tiro-is/ismus huggingface dataset:
skjögt það var alltaf sjálfsagt að láta hestinn brokka notalegt var það ekki því það var ekki mikil hlífð
undir manni á þessum vögnum
og við fórum þá var farið yfir skjálfandafljót á svokölluðu eyrarvaði sem er
gegnt litluvöllum nokkuð út í dalnum
og það er ekki ekki það er vandi svolítill að fara þetta vað
því að það er farið á skábrotum vestari kvíslina fyrst eðlilega þegar við erum á vestur megin fljóts
og svo er farið nokkuð lengi
eða dáldið dáldinn spöl eftir grjóteyri svo kemur önnur kvísl og hún er líka skásneidd svolítið á broti og
verði mönnum á að fara fara
of snemma í lygnuna
þá hefnist mönnum grimmilega sem mér hefndist í annað sinn því að grindin flutt upp af fyrir ókunnugleika sakir og lenti þarna í miklu slabbi
að koma henni aftur niður á hjólin ég ætla nú ekki að segja frá því
en svo höldum við áfram þessa trítlferð allan dalinn
og við förum yfir heiðina en dagur er liðinn þegar við komum að glaumbæ
í reykjadal þar sem er mitt frændfólk búandi enn og var sérstakt sérstakt vinafólk
okkar mýramanna og þar gistum við
ég held að ég hafi ekkert verið þreyttur faðir minn sem að var
á sínum reiðhesti
og var vantaði sinn hægri fót og raun og veru hafði nærri misst hann upp við mjöðm
og hafði ennþá hækjuna í fatla þegar við komum yfir öxlina í snærisspottanum þegar við komum í glaumbæ
ég held að hann hafi aldrei heyrst tala um
að hann væri þreyttur ég minnist þess ekki
við gistum í glaumbæ svo var
hafinn morguninn snemma og svo er byrjað að aka brautina og við trítlum alla þessa braut til húsavíkur
mér fannst það langt en við töldum merkissteinana það var fimm kílómetrar merkisteinar alltaf jöfn jafnir
á leiðinni og við gátum fylgst með hvað miðaði
til húsavíkur komum við þá sá ég í fyrsta skipti merkilegan hlut það var rafsuðuplata
rafsuðuplata
þarna litla rafstöðin á húsavík
og aðalbjörg benediktsdóttir systir
frænka frænka mín dóttir benedikts
frá auðnum hins stórkostlega merkilega manns og systir systir hennar
unnar systir huldu skáldkonu hún tók okkur tveim höndum
og við þáðum þarna hressingu svo var strax
farið í erindin
ég stóð ekki í neinum
faðir minn gerði það og það var áreiðanlega búin út kerran strax um kvöldið með varningi
sem að lá mikið á að fá og svo er ekkert að orðlengja þetta við gistum á húsavík þá kom ég til
þá kom ég til karls einarssonar sem þar var mjög merkur maður
og við gistum hjá honum og mér þótti mikið til koma timburhússins sem hann bjó í
og ég horfði sérstaklega undrandi á myndirnar á betrekkinu
sem að ég hafði nú ekki séð áður þess háttar hluti
svo er ekki með þetta það er hlaðin kerran
það er settar klyfjar sinn mjölpokinn
sem voru fimmtíu kílóa pokar
settir á hvern klakk á hestinum
og svo leggjum við ég ég þykist ég þykist muna það muni hafa verið sem þá var kallað það munu hafa verið sex
sjö klyfjar sem við kölluðum alltaf talað svona á kerrunni það munu hafa verið nálægt
nálægt þrjú hundruð kíló þrjú til fjögur hundruð kíló á kerrunni
en nú er ekki hægt að fara hart nú ekkert um annað að gera en fara fetið eins og við kölluðum
og við förum bara fót fyrir fót alla götu en svo er það sem skeður við erum komnir nokkuð fram í aðaldal gegnt tjörn
sem að fyrst og fremst er nú nefnd í sambandi við laxinn en er þó
nefnd í sambandi við marga hluti aðra og þarna nefni ég hana á allt annan hátt þegar við erum að nálgast tjörn
þá vitum við ekki fyrri til
og ég mun hafa setið ofan á klyfjunum á hestinum á kerunni allt í einu
