tiro-is/ismus huggingface dataset:
þarna já nei það bara bandið var ekki í gangi í hverju í
foreldrar mínir sögðu
þessi maður
ólafur bróðir minn er líklega dauður
forðast hjalti þó hann sé aðspurður
gengið til að segja nokkrum manni frá þessu og síst
ef margir voru saman
það helsta sem maður sem heyrðist um þetta var það að jón ólafsson sem þá var á bóndi á sjöundá
og húsbóndi foreldra minna
hafði eftir hjalta að hann hafi sagt sér sér hafi viljað til lífsins
að manninn hafi vantað annan handlegginn
og að stafurinn hafi reynst sér góð
stoð í baráttunni við þetta
ekki veit ég nær það fréttist
því þá var ekki sími ekki útvarp eða annað
það hefði farist bátur suður undir jökli
framan
af vetrinum eða nálægt þessum tíma
og á honum hafi verið þrír menn feðgar það er að segja faðir og tveir synir
og voru nafngreindir
þá hefði hjalti átt að segja frá því nú viti hann um ástæðuna
því þegar hann var
vinnumaður á barðaströnd reri hann vetrarvertíð suður undir jökul
og átti þar í átökum og orðakast við mann
sem hefði farið illa eða jafnvel misþyrmt ungling sem hjalti bjargaði
þessi maður sem mig minnir að væri kallaður jón
hafi átt að segja þegar hann beið ósigur fyrir hjalta
við skulum eiga einhvern dag seinna seinna þó seinna
maðurinn sem var formaður á þessum bát sem fórst
og eitthvað fleira mun hafa rekið eitthvað mun hafa rekið frá bátnum verskrínu eða eitthvað þarna á rifinu
síðar um veturinn eða um vorið þá ráku þau þrjú mannslík
ja eitt vitaskuld vestur í keflavík
eitt að saurbæ
á melanesi sunnanvert við bæjarhúsin
og það lík hefði farið inn um ósinn því að það rak frá vaðlinum
á rifi á það vantaði annan handlegginn
handlegginn og höfuðið
sá er smíðaði um líkið
kvartaði um mikinn og sagðist ekki komist
í verra við vinnu heldur en það að geta lokið við að smíða kistuna utan um þetta lík
þetta var almennt talið það að þetta hefði verið líkið
af þeim manni eða þeirri veru
sem hjalti átti þarna í átökum við á þorláksmessu
hjalti hafði aldrei orð á þessu við nokkurn mann og forðaðist að segja frá þessu
nokkurn mann
en í mína tíð
var ungur maður sem vildi fá fregnir af þessu
og hjalti forðaðist að segja neitt en þessi ungi maður segir við hann vitaskuld hefurðu tekið af honum höfuðið
höfuðið
og hjalti hafði átt að svara því og segja til það kannski hefði fleirum orðið á
en mér
þessa sögu kann ég ekki lengri
svona hefur hún vera sögð hjá okkur svona sögðu foreldrar mínir hana eftir jóni á sjöundá sem
víst um þetta og
og aðrar sögur um það eru ekki gleggri til
þú hefur verið í kornungur þegar þú heyrðir þetta talað um þetta fyrst
eða mjög þetta heyrði maður barn að aldri já þú hefur oft heyrðirðu oft talað um þetta
mörgum sinnum já mörgum sinnum hún breyttist aldrei
nei og þú hefur hérna þú hefur sagt frá þessu stundum er það ekki
hefurðu ekki sagt þessa sögu stundum ég ég hef sagt söguna mörgum svona já eins og eins og hún
eins og að foreldrar mínir sögðu hana
hjalti dó
framan af
sautján til nítján hundruð og átján
tólfta júlí nítján hundruð sjötíu og þrjú ragnhildur einarsdóttir húsfreyja í básum í grímsey
mig langar svo að biðja þig um að segja mér ævintýrið sem að hún
fóstra þín sem þú kallaðir ömmu já sagði þér það var sagan af blátönn
og það er dálítið einkennandi við þá sögu ja það er nokkuð margt sem einkennandi við það ævintýri
en eitt er það að aðalsögupersónan var aldrei með nafni en sagan hét blátönn um konu sem í sögunni er
og saga byrjaði þannig að maður og kona bjuggu afskekkt langt frá öðru fólki
