tiro-is/ismus huggingface dataset:
og þá var ég hálfargur yfir því ég fékk ekki að fara og pabbi vildi endilega
ég var ekkert ánægður með það
jahá jæja
hefurðu sagt stundum frá þessu ég ja ég hef nú í seinni tíð sagt aðeins frá þessu já
og og það varð urðu mistök með það að
við vorum búnir að tala um það að þegar verið var að safna efni
í göngur og réttir að svona þáttur hefði náttúrlega átt að koma þar fram
og og það voru nú var nú eiginlega einn maður búinn að búinn að eiginlega að taka það sér
það var árni í skógarseli hann var einn í göngunum þarna
og og hjalti illugason hótelstjóri á húsavík hann var með mér í þessu
þessari lengstu leit hjalti
að þeir eiginlega ætluðu að skrifa um þetta en en einhvern veginn vöntuðu þá ýmis gögn til þess þannig að það varð ekkert af því
en þetta átti þetta átti þar heima ef þetta hefði verið skrifað þá þá á þeim tíma strax þá náttúrlega hefði það allt orðið miklu fullkomnara
þeir hefðu getað þá talið upp alla menn sem þarna voru meira að segja
þeir hafi verið margir
ég man það nú ekki mig minnir það væru nú þetta svona þrettán fjórtán menn í veggi
og eitthvað færra norður já svona sex sjö já sex upp í átta á á norðurfjöll
og þeir urðu ævinlega samferða hér austur fyrst úr sveitinni austur á milli brekkna til dæmis að venjulega þá var farið að
skipta liði og og neðri miðfjallamenn þeir voru líka með þangað austur því að neðri
vestan nýjahrauns þau voru smöluð sérstaklega
og þeir náttúrlega
þeir áttu bara skemmri leið til byggða við við vorum í þeim hópi sem að lengst þurfti að fara
í leitinni
ég sé það að það er
og ég veit ekki hvernig
hér stödd í reykjavík
það en ég er
hann guðmund að hjálpa þér yfir lækinn en
biddu hann guðmund að hjálpa þér yfir lækinn en ég
hugsa ennþá það sama en segi ekki neitt að ég geti ekki gert það svo segir hún svona dálítið hvasst
og ákveðið hann guðmundur hann hjálpar þér yfir lækinn
og svo vissi ég ekkert um það ég var er svo komin á græna brekku sem eða grasflöt sem
sunnan við
ofan við hinum megin við lækinn
og þarna hjá hrafnsstaðabænum og ég ligg þar á í sólskini glaðasólskini
og ligg á þessari grænu grund eða þessum græna bletti og þá
þá þykir mér ég vera komin yfir lækinn og þykist vita það að guðmundur hafi hjálpað mér yfir lækinn þó ég ekki vissi neitt um það eða fyndi það neitt
þykist vita það að hann hafi gert það og sá þau hvergi þau voru horfin
og ég mér finnst að sólin skína svo óþægilega framan í
fer svona að depla augunum og og eitthvað að mér finnst snúa
andlitinu til hliðar og finnst þetta erfitt að horfa í sólina
svo var þetta nú ekki lengri draumur en tilfellið var að eftir þetta þá ég var búin að vera með
þetta eftir að ég veiktist þá var ég búin að ganga með þennan sjúkdóm í í tuttugu ár og
af því ég fékk taugaveikina það var eftirstöðvar af því og það var guðmundur sem hjálpaði mér hann skar mig seinast hérna upp á landspítalanum eftir tuttugu ár
og ég var oft búin að líða mikið fyrir það á því tímabili en svo
drífa mig til hans og hann sagði að það væri ekkert nema um uppskurð að ræða ég var búin að fara þrisvar á spítalann þeir vildu aldrei skera
en svo gerði hann það seinast að ég var skorin upp
þá batnaði mér og þá fór ég að hugsa um þennan draum
aftur löngu seinna þarna hefði þá komið fram að þarna hefði hann þetta verið það sem að mig dreymdi að hann var til þess að hjálpa mér yfir lækinn og hann hjálpaði mér að ég varð
fékk betri heilsu og eftir þetta
en ég þekkti hann þá ekki nokkurn hlut og vissi ekkert um þetta eða þetta var hér fyrir sunnan sem mig dreymdi þetta samt ég
