tiro-is/ismus huggingface dataset:
nú er skessan kominn heim á hlað þá er best að fela sig farð þú nú undir
borðið en ég ætla að fara undir rekkjuna þeir gerðu þetta stuttu seinna kallar skessan og segir
kútur
kútur ertu heima já skessa ég er alltaf heima
ég er að sækja þig komdu undireins út
nei skessa það geri ég ekki þú verður að koma inn
skessan ruddist þá inn í bæinn inn í stofu og horfði þar í kringum sig en sá ekkert
nú hvar ertu ekki kem ég auga á þig
horfðu undir rekkjuna skessa
nú þarna ertu komdu undir eins í pokann minn
já það skal ég gera breiddu hann á gólfið þá skal ég skríða inn í hann
skessan gerði þetta
kútur skreið inn í pokann skessan tók spotta batt fyrir opið slengdi pokanum á bakið hélt út og upp í fjall
kútur segir þá
við skessuna skessa má ég tala
það held ég þú megir hvað viltu segja
ég finn þef
finnurðu þef hvaða þefur er það er það af lynginu og blómunum já ég finn hann ég finn líka annan
hva hvað þá það er brunaþefur
brunaþefur hér uppi í fjalli nei þú gabbar mig ekki karl minn hvaðan ætti hann að koma
hann kemur úr hellinum þínum o nei nei steinninn brennur ekki
nei það er sprekahrúga á miðju gólfi og búið að kveikja í henni leggur
miklu mikinn reyk og strákurinn þinn farinn að hósta hann ætlar að kafna
nú hver hefur gert
þetta það er hundurinn minn hann gullintanni hann er svo hrekkjóttur nú verðurðu að fara og bjarga barninu
já það verð ég að gera en liggðu þá kyrr á meðan ég hleyp hlaupt þú bara skessa
skessan lét poka niður í brekkuna og hljóp af stað
þegar hún var farin tók kútur upp vasahníf sinn skar gat á pokann og smaug út hann
safnaði saman öllum þeim steinum smásteinum sem hann fann í brekkunni og lét í pokann að því loknu tók hann nagla upp úr vasa sínum og þræddi fyrir gatið
og hljóp heim
nokkru seinna kemur skessan sér hvar kútur liggur og segir ojæja þarna liggur hann ennþá
en þegar hún tók pokann upp þá segir hún við sjálfa
sig nú hann er miklu þyngri en áðan ég skil þetta nú ekki
hún hélt með pokann alla leið heim í helli sinn þegar þangað kom kallaði hún á strák sinn og segir
komdu nú strákur minn nú kem ég áreiðanlega með kút og mundu nú hvað ég sagði þér áður þú átt alltaf að vera góður við hann
skessan leysti frá pokanum og steinarnir ultu út um allt hellisgólfið
þegar strákur kerlingar sá þetta
horfði hann lengi á steinana velti vöngum og sagði
mamma mamma svona margir kútar
en skessan sagði óhræsið hrekkjaði hann
það er ekki annað en ég gefist upp við þetta
og af því að kútur slapp alltaf frá skessunni
fékk hann að vera heima hjá foreldrum sínum og gætti hænsnanna þegar þau fóru til kirkju á sólbjörtum sumardegi og sunnudegi að hlusta á blessaðan prestinn
ég var að spyrja þig þarna já ég ætlaði nú að spyrja þú sagðir
áðan sagðist hafa heyrt svona grindina svona söguþráðinn í þessu þegar þú varst já
var hann ekki dálítið var hann ekki dálítið öðruvísi töluvert öðruvísi
fór hún ekki þrisvar að sækja manstu nokkuð um það nei ég man
ekki nei þetta
grindin er mjög óljós í mínum huga en samt man ég eftir sögu sem að svona var já
og og var dálítið ruddalegri og grófari en þessi já ég felldi það allt í burtu og svo spann svona smá saman um leið og ég notaði söguna þessi þráður sem þú hefur heyrt nú já
þá hefur hún kannski ætlað að éta strákinn eða eitthvað svoleiðis já það var víst eitthvað þess háttar
að skessan drapst að lokum manstu það nokkuð
jú það mun líklega hafa verið annars fullyrði ég það ekki nei nei nei því þetta er orðið óljóst mjög allt saman nema svona þetta