maðurinn var tröllslegur og og þótti einhvern veginn eitthvað ekki prúður en konan
var gjörvuleg og talin mikil hefðarkona
þau áttu eina dóttir og konan lét sér mjög annt um uppeldi hennar og kenndi henni allt það sem hún kunni til munns og handa
einu sinni veikist konan og henni vill ekki batna
og þegar að hún er búin að vera nokkuð lengi veik þá kallar hún á dóttur sína og biður hana að tala við sig
og hún segir henni það að hún finni það að hún eigi ekki eftir að ná heilsu og muni deyja
en hún ætli að segja henni það að þegar að hún sé dáin þá muni karlinn vilja fá hana fyrir konu
og hún kunni engin ráð við því
að hún verði að flýja en hann muni gæta hennar vel
en hún ætli að gefa henni grip sem að komi henni til hjálpar og þá muni allt ganga vel og það var alur
sem að hafði þá náttúru að hann gat sagt já og nei
dóttirin tekur við gripnum og geymir hann vel
og það fer eins og konan sagði að hún deyr og þau jarðsyngja
og það fer líka eftir sem hún spáði
að þegar að hún er er látin þá fer karlinn að vill kallinn að stúlkan giftist sér
en hún var nú ekki á því
og reyndi að strjúka en þá tók hann það ráð að hann batt um hana reipi svo hún gat ekki farið
burtu úr bænum nema ákveðinn spöl
einu sinni eitt kvöld þegar hún er orðin þreytt að kljást við karlinn þá er dimmt úti
og ekki gott að rata og hún segir við karlinn að hún þurfi að fara út og
sækja þvott sem hún eigi úti á snúru
já já það segir karlinn að sé allt í lagi og stúlkan fer út þegar hún kemur í bæjardyrnar þá
er hún búin að uppgötva það
hún losar af sér bandið og bindur því um alinninn og stingur honum í vegginn
og hleypur svo af stað
karlinn fer nú að lengja eftir stúlkunni og kallar til hennar og segir ertu ekki að koma nei segir er honum
svarað áttu mikið eftir já er honum svarað og karlinn situr kjur
svo gengur þetta nú eitthvað einu sinni eða tvisvar enn en þá fór nú karlinn að finnst þetta eitthvað undarlegt svo hann fer út í bæjardyrnar
og finnur þar alinninn með bandið og það
hann treysti sér ekki til að leita að stúlkunni og hann kemur ekki við þessa sögu mikið
en stúlkan heldur áfram og gengu nótt og dag sem allra lengst burt frá karlinum
og hún kemur svo á heiðarbrún og þar sér hún niðri í dalnum reisulegan bæ
hún gengur niður að bænum og drepur á dyr og út kemur stórvaxin kona
og að henni finnst dálítið einkennileg
henni fannst hún öll stór
en það sem vakti athygli hennar var það að hún hafði í efri góm
svo langa tönn þar sem að augntönn er í fólki
að hún náði alveg niður fyrir höku og tönnin var blá
hún spyr konuna hvort hún geti fengið vist hjá henni því auðvitað vildi hún fá eitthvað að gera
já segir konan að
vísu hef ég áður haft stúlkur í vist og þær hafa ekki allar gefist vel
en þú getur reynt en þú verður að vera dugleg og þú átt að mala korn
og þú átt að segja mér þegar veturinn er liðinn hvaða starf ég hef haft í vetur
þær binda þetta fastmælum og stúlkan sest að hjá konunni aldrei verður hún vör við neinn
í bænum nema þessa konu og alltaf eftir hádegi þá hverfur þessi kona hún sér hana ekki allan daginn fyrr en undir kvöld
hún er mikið að hugsa um hvað hún sé að gera og hún
sáldrar ævinlega mjöli á gólfið þar sem hún gengur um
svo að hún sér það að hún getur ekki gengið um gólfið nema
sporin hennar sjáist og hún er nú
í vandræðum hvernig hún eigi að komast að því hvað sé hennar starf allan daginn
einu sinni samt
þegar að konan er farin
þá tekur hún mjöl í skál
og læðist inn í herbergi sem konan gekk um og þar sér hún dyr inn af
hún læðist að dyrunum og gægist þar gegnum skráargatið þá sér