svo það var nú ekki
það með það
þarna góða heilsu eftir þetta og varð eiginlega undrandi yfir því þeim fannst eiginlega ég setja þarna hálfgert met þeir sögðu að ég
fyrsta manneskjan sem komist út af landspítalanum nítján hundruð þrjátíu og tvö
sem að hefði
nema tuttugu og einn dag eftir slíka aðgerð
verið gerð og mér og mér
hélt það væri ég sagði nú aldrei guðmundi drauminn en ég veit
gaman að heyra hann því að því að þarna var konan hans fyrri konan hans við þetta riðin að hún benti mér á þetta segir mér að ég skuli biðja hann að hjálpa mér yfir lækinn yfir vatnið
en vatn hefur mér alltaf verið fyrir veikindum hvar sem hvenær sem mig hefur dreymt það
ég hef oft mér hefur fundist að ég get sett svona í samband við drauma eitt og annað svona maður hefði getað alveg fundið rekið þráðinn bara til þess
en þetta er nú eins og maður veit kannski bara vitleysa úr manni maður þetta er nú eftir á maður sér það
eftir á því auðvitað hugsaði ég ekkert um þennan draum fyrri
en þetta ég fór að hugsa um það á eftir á hvað mig dreymdi af því að hann hjálpaði mér þarna
þá fannst mér það liggja opið fyrir að þetta væri það að hefði bent á
vitað þetta og viljað að ég bæði hann að hjálpa mér yfir lækinn
en svo var það aftur eins og ég segi með hákarla gunnu þegar mig dreymdi það var nú aftur öðruvísi
það var náttúrulega stutt því að það var
þegar að sveinbjörn réðist á hana þá var ég á móti því að hann færi á skipið fyrir það að mig dreymdi þennan draum sem mig dreymdi og ég vildi endilega taldi það alveg víst að hún mundi farast
hann eigi að hætta við þetta hann skuli ekki gera þetta hann var ráðinn í skiprúm í bolungarvík og þurfti ekkert að fara burtu en vildi endilega fara því að faðir hans drukknaði þarna um haustið
og honum leiddist þarna heima
og við vorum þarna heima hjá móðir hans þá fórum til hennar þegar hún missti manninn það fórust þarna tveir bátar þá í bolungarvík
og þá þá hérna dreymir mig þetta að þá að
ekki áður en bátarnir fórust heldur eftir það að ég sé þetta skip sem ég hef aldrei séð í vökunni þá sé ég það þarna á höfninni í bolungarvík
og ég veit það að sveinbjörn ætlar að fara á þetta skip og fleiri menn sem ég þykist vita að fara á að en vissi nú ekki hverjir þeir voru í svefninum
en ég segi við hann eftir
að mig dreymdi þú skalt ekki fara á þetta skip því
skipið ferst segi ég það er
ábyggilegt segi
ég mig dreymdi að ég sá hana bara alveg mannlausa sökkva í hafi albleika
og ég segi við hann ég veit náttúrlega ekki hvað það eru miklar líkur til þess að mennirnir komist af segi ég því það var enginn maður að sjá á þessu skipi en hún sökk ég horfði á hana segi ég í svefninum sökkva niður í hafið en ég veit ekki hvar það hefur verið segi niður í sjóinn
nú svo var það ekkert meir nema hann heldur því áfram að fara á skipið og fer hér suður en hún fórst hérna undir krýsuvíkurbjarginu og
mannbjörg af skipinu en hún sökk þar niður alveg
og þá ég var svo svo var fréttist ekkert lengi vel af henni það var vont veður
það fréttist ekkert af skipinu hann átti það að þá þetta skip hann pétur oddsson kaupmaður í bolungarvík
sigurðsson var með hana ég var alltaf að spyrja hann eftir því hvernig
frétt eftir garðinn þennan sem gekk nú yfir
ekkert frétt af skipunum skipinu nei nei hann sagði að það væri allt í lagi með það
ég er alveg viss um það að gunna er farin segi ég hvernig stendur á þú segir þetta segir hann
