tiro-is/ismus huggingface dataset:
en hún hún er mjög horuð og vansæl að sjá svo hann
gengur nú til hana og leysir hana niður og spyr hana hver hún sé hún segist vera kóngsdóttir
og stóri risinn hafi rænt sér úr föðurgarði
og faðir sinn sé að láta leita að sér alls staðar
svo svo fer hann þorsteinn með hana fram og gefur henni að borða og
svo hefur hann hana lausa alltaf á daginn en bindur hana alltaf upp í sömu stellingar á á kvöldin
til þess að risinn sjái engin verksummerki
en svo fer hún að fitna og það skilur hann ekkert í og einn daginn þegar þorsteinn kemur inn til að leysa hana þá biður hún hann fyrir alla muni að
ekki að borða því að risinn hafði talað um það að hún væri farin að bólgna í andliti
jú jú þorsteinn segist halda þessu áfram bara að gefa henni að borða
en hann finnur það að stóri risinn er orðinn skapvondur
hann veit ekkert hvað það sætir
svo svo líður nú veturinn og þetta gengur svona og hún er orðin feit og sælleg
stúlkan og og þorsteinn er að hugsa sér að hafa hana með sér heim þegar hann fari
í burt
segir nú þorsteinn upp og segist vera að fara og þá segir stóri risinn
hvort hann vilji ekki vera hjá sér tvo mánuði í viðbót því að þeim falli svo vel við hann og hann megi kjósa sér þá hvað sem
hann helst vilji af því sem að að þeir eigi að hann eigi í hellinum
svo líða nú þessir tveir mánuðir svo þegar þeir eru þá segir þorsteinn já nú má ég bara til að fara
og kjóstu þér þá hvað sem að þú vilt segir risinn ég ætla að kjósa mér það sem er inni í herberginu læsta segir hann
þorsteinn
ja það þykir mér mjög skrítið þú hefur ekki gott af að eiga það
það rífur þig á hol um leið og ég opna
ég vil nú hætta á þetta segir hann því ég er líka forvitinn
og risinn verður mjög þungur á brún en segir ekki neitt og fer
svo fer hann gengur hann að dyrunum og opnar
og leiðir stúlkuna út og fær þorsteini
en þegar svo fer þorsteinn
býr hann sig af stað og og með stúlkuna svo þegar þau eru komnin rétt út fyrir túngarðinn
þá sér hann hvar tveir risar koma vopnaðir á eftir honum
og það var nú hann réð nú niðurlögum þeirra svo
svo þegar þessir eru farnir þá koma aðrir tveir og og það var nú eins að hann drap þá líka
svo síðast þá kemur minnsti og stærsti risinn
og hann drepur nú undireins þennan minni en hinn var heldur erfiður viðureignar og þeir voru
voru þarna í faðmlögum og mátti ekki á milli sjá hvor þeirra dæi þorsteinn eða risinn
og svo þá þá fer stúlkan að leita í farangri þorsteins og þá finnur hún þar sverðið gamla
hún fer með það og hún sér það að þorsteinn er alveg í andaslitrunum því að
kirkja hann þá heggur hún hausinn af risanum
og blóðið flæðir yfir þorstein þarna
og hann er alveg meðvitundarlaus
og hún tekur hattinn hans og sækir í hann vatn og þvær honum í framan
svo hann raknar nú við
svo leggja þau af stað eftir
því það þar þar það sé þó alltaf þess að vænta að faðir sinn hafi látið leita að sér
og máski hitti þau skip hans
svo fara þau nú lengi lengi lengi þangað til langar margar dagleiðir þangað til þau koma niður að sjónum
þá sér hann að þar liggur mikill floti
þá spyr hann næsta mann sem hann hittir hvaða floti þetta sé
hann segir að það sé floti konungs og fyrir honum ráði maður sem heitir herröður
og hann sé að leita að dóttur konungs því að henni hafi verið rænt
og hann sé búinn að lofa herröði stúlkunni þegar hún finnist ef hann finni hana
svo þau ganga bæði niður að sjó og biðja um að fá að tala við herröð
og hann kemur til móts við þau voða feginn þegar hann sér það að þetta er konungsdóttir
