tiro-is/ismus huggingface dataset:
tvo þrjá mánuði
já já var
hvað var ef það átti ef það átti að herða hann á eftir hvað var
þetta að það færi úr honum sko versta þetta kæsulykt sem var já
vildi verða af honum svo var hann skorinn upp í lengjur og hengdur upp í
var það jafn lengi var hann látinn
var hann látinn vera jafnlengi niðurgrafinn hvort sem það átti að vera
skyrhákarl eða já hann var hann var jafnlengi
jafnlengi já hvort það var skyrhákarl eða glerhákarl já já
ég man nú er hún var nú ekki mjög lengi
hún þeir létu hana nú oft kæsast oft líka í fjörunum bara já já það var oftast
það var oftast þannig já
var látin liggja látin bara liggja sko á bryggjum eða já svoleiðis
þangað til fór aðeins að úlna en þó var
stundum heima líka já já já
var hún aldrei soðin var hún bara kæst ha var hún alltaf söltuð skatan svo var hún söltuð á eftir
hún var aldrei soðin öðru ha hún var aldrei soðin öðruvísi heldur en að eftir að búið var að salta hana nei nei aldrei alltaf
þá fór þetta óbragð af úr henni
alltaf fyrst saltaður já og svo þurrkaður fyrst saltaður og svo þurrkaður
leggja hann inn sko hjá
kaupmanninum sem þá var konráð hjálmarsson það var ýmist það var bæði þorsk eða málsfiskur
allur fiskur
allur fiskur sem var yfir átján tommur átján þumlunga það var kallaður þorskur það var kallaður þorskur sko
en frá átján niður í tólf það var kallaður smáfiskur smáfiskur
það var gjaldgeng verslunarvara fyrir því
var gert við þann fisk sem ekki var gjaldgeng verslunarvara
ja hann var notaður bara aðallega til ja hann var hann var hann var bókstaflega skal ég segja þér
hann var bara saltaður og kallaður bútungur
smáfiskur hann hefur ekki verið þurrkaður sá fiskur
hvernig var hann saltaður hvernig var hann hvernig var hann
gátu ekki gert eiginlega peninga úr en það voru þessir stóru staflar af þessum smáfiski já já já
og hann var aldrei flattur þá sá fiskur nei nei nei
bútungurinn var saltaður í fyrst í pækil svo beið hann þar svo
látinn síga var látinn síga úr honum pækillinn já bútungurinn já
eða þessi smái fiskur sem ekki var verslunarvara já
og ofurlítið þurrkaður stundum eða oftast nær eitthvað ofurlítið svo var hann settur í stafla
og geymdur bara og notaðar fyrir
manninn til manneldis já
heimilin náttúrulega notuðu það sem að þau þurftu
en svo var hérna til dæmis á mjóafirði og hérna á fjörðunum að héraðsmennirnir hérna ofan á fljótsdalshéraði þeir keyptu þetta stundum töluvert
og hvernig hvernig borguðu þeir það
þeir borguðu það venjulegast með landafurðum
venjulegast með landafurðum já
tólg
og kindum eða þá tólg eða einhverju svoleiðis
þorskhausa voru þeir nnýttir já þeir voru
sérstaklega seinnipart sumars þá voru þeir alltaf hertir
já en en á vorin og sumrin þá voru þeir bornir á tún hér
voru þá hert hvernig voru hvernig voru gerð rafabelti
já og hvernig voru þau verkuð
það var nú til að þau voru gerð sjálfæt sem
kallað var það var til það líktist dálítið skyrhákarli
já voru þau þá bara hengd upp já bara hengd upp og látin og látin gerast sjálf svona já
náttúrlega já já já já já já gerjuðust einhvern veginn það
en þetta er afbragðs matur að borða þetta bara nýtt nýsoðið mér þótti rafabelti ágæt svoleiðis já
fór ég svo
nú hættir þú ég mjólka nú þessar þrjár sem eftir eru
en svo á nóttunni
þarna fyrst þá vaknaði ég stundum með það að
ég var með krepttur svona um olnboga og kreppta hnefa og gat úr hvorugu rétt
þá þá tók hérna gerði ég það að ég fór á fætur og lét renna kalt vatn um allt og þá þá
liðkaðist úr þessu
