tiro-is/ismus huggingface dataset:
sé nú aldeilis bærilegt því nú sé ekkert eftir nema restin og það sé taflið
en hann skuli nú láta líða nokkra daga og gerir sigurður það ljúflega
svo er það einn dag að hann fer út undir eikina og sest þar
og það er sólskin og gott veður og nú skín svo mikið á gulltaflið og mennina og allt þetta
í því kemur hún akandi þarna
og nú stansar
hún alveg hreint agndofa
og og horfir nú á hann
loksins svo sendir hún nú þernu til hans nei hann segir að taflið sé nú ekki falt það komi nú ekki til mála hún skuli bara fara til hennar og segja henni
að hann sé búinn að láta hana hafa nóg og hún fái taflið ekki
og hún kemur svo aftur til
með einu móti og það sé að hann fái bara að sofa hjá henni
hann geri sér ekki til góða að þurfa alltaf að liggja til fóta eða eitthvað svoleiðis ef hann fái bara að skríða upp í rúmið og
og sofa eins og annar maður þá geti það gengið annars ekki já hún spyr hvurt hann sé vitlaus
að halda það að hann fái að fara undir sængina hjá
kóngsdótturinni allur saman morandi í lús ja hann sagðist nú ekki hafa skilið
svo mikið eftir sig
svo fara þær í burtu en eftir dálitla stund þá kemur hún aftur og og þá er hún svo sjúk í taflið að hún segir að
að biður hann nú í öllum bænum að passa nú að koma nú ekki fyrr en svo seint að allir séu sestir að því að
alveg yrði hann faðir sinn vitlaus ef hann kæmist að þessu
svo fer nú sigurður um kvöldið þegar
og hefur nú taflið með sér og
og það er sama þerna kemur til dyra því hún er trúnaðarþernan og hún fer með hann inn í
herbergi kóngsdóttur og hann hefur engin fer í sínum lúsakufli upp í rúmið og breiðir ofan á sig en réttir henni svo taflið
svo er ekki getið um annað en þau sofni bæði en eftir dálitla stund
vaknar hún við heldur en ekki
einhvur ónotalegheit henni finnst hann láta svo illa í í rúminu að hún æpir upp
og og svo kveikir hún nú ljós
þá sér hún þennan gullfallega mann fyrir framan sig í rúminu en þessi grámórauði lúsahöttur veltist þarna á gólfinu
og hún nær í í ósköðum í þernuna og lætur hana fara ofan með með þarna höttinn og og breið brenna hann og svo fara þær
þarna í rúminu veit ekkert af sér og þær koma með vín og þær fara að dreypa á hann og loksins raknar hann við og segir henni nú alla sögu sína
nú veit hún ekkert hvað
er ekkert annað en að láta nú konunginn komast að öllu hvernig hann
og morguninn eftir þá ganga þau bæði fyrir konung og og
ekki reiður þegar hann vissi en honum fannst nú samt að dóttir sín hafi verið nokkuð nokkuð ágjörn
en hvað um það þá segir hann að þetta verði í besta lagi og þau skuli nú fara heim
í ríki föður hans og vita nú hvurnin þar sé ástæðurnar
eða ástandið
og svo eru nú búin út skip og þau sigurður fer ásamt
liði frá
konungi og og heim í ríki föður síns og og þegar hann kemur þar til hallar situr fólk þar undir borðum
faðir hans ákaflega hnugginn og eyðilegaður því hann hafði alveg verið rasandi þegar sigurður var allur burtu og enginn þóttist vita hvað af honum hafi orðið
því að fóstri hans sagði ekki neitt
vildi ekki segja
drottningin sér hann þá ætlar hún nú heldur að skipta um en hann er nú ekki lengi dregur belg á hausinn á henni
og hún verður að þessari voðalegu ófreskju og með
hún dregin út úr höllinni
farið með hana út á skóg og kveikt þar bál og hún brennd þar
en sigurður fer heim í í ríki
ríki þarna tengdaföður síns og og sækir konuefnið og svo settust hann að í í
konungssæti föður síns og og
þetta öll þulan ha er þetta öll þulan grófu rætur og muru roðið nei
skinnið brann roð nei grófu rætur áttu börn og buru grófu rætur og muru
