tiro-is/ismus huggingface dataset:
hesta ofan í lón að sækja vörur og og þennan bagga líka sem þurfti að koma heim
en þegar ég kem í lón þá fer ég að spyrja fljótlega hvort það hafi ekki komið poki með bandi utan um
með vörunum nei
þeir svara því neitandi þeir séu búnir að flytja allar vörurnar inn að lóni og inn í skúr sem var þarna rétt utan við garðinn í lóni
og það hafi ekki verið og ég sagðist ekki trúa
því og var dálítið byrstur
það fór að í
svo segja þeir mér að ég skuli koma sjálfur ofan í skúr og sjá vörurnar og vita hvort ég þekki pokann og
hvergi sá ég pokann
og þá fór ég nú að verða ljótur ég var ákveðinn að fara
kvöldið og það átti von á mér heim
hvernig ætlarðu að hafa það segir björn hreppstjóri við mig
hvernig ja ég sagðist ekki fara heim nema ná í pokann
tala um annað því það bráðlægi á þessu
sumu sem væri þar niður í
ja það er annað eins leið segi ég til þess að heldurðu að þú getir
og viljir taka af mér hestana og gefa þeim og sjá um þá ég ætla að hlaupa inn á húsavík segi ég og það var sko aldeilis spölur
ó já að hlaupa úr lóni og fram í fjöll og inn yfir tunguheiði já já
ja hann segir að það skuli það sé ekkert í vegi hann geti séð um hestana og þeir skuli eiga gott
en það er naumast ef þú lætur þér detta í hug að setja þetta á bakið
segir hann því það var ekki hægt að koma hesti yfir neitt
þarna voru og alls slags helvítis já jæja
ég fer þá klukkan var eitthvað
hún var hálffimm
þegar ég fór úr lóni já og hljóp fram í fjöll og ég held ég hafi alla tíð hlaupið
og var orðinn svo
heitur því það var heitt í veðri og hláka um daginn
að ég fór heim að hlaði og bað að gefa mér að drekka og ég
og og upp á gerðibrekku og þetta er nú svo helvítis leið upp á heiðina brattar brekkur og
og svo setti ég suðvestur í svokallaðan búrfellsskarðadal því það er betri
leið og og hugsaði mér að fara beint niður utan við húsavíkurfjallið þar beint niður
og eftir tvo og hálfan tíma er ég kominn inn í búðina hans stefáns guðjohnsens
og þá stóð stúlkan komin fram fyrir búðarborðið og var að þvo gólfið en þeir voru á kontórnum þarna inni já já
og hún ætlar að verða byrst við mig því
að ég öslaði ég var með leir á fótunum og ég hugsaði ekkert um það og labbaði beint inn að borðinu því það var nú ekki
ekki orðið svona útbúnaður eins og núna er orðið í búðum
og ég kalla til piltanna og spyr hvort þeir séu ekki þarna innan við ég þurfi að hafa tal af þeim jú
og þarna kemur aðalmaðurinn sem átti nú að sjá um þetta og hann kemur fram til mín og ég fer að segja
að fallega hafi þeir þeir hafi farið þokkalega með mig
pokinn sem þeir hafi lofað að færa mér norður og losað mig ætlað að losa mig við að bera um daginn
þá sé hann nú víst líklega hér inni hjá þeim enn og ég vilji að þeir horfi strax eftir því og færi mér hann hérna fram á búðarborðið
stefán guðjohnsen heyrir þetta og hann verður alveg vitlaus
þeim væri svo mikil skömm að þessu að hafa látið það ganga svona til að að gleyma pokanum
þeir hefðu nú eitthvað verið að færa til vörur og hann hefði dottið upp fyrir tunnur sem voru þar í pakkhúsinu og varð svo eftir fyrir vikið
og nú náttúrlega tekurðu pokann og þarft að bera hann eftir allt saman segir hann já
það mátt þú bóka hjá þér segi ég að austur austur fyrir heiði skal hann fara í nótt segi ég
og svo er mér færður hann og ég tók hann á bakið og fór
út í hús þar í bænum og fékk mér að borða því ég var orðinn svangur
og svo lagði ég
ég í með pokann
og upp um utan við
upp allar brekkur það var þó erfitt
