tiro-is/ismus huggingface dataset:
með hvað ertu nú ja ég er nú hérna með þetta segir hann og það er nú dýrmætt þær skoða klömbrurnar og segja hvað hvers
karl og kerlingu kóng og drottningu og kóngsins lið
svo gistir hann nú hjá dömunum og leggst nú
til hvíldar og lætur klömbrurnar á borðið hjá sér
nú sefur hann af um nóttina og um morguninn þegar hann vaknar þá sér hann ekki klömbrurnar og það er komið
glaðasólskin og hann heyrir ekki neitt í neinum
honum finnst þetta mjög skrítið svo hann
fer á fætur og fer að lítast um
þá sér hann þar eru dyr
og hann lýkur dyrunum upp
þá liggja systurnar þar steindauðar og klömbrurnar á höfðinu á þeirri yngstu þá höfðu þær tekið klömbrurnar og farið að prufa þetta og það varð þeim að
það varð þeim til fjörtjóns
nú fer hann að gá betur
að þegar hann kemur út í út í kofann þá finnur hann folaldið
sem hann átti átti upphaflega
og það stendur yfir mjólkurfötu og smjörtrogi
og þá sér hann nú að þær hafa svikið hann sömuleiðis finnur hann dúkinn með öllum kræsingum og þá
sér hann það að þær hafa skipt alveg um
og stolið öllu af honum
annan desember
nítján hundruð sjötíu og eitt að kleppsvegi fjörutíu og sex katrín valdimarsdóttir heldur áfram með söguna
af ásmundi karlssyni
jæja nú tekur hann
þessa hluti og nú heldur hann á stað glaður heim til sín en þegar hann kemur heim verður nú móðir hans
allshugar fegin að fá hann nú loksins því hún er nú fyrir löngu orðin þreytt á þessu þessu ferðalagi hans
svo líða tímar fram en ekki er ekki er langt um liðið þegar það fréttist að
að það sé ein ógn sem að gangi yfir konungsríkið það sé kominn her
blámenn og berserkir á stórum skipum
og heimti af konungi dóttur hans sem hann vill þó ekki af hendi láta
og þeir segja að ef að hann geti ekki verið búinn að
safna liði svo hann geti yfirunnið þá þá verði það tekið allt herskildi daginn eftir
nú tekur hann klömbrurnar sínar hann ásmundur sem hann hafði nú falið fyrir foreldrum sínum og vildi ekki láta þau vita
en segist ætla að ganga í lið konungs verður nú móðir hans mjög hrygg en hann segir að hún þurfi engu að kvíða
þegar hann kemur heim í kóngsríki þá líður nú er nú heldur ömurlegt þar um að litast
það eru allir hræddir og enginn vill vera vera við borgarhliðið og konungur segir að verði allt tekið
í fyrramálið og það búist við því að bara verði drepið það sem
þeim sýnist og og hitt verði tekið og þar á meðal dóttir sín
hann spyr
þá spyr ásmundur hann að hvort hann vilji ekki að hann fari á móti þeim hann spyr hvað hann muni gera með það að gera
ja hann spyr hvort hann vilji þiggja þiggja hjálp sína og ef að sér takist að hjálpa honum
hvort að hann fái þá þau laun sem að hann óski eftir
til dæmis eins og kóngsdótturina
og ríkið og hann hélt að það væri nú sosum annað hvurt
svo daginn eftir þá segir hann við konung og hans fólk að það skuli allt koma út á hallarsvalirnar
þar ætli hann að standa og hafa það allt í kringum sig það skuli sitja til baka til sín
og menn konungs skuli alls ekki hafa sig neitt í frammi þeir skuli vera innan dyra
þegar líður að hádegi þá kemur þessi ógurlegi lýður
lýður
blámenn og berserkir og með miklum gauragangi og fara inn um borgarhliðið er þeir koma að borgarhliðinu þá
lyftir hann upp höndunum lemur saman klömbrunum og segir upp upp klömbrur mínar berjið bukkið allt sem fyrir er utan karl og kerlingu kóng og drottningu
og allt konungslið og svo sleppir hann klömbrunum
og þær hamast á stað og þær stökkva þarna haus af haus og þeir hrynja
hrynja niður eins og strá
