkaupsveislur og ja þær þekkti ég nú lítið ég var ég hafði verið í fáum brúðkaupsveislum
voru erfidrykkjur erfisdrykkjur voru já
en þær hafa náttúrlega farið fram öðruvísi en
hvenær fóru menn að dansa þarna í andakílnum
það var nú lítið sem var dansað þangað til að ungmennafélagið kom hvaða ár var það nítján hundruð og ellefu
þekktist dans nokkuð áður en það kom var dansað nokkurs staðar hann þekktist
það var ekki nema lítið kannski tvö þrjú pör sem komu saman
það var dansað á jólum og hátíðum það var boðið boð á milli bæjanna og þá
dansaði það sem þar var
af ungu fólki
oft og hvaða hljóðfæri höfðu menn
það var nú lítið um hljóðfæri það var
sums staðar var harmonikka til kannski munnharpa eða greiða
notuðu menn nokkuð önnur hljóðfæri til þess að spila undir dansi ekki minnist ég nú þess
og hvaða dansa hvaða dansar voru dansaðir
var vals og ræll og polki og
vínarkrus þetta voru aðaldansarnir
dansar
náttúrlega alla nóttina hvenær byrjuðu böllin vanalega
það var ekki dansað alla nóttina þó það væri
þó það væri komið svona saman á sveitabæjum
um hátíðir
en það var dansað alla nóttina kannski eftir að
var stofnuð
einstaka sinnum
hvenær voru dansleikirnir haldnir
hvenær var dansað á hvaða dögum hvaða kvöld það var um helgar aðallega
á laugardagskvöldum eða sunnudagskvöldum það var nú vanalega á sunnudagskvöldum þá
þótti það ekki verra þegar þið gátuð
kannski verið komið saman miklu fyrr já það var sama hvor dagurinn var það var sama vinnan hvort það var laugardagur
og hvar var dansað var dansað inni eða úti
aðallega var inni dans kom nokkurn tímann fyrir að það væri dansað úti
í réttunum
að haustinu
hvað höfðu með sér til skemmtunar á fundum þarna annað en söng í ungmennafélaginu
það var farið í alls lags leiki
manstu nokkuð hvað þeir hétu
eitt eitt
par fram fyrir ekkjumann og og þriðji maður hleypur og og svo
alls lags leikir hjá okkur strákunum höfrungahlaup og
hundur í annarri
líða tímar fram og
svo er það einn dag að
svo líða tímar fram
skara í eldinum með nefinu
mig angrar mús mig bítur lús og ekki koma kóngsbörnin enn
veit nú
sigurður að nú muni þau vera komin í blálandseyjar til surtlu snýr til ingibjargar aftur og segir henni
þetta segir henni söguna langar hana nú ákaflega til þessa
að að sjá þetta og heyra og
biður nú sigurð að lofa sér með hann segir að hún megi það
en hún megi hvorki hafa hátt eða hlæja en ingibjörg var mjög aðhlægin
svo ganga þau upp á eyna og
ingibjörg fer upp á strompinn en þegar hún sér kerlingu sitja þarna skara í eldinum með nefinu sem var úr járni
tautandi fyrir munni sér og augun hangandi upp í eldhúsrót
finnst henni þetta nú allt svo hlægilegt að hún rekur upp roknahlátur þá kallar skessan upp
á eru þau nú komin
kallar upp yfir sig og segir augun mín á þræði inn í hausinn bæði
og það skipti engum togum augun komu ofan úr eldhúsinu
inn í augnatættur kerlingar hún hleypur út og nær þeim með það sama
tekur þau og ætur þau inn hjá geitum
sínum og segir við þau ég ætla að ala ykkur nokkuð nokkra daga því þið eruð svo mögur
áður en ég borða þykkur finnst nú börnunum sem vonlegt var þau illa komin
svo líða tímar fram og hún segir þeim að stinga alltaf fingri út um gat á hurðinni til þess hún geti bitið í það til þess
að vita hvort þau fitni ekki en sigurður tálgaði til legg og setti hann alltaf út um gatið
svo aldrei fitnuðu börnin svo einn dag segir hún segist hún ekki getað beðið lengur og á morgun ætli hún að borða þau