fellur annað hjólið undan kerrunni og hesturinn hnígur niður því að þá liggur allt á honum allur þunginn
liggur á honum annars vegar og hann kastast niður í brautina en svipti sér upp með þetta á herðunum
og við sjáum strax hvað er í efni það hefur skrúfast
fram af kerruöxlinum annars vegar og hjólið liggur í mölinni
við höfum ekkert ráð annað en að við við veltum öllu af kerrunni ofan í mölina og
byrjum að
fást við þetta hesturinn stendur keikur ég fer að leita að
rónni af öxlinum nú var það hending ein hvort hún hafði lent í mölina eða hvort hún hafði lengi verið
án hennar kerran
en nokkuð er það ég finn hana fljótlega hleyp dálítið út á brautina þar er þetta þá kemur nokkuð í ljós
það snúa hjólin ef við
við mættum segja öfugt undir nú er yfirleitt ekki talað að neitt snúi öfugt þó það geri það
við höfðum skjótar hendur við létum
þetta hjól vera hinum megin snerum öxlinum við svoleiðis að það herti frekar á
við ganginn að róin losnaði ekki af og annað gerðum við að við settum splitti fyrir
fyrir framan róna
nú kem ég að einu kerran var lánskerra
og við höfðum ekki við höfðum ekki fjallað seinast um þetta vissum ekki um þetta að þetta var nánast öfugt hvernig hefði það verið
hefði hún farið frá í fljótinu
svo bundum við öxulinn upp í grindina eins og siður var
hefði ekki komið fyrir að hann flyti upp af hjá mér hefði hann verið bundinn þá sem ég nefndi áðan nú er eftir að
nú setjum við klyfjarnar á
upp á allt saman og nú getið þið hugsað ykkur að að ég er pasturslítill
lítill ungur maður ég var alltaf kallaður litli jón frá þessum árum yfirleitt nonni heima
og mér fannst það lengi að mér væri erfitt að vaxa upp úr litla jóns nafninu
en síðan hætti það að há mér hefur ekki gert
við fórum fram að tjörn við erum bæði þreyttir og svangir og við tökum klyfjarnar af hestinum þar
göngum heim í tjörn fengum nestisbita kaffidropa með
stönsuðum stutt við
en þið getið
hugsað ykkur að það var svolítið erfitt að setja þessar klyfjar upp en á milli okkar tókum við þær og faðir minn á sínum eina fæti og við komum öllu í lag
svo byrjum við að róa
nú er búið að tapa tímanum en við tökum hann átti úr það var eina úrið sem var til áreiðanlega í á
ég var að vaxa upp
og hann fylgdist með tímanum
vasaúrinu og vildi að hann tók tímann að við skyldum ekki vera nema klukkutíma að fara og nú varð ég að ýta á skjóna
ekki vera nema klukkutíma á milli
hverra merkja
fimm kílómetrana það er ansi greitt
fyrir það er ansi greitt fannst mér fyrir kerruhest með drátt auðvitað er brautin bein og slétt en fram í glaumbæ komumst við
sótamyrkri sótamyrkri komumst við þangað gistum aftur í glaumbæ
frænka mín gaf mér þá stærstu gulrófu sem að ég hafði þá séð í poka sem ég fór með heim mér fannst þetta nokkur gjöf
en heim fórum við á næsta degi það er
það er fjórði dagur ferðarinnar og þá fórum við líka yfir fljótið
á eyrarvaðinu og þá sat ég bara ekki á kerrunni heldur sat ég á hestinum það var siður
yfir fljótið og allt gekk vel
en það er mér minnisstætt náttúrlega og mikið gleðiefni í dag að þurfa ekki að fara slíkar ferðir núna eða horfa á menn gera það
en það var gaman að koma heim og enn var verið að slá með grindarljánum í keldunum
já það var eitt sem mig langaði til að spyrja um
tala þarna um
heyrðist nokkurn tímann getið um nykra í þeim eða
einhverjar svonar ókindur nei eða öfugugga eða eitthvað slíkt það það heyrði ég ekki
þess heyrði ég ekki getið
það kann vel að vel að vera að það hafi farið framhjá mér eitthvert umtal um slíkt
en það festist ekki í mínu heilabúi
þrjátíu í einu höggi