með það verður herinn ofsahræddur og þeir ýmist flýja sumir
hröpuðu fyrir björg á ósköpunum aðrir komust út í einhverja báta og
seinast þegar síðasti maðurinn í flæðarmálinu lá steindauður með klömbrurnar á höfðinu
með það sigldi flotinn í burtu nú varð mikið fagnaðarlæti í í hérna ríki konungs
konungs og hann sagði að hann hefði sannarlega til til ver
launanna unnið og konungsdóttir gekk
ljúf á hönd honum og með það fékk hann fyrst hálft kóngsríkið og allt eftir konungs dag en
og þau lifðu það sem eftir var ævinnar í vellystingum
var það þessi gamla kona sem sagði þér þessa sögu líka nei
þessa sögu sagði mér hólmfríður amma mín hólmfríður sigurðardóttir amma mín
hún hefur sagt þér
sagði mér það oft því hef sjálfsagt
kunnað þetta eins og kverið mitt þó ég sé búin að svona ryðga í því núna þá sagði hún
hún sagði okkur margar sögur
en ég er svo mikið búin að gleyma fjarskalega mikið
þú hefur sagt þessa sögu stundum er það ekki jújú oft og krökkunum mínum hérna litlu barnabörnunum ég hef oft sagt þeim þessa sögu
já og hina söguna
líka sem þú fórst með þarna á undan já
hún er nú alveg en þau hafa nú mest tekið hana upp úr bók sem kom hér út
og eitthvurt þeirra eignaðist með svona karla og kerlinga sögum
séð svolítið kver og þar skyldi nú vera að væri ekki gorvömb og sagan af rauða bola en ég þori ekki alveg
að fullyrða það umm heyrðirðu söguna af rauða bola og
og og hérna gorvambarsöguna þegar þú varst ung já ég heyrði það þegar ég var ung
og sagan af rauða bola er mjög lík en gorvambarsagan er dálítið breytt jahá
reykjavík tuttugasta janúar nítján hundruð sjötíu og tvö
að kleppsvegi fjörutíu og sex katrín valdimarsdóttir húsfreyja
tala eins og til mín
jæja já áður glaður gæfustig gekk ég hýr í bragði glaptist til að gifta mig
mig gæfan amen sagði það er eftir tuttugu og fimm ára hjónaband sem hann segir þetta
þá ég nógan átti auð með ári hverju jók hann fjandinn á mig fjötra sauð og frá mér óðar tók hann
konan er sá kross sem ég keikur undir labba börnin ær á allan veg erta gamla pabba þegar
börnin þroska ná það er nú til svona dóttirin vill mér fara frá sem fyrst og verða kona
sonurinn vill ei sjá mig meir
betra á sá
batt sig ei við börn og hringaþöllu
svei þér elska og ástabull með allri hræsni þinni þú hefur borið blóm og gull burt úr eigu
hver orti þetta
bóndi eftir tuttugu og fimm ára veru í hjónabandi
orti þetta
já þú hefur lært þetta í æsku ég lærði þetta í æsku og þetta var okkar uppáhald
að syngja þegar við höfðum samkomur svona
heima það var
stórt pakkhús og
við dönsuðum í kringum stoðirnar hópar af unglingum og sungum jafnt karlar og konur og þótti þetta mjög dýrlegt
við settum ekkert út á þetta
ja svona er það nú
sjálfsagt þuluna bokki sat í brunni
bokki sat í brunni hafði blað í munni hristi sína hringa bað fugl að syngja
grágæsamóðir ljáðu mér þína vængi svo ég geti flogið upp til himintungla
tunglið tunglið taktu mig berðu mig upp til skýja þar situr
hún móðir mín og kembir ull nýja
þar sitja sveinar og skafa gullteina þar sitja meyjar og skafa gulltreyjur
þar sitja systur skafa gullkistur þar
þar sitja nunnur og skafa gulltunnur þar sitja prestar og skafa gullhesta og meira kann ég ekki
þetta hefurðu líka lært þessa þulu hefurðu líka lært í æsku í æsku já ég held að amma mín hafi kennt mér þetta hólmfríður sigurðardóttir
hún sagði okkur svona ýmislegt sem að ég er svo mikið búin að gleyma annars sagði hún mér frá
vísu sem að bróðir hennar jón sigurðsson orti þegar hann var sjö frekar en níu ára gamall þá var siður að sofa í rökkri eins