já þráðurinn sem að eða grindin sem að ég spann þetta utan um
löngu seinna mörgum árum
já þú hefur byrjað að segja þetta þegar þú fórst að
já ég hef oft sagt smákrökkum þessa sögu þeim hefur þótt gaman að henni svo hef ég stundum sagt hana á jólaskemmtunum
þegar þannig hefur borið undir fyrir allan aldursflokkinn þá þessa yngri
þá heim til staðar
í þjóðsögum jóns árnasonar
þjóðsögum jóns árnasonar
bæjardalur miðdalur og kúludalur en það mun nú líka hafa verið hægt að fara kúludal og hann hefur verið farið það á veturna aðallega
en þegar að farið var að sumarlagi og farin þessi lágheiði sem kölluð var og það örnefni er nú eiginlega alveg týnt núna
það lifir nú samt
í hjá gísla konráðssyni í strandamannabók það er minnst á það þar eða strandamannasögu heitir það nú
þá lá vegurinn þarna niður
miðdal með felli sem heitir margrétarfell og er svolítið lengra norður á heiðinni heldur en sótavörðuhæð
en vegirnir skiptust þar því það er aðeins vestan til um miðja heiðina
þessi sótavörðuhæð sem er kennd við þennan hest kleppu
sem ég var að segja frá áðan
sem hún keyrði svo gífurlega undir fiskinum
þungum böggum að hann féll niður dauður þegar hann kom þarna á hæðina
af því að hún heyrði
kirkjuhljóminn frá kúlu
en svo er önnur tröllasaga úr selárdalnum sem að magnús heitinn frændi minn hreppstjóri í hólum sagði mér fyrir mörgum árum
og það má nú vera að hún sé einhvers staðar prentuð þó að ég hafi
ekki orðið var við það að hún sé í þjóðsögum jóns árnasonar
enda er hún náttúrlega ákaflega stutt
en það er hérna
já það er um skessuna í selárdal hún er nú ekki nafngreind neitt en hún átti að hafa hafst við
hvannadal sem að gengur norður úr selárdal
hann er nú lítið gróinn hálendisdalur með
klettum og aurskriðum
en sagan segir að það prestinum á stað að honum hafi verið vant tuttugu geldinga
og þetta átti að hafa skeð um miðja
átjándu öld minnir mig
frekar en sautjándu þori ekki að fara með það og hann sendir vinnumenn sína af stað til þess að leita
og þeir finna geldingana langt norður á ófeigsfjarðarheiði
og þegar þeir eru komnir á leið með þá
heim til staðar þá kemur skessan í flasið á þeim
eltir þá
og þeir þora ekki öðru heldur en að láta lausa geldingana
en komast sjálfur undan á lífi
segja presti frá
þessu og hann gat náttúrlega ekkert við þessu gert eða sagan greinir ekki frá því að það hafi neitt
hann hafi nein ráð fundið til þess að kveða þessa óvætt niður eða eða þess háttar en hann missti bara þarna þessa tuttugu geldinga
það var minnsta kosti þrír
það er ein ær borin hann sá þá svart lamb hljóp
á fönn þarna efst uppi í fjalli svo hann var nú ekki lengi á sér að fara að sækja ána
en það það var forystuær hvít
sem var frá stóruvöllum í bárðardal ákaflega vitur skepna
og þótti nú alveg ómissandi
að hafa hana
hana við féð
og nú kemur hann hann heim með ána forystuána og það var grár hrútur
sem hún átti
og hún var ég man eftir því þegar að pabbi fór með hana inn í fjárhúsið og var að setja hana þar í spil
innst í kró
en um morguninn þegar hann kemur í húsið morguninn eftir þá er
grái hrúturinn kom upp í garða
og kominn inn í hlöðudyr og það er svo ljónstyggt þegar strax þarna þegar
var komið heim með hana að það var varla hægt að handsama lambið
en svo tók hann foru
og setti hana upp í garða og upp í hlöðuna
til þess að lofa henni að vera í hlöðunni því hann sá það að lambið mundi ekki tolla niður í kró
og svo er svo merkileg saga af
foru grána hann var ævinlega kallaður það
það náðist nú ekki inn í stekkinn um vorið
þegar átti að rýja og mjólka og og og marka og gelda
