tiro-is/ismus huggingface dataset:
og þá treður hún honum ofan í fífupokann og
hengir svo hátt upp í eldhús
nú kemur tröllskessan og hún býður henni inn
en nú býður hún henni inn í
eldhúsið en ekki inn í baðstofuna
og þá skimar tröllskessan um allt og segir svo hvar má ég nú sitja
alls staðar nema ekki á fífupokanum mínum þú mátt ekki sitja á fífupokanum
dáltið fast í
svo strákurinn meiddist í löppinni og skrækti
þá tekur hún fífupokann með stráknum í og öllu og skellir því á bakið og fer með fífupokann allan og strákinn líka
og kerlingin
kerlingunni þótti slæmt að tapa fífunni og öllum kveikjunum til vetrarins þau voru búin að tína fífuna
mikið af sumrinu alls staðar sem þau sáu fífu þá fóru þau að tína hana til að hafa nóg til af kveikjum
í lampana yfir veturinn ekki var það annað en fífa
nú fer nú fer kerlingin
tröllskessan með strákinn
upp í hellirinn sinn en í staðinn fyrir að sofna þá vakir kerlingin
og nú finnur strákurinn að kerlingin er alltaf vakandi
og loksins læðist hann nú fram
og þá er stóra saxið tröllskessunnar þar
og til þess að
komast sem lengst áður en hún færi að elta sig þá reisti strákurinn
sverðið þvert fyrir dyrnar stóra saxið hennar
nú og hleypur svo eins og hann mögulega getur
en svo vaknar þá hún vaknar ekki en hún fór að hreyfa sig
sig undir eins og strákurinn var farinn hún
og flýtir sér eins og hún gat fram úr
og ætlar að elta strákinn
jæja og ætlaði að stökkva
dyrnar
en þá datt hún um sverðið sem strákurinn lét þversum fyrir dyrnar
skar sig í sundur
svo stóran skurð að það fóru öll innyflin út úr henni
og hún lá dauð en strákurinn komst heim til ömmu sinnar
fóru þau upp í hellirinn seinna og tóku allt sem fémætt var til hjá
skessunni og það var bæði gull og gersemar og þau urðu stórríkt fólk
og svo er sagan búin
hugsun gerð heyranleg
ég fæ ekki séð að neinn munur sé á því til menntunar hvort mér er sögð einhver hugsun
á latínu eða lappnesku grísku eða grænlensku
ef ég aðeins skil þessa hugsun sem er látin í ljós með málinu
mörg sannindi sem spekingar hafa talað eða ritað hvort sem þeir voru á ítalíu í grikklandi egyptalandi eða indlandi og svo framvegis
engan kost á að heyra og skilja þessi sannindi nema ég læri mál þessara þjóða þá getur það verið ómaksvert fyrir mig að nema þau brjóta mér þennan erfiða veg að menntuninni
en geti ég fengið að heyra þessi sömu sannindi á móðurmáli mínu þá
ég leitað langt yfir skammt því fyrir utan þetta er málið einsamalt mál og engin menntun að sínu leyti eins og vatnið tómt í skírninni
nú held ég þér sé ekki farið að lítast á mælgina í mér enda skal ég nú þagna ég vona þú fyrirgefir mér þó
virðist ég fara sums staðar út af allra beinustu og réttustu leið
það hefur litlu verið kostað til vegabóta fyrir mig
á leiðinni að mímisbrunni
vegni þér og þínum ætíð sem allra best þinn einlægur vinur einar ásmundsson
tuttugasta og sjöunda október nítján hundruð sextíu og sjö
steinunn þorsteinsdóttir á rauðsgili segir frá
þetta er þriðja spólan sem ég hljóðrita á í dag
jæja þá eru fígúrurnar þarna
það er sagan af þorsteini gullhnapp
einu sinni var kona
með bjó í koti með syni sínum
þorsteinn og hann lá alltaf í öskustónni
og nennti ekkert að gera
stór og sterkur
einu sinni dó eldurinn hjá mömmu hans og hann var sendur að sækja eld