fólkið gerði nú í gamla daga og krakkarnir voru látnir sitja úti í horni og segja hvort öðru sögu eða dvelja fyrir svo að það truflaði ekki
gamla fólkið í rökkursvefninum svo lítur hann upp og segir
farðu að kveikja faldalín
farðu að kveikja faldalín frekt er myrkrið orðið svo ég ekki systir mín sofni fram á borðið
hann var mjög hagmæltur en hann skrifaði aldrei neitt upp eftir sig
en þetta sagði hún mér en ég man ekki hvort hann var sjö eða níu ára
nú þá viltu víst fá hann rauða bola
það voru þá einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu
og þau áttu einn son sem sigurður hét
hann ólst upp þarna
en þótti nú heldur lítið karlmenni var svona heldur heldur svona
einhvern veginn smár í sér og lítill og móðir hans hafði áhyggjur af
svo þegar hann þegar hann
að verða nokkuð fullorðinn þá veikist drottning og hún finnur það að það muni verða komið
að því að hún lifi nú ekki lengur og lætur kalla hann fyrir sig
og segir við hann að hún segir að sér þyki nú
leitt nú verði þetta í síðasta sinn sem að þau hittist og og tali saman
en sig la hún geti nú ekkert fyrir hann gert eða verið honum til aðstoðar
þó í hans veiklyndi því að hann var ósköp svona eins og veiklyndur piltur og lítilfjörlegur
eitt get ég gert fyrir þig segir hún farðu út í fjós og þar á ég rautt naut og þú mátt eiga rauða nautið og ég vona að það verði þér til
fara til bola og tala við hann svo deyr drottningin
svo verður nú konungurinn ákaflega harmþrunginn eins og þeir voru náttúrlega ævinlega þegar þeir misstu konurnar
og lagðist nú í sorg og þeim leist nú ekki á
rauði ráðgjafa og fleirum að að það mundi nú lengi ganga svona fyrir honum og fóru að tala um fyrir honum að hann skyldi fara að útvega sér aðra konu
og á endanum lét hann þá tilleiðast og bjó þá út með fríðu föruneyti
að leita sér eiginkonu en setti það upp að þeir mættu hvorki taka hana af eyju eða annesjum
og þeir lofa því svo siglir nú rauður í haf út en þegar hann hefur farið nokkra daga
þá lendir hann í villu og þoku og og
og vandræðum og loksins eru þeir orðnir vatnslausir og þá eru þeir komnir upp að einhverri
eyju
eða einhverju landi þar sem vatnið fossaði nú fram af brúninni og
lætur nú fara
að taka vatn handa skipinu og fer í land og þá sér hann það liggur einstigi upp þetta berg svo hann
gengur þangað og upp á eyjuna
eða upp á landið sem hann vissi nú ekki hvort var eyja eða meginland þá heyrir hann mjög svo fagran hörpuslátt og söng og
og hann gengur á hljóðið og kemur í rjóður
þar situr mjög fögur kona og slær hörpu og syngur undir og þegar hún verður manna vör þá læst henni verða voðalega illt við og ætlar að
silkitjald sem var þarna hjá henni
en rauður talar til hennar og biður hana að hafa hafa tal af sér hann sé ekki með neitt illt í huga
svo segir hún segist vera
drottning af fjarlægu landi og það hafi verið ráðist á mann sinn og rauður ráðgjafi sinn hafi farið með sig hér á þessa
að vera hér þangað til hann vitjaði hennar annað hvort að kóngi látnum eða eða
eða hann væri búinn að vinna stríðið en nú væri
að vera hér í þrjú ár og og hefði ekki neitt frétt
hann segir henni að það sé sjálfsagt að það muni vera
hafi farið þannig að rauður hafi tapað lífi ásamt öðrum og hún skuli koma með sér hann segir að
konungur sinn hafi orðið ekkjumaður og hann
sé í mjög mikilli sorg og þeir vilji nú leitast
útvega honum góða konu og
þeim lítist best að hún tæki það nú að sér að að lifa við hann það sem eftir væri ævinnar
og hún lætur til leiðast eftir miklar fortölur