lambið þetta grána
og pabbi hann stóð
með ána
niður í mó fyrir neðan stekkinn og hélt í hana
og ætlaði að reyna að veiða lambið þannig ef það kæmi þegar það væri þyrst og vildi fá að sjúga
og lengi beið hann og lambið var komið og var að ganga þarna í kring þá loksins að hann kom
fá sér mjólkursopa þá var hann gripinn og þá var farið illa með hann þá var hann markaður
og og og geltur
og síðan var hann svo svo mikið vitur skepna
að það var alveg dásamlegt ég veit að fólk trúir því ekkert trúir því
ekki þó
að skepnan hafi verið eins vitur eins og hún var
var til til dæmis á haustin þegar slæm var tíðin og átti að reka féð til akureyrar til slátrunar
þá hafði hann alltaf sauðinn með til þess að benda honum úti þá var ekki brúin komin á eyjafjarðará þá benti hann barasta
sauðnum að fara yfir ána þá fór hann út í ána og svo féð á eftir
en þegar hann var komið yfir áin var nú að minnsta kosti í tveimur kvíslum
en þegar kom yfir þá bara að benda honum að fara aftur til baka
þá gerði hann það svo skipti sér ekkert af honum meir hann skilaði sér heim
og þetta kannski þykir ekki
trúlegt en þetta er nú satt
á hverju hausti fór hann austur í bárðardal
því að ærin fór með hann strax lambið því hún var frá stóruvöllum í bárðardal
alltaf á haustin í fyrstu göngu þá kom hann sjálfur alltaf og var undan fénu við
kom fjárbreiðan þá sá að hann er langt á undan og við þekktum hann
en þegar hann kom hann var alltaf á undan fénu til að fara út á tunguna því að réttin var
þarna í tungulandi og var kölluð tungurétt
og er náttúrlega hætt að reka þar féð á haustin
en þetta var stór fjárrétt
því það var féð svo mikið úr mörgum dölum
var farið austur
vallarfjöll timburvalladal og
og bleiksmýrardal og hjaltadal þetta var úr svo mörgum dölum sem þar kom
sameinast þetta og fór allt um túnið heima
og það var nú gaman að sjá þann h'op ég vildi ekki missa af því að sjá þá breiðu
en en gráni hann hafðist aldrei inn í réttina hann fór með fénu heim að réttinni
og svo svo tók hann stefnu til fjalls
upp í tunguöxl og þar náði honum enginn
en hann fór inn í réttina hann fór inn í réttina stökk svo yfir og svo upp í öxl
og það hafði enginn af honum meir
þetta eru já fleiri sögur náttúrlega hef ég getað sagt af grána en ég
geri það ekki núna því það verður svo slitrótt að segja frá því þú getur nú sagt aðra til
af grána
já það var náttúrulega væri nú kannski hægt en því að hann var
ekki vel vinsæll
því að hann fór oft með fé á næsta bæ hjaltadalur er næsti bær fyrir framan snæbjarnarstaði
og þar fór hann oft með hóp af fé fram í afrétt ef hann átti von á góðri tíð
og svo var leit að fénu og það var verið að klaga þetta oft og tíðum
ekki bóndi sem að ég man nú fyrst eftir að bjó í hjaltadal
að hann var nú svo lifandis skelfing rólegur og góður og og þeir svo miklir vinir pabbi og hann
en hann talaði nú aldrei um þetta en svo komu nýir bændur þangað og þeir höfðu nokkuð margt fé
og þeir kvörtuðu
sárlega yfir þessu og þótti þetta afskaplega slæmt
svo einu sinni þá gátu þeir náð honum og sett inn í fjárhús
og sögðu að hann myndi bara verða sveltur þar inni ef hann yrði ekki sóttur strax
en pabbi var ekki heima
svo að móðir mín hún sendi okkur tvær stelpurnar
suður í hjaltadal að sækja
sauðinn
og var voðalega erfitt að taka að ná honum
en þetta var á sunnudag ég man það af því að það var verið að lesa húslesturinn þegar við komum
hérna hlusta á
lesturinn en við vorum nú svona krakkakjánar og og hérna vorum fornumaðar
og vildum ekki koma í bæinn