hefur þú haft þrjátíu í einu höggi ég get ekki sannara orð talað sagði pilturinn
þá sagði skipstjórinn það er
herskátt í konungsríkinu okkar kóngurinn má til að fá þig
í herþjónustu
ekki skal á mér standa sagði drengurinn
hljóp þangað sem menn nokkrir menn voru í vinnu og sagði þeim að hann væri hættur við smalamennskuna
og hann ætlaði að verða hermaður kóngsins
segir nú ekkert ferðum þeirra fyrri heldur en þeir komu til
konungshallar þeir segja konungi frá þessum mikla kappa sem að þeir
sem að kom með þeim kóngur kallann piltinn fyrir
fyrir sig og segir er þetta satt sem
að félagar þínir segja að þú hafir haft þrjátíu í einu höggi
ég get ekki sannara orð sagt segir hann
og kóngur sagði ja ef þetta er satt þá mun ég launa
góðu
ef að þú gengur í mína þjónustu og vinnur þau
verk sem að ég fel þér á hendur og ef að þú leysir þau vel af hendi
hvað fæ ég að launum segir strákur
þú færð að kjósa þér hæfileg laun fyrir það
sem að þú hefur unnið það er ágætt segir pilturinn
svo er ekki meira um þetta að tala
skömmu síðar kemur kóngur að máli við piltinn og segir
í ríki sínu sé naut sem sé ákaflega mannskætt
mannskætt hafi drepið marga menn og væri alltaf kvartanir og klaganir að berast til sín að hann verði að senda menn til að vinna nautið hann kvaðst hafa sent
nokkra menn til þess en
en þeir hefðu ekki getað unnið á nautinu en nú vona ég
ekki mikið fyrir að vinna þetta afrek
þá verð ég líka segir pilturinn að fá
laun sem að að þau laun sem að
ég óska
hvers óskar þú segir kóngur ég vil fá dóttur þína því að hún er afbragð allra
annarra stúlkna sem ég hef séð segir kóng segir pilturinn kóngurinn segir
þú skalt leysa þetta verk vel af hendi og ef að þú vinnur
mörg afrek fyrir mig þá færð þú áreiðanlega sanngjörn laun og
og við en við sjáum nú hvað setur
pilturinn fer nú af stað var honum fenginn allgóður hestur og vopn
honum er vísað þangað sem nautið er þegar hann er kominn í hvarf þá snýr hann hestinum þvert úr vegi
og hugsar sér að fyrst að heill hópur manna gat ekki unnið
þá á ég lítið erindi
til þess að fara að eiga við það
hann heldur svo áfram leiðar sinnar uns hann kemur að feni einu miklu lá það í miklum krókum fór hann meðfram því en hvergi fann hann
færan veg yfir það
þegar hann hafði riðið þarna lengi meðfram því þá heyrir hann allt í einu hræðilegt nautsöskur
hann lítur upp og sér þá ógurlegustu skepnu sem að hann hafði nokkurn tímann augum litið
var það kom naut hlaupandi það var með eitt horn fram úr hausnum og
og kom æðandi að honum
pilturinn keyrði hest í sporum og sneri
þvert úr leið en nautið kom á eftir honum og barst nú
og barst hann niður að feninu hleypti hann hestinum út á fenið
þar festist hesturinn og sökk niður
strákur fékk klórað sig upp á bakkann og komst upp úr
þegar að hann leit
var nautið komið út í fenið og var að brjótast um
sá hann þar húskofa standa og stefndi þangað
er hann hafði
hlaupið
nokkurn spöl lítur hann aftur sér hann þá að nautið er komið upp á bakkann og kemur á harðahlaupum á eftir sér
herðir hann nú
hann má
og hleypur áfram og kom það sér nú vel að hann hafði einatt
orðið að hlaupa fyrir búsmalann og var hann nú þolnari fyrir það heldur en vænta mátti
hann stefnir á hæðina og þegar að hann kemst upp í brúnina þá finnur hann heita andgufuna
aftan á hálsinn á sér hann en til og hann var nú alveg að gefast upp
allrar guðs lukku þá hallaði þarna
dálítið niður að dyrunum og
hentist þarna fremur áfram heldur en að hann
hlypi og inn í dyrnar og í annan krókinn en nautið kom þegar á eftir renndi sér inn á