en svona eftir rúman mánuð þá fór þetta nú draga úr þessu og svo hef ég aldrei fengið
doða af mjöltum síðan
enda þó að liðu mörg ár á millitíðinni þangað til ég var aftur á búinu og byrjaði
þar aftur að mjólka þá fyndi ég engan handadofa
á milli mála alltaf
við heyskap
að gleyma því það er ekkert en það var nú svona
hvernig var við hvernig var heyskapurinn
gekk hann fyrir sig það var býsna
mikið slegið með orfi og ljá
og náttúrlega með hestasláttuvélum líka
heyskapurinn var erfiðastur fyrir það að það var eins og væru aldrei aldrei þurrkar þessi sumur á siglufirði ekki nema einn
og hitnaði svakalega hann var ekki þurrkvandur
og ég man eftir ég var að reyna að vakta þetta ég var nú svo hræddur við þetta ég var ekki vanur svona hita
og ég fór og gróf holur
ja hæð mína hér um bil stakk með skera í
kring um reif upp úr
það er með því versta verki sem ég hef gert því það var ekkert notalegt að vera niðri í holunni
og ég gat ekki annað en
stund og stund og hlaupið svo upp úr að kæla mig á milli
en svo þegar ég fór þarna
af búinu
ég hafði nefnilega mest forgang um þessa holuborun og var að tala um við hann ég var hræddur við hlöðuna og
grafðu holu grafðu holu
en svo þegar ég fór þá vildi það nú til að það kviknaði í öllu saman sumarið á eftir
varstu svo víðar í varstu svo víðar í vinnu
en þarna á þessum tveimur stöðum já heyrðu ég á eftir að spyrja þig hvernig var á síldarplaninu
ja það var nú svona mér fannst það ekki
nein verulega
praktísk vinnubrögð þegar búið var til dæmis að salta
og verkstjórinn sagði mér að hreinsa planið út í horn á því því
þessar úrgang tók átti maður að moka í bát sem að
sem að var frá verksmiðjunum og þeir tóku það svo og þetta var bara brætt í síldarmjöl
nú byrja ég og
og fer að skrapa þetta og stefni þessu að þessu horni
verkstjórinn kom kemur og segir svona máttu ekki vinna þú átt að byrja á
því að sópa öllu saman undir stokkana
og hreinsa planið og undir stokkana
þegar það er búið þá áttu að fara klóra þetta undan stokkunum aftur og koma því út að horni
ég segi þetta er helmingi meira verk
leyti óhagkvæmt já en
getur komið annað skip og og þá er hægt að fara að salta ef að búið er að koma þessu bara þarna
er kannski partur af planinu löðrandi
en þú veist að það kemur ekkert skip segi
þetta er siður og svona á að vinna segir hann
nú ég fór og gerði þetta enda þó ég segði honum að þetta væri
regluleg flónska
haga þessu eftir atvikum ef að maður vissi að það kæmi skip
þá hérna ætti að hafa það svona en
þetta væri óhagsýni
ég veit það nú ekki hvort að ég ég hérna skaffaði þrjátíu og fimm stúlkum
tunnur og salt
og það þótti mér ekki gott verk
mátti aldrei vera öðruvísi en á hlaupum og aldrei stansa
og þær alltaf organdi jafnvel þó þær væru með hálfar tunnur
ég ætlaði mér að halda þeim þegjandi en ég gat það ekki
það stóð aldrei á tunnu til þeirra en þær voru farnar að orga þegar tunnan var bara hálf að fá nefnilega aftur salt og aftur tóma tunnu
þarna var norðmaður sem að mér fannst nú svona
hann var kátur en var búinn að vera ein fimm árum en skildi þó ekki gat ekki talað orð í íslensku
hann var nú svona
að glettast stundum einu sinni kom ég og tosaði svona hálfri tunnu
síldartunnu af salti og hefur nú verið svona nokkuð þungt í fanginu hafði náttúrlega báðar hendur fastar
hann gengur svona brosandi framan að mér og
tekur snöggt viðbragð og gefur mér beint með krepptum hnefa á vangann eins og hann getur
löðrung
og ég lagði niður í tunnuna
og spurði hann hvort hann vildi reyna þetta aftur
sá það nú að verkstjórinn horfði nú þetta glotti við bara