en bara báðum um það þegar væri búið að lesa lesturinn að piltarnir myndu ná í grána við höfðum reiptagl reiptagl
ég man eftir því sem að átti að setja í hornin á því við ætluðum að teyma hann heim ætluðum að setja hann inn í hús og bara gefa honum inni
en þegar lesturinn var búinn þá koma nú
fjórir karlmenn út
og þeir fara inn í húsið en þeim gekk þeimm gekk illa að ná honum hann stökk yfir garðana yfir spilverkið
samliggjandi hús var svona spil á milli
það var minnsta kosti þrír garðar
og hann stökk þetta allt og það var alveg ómögulegt að ná honum hann stökk þetta í háaloft
eða þangað til seinast að þeir gátu tókst að króa hann það var unglingspiltur sem gunnlaugur hét það var fóstursonur
þarna í hjaltadal
hjaltadalshjónanna
og hann stökk yfir höfuð á honum og rak
afturfótinn í andlitið á honum svoleiðis að það streymdi blóðið alveg niður tær á honum
meiddi hann í andlitinu
og svo náðu þeir samt í þessu
þeir nú sauðnum og og settu nú taglið um hornin á honum og
og svo löbbum við af stað og hann gekk alltaf svo lifandis ósköp rólegur við hliðina á okkur
og við vorum hættar að hugsa um það við þyrftum svona nokkuð að
gæta að honum að hann mundi ekki sýna okkur neinn hrekk
komum heim undir túnið þá kippir hann í taglið
taglið
og þá var unglingspiltur heima ákaflega svona léttur og
léttur
og laginn og og hygginn svona dáldið að hann elti grána uppi í fjallið
og honum tókst að ná honum og koma honum í hús furðufljótt
og tók af honum taglið og hann var þarna eitthvað inni þangað til pabbi kom heim
var ýmislegt svona hann
var ákaflega glöggur hann fór austur í stóruvelli hvert einasta sumar kom alltaf
kom alltaf í fyrstu göngum og við sáum alltaf til hans
en svo hérna var það eitt haust að þá segir pabbi það að hann er orðinn magur og
eitthvað að honum hann er daufur en samt farinn upp í garða því hann tolldi aldrei niður í kró
nokkurn tímann hann var ævinlega uppi í garða
honum var fargað þetta haust
en þegar hann sá hvað átti að gera þá hneig hann niður steinleið yfir hann
hreyfði sig
þá var hans ævi á enda
en þegar hann var farið að gæta að þá var hann bara sprunginn af vatnssótt
hefurðu sagt þessar sögur nokkurn tímann áður til dæmis börnum þínum nei aldrei
aldrei nei engum sagt frá þessu svona nei ekki svona til segja ég bara man þetta alltaf
af því að mér er svo minnisstætt til dæmis skepnuna
hann þótti svona
þegar hann kom suður og
ég minnist þess að
er snjólfsson hér í hverjum hreppi
en árni hafði nú ekki erindi sem erfiði eins og menn muna enda lýsti hann því þannig þegar hann kom suður og hann var spurður um um um
hvernig móttökurnar hefðu verið sunnmýlingar hefðu tekið á móti honum sunnmýlingar
gaddað fyrir öll skilningarvit á þeim
þetta var nú lýsing árna á sýslungum mínum
og þar með sigurbirni og og okkur vinum vinum hans
en var hérna seildist
seildist hérna sigurbjörn nokkurn nokkurn tímann til svona mannaforráða í héraðinu
ég man ekki eftir ja það var fyrstu árin þá
var hann í hreppsnefnd en hann hann
andstöðu og
og hafði menn svona heldur á móti sér
bæði sveitunga marga og úti frá hann þótti svona framgjarn
framhleypinn orðheppinn og meinlegur í orðum og það er aldrei líklegt til þess að fá svona fylgi
og fá menn til þess að
setja menn í trúnaðarstöður sko
ég sagði þér það er ekki af því að ég sé að hæla mér en ég kunni alltaf mjög vel
við sigurbjörn og ég var aldrei í þessum hópi hans
sko sem fannst hann vera of framhleypinn eða eða neitt slíkt en hann sóttist ekki eftir