en þá kom í veg fyrir mig fúsi bróðir minn hann var þá á húsavík ekki fluttur til vopnafjarðar
og hann býðst til að fylgja mér upp fyrir svokallaða girðingu heiðargirðingu sem var svolítið ofan við húsavíkurfjallið
til að hjálpa mér að létta á mér
gerði hann nú vel og þar skildi ég við hann sameinaði það aftur fatla og labbaði svo um nóttina
og þegar ég kom í fjöll þá var nú ekki kominn fótaferðartími en ólafur var úti
þegar ég kom heim því hann var að hyggja eftir túninu það var ógirt og
og ýta hestum frá ef þeir hefðu komið
og hann tók mig þarna og fór
með mig inn í eldhús og og gaf mér bæði að éta og drekka
og þá var hlaupin upp stór kúla í hryggnum á mér marðist undan andskotans
kassa sem var þarna í bagganum
ég er búinn að fá mér hressingu og hann er búinn að bera á þetta því að það hljóp upp
alveg eins á hestum í hryggnum
og svo lagði ég hann á bakið aftur og út í lón
og það er ekki komið á fætur í lóni þegar ég kem þar
svo ég læt nú baggann hvíla á vegg þar á móti dyrunum og fleygði mér niður því það var glaðasólskin hitaveður
og það ætlar að fara að síga að mér og ég ætlaði að sofna undireins en þá heyri ég að hurðin er opnuð í lóni og hún skall upp
vegg þar svo að ég spratt á fætur og inn þá er konan komin sem vön var að fara fyrst á fætur til að hita morgundrykkinn
og ég fór þarna inn og og fleygði mér niður og steinsofnaði um leið alveg hreint á meðan hún var að útbúa kaffið já
nú svo var ekkert um það ég svar þar bara svolitla stund og fékk mér svo hressingu þar og þeir fylgdu
mér út og létu upp á hestana og ég skipti þessum dótpoka á hestana og bara aukreitis
burði sem ég tók náttúrlega á hestana
og kom eitthvað rétt um hádegið eða tólf eitthvað upp í hól
og það skildi ekkert í því fólkið
komið kvöldinu áður það var þá þetta
svo þetta voru erfiðleikar þarna þetta var eftir
ég var rétt kominn úr ferðinni úr möðrudal
rétt á eftir þarna
svo maður fékk að puða á þessum árum
ég ekki stærri maður ég var ekki fær um að að leggja á bakið að bera svona mikið en þetta mátti ég
ég held hann ásgeir
slakur ef það hefði átt að leggja það á hrygginn á honum en
hann var þá í möðrudal
ja það er nú
bærilega finnst þér það ekki alveg jú mér finnst það
svona gesti og mér er óhætt að segja það þetta er allt saman satt sem ég er að segja þó kannski menn trúi því
nú sannleikur samt
en ég heyrði um daginn það var einhver sem var að segja mér frá því að það voru einhverjir sem
þessa frásögn mína um að ganga á auðri jörð þegar ég fór til möðrudals frá grímsstöðum eftir stórhríð þarna
sem ég var um kyrrt á grímsstöðum
og þeir ætluðu ekki að trúa því héldu að það væri misminni úr mér
að umskiptin hefðu orðið svona mikil að ég gengi á auðri jörð sumt af leiðinni upp í möðrudal en þetta
sannleikur því að
það skipti alveg um þarna syðst í víðidalnum
hann gekk í hláku skal ég segja ykkur um páskana sem náði alveg hlýi straumurinn alla leið til sjávar út
og það auðnaðist mikið í kelduhverfinu þá kom jörð og en svo var það ekki nema nokkra daga og hann var hvass á sunnan
að þegar að eru liðnir einir fjórir dimm dagar þá gekk hann alveg í sömu norðanáttina með kulda af norðri og hríðar
og það var svo grjóthart helvíti að
að hann jós niður snjó miklum og var hvass norðan og kaldur
en sunnanáttin hafði aldrei
hætt
hún hafði alltaf verið upp til lands inn til landsins það varð allt blóðrautt í möðrudal þá og austur á jökuldal
og jón í möðrudal sem nú er hann var búsettur austur á jökuldal þennan vetur
og var búinn að flytja búslóð sína á klökkum austan af jökuldal af
það lá fyrir honum að flytja sig í víðidal um vorið þetta vor