þá fer hún með þeim út á skipið en þegar þeir eru búnir að vera svolitla stund úti á þá léttir þokunni og
og hann siglir hraðbyri heim
og þegar konungi er sagt að skipin séu að koma þá fer hann í gullkerru til strandar að taka á móti konuefninu og líst það bærilegt í alla staði
og svo giftist hann henni og en ekki kemur sigurður í veisluna
svo líður nokkur tími þá er það einu sinni að drottning
nær óhuggandi yfir þessum ósköpum að hún skuli nú veikjast svona skyndilega spyr hvort ekkert sé hægt að gera ja hún segir að það
hún segist jú vita af einu það sé
rautt naut þarna í fjósinu hjá honum ef hún fái hjartað úr
nautinu þá muni sér batna og og blóð átti hún að fá líka að súpa
honum finnst þetta mjög eðlilegt og skipar fyrir
rauða nautinu sé tekið og slátrað nú
sigurður verður nú ákaflega hryggur og hleypur nú út í fjós til bola síns og segir
æ boli minn nú á að að drepa þig á morgun
og hvað hef ég þá hvaða félaga hef ég þá þegar ég hef misst þig
honum til mikillar undrunar þá talar boli og segir
eru það ráð drottningar
já hún er svo
veik og telur og segir honum eins og er
ekki skaltu hafa áhyggjur af því segir boli
taktu saman fötin og og svona herklæði eða eitthvað svona með þér
vistir handa okkur og bíddu mín úti í skógi fram um hádegi verði ég ekki kominn um hádegi á morgun
þá þarftu ekki að vonast eftir mér en annars annars sjáum við hvað setur
sagt frá burtför sigurðar en morguninn eftir þá koma konungsmenn út í fjós og taka bola og hlekkja hann og
og svo þegar á nú að fara að þá segir drottning að hvort að búið að hlekkja hann vel niður þá segir drottning
til að sjá þegar nautið verði líflátið
konungur vill láta það eftir henni og nú var hún nú var farið með hana út í garð og hún
se þarna sett á þetta svæði ekki lángt frá þar sem átti nú að slátra nautinu
en þegar að boli sér hana
þá slítur hann eins og kveik af sér alla hlekkina veður að drottningu rekur hornin í gegnum hana og hún verður að þessu ógurlega flagði
með það stekkur hann út í skóg og er horfinn og svo var ekki sagt meir frá konungi og hans mönnum hvað hvað því varð við
en sigurður bíður þarna og svo kemur boli og segir komdu nú á bak mitt og
og nú skulum við flýta okkur í burtu og svo hleypur hann á stað með sigurð á bakinu og og þeir fara svo allan daginn
þá segir si segir boli við hann
veistu nokkuð hvar við
komum í kvöld nei segir sigurður við komum að eirhöll mjög fallegri eirhöll og
og garðurinn í kringum höllina er allur úr eir
og þú átt að fara þar inn og taka þér gistingu þar er matur á borði og
óskablað liggur á og það er fjögurra manna brynja og hana áttu að máttu taka með þér
en þess bið ég þig þegar þú ferð út úr höllinni um morguninn snertu ekki við neinu í garðinum
passa það sigurður lofar því
svo um kvöldið þá koma þeir þarna að þessari eirhöll og boli leggst við hliðið en sigurður fer inn og og allt er eftir því eins og hann
eins og boli hafði sagt þar er nógur matur og drykkur
og gott rúm
og hann sest hann sefur vel um nóttina um morguninn tekur hann óskablaðið og brynjuna
og fer út úr húsinu en þegar hann fer ætlar að fara út úr garðinum þá finnst honum blómin svo falleg
gerir ekkert þó hann grípi nú eitt rétt um leið og hann fari út svo hann slítur
hann slítur nú eitt blóm af og þá koma þessir óskapa
dynkir og undirgangur
og og voðalega ferlegur risi kemur og ræðst á nautið og
og það verður að aðgangur mjög harður og og endar svo með því loksins að si að boli getur drepið
drepið hérna
risann þegar þeir svo segir nú boli ja illa gerðir þú sigurður að svíkja mig þetta máttirðu ekki gera og mundu nú að