völdum fyrir sig en hvort hann hafi sóst eftir þeim fyrir syni sína þegar þeir komust til vits og ára það vil ég ekkert um segja
en var hann þá jafnvel í andstöðu við
flokksbræður sína sem voru þá í einhverjum trúnaðarstöðum eða valdastöðum þarna í sveitinni
ekki beint flokksbræðurna en hann var alltaf í
í svona átti í deilum eða eða erfiðleikum get ég sagt með kaupfélagsstjórann sko
og það var fyrst og fremst út af hans einka ástæðum
því að skuldirnar söfnuðust alltaf fyrir hjá sigurbirni
en en kaupfélagsstjórinn var afskaplega skyldurækinn og illa við skuldir bænda
því að hann trúði á það alveg fastlega að allt í einu kæmi verðfallið
og hann sæti uppi með verðlaus alltsvo skuldirnar án þess að nokkur trygging
væri á bakvið því að
eignir bændanna yrðu allt í einu einskis virði og ég hef aldrei vitað meiri
sem að tíminn leiddi í ljós í sitt
viðhorf þessara tveggja kaupfélagsstjórinn trúði alltaf að allt færi
allt verðlag færi niður á við og allt kaupgjald og allt saman en sigbjörn trúði bara
á verðbólguna og lifði samkvæmt henni enda
var byggði græddi hann alltaf á öllum sínum skuldum og ég minnist þess að það voru oft harðir
harðir harðar deilur
deildarfundum í
á í eiðaþinghánni og þar mætti kaupfélagsstjórinn þorsteinn jónsson á reyðarfirði sem var
trúr sinni sínu starfi
hann trúði aldrei á morgundaginn
hann hann hann héldi að hann yrði alltaf verri en dagurinn í dag alveg öfugt við sigurbjörn hann trúði alltaf morgundagurinn yrði þó
skárri og kannski stundum betri
og í þessum fundum þá var oft deilt mjög hart og og ég man eftir að þorsteinn
hann dró
bar sig mjög undan skuldasöfnun eiðaþinghármanna að þeir
þeir söfnuðu skuldum og bar þá saman við fljótsdælingana
sem alltaf voru að safna inneignum og nefndi dæmi um það að þegar eiðaþinghármenn skulduðu níutíu þúsund
níutíu þúsund og hann var nokkuð eins lengi að segja þessar tölur níutíu
þúsund eins og yfirleitt er hægt en aftur að fljótsdælingar þeir ættu inni þrjú hundruð þúsund þrjú hundruð þúsund krónur inni
eftir tvö ár eða þrjú ár var ekki hægt að byggja eitt fjós fyrir þrjú hundruð þúsund krónur
þannig að þegar upp var staðið þá höfðu eiðaþinghármenn byggt miklu
miklu meira og meira til framtíðar heldur framtíðarinnar
eins kostað sín börn til mennta
til dæmis flestallir ungir sveinar og og meyjar þarna í sveitinni voru á eiðaskóla
en upp í fljótsdal þar byggður ekki neitt þessar þrjú hundruð þúsund krónur þeirra þær urðu að engu á
verðbólgubálinu og þeir höfðu virtust heldur ekki hafa efni á því að senda börn sín í skólann
þannig að á þessu tvennu hefur orðið geysilegur
breyting og þekki ég vel hvort tveggja því ég er alinn upp í fljótsdalnum
ég þakka þér nú kærlega reykjavík tíunda
segðu mér þekktirðu nokkuð einar benediktsson þegar hann var fyrir norðan einar benediktsson já einar
ég sá einar einu sinni á ævinni jæja og þá var ég strákur í borgum í þistilfirði nú já já
mér varð hann það minnisstæður að ég gleymi honum aldrei nei þó ég sæi hann ekki nema einu sinni
ég hló að honum dálítið
honum sárnaði það ég var strákur og náttúrlega nógu vitlaus og hef verið nógu vitlaus náttúrlega að hlæja að manngreyinu
en það var ástæða til þess og það hefði hver maður í mínum spor sem að eitthvert líf var í hefði nú hlegið eins og ég held ég já
mér finnst það einhvern veginn hann þurfti ekkert
skipta sér af því sem hann fór að skipta sér af hann hafði ekkert gott af því hvernig var
í kollavík
svo stutt á milli bæja það eru tveir bæir í þessari vík sem kölluð er kollavík já já já
þar bjuggu þar bjuggu bændur og
ógiftir menn ungir fullorðnir þarna
