tiro-is/ismus huggingface dataset:
kannski fært seinnipart dags svo þeir höfðu nú ekki haft neitt hey með sér
en svo sjá þeir að þeir geta með engu móti verið þarna hafa ekkert pláss mennirnir heldur
ráða það af fljótlega þegar þeir sjá að ekki ætlar að birta upp að sjö mennirnir leggja
inn að kambsmýrum
og og landslagi er nú háttað þannig á heiðinni að
að það er all allvítt milli fjalla
nú svo þungur og þungur á byrðinni minni loðinbarði heitir hann svaraði draugaleg dimm og draugaleg rödd
farðu ofan af byrðinni minni segir bóndi
ekki nema þú gefir mér hana ásu dóttur þína
og karl varð að lofað því
um kvöldið þegar að karl kemur heim þá
heyrist honum heyrist honum él á glugganum og segir við ásu farðu fram og sæktu vettlingana
dyrunum
hún fer fram og þegar hún kemur fram þá stendur stór tröllkarl í dyrunum og segir hvort viltu heldur að ég beri þig eða dragi
ég vil hvorugt segir ása þá tekur hann í hárið á henni og dregur hana yfir holt og hæðir
til hann kemur að helli
svo gengur þetta aftur næsta dag eða næst á eftir þá
skeður þetta aftur og þá er það signý sem hann nær í
hann fer með hana fer eins með hana segir við hana sömu orðin
orðin og og dregur hana í hellirinn
en í þriðja sinn þegar hann kemur þá
þá hérna er það helga sem að var nú
barnið sem
haft útundan en þá svarar hún þegar hann spyr hana hvort viltu
að ég beri þig eða dragi þá svarar hún hressilega og segir
heldur vil ég nú láta bera mig en draga
þá tekur hann hana á handlegg sér og
þar fer hún lætur hann hana fara að ráðska eða taka við húsmóðurstörfum og hún gerir
eins og fyrir hana er lagt eldar mat og og býr
hugsar um heimilið
karl var að úti alla daga svo líður og bíður en þá fer hann að impra á því að þau eigi að fara að halda brúðkaupið
hann vilji að þau gifti sig og hann segist skulu bjóða til veislunnar
það sé best að hún búi undir veisluna en hann bjóði til hennar og
helga lætur þetta allt gott heita
en svo fær hann henni smám saman meiri svona völd þarna í hellinum lyklavöld og hún fer að hyggja að því ýmislegt
nú líklega vitleysa ekki í réttu samhengi hann hann hérna
hún fer að
opna ýmis herbergi í hellinum þá finnur hún systur sína þar í einu herberginu illa á sig komnar
þær hafa verið það þar
verið sveltar og illa á sig komnar þá tekur hún þær og hjúkrar þeim og gefur þeim að borða svo þær
hjarna við svo segir hún einn dag við við loðinbarða karlinn hét loðinbarði tröllkarlinn
að nú ætlaði hún að biðja hann að fara heim í kotið til karls og
hún ætli nú að senda hún ætli nú að senda þeim svolítinn bita þau hafi lítið að borða
en hann megi ekki
hann eigi að bera fyrir sig pokann en hann megi ekki gæta ofan í hann því hún sjái því ég sé í gegnum holt og hæðir og helli minn
og karl vill gera þetta fyrir hana
og hann fer af stað
hún lætur þá ásu ofan í pokann og lætur ýmislegt matarkyns líka svona
og svo fer karl af stað með
hann skilur ekkert í því honum finnst þungur pokinn og og vill
að fara að hvíla sig og líta ofan í hann
en þá þá segir ása í pokanum
ég sé í gegnum holt og hæðir og helli minn grjót hóla og steina
og þá heldur hann að það sé helga sem að talar og segir fyrr skal
ég í bakinu brotna og rassinum svigna en ég sæluna mína svíki
heim í
heim í kotið til karls og kerlingar og skilar pokanum
lætur hann þar eftir
og fer heim svo líður og bíður og aftur sendir helga aftur sendir helga
mat heim í kotið eða biður hann að fara með poka fyrir sig og hann gerir það og þá er það signý sem hún lætur í pokann og sömu eins og í fyrra skiptið
hann segir sömu þær segja sömu orðin