jú hann var til með það og kom á harða og hnefinn á lofti og fleygiferð en
ég greip bara með annarri hendinni um úlnliðinn og hnykkti dálítið snöggt svo að hausinn veitti niður og
fæturnir upp
upp þá reis hann á fætur hlæjandi og rétti mér höndina bara
ég var alveg hissa hvað hann
var laus fyrir líklega hef ég nú þó ég stillti mig vel þykknað í mér við löðrunginn
en það var svona hann alveg snerist við hausinn
ofan í planið
já já manstu eitthvað fleira frá þessu síldarplani
varstu lengi þarna eitt sumar
meðan vertíðin stóð
og fenguð þið dálítla síld stundum já já það var býsna
og það var þar sem ég sagði þér í gærkvöldi að ég hefði einu sinni unnið í
fimm dægur
án þess að stansa
hvernig atvikaðist það
það var ekki á þessu plani allt
ég var að heim til mín ætlaði að fara
þá mæti ég manni sem
biður mig að hjálpa til að landa úr skipi á öðru plani
ég fór strax í það og þegar það var búið þá fór ég heim og er
búin að klæða mig og að nokkru leyti sit á rúminu þá er komið á gluggann til að ræsa mig heim í mitt
mitt hérna á mitt plan
svo ég komst ekki lengra heldur en komast inn á rúmstokkinn og setjast þar
og mér þótti eiginlega gott að ég skyldi þó vera kominn svo
ég því fyrst og fremst var ég skyldugur þarna þar sem ég var ráðinn
já ég ætlaði að spyrja þig um hvað hvort það hefði ekki verið mikið
hvort unglingar hafi ekki verið látnir vinna mikið þegar þú varst að alast upp ja
vinna mikið ja það ég býst við því miðað við sem nú er
það var nú til dæmis að ég
var með hrífu á engjum að raka allan daginn þegar ég var tíu ára
þegar ég ekki var að eiga
við féð
fráfærnu ærnar og sitja
og ég var ekki gamall þegar að
ég hafði ekki matarlyst á morgnana ef að ég var ekki vakinn og komst ekki út með
ég skammaðist mín svo mikið ef ég komst ekki út með
með piltunum þegar ég var nú farinn að slá
að mamma ætlaði að vekja mig af því hún vissi að ég vildi það en það var jóel
jóel móðurbróðir minn sem að var nú þarna kaupmaður og hann sagði ja hann
nuddaði nú svo í gærkvöldi ég held að honum veiti ekki af því að sofa núna fram að hádegismatnum
svo hún vakti mig ekki en ég hafði ekki lysti
fyrir að ég skammaðist mín svo
nú hvað ég var þá gamall ég hef verið svona um líklega
um eða rétt yfir fermingu
þú varst látinn sitja yfir ám var það ekki
náttúrulega og stundum á nóttunni
eins og þú manst að ég sagði þér nú já þú vildir kannski segja mér það sem svona sem hér um bil það sem þú sagðir mér
sagðir mér um þetta í gærkvöldi ja er ég nú ekki þá
er ég ekki þá að kasta fyrir þá
nei nei foreldra mína nei nei nei þetta var bara landssiður þá að láta börn vinna svona
það var ekki búið að gera við næturhagann sem er í fjallinu milli tveggja
gilja
þvert yfir þegar að fært var frá
og ég var að vinna við það á daginn að
gera við þetta að moka frá þar sem hafði hrunið mold og og hlaða svo upp í skörð og svoleiðis
og kom frá því seint að kvöldi og var nú svona orðinn lúinn og fór að borða
og þegar ég var svona langt kominn með það
þá var mér tilkynnt að nú þyrfti ég biðu ærnar og ég þyrfti að fara og sitja þar um nóttina
nú það var ég vissi að var enginn til til þess þá og þetta var sjálfsagt
fór á fætur svona
og hætti
og komst út á hlað og seldi þar öllu upp öllum matnum
og með það fór ég svo til og
en þú lagðir nú þó nokkuð mikið að þér að ljúka við girðinguna var það ekki
jú ég svo hélt ég áfram við þetta á daginn mátti láta þær inn klukkan sex að morgni þá svaf ég um tíma
og var svo um daginn á daginn áfram við þetta þangað til að eitt