því bóndinn sem var í víðidal hann flutti aftur ofan í fagradal á neðri fjöll um vorið
já já og bóndinn úr fagradal flutti aftur til vopnafjarðar það urðu skipti svona
en sunnanáttin hafði aldrei hafði alltaf náð þarna út
út að þessum hraunhrygg
og og norðri þar mættust suðri og norðri með þessum
mismun
jú jú það er vel hægt að trúa því já er það ekki jú jú því að veðrið já straumamótin voru þarna já já veðrabrigði geta alltaf það er einmitt það þeir eru farnir að trúa því nú
sterkum knappi stýrisins stóð og happið missti hún fór fyrir ofan hann
í því senda aðra vann vann ætlar nú að kveða þetta
og þá segir jón
þegar þau komu í dalinn þar
segir jón og svo gengur nú svona allan veturinn
en þegar að kemur nálægt sumarmálum þá segir stúlkan við hann að nú muni pabbi sinn fara að klæða sig
á fætur honum sé nú
farið að batna það og hann muni fara með hann út í skemmu og bjóða honum þar og þar séu tvær kistur
önnur sé fornfáleg en hin sé nýleg hann skuli heldur kjósa gömlu kistuna hann muni bjóða honum aðra hvora kistuna
svo þegar jón kemur á fætur sumardagsmorguninn fyrsta þá stendur hann þar úti
hann hét stefán maðurinn og
og jón segir þetta sama sleiktu af þér
en svo svo býður hann honum
koma með sér út í skemmu hann þiggur það
þá setjast þeir þar sitt á hvora kistu
og jón segir og stefán segir við hann að eitthvað verði hann nú að fá fyrir vetrarvinnuna
hann er nú að bjóða honum upp þá það hverja kistuna hann vilji heldur
þá segir jón það sé best
fái gömlu kistuna hún sé góð í eldinn þá hoppar karlinn upp og segir mikill gæfumaður ert þú jón
opnar kistuna og þá er hún full upp undir handraða af peningum
en hin hin er full af fatnaði
hann við jón þegar sér batni nú betur þá fylgi hann honum nú á leið svo hann komist nú til byggða
en hann verði nú enn að hressast betur til
svo er það einn morguninn nokkru seinna þegar jón kemur á fætur þá er
stefán þarna búinn leggja á hesta og binda í smá kistla svona peningana
og þeir leggja af stað upp úr dalnum svo halda þeir nú upp á heiðina
þangað til þeir
að þessum steini sem að jón hafði tjaldað við
og þá segir hann við hann hvort að þekki sig hér
þá segist hann nú ekki fara með honum lengra en að vísa honum bara á rétta leið til byggða
en áður en þeir skilji
þá ætlar hann að segja honum brot úr ævisögu sinni
og hún er á þann veg að þegar hann var ungur maður þá lagði hann hug á prestsdóttur
en þeim var nú meinað að eigast og
og þá tóku þau þetta ráð að svona koma sér bara eitthvað til dala en áður var hann
hann búinn að
skipsreka eða eitthvert flak úr skipi og þar
fékk hann svo mikinn við sem hann notfærði sér til byggingarinnar á þessum
bæ sínum og sjálfsagt
beint sagt
hann einhvers staðar haft þá að en þau setjast þarna að en þegar þau komu í dalinn þar eru fyrir
útilegumenn
þú vilt nú kannski segja mér þarna
afganginn af sögunni
var byrjaður að segja ævisögu sína já
já hann ég var kominn setjast niður og hann hérna
sko yfirvinnur þá svona þessa þetta voru útilegumenn sko verulegir
og þeir sóru honum þess eið að láta hann í friði sko
hann og hans fólk í friði en hann sagðist vera hræddur við það ef að sín missti við
að þá mundu þeir kannske gera
þeim mein sko
sko mæðgunum og biður jón þess
ef að hann dreymi sig verði var við sig að vera þá skjótur að bregða við og koma
jón lofar því
og hann segir honum það líka að það hafi verið þeir þessir útilegumenn sem alltaf hafi sko
grandað
og hann segist nú hafa komið í góðri meiningu til þess að að varna því að færi á sömu leið fyrir