þegar hann ætlar að fara að hvíla sig og líta ofan í pokann þá segir signý í pokanum ég sé í gegnum holt
og hæðir og helli minn grjót hóla og steina
þá segir karl fyrr ég skal í bakinu brotna og rassinum svigna en ég sæluna mína svíki
og heldur áfram og skilar þessu heim í kotið
en nú ámálgar loðinbarði það enn að þau fari að gifta sig
halda veislu og segir henni að búa undir stóra veislu það séu komi margir af sínu fólki og sínum kunningjum í veisluna
og helga heitir því og hann fer svo að bjóða í veisluna og hún býr út heima
býr út veisluborð og
þegar hún er búin að því þá býr hún tekur hún brúðarskartið fyllir belg af blóði og og klæðir í brúðarskartið býr til
og lætur hana að sitja þar við borðið eins og þar eins og þar sitji brúðurin
sjálf tekur hún
tekur hún veltir hún sér í tjöru og síðan upp úr fiðri og gerir sig sem herfilegasta
fer svo á bak á hest sem hún hefur þar og ríður af stað
hún fer
fer nú heim á leið og en þegar hún hefur ekki hún hefur ekki lengi riðið þegar hún mætir stórum tröllahóp
og þeir segja
komst þú að dimmadal kolrassan þín
já kom ég þar segir helga brúður sat á bekkjum og breiddi út dúka full voru ölker svo flóði út af
slá tröllin í og segja ríðum og ríðum og ríðum til tíða látum ekki blessaða brúðurina bíða
halda svo áfram og helga
í sína átt og
ekki líður á löngu áður en hún mætir öðrum tröllahópnum og þá
hafa þau uppi sömu
svör
þeir segja komstu að dimmadal kolrassan þín já kom ég þar brúður sat á bekkjum og breiddi út dúka full voru ölker svo flóði út af
segir helga
þá segja þeir ríðum og ríðum og ríðum til tíða og látum ekki blessaða brúðurina bíða
og enn mætir hún þriðja tröllahópnum og þar sér hún að loðinbarði er fremstur en hún er nú hrædd um að hrædd og heldur að hann kannski þekki sig en hún hafði nú
gert sig svo torkennilega að hann grunaði ekki neitt og
og spyr þessarar sömu spurningar komstu að dimmadal kolrassan þín já kom ég þar brúður sat
á bekkjum og breiddi út dúka full voru ölker svo flóði út af og þá segja þeir ríðum og ríðum og ríðum til tíða og látum ekki blessaða
brúðurina bíða
og þá var helga sloppin við tröllin og og komst heim í kotið
en það er af veislunni í hellinum að segja að þar var mikið kjöt á borðum og stór bein og og líka
vín og menn fóru að gerast drukknir og
og fór að kasta hnútum um borðin
þá vildi svo til að ein hnútan lenti í brúðinni sem að sat þögul og
og hljóð við borðið en þá fór að fossaði blóðið og þá kom upp mikill styr
meðal veislugesta svo það varð bardagi og
og það var mikil mikill bardagi svo tröllin drápu þar hvert annað
og endaði svo þeirra
saga ég man nú ekki eftir að það sé um það sagt meira
en hinsvegar er talað um að helga hafi seinna farið í hellinn og sótt
mikið verðmæti sem þar var fólgið
og lifði upp frá því í góðu gengi heima
sínu ég held að það sé nú ekki neitt annað niðurlag á þessari sögu
þetta er ekki nærri nógu vel sagt hjá mér ég er svo ryðguð í þessu eitthvað og vitlaus
hefurðu ekki heyrt þessa sögur svona ekki svona alveg nei var það amma
sagði þessa já já amma sagði mér þessa sögu ábyggilega já
og pabbi sjálfsagt líka pabbi var nú svo gamall sko hann hann var nú
hann sagði mér nú ýmislegt svona gamalt líka en amma sagði mér okkur ábyggilega þessar sögur bæði báðar
hefurðu sagt hana stundum krökkum já já sagði krökkunum hana
þínum börnum og öðrum já já en það er bara orðið voðalega langt síðan
ég er farin að ryðga svo í þessu en ég held að þessi saga sé nú rétt svona en hún er kannski hún er bara ekki nógu vel sögð svona þetta er