segir pétur við mig þegar við hittumst bara svona úti á götu vorum að tala saman og þá segi ég af því ég veit að hún hefur fer ef hún er ekki farin þá fer hún segi ég ég veit það mig var búið að dreyma fyrir því
en hvort að mennirnir hafa komist af það skal ég ekki segja en ég er hrædd
það að minnsta kosti segi ég af því ég sá ekki sá engan manninn á henni þegar hún sökk hún var mannlaus þegar hún sökk segi
ég svo að engan mann um borð
og það var þarna í þetta skipti svo var það líka þetta þeir tóku mannskapinn úr henni á freyju hérna guðmundur
krýsuvíkurbjarginu þar fór hún niður
þetta var það sem þetta hef ég þóst alveg finna út svona það sem mig hefur dreymt svona
ég hef alveg getað fundið þetta út að áður og þetta var nú áður heldur en að hann fór á skipið svo það var ég sagði honum frá því sjálfum svo hann vissi um það
það væri ekki að ég væri að búa það til á eftir á en þetta kom fyrir
ég sagði honum frá því
og svo var það líka hérna þegar togararnir fórust hérna á halamiðunum þá var ég líka í bolungarvík
og þá þóttist ég fannst mér eða vissi ég það að mig hafði dreymt fyrir því
ég þóttist koma út að kvöldi til út úr húsi sem ég var í og ganga svolítið ofan á kambinn
horfa út á sjóinn og þá sé ég að það er allt ísafjarðardjúpið
kolmyrkrað
leirhnausar og ég stíg upp á hnausana
til að hækka mig til að horfa betur yfir en svo ég sé allt í einu
bara eins og sól sem að er í myrkrinu svona ákaflega skæra og fallega og birtu
og þar sé ég tvö skip í þessari sól birtu sólbirtu
og ég hélt að þetta yrði fyrir mannskaða í bolungarvík
ég hélt að myndu farast bátar þar
og taldi þetta með sjálfri mér að það mundi vera það en þeir fórust ekkert þennan vetur
heldur var þetta þegar togararnir fórust á halamiðunum en það var piltur úr bolungarvík á öðrum bátnum
sem var á öðru skipinu alltsvo segi ég á togaranum og ég
sé svo þarna skipin alveg í glampandi sólskini og birtu eins og geislabirtu og það stafar út
frá henni geislar alveg
þú varst að
segja mér þarna af þessum unga pilti já hann var hann var sonur elíasar magnússonar í bolungarvík hét sveinbjörn
já elíasar heitins magnússonar hann var
formaður í bolungarvík drukknaði og hann drukknaði þarna á öðrum togaranum eða fórst með honum svo
hérna sé ég þetta og svo eru finnst mér skipin vera en ég sé flögg og ég tel alveg flöggin á skipunum og mér finnst þau vera eins og öll í hálfa stöng
og einhvern veginn þannig lagað að það sé svona á þessum skipum sem ég sé þarna
og og þau eru alveg með tölu eins og mennirnir voru á skipunum margir
svo var nú þetta þá vakna ég nú frá þessum draum og
og það ég hélt bara að þetta eins og ég segi að það væri
fyrir skipskaða í bolungarvík en ég tel það hafi verið fyrir þessu
svo svo hérna var það í sambandi við þetta líka
að þá dreymir mig
að ég er hér stödd í reykjavík og þá er ég hér stödd að því leyti til að ég
það er einhver voða mikil athöfn við við dómkirkjuna
og ég sé að það er mikil sorgarathöfn og það er eitthvað verið að eitthvað svoleiðis en ég
það var þegar athöfnin var haldin um þá þegar í kirkjunni og ég sá hana alveg eins og hún gerðist
ég las um það í blaði aftur seinna ári seinna sem ég sá blað sem hafði verið skrifað um þetta
í og þá fann ég þetta alveg út að þarna kemur sami kemur það alveg upp sem mig dreymdi alveg nákvæmlega eins og ég sæi það bara í vökunni hefði séð það vökunni ég sá þetta
það gerðist hér í reykjavík þegar var verið að halda kveðjuathöfnina
þú hefur sagt þessa drauma stundum er það ekki ég hef nú ekki sagt eiginlega neinum þá ég nema ég hef bara sagt sveinbirni frá þeim ekki öðrum ég hef ekki sagt