skinnið rann roðið brann sagan upp á hvern mann sem hlýða kann
og gjaldi mér sögulaun í fyrr í dag en á morgun einhvern veginn
þetta þótti krökkunum
já og hefur sagt hana stundum já ég hef oft sagt hana því þetta hefur krökkunum mínum þótt mest gaman að sigurði lúsahetti
og er ekki langt síðan þú hefur sagt hana jú
langt síðan ég hef sagt hana
eða nokkuð ég hef nú líklega einhvern tíma sagt henni litlu dótturdóttur minni hana þegar að hún var lítil
hvammstanga
tíunda september nítján hundruð sjötíu og níu aðalheiður ólafsdóttir segir frá
já við vorum að tala um það að þig hefði dreymt fyrir þessum erfiðleikum já
ég það var nú um það leyti sem við vorum að hætta búskapnum þarna í haust
þá dreymdi mig það að ég var
mér fannst ég vera á ferð í bíl svona jeppa svörtum jeppa
erum við sé ég vatn slétt og víðáttumikið vatn framundan
og svo keyrir bíllinn út í vatnið og hann keyrir alltaf áfram
út í vatnið og alltaf hækkar á bílnum
og síðast þá er vatnsflöturinn alveg jafn við sko
þakið á bílnum bílhúsinu og þá vaknaði ég en ég blotnaði ekkert sjálf en ég var komin
á kaf í þetta vatn og draumurinn var nú ekki lengri en þetta en ég réði þetta nú fyrir því að ég missti þarna svo snögglega heilsuna
þetta var nú ekki
sagðirðu þú hefur sagt þennan draum þegar þú vaknaðir já ég held það nú ég hef það nú fyrir
sið að segja alltaf drauma mína
sé fyrir illu þeir koma síður fram ef maður segir frá þeim er það trú já
trú
já svo í vetur þá dreymdi mig að ég var á gangi þarna hjá reykjum þar sem við höfum verið
og svo það var nú allt svona kafið í grasi þar
nú venjulega var nú venjulega og þar sé ég að liggur vasaúr svona gamaldags vasaúr eins og stóru vasaúr og ég tek vasaúrið upp
svo held ég áfram lengra þá sé ég að liggur hitamælir þarna í grasinu ég tek hitamælirinn upp
og held enn lengra þá sé ég liggur annar hitamælir og ég tek hann upp líka
þá kem ég að þriðja hitamælinum og tek hann upp líka
mér hvað er ég að gera með að taka upp þessa hitamæla þeir eru hérna til
einhvers gagns það hlýtur að vera að ég verð að gera svo láta þá niður aftur og ég
held svo til baka og set alla hitamælana á sinn stað
en úrið held ég hafi nú ekkert losað mig við ég man nú ekkert eftir því meira
og svo var ég nú að bara að ráða þetta þannig að þetta væri fyrir þriggja mánaða harðindum
og merki þetta var sko seint í mars sem mig dreymdi þetta og svo komu þriggja mánaða harðindi þarna vorharðindin sko
en ég veit ekkert þetta bara svona verið kjaftháttur kannski
dreymdi þig eitthvað svona fyrir ævi þinni þegar þú varst ung
nei það gerði mig nú ekki ég man það heldur
ekki maður man það ekki svo
ætli mann hafi ekki bara
dreymt svona fyrir
líðandi degi eitthvað sem var í huganum þá og þá
voru foreldrar þínir nokkuð draumspakir
nei ég var nú svo lítið með foreldrum mínum faðir minn dó
dó þegar ég var tveggja ára og móðir mín var líka hæilsu laus svo ég var lítið með henni
en ég veit nú ekki til það sé sérstaklega draumspakt fólk í minni ætt svona ekki það sem ég veit til
það þú hefur ekki heyrt mikið af draumum kannski þegar þú varst ung nei ekki svo mikið ég bara
bara las um þetta í alls konar þjóðsögum og svoleiðis en maður heyrði mikið af draugasögum þarna á austurlandi var það hvaða draugar voru þetta helst
það var ja það bara var
hverjum kofa fylgdi einhver draugasaga þarna hafði eitthvað og eitthvað gerst einn hafði hengt sig þarna
og ég var svo óskaplega
myrkfælin sem barn ég leið alveg þjáningar út af þessari draugatrú sem var þarna fyrir austan