ákaflega hrædd og sigurður hugsar sitt ráð og dettur þá í hug
að hann skuli binda þau skuli binda sig neðan í í kvið geit
á tveimur geitum því kerling hafði þann sið að hún lét þær út á morgnana gegnum greip sína
og taldi þær inn á kvöldin eins
svo er það þennan morgun að kerling hefur sama hátt á
telur út geiturnar sigurður sleppur út
en þegar ingibjörg er að fara út þá strýkur kerling
um iljar henni
hennar þá kitlar hana svo mikið að hún rekur upp roknahlátur og þá
veit kerling að nú eru þau sloppin
og í æðinu fátinu þá hleypur hún af stað og gleymir augunum
hleypur bara á eftir krökkunum þar sem hún heldur að þau hafi farið en sigurður veltir grjóti
á leiðinni og það veltur fram af hömrunum og þá heldur skessan að þarna fari börnin hleypur
á eftir þeim og fram af segir ekki meira af henni
þetta er ágætt
börnin verða nú fegnari en frá megi megi segja að vera laus við skessuna
inn í hellinn
og finna þar margt fáséðra muna
og una allir vel sínum hag
skip beri ekki þar að landi eða sigli þar framhjá
og svo er það einn dag að þau sjá skip flýta
út og kveikja bál eitt mikið
og svo vel vill til að
sjá bálið
snúa að koma að eyjunni skjóta út báti
og þá eru börnin þar
í fjörunni að taka á móti þeim en
þeir sem í bátnum voru voru kóngur konungur faðir þeirra og nokkrir
verður nú konungur ekki lítið undrandi að sjá börn sín
þarna segja þau honum alla söguna
og þykir konungi
firn mikil
fara þau síðan upp í hellinn taka það sem fémætt er þar flytja það út á skip og
siglir síðan konungur heim í ríki sitt þegar þegar heim kemur kemur drottning á móti honum
og er nú mjög döpur
og segist verða að segja honum þá harmafregn að bæði börnin hans séu dáin þau hafi dáið af farsótt
sem hafi gengið í ríkinu
en hún hafi látið jarða þau með mikilli
viðhöfn konungur segir sig langi að sjá
leiðin og og fara þau þangað þegar þangað er komið þá
skipar konungur mönnum sínum að grafa kisturnar upp en drottning biður hann að gera það ekki það sé ekki nema til að ýfa harma hans
en hann segir það engu skipta og kisturnar eru opnaðar
þá er hundur í annarri kistunni en tík í hinni
finnst konungi þetta nú segir nú konungur ekki kannast við að þetta séu sín börn
jafnframt eru börn hans leidd fram og þegar drottning sér þetta bregst hún
í tröllkonulíki
og verður mjög ógurleg skipar þá konungur
mönnum sínum að draga belg á höfuð henni og grýta hana til bana
engin engin þula aftan við eða neitt svoleiðis nei það er nú
ekki þula en konungur
en konungur varð mjög glaður
að vera laus úr tröllahöndum
og undi vel og lengi með
börnum sínum og ráð og landslýð
og ljúkum við svo þessari sögu
um fylgjur já ég var nú búinn að segja þér þarna um um höggin ég ætla nú en ég ætla að segja þér hérna draum
og segja þér tildrög hans
að það er svoleiðis að hér á helgafelli er kirkjugarður sem að hefur verið notaður frá líklega frá upphafi kristinnar kristninnar hér á landi
en þessi garður hann er nú ekki öllu leyti góður því að það hann er svo blautur
hann er þarna liggur þarna utan í fellinu helgafellinnu og það kemur vatn út í garðinn svona þetta er í halla
og þetta er hálf hefur alltaf verið hálfleiðinlegur legreitur þarna í helgafelli því að það hefur
oft verið svo sérstaklega hafi verið vætutíð
að þegar hefur verið tekin þarna gröf og átt að jarða einhvern að þá er komið svo mikið vatn í gröfina