sem að kemur en hann fagnaði þorstein ekki
ekki alveg eins vel
svo býður hann þeim báðum út á skip og lætur þorstein segja sér alla söguna eins og þetta gekk til og hana líka
svo svo ganga þau nú til hvílu en þá tekur herröður tali nokkra ráðgjafa sína og segir
og segir þeim að að þegar þorsteinn er sofnaður þá skuluð þið taka hann og setja hann í tunnu og slá botninn í
og setja hann út á sjó og drekkja honum
og ef að þið segið nokkrum manni frá þessu að þá þá
er líf ykkar í veði þá drep ég ykkur báðu
þeir lofuðu nú að þeir skyldu ekki segja neinum frá þessu ef þeir fengju lífi að halda
svo taka þeir þorstein um nóttina og og setja hann í tunnu og setja hann út á haf
svo vaknar hann í tunnunni og skilur ekkert í þessu hugsar nú hafi herröður bruggað þetta
að drepa sig
og hann sofnar aftur hinn rólegasti og þá dreymir hann mann sem kemur til hans
og hann segir við hann ef að þú vilt lífi halda
þorsteinn þá skalt þú þegar þú heyrir marra í sandinum sparka botninum úr tunnunni
og ganga í land og þar muntu finna kofa sem er fullur af fötum og þú skalt klæðast í
klæðast fötum sem munu vera alveg passleg þér og ganga á fund konungs þér mun ekki veita af að vera handfljótur
því að það er það er dálítið í bígerð
hjá herröði
og hann þakkar draummanninum fyrir og svo vaknar hann nú
og það fer alveg eftir því sem að segir þegar hann kemur að landi þá sparkar hann botninum úr tunnunni og gengur í land
og þar sér hann mikinn mannfjölda vera
að ganga í kirkju
og hann sér
að er konungshöllin
og þá spyr hann hvað þessi mannfjöldi sæti og hvað sé verið að gera
gefa þau saman herröð og konungsdóttir
í dag því hann hafi
fundið hana hann hafi sannarlega til hennar unnið
og þá hugsar hann nú sko að hann megi til með að koma í veg fyrir þetta ef hann mögulega geti
að að konungsdóttir eigi slíkt þrælmenni
svo svo í miðju
miðri giftingarathöfninni þá gengur hann inn í inn í dyrnar að kirkjunni og
og þá er verið einmitt að gefa þau saman þá gengur hann beint inn að altari en þegar að hún sér það brúðurin þá hrópar hún og
og segir herröður er ekki lífgjafi minn heldur þessi maður
kemur stans á alla því
þetta var afskaplega mikil spjöll fyrir konungsfjölskylduna að þetta skyldi koma fyrir
svo hann segir konungurinn segir er það satt já segir hún þetta
þetta er minn lífgjafi og ég skal segja þér faðir minn alla söguna
því að ég fékk ekki að segja þér hana eins og hún er fyrir
herröði því að hann ætlaði að hótaði mér því að hann skyldi drepa mig ef ég segði þér eins og væri
og herröður hefur ekki fundið mig þessi maður hefur bjargað mér svo segir hún föður sínum alla söguna
og þá segir hann að þú ert hennar verður en ekki herröður og ætla ég því að gefa þér dóttir mína en
herröð ætla ég að láta brenna á báli
og svo undu þau
lengi og vel sínum hag þorsteinn og konungsdóttir
en herröður greyið var brenndur á báli
þarna á arngerðareyri
svo er hún
þá hefði ég aldrei kynnst
alveg er ég hissa á þér pabbi minn
að fara úr borgarfirðinum hingað vestur að djúpi í þennan rass sem hann orðaði það já þú segir það nokkuð
þetta getur verið rétt hjá þér ég hef bara aðra skoðun
ef að mín lífsganga hefði ekki verið eins og hún hefur
verið þá hefði ég aldrei kynnst henni mömmu þinni en ég hefði ekki viljað vera án þess að kynnast þeirri konu ha
bý þarna
þetta var erfitt að búa við breiðafjörð en þar var mikið hrætt sko því að þarna var alltaf var svo
mikið af slysförum og voðalega erfið þarna þetta voru voru engir mótorbátar þá maður varð að róa sér þetta var hlunnindajörð það sem maður