fyrir honum
svo þeir kveðjast nú með mestu virktum og jón heldur heim í sveit sína og það verða allir undrandi
þegar hann kemur og og vilja fá að vita hvar hann hafi verið en hann var sagnafár um það
hann kaupir sér jörð og og fer að búa
góða jörð og fær sér ráðskonu
og þarna býr hann nú en giftist ekki
þá er það einu sinni að að jón er
við hirðingu í góðu veðri hann syfjar afskaplega mikið
svo hann lætur undan sér með það og fer inn og leggst upp í rúm
og hann er varla lagstur út af þegar honum finnst hann heyra rödd stefáns sem segir
jón jón manstu hverju þú lofaðir mér og hann sprettur upp
segir smalanum að sækja strax alla sína hesta og tekur þar einn mann úr hirðingunni og
og þeir leggja bara þarna á stað með marga hesta og þar á meðal söðulhest
og það verða allir undrandi og vita ekki hvað hvað
hefur gripið jón hann segir engum neitt svo halda þeir áfram
ferðinni og
og þegar hann kemur þarna á heiðina þá fer hann út af veginum og maðurinn verður undrandi
svo koma þeir
þeir þarna í dalinn og þá segir jón manninum að gæta hestanna hann ætli fyrst að fara heim
og þegar hann kemur heim undir bæinn þá mætir hann þar litlum dreng sem er að sækja
vatn í ausu í í lindina
hvort hann sé að sækja vatn hann segist vera að sækja vatn fyrir mömmu sína hún sé veik
og jón kemur sér nú inn þá er þá eru þau dáin bæði sko gömlu hjónin
og hún eiginlega bara veik af hræðslu
þennan dreng átti jón auðvitað og
og hún hressist furðu fljótt þegar að hún sér jón því þetta var meira hræðsla að henni og
og hún fer að hafa til náttúrulega góðgjörðir fyrir
en jón fer á eftir að hitta þá útilegukarlanna og þar var ljótt aðkomu
og hann einhvern veginn svona gat yfirunnið þá og þarna var allt fullt af hauskúpum
af mönnum og skepnum og öllu undir rúmfletunum þeirra
svo bara brenndi hann kofanna
en hann tekur með sér úr hinu
sko hinum bænum tekur hann með sér svona það sem fémætt var og
og bindur þetta í bagga og þeir leggja af stað
en þegar hann kemur heim í sveitina og heim að bænum þar sem hann átti heima þá sér sér það
hann er þarna með bæði konu og barn að þá batt hún ekki boðanna ráðskonan heldur bara kom sér í burt
en jón giftist þessari stúlku og þau bjuggu þarna vel og lengi
og hann var vel stæður maður og gildur bóndi
já þessa sögu hefurðu sagt stundum
barnabörnum þínum ég hef sagt krakkarnir eru alveg hreint ærðir að fá að heyra þetta
ekki nokkurn frið fyrir þeim
en svo heyrðirðu söguna af sagðistu hafa heyrt söguna af rauðabola já og helgu í hólnum já já
ég man ekki nokkurt orð úr þeim
nokkurn hlut bara en hún er svo löng rauðabolasagan
ekki afar löng
og gaman að henni okkur þótti að minnsta kosti börnunum
þú hefur ekki fengið ekki fengið að heyra hana nema sjaldan bara nei það var bara rétt við hátíðleg tækifæri sem við fengum að heyra hana
rauðabolasögu
úr jökulfjörðunum
þið skuluð fá að vita af mér
þó ég ekki komi aftur
svo sagði hún að um miðnætti þá fór allt á tjá og tundur niðri
í bænum þar var náttúrlega búr og eldhús niðri því þetta var nú margt fólk þarna í bænum
fékk enginn svefnfrið svo var farið niður og það var hún sagði að það allt verið á tjá og tundri í búrinu
mjólkinni hellt niður og allt eyðilagt
af matvælum og sem að hægt
alls staðar svona fyrirgangur í bænum svo fóru að drepast skepnur með einkennilegum hætti
en það kom oft fyrir eftir að hann kom vestur
að hann drap fé sagði tengdafaðir þessarar konu húsfreyjunnar sem að flutti
hann dræpi féð í húsunum
en hann maður sem var heima hann var skyggn
þeir voru einu sinni að koma af sjónum pabbi reri að heiman stundum