meðan hefur staðið á kirkjuathöfninni að það hefur þurft að vera menn þarna til þess að ausa upp úr gröfunum
og þetta hefur alltaf þótt leiðinlegt en ekki
ekki sést hvernig væri hægt að að gera við þetta en svo var það núna fyrir nokkuð mörgum árum
eftir að fór að koma þessi jarðvinnslutækni að það þótti líkur á að það væri hægt að koma við að
þurrka þarna garðinn eitthvað og sóknarnefndin sem þá var þeir þetta var rætt á á sóknarnefndarfundi
eða safnaðarfundi og þá var það að það var
samþykkt að reyna að gera þarna grjótræsi og þetta átti að vinnast í þegnskylduvinnu af
sóknar sóknarfólkinu
og þetta er fastmælum bundið og og bóndinn sem að
helgafelli eða er á helgafelli hinrik jóhannsson hann
var formaður sóknarnefndarinnar og hann tók að sér að sjá um þetta verk
og hann kallaði menn til þess að vinna þetta
og svo er það ekki við hér á kóngsbakka við bræður við áttum að vinna þarna og það er kallað til okkar að
ákveðinn dag að koma þarna inn
eftir að helgafelli til að grafa þarna skurðinn og við gerum það náttúrlega komum þarna inn eftir og
þá kom okkur saman um að það væri nú ekki hægt að grafa ræsi í sjálfum kirkjugarðinum
heldur að grafa utan garðsins
þetta var voru þá moldarveggir eða torfveggir að garðinum
og og við ætluðum að grafa upp með
kirkjugarðinum að vestanverðunni því hallinn var þannig
og austur með norðurkanti garðsins og þá gátum við grafið þvert fyrir hallann
undan fellinu og gerðum ráð fyrir að við kæmumst þá að einhverju leyti minnsta kosti
fyrir vatnsæðar sem að lágu í garðinn
nú þegar við komum þarna inn eftir þá hefjum við verkið það voru komnir þarna nokkuð margir menn og
deilt niður tveir og tveir saman til að grafa ræsið
og við ég lenti með hinrik bónda þarna
byrjuðum neðst á þar sem lægst var við ræsið
og grófum upp með kirkjugarðinum að vestan og hinum var raðað á
á línuna þar sem að ræsið átti að vera upp með garðinum að vestan og svo inn með honum að norðan
nú þegar
fram á daginn allnokkuð þá erum við þá komum við
við komnir upp að sáluhliðinu sem að er á vesturkanti garðsins og víðast er
og þá er gröfum við erum með alveg niður á á föstu bergi eða það er að segja undir undirstöðunni berginu
þarna upp á móts alveg á móts við kirkjugarðinn við sáluhliðið þá komum við ofan á beinagrindur komum ofan á tvær beinagrindur og komum svona
þær lágu eins og venjulega frá frá vestri til austurs
og við komum svona um búkinn á á með ræsið
svona alveg um miðja miðjar beinagrindurnar
og við grófum nú þetta
varlega að þessu öllu saman og og athuguðum nú þetta vel og okkur sýndist þetta vera þetta voru beinagrindur úr fullorðnum manneskjum en misstórar
og okkur sýndist eða við töldum líklegt að þetta væri beinagrind úr karlmanni og kvenmanni
þetta hefði ekki verið jarðað eða grafið í kistu heldur hefði verið sveipað utan um þetta dúk urðum varir við að það var þarna
einhver einhverjar leifar af af taui
en af því að þetta lá nú þarna alveg niður við fasta bergið og það stóð ekki til
sprengja sig neitt niður því við vorum búnir að fá hæfilega dýpt þarna enda var nú þarna ekki um að ræða annað heldur en að fleyta vatninu áfram
í ræsinu að þá kom okkur saman um það að þessi bein mættu liggja þarna að það átti að
setja í í þetta ræsi átti að setja grjót púkka þetta upp með grjóti
og okkur kom saman um að það væri best að beinin væru óhreyfð þau mundu ekki verða neitt í veginum fyrir frárennslinu
og og við fórum nú lítið lengra þarna þá þetta kvöld