ofur eyjar og maður var á sjónum alla dagana sérðu að snúast í þessu og
ákaflega erfitt og svo var alltaf að dvína að fá verkafólk á svona staði
eins og þér er kunnugt núna við breiðafjörð hvað hefur
byggðin í eyjunum hefur
gisnað
ég sá fram á að þetta yrði erfitt
þá legg í það nítján hundruð og tuttugu að kaupa jörðina arngerðareyri
en þegar ég kom vestur og fór að tala við mennina sem að þekktu mig nú frá fyrri æsku nógir
ábyrgðarmenn það stóð ekki á því maður
já já já já það var ekki vandræði að fá uppáskrift hjá þeim
þetta fór allt prýðilega maður
það var en að búa á arngerðareyri þú hefur nú kannski heyrt frá þínu
fólki að það var erfitt í því leyti gagnvart húsmóðurinni
þetta var svo erilsamur staður voðaleg gestanauð alveg það gæti ég sýnt þér ég á það uppáskrifað
ég gæti sýnt þér það hvílík voða gestanauð var á þessum stað
er maður nú sæll
að hafa lifað að komast af svona að koma upp tíu börnum
og þau eru öll myndarleg og vel gert fólk og sitja svo í þessari
þessum öldugangi sem þarna var oft á arngerðareyri
það var erfitt hún sagði það líka húsfrúin sem fór þegar við
en þrátt fyrir allt fylgdi þessu einhver blessun að gera þó þessu fólki greiða
að þetta fór allt saman ágætlega vel
og eftir fjörutíu ára setu þarna
kemst ég í þennan sæluríka stað reykjavík skulum við segja sem ég er alveg sammála um
það er hvergi betra fyrir eldra fólk að vera sem er ekki orðið fært að standa í starfi heldur en hérna í reykjavík það er þægilegt
mjög þægilegt
nú þessi seinni ár mín sérðu þarna á arngerðareyri þegar það fór að þrýsta á fólksstraumur sívaxandi fólksstraumur sérðu og
vegur fór að komast vestur að djúpi
þá var óhjákvæmilegt sérðu að setja þar upp hótelrekstur
því hitt var ekki hægt fyrir bóndann
þarna var það nú nokkur ár
það var þarna á milli tuttugu og þrjátíu rúm sem var hægt að taka á móti mönnum og þarna var
alltaf til staðar sérðu strax að vorinu
alls konar fyrirgreiðsla fyrir ferðamenn en svo bara fer þetta allt í sandinn þegar ég fer fimmtíu og sjö
þá bara eins og gufaði allt upp
þetta fólk sem að þá kom það það var nú eitt sko ég taldi mig skilja við staðinn ágætlega að
leyti hefði ég ekki verið svikinn en þú veist hvað það þýðir í lífinu þegar að maður er svikinn og menn standa ekki við orð sín
þá má alltaf búast við slæmri útkomu á eftir
enda er það orðið
en þegar ég lít yfir farinn veg til þessa tíma á arngerðareyri og ég hafði nú
af hestum og mikið seinni árin ferðalög fyrirgreiðslu fyrir mönnum sem að
þá voru ekki bílarnir komnir sko
og ég á það í minningunni þá kynntist ég mörgum góðum dreng
og naut
yndis í samfélagi við hestana ha
gegndirðu nokkrum opinberum störfum þarna ég held það nú
ég held það nú vinur
það var nú þegar ég tók þarna við á arngerðareyri góði þá tók ég nú við síma og pósti
ég var þarna símstjóri í þrjátíu og sjö ár
og póstafgreiðslumaður
og svo lenti maður nú í eins og þú veist innan sveitarfélaga lendir maður nú í ýmsu
ýmsum störfum eins og til dæmis að lenda í
stefnuvottur var ég nú lengi mér þótti það nú hálfleiðinlegt starf það varð nú
einhver að gera það samt
ullarmatsmaður var ég þar í tuttugu og þrjú ár
bæði á arngerðareyri og líka á ísafirði og það var að mörgu leyti
skemmtilegt starf að
því leyti fyrir bónda sem hafði áhuga á sauðfjárrækt og
að að kynnast háttum bændanna í ullarframleiðslu sko því það var misjafnt
af sumum bæjum sko var þessi indæla ull vel verkuð og og og mjög
tegundagóð
en svo var það bara hjá mörgum
þannig að það var eins og þeir væru utangátta að gera sér grein fyrir því