að láta þetta ekki koma aftur fyrir svo halda þeir áfram þennan dag og þá segir þegar komið er undir kvöld þá segir hann við sigurð
hvort hann geti nokkuð hugsað sér hvar þeir komi í kvöld nei
ekki veit sigurður það nú komum við að silfurhöll fallegri og það er allt slegið silfri slegið í kringum
hana garðurinn og og allt hið fegursta
og þar áttu að
gista í nótt og mundu það að snerta nú ekki neitt þegar þú ferð út úr garðinum á morgun og auðvitað
sefur þú og borðar og drekkur eins og þú vilt svo hirðirðu óskablað sem liggur á borðinu og sex manna brynju
sem hangir yfir yfir borðinu og eins ætla ég að biðja þig að taka tík með þér sem að er inni í húsinu þú getur haft hana
með þér út
nú gerir sigurður alveg eins og eins og hann en þegar hann ætlar að kemur út í garðinn þá finnst honum allt svo lifandi skelfing fallegt og skínandi
og honum er ómögulegt að stilla sig og hann þrífur nú eitt blóm
og þá kemur nú heldur undirgangur og læti og nú nú berst hann kemur önnur fer allt á sömu leið það kemur
bola og eftir langa mæðu getur hann drepið risann og nú er hann alveg hreint aðfram kominn
og segir illa gerðir þú sigurður mikið skelfing geturðu farið illa með mann upp á alla jæja
svo koma þeir að þriðja höllin segir
nú í höfn kvöld hann vissi það nú ekki ja nú sagði hann að þeir kæmu að höll sem öll væri úr gulli gulli slegin
og allt í kringum hana og nú verðurðu að passa þig segir hann
nú máttu ekki með nokkru lifandi móti svíkja mig og mundu það og sigurður lofar öllu fögru
nú fer hann inn hann sér matinn hann borðar og drekkur og sefur og
og vaknar morguninn eftir hress og endurnærður og
þá tekur hann óskablað og tólf manna brynju sem að hékk yfir borðinu
og hund sem að var í
var líka í höllinni og svo kemur hann út en þegar hann er að fara út þá finnst honum hann ómögulegt hreint geta stillt sig það geti nú ekkert
og um leið og hann fer út úr hliðinu þá grípur hann í blóm
og það kemur þessi dæmalaust nú kemur þessi ógurlega ógurlega risaskepna
og ræðst á nautið
og si það verður mjög mikill ham aðgangur
og nú er boli alveg kominn að niðurfalli þegar hann loksins getur
rekið risann í gegn og nú segir hann við sigurð að mikið
fádæma hann
fari nú illa með sig eins og hann hafi nú beðið hann og sigurður er nú fjarskalega aumur og segist nú allt skuli gera eins og hann segi sér hér eftir
svo segir hann við hann að
hvort hann viti nú ekki hvert þeir komi í kvöld nei ekki veit sigurður það nú komum við að konungshöll segir hann og þar
verðum við að reyna að fá okkur
ja hann
nú ekki strax að fá en þar sé þannig ástatt að konungurinn fór í siglingu og hann
lenti í vandræðum og sv
villum og ósköpum og svo kom einhver óskepna upp úr sjónum
hann skyldi hjálpa honum til strandar ef hann gæfi sér það sem mætti honum þe það fyrsta sem mætti honum þegar hann kæmi heim
og konungur lofar því
því og og þá birtir nú til og hann getur nú siglt heim þarna en þegar hann kemur heim þá er það fyrsta sem kemur á móti honum þrjár dætur sem hann á
þær koma hlaupandi taka á móti föður sínum nú verður hann alveg óskaplega
hnugginn og leiður og hann segir nú stendur svoleiðis á að nú á einmitt að sækja elstu kóngsdótturina
og rauður ráðgjafi
sem að bæði bæði er illskeyttur og og lítilmenni á allan hann þykist ætla að verja þær
en nú verður þú að að hjálpa sigurður
og og þegar að hérna og fara í fjögurra manna brynjuna en passaðu nú að nefna ekki mitt nafn
já sigurður lofar því svo koma þeir þarna að og þá stendur svoleiðis á