ánægjulegir menn sem mér þótti ósköp vænt um þeir voru kátir og hressir og ég hafði gaman af að koma stundum yfir í kollavík
fóru tveir bændur austur á vopnafjörð á hestum að vorlagi
og lentu á það víst höfðu víst fengið sér í staupinu því það var
var vínsala þá á vopnafirði já
vildi það til annaðhvort viljandi eða óviljandi en auðvitað var það fyrir það að vínið var
þeir hnupluðu buxum nýjum buxum úr búð
og komust með þær út í kollavík
það var einhver sem sá þetta og þetta var kært
og þá var nú sýslumaðurinn á héðinshöfða við húsavík
benedikt faðir einars
en einar var orðinn það lærður að hann gegndi störfum fyrir föður sinn þegar hann sat á þingi fyrir sunnan
hann var þingmaður benedikt faðir hans já já já já í mörg ár
ég var búinn að heyra
mikið talað um það og mér þótti svo vænt um manninn sem var þarna á næsta bæ
að það ég hafði þó vit á því að það stæði til að það yrði komið sýslumaður kæmi til þess að
taka þetta mál fyrir og hann myndi þurfa á tukthús og hvaðeina
mér þótti fyrir því að það þyrfti að fara svoleiðis að aumingja mannbóndanum
og það var einhver gremja í mér ég heyrði
um þetta ég var svo ungur þarna
ég var hef ekki verið nema líklega
kannski verið byrjaður áttunda árið sjö ára eða eitthvað já já
og ég fór eitthvað að tala um það við heimafólk mitt að það væri aumt að þeim skyldi verða
þetta á þessum bændum að fara með helvítis buxurnar ef það þyrfti á tukthús fyrir það
jæja svo er farið stóð svoleiðis á
sumar að vorlagi það var komið fram á sumar það
átti að fara að þvo ull
á heimili mínu þarna í borgum og það var
fenginn lánaður andskoti stór pottur til að að þvo ullina í og hann var skorðaður milli þúfna niðri á túni
því það var þýft túnið og og svo vorum við krakkarnir beðin um að kynda vel undir pottinum
því það var látið í hann þá var ullin þvegin
úr hlandi já já eins og þá var siður og ég veit að víða hefur verið já já
og það náttúrlega
hlandið það var búið geyma þetta í tunnu inni í fjósi og þótti náttúrlega miklu betra að hafa úr henni með þessu lagi
því að minnsta kosti sápa var nú ekki svo mikil
sem fékkst á þeim árum
jæja það er farið að hitna í pottinum við létum vel að þurrt tað og
það er farið að froða andskoti mikið ofan af pottinum
og það var spýta höfð þvert yfir og hlemmurinn settur
ofan yfir já svo var prik í pottinum sem hrært var í þegar þurfti eitthvað svoleiðis að gera
en það er kominn hiti í þetta mikill svo
það froðaði það andskoti ofan á pottinum að það var farið að vella upp á lokið eða hlemminn
við höfðum ekkert vit á þessu og bara pössuðum að hafa nóg
dvínaði ekki undan pottinum
þangað til að fullorðna fólkið kæmi til þess að dusta ullina og búa hana ofan í pottinn
við sjáum allt í einu ég er með tveimur systkinum
mínum þarna niður frá að það koma tveir menn ríðandi á hestum
og þeir halda áfram niður túnið þar sem þeir sáu okkur krakkana
og þeir koma þarna rétt að þar sem potturinn var og og hér logar glatt segir segja þeir við okkur
við vissum ekkert hvaða menn þetta
voru en ég
ég hafði hugboð um að þetta mundi vera sýslumaðurinn
af því að hann var hnappaklæddur
búið að segja mér frá því hvernig búningurinn væri á þessum sýslumönnum þá
með sérkennilega húfu á höfði
og hann kemur svo og þeir
og þá segir sá sem þessi sýslumaður sem ég þóttist vita að væri og var náttúrlega og það var einar benediktsson ég vissi það ekki fyrr en á eftir náttúrulega
hvað lifandi skelfing er að sjá flautirnar hvernig þær fara segir hann hann nefndi það flautir