þegar á eftir honum og ætlaði að stanga hann í dyrunum en
en rak sig uppundir dyratréð og féll á hnén
og en ferðin var svo mikil að það lenti alla leið með með
hausinn á
milli inn við stafninn og rak hornið á milli steina í honum og festist þar
það ætlaði að rykkja sér lausu en það gekk nú ekki greitt og
í þeim sviptingum þá lenti það í hinn kókið og var það nú í skorðum þarna og gat sig hvergi hreyft
þegar pilturinn sér þetta
þykist honum nú að
snýr við heldur heim til hallar
og er nú heldur hreykinn yfir því að hann sé búinn að
fara með nautið og loka það inni og
það sé vel geymt þar sem hann hefði gengið frá því kóngur sagði að hann hefði átt að slá að að drepa nautið
ég er ekki slátrari svaraði strákur ég er hermaður og
kóngur sendi svo menn
að kofanum var þar nautið eins og strákurinn sagði frá fast þarna í kofanum og var því slátrað og
var hann nú hinn hróðugasti og þóttist þegar
vera eiga mikinn rétt til þess að fá kóngsdótturina fyrir þetta afrek en kóngur sagði að meira þyrfti nú til
ef að hann ætti að gefa honum dóttur sína
einn dag kemur kóngur til piltsins og segir
það eru tveir risar hérna í ríki mínu sem gera mikinn óskunda og
nú ætla ég að biðja þig um að fara
og leggja þá að velli
þá verð ég að fá betri hest heldur en síðast og betri vopn sagði pilturinn
ekki skal á því standa sagði kóngur og
hann nú hvoru tveggja og heldur af stað
en mikil þoka var þennan dag hann
fer nú en hyggst nú að fara alveg þvert úr vegi frá því
honum hafði verið vísað til en
segir ekki af ferðum hans fyrr heldur en hann seint og síðar meir um daginn kemur í þokunni
að fjalli einu
þar skilur hann hestinn eftir og fer upp á fjallið
og þegar að voru skriðar miklar þarna ofarlega í fjallinu þar sem hann fór og hrundi grjót undan
fótum hans niður
hann heyrði þarna niðri
þegar að hann gekk þarna að
hann heyrði þarna niðri hrotur miklar og svo
að þarna er sagt því ertu að hrekkja mig
þarna voru þá risarnir
neðan undir skriðunum og lágu þarna í skógarjaðrinum
þegar að pilturinn að hann
heyrir nú þetta þá
þá veltir hann niður stórum steinum
þú ert þokkapiltur heyrir hann þá að sagt að hinn risinn segir aftur við félaga sinn
þú varst að segja að ég væri að henda grjóti í þig en núna
sent í mig
karpa nú nokkuð um þetta svo standa þeir upp og það
og þeir fara svo að berjast úr þessu rífa upp tré þarna og berjast með þeim og
lyktar svo þeim aðgangi þannig að risarnir hnigu báðir að velli þarna
þegar allt var dottið í dúnalogn og pilturinn
þóttist heyra að engin hætta væri að færa sig nær
fór hann niður og fann risana dauða
sneri þegar til borgar
áleiðis til borgar og var komið fram undir morgun þegar hann kom þreyttur og móður heim
til hallar og segir nú miklar sögur af afrekum þeim sem hann hefði unnið
og að risar þessir hefðu ekki verið nein lömb að leika sér við þarna hefðu þeir rifið upp stóru trén
til þess að lemja sig með alveg eins og
þeir hefðu verið að rífa upp
kóngur sagði að það yrði nú gengið úr skugga um það hvort þetta væri nú allt eins og piltur hefði sagt
menn voru sendir fundu þeir risana dauða og þótti alveg öruggt að pilturinn hefði
unnið þetta afreksverk
var hann nú heldur hróðugur eftir þetta
og þóttist vel að því kominn að fá kóngsdótturina en kóngur sagði það að fleiri afrek yrði hann nú að vinna ef að
hann ætti að fá hana
nokkru síðar þá segir konungur að
það sé kvartað yfir því að jötunn einn sé farinn að herja á ríki sitt og biður hann nú piltinn að fara og
fella jötuninn
pilturinn fer nú eins og honum var nú vísað til ætlaði
sér nú
og og alls ekki að leggja sig í neina hættu