sér hún að blátönn er þar að hjúkra manni sem liggur í rúmi og hann er hálfur að kala og hálfur að brenna
hún læðist til baka og sáldrar mjölinu mjög vandlega aftur í sporin sín
svo að blátönn sjái ekki að hún hafi farið þessa leið
og sest nú við að mala kornið
þegar að blátönn kemur aftur undir kvöld þá er hún svipþung
og hún segir þú hefur malað lítið í dag
æi já segir stúlkan það var svo gott veðrið að ég mátti til að bregða mér út
láttu það ekki koma fyrir aftur að þú sért að slæpast segir blátönn
og þannig líður veturinn að hún sér aldrei neinn annan en þessa konu og hún stundar sitt starf
og svo kemur upp síðasti vetrardagur
og þá er eiginlega vistin búin þá segir
blátönn við hana að nú sé búin vistráðningin nú skuli koma með sér út á göngu
þær taka sig til og búast út
og ganga burt frá bænum og þar upp í gil
sest hún niður á gilbarminn hún blátönn og en stúlkan sér
að niðri í gilinu er fullt af höfuðum og verður nú heldur um og fer um hana hrollur og þykist hún vita
að þetta séu vinnukonur sem ekki hafi getað
leyst verkefnin og hafi orðið
að gjalda það með lífi sínu og líður nú ekki vel
þá veit hún ekki fyrr en að blátönn hrindir henni til jarðar
heldur henni fastri með heljartökum og segir hvað var ég að gera í vetur
ég veit það ekki segir hún hún sleppir henni og blátönn og blátönn
að rísa upp
og segir þú svarar mér í þriðja sinn
hún fellir hana aftur til jarðar og segir
ennþá byrstari en áður hvað var ég að gera í vetur ég veit það ekki segir stúlkan
og enn reis hún upp í þriðja skipti kastar hún henni til jarðar og segir hvað var að ég gera í vetur
þú varst að hjúkra manni sem var hálfur að kala hálfur að brenna
þá reisir hún sig upp og sleppir henni og segir
vel hefur þú gert við skulum ganga til bæjar
þegar þær koma heim að bænum sér hún stóran og föngulegan mann mjög fríðan úti
og þá segir blátönn við hana
þetta er maðurinn sem ég hjúkraði og við vorum í álögum
sem að stjúpa mín lagði á mig við vorum konungshjón í voldugu ríki
en faðir minn giftist eftir að drottning hans dó
og sú kona var flagð og lagði á mig hatur og hún lagði það á mig að ég skyldi hafa þessa stóru tönn og verða svona ófreskjuleg
og maðurinn minn skyldi vera í þessum álögum að ég gat aldrei hjúkrað honum nógu vel
honum leið svo illa og ekki losna úr þessu fyrr en einhver stúlka hefði kjark til að
grennslast eftir
hvaða starf ég hefði án þess að ég
vissi það því að henni var dauði búin ef það komst upp áður en þrautin var leyst
verður þá stúlkunni litið á blátönn og sér hún þá að tönnin er horfin og þetta er hin föngulegasta kona
þá segir konan við hana að nú geti hún ekki launað henni
þennan gerða greiða með öðru því að hún ætli að gefa henni skæri og nál
sem hún eigi gott með að vinna með
og óskar henni svo allrar velferðar og segist nú ekki hafa meira þörf fyrir hennar þjónustu
en þau muni aftur fara heim í ríki sitt
gengur nú stúlkan af stað
og þegar hún er búin að ganga lengi þá kemur hún að borg
þar í
með fyrstu húsnum sem hún sér drepur hún á dyr og út kemur stúlka
hún spyr hana hvort hún geti fengið að vera hjá henni
hún segir að það sé alveg sjálfsagt því nú sé mikið um að vera í borginni kóngssonurinn hafi gefið út þá tilskipun að
allar stúlkur sem að vilji sýna hvað þær séu flinkar saumakonur
þær geti tekið þátt í þeirri keppni að sauma föt handa kóngssyninum
og sú sem að hann telji færustu saumakonuna ætli hann að gera drottningu sinni og hún eigi þrjár dætur og þær séu allar að keppast við að sauma svo það sé gott að
að fá hjálp