því að það átti þá næsta dag eða
menn og halda áfram þessu verki en við fórum heim
þegar ég kom hér heima að þá
sagði konan við mig svona eitthvað á þá leið er ég var að segja henni þetta frá að við hefðum fundið þessi bein að hún segir svona
þig dreymir nú eitthvað í nótt um þetta ja ég hélt það gæti svo sem vel verið að mig dreymdi eitthvað
og svo fórum við að sofa á venjulegum tíma og
og um morguninn hafði mig ekki dreymt neitt og
ég gleymdi þessu atviki þetta var út af fyrir sig ekkert merkilegt atvik
því það er ekki þykir ekki óeðlilegt að maður komist ofan á mannabein þegar maður er eitthvað að grafa svona í kirkjugörðum
en svo er það ég held svona viku seinna
á á aðfaranótt sunnudags að þá er það að mig fer að
að dreyma það að mér finnst að
að það komi einhver upp stiga sem liggur upp á upp að herbergi þar sem ég sef í
og þar sem komið er upp úr stiganum það er beint á móti dyrunum inn í herbergi þar sem ég svaf
og mér finnst í draumnum að það sé einhver að koma upp stigann og mér stendur einhver
beygur af þeim sem er að koma upp
og ég heyri að hann gengur þarna upp og kemur upp að dyrunum á herberginu þar sem ég svaf
og hann staðnæmist við dyrnar
síðan er hurðin opnuð og inn úr dyrunum kemur stór maður í einhverju einhverju kápu síðri kápu og með einhverja hettu
á höfðinu og mér stendur beygur af honum hann er skeggjaður að mér sýndist og dökkur yfirlitum hann gengur þarna inn með
skrifborði sem að er þarna inn af dyrunum undir glugga inn að rúminu hjá mér
og alveg inn að rúminu
og beygir sig niður að
að mér finnst og þá er ég svo hræddur ég veina uppúr svefninu
konan mín hún svaf fyrir ofan mig í rúminu og hún vaknaði við veinið í mér og
og ýtir við mér svo að ég vakna og þá segir hún svona það var eitthvað að sækja að þér hvað
mig hefur aldrei dreymt þennan karl áður það hlýtur að koma eitthvert fólk sem ekki hefur komið áður
og við vorum að spjalla eitthvað um þetta og þá var var það komið þannig liðin nóttin að það var kominn fótaferðartími
svo konan hún fer á fætur og fór þá niður að taka upp eld
eld eða svoleiðis en ég lá eftir af því að
niðri þegar hún er komin niður að þá hafði ég sofnað
og ég veit nú ekki hvað það hafði verið lengi en mig fer undireins að dreyma
að þá finnst mér að það sé einhver einhver að koma upp stigann
og mér er nú ekki eins ég mundi nú ekkert eftir fyrri draumnum mér ég er nú hef nú ekki
mikinn ótta af þessu en svona finnst þetta óviðkunnanlegt að það hagar sér alveg eins kemur inn að dyrunum og stoppar þar
dyrnar þá kemur inn kvenmaður
í grárri kápu
og og alveg skósíðri og bundið hefur bundið um andlitið alveg upp upp upp að nefi einhver dúkur og
og sést hún er líka með
það var eins og það væri hetta föst við kápuna
og það bara svona sést vel í augun og nefið á henni hún gengur alveg eins og karlinn inn með borðinu og inn að rúminu og og
ætlar að krjúpa þar niður og þá verður það eins og fyrr að ég veina þarna og vakna
nú það draumurinn var ekki lengri og það var þegar ég vaknaði þá var kominn fótaferðartími svo ég fór að klæða mig og
og fer niður og
hitti konuna
hafi ekki verið búinn með draumana ég hafi haldið áfram að dreyma og og segi henni frá þessu við vorum eitthvað ræða þetta og en svo
stuttu seinna
klukkan var nú eitthvað að ganga níu eitthvað svoleiðis þá hringir síminn hérna hjá okkur en þá var ekki kominn sími á ytri kóngsbakka