og boli sagði að
að kon að rauður ráðgjafi kemur þarna með elstu kóngsdótturina og
og hann se þau setjast á stein þarna nálægt nálægt sjónum eða alveg við sjávarsíðuna
að hugga hana og og láta við hana
en hún vill ekki heyra hann eða sjá og ýtir honum frá grætur bara stöðugt þá fer sigurður til hennar þegar
rauður sér sigurð
þá hleypur hann upp í tré og felur sig en sigurður fer til stúlkunnar og
fer að tala við hana og henni líst nú betur á hann heldur en
rétt á eftir kemur þessi
ógurlegi risi upp úr sjónum og ætlar að vaða að stúlkunni og og taka hana en sigurður er nú fljótur á móti honum og og það
það verður þannig á endanum að sigurður getur drepið hann
og svo er hann nú og svo gengur hann til stúlkunnar en þá kemur nú
þá kemur nú rauður
það hafi verið hann sem að
hafi bjargað henni þá skuli hann fara mjög svo illa með hana upp á allan hátt
og sigurður náttúrlega hvarf í
burtu svo hún vissi ekki meir um hann en
en hún verður að láta tilleiðast en sigurður rauður hefur haft spjó sverð sitt með sér og særir sig svona alla vega
svo fer hann nú heim með stúlkuna og segir nú sitt afrek heldur betur og konungur þakkar honum innilega fyrir og nú kemur
og það fer alveg eins si rauður ráðgjafi fer með henni og hann ætlar að verja hana og segist ekki sér muni ekki verða minn meira fyrir því heldur en
með þá fy elstu
en allt fer á sömu leið þegar að þegar að hérna
sjórinn fer að ólga þá hleypur hleypur hann í burtu en sigurður fer til stúlkunnar og og biður býður henni
sína og henni líst mjög
vel á hann og segir að það sé
það sé sér kærkomið að hann
hann situr þarna hjá henni þangað til þessi tröllið kemur upp úr sjónum þá veður sigurður á móti því
og var þá kominn í sex manna brynjuna og það fer allt á sömu leið hann getur drepið risann og bjargað stúlkunni og
rauður og er nú búinn að særa sig allan illa og
allt fer á sömu leið hann segir henni að hann skuli bara
kvelja hana til óbóta ef hún ekki segi að hann hafi bjargað henni og ekki nefnt neinn í sambandi við það
og hún verður að lofa því og svo fara þau heim í kóngsríkið og þar verður náttúrlega gleði yfir því að nú er þessari bjargað en nú er eftir með þá yngstu
svo er það nú þriðji dagurinn og þá segir nú rauði
boli við sigurð mundu nú sigurður minn að þetta verður langerfiðast en mundu nú að nefna mig ekki
og sigurður fer í tólf manna brynjuna og nú fer hann til stúlkunnar en rauður heldur sig uppi í tré eins og hann er vanur
særir sig þar allan
og kremur en
það kemur þessi ógurlegi risi og hann ræðst á ætlar að taka stúlkuna en sigurður hleypur á milli og þeir takast fangbrögðum og nú
er það lengi lengi sem þeir eigast við og ekkert ekkert gengur og sigurði finnst hann alveg vera að hníga af mæði
svo hann segir ó ég vildi að boli minn væri kominn
í því kemur rauði boli og það en það er ekki að um leið og
nefnir þetta þá þrífur risinn stúlkuna og stekkur með hana í sjóinn
og þá segir nú rauði boli nú gerðir þú illa
sigurður minn því þú ert búinn en sigurður náttúrlega afsakar sig að hann hafi sér hafi fundist hann alveg vera að þrotum kominn
jæja nú er um að gera að þú takir nú til óskablöðin segir hann nú tekur hann það fyrsta og óskar því að þeir væru komnir til undirheima
það svífa þeir á stað í gegnum sjóinn og ofan á mjög svo fagra völlu og
þar ganga þeir fram eftir þessum völlum þá fara þeir framhjá tveimur kofum og hann segir að þetta séu nú kofar risanna sem að hann sé búinn að drepa
en nú sé eftir að drepa þann þriðja og honum ve hann verði ekki drepinn nema