ég held þetta hafi
hafi nokkurs staðar verið eins og þarna á austfjörðum var þetta á jökuldalnum sem þetta var svona slæmt já já það var til dæmis
ég var nú látin sækja kýr eins og gengur með barn og það var þar
nokkru langt frá bænum
maður átti að hafa barist við draug
hafa ráðist á hann draugur í þessu gili og þarna þurfti ég að fara með kýrnar náttúrlega bæði
að degi og oft svona komið fram á nótt og þetta voru alveg voðalegar þjáningar sem ég leið
en ég sá náttúrlega aldrei nokkurn skapaðan hlut hvað hét þetta gil
það hét draugalág og var í landi skeggjastaða
á jökuldal ég var þar á skeggja stöðum í níu ár
og ég þurfti oft að fara framhjá þessu
þessu þessari lá eða gildragi var hann nokkuð nefndur með nafni þessi maður sem að barðist við draugana
já já já en ég man nú ekki ég kynntist honum nú aðeins seinna ég þorði nú aldrei að spyrja hann út í þetta
hét guðmundur en ég man ekkert hvers son hann var og hefusennilega átt
flutti hann til vopnafjarðar þessi maður
en ég var bara dálítinn tíma þarna samvistum við hann ég þorði aldrei að minnast á þetta
en svo voru nú til menn þarna á dalnum sem að sögðu nú að þetta mundi nú hafa verið einhver mennskur maður bara sem réðst á hann og þetta var
nefnilega ýmislegt vsem var heimfært upp á drauga í þá tíð nú já og hvaða draugar voru þetta helstir þarna hvað
manstu þú manst nú nöfnin á þeim er það ekki
ég man nú ekki nöfnin á neinum þarna í jökuldælskum draugum
það var hjaltastaðamóri og það var möðrudals manga og
já ég man nú eftir þessum tveimur ég man nú ekki eftir nöfnum á fleirum
en þetta var afskaplega almenn trú þessi
draugatrú svona og þetta hefur kannski verið einhverjir reimleikar þarna ég vissi það ekki
ég varð aldrei vör við neitt en það var nóg að heyra sagt frá þessu maður var bara svo ofsalega hræddur
hvað gerðu þessir draugar helst fyrir sér þá og þeir held ég hafi nú venjulega bara verið á sveimi svona sést og svoleiðis
það voru ekki allir eins
fyrirgefðu guðrún
að spyrja hana aðalheiði hérna sjáum til hvað hétu foreldrar þínir
hanna kristjánsdóttir og ólafur guðmundsson frá hauksstöðum já
og hvar ertu fædd hauksstöðum á jökuldal
og hvenær nítján hundruð og sjö fimmta janúar nítján hundruð og sjö og þú hefur verið svona víða
siglufirði
og rauðasandi og svo komstu hingað nítján hundruð þrjátíu og átta er það ekki
kóngsmenn fara út dag eftir dag og þá verða þeir aldrei tíkarinnar varir en það er af þessari mórauðu tík að segja að hún hleypur og hleypur
og veit eiginlega ekkert hvert hún fer þangað til einu sinni að hún kemur
að stórri tjörn
og hann er að reyna að koma fjárhópnum yfir yfir vatnið
og hann getur það ekki því að hann er hundlaus
til þess að koma fénu fénu yfir og það verður úr
að hún kemur og hann getur hænt hana að sér þannig að hann nær til þess að klappa henni
og honum finnst þegar hann lítur fer að klappa eða strjúka henni að þetta séu eins og séu manns hann horfi í mannsaugu
og hann klappar henni og segir
hún skuli nú koma heim með sér og hann skuli eiga hana náttúrlega gerði tíkin ekkert nema gelta
en hann skuli eiga hana því hann hafi misst svona svo er hann nú heldur glaður þegar hann kemur heim að býli sínu um kvöldið segir konu sinni að hann hafi rekist á
svo ljómandi fallega litla mórauða lóbaggatík og hún hafi hjálpað sér við fé og hann segist ætla að gefa henni og þau skuli nú vera eins
sína gömlu
þau misstu
hérna er hún látin fenginn kassi sem hin hafði verið látin sofa í og var hálmur í kassanum