hvaða þýðingu það hafði að rækta það fé sem gaf af sér góða ull
það er alveg eins og eins og eins og hérna þeir væru eiginlega ekki með
en það er hægt
eiga gott sauðfé á vestfjörðum og arngerðareyri telja eina þá bestu sauðfjárræktarjörð sem ég hef kynnst og hef ég þó kynnst nokkuð
nú hvað hafði ég nú meira af störfum þarna jú eitthvað var ég nú ég var nú þarna
það var þannig alls staðar skal ég segja þér þarna á arngerðareyri að presturinn séra páll í vatnsfirði hann sat nú í vatnsfirði
en þjónaði í okkar hreppi og hann fór alltaf á hesti inn að svansvík sem að heitir bærinn beint á móti arngerðareyri
svo á bát yfir og ég skaffaði honum alltaf hest og fylgd á kirkjustað og aðrar umferðir sem voru um hreppinn
fyrir það að ég var nú þarna þá varð ég nú
meðhjálpari í kirkjunni öll þessi ár sem ég var þarna
og aðstoðaði við það það
þá var skal ég segja þér kirkjan sko hún er á nauteyri þú hefur nú komið þarna og kannski hefur séð næsta bæ við arngerðareyri
hún var áður staðsett ja nú
skulum við hún var áður staðsett á kirkjubóli í langadal og sóknin heitir kirkjubólsþing
svo er hún flutt frá kirkjubóli áttatíu og fimm
þá er hún flutt frá kirkjubóli í langadal að nauteyri vegna staðsetningar
bændurnir sem voru úti á ármúla lengst á byggðarenda á þann veginn þótti langt að sækja sem er
svo til samkomulags til þess að fá hana miðsvæðis þá er hún einmitt sett að nauteyri
og jón halldórsson fósturfaðir minn hann stóð fyrir byggingunni
ísleifur þú varst oft í fjárkaupaleiðangrum var það ekki
austur um skaftafellssýslu á æskuárum jú ég var það
heyrðu og var það fyrir þig sjálfan eða fyrir aðra nei það var nú yfirleitt fyrir aðra já ég
byrjaði á því
hafði einhverja hneigð fyrir þetta
og byrjaði á þessu þegar ég var átján ára fór þá fyrir guðlaug
b jónsson kaupmann í vík þá já að innheimta í skuldir
en með helga heitnum í þykkvabæ
og fórst þá víðs vegar þarna um og hann lagði mér mörg heilræði
góð gagnvart því já helgi í þykkvabæ helgi í þykkvabæ já
vitur og gætinn já gætinn maður já
þó sumt af því væri svo að það var
svo langt gengið að það var ekki hægt að fara eftir því
eins og það að hann vildi að maður skrifaði upp mark á hverri kind já en þetta var ekki hægt
réttunum hefði maður ekki náð í neitt fé ef maður hefði átt að
að fara út í það já maður varð að heyrðu og fyrir hverja aðra varstu í fjárkaupum
þarna eystra ísleifur ég keypti fyrir kaupfélagið í vík og
og ég keypti í tvö ár fyrir halldór heitinn jónsson já og svo var ég nú eitthvað smávegis að gutla
þegar ég keypti nú fyrir sjálfan mig heyrðu voru þetta ekki oft ákaflega erfið ferðalög þetta
var nú oft
gaman já já já það hefur átt sínar björtu hliðar jájá átti sínar björtu hliðar
nei votviðri vatnafyllingu ég lenti sérstaklega
annað haustið sem ég fór fyrir halldór heitinn þá lenti ég í
í þeim mestu vatnsfyllingum sem að gamlir menn mundu
heyrðu og þá
hafa verið margar ár óbrúaðar var það ekki á leiðinni austan af síðu til víkur
jú ja það var nú það var nú búið að brúa jú nema nema tungufljót og
já kvíslarnar hjá á var já
og ásakvíslar það var óbrúað
já og múlakvísl þetta var allt óbrúað
þú vildir segja mér svolítið frá þeirri för
þetta hefur auðvitað verið hérna í réttum um haustið þetta var í réttum já
og var skínandi veður í
í fossrétt en svo byrjaði að rigna í logni
um kvöldið og rigndi alla nóttina og
réttardaginn á heiði rigndi allan daginn alltaf í logni
og varð til dæmis runólfur heitinn í hólmi hann sagðist aldrei muna sem var þá
orðinn fullorðinn maður eldri maður sagðist aldrei muna eftir annarri eins vatnsfyllingu