og hún sest þarna að og þarna sitja þrjár stúlkur og eru að hamast að sauma og hún fer að hjálpa þeim við það
og saumar eiginlega alveg fötin fyrir elstu dótturina
en segir að hún megi ekki segja frá því og við það notaði hún bæði skærin og nálina sem að blátönn gaf henni
nú rennur upp sá dagur að
að það á að skila fötunum til drottningar eða í kóngsgarð
og þegar að kóngssonur fer að skoða fötin þá
lýst honum langbest á þessi föt sem að stúlkan hafði hjálpað elstu dótturinni við að sauma og vill nú drottningin
gerir nú boð fyrir elstu dótturina og vill nú að hún sýni sig sjálf hvað hún sé hög til handanna
og hún fer svo í kóngshöllina og þar er henni fenginn
strangi af fataefni og nú á hún að sníða og sauma fötin eins og þau sem að höfðu verið
send ásamt hinum
í keppnina
og stúlkan fer nú að sauma en ekki líkar drottningunni saumaskapurinn og segir að þetta sé ekki sama
handbragð og á fötunum sem hún hafi sent
og það fer út á það að hún segir að hafi komið til sín stúlka sem hún viti ekki hver hafi verið og
nú vill drottningin endilega fá þá stúlku heim í kóngsgarð
svo að dóttirin fer heim og sækir hana og segist ekki geta saumað eins og hún
og hún verði sjálf að sanna sitt handbragð
og hún lætur undan og drottningin fær henni í klæði og hún tekur skærin góðu
og nálina og saumar þarna og drottningin fylgist vel með og sér það að það er á því sama handbragð
og sjálf vissi hún það ekki að hún var orðin hin allra fegursta kona
þegar að fötin eru búin og kóngssyninum sýnd
segir hann að að þessa stúlkur vilji hann taka sér fyrir konu
og þegar hann sér
stúlkuna þá þykir honum hún svo glæsileg að hann spyr hana hverra manna hún sé
og hún segist segir þeim það og hvernig hún hafi flúið að heiman
og þá kemur upp að þessi kóngssonur þekkti örlög
blátannar og móður hennar og þá var það uppvíst að hún var af konungaættum
og þessi stúlka og kóngssonurinn héldu svo brúðkaup og giftu þessar systur þrjár sem höfðu nú
að endingu sögunnar reynst henni svona vel hinum mætustu mönnum innan hirðarinnar
og þau unnust vel og lengi og kann ég svo ekki þessa sögu lengri
ja hvort einhverju það veit ég nú ekki því að ég hafi ekki rifjað hana upp ja ég
sjálfsagt í ein tuttugu ár nei
svo það má nú vel vera að blátönn hafi verið enn betur útbúin í söguformi
en þetta var saga
fóstru fósturmóður minnar já hún sagði okkur þessa sögu alltaf sjálf hvað hét sú kona hallfríður aðalgeirsdóttir
hún dó síðasta haust
þá verður maður að hafa þetta geymt já já
þessi bergþór björnsson hann kemur á jökuldal hann er kominn nítján hundruð og sjö
eins og þarna stendur á arnórsstöðum en
ég get ekki grafið upp hvaðan hann hefur komið hann er eitthvað aðkominn
og á lítið af skepnum en
þess en líklega árið á eftir þá losnar
jörðin gil á jökuldal ysti bær hérna austan áar
lítil jörð en þægileg
og hann hefur hug á búskap
og og fær jörðina til ábúðar
með honum fær hann stúlku fullorðna stúlku svona einhleypa
duglega stúlku sem átti dálítið af kindum og eitt hross
hún fer til búskapar með honum
heitir sigríður hét sigríður jónsdóttir
og þau reisa þarna setja saman svolítið bú þarna
giljum
gripirnir voru nú fáir ég hygg nú að bergþór hafi verið duglegur nokkuð
svo fer nú ýmislegt að fréttast svona líklega á öðru búskaparári eða eitthvað þar um bil þau voru hann var nú ekki mörg ár við búskap þarna á giljum
næði sér í kindur jafnvel
og það var að haustlagi svo
að menn eru á ferð ja seinsumars
og sjá þar ljósglætu í skemmu
þar á hlaði
hesta menn með hesta komu úr kaupstað dimmt orðið frekar