haft svona ja við skulum segja fjörutíu metrar langt af snjófönn var í gili
í einum stað
og þá sleppti ég ánum og var bara við þetta haft og mokaði ræsi
í snjóinn
varð þá mjög fegin þegar að ég var búin að því og þá lét ég ærnar eiga sig og fór heim að sofa
hvað er þetta þú já hann heilsar henni nú almennilega samt og segir
segir og hún segir tekur rétt undir en en ávarpar hann ekki neitt nú hvað er það þú áttirðu ekkert erindi við mig þú biður mig
að finna þig segir hermann
ég gerði það ekki mín vegna segir sigga ég gerði það ekki mín vegna ég gerði það þín vegna
það var skylda þín sem sálusorgara þú ert sálusorgari minn og ég var ég var sárlasin þegar þú messaðir
síðast og ég komst ekki til messunnar og það var skylda þín að spyrja eftir líðan minni
það þín vegna að gera þér orð
svo þú færir ekki án þess að hitta mig gamalmennið
nú jæja ekki svoleiðis að ég ætlaði nú að biðja þig smá bónar segir sigga
smá bónar
nú hver er hún
ég ætlaði að biðja þig að lána
mér ræðuna sem þú hélst síðast
þú messaðir
það geri ég ekki segir hann það hef ég aldrei gert
aldrei lánað nokkrum mínar ræður og ég
lána nokkrum þær
þú ræður því
þú ræður því hvað þú gerir
en það get ég sagt þér það verður þér ekki til sóma ef þú neitar gamalmenni kannski um síðustu bón
talaði hún ekkert meira við hann og hann varð að fara hún kvaddi hann ekki einu sinni
en hann sendi ræðuna og það er ekki vitað til að hann hafi sent nokkrum manni ræðuna nema henni
þessari gömlu konu en og þegar að hún þegar að hún lést þá hef ég hann var nú talinn
var talinn ákaflega
snjall tækifærisræðumaður og það hef ég ég man nú svo vel eftir honum að ég fullyrði það að hann hann var það
og en ég hef heyrt til þess tekið að þessi ræða sem hann hélt yfir þessari einstæðingskonu sem að var nú
sérstök að gáfnafari
kynlegur kvistur samt en ég hef heyrt að hann hafi haldið þá
einhverjar alfallegustu ræðu sem hann hafi menn hafi heyrt hann yfir þessari konu
það er vitnað í margar margar sögur eftir siggu
til dæmis já það ég má til með að segja þér söguna af því þegar hún hún sagði frá því seinna þegar að hún
kynntist þegar hún sá baldvin eiginlega fyrst
þennan sem varð maður hennar
hann var smali á á sandvatnsseli hér vest austur á norður sandvatni það er
vestur af grímsstöðum hann var smali þar en hún var hjálparstúlka
hún var sem sagt ekki selráðskona en það var
það hefur það verið það margt í selinu að hún var hjálparstúlka og líklega hefur hún setið ærnar
yfir daginn en hann yfir nóttina ég hygg það hafi nú verið því að
hún sagði guðfinnu guðnadóttur á grænavatni frá því á gamals aldri að þegar hann kom fyrst á selið þá og hann
kom heim með ærnar um kvöldið já
það fór eins og straumur um mig
ja það var eitthvað við þennan mann sem ég hafði aldrei séð orðið var við aðra menn er þá að vísa í aðra menn
enda var hann fallegur hann var fallegur
af sínum systkinum
en svo var það nú að hún var klukkulaus
og taldi sig ekki hafa verið nógu örugga hér á áttum rétt komin í mývatnssveit örugga hér á áttum til þess að geta
vitað til dæmis var náttúrlega það nokkuð öruggt ef hún hafði eyktamörk þá var hægt að vita hvenær klukkan var sex
enda þrjú líka það voru til á mörgum seljum voru bæði til nón og miðaftans eykta eyktamörk og það var
náttúrulega nokkuð mátti fara að hóa ám saman
þegar þegar að komið var miðaftann
en hún treysti sér ekki til þess en vissi að baldvin átti
hafði úr vasaúr og fer svo að tala um það við
við selráðskonuna að
hérna hvort að baldvin myndi nú ekki sé ekki óhætt fyrir sig að biðja baldvin að lána sér úrið