ekki farin að kunna þetta eins vel eins og ég gerði áður trúðu krakkarnir þessum sögum
ég veit nú ekki hvað ég á að segja ég
geti nú gert mér eiginlega grein fyrir því
líklegast hefur maður maður trúði nú
sennilega trúað öllu en
en samt þannig að þetta hafi verið svona svo fjarlægt að
ekki hefur manni
manni nú fundist þetta vera neinn veruleiki í raun og veru
og keyrir hann niður og
það er næsti bær
ég man ekki hvort það var
helvítið hún dísa hún drap nú bara fyrir mér eina kúna
þá fór bjarni að gráta og sagði þetta kemur alls staðar framan í mig hvar sem ég kem
ekkert gjörði ég henni systur mín illt
það er sama hún fylgir þér alltaf sögðu þau og hún var kölluð bótar dísa
hún fylgdi fólki í bót ég get nú ekki sagt hvaða fylgd það var þetta var fyrir mitt minni
en en einu sinni var hann pabbi þegar hann pabbi var ungur þá nei
hann pabbi var ekki en pabbi var hann sagði mér þessa sögu
þá var hún dísa alveg í sínu almætti og það var maður á næsta bæ sem hét guðmundur
og ég man svo vel eftir honum hann var skyggn og hann sá hana og hann vissi alltaf þegar einhver kom frá bót því þá sá hann dísu
og það var strákur
hálfgerður prakkarastrákur
og hann sagði við hann
lof mér að sjá hana dísu guðmundur sagði hann við hann guðmund ég man nú ekki hvers son hann var
hann var venjulega kallaður með föðurnafni
það getur verið ég geri það segir guðmundur
svo einu sinni þá kallar hann í strákinn ég man ekki hvað hann hét og segir
komdu nú nú kemur þórdís
og það var trú á því að ef maður færi undir höndina á skyggnum manni þá yrði maður skyggn
og hann gerði það strákurinn hann fór undir höndina á honum
og þá sá hann hana koma og hún var voðaleg útlits öllsömul eins og hún
var þegar hún kom þarna var náttúrulega drukkinn af brennivíninu úr kútnum
og leit svo afskaplega illa út en svo einu sinni
var það ein sagan af henni var sú að þegar hann pabbi var
hann var ekki fæddur það var það var afi hans held ég það voru tveir skúlar
það var björn það var björn skúlason og skúli skúlason þeir voru allir á bóndastöðum
jón jón björnsson
var bón
jón björnsson var faðir hans
hvort hann björn skúlason bjó eða björn björnsson og það var faðir hennar gróu á rangá
móður hans björns á rangá þú kannast við hann björn á rangá
og þeir eru að tala svona það er kominn hjá þeim gestur ég man ekki hvor þeirra var gestkomandi björn skúlason eða skúli skúlason
ég man ekki hvor þeirra var
heimilismaður eða hvor þeirra var giftur og þá segir þá segir
annar þeirra ég man ekki hvor þeirra
þá var siður að leggja sig útaf í rökkri
og þá segir þá fara þeir að tala um ýmislegt og þaðan af með um dísu
hún dísa kæmi einhvern tíma til mín ég get aldrei séð hana segir segir annar þessi ég man ekki hvort það var björn eða skúli
þá var siður að leggja sig útaf í í myrkri alltsvo í rökkrinu
og svo þegar að og þá fórum við krakkarnir
þá fóru krakkar venjulega út til að leika sér ef það var gott veður
inn þá var kveikt og þá settust allir við vinnu einn las sögur eða kvað rímur
og stúlkurnar spunnu og piltarnir kembdu
kembur það var ekki lopi
og og þeir fóru að leggja sig og þá segir þá fara þeir
ég er ekki alveg viss
um nöfnin á þeim hvort það var skúli skúlason og björn skúlason nema þeir fara fram í í dyraloft þar sem að annar þeirra svaf
heimamaðurinn og leggja sig þar báðir í eitt rúm
en en það er að segja af þeim sem inni voru að sá björn sem var inni hvort það var björn björnsson
eða skúlason ég er ekki viss í nöfnunum ég var svo lítil þegar ég heyrði þetta og og hann getur ómögulega sofnað