hreiðrar sig þar niður og sefur af nóttina og nú er hann búinn að eiga hana í langalengi eða þó æðilengi en svo einu sinni þá er
voðalega vont veður
og þá verður tíkin alveg vitlaus og það er hvurnin sem að þau reyna hún ætlar að rífa þau og bíta þau
og hún rífur og tætir alla hurðina svo hann kle opnar hurðina og hleypir henni út og svo veit hann ekki meir
en en undir morgun þá er barið að dyrum hjá honum og þá er það konungssonur úr næsta
hann verið á veiðum með með hérna mönnum sínum og villst í þessu
þessu óskapaveðri
og eða hrakist og kemur þarna heim
séð þetta býli og kemur þarna þegar hann kemur að
býlinu þá sér hann að norðanve á móti veðrinu
fertugasta og sjötta
tuttugasta janúar nítján hundruð sjötíu og tvö
katrín valdimarsdóttir heldur áfram
með söguna af lóbaggatíkinni já þú vildir kannski byrja þarna aftur þar sem hún var hjá
þar sem hún þarna
þarna þar sem hún var hjá karli og kerlingu já
svo var hún þarna hjá ka eða hann átti hana lengi og en ævinlega þegar vont var veður
þá var hún svo hamslaus að þau urðu að
hleypa henni út því hún reif og tætti hurðina og fór svo illa með allt og var svo grimm og vond og þau skildu ekkert í þessu
en svo ævinlega þegar veðrið
gott þá var hún inni og var hin ljúfasta eins og ekkert hefði í skorist
nú er það einn dag að
var svo aftakaveður um kvöldið og þau ætla nú endilega að reyna að hafa hana inni því veðrið er alveg óskaplegt
en hvurnin sem að þau fara að
fara svo illa með allt að þau verða að hleypa henni út þá er hún orðin svo ljót að þau voru orðin dauðhrædd við hana
nú skaust tíkin út úr dyrunum og þau skelltu hurðinni aftur og lögðust til svefns en þegar þau hafa þá er
knúið að dyrum hjá þeim og þar er kominn konungsson úr næsta ríki og
bauð en ber sig nú heldur illa
þá sér hann að norðanvert við bæinn á móti veðrinu
veðrinu
þá liggur allsnakin stúlka svo lifandis ósköp falleg en hjá henni þessi andstyggilegi mórauði tíkarhamur
hann gengur að
en um leið um leið og hann leið og hann kemur að þannig að hún verður hans vör þá sprettur hún upp og í tíkarhaminn og
en hann það var enginn með honum þeir sáu hann ekki
sveinar hans og hann var bara einn um þetta svo hann þykist nú vita að hér sé eitthvað heldur óskemmtilegt á ferðinni
svo lemur hann á bæjardyrnar og hjónin koma til dyra og og hann fer að spyrja þau að því hvar og hvernig þau hafi eignast þessa
þessa mórauðu tík sem og karlinn segir aumingja maðurinn segir honum alveg eins og er frá því fyrsta
að hann hafi hún hafi komið til sín og hann viti ekkert
hva hvar hún sé upprunnin eða hvar hún hafi upphaflega verið eða hver hafi átt hana
og hann konungsson biður hann endilega að láta sig hafa tíkina nei það segist hann ekki geta því hann segist alveg vera bjargarlaus því hún sé eins og besti maður
að við fjárgeymslu hjá sér og hann sé farinn að gerast gamall og
og það verði ekki langt þangað til
hann hætti hvort sem er öllum búskap og þá geti hann eignast hana ef hún verði þá til
konungssonur verður að fara við svo búið í burtu svo þegar hann kemur heim þá bara leggst hann í rúmið
og faðir hans skilur ekkert í þessu og þeir segjast ekkert vita nema hann hafi orðið fyrir einhverjum áhrifum af þessari andstyggilegu
mórauðu lóbaggatík sem
verið þarna norðan undir bænum þegar þeir hafi komið á bóndasetrið
svo sendir nú konungur menn sína til
bóndans og hann segir honum að
segir honum að hvað að allt sé honum falt sem hann geti hann skuli útvega honum góða góða fjártík og allt sé honum
falt sem hann bið óski
eftir ef hann bara láti sig hafa