neinum frá því svoleiðis nei sjaldan sagt það og aldrei hef ég gert það en ég er náttúrlega átti að skrifa þetta upp
en ég gerði það ekki og
og hérna öll til að hafa mánaðardag og allt við það en það var nú svona maður
lét það danka en ég sagði honum oft frá því áður heldur en að þetta kom fyrir svo að hann vissi um það að það var svona ég hef sagt honum oft svoleiðis frá því áður en
að að ég hef þá sagt honum fyrir hverju draumurinn væri um leið því mér hefur fundist ég svo glöggt geta ráðið þá
þeir hafi verið svo opnir svoleiðis fyrir mér
bæði fyrir manndauða og ýmsu svoleiðis og ég til dæmis þá um veturinn vestur í bolungarvík áður en við fluttum til akureyrar fluttum þangað nítján hundruð
tuttugu og þrjú frá bolungarvík tuttugu og fjögur já tuttugu og þrjú
fluttum þangað til akureyrar þá
ég er stödd þar í götu sem ég heitir brekkugata og
ég er þar við við það er að fara fram jarðarför
og ég veit að ég er þar ein og enginn svoleiðis að ég er ekki með neinum sérstökum bara ég stend þarna er þarna ein en fólkið er margt þarna fjöldamargt af fólki sem er þarna
og og ég veit
í sambandi við svoleiðis að að það er þarna einhver manneskja sem er dáin og ég veit ekki hvernig stendur á því að ég er þarna ég sé þetta alveg hreint
þá er gengið á undan kistunni með fána sem ég hef aldrei séð áður
hann var hvítur og eitthvað blátt í honum er nú búinn að gleyma hvernig hann var nú eiginlega en en þegar ég er kominn til akureyrar
og er búin að vera þar fram á sumarið þá deyr þegar stúlka sem ég þekkti
foreldra hennar og hana líka ung stúlka kornung og hún það er á að auðvitað jarða hana eins og gengur og gerist og ég fer þarna
og ég fer við jarðarförina en er ekki með neinum og var ekki neinum sem kunnugur var mér svo ég var þarna eins og utanveltu og ein
gekk þarna með jarðarförinni en á undan kistunni er borinn þessi fáni þá sé ég þekki ég fánann sem ég sá í svefninum ég vissi ekki hver hann var þegar
mig dreymdi það
en ég þekki fánann þetta er sami fáninn
mig dreymdi og þá kemur draumurinn í huga minn og þetta var
ungmennafélagsfáni á akureyri hún hafði verið í ungmennafélagi stúlkan
og þarna sá
eða fannst mér þetta í svefninum á akureyri ég sjá þetta á hérna í bolungarvík að ég sjá þetta
og þegar ég kom svo norður um sumarið þá var þetta og ég verð alveg sama þá þekkti ég alveg fánann
þá vissi ég að þarna var draumurinn kominn sem mig dreymdi um þetta eða þetta var þessi unga stúlka
af því að ég kannaðist við hana og ég var þarna
þarna ein og var var eiginlega ekki með nokkrum eins og maður er nú oft með einhverjum sem maður þekkir en en ég var þarna bara eiginlega ein
og það var það í þetta skipti líka það var enginn svoleiðis mér kunnugur sem að var með mér
ég var bara ein þarna já svona náttúrulega svona hefur mig dreymt sko drauma að ég hef séð þetta alveg hreint í í
komið fram að ég hef séð þá aftur koma fram og eins dreymt fyrir því þegar að fólk hefur dáið og alla vega svoleiðis
ég til dæmis það voru ekki langir draumar en þeir voru þegar foreldrarnir mínir dóu ég vissi nú ekkert um það þau voru náttúrlega orðin gömul
og voru nú lasburða orðin eins og gengur og gerist og maður
gat búist við öllu en svo frétti ég ekkert af því sérstaklega að norðan
móðir mín dó á undan það var ekki nema eitthvað mánuður á milli þeirra þá þykir mér að ég skeyti frá akureyri
og ég sé að bróðir minn sem var búsettur á akureyri hann það er mynd af honum á horninu á skeytinu og annar vanginn á honum er kolsvartur
sem myndi svo sú myndin kemur svoleiðis út í horninu