heyrðu og þá hafið þið orðið að bíða þarna svo við urðum að bíða þarna með hópinn ég átti fé austur á
síðu sem ég þurfti að ná í og ég var að baksa við það
en hann var rekstrarmaður brandur heitinn á loftsölum eða var það lengi fyrir halldór heitinn
duglegur og gætinn maður já og það kom í hans hlut og og
unglingspilts sem með okkur var að passa sauðina já hver var hann það var ólafur sveinsson sonur sveins heitins
þorlákssonar
en svo biðu allir rekstrar já
og við stoppuðum þarna í sex daga já það munaði ekki öðru en því og loftur heitinn póstur þó um
haust væri hann var heima í eina þrjá daga já fyrir vatnsfyllinguna
í hrauninu til dæmis kvíslarnar þær fjara svo seint
já þegar kemur svona mikið í
en svo hefur komið að því að þið lögðuð af stað já alltsvo á laugardagskvöldi þá leit vel út með veður
og ég segi
við brand hvort við eigum ekki að drífa okkur í að reyna að komast á sunnudagsmorgninum
og hann var til í það að reyna það já
og okkur gekk nú vel vestur yfir hraunið
en þegar kom að austustu kvíslinni þá var hún stórvatn
sá fram á það ef að það tæki féð þá væri samt ekkert vit að reka það
það eru hólmar í þessu voru
og sá að það gæti lent í hólmunum að það væri ekkert vit að reka það
að kanna að kanna hvort það væri reitt í hólmana já
og ég fékk pál heitinn í dalbæ
með okkur sá hann var á ákaflega myndarlegum hesti
en ég var sjálfur á lánshesti ákaflega skemmtilegum reiðhesti en ekki
neitt mikið duglegum já svo ég bað pál að fara
en páll sagðist ekki fara en ég mætti fá hestinn
og ég hafði svo mikið
álit á þessum hesti að að ég þakkaði fyrir og lagði á hann
nú og það reyndist allt reitt það var hvergi sund og þá fórum við að reyna að reka
og gengið sæmilega að koma fénu það gekk
ákaflega illa við slitum smáhópa já en björgunin var að við vorum með
tvær kindur ær sunnan úr meðallandi
sem að fór hvað oft sem henni var þvælt að hún stóð aldrei við það já og sauður
sem fylgdi henni alltaf forystu
forystukindur
þær björguðu miklu og hvernig gekk nú þegar þeir voru komnir yfir þessa
en þegar við vorum svona hálfnaðir að koma því yfir þá kom loftur já austan að austan að svo ég gerði boð
honum boð að senda mér ef hann gæti vinnumennina sína til hjálpar já honum
honum sveini sveini í það var sveinn í ásum í ásum já það
en svo stóð það á endum að sveinn kom með báða vinnumennina og þá var alveg komið undir dimmu
og þá vorum við komnir yfir já
svo var það þarna milli kvísla um nóttina og við riðum út að
út að ásum og gistum þar já svo kom hann með okkur morguninn eftir
með vinnumennina
og þá gekk það eitthvað bærilega að komast yfir kvíslarnar fyrir vestan sem eftir voru
og við komumst
yfir tungufljót líka ég hremmdi eina þrjá fjóra pilta úr tungunni okkur til hjálpar
hemru já um kvöldið það hefur engin brú verið komin á tungufljót þá nei það var engin brú komin á hana
já og þið hafið gist í hemru gistum þar
og tekið ykkur upp svo snemma já næsta morgun næsta morgun já
lögðum þá
á sandinn já á mýrdalssand var þá komin brú á hólmsá þá var komin brú já það var komin brú á hólmsá og fóruð þið beinustu leið frá brúnni út í hafursey já
en þá var svo mörg smásund á sandinum frá hólmsá og út í ey
full af vatni ég sé alltaf eftir að ég skyldi ekki telja hvað sundin voru mörg austan af síðu og út í vík já þau hafa verið mörg í þetta skipti
annars býst ég ekki við að neinn tryði
þó ég hefði talið þau og ætti það heyrðu og féð hefur
ekki gefist upp í þessi vosi nei það bar ekki á því nei gengið sæmilega já það gekk sæmilega