en ég vissi nú hvernig flautir voru já og hafði nú gaman af því ég vissi hvað var í pottinum
og grípur með í vinstri hendinni
hlemminn ofan af pottinum
heldur á hlemmnum því það var það voru yfir hlemmnum tveir og svo spýta á milli svo hann greip utan um spýtuna náttúrlega
en fer að hræra með prikinu sem að var uppi á röðina
hrærir í þá gýs upp þessi helvítis lykt af því að hlandið var í pottinum
að það fór
nasirnar á honum nokkuð mikið og hann flýtti sér afturábak með hlemminn og prikið í hendinni
en þá varð fyrir honum þúfa svo hann skellur flatur
og froðan spýttist á nýju fötin hans hnappaklæddu
flautirnar fóru þarna á hann
og ég hló ég gat ekki stillt
þessum hamförum
ég held ég hafi lítið sagt
en ég hló alltaf að þessu
svo mátti þessi fylgdarmaður hans taka upp hníf upp úr vasa sínum og var að skafa froðusletturnar sem slettust á hann
en helvítis lyktin fannst náttúrlega úr fötunum
þetta var sýslumannsbúningurinn
og hann átti eftir að fara inn í kollavík til þess að yfirheyra þennan mann sem hann var
að gera ferðina til
en hann var að bíða eftir föður mínum því að hann var ekki
sem stóð þarna hann ætlaði átti von honum fljótt heim
því að hann ætlaði að vera við ullarþvottinn hann þurfti að fá hann sem réttarvitni með
hann var að bíða eftir föður mínum því að hann var ekki
svo kom faðir minn náttúrlega og og hann fór en það lagði af honum helvítis lyktina
þó að hinn væri búinn að skafa blessaðar flautirnar af honum svo það bæri nú lítið á þeim náttúrlega slettunum já já
grípa mynd af honum með hlemminn í hendinni og prikið í hinni já
ja hvað heldurðu sé ekki dauður maður sem að ekki brosir að svona það held ég ha
það var ekkert mikið þó mér yrði það á að hlæja ég hef oft verið að hugsa um þetta
í eina skiptið sem ég sá þennan einar benediktsson
þegar ég kom heim í hól
ég þurfti náttúrlega ég lagðist í rúmið í snjóbirtu og hafði helvítis kvalir í augunum
og það var kona þar sem að lá á sæng og það var mjólkað í augun á brjóstamjólk það var verið að lækna með
því á þeim árum og ég veit nú ekkert hvort mér hefur nokkuð batnað af því ég veit ekkert um það en þetta var nú gert nokkrum sinnum svona
svo þegar ég fór að hressast og fór að klæða mig þá var ég sendur inn á húsavík
og að tína sama ýmislegt dót sem að þurfti að fá til heimilisins og þar á meðal var það
álnavara sem að það þurfti að undirbúa stúlku
stúlku undir fermingu sem átti að fermast þarna um vorið og sauma handa henni úr því
og ég fer inn eftir og
og það var leirtau og ýmislegt sem ég var beðinn að taka og
var orðinn sjötíu pund þegar ég
útbúa hann
og ég ætlaði að leggja þetta á bakið og bera þetta frá húsavík norður yfir heiði
já en þegar stefán guðjohnsen á húsavík sem var þá aðallega viðskiptin voru
aðallega við þá
en þegar farið er að vigta baggann
þá blöskrar honum að bagginn sé orðinn sjötíu pund og hvort ég ætli að leggja þetta á hrygginn og fara bera það upp allar brekkur
utan við húsavíkurfjall og svoleiðis austur yfir heiði já
ég sagðist ekki hafa önnur ráð
þá segir hann mér að það verði nú ekki af því í þetta sinn að mér verði sleppt með
á hryggnum austur hann segist senda mótor eftir eina tvo daga austur að lóni í kelduhverfi með vörur
og ég skuli skilja baggann eftir og hann láti þetta koma með bátnum mótorbátnum
mér þótti nú aldeilis gott að losna við að
þáði þetta
jæja svo fer ég norður með eitthvað lítið
og og skildi baggann eftir í pakkhúsinu hjá þeim þar hjá vörunum sem áttu að fara
svo frétti ég það þegar ég er búinn að vera heima á hóli að nú sé báturinn kominn og þá er ég sendur með tvo