þegar hann lagði á stað þá gerði svo mikið kafald að hann sá ekkert hvurt hann fór
og svo villtist hann
og svo gekk hann allan daginn
og loksins seint um kvöldið þá kemur hann í hellir
og þar fór hann inn
þar var allt ósópað og óhreint og
óþvegið gólfið og hvað eina og ekki búið að elda matinn
svo hann sópaði vel og vandlega allan hellirinn
og tók til eins og hann gat og sauð mat sem
hann sá að átti að elda og svo skreið hann upp á veggjarpall og faldi sig
mannaþefur í helli mínum þorsteinn karlsson er víst kominn
og svo fór hún að leita
veggjarpallinum þar sem hann var búinn að fela sig
og svo biður hann hana að lofa sér að vera
af því að hann rati ekki heim til sín og hún sagði að hann mætti vera eins lengi eins og hann vildi
ef að hann sópaði
bæinn þvæði þvottinn eldaði matinn og hefði allt hreint og fágað hjá sér þá mætti hann vera
hún á veiðar alltaf snemma dags
dýr
í matinn
en hann gerði öll inniverkin
hann sópaði og hann hnoðaði brauðin og bakaði þau og
og þvoði af henni þvottinn og hvað eina og kerlingunni líkaði svo ákaflega vel við hann
voru fjöldamargir afhellar hann mátti sjá inn í þá alla nema einn fékk hann aldrei að sjá í
og hann var alveg að springa úr forvitni hvað gæti verið í þessum afhellir þar sem hann fékk ekki að sjá
og hún hafði lykil af honum og bar hann alltaf um hálsinn á sér tröllskessan
nú einu sinni var strákurinn að hnoða brauð
þá laumaðist hann út og barði á dyrnar á hellirnum
en þá vildi svo til að kerlingin var ekki búin að klæða sig og
lykillinn var á borðinu hjá henni fastur í skyrtunni sem hún var að fara úr
og svo hentist hún eins og hún gat til dyranna hélt að þetta væri eitthvurt tröll að finna sig
en þá greip strákurinn greip strákurinn
lykilinn og stakk honum í brauðið og gerði far
og svo lét hann hann aftur í sama stað og búinn að þessu áður en hún hún kom inn
kom inn másandi og blásandi og sagðist hvurgi nokkurs staðar hafa séð gestinn og fór í kringum allan hellirinn og hvurgi kom gesturinn fram
strákurinn lét það gott heita en svo fór svo þegar hún var farin á veiðarnar
þá smíðaði hann lykil sem að passaði í farið
fyrst úr tré og svo úr járni því hann var mesti smiður
var hann að þangað til lykillinn gekk að skránni á afhellirnum sem hann fékk aldrei að sjá í
nú einu sinni fór hún eins og oftar snemma
þá opnaði hann afhellirinn en hvað haldiði að hann hafi séð
hann sá hest fallegan hest
hann var bundinn
var að éta úr stalli var bundinn við stallinn og hann át gull og skeit gulli
svo sá hann tafl það var úr
skíru gulli
og sverð og hring þetta voru dýrgripir allt saman gríðarmiklir gullhringur gullsverð
og gulltafl og hestur sem át gull og skeit gulli
og nú liðu nokkrir dagar
þá fór nú kerlingin senmma á stað eins og vant var
og þá tekur strákurinn hestinn leggur á hann hnakk sem hann finnur
og tók gulltaflið
gullhringinn og gullsverðið og reið á stað stal þessu öllu frá kerlingunni hestinn sem át gullið líka
og nú ríður hann þetta var voðalega góður gæðingur rauður á litinn
ég gleymdi hverju
hann stakk litla fingrinum ofan í ofan í
stallinn hjá hestinum og hann logaði allur af gulli og hann stakk líka hausnum ofan í
stallinn hjá klárnum og þá varð hárið hans logandi gyllt allt
og hann tróð húfunni
hann tróð húfunni eins langt og