þetta þótti nú svona frekar blekkilegt og svo er ljósið slökkt strax og eitthvað heyrist í þeim
en ég heyrði nú ekki hvort að ég hygg nú samt að þeir hafi bergþór hafi komið til tals við
við þá þarna
en þetta var nú ekki það alvarlegasta heldur var hitt að það var það var farið að fréttast að
ráðskona hans
færi ekki einsömul eins og kallað var
og það var ekkert óeðlilegt við það en hitt þótti blekkilegra
að hún veiktist
en svo kom það alderi í dagsins ljós
og enda haft eftir jafnvel henni sjálfri eða eða þessum bergþór að þetta
hún hefði átt þetta fyrir tímann
þetta hefði ekki verið orðið neitt
ekki þurft prest
prest eða neitt
og líklega og það var áreiðanlegt að þetta kom fyrir oftar en einu sinni
að ég hygg tvisvar
sem konan varð léttari svona og fylgdi með að það hún hefði átt þetta
eða sem sagt misst fóstur
út úr þessu varð náttúrlega hér ýmiss konar
umtal og leiddi til þess að
og þetta varð þau voru tekin þarna hvað mörg ár voru liðin þrjú
og hef ekki hirt um að grafa upp sko
jóhannes jóhannesson mun hafa verið sýslumaður norður múlasýslu á þessu tímabili
eitthvað var hann fjarverandi eftir að farið var að halda próf í þessu því að það mun hafa verið vigfús einarsson
prófasts á hofi
sem að var settur fyrir hann eða já gegndi embætti líklega einmitt að
við sum sumar af þessum yfirheyrslum eða kannski allar ég hef nú ekki athugað það
nú það var náttúrlega heilmikið
vesen með það að það hafðist eiginlega ekkert upp úr því að
bergþór taldi þetta ekki vera neitt að játa eða sko þetta væri ekkert nema
nema orðasveimur og og vitleysa
en almenningur sagði nú að yfirvaldið hefði nú ekki
svo sem farið
hart í sakirnar með þetta kannski en endirinn varð sá að hann mun hafa fengið skilorðsbundið eitthvað heldur en
stúlkan ekki
hún var alveg sýknuð
og sendur í dvergastein til séra björns þorlákssonar
til þess að kanna hegðun hans eftir þetta
svo er hann líklega bara
ja ég er nú ekki viss hvort hann var árið hjá séra birni
en þar er kaupakona
sem margrét hét og
það dró saman með þeim og það varð kona hans þessa bergþórs
nú en þetta kemur þannig fram að þegar hann fer frá séra birni
þá giftist hann þessari stúlku
fer norður í land og reisir bú og það er ekkert um það að segja það er hinn mætasti maður
og á þar afkomendur og líklega bændur eða bónda einn minnsta kosti
og hefur ekkert misjafnt verið frá því að segja
en viðvíkjandi þessu
get ég sagt svolítið skrýtið að ráðskona hans þessi sigríður hún átti jarpa hryssu
þegar hún kemur flytur til hans
og þessi hryssa hún tollir aldrei
strýkur alltaf upp á bæinn þaðan sem hún var upprunnin
er nú alveg í vandræðum með þetta ég man eftir því að við vorum iðulega að snúa að stöðva hryssuna þegar hún er á ferðinni fyrir hann
hún þurfti svolítið lengra
þá tökum við eftir því að það eru hvítir hringir á eyrunum á hrossinu
þetta var jörp hryssa lítið heldur þægileg
og við eftirgrennslan þá kemur það í ljós að
að það var eitthvert gamalt ráð sem bergþór notaði til þess að spekja hross eða villa um fyrir þeim það var að láta salt í eyrun
og reyra snæri fyrir ofan
fylla eyrun af salti þetta
það voru hvítir hringir sko það kemur fyrir
að undan svona breytist litur á hári þó það detti ekki af
og hvítir hringir svona eftir eyrunum
en hryssan strauk eftir sem áður
en á jökuldal er á þessum árum niðurseta
eftir því sem kallað var aumingi málhölt og eiginlega svona vit vitgrönn sem hét ingibjörg
en gat unnið svona þessi óvandaðri verk
vekja kýr og moka fjós og sótt kýr og svoleiðis hitt og þetta og
hann fær þessa