smíðaði sér sexæring og og hann hafði nú vinnumenn og svo var þessi maður að hann var alltaf
heima húsmaður sem kallað var
og þeir voru að koma einu sinni af sjónum
sáu þeir að féð var á harðahlaupum
og við sáum það nú líka frá bænum og ég man nú eftir þessu óglöggt samt því ég var nú smákrakki þá
að féð var að hlaupa svo óeðlilega mikið um engjarnar
fyrir utan
það væri á harðahlaupum og þá sagði þessi maður
og var í bátnum sjáiði nú djöfsa nú er hann að reyna að koma þeim í díki
en það sá
enginn nema bogi og hann
þeir sáu féð á harðahlaupum svo það er lent í snatri
og pabbi sendi strákana út eftir
díki þarna úti á bökkunum sem heitir sveinbjarnardý þangað
það var alveg svona mátti ekki koma í nánd við það nú er búið að fylla þetta allt upp og
og hringvegurinn partur af honum kominn þarna
en þegar að strákarnir koma út eftir þá voru þeir þá voru tvær ær komnar ofan í dýið
báðar komnar að burði
voru látnir hafa með sér
drógu á eftir sér línu eða reipi eða eitthvað sem þeir kaðal sem þeir náðu í
og þetta var ekkert óralangt
óralangt en þeir náðu kindunum upp úr dýinu en þær voru orðnar ósjálfbjarga svoleiðis að þær gátu ekki komist sjálfar heim
og þær voru bornar heim
sendi hann þá
sendi pabbi þá með grindur út eftir og refta yfir dýið og það blessaðist nú hann tók þar aldrei á
sá mórauði
en hún sagði þessi kona sem sagði mömmu frá þessu
hún lýsti honum alveg eins og þeir sáu hann sem skyggnir voru
hann var mórauðum peysugarmi með húfugarm á hausnum prjónahúfu
en undir nafninu mópeys gekk hann alltaf frá upphafi
bæði áður en hann kom vestur og alltaf eftir það
og maður vissi alltaf
áður en einhver kæmi frá þessum bæ
man vel eftir því þó ég væri nú smákrakki
það var nú baðstofa heima og svona hengilampar í
rjáfrinu svo var túða upp úr svona úr lofti túða
en hún var lampinn var nú náttúrlega ekki hafður nálægt henni
en svo voru það gestir sem voru að vinna þarna á hvalveiðistöðinni þetta var um haustið
seint um haustið myrkur
menn úr úr sveitinni en ekki þarna á bæjunum í kring
og svo koma
strákarnir frá þessum bæ fóstursonur húsbóndans og og strákur sem var annar sem var þar líka
vikastrákur
svo heyrist eins og smáskruðningar uppi á þakinu hann var
það var nú hérna
snjór náttúrulega mikill á bæjarþakinu því að
var nú torfbær
svo heyrist voða hátt hvæs eins og illur illum ketti og óvenjulega
og slokknar ljósið á lampanum innar í baðstofunni
og þetta gekk nokkrum sinnum alltaf var ljósið kveikt aftur og svo eftir stutta stund þá heyrist hvæsið
slokknar ljósið
ættuð nú að fara að fara héðan greyin mín því að það er ykkar fylgifiskur sem að stjórnar þessu
hvæsi og að slökkva ljósin
svo fóru þeir eftir stutta stund og það bar aldrei á þessu eftir það
en einu sinni þá kom
næsta bæ fyrir innan okkur
það var um sumarið og húsmóðirin var að var með þvott sem hún þvoði í
það sem kallað er gil rétt fyrir framan bæinn
og það var indælt veður og
og næstum því logn en aðeins svona smá kul og hún er búin er að hengja ég man eftir
ég og dóttir hennar bárum á milli okkar bala að snúrunum frá gilinu
og hún var að hengja á snúrurnar og þegar hún var búin að hengja á allar snúrurnar
hún eitthvað eitthvað fór hún nú að tala við okkur
svo allt í einu þá fara þær allar í sundur snúrurnar þær voru
fimm og þær fóru allar í sundur í miðjunni alveg í einu vetfangi
þá sagði hún hún var nú stórorð og
frá þessum bæ það væri enginn efi á því
rétt á eftir þá sjáum
ríðandi maður um bakkana þá er þetta fóstursonur bóndans á eyri