en það er að segja af nöfnunum að þeir leggjast fyrir frammi í dyralofti báðir í sama rúminu
en en hann getur
annar þeirra getur ekki sofnað ég man ekki hvor þeirra það var og þá heyrir hann að það er gengið um niðri
og og hann heyrir það er komið upp loftstigann
og svo hann hann lítur upp þá sér hann það kemur kvenmaður ljósklæddur kvenmaður
upp á loftið og það hafi verið skápur á loftinu sem var með leirtaui sparileirtau sem
sem var geymt þar
og hann sér að hún kemur og hún fer að skápnum og fer að gá þar þessi kvenmaður
þessi ljósklædda kona þá hugsar hann með sér hver andskotinn er það er þó aldrei dísa
ja hann rís upp á olnboga og ætlar að taka á móti segir að hann skuli þó taka á móti ef hún komi en það var ekki óðara komið út úr honum heldur
en að hún kemur hún stekkur á hann
og tekur í handlegginn á honum rífur undan honum handlegginn og keyrir hann niður og leggst ofan að honum og hvæsir ofan í hann
hann hann hann sagði bara að hann sagðist hafa haldið að hann ætlaði að drepast hann náði ekki andanum
en þegar að hún er að þessu þá heyrir hann
það voru hellulögð göng
inn í baðstofu og uppá þetta loft þetta dyraloft
þá heyrir hann það að það er gengið
fram göngin það tók undir í hellunn
þegar hann björn gekk á tréskóm fram hellulögð göngin
og hann hann ætlaði að fara vita um þá mig minnir það væru nafnar mig minnir
minnir þeir væru báðir skúlar það var svo mikið skúlar í þessari ætt
og birnir ég er ekki viss því þegar ég var svo lítill krakki og hvor hvað hver þeirra hét minnir það væru nafnar
og þá ætlaði björn að fara fara upp á loft og finna þá vita hvernig þeim liði
baðstofunni ég mana hana dísu ef er hún nokkuð til að hún láti sjá sig
jæja segir segja þeir svo var það ekkert meira svo kemur að þessu ég gleymdi þessu áðan
svo svo hún og hvæsir svona ofan í hann og hann sagði að sér fyndist bara að hann hafi alveg hreint ekki náð andanum og
hann var fyrir
hinn var fyrir ofan hann sá sem lagði sig með honum í rúmið og hann náði í tána á honum hann spyrnti í það og ætlaði að vekja hann
sparkaði í hann
og náði bara í tærnar á honum og sparkaði í þær en hann vaknaði ekki hann ætlaði að reyna að vekja hann
því honum stóð nú ekki sama því nú vissi hann fyrir víst að þetta var dísa
en þegar hann heyrir að gengið er fram göngin á tréskóm þá er þetta húsbóndinn hann er
bóndinn þessi þetta voru allt frændur og bræðrasynir
sem ég segi ég er ekki viss um nöfnin en mig minnir það væru þeir hétu báðir skúlar sem voru á loftinu
og nú
þegar að þá er alveg eins og dísa heyri þetta
þetta hún rís upp
og þegar þeir heyra það að hann kemur fram göngin
og þegar að þá þá stekkur hún upp og fer fram fyrir og þegar að þegar að
þessi sem kom úr baðstofunni þegar að hann kemur í loftstigann þá steypir hún sér í í uppgönguna en
en hann varð ekkert var við hana
en þá segir þessi sem var í rúminu ja það var gott þú komst því að hún dísa hún kom hún
hún hvæsti í mig svo miklu ýldu að ég ætlaði að drepast ég skal ekki gera það aftur að mana hana
er þetta ekki draugasaga það held ég hefurðu sagt hana stundum áður nei
pabbi sagði þetta oft ég var svo hrædd þegar var verið að tala um dísu ég get sagt þér meira um dísu
var ég búin að segja þér það þegar hann guðmundur ég man nú ekki hvers son hann var hann var vinnumaður í egilsseli það er næsti bær við
og þá sagði strákurinn var ég búinn að segja þér það þegar strákurinn bað hann að lofa sér að sjá dísu
sagði ég það ekki þegar hann leit undir höndina á já jú jú fór undir höndina á honum og sá dísu
að hún hefði verið ljót