en kemur á leiðinni að þorpi einu þá kemur maður hlaupandi út
og segir að það beri vel í veiði að hann skuli koma svona vel vopnaður því að það væri jötunn
kominn þarna inn í þorpið og
verði nú að koma og reyna að frelsa þá
pilturinn sagði farðu inn og segðu í þorpið og segðu jötninum það að hérna sé hermaður sem að ætli að fást við hann
maðurinn fór og segir
inn í þorpið aftur en pilturinn
keyrir hestssporum og hleypti þvert úr vegi var þar og hár garður
hann hleypti á garðinn
og og herti nú að hestum sem mest hann mátti því að þegar jötunninn fékk boðin frá
þá reiddist jötunninn mjög og fór
út úr þorpinu og ætlaði nú að
að lumbra á piltinum
fallið var svo hátt
þegar að hann féll niður af garðinum
að drengurinn hann stingur niður spjótshalanum
eða endanum á spjótsskaftinu
og ætlaði að styðja sig við það en
hesturinn féll undir honum
gat losað sig
að þá steypist risinn yfir hann og þá steinlíður yfir strákinn
hann raknar við eftir alllangan tíma og finnur einhver
ógnarþyngsli sem á sér hvíla þegar að hann var nú
velt sér undan
þessu þá sér hann það að það er jötunninn sem hafði lá dauður ofan á honum hafði jötunninn hleypt á eftir og lent á spjótinu sem að hann hafði rekið niður
ætlað að styðja sig við
og lent á oddinum sem sneri upp
og það orðið bani jötunsins
hesturinn piltsins var dauður en hestur risans hestur jötunsins hann var
á beit þarna nálægt
þykist piltur nú vel hafa unnið sníður hausinn af jötninum hnýtir í
taglið á hestinum og ríður nú heim í kóngsríki garð og
og lætur nú vel af sinni ferð
á konung að
að hann að gifta sér nú dótturina
kóngurinn ella sagðist hann fara í burtu að að hann yrði ekki þarna í ríkinu annars
kóngur sagðist aldrei hafa fengið haft slíkan mann í sinni þjónustu og sagðist
alls ekki mega missa hann og var sá endirinn því að hann gekk að
pilturinn gekk að eiga kóngsdóttir og er ekki annars getið heldur en hún hafi sætt sig vel við það
svo þau hátta svo um kvöldið
en svo næsta morgun þá kemur kóngur
snemma til herbergisins þar sem þau sváfu
segir nú við piltinn að nú sé að duga
því að því að oft hafi nú
oft hafi verið þörf en nú sé nauðsyn því að kominn væri víkingaher í landið
og sæki hann nú til borgarinnar og segir að pilturinn verði nú að koma og
sem fyrst og fara á móti víkingum
pilturinn sagðist nú verða að fá góðan hest
ja það sagði kóngurinn að ekki skyldu á því standa
en pilturinn lítur út og sér að þetta er satt og sér hvar víkingarnir koma verður hann þá svo hræddur
að hann hleypur út á á
nærfötunum
stekkur á bak hesti sem að
koma með en það var stríðshestur kóngsins sem að ætlaði nú í stríði líka
hann var nú enginn sérlegur reiðmaður og þegar að hesturinn fann að hann hafði annað taumhald heldur en
gamli kóngurinn hafði á honum
þá tók hann ráðin af piltinum þaut með hann hann og að hliði sem þarna var
grindin brotnaði nokkur hluti hennar lenti á hálsinum á piltinum og
hékk á honum
og hékk aftur á bakið á honum
hesturinn þaut áfram með hann og beint áleiðis þangað sem að víkingarnir
voru að fara en þegar þeir sjá
piltinn koma ríðandi á
nærfötunum og með tréð á bakinu þá segja þeir að þetta sé
sé guð hinna kristnu manna og
og það sé ugglaust að þetta sé kristur með krosstréð á herðunum og móti honum þýði þeim ekki að berjast
lögðu þeir á flótta í skyndi og þótti sá
þóttust eiga fótum fjör að launa er þeir komust í skipin og héldu þegar frá landi
nú var æðið runnið af hestinum pilturinn sneri nú heim til borgar