og það sem hún las yfir honum það var náttúrlega ekki
það var ljótt en hann sagði ekkert greyið því að hann hann vissi af þessu
heima fyrir því fólkið gat ekki annað en orðið vart við þetta stundum
en svo fórum við að athuga snúrurnar það var alveg eins og þær væru skornar bara með hníf
hvert hver einasta snúra skornar þvert yfir
svona ég vissi svona návist hans
svo greinilega að þá var ég stödd á bæ þar sem systir mín átti heima og
var nú þar í bænum hjá foreldrum sínum
kem þangað þá
sat húsfreyjan gamla hún eða hún var nú ekkert orðin gömul þá hún var ákaflega mikil vinkona þessarar konu sem átti þennan
fylgifisk
hún var í öðrum firði eða næsta firði við
náttúrlega dálítið langt að ganga
svo er situr hún þar og er að spinna
þangað til allt í einu að hún þrútnar öll og eins og hún standi á öndinni
og rokkurinn er nú tekinn frá henni og hún
alveg eins
sé að kafna
þegar hún leggst við leggjum hana svona á í rúmið og losum frá henni fötin en það var alveg sama hún var alveg hreint
springa og var orðin svo svo andlitið var farið að blána
og dóttir þeirra sem var þarna heima hún sendir út í fjárhús og lætur segja pabba sínum og bróður sínum frá þessu að það þurfi að
hvelli að reyna að ná í læknir
það var nú náttúrlega langt að fara
en það var sama svo koma þeir nú heim
byrja að flýta sér að hafa fataskipti áður en þeir setja fram bátinn þá kemur þá er bankað niðri
og það var farið til dyra þá er þetta vinkona hennar húsfreyjunnar sem er komin
og þá skiptir alveg um
henni er boðið inn og hún henni er sagt að þessi
kona húsfreyjan sé svo afskaplega mikið veik að það haldi haldi að muni bara ekki lifa þetta af
þá vildi hún ekki stansa
og fór heim aftur en um leið og hún var komin ekki nema rétt út fyrir út á túnið
þá var hin sest upp
svo svo jafnaði hún sig svo vel við fórum að tala við hana og spurðum hana hvað hvað
hefði komið fyrir hana hvort hún hafi ekki orðið vör við neitt
jú hún sagði að það verið tekið um sig svo heiftarlega fast
að hún sagðist hafa haldið að hún væri væri bara að kafna
væri verið bara að þrýsta svoleiðis að sér
hún gæti ekki gæti ekki dregið andann
en svo þegar ég fór seinnipart dags þá var mín manneskja farin að spinna aftur
eins og hún hafði haft rokkinn áður
en hin fór sína og hann fór með henni höfðinginn
svona var þetta stundum að
alvarlegt
en hann fór undireins í burtu þegar hún var komin eða einhver af bænum
en það var mest í þetta skipti
og þetta var á hverjum bæ sem að það kom þetta fólk þá var fólkið visst um hvaða hver gestur kæmi eða
frá hvaða bæ hann kæmi
því þetta var nú ekkert nema
nema að vita frá hvaða sveitabæ sko því þá var nú oft svona var þetta
að það var oft og tíðum að áður en
voru settar grindurnar yfir þetta
þarna hjá okkur heima það var í okkar landareign
þetta díki
að þá voru iðulega skepnur drápust í dýinu
sérstaklega ær á vorin
margt skrýtið
en það varð aldrei vart við neitt að annars staðar frá aldrei
ég man nú ekki eftir svona áberandi sögum um hann en alltaf eitthvað svona smávegis
þetta hefur verið aðsópsmesti draugurinn þarna já
hann var svo vel þekktur allsstaðar
allir könnuðust kannast við hann meira að segja
fólk núna það það kannast við nafnið svo mikið er víst
voru nokkrir fleiri draugar þarna
nei það var nú sagt að það væri draugur á hverjum bæ en ég held þeim hafi aldrei
slegið saman eða neitt svoleiðis að þeir hafi gert haft félagsskap með sér voru nokkrir aðrir nafnkenndir draugar
ekki einn einasti nei nema þessi af því að þetta var svo áberandi já
nei ég man aldrei eftir neinum