hún hefði verið svo óvenjuljót
eins og hún var þegar hún kom úr snjóhúsinu
það var nú dansað
aðallega það svo komu þar það var leikið þar dáldið
það fluttist til okkar maður sem hét það er að segja ég var honum nú ekki samtíða á fáskrúðsfirði
því það var í þessi sjö ár sem að ég kom frá því að ég var þarna sem sjómaður og þangað til ég kom aftur
hafði hann verið hérna hann var hét
vilhelm knudsen
hvers vegna hann kom nú þarna jú það var af því að frændur hans bjuggu þarna
frændur konunnar hans vilhelm knudsen hann er var faðir hérna ósvald knudsen
sem að býr til myndir og
þið þekkið hann náttúrlega já já já
hann flutti þarna austur
en hvort hann var
kennari eða hvað hann setti þarna
laggirnar leikfimi eða hérna ekki leikfimi heldur
leiki svona svo það var leikið þarna nokkuð mikið og þótti takast vel
en svo hélt þetta áfram
þegar páll gíslason var hérna og
jón davíðsson voru þarna þeir voru frá akureyri báðir
og voru vanir leiklist þaðan
og það var leikið þarna þó nokkur stykki ég meira að segja gerðist leikari já
já hvað var aðallega leikið það var nú leikið
þarna leikrit eftir séra valdimar briem
og hét
líkt eins og skuggasveinn skuggasveinn var líka leikinn þarna
og fleiri íslensk leikrit kannski
já já og þetta var lengi þarna
var eiginlega leikið ég held að sé leikið þar enn dálítið já
en upphaflega var þetta frá knudsen og knudsen var leikari
hann var nú hér úr reykjavík líka
en hann var giftur austfirskri konu
austfirsk norðlenskri hún var systir þorsteins gíslasonar
og faðir þeirra þessara gíslabarna þorsteins gíslasonar ritstjóra
faðir þessara
barna var
gísli hann bjó þarna og sonur hans
jónas gíslason sem dó núna fyrir tveimur árum eða svo
hann var uppalinn á kolfreyjustað hjá séra jónasi
og hann byggði þarna hús og bjó þarna
nokkur ár svo þessi familía var þarna dáldið þess vegna hefur nú knudsen flust þangað þarna austur
en sem sagt við vorum ekki samtíða þarna neitt við knudsen
en þetta leikrit séra
merkilegt ég skuli ekki muna nanið á því
voru leikin fleiri íslenskir leikrit heldur en skuggasveinn og
þetta leikrit séra valdimars já svo hér nei ekki íslensk
jú svo var hér leikið
hvað heitir það á gönguför ævintýri á gönguför
ævintýri á gönguför það þótti ágætt
það var meira að segja tjöldin voru máluð þarna af
fáskrúðsfirðingum við skuggasvein og þótti dágott
þeir voru lengi að því strákarnir
hvað var dansað hvaða dansar voru dansaðir þarna
o bara gamlir dansar vals og
polki og rælir
lansje
man nú ekki eftir öðru
þessir nýju dansar voru nú ekki komnir þá nei
og hvernig hvaða hljóðfæri höfðu menn
o harmonikku mest við höfðum þarna ágæta harmonikkuspilara
já já var það margföld harmonikka ég held þær hafi verið tvöfaldar ég held
hafi nú ekki verið meira voru tvöfaldar harmonikkur
píanó voru þarna ekki til á þeim árum held ég
þau komu nú seinna
en þá voru það einstaklingar sem áttu þau og lánuðu þau ekki
þarna orgel í skólann
hafi nú verið lánað stundum þarna á
þá var ég hættur að dansa þegar það kom
voru nokkuð barnaskóli kom í kaupstaðinn barnaskóli kom í kaupstaðinn nítján hundruð og
og fjögur held ég nítján hundruð og fjögur og fimm
spítalinn þessi franski spítali
hann kom þarna nítján hundruð og
nei barnaskólinn kom ekki fyrr en seinna hann kom ekki
sungu menn undir á böllunum þegar þeir voru að dansa
hvernig voru hvernig var boðið til var boðið á dansleikinn eða
eða bara auglýst og
þetta var nú aðallega um helgar
og menn rottuðu sig svona saman aðallega unga fólkið
það var nú lítið um smápeninga