niðursetur hún er látin þangað það er borgap svolítið með henni svolítið
ekkert við það fréttist nú
ekkert af því fyrr en öldruð kona er á ferð líklega verið vorið eftir
eða sumarið eftir og kemur í gil og þá hittir hún þessa
niðursetu þá
hún að hirða fjósið moka fjósið
sem var frammi við bæjardyr
ákaflega illa ævi sé komin að dauða bara þarna
fyrir sult og harðrétti
segir hún en hún þorir ekki að segja neinum frá vegna ótta við bergþór þessi niðurseta
en þessi gamla kona segir henni það að hún skuli bara koma með sér inn á bæ upp í upp í skeggjastaði
það var fólk sem þar bjó
ja hún þorði það ekki fyrir nokkurn lifandi mun þá segir
þessi kona hún segist ætla að bara biðja biðja að lofa henni að ganga með sér
að ráði hún stansar á giljum gamla konan og og fær leyfi til
og það teygist þannig úr að
að hún kemur henni alla leið upp í skeggjastaði með hvíldum þó
þegar að þangað kemur og amma mín. heitin sér hvernig komið er þá
þá tekur hún nú náttúrlega þennan aumingja og lætur
hér búa um hann og hún látin í rúm því hún hafði svo mikið
var orðin svo vond í maganum og horuð að hún hún sagði að það hefði ekkert verið að tala um að hafa hana á fót
hún hjarnar þarna við
en var ákaflega hrædd um að bergþór kæmi nú svo kom náttúrlega bergþór
einum eða tveimur dögum seinna spyrja eftir
kerlingunni því hann vissi ekkert hvað af henni var orðið vissi náttúrlega hvernig hún fór
og þegar að fréttist að hann sé kominn þá segir amma mín
það sé nú best að hún fari til dyra það var lítil kona
en ákveðin og ekkert kvíðin svo fer hún út til dyra tala við bergþór
og þeirra samtal fer á þann veg að hann snýr heim aftur steinþegjandi
án þess að gera meiri rekistefnu út af kerlingunni
hún fór hún fór aldrei þangað aftur en hresstist hún náði sér að fullu
hjarðarhlíð eitt
að kvöldi tólfta
ágúst steinþór eiríksson segir frá
lofa mér að sitja
ég verð að sitja skal ég segja þér alveg við
já mig langaði skal ég segja þér til að spyrja þig um hérna
gerði ekki mikið gerði ekki ákaflega mikið veður í mars
þrjátíu og átta í já
í hérna borgarfirði eystra
já ja ég man eftir
þessa nótt sem veðrið var hvassast
vaknaði ég upp snemma nætur við það að húsið hristist og skalf og
pabbi bað mig að koma
með sér hjálpa sér því að skúr sem að var vestan við húsið var að brotna inn undan þrýstingi
stormsins
og við fórum og spelkuðum alla vega þvers og kruss til þess að að verjast þessu
þegar fór að birta um morguninn
sá maður járnplötur víðs vegar á dreif um
jörðina og þá sá maður að það mundu hafa fokið upp þök víða á héraði
nú síðan fór maður að frétta um það sem skeð hafði í nágrannasveitunum sérstaklega dró til
tíðinda í borgarfirði eystra
en þar stóð veðrið beint af dyrfjöllum og það eru einhver verstu veður sem þar koma
því að það koma þvílíkir ægibyljir
öðru hverju en svo getur slegið nærri logn á milli og þegar þeir nálgast þá
það er líkast sem einhver
ja risavaxin skriða sé að falla á mann það er
ógurleg læti þegar þessi veður standa yfir þessi vestanveður
en þarna skeðu ýmsir sérstæðir atburðir til dæmis á bakkagerði að
til dæmis neðst á í þorpinu
voru geymdir bátar í kjallara undir svokölluðum færeysku skúrum
það voru skúrar sem færeyskir sjómenn höfðu byggt sér þarna á staðnum
og en voru hættir því þegar þetta var en semsagt undir skúrunum í
hérna grjótkjallara voru geymdir tveir trillubátar
nú í einum þessum byl sem rak á þarna
lyftist skúrinn og fauk bara út í loftið
og sást varla urmull eftir
og það var nú kannski skiljanlegt að
gætu fokið þeir voru gamlir og og farnir að fúna en svo kemur bara annar