því þetta var fyrsta eiginlega fyrsta árið eða öðru ári sem að sími kom hérna á bæina
í sveitinni og það voru ekki allir bæir sem að tóku símann
en erindið í símanum var það að bóndinn á helgafelli hann beiddi okkur að koma
orðsendingu að ytri kóngsbakka til að láta vita um að daginn eftir sem var mánudagur þá ættu þeir að koma og vinna þarna í skurðunum
og ég setti þetta ekkert í samband við þennan draum minn að neinu leyti en en um hádegi
þá kemur mágur minn sem að bjó þá á staðarbakka halldór jóhannsson
hann kemur til okkar og þá segir hann mér frá því að hann hefði verið þennan laugardag á helgafelli í skurðgreftrinum eða í ræsinu
og þá segir hann mér að þeir hafi þeim hafi fundist að beinin
þau vera fyrir í skurðinum og þeir hafi tekið beinin upp sett þau í trékassa og látið þau inn í garðinn
grafið þau þar niður
þá fer mig að ráma í það
það væri kannski eitthvert samband á milli þessa draums og þess sem þarna var gert
og þetta er nú ekki lengra
en þetta en mér þótti þetta merkilegt og ég hef farið að bera þetta undir það var hér þá merkilegur maður fróður karl guðbrandur sigurðsson á svelgsá
við vorum að bera saman bækur okkar um þetta hvernig mundi hafa legið í þessu að þessi þessi hjú þarna ef það væri þannig þau hefðu verið grafin þarna utan garðs
en það var þarna á helgafelli klaustur eins og vitað er
og það það voru dæmi þess
sem að kannski urðu fyrir því að vera líflátin og grafin svo utan garðs
þannig héldum við að þetta gæti hafa verið og og þessar þessar persónur
hefðu einhvern hátt einhvern hátt verið á móti skapi þessi hreyfing á beinunum
og verið eitthvað ætlað að kvarta eitthvað við mig því að
ég var nú þarna fyrsti maður við þetta og hafði ekki hreyft beinin neitt og og ég fékk ekki þá neinn draum í
sambandi við þetta en þetta fannst mér og ýmsum öðrum sem ég hef sagt þennan draum dálítið merkilegt og ég hef meira að segja verið að velta því fyrir mér
að það hefði kannski fróðlegt að athuga nú þessi bein nánar og geta
nú er mögulegt að aldursgreina þetta
en af því hefur ekki orðið en það hefði verið
dálítill fróðleikur í því ef það hefði hægt að vita frá hvaða tíma þessi bein
þá hefurðu það
að karl og kerling sögðu við kút son sinn kútur minn
nú ekki vera heima og gæta hænsnanna okkur langar svo að fara í kirkju og hlusta á blessaðan prestinn okkar já
ekki sagði kútur
þegar þau voru farin karl og kerling kallaði kútur á hund sinn gullintanna
og hann kunni að tala þeir fóru út á hesthúshól og léku sér þar lengst af
voru þeir í eltingaleik en stundum glímdu þeir
gullintanni lagði þá lappirnar upp á axlir kúts kútur tók utan um gullintanna og þeir glímdu þangað til annar hvor datt
en þegar minnst varði hætti gullintanni leiknum hljóp efst upp á hesthúshólinn urraði og gelti
af hverju ert þú að gelta gullintanni minn
sérðu eitthvað sagði kútur
já ég sé skessuna hún kemur niður fjallið og stefnir hingað
nú er skessan á ferðinni þá skulum við nú koma inn í bæ og leika okkur þar
þeir fóru inn í bæ og alla leið inn í stofu og léku sér en lengi höfðu þeir ekki leikið sér
þegar gullintanni hætti stökk með framlappirnar upp í gluggakistuna urraði og gelti
af hverju ertu nú að gelta gulltintanni minn
skessan er kominn heim á hlað
sagði gullintanni nú er skessan komin heim á hlað þá skulum við fela okkur
farð þú nú undir rekkjuna en ég ætlaði að fara undir borðið þeir gerðu þetta
stuttu seinna heyrðist skessan kalla kútur ertu heima