en svo vorum við hálfilla settir þarna í eynni við
vorum alveg matarlausir já þið hafið komið þangað um kvöldið já um dimmumót um dimmumót já
að minnsta kosti upp í mitti já
og við höfðum þarna ekkert nema
okkar og vaxfötin já og ekkert
ekkert eiginlega hvorki að bíta og brenna nema við gátum volgrað
já sem þið gátuð gert ykkur
svo ég vildi nú að halda út í vík um kvöldið en brandur hann
bað mig lengstra orða að fara ekki
sennilega tvennt til að honum hefur fundist ekki huggulegt að vera þarna einn eftir með
unglingspilti og í öðru lagi hefur hann kannski verið hræddur um mig
já einan í myrkri já enda reyndist sandvatnið morguninn eftir það mikið að
það er náttúrlega ekki gott að segja hvort að hvort að það hefði verið
já fært já já í myrkri og þið hafið átt þarna heldur leiðinlega nótt
já við áttum það lítið um svefn var það ekki ég vildi nú ekkert að hugsa um að sofa mér fannst það ekki hægt en brandur vildi það nú
og eitthvað um miðnóttina þá blundaði ég og ég hugsa að hann hafi aðeins blundað líka
en ég vaknaði strax við kuldahroll
víst eftir bara bara fáar mínútur já
ég lagði í fleiri ár upp í þennan túr með svona
ég þóttist ekki vel nestaður nema eiga tvær flöskur af spíra í túrinn
maður fékk sér í staupinu á austurleiðinni eitthvað og svo kom fyrir að menn sem ég skipti við ég
gefa þeim aðeins kannski staup já hressa þá annars smakkaði ég þetta aldrei í réttum
kom ekki fyrir sjálfur
en í þetta skiptið þó að ég væri nú búinn að fara austur og vera þarna í viku á síðunni þá átti ég aðra flöskuna upp undir axlir já það er vel á haldið af spíra
og segi þarna við
nú er ekkert annað að gera brandur heldur en fá sér bara í staupinu og hann segir við mig ja hver heldurðu að eigi í staupinu
þá kem ég nú með flöskuna og sagði honum að við skyldum bara súpa á því og ekkert þynna það já
og hrollurinn fór
já það hefur komið í góðar þarfir en vitanlega fórum við ekki að
að drekka þarna nei nei nei en ég held að þarna hafi það verið okkur ekki einskis virði
var nú samt til já geta hlýjað sér fyrir brjósti já aðeins
líðan hefur verið svona skapleg eftir það til morguns já það var svona
en svo um morguninn þegar við ætluðum að fara að hleypa út þá komu tveir vinnumenn halldórs heitins
hann hafði þá í
einhverja sem komu austan að
fregnað það að það væru líkur til að við kæmumst í eyna
já var sent og sendi okkur mat og kaffi og og þarna tvo liðsmenn já
ferðin gengið sæmilega úr þessu út í vík svo gekk það nú sæmilega já og þegar kom út í múlakvísl að að
fór ég nú á undan já já og það hefur auðvitað fátt sögulegt gerst
já eftir það en
ég var nú með sjálfum mér afar hrifinn
þegar var búið að koma því yfir og við höfðum enga kind misst já það var gleðiefni og ég stoppaði aðeins við smá
læk þarna austur með og blandaði á smá glas
til þess að vera það sem maður segir eitthvað svolítið léttari
já þegar ég þegar ég kæmi út í vík
og þar hefur þú auðvitað dvalið nokkra
dvaldi ég þangað til var búið að lóga fénu ég hafði nú mikinn áhuga ég bjóst nú við að
þetta fé hefði rýrnað svo mikið
ég hafði nú mikinn áhuga fyrir þessu ekki minni en ég hefði átt það sjálfur já
svo fór ég einn heim um kvöld og flaskan var alltaf í í minni tösku
og ég snerti hana ekkert á heimleiðinni af því ég var einn langaði ekkert í það
svo fór ég aftur
í heiðarrétt eitthvað tveimur dögum seinna já
og þá var flaskan með já það er svona og þá rakst ég á brand fyrir austan skaðnes
já og við fórum af baki við hvammsá og þar blandaði ég af flöskunni
og spurði brand hvort hann tryði því að þetta hefði verið með austur á síðu