að náð sé fjöreggi hans
það sprengt á milli augnanna á honum en nú sé eftir að ná egginu
eggið sé í í búk á rauðu nau á nauti og og í
nautinu er fugl og í fuglinum
er eggið þegar þeir eru nú búnir þarna
þá rekur nú boli upp alveg hroðalegt öskur svo það drynur í öllum undirheimum og jörðin skelfur og allt er í ósköpum þá kemur voðalegt naut og ræðst á móti honum og það verður
harður en sigurður er þá svo að hann getur
hann notar sverð sitt og ristir nautið á síðuna og þá flýgur fuglinn í burtu
svo nú verður hann að nota annað annað hérna óska
óskablað og óska þess að
hann hafi fuglinn í höndunum
og það verður úr að fuglinn kemur í hendurnar á honum og sigurður var þá ekki lengi hann drepur fuglinn og þá dettur eggið og þeir ná því
nú læðist
sigurður að að kofanum a sjá nú hvað þau séu að haf hvað risinn sé að hafast að
þá situr hann nú með kóngsdóttur og hún grætur ákaflega en hann leitast við að hugga hana upp á allra handa máta
en það gengur nú ekki
en sigurður bíður nú dálitla stund gefst honum nú gott færi og þá skaut hann egginu á milli augnanna á risanum og með það fellur hann steindauður
með miklu braki og og fyrirgangi en það steinleið yfir stúlkuna
en svo þegar hún raknar við þá þá þekkir hún þar sigurð
svo fara þau á bak á rauða bola og nú
þriðja skiptið að að þau séu nú komin aftur
og svo hleypur nú boli
og þegar þau koma á þann stað þar sem þeir komu niður
þeir væru nú komnir upp á
upp á yfirborðið aftur og með það með það svífur hann í gegnum sjóinn og þeir eru komnir komnir upp á sand áður en þeir vita af
og þar er þá rauður fyrir og hann tekur á móti
stúlk tekur stúlkuna og fer með hana
og segir henni það að ef að hún ekki segi það að hann hafi bjargað henni
þá skuli hann
svo hún þorir ekkert annað en þegar hún kemur nú heim þá hún ekkert nema
grátur og eymd og faðir hennar skilur ekkert í því
að hún skuli bera sig svona illa þar sem sé búið að bjarga henni
rauður er illa særður og og illa á sig kominn en eftir nokkurn tíma þá
er hann nú orðinn það hress að hann vill nú fara að hugsa til brúðkaups
en það er sama hann vill ekkert eiga nema yngstu dótturina en
er ekkert nema eymd og og hérna
fyrir sig og hefur með sér nautið og og hundinn og
og tíkina
svo þegar að svo líður nú að brúðkaupsdeginum og það er alla tíð sama óskapleg eymdin og svo er nú ke
te brúðkaupið stendur sem hæst
þá kemur nú sigurður inn í
og segist segist nú halda að hann vilji nú
reikna það að það sé hann sem eigi að vera brúðguminn en ekki rauður og konungur verður nú heldur bilt við en rauður segir hvort
hann vilji ekki taka þennan mann og fleygja honum drepa hann þennan sem sé að gera uppistand þegar að
þessi veglega veisla standi en þá voru nú kóngsdæturnar allar sammála
sigurður ofan
húfuna og þá
þær höfðu gefið honum hring og
hafði fest hann
í höfð minjagripinn hafði fest hann í hárinu á sér og hann var með alla minjagripina í hárinu
og þær segja föður sínum að þær sjái þarna manninn sem hafi frelsað þær
og hann hann segir að þær verði þá að segja hvernig það hafi skeð og yngsta dóttirin bregður sér að ofninum því hún vildi ekki tala
og sagði ég skal segja þér ofninn minn eins og er og svo segir hún ofninum alla söguna
og þá segir hann við hana því hún hafi sagt ofni hún
talað við ofninn því að rauður hafi heitið sér lífláti ef hún
ef hún segði nokkrum manni frá en hún hefði ekki gert það hún hefði sagt ofninum
með það er rauður handsamaður og dreginn út og drepinn greyið
en brúðkaupið heldur áfram og nú er það sigurður sem er brúðguminn