eiginlega ef við komum að peningamálunum þá getum við eiginlega sagt
að það væri nú sama sem ekkert
verslunin hjá örum et wulff hún fékk svona í kringum tvö þúsund krónur
í skiptimynt
seðlar voru þá komnir íslenskir annars voru nú danskir seðlar líka dálítið í umferð
en íslandsbanki var stofnaður nítján hundruð og fjögur það ekki
jú jú og þá voru komnir íslenskir seðlar
en það var eiginlega engin peningaverslun til
hún var eiginlega engin til það var allt saman reikningslegt
allt út í innskrift allt í já og millifærslur
milli manna og og opinber gjöld
það borgarði hver verslun þeir mættu verslunarstjórarnir þegar að sýslumaðurinn hélt
þing þá mættu verslunarstjórarnir og það var merkt við
hann borgaði fyrir þennan og og hinn og hinn við hinn
þær voru nú eiginlega tvær bara sem að versluðu þarna svona á þennan hátt
borguðu þeir bara sýslumanninum í einni ávísun á verslunarhúsið í kaupmannahöfn
ef einhver þurfti til reykjavíkur til lækninga
lækninga eða eitthvað svoleiðis
eiginlega hér
til uppskurðar georg skar nú ekki fólk upp ekki í seinni tíð minnsta kosti
þá var þetta allt borgað með ávísunum
á á hjá örum et wulff allt borgað með ávísunum á verslunarhúsið í kaupmannahöfn
en það var bara fyrir þá menn sem versluðu þar og það kom ekkert málinu við
hvernig stóð á reikningi hans
það var bara gert sjálfsagt
en fargjaldið var náttúrlega þurfti að vera í peningum
því að skipin tóku ekki ekki nema peninga
enda var nú fargjaldið ekki stórt á þeim árum
hvað kostaði að fara á milli austfjarða og ha hvað kostaði að fara á milli austfjarða og reykjavíkur
þegar ég fór á skólann í ólafsdal
þá var ég á öðru plássi og það kostaði tíu krónur og fimmtíu aura
frá berufirði en hvernig var þá farið að því að borga inn á böll að borga inn á böll
já það skal ég segja þér
það var gert með lakkpeningum sum hver verslun gaf út
með með hérna lakki hérna
þá var nefnilega mikið um lakkbrúkun þá
allir pappírar voru undirskrifaðir með lakki
öll veðbréf og allt þess konar það var allt með lökkum og signeti svokölluðu
verslanirnar gáfu þetta út kostaði krónu eða einnar króna fimmtíu
hver hver aðgangur
og menn fengu þetta það voru peningarnir svo fór þetta allt inn í verslunina aftur sko
allt sem tekið var út til leik
leikstarfseminnar það var tekið þar og svo borgað aftur með þessum peningum
svona var það menn bjarga sér á ýmsan hátt
hvað stóðu böllin lengi og hvenær byrjuðu þau ha hvenær byrjuðu böllin þau
byrjuðu svona um þau byrjuðu svona klukkan
átta níu og stóðu til morguns
beljur voru mikið þarna þær komust upp í held ég
eftir það var nú ekki upp fyrr en seinna svona um nítján hundruð og tuttugu þá hafa líklega verið svona fimmtíu sextíu kýr hérna þarna
en þær voru
eiginlega gengu á lendi
kaupstaðarins því það er ekki til
kaupstaðurinn er í brekku
og gamalt skóglendi
sem var náttúrlega upp upphöggvið fyrir löngu og eiginlega tómir melar og
og sundurgrafnir gilskorningar
landið er hrjóstrugt yfirleitt en
næsti bær fyrir innan heitir kirkjuból og á því landi gekk gengu
beljurnar á sumrin
og það þurfti að borga það sérstaklega til þess bónda sem þar var
svo keypti hreppurinn
þetta land og á það nú
en nú er bara engin kýr orðin til
nú fá þeir mjólkina
frá bændum í sveitinni eða ofan af héraði hreint og beint
hvað var harmonikkuspilaranum borgað
ja það bara veit ég nú ekki ætli það hafi verið dálítið svona nei
var sjálfsagt lítið tvær krónur ja ég bara veit það ekki nei
nei ég bara veit það ekki
ég held það hafi verið lítið
vilhjálmur helgason var það ekki jú og hvar ertu fæddur á brekku í mjóafirði brekku í mjóafirði og hvenær tuttugasta og sjötta september