já skessa ég er alltaf heima komdu þá út ég er að sækja þig
nei skessa það geri ég
ekki þú verður að koma
skessan ruddist þá inn í bæinn og alla leið inn í stofu stansaði á miðju gólfi leit í kringum sig
og sá ekkert
hvar ertu ekki sé ég þig
skessa líttu undir borðið
ertu komdu undireins ég læt þig í pokann minn
já breiddu pokann á gólfið og ég skal skríða inn í hann skessan gerði þetta
og kútur skreið inn í pokann skessan tók snærisspotta úr vasa sínum batt fyrir opið slengdi pokanum á bakið hélt út og upp í fjall
þegar upp í fjall var komið segir kútur skessa
má ég tala við þig ojá
ég þú megir hvað viltu segja
ég heyri dálítið
heyrðirðu ja því trúi ég vel þú heyrir náttúrlega fuglakvakið hérna í fjallinu
já skessa ég heyri það og ég heyri líka meira það er einhver að gráta gráta
hver er að gráta hér það er strákurinn þinn heima í hellinum þínum hann er alltaf að gráta og af hverju er það
ekki var hann að gráta þegar ég fór
nei ég veit það en það er hundur hjá honum hann er að bíta í tærnar á honum og hvernig stendur á því engan hund á ég
nei það er hann gullintanni minn hundurinn minn hann er svo hrekkjóttur nú hvað á ég
gera þú verður undir eins að hlaupa skessa og bjarga barninu annars bítur hann af því tærnar
ja það segirðu satt ég verð að gera það en liggðu þá kyrr meðan ég hleyp
skessan slengdi pokanum niður í brekkuna og hljóp af stað
þegar hún var farin tók kútur
hníf upp úr vasa sínum skar gat á pokann og smaug út hann safnaði saman öllum þeim lambaspörðum sem hann fann í brekkunni
setti í pokann tók að því búnu nagla úr vasa sínum þræddi fyrir gatið og hljóp heim
nokkru seinna kom skessan þegar hún sá pokann liggja í brekkuna sagði hún nú þarna liggur hann ennþá veslingurinn
þegar hún tók pokann
upp segir hún
ég skil nú ekkert í þessu hann er léttari en áðan
skessan hélt nú með pokann alla leið heim í helli sinn kallaði þar á strák sinn og segir
komdu nú drengur minn hér kem ég með kút eins og ég lofaði þér nú þarf þér aldrei framar að leiðast þegar ég er úti að vinna
mundu hvað ég segi þér
góður við hann
mundu vel hvað ég segi þér
skessan leysti frá pokanum og hellti úr og lambaspörðin urðu að stórri hrúgu á gólfinu strákur
kerlingar kom velti lengi vöngum yfir hrúgunni
og segir síðan mamma mamma er kútur svona
en skessan sagði
óhræsið hefur hann hrækt mig ég skal muna honum þetta seinna
nokkru seinna var það á sólbjörtum sumardegi og
sunnudegi
að karl og kerling sögðu við kút son sinn
kútur minn viltu nú ekki vera heima í dag og gæta hænsnanna okkur langar svo að fara í kirkju og hlusta á blessaðan prestinn okkar
jú ætli það ekki sagði kútur
karl og kerling fóru til kirkjunnar en kútur kallaði á gullintanna sinn og þeir fóru út í brekku
og léku sér þar ekki höfðu þeir lengi leikið sér
þegar gullintanni hætti hljóp upp
lengra upp í brekkuna urraði og gelti
af hverju ertu nú að gelta gullintanni minn þú hefur svo gaman að gelta
ég sé skessuna sagði gullintanni hún kemur
niður fjallið og stefnir hingað
nú er skessan ennþá á ferðinni alltaf er skessan á þessum hlaupum við skulum fara inn í bæ og leika okkur þar
þeir fóru inn í bæ og alla leið inn í stofu og léku sér
en lengi höfðu þeir ekki leikið sé þegar gullintanni hætti stökk með framlappirnar upp í gluggakistuna rak trýnið í rúðuna urraði og gelti
nú nú af hverju ertu að þessu gullintanni minn
ég sé skessuna hún er komin heim á hlað