var þar tekið á móti honum sem miklum sigurvegara sagðist kóngur hafa vitað að hann væri hugrakkur en það að hann færi herklæðalaus á móti svona miklum óvinaher því hefði hann alls ekki trúað
og sagði það að hann væri mikið afbragð annarra manna og
hann fékk þegar hálft ríkið
og þegar gamli kóngur dó þá tók hann við öllu ríkinu og
hann var svo kóngur og lifði vel og lengi í góðu gengi og lýkur hér þessari sögu
heyrðirðu þessa sögu sagða já og
og var hún kölluð nokkuð sérstakt hún var kölluð
piltinum sem var álitinn kristur með krosstréð á herðunum já
en svo sá ég þessa sögu líka í
nú er það einu sinni að
sem kallaðar eru svo kemur
ég kreppti hnefann og sagði vertu hægur piltur minn
þegar hann var kominn tvö þrjú hundruð faðma framfyrir þá hvellspringur hjá honum
mangi þeim að skipta um dekk og þá svo buðu þeir honum far austur að austur á hvolsvöll held ég
já en með þennan kampholtsmóra sko það hafa menn orðið margir varir við hann
á vegamótunum rétt utan heldur en vegamótin þessi eru þarna sem að skerst skeiðavegur eða hreppavegur annars vegar og
og rangárvallasýsluvegur hins vegar
því þangað var þangað var til dæmis flutt mjólk
þarna frá þessum bæ kampholti eru það vegamótin niðri í villingaholtshrepp nei austar sko fyrir austan bitru já þar sem að vegurinn beygir austur að þjórsá annars vegar en hér upp skeið hins vegar já
það er þar
ja til dæmis maður hérna úr hreppnum bryngeir bryngeir pálsson í dalbæ hann var þar á ferð
og neitaði manni að neitaði þessum eiríki um far niður að selfossi og
held hann hafi misst tvö hjólin undan sér bara rétt þegar hann var farinn sama sagði sigmundur í langholti sigmundur sigurðsson sem lengi var oddviti hérna hjá okkur
hann sagðist heldur reka farþega út heldur en neita eiríki um far hann var búinn að komast eitthvað í í tæri við hann
nú svona var það hann sagði mér tengdasonur tengdasonur þessarar guðrúnar
sem hann fylgdi þessi kampholtsmóri
hann býr á þingdal í villingaholtshreppi þessi samúel
að hann átti þau hjónin hún heitir steinunn hún heitir stefanía konan hans konan hans samúels dóttir guðrúnar og eiríks
sem draugurinn fylgdi og strákurinn sonur þeirra sonur þeirra hjóna yngri hjónanna hann fer og fær að vera upp í kampholti nokkra daga
þegar hann kemur aftur þá segir hann við pabba sinn
eru til svartir englar pabbi því segirðu það
ég sá svoleiðis hann var alltaf að fara um baðstofuna í kampholti og þá var strákurinn sex ára þegar hann segir þetta
hann var kolsvartur og leið svona einhvern veginn um baðstofuna
já já en þetta maður má maður náttúrlega ekki segja og síst af öllu svona þar sem hægt er að hanka mann á
ja ég get náttúrlega ekki sagt nema það sem mér hefur verið sagt að þetta var stóð þarna út úr brekkunni á svokölluðum gaukshöfða
blágrýtissteinn og var mikið af svona lausagrjóti í kringum hann
og það var það heyrði ég talað um að allir sem fóru þar um í fyrsta sinn þeir áttu að stansa þar og taka þrjá smásteina og leggja að þessum stóra kletti og það var kallað
að gefa gauki gjafir
og hinum megin við götuna eru þrír móbergsstandar uppi á hvössum hrygg
og það heitir seggjasæti og þar áttu þeir að hafa setið ásgrímur og hans félagar
við undir þessum á þessum seggjasætum
gaukur sko sem maður hefur nú heyrt talað um hann féll fyrir fóstbróður sínum
ásgrími
en svo var þessum steini rutt í burtu þegar að
vegurinn var breikkaður og nýr vegur gerður í sambandi við búrfellsvirkjun já
uppi á höfðanum eða hérna megin við það var heldur hérna megin við höfðann já
sko þegar maður keyrir þegar farið er
inn fyrir haga þá koma nú fyrsti sléttlendi hagaflatir