að hann muni hann muni
þú skalt bara prófa það ég held þú látir hann þá neita þér segir hún og svo fer hún til hans og spyr hvort hann vilji
lána sér úrið yfir daginn úr því að hann sofi nú
já já sagði baldvin það skal ég gera ef að þú vilt lána mér það úr sem að slær í þínu eigin brjósti
ég vissi óðara hvað hann vildi meinti
þá var þarna var
biðja hennar
nú hún hafði nú sagði það nú samt
hún hefði nú verið
eiginlega trúlofuð manni hún var þá
átján ára stúlka eitthvað svoleiðis sextán átján ára stúlka upp á og var í vinnumennsku mig minnir uppi á hólsfjöllum fór úr kelduhverfi upp á hólsfjöll
ég held að það hafi nú verið ekki skal ég skal ekki fullyrða hvort það var bóndasonur og og hún mátti ekki eiga hann eða eða
það að minnsta kosti varð ekkert úr því að hann ákvað að fara til
hann ákvað að fara til ameríku ég held það hafi nú frekar verið það að að hann hafi ekki fengið að
að eiga siggu hún hafi þótt svo lítið sigld og náttúrlega fyrst og fremst það að hún var svo fátæk
og þá dreif hann sig í það að fara til ameríku
hún gaf honum
tvær allt það sem hún átti hún hún átti passíusálma
hallgríms og hún átti
hún átti jónasar
eitthvert jónasarkver jónas hallgrímssonar einhvers einhverja
ég megi segja það var það og
sagðist hafa gefið honum passíusálmana sína og sagt honum það að meðan hann ætti passíusálma þá mundi hann ekki glata trúnni hvert sem hann flæktist
og svo og svo gaf ég honum jónasarkver því að meðan hann læsi jónaskver þá mundi hann ekki glata tungunni
þetta fannst finnst mér ansi snjallt ef hún hefur ef þetta er rétt að ung stúlka hafi
hugsað svona langt
það var það var margar sögur siggu voru ákaflega skemmtilegar
eins og það var einhvern tímann verið að
það var einhvern tímann verið að að vitna eitthvað í í
nýja testamentið hvernig að kristur væri látinn
hvernig hann hefði svarað eins og til dæmis það var nú að verið að voru einhverjir krakkar að verið að verið að kenna eða hlýða krökkum yfir
dæmisöguna hérna
sá yðar sem syndlaus er kasti fyrsta steininum ég held það hafi verið hún og
þá tuldraði sigga já o já
vaða ofan í sig hann svaraði nú svo ansi vel fyrir sig
já og það var líka þetta ert þú þá konungur ert þú konungur gyðinga það var líka út frá því
þegar þeir spurðu hann að því ert þú konungur gyðinga
og hann sagði mitt ríki er ekki af þessum heimi nei o já hann létu nú ekki vaða ofan í sig með skóna
svona voru hennar hennar tilsvör
hún sagði líka um hjálmar í brekku þennan sem ég var að þennan
þennan fiðlara hann var nú eins og margir listamenn að hann var nú ekki alveg blessaður við eina fjölina felldur svolítið laus
af því hann þurfti nú þá að hafa lífsafkomu sína af því að vera með búskap sem að hefði nú auðvitað átt að ganga allt aðra braut
hann var nú svo óheppinn sennilega fyrir geðveiklun að hann á tímabili að hann
þau skildu hjónin hann giftist frænku
minni jakobínu
björnsdóttur og þau skildu og hann
saknaði hennar alla ævi tók svo saman við aðra konu sem að var orðin ekkja
var mikil mikil sómakona og geysidugleg var mikil búkona og og hélt nú
raunar kannski saman heimilinu en hann
vildi aldrei giftast henni fékkst til að giftast henni og og
þau þau bjuggu í óvígðri sambúð sem hún mun
ekki hafa verið ánægð með minnsta kosti til að byrja með
en sigga talaði um þetta hún varð vör við það að hjá einhverju fólki hér í mývatnssveit að þeim fannst að að
kristín væri kannski dálítið
hörð við hjálmar og héldi honum
nokkuð mikið að þessum búskaparstörfum sem að ekki væru við við hans hæfi