en það var eins og áður að fólk við urðum að það varð að tala um að það væri aðsókn og svoleiðis og
maður vissi nú þarna
sem við vorum yngri þá tókum við ekkert mark á því
en það var ekkert
aldrei neitt svona áberandi eins og ég segi með
nema með þennan eina
hvað hét þessi kona sem sagði þér þessa sögu hún hét rósíta
sölvadóttir
hún var ættuð norðan úr jökulfjörðunum þar voru svona
einkennileg nöfn
og ég held að hún hafi farið þarna norður aftur ég man ekki eftir henni
ekki eftir að ég var orðin nokkuð fullorðin en ég man
man eftir rósítu svona óglöggt en hún kom stundum fram eftir
en hvernig var það sáust fylgjur nokkurn tímann í dýralíki ekki man ég eftir að neinn minntist á það
en voru ekki erfiðar kaupstaðarferðir hér á árum áður drottinn minn dýri ja hvort þær voru erfiðar
þær voru barasta mönnum færðar í fang og menn tóku þær eins og þeir voru
á ég að segja þér litla kaupstaðarferð þegar ég var unglingsdrengur
og fór einustu ferð sem að ég fékk að fara og
er mér náttúrlega reynsla frá mýri í bárðardal til húsavíkur
segja þér það ég skal hafa heldur fljót orð annars þykir það óhæfa í mínu fari eins og margt annað sem er að að
ég tala sjálfsagt of mörg orð
en það gera nú margir í þessu landi núna það sem lakast er að menn skrifa heldur mörg orð þegar ég
þá sé ég það það mun hafa verið litlu eftir
það mun hafa verið segi ég um tuttugu og
fimm sex nítján hundruð tuttugu og fimm sex það var farið að ganga eitthvað á birgðir í fjölmennisheimilinu á mýri og komið fram að
komið fram í heyskaparlok meira að segja
það eru ekki komnar réttir og við erum að heyja við allskonar aðstöðu það
farið að slá með grindaljá í keldunum
grindaljár sem að sumir kölluðu rakstrarkonu þú hefur heyrt hans getið það var það var afburða
hagræn uppfinding þegar hann kom til okkar
þá er það allt í einu ákveðið að fara til húsavíkur og fara með kerru og hest
og einn reiðingshest
við erum ráðnir til fararinnar faðir minn jón karlsson
sem að ég nefndi nú við þig ég get varla mikið um hann talað þetta var fágætismaður ég er viss um það mörgum þykir það nú um foreldra sína því betur
en það var margt mjög fágætt um hann
ég gæti nefnt tvennt
afar þagmælskur ég sá hann einu sinni reiðan og það var á sveitarfundi
að hann hélt smá ræðu og var sár og gramur fannst
fannst ekki réttlæti ríkja gagnvart þeim sem að
áttu um þrengri kost að búa ég man minnist þess vel og það var í fyrsta skipti sem ég sjálfur þá
á ungum dögum
gekk upp í
svokallaðan ræðustól það var í fyrsta skipti á minni ævi ég hefði átt að gera það sjaldnar síðan
við ákveðum ferðina það er settur hestur fyrir langgrind sem að ýmsir vita hvað er það var sú tegund kerru þegar að þegar að hérna
kasskerna var ekki nægileg til þess að rúma hvorki hey eða farangur og hesturinn var spenntur fyrir með nokkuð góðum búnaði
og ég settist undir stýri þessi kútur
eins og þá var títt ég settist skáhallt á röðina á grindinni og maður lét dingla fætur sína gjarnan útaf
faðir minn settist á sinn reiðskjóta og tók í taum hann lýsing leirljósa hestinn með reiðingnum
það voru hleypiklakkar á á sem að kom sér vel gjarnan hleypiklakkar á
klyfberanum ég luma á einum slíkum gömlum klyfbera hér í kjallarahorni núna gömlum sem að sveinn pálsson í stórutungu átti í
seinni tíð við leggjum af stað
það er ekkert að segja um þessa ferð við förum þennan erfiða troðningsveg sem að aðeins var kerrufær
og við förum bárðardalinn þetta er löng leið til húsavíkur einhver segir mér að hún sé röskir röskir
áttatíu kílómetrar í dag ég hygg að það sé ekki fjarri við fórum