sem kallaðar eru svo kemur sandur og það heitir hagasandur og svo kemur brekka upp
á gaukshöfða og það var efst í þessari brekku já
efst ég skal get alveg fundið nákvæmlega staðinn þar sem steinninn var en honum hafði verið rutt í burtu með jarðýtu
annar steinn var hér í árnessýslu sem ekki hefði eiginlega mátt hreyfa og honum ruddi vegagerðin aftur líka það er nú miklu fyrr
hann var hann stóð við hana brúará þar sem að gamla brúin var yfir hana fyrir vestan spóastaði
og það var steinninn sem að þeir áttu að hafa staðið á þegar þeir hentu jóni gerrekssyni í hana brúará já
alltsvo við við gamla
við gamla brúarstæðið alltsvo spóastaða megin alltsvo hérna megin austan megin við brúará þar hafði verið geysistór klettur
eða sat utan í
og var stórgrýti utan í og þar var einn meðal annars einn stór steinn og honum var velt út í hylinn þegar brúin var gerð
og það átti að hafa verið steinninn sem þeir stóðu á þegar þeir hentu jóni
og og ja það er þó er víst sjálfsagt
sannleikur að honum var komið fyrir þarna því svo rak hann upp hjá hömrum í grímsnesi við svokallaðan ullarklett
þar átti hann að hafa
rekið upp en heyrðirðu þú gamalt fólk segja ég heyrði gamalt fólk segja þetta já já
ég heyrði það en um sannleiksgildi þess
þessarar sögu það segi ég ekkert
þú vildir segja mér betur af þessu
það er það er tjörn stór nokkuð stór tjörn í í skarðsfjalli sem heitir heitir stóru kumburtjörn og önnur minni sem heitir litla kumburtjörn
og það átti að hafa verið við nykur í þessari stóru tjörn annað árið en hitt árið í svokallaðri
kringlutjörn í háholtsfjalli eða skammt frá bænum í háholti
og þetta þetta man ég eftir að ég heyrði talað um þegar ég var var sko krakki mér var sagt þetta
hafði nokkur farið í vatnið nei það hef ég ekki heyrt að það hafi neinn maður
ekki nein munnmæli um það að þetta ætti að hafa sést
en en bara þetta sko að þeir hann átti að vera þar
vera vera sitt árið í hvorri tjörninni en var nokkurs staðar
það sagði mér gamall maður sem að var mikið kunnugur hér á afrétti
afrétti biskupstungna og og og húnvetninga að það væri tjörn
tjörn norður á kili sem að loðsilungur væri í
þessi maður hét lárus jónsson og var lengi var kenndur við tungufell
ákaflega ákaflega víðförull maður og fróður
og ég heyrði hann segja þetta að þarna væri þarna væri loðsilungur og hann væri loðinn
ég held hann hafi nú ég held að karlinn hafi nú þóst hafa getað handsamað einn þó
þú hefur ekki heyrt sagnir af útilegumönnum að menn hafi þóst komast í kast við útilegumenn nei
ekki sko ekki ekki svona ekki nema það sem maður hefur heyrt bara í bókum já já svoleiðis ekki ekki öðruvísi
ekki öðruvísi en
móðir þín hefur ekki verið nei ekki heldur hefur ekki verið að nei nei ekki það ég muni og það var ekki
hún hefur bara kunnað þessar sagnir um eyvind já já hún kunni það eyvind og arnes og og svoleiðis já svoleiðis menn
var hún nokkurn tímann að fara með þulur og svoleiðis já mikið alls konar þulur og kvæði en það er nú svona þegar maður er auli
þá lærir lærir maður þetta nú ekki svo glatt
það er langtum betra eins og ég sagði við ykkur áðan langtum betra að tala við hana kristrúnu heldur en að
svo fróður að ég geti þú vildir kannski segja mér eitthvað meira af þessum hérna
segja mér þessar sögur sem þú varst að segja áðan af honum oddi
ég trúi þér fyrir því að þú farir ekki að
setja þetta
já það var ýmislegt til dæmis var það einu sinni að það var
var á eyrarbakka svokölluð brauðaös
hafið þið heyrt það
það var það að þegar að
þegar að hérna það var bakað fyrir alla sjómennina