bylur og sogar bátana upp úr kjallaratóftinni opinni
og þeir fóru yfir tveggja hæða hús án þess að koma við
nokkuð og annar
báturinn kom niður á klett úti í sjónum fór þar í mola
hinn fauk alla leið út á sjó og
var eitthvað töluvert nýtilegt af þeim ég held það hafi verið gert við hann
sem sagt það dró úr högginu að koma niður á sjóinn
nú það var margt annað sem gerðist þarna
uppskipunarbátur sem kaupfélagið átti
festur við gangspil
það var vír festur í stefnið á honum og og reyrður fastur að gangspili sem var í fjörunni
nyrst í þorpinu og þennan bát tók upp þannig að
stefnið sat eftir
og var þó með allþungri vél í
svokölluðum wickmann vélum sem voru nú mjög ja efnismiklar og þungar
og þetta fór allt á loft og út á sjó en stefnið sat eftir svo maður ímyndar sér átökin
einn húseigandi varð var
við að plötur voru farnar að losna af skúr áveðurs við húsið
skreiddist upp á skúrinn með hamar í hendinni
og nagla á milli tannanna
og ætlaði að fara að festa plöturnar
en hann hélst nú ekki lengi á skúrnum
einn bylurinn þetta þetta eru eins konar hvirfilbyljir þeir kalla þetta skrúfbylji
fór með manninn á loft og hann
ja hann fór að þeir héldu
tugi metra upp í loftið
hann hefði snúist þar með hendur og fætur út í loftið og alltaf hélt hann á hamrinum kreisti hamarinn
og hann sveiflaðist
og svo svona einhvern veginn slakaði bylurinn hægt á og maðurinn hann seig niður
aftur lækkaði flugið sem sagt
og þar til hann kom í hlé við gamalt sláturhús sem stóð þar á bakkanum
og svo vel vildi nú til fyrir manninn að hann kom niður á
svo til eina grasblettinn sem var þar á klöppunum við sjóinn
og og slapp lifandi að vísu mikið meiddur
beinbrotinn eitthvað oog mikið meiddur en hann slapp lifandi vegna þess að
bylurinn sleppti honum ekki það snöggt að hann var kominn niður í ja líklega
fjögurra fimm metra hæð yfir jörð þegar hann virkilega féll
svo að þetta voru ákaflega furðuleg
atvik sem gerðust þarna en þó mun einna skelfilegust átökin hafa verið
húsavík austan við borgarfjörð
fólkið bjó fólkið flest í torfbæ
baðstofu og
þök munu nú hafa verið þíð þarna mun hafa verið
þök ekki frosinn
enda var það svo að baðstofan hún bókstaflega gróin þökin þau tættust í sundur
skreiddist bara
í einhvern smá kofa sem að stóð þarna samt af sér rétt við baðstofuna skreiddist lítt búið
í þennan kofa
timburhús lítið stóð þarna líka við sambyggt bæjarþorpinu
og það fór af stað í heilu lagi í því var einn maður
hann komst ekki út úr húsinu það bara veltist þarna undan storminum niður undir sjávarbakkann
en það brotnaði það eitthvað og maðurinn lá eftir en húsið fauk fram af
hélt áfram ferð sinni undan storminum
maðurinn var mikið meiddur en náðist þó lifandi
heim og og lifði þetta af en
ekki vissi ég nú hvort hann náði sér nokkurn tíma að fullu eftir
þó má það nú vera en hann var mikið slasaður eftir þessa ógurlegu á ferð í húsinu
var fólkið bara kúrandi í þessum kofa svo vissi ég nú
einhvern veginn tókst nú samt að að koma boðum um þetta og fá hjálp
handa fólkinu
nú af fjórum í fljótsdalshéraði fuku víða bæði hey og hlöður og
og brotnuðu gluggar mikið brotnað af gluggum líka í húsum
flestir sem að
stóð á móti vindi þeir brotnuðu því að grjót það var mikið úr melum uppundir fjallinu
og yfirleitt er það nauðsynlegt á borgarfirði að á vetrum að að hafa hlera fyrir þeim gluggum sem að snúa
í vesturátt það eru margir húseigendur þar sem að loka þeim með hlerum yfir veturinn því að þeir telja ekki
hættandi á að
eitt merkilegt vegssummerki sá ég eftir
eftir annað veður seinna þarna á borgarfirði