tíkina sem hvernig á því standi þá ríði það sem sagt að hann haldi viti sonar síns að hann fái að eignast þessa
þessa skepnu
og það verður svo úr að
karlinn lætur tíkina af hendi og hún er leidd heim í í bandi heim á kóngsríki og
sonurinn lætur nú heldur mikið með þessa skepnu öllum finnst hún ljót og andstyggileg nema honum
einu sinni þá var óskaplega vont veður og hann er með tíkina inni hjá sér
og og hún byrjar að óskapast og rífur allt og tætir og slítur og og hann hann
hvernig sem hún lætur þá lætur hann ekki undan heldur heldur barasta reynir
sem hann getur að verja sig fyrir henni og loksins er komið var undir morgun
þá fellur þá er hún búin að vera þá fellur hún máttlaus á gólfið og þá dettur af henni þessi andstyggilegi hamur
og gullfalleg stúlka liggur þarna
á við herbergisdyrnar hjá honum en illa var hún búin að fara með allt sem inni var en ekki að ráði að meiða hann
sjálfan hann er nú fljótur að taka þennan andstyggðar tíkarham og koma honum fram og láta menn sína eyðileggja hann
skuli hann sýna honum
lóbaggatíkina sem að hann hafi verið hrifnastur af og verður nú konungur alveg hreint undrun sleginn svo dre
drepa þeir nú á stúlkuna hún raknar nú við og er nú óskaplega aum og
og leið yfir öllum þessum ósköpum og hún hafi
legið þarna allsnakin og þeir hérna
hugga hana nú þarna og hún segir þeim svo hvað við hafi borið þessi andstyggilega drottning hafi lagt þetta á sig
hafi narrað sig úr fötunum við tjörnina og um leið og hún hafi verið búin að losa sig við fötin hafi
hún yrði að þessum andstyggilega tíkarham
andstyggilegu tík og þess vegna hafi hún ætíð orðið að liggja
ber í hvurnin sem veðrið hafi verið alltaf þegar verstu veðrin voru
svo er nú slegið upp þarna veislu og konungurinn gengur nú konungssonurinn gengur
eiga lóbaggatíkina
en svo er búið út skip og þeir fara heim til föður hennar og hafa hana með
en láta ekki og svo gengur hann nú á land til konungsins og
þá er nú þannig statt að það er svo einkennilegt að það eru farnir að hverfa menn þeir hverfa heilu mennirnir í burtu og enginn veit hvað af þeim verður
hann fer að yfirheyra konung um það hvort hann hafi ekki einhvern tíma átt dóttir og hann eyðir því nú öllu og biður hann
það hafi aldrei fundist neitt af henni þá lætur hann nú sækja hana út á skipið
en um leið og drottning sér hana þá ætlar hún nú heldur að bresta í
í ham hinn er hinn er þá ekki lengi og dregur einhvern
hjálm á höfuðið á henni og svo lætur hann fara með hana út í skóg og brenna hana þar á báli það
hafði hann nú upp úr henni en hún varð hin ferlegasta á leiðinni út að þessu þá varð hún
skepnu sem
geta hugsað sér óskepnu og þetta var þá drottning af verst galdranorn af versta tagi eða tröllkona af versta tagi
en katrín varð fjarskalega farsæl með
með konungssyninum manni sínum og faðir hennar þeim mun ánægðari að hafa
sjá hana lifandi og það er ekkert getið um að hann hafi reynt að fá sér konu aftur
og ekki veit ég hver stjórnaði hans ríki því að ko hann settist að í ríki varð konungur í ríki föður síns eftir föður sinn þessi sem að
giftist nú katrínu svo kann ég ekki þessa sögu lengri
jæja þakka þér nú fyrir hver sagði þér þessa sögu amma mín hólmfríður sigurðardóttir
var hún
þú hefur sagt þessa sögu stundum já ég hef oft sagt hana hefur sagt hana börnum já já
sagðirðu hana þínum börnum
ég sagði hana mínum börnum og ég þetta er mesta uppáhaldssagan hjá henni dótturdóttur minni þegar ég
sagði henni þetta æ amma segðu söguna af henni katrínu lóbaggatík ég held að
þetta eitthvað leiðinlegt af því að
en samt hafði hún svo ósköp gaman af