ja hann sagðist verða að trúa því eftir því sem á undan væri farið já
en svo fór hún nú víst þar og
þó ég hefði verið með meira hefði það nú sennilega farið því þá hafði ég nú um ekkert að hugsa nei og því að mér þótti þetta mjög gott og
og ýmsir verið sem að hafa verið sama sinnis í réttinni
en en þó ég í þeirri rétt hafði ég sko ekkert að gera nema eiginlega
tala við menn og já og leika mér ja það væri synd að segja að þú hefðir notað þetta í óhófi ja
ég svona gerði mér alltaf einhver einhver takmörk í því
að þú hefðir heyrt eitthvað af drauma jóa já hann var ansi góður karl ég man eftir honum
manstu eftir honum já já hann er dáinn
eftir nítján hundruð og tuttugu því að ég kynntist honum einmitt
í þórshöfn
hann var alinn upp
og hann átti margar systur merkiskonur langanesi í gamla daga ég kynntist einni þegar ég var ung stúlka unglingsstúlka
en þessi þetta fólk var allt alið upp á
upp á koti það er kot rétt sunnan við sauðanesprestssetrið þetta mikla
setur sem var eitt af mestu æðadúnsjörðum á landinu og allir þessir miklu prestar
þarna kepptust um að að hérna
að vera prestar þar og þar á meðal þessi auðmaður nú man ég ekki hvað hann hét séra stefán
eða einar stefánsson stefán einarsson er það ekki það getur verið já eða einar stefánsson
jæja prestur sem var á undan séra vigfúsi guttormssyni og hann varð einhver ríkasti ég hef lesið það í einhverjum bókum
að hann varð einhver ríkasti prestur á landinu og minna mátti nú gagn gera og og hann
nóg landflæmi á sauðanesi og fyrir sunnan sauðanes þá lét hann byggja byggja hérna
hann kallaði kot sauðaneskot og það var sjálfsagt að þar voru landsetar sem að hann gat náttúrlega notað alveg hreint til vinnu því það þurfti
æðarvarpið var svo gífurlega stórt því það var þriðja stærsta eða eitt af þessum þremur mestu hérna æðarvörpum
prestssetrið hólmar í reyðarfirði var eitt og
já já en hvað var með hérna hann
drauma jóa já já drauma jói hann var hann þegar hann var ungur að aldri þetta var ákaflega vandað fólk
og þegar drauma jói var ungur að aldri þá var hann vinnumaður annaðhvort á sauðanesi eða ytra lóni
vinnumaður meðan
hann giftist seinna og átti þá heima á ásseli langanesi en
hann af taugaveiki hann er alveg eins og vanalega svona
góður og trúr vinnumaður
en hann veikist úr taugaveiki og verður afskaplega veikur og hyggur honum enginn líf en það er seigla heilmikil í honum og hann hérna
verður frískur aftur og þá fer að bera á einkennilegum
einkennilegum
háttum hans og það er það að hann
hann hann virðist liggja sofandi og talar upp úr svefninum og það er hægt að tala við hann og spyrja hann og það er eins og hann fái þá bara að hann viti ýmislegt
sjái það með með einhverjum annarlegum annarlega heldur en
við við
höfum vit á og þar voru ýmsar sögur gengu um það og og ég man eftir einum tveimur
jafnvel fleirum
hann er vinnumaður á ytra lóni á langanesi það er stór og mikil jörð
utan við langanes utan við sauðanes á milli sauðaness og hlíðar
ákaflega skemmtilegt fólk sem átti þar heima á nítjándu öldinni snemma og þar voru hjón gunnlaugur
og rósa ég held að það hafi verið
þau þau komu innan úr eyjafirði annaðhvort þeirra ég held gunnlaugur var eitthvað í ætt við briem arana þarna á
já valdimars briem og það
þetta var merkisfólk ættin fór að mestu leyti til
ameríku seinna nú er hann vinnumaður þarna og hann er á engjum
og nú fær þá er hann í þessum einkennilega hérna órum sem gengu í fleiri ár
tóku nokkur ár eftir að hann
lifnaði við eftir taugaveikina nú þá