og siggu fannst nú óþarfi af mývetningum að vera eitthvað að eiginlega að hnýta í kristínu
því þeir mættu held ég þakka fyrir hvað hún væri búin að dvelja fyrir honum hjálmari í mörg ár
þetta var ansi vel
sagt sko að dvelja fyrir því að að náttúrulega
hefur nú líklega samband hjálmars við við kristínu orðið til þess að að hann varð þó ekki meira rekald
þetta þetta er eitt af þessum snjöllu
svörum sigríðar
hvar bjuggu þau
sigríður
já þau bjuggu nú aldrei neins staðar sko
þau voru það sem kallað var í húsmennsku eða hún var í húsmennsku
en hann var þá að nafninu til vinnumaður á heimilinu
sama bæ og þau bjuggu aldrei sér fengu aldrei sérstakt jarðnæði meðal annars fyrir það að hann var
dálítill undramaður
hann var listamaður á vissan hátt hann var afskaplega snjall
hann var kvæðamaður gekk um á veturna og kvað rímur á kvöldvökum
og orti líka rímur það er mjög margt eftir hann
ég veit ekki annað en að það hafi komist í þjóðskjalasafnið margt sem að hann
var mjög snjall hagyrðingur en hann var heldur
dálítill undramaður þannig að hann var ekki
mörg verk voru þannig sem að hann var ekki hann var til dæmis enginn sláttumaður og og
heldur lélegur heyskaparmaður
og líklega hefði hann ekki orðið fær um að standa fyrir búi þess vegna var það
það svona að þau þau voru alltaf
en þetta það breytti því ekki síðustu árin þá voru þau alls ekki eða mörg seinni árin voru þau alls ekki á sama heimili alltaf
en hann var iðulega að koma og og heimsækja hana þar sem að ef þau voru sitt á hvoru heimili
og hún þá líka það var til þess tekið hvað hún hefði verið hvað hún hefði verið sæl hún hefði verið eins og ung stúlka þegar hann kom svona svona svona var hún
hrifin af honum alla tíð en hann hann var sífellt að stríða henni eins og það til dæmis að þau þau gátu ekki eignuðust aldrei barn
og hún saknaði þess nú voðalega og þoldi ekki stríð í sambandi við það en það var sama hann gat strítt henni fyrir því eins og það þegar þau komu einu sinni inn í
þegar þau komu í skútustaðakirkju
sem að þegar að kominn var þar ljósahjálmur með svokölluðum fjölgunarglerjum það voru það
voru gler það var ljósahjálmur með svoleiðis glerjum sem að kölluð voru fjölgunargler og
þá sagði baldin við siggu hnippti í hana
já líklega væri nú eins gott fyrir okkur að reyna að gleypa eitthvað af þessum glerjum
þetta þoldi þoldi sigga ekki svona
henni jafnvel á því að að að hún gat ekki eignast barn nú
hún fann þetta nú náttúrulega hvað hann stríddi henni því að að einhvern tímann hafði hún
hérna að
prjónað handa honum afskaplega góða peysu sem hún taldi taldi og þegar hann klæddi sig
í hana þá bölvaði hann peysunni að hún væri svo andskoti þykk og og hann dræpist bara úr hita að vera í þessu
og fann auðvitað allt illt að henni af því hún þóttist hafa gert svo vel sigga
nú svo lendir hann í vatnið
hann hann fór á dorg og lendir í vatnið og var bjargað þaðan þaðan upp
en var í peysunni ja það get ég sagt ykkur að hefði hann baldvin
drukknað þá hefði hann kennt það um tvíbandapeysunni það
það var náttúrlega af því að sigga hafði prjónað hana þá hlaut hann að finna það að henni
mér finnst það afskaplega
mikið meira sléttlendi nú heldur en þegar ég var krakki í mannfólkinu það eru allir svo líkir það
menntast allir eiginlega á sama hátt og og
nú eru engir svona kynlegir kvistir eins og
í sjóinn
þarna úr hömrunum
drottningin að
og í sjóinn og
þau farið með þau
ekki að orðlengja það nema
augun mín á þræði inn í hausinn bæði eru nú horfin hrópar upp
sennilega líklega í átt til nábúa sem að hefur eitthvað verið henni hliðhollur