elliheimilinu á hvammstanga tíunda
september nítján hundruð sjötíu og níu ingibjörg jónsdótir frá
laufási í víðidal segir frá
heyrðu já þú ætlaðir að segja mér þarna þessa sögu af þessum manni þarna
aðdragandi að því
það var byggt
ég var nú einu sinni í ungmennafélagi þegar ég var ung og við hjónin bæði
hann heitir björn líndal guðmundsson maðurinn minn
ólst upp í lækjarkoti í víðidal hans foreldrar hétu
guðmundur jónasson og ingibjörg árnadóttir
og þau voru fátæk
þessi hjón
reyndar bjuggu þau nú
hingað og þangað áður en þau fluttu að lækjarkoti til dæmis voru í húsmennsku eða
í einhverri ég veit ekki hvað ég á að segja
fjölbýli á þórunúpi hér í línakradal svo bjuggu þau
einnig bjuggu þau í sporðshúsum það er
fast við gamla þjóðveginn
áður en honum var breytt
og þessi hjón voru mjög fátæk og áttu þrettán börn og maðurinn minn er nú einn af þeim þrettán
en svo fluttu þau þarna ég man nú ekki fyrir víst hvaða ár það var
nema þetta var nú fremsti bærinn í austanverðum víðidal þá
fremsta byggt ból langt á milli
er nú komið í eyði fyrir mörgum árum
ég má segja að það muni hafa farið í eyði lækjarkot
vorið þrjátíu og
þá flytur þessi fjölskylda
og tilheyrir nú bara afréttinni hérna víðidalstunguheiði eins og hún er kölluð
en það er frá mér að segja
ég er fædd að jörfa í víðidal húnavatnssýslu
tuttugasta og níunda mars
nítján hundruð og þrettán á því óhappaári
og ég segi nú stundum þegar
karlarnir hérna ætla nú að
að stríða mér
ég sé af þessum óhappaárgangi að sóknar presturinn minn sé af sama árgangi hann heitir séra róbert jack
prestur á tjörn á vatnsnesi
laufás á kirkjusókn að breiðabólstað í vesturhópi á þeim merka stað þar voru fyrstu lög skráð á íslandi
af hafliða mássyni
en jörfi minn minn
mitt æskiheimili átti kirkjusókn á þingeyrum eða þingeyraklaustur prestakallið eins og
prófi ég
var nú aldrei á
minni sveit heldur í sveinsstaðahreppi
ég fékk að halda til hjá ömmu minni ingibjörgu björnsdóttir
húsfreyju í vatnsdalshólum
og hann segir það hann séra þorsteinn benedikt gíslason prófastur í steinnesi
áður fyrr hann var nú presturinn minn því hann fermdi mig
en sá sem skírði mig hét bjarni pálsson prófastur
frá akri og
en ég kallaði nú séra þorstein alltaf minn prest af því að hann fermdi mig hann var nú prófdómari
og ég gekk til spurninga til hans eins og vera bar
að steinnesi
síðasti prestur sem býr í steinnesi því að nú er
bóndi sem býr þar sóknar presturinn í
heitir árni sigurðsson og er búsettur á blönduósi
nú kona séra þorsteins benedikts gíslasonar
heitir ólína benediktsdóttir systir guðmundar á
hún heitir ólína benediktsdóttir
og móðir hennar mun hafa heitið guðrún
og hún var systir guðmundar ólafssonar alþingismanns í ási í vatnsdal
móðurömmu minni ingibjörgu björnsdóttir þau voru skyld guðmundur ólafsson og hún
svo ég tel
þar af leiðandi vera frænku
það er síðasta prófastfrú
sem sagt í jæja hvað eigum
næst að tala þarna um prófastfrúna
jú jú ég tel mig eitthvað til skyldleika við hana fyrst amma mín var skyld
þessi hjón áttu þrjú börn elst var sigurlaug
og svo guðmundur sóknarprestur í
árbæjarprestakalli núna
september nítján hundruð sjötíu og níu
á elliheimilinu á hvammstanga miðfirði björn
lengst af bóndi
á reynhólum miðfirði segir frá hvers son ertu björn ég er guðmundsson þú ert guðmundsson já
og þú bjóst lengst af á
reynhólum var það ekki jú
ég bjó þar í þrjátíu og þrjú ár
áður varstu búinn að búa annars staðar
já á þessum fjórum bæjum kollafossi lækjabænum
neðranúpi og þverá í núpsdal
bjó nú þrjú ár á kollafossi
og svo tvö ár í lækjabænum og