og þetta skeyti og ég segi svo segi svo við sveinbjörn um morguninn þegar mig var búið að dreyma að þennan draum ja ég er nú viss um að það er eitthvað að hjá
honum þorsteini bróður mínum segi ég á akureyri mig dreymdi nú svoleiðis í nótt segi ég
við hann þá segir hann vertu ekki að þessari vitleysu þá segi ég við hann ja ef að það verður ekki búið að hringja til mín fyrir hádegi frá akureyri
en svo er rétt svo nokkru fyrir hádegi þá er komið
með kvaðningu til mín að ég á að mæta í landssímann
og þá þóttist ég nú vita að það væri nú eitthvað svo ég fer
segi við sveinbjörn þegar hann kemur heim að ég eigi að mæta í landssímann
og hann segir hvort hann eigi ekki að fara með
nei segi ég ég get farið ósköp vel ein ofan eftir því ég býst við að það sé bara eitthvað að segi ég
en það er alveg sama svo fer ég ofan eftir þá er það það
að þá er verið að hringja til mín bróðir minn
að hringja til mín að segja mér að pabbi sé dáinn
og þarna kom skeyti en hann átti að tala við mig
og segir mér að þessi bróðir minn
sem var á akureyri en annar bróðir minn sem var utan frá hrafnsstaðakoti hann var þarna inn frá ætlaði að ná í mig í símann og tala við mig en það var alltaf sagt að ég hefði ekki verið heima
og hann fékk þau boð til baka svo hann varð að fara með bát út á dalvík og mátti ekki vera að bíða og biður þennan bróður sinn fyrir það að hafa samband við mig
láta mig vita þetta
hann ná í mig og þá er það þetta það var ekkert annað en þetta sem mig dreymdi þá í það skiptið ég taldi þetta alveg vera fyrir þessu bara
en ég vissi ekkert um þeirra lasleika nokkurn hlut annað og svo aftur þegar að hún dó það var nú tæpum mánuði seinna
þá dreymir mig aftur þá þykir mér bara það vera ósköp stutt en ég vissi það alveg hreint að það væri fyrir einhverju svoleiðis að þá kemur þá þykir mér
að mamma koma með hann í fanginu
og hafa hann eins og lítinn dreng svona halda á honum svona og hún stendur við rúmgaflinn hjá mér og segir sérðu hann pabba þinn segir hún segir hún
og ég hrekk upp var svona og ég segi svo sveinbirni þetta um morguninn líka hann vel man nú eftir að ég sagði honum þetta
og segi nú segi ég við hann nú er pabbi dáinn segi ég
nú er hann dáinn segi ég hann pabbi ég veit að hún mamma var á bleikum kjól
og hélt á honum svona á höndunum hún var svo glöð og ánægð segir ég hún var svoleiðis kát alveg eins og ung stúlka segi ég og heldur á þessu
þá er hann eins og lítill drengur heldur á honum si svona
sjáðu hann pabba þinn segir hún og ekkert annað og þá er það búið þessi draumur en ég sagði sveinbirni þetta að það væri ekkert annað nú væri hann dáinn og það var alveg því að ég fékk
svar að norðan þarna um morguninn strax að þá væri hann dáinn
þá kom það til baka
en þetta þá er ég hérna í reykjavík
í hvítársíðu þrítugasta og fyrsta júlí nítján hundruð sextíu og sex
ég sagði krökkum hana oft en mér þótti hin of grófgerð til að segja krökkum
en öskubuskusöguna sagði ég nú víst oft ekki mínum krökkum því þá var ég hætt að segja sögur
og hún byrjar nú náttúrlega eins og vant er að það var kóngur og drottning í ríki sínu og þau áttu eina
dóttir og hún var nú orðin fullorðinn gjafvaxta
og þá missti hann nú
drottninguna konungurinn og og syrgði nú eins og vant var og og leiddist einlífið og
og sendi ráðherra sína út til þess að út að reyna að leita uppi góða konu handa sér
og það tókst nú ágætlega þeir komu heim með fullorðna konu
og hún átti líka nokkurn veginn uppkomna dóttur
og honum líkaði leist nú vel á þær og og festi sér þær og það gekk nú allt vel svona til að byrja með og