en það er ekki að orðlengja það nema hún finnur ekki augun
lendir upp á hamrana og hrapar fram af hömrunum og í sjóinn og til dauðs
en svo er farið að kanna þarna hellirinn þá finnast börnin þarna
og þeim er bjargað undan
en þá verður drottningin svo er náttúrulega þau farið með þau heim í kóngsríki til konungsins
en þá verður drottningin að þegar hún sér þetta
en áður leit út svona eins og mennsk manneskja
og svo endar nú sagan á því að hún er verður þarna
aftur að trölli bara og var náttúrulega alltaf þó hún gæti svona blekkt konunginn
og börnin eru hjá föður sínum
og svo fara þeir að nálgast eitthvað sem að hann heyrði nú ekki og svo
segir hann aftur stóri risinn
hann má gefa sig fram
við skulum ekki drepa hann
svo afréð þorsteinn það að ganga fram og sýna sig og þá spyrja þeir hann hver hann sé hann
karlsson og sé að leita sér frægðar og frama og ætli að fara lengra en hafi villst
ja úr því þú ert nú hingað kominn segir stóri risinn þá verður þú nú hjá okkur í vetur
og þú skalt matbúa fyrir okkur
af því við höfum svo mikið að vinna úti við þurfum mann til að elda matinn
þorsteinn játar því
ágætt hann fái nú þarna atvinnu
svo þetta verður nú úr og hann
daginn eftir fara þeir burtu
og hann matreiðir og þeir koma heim um kvöldið og þetta gengur allt ágætlega og þeir eru mjög kátir og glaðir og þakklátir við hann
svo fær hann honum lykla að herberginu og segir honum að hreinsa til í
hellinum á daginn
fær honum lykla að öllum herbergjum nema einu segir honum að
hann fái ekki lykla að því herbergi því það borgar sig heldur ekki fyrir hann að fara þar inn því þar sé óargadýr sem rífi hann á hol
því hvað þetta muni nú vera en sér að karlinn stingur lyklunum í vasann lyklinum í vasann
og þorsteinn fer nú strax að hugsa sig um hvernig hann eigi að ná á lyklinum því að hann verði fyrir alla muni gá inn í herbergi hvað þetta sé sem er í herberginu
sem að risinn vilji ekki lofa sér að sjá
svo líða nú
og bíður samt nokkrir mánuðir svo getur hann ekki stillt löngun sína að fara að reyna að komast inn í herbergið
svo hann hugsar sér það að hann skuli reyna að narra risann út einhvern tímann þegar hann sé farinn úr vestinu og búinn að láta vestið undir koddann sinn
og þetta verður úr eitt kvöld þegar þeir eru komnir heim og háttaðir og þá byrjar hann að berja byrjar
þorsteinn að berja með kökukeflinu í stoðirnar og og og þarna
allt sem lauslegt var og allt gramlaði
glamraði og lék á reiðiskjálfi og þeir verða dauðhræddir og hlaupa allir út og hann hleypur inn í rúm risans
og tekur vestið og þrífur lykilinn þar úr og hleypur með hann fram í eldhús í kökudeigið og mótar hann þar
svo fer hann inn aftur með vestið og það stendur á endum þegar að hann er
kominn búinn að láta vestið undir koddann þá koma þeir allir inn beint inn í eldhúsið þorstein og spyrja hvort að þetta hafi verið hann varst þú að gabba okkur eitthvað
hann segir nei sér detti það nú ekki í hug þeir hafi nú verið svo góðir við sig
og hefur fallið
vel síðan hann kom að hann sér detti ekki í hug að gera þeim neina skráveifu
og þeir láta það nú gott heita og fara að sofa svo fara þeir nú daginn eftir í burt og hann fer að smíða sinn lykil og
svo þegar hann er búinn að smíða lykilinn að þá
þá gengur hann að herbergisdyrunum og og þar er járnhurð fyrir
þung og stór hann stingur lyklinum í skrána og hún
opnast hurðin með miklu braki og brestum
og þar sér hann fyrir innan stúlku sem bundin er upp á hárinu
en með fæturna niður í köldum vatnsbala
og fyrir framan hana á borði er alls slags krásir