sjö ár á neðranúpi og fimm á þverá og síðan
síðan keypti ég þá keypti ég reynhóla
og flutti þangað
og var þar eins og ég áður sagði í þrjátíu og þrjú ár
ár og nú er eitthvað af þessum bæjum bara í eyði er það ekki nú eru komin í eyði jú lækjarbærinn
kominn í eyði
af neðranúpi sem ég bjó á ég bjó á hálfri jörðinni hann er kominn í eyði
svo eru nú ekki fleiri jarðir komnar í eyði af þeim sem ég hef búið á en
hvernig fannst þér að búa í
hvernig fannst þér að búa í hérna
lækjarbænum það þótti mér slæmt þar bjó ég nítján hundruð og tuttugu árið á undan vetrinum þeim
fór illa út úr þeim búskap
var semsagt eignalaus þegar ég fór þaðan
hvernig var þessi vetur
hann var framfrá hann var þannig að á haustnóttum eða um veturnætur
að taka féð það gerði svo mikinn áfreða
að gefa inni fé allan veturinn það voru alltaf hríðar
meira og minna
ég varð ég varð heylaus þar
og missti þessa eins og ég sagði
flest mitt fé
var að flestu leyti
og hvernig misstirðu þetta fé það
af því að ég varð heylaus þá át það af sér ullina
það er nú ekki meira að segja af því en svo fór ég þarna að neðranúpi og bjó þar þetta
þessi ár
og gekk nú sæmilega þar
en þá þá ætlaði ég að kaupa jörðina en hætti við það
þar bjó ég
þetta í fimm ár og síðan keypti ég reynhól og bjó þar þetta í þrjátíu og þrjú ár og gekk sæmilega
svo þú ert farinn þarna um allan miðfjörð bara
að búa þar og lét jörðina syni mínum eftir og hann tók hana
og bjó þar í þrjú eða fjögur ár
og þá fór hann
hætti búskap og fór til reykjavíkur
en þá fór fór ég
lausamennsku já ég fór þaðan já og fór til sonar mína jóhannesar
og var hjá honum um tíma
síðan fór ég þaðan og hér á spítalann á hvammstanga
og hef verið núna í eiginlega þrettán mánuði
svona að svo að þú hefur auðvitað kynnst mörgum mönnum á þessari
þessari löngu vegferð um jaá ég hef kynnst mörgum því að
þegar ég var nú tuttugu og fjögurra ára þá fór ég nú á flensborg
var þar nú í þrjá vetur eiginlega
því að þá kom upp veiki þar og varð að hætta um miðjan vetur svo ég fór heim
er mín besta ævi sem að ég átti þar
allt í lagi þetta bjargast
já þú hafðir gott næði þar já
það var skemmtilegt þar að vera
náttulega ekkert verið annað fyrir þig en
ég var nú um tímakorn lögregluþjónn í hafnarfirði
ég leysti af þá lögregluþjóninn um hátíðarnar
og var dálítinn tíma svona við það og mig langaði mikið til þess að sta gera það að lífsstarfi mínu
en svo veiktist ég og gat varð að hætta við það
og þá gat ég ekki
gert eiginlega annað en farið heim og í búskap
þú hefur ekki haft neina peninga til frekari náms nei ég hafði það nú ekki
fór þá að hugsa um að gifta mig og svoleiðis
giftist þá sextánda júlí
nítján hundruð og sextán ingibjörgu jónsdóttur frá huppahlíð
og fór nú þá að búa
þú hefur nú heyrt heyrðirðu nú ekki menn tala um ýmislegt sem að fyrir hafði komið áður en þú fæddist
harðindaár og slíkt júú
ég man nú óglöggt um það samt
það voru nú þessi harðindaár þá
var nú pabbi fór nú pabbi til sjóróðra suður á álftanes
var náttúrlega mamma ein heima með okkur krakkana
var stundum erfið
ég man nú ekki eftir neinu sérstöku svoleiðis
nú verið erfið ár þarna þegar þú byrjaðir að búa já það var það nú
það var eitthvað sem ég ætlaði að spyrja þig um sérstakt
já eru nokkrar nú eru fáir menn eftir sem hafa búið
lækjarhvammi voru það nokkur svona sérstök
örnefni sem í lækjarbænum í lækjarbænum ætlaði
sérstök örnefni sem einhver sem einhver
einhverjar sagnir voru tengdar við
nú ekki var það nú beinlínis
nema ja eitthvað var nú
er nú farinn að ryðga í
ég er farinn að tapa svo minni