svo var hann nú herkonungur og þurfti nú bráðum að fara í hernað mátti ekki sitja lengi heima
svo að hann fól henni nú eiginlega stjórn ríkisins og hann treysti henni svo vel til þess og og að annast dóttur
sína sem honum þótti ákaflega vænt um
og hún átti sér nú skemmu eins og kóngadætur áttu vanalega og í henni var var hún út af fyrir sig
og átti tvær þernur sem að voru henni ákaflega trúar
og þær hétu eyja og meyja
en nafn konungsdótturinnar eða familíunnar var ekki nefnt ég veit ekki neitt nafn á neinu af þeim
og svo fer hann nú í burtu og þetta gengur nú allt vel hann felur henni ríkisstjórnina og dóttur sína
og ef að komi nú einhver konungur eða biðill til hennar að þá
leggur hann það alltaf á hennar vald að ráða ráðahag hennar
og svo fer hann nú í hernað með fleiri skip og hún er henni nú ákaflega góð konungsdótturinni
eins og sína dóttur og vill nú helst hafa dóttur sína í skemmunni hjá henni en það vildi konungsdóttir nú ekki hún vildi eiga skemmuna út af fyrir sig
og svo einn góðan veðurdag að sumri til að þá kemur hún nú í skemmuna til hennar og ákaflega góð við eins og hún var vön
og biður hana að ganga með sér út í skóg og það sé svo skemmtilegt veður að hún skuli nú
að hressa sig og þær skuli allir fara út í skóg dóttir sín og og hún með þernunum sínum
og hún tekur því nú vel og þær ganga allar út í skóg svona
svo þegar þær eru komnar svona dálítið langt inn í skóginn þá víkur hún af veginum veginum einhvern lítinn stig
og í rjóður þar sem þær koma
og þar er grafin feikilega djúpa gröf
hún þykist nú vera að undra sig á þessu drottningin hvað þetta sé og segir það væri gaman fyrir þær að skoða þessa hvernig þetta sé nú
og svo fer hún að athuga þetta
það væri gaman að vita hver okkar gæti gengið tæpast á grafarbakkanum
vita hver okkar er duglegust að því svo fara þær til þess og hún byrjar nú drottningin sjálf
sjálf og dóttir hennar og þykjast nú ganga svo tæpt sem að hægt er á brúninni
og svo vill hún láta hinar reyna líka og þær fara nú til þess en þá stökkva þær á þær allar og og
hrinda þeim öllum ofan í gröfina
því til þess var leikurinn gerður að hún hafði látið grafa þessa gröf og ætlaði að reyna að sjá fyrir henni þarna konungsdótturinni
og svo fer hún nú heim og þykist nú vel hafa
komið henni af sér
og setur dóttur sína í skemmuna og lætur hana skrýðast öllum hennar fötum og sitja þar eins og hún væri konungsdóttirin
og svo tekur hún upp ógnarharm og fer að gráta og bera sig voðalega illa og segir að dóttir sín sé svo veik að hún hún muni fara að deyja
og svo lætur hún það nú allt ganga kring og og hún segir dóttur sína
dauða
og lætur nú
útbúa kistu til þess að grafa hana svo lætur hún drepa hund og lætur í kistuna og segir að það sé dóttir sín sem hún er að syrgja
og lætur nú grafa hana og svo er nú allt í góðu gengi hún hefur dóttur sína þarna í skemmunni konungs
dóttur hennar svo víkur nú sögunni út í skóginn til
grafarinnar og þar sem að þær eru og þarna eru þar í hálfan mánuð og þær geta enga björg sér veitt og treysta sér ekki til að komast upp úr gröfinni
og svo deyja þær nú báðar úr hungri
þernurnar hennar en sjálf var hún orðin ákaflega máttfarin og var nú þá að hugsa um öll ráð hvernig hún gæti bjargað sér
svo minnist hún þess að hún hafi skæri í vasa sínum
gullskærin hennar móður sinnar sálugu og hún fer og borar holur í
í veggina þar sem hún heldur að það sé hægast að komast upp og henni varð það ágengt að hún komst upp úr gröfinni