hvers son hvers son ert þú benediktsson og hvar ertu fæddur í mjóafirði og hvenær
átjánda apríl átján hundruð áttatíu og níu já já já þetta er allt í lagi já
hvað var aðallega veitt þú ert fæddur í febrúar nei í september
þú ert heldur yngri eldri þú ert eldri já
já var ekki var ekki stundaður útvegur í mjóafirði jú jú mikill og hvernig á hvernig bátum
fyrst voru það náttúrlega árabátar
já já hvað voru
þeir stórir
þeir voru svona sem kölluð voru í gamla daga tveggja þriggja og fjögurra manna för
voru það voru það tveggja já já það voru svona
tveggja þriggja og fjögurra manna för og hvernig voru veiðarfærin
það var lína og
lína og handfær já hvað voru línurnar
sem kallaðir voru þær þetta voru sextíu faðma langar línur þá já það er að segja tuttugu tuttugu faðmar í
já það eru nei þrjú bjóð já hvað er já
og einn strengur já tuttugu og einn strengur já já
svo flæktist maður náttúrlega úr mjóafirði sko
um tíma sko
sestu hérna benedikt
það var vestmannaeyjum og það var venjulegast róið með þrjú bjóð
já á árabátunum já sjö strengja bjóð og sextíu faðma strengi já sextíu faðma nú já já
og þétt á milli já svona tvær og kvartalin á milli króka
það hefur verið það hefur verið svona stutt á milli ha það hefur verið svona stutt á milli já þá var þéttur fiskur
nokkuð þéttur og
og gott að hafa flesta já gott að hafa þéttkrókaða línu já já
það var náttúrlega síld var nú aðallega beitt en þó höfðu menn af og til krækling
og það var tálbeita alveg hreint
besta beita sem til er það er kræklingur bíddu já já já svo eftir að leið á þá var ofurlítið farið að að veiða kúskel til að
var beitt nokkru öðru
á haustin
þá var beitt lungum og görnum úr kindum
og fuglagörnum þegar að þær fengust og hnísugörnum ágætar fyrir ýsuna
já já ágætar þóttu þær góðar fyrir ýsu já já sérstaklega
hvað veiddist aðallega hvað já ja þorskur og ýsa aðallega
veiddist nokkrar fleiri voru já það svo
skata og lúða steinbítur
lúðuriklingur þótti svo voðalega skemmtilegur og góður
en hákarlinn hann var náttúrlega
dysjaður já kæstur og eins skatan já já já já já en hún hún var söltuð á eftir
eftir já já já já hvað var það þurfti alltaf að renna út úr þessum fiskum bæði hákarli og skötu sko
svo var hákarlinn skorinn bara upp og ýmist skyrhákarl eða bara
þurrkaður eða hertur já skyrhákarl eða glærhákarl sem var kallaður þá
já já já hvað var hákarlinn hvar var hákarlinn hvar var hákarlinn grafinn hann var grafinn ofan í sand
og og svo ofan í fjöruna sko í möl svona sandborna möl sand og möl það mátti ekki setja hann í mold en
varð svo óhreinlegur nú já var haft var haft utan um hann já já já já það var haft utan um hann skrápurinn það var nú alltaf látinn
ekki upp á hár strigi já strigi
var hann látinn heill var hann látinn heill
látinn í var hann látinn í heilu lagi hákarlinn nei þegar búið var að slægja hann nei nei
var hann skorinn sundur áður sundur já hann var skorinn sundur í stykki sko
hvað var hann grafinn djúpt og eins var með skötuna náttúrlega að hún var alltaf bara tekin af henni börðin eiginlega
sett í sandinn eða mölina hákarlinn var grafinn svona
eins og tvö fet niður
hákarlinn var skorinn alltaf upp já já já já
það var um mætti ja hvað mætti maður segja ja upp undir tvö fet var það nú held ég já alltaf alltaf það þrjú fet þrjú fjögur fet nei já já
verið hálf önnur og tvær álnir sem var grafið niður
það var kallað að
svo færi mesta kæstingsbragð lyktin úr því eða bragðið
og hvað var hann látinn kæstur hákarl kallaður