og svo er hún orðin svo ákaflega máttfarin og veit nú eiginlega ekki hvert hún á að snúa sér en samt snýr hún svo heim til borgarinnar
og þekkti gömul góð hjón í garðshorni sem kallað var nálægt borginni eða
borginni og leitar á náðir þeirra en ekki held ég að hún hafi nú sagt þeim hver hún var
og þau hjúkra henni ákaflega vel og hún nær sér nú og fær mátt og
og þá spyrja þau hana eða gamla konan hvað hún heiti hún segir að hún skuli kalla sig öskubusku
svo gengur þetta nú allt vel hún er þarna hjá þeim og vinnur verkin hjá
þeim og er þeim eins góð og þau voru henni
svo víkur nú sögunni aftur heim í konungsríkið en það líður nú á sumarið þetta sumar sem hann ætlaði að vera í hernaði konungurinn
og þá kemur einn dag fagurbúið fley að landi
ákaflega skrautlegt og af því ganga nokkrir menn tígulegur einn tígulegastur auðvitað og þeir ganga heim til
hallarinnar og og spyrja eftir konungi en þá er hann nú ekki heima og og drottning tekur á móti þeim með öllum virktum eins og hún sé allsráðandi og
og þeir býður þeim upp á veislu og svo bera þeir upp erindi hvert erindið hafi verið að
þeir hafi ætlað að biðja kóngsdótturinnar ef hann hefði verið heima en hún segir nú það sé alveg sama því að hann hafi falið sér öll
ráð sem að hirðinni tilheyrir eða ríkinu á dóttur sinni og hún segist vera meðráðandi
og það verður úr að hún hún festir þessa konungsdóttir sem hún kallar festir hana þessum konungssyni
og svo vildi hún nú viss um að það var áreiðanlegt að hún vildi láta
hraða brúðkaupinu sem mest og sagði honum þar með
að hún vildi vildi helst ekki sjá hann fyrr en á sínum heiðursdegi
konungsdóttirin og það gekk nú allt fyrir sig og það er nú ákveðinn brúðkaupsdagur
og svo þegar að honum kemur þá
kemur hún til dóttur sinnar og segir henni nú þetta að nú megi hún fara að
búa sig þá átti hún nú náttúrlega að búa
sig í allt skartið konungsdótturinnar
og þá segir hún ja það er nú komið babb í bátinn því nú þarf ég að fara að fæða barnið sem hann á með mér hann
ég man nú ekki hvað hún kallaði þrælinn
surt eða sót eða eitthvað ég man það ekki vel
og og þá segir kerlingin eða drottningin ja við skulum bara fá hana öskubusku í garðshorni það er nú lagleg
stelpa og hún getur
klæðst í skrúðann þinn og gengið á brúðarbekkinn svo hafið þið fataskipti þegar að þið komið þegar þau koma heim aftur
þá átti víst að fara í kirkju og gifta þau svoleiðis
er nú þetta að hún lætur lætur fara til hennar og hún gefur nú kost á því að gera það þessi öskubuska
og fer nú heim í höllina
og og hún lætur hana fara að búa sig eða segir
að búa sig einhvern veginn var það að hann gat heyrt allt sem að fór þeirra á milli mannsefnið
og þegar að hún tekur við brúðarskartinu og fer að klæða sig þá segir hún þegar hún fer í
þegar hún fer í treyjuna vel sóma ermar eiganda armi jæja
kerlingin það vita allir góða mín að þú hefur gert það sjálf
fer hún í samfelluna sem öll var skrýdd perli og purpura og gullsaumuð
og þá segir hún þekktu fingur þær forðum gjörðu
og hún segir það sama kerlingin það vita allir góða mín þú hefur gert það sjálf og svo er hún nú alklædd og það er farið til kirkjunnar og
átti að gefa saman í kirkju
svo þegar þau ríða frá kirkjunni þá ríður hún þennan sama veg
og þegar þau eru komin á þann stað nálægt því sem að gröfin var sem að hún var látin í að þá slær hún í hestinn og ríður
út úr götunni og að gröfinni og brúðguminn auðvitað á eftir af því hann vill vita hvað henni líður
og þá segir hún þegar hún kemur að gröfinni
hér liggja þær mínar skemmumeyjar eyja og meyja gekk ég upp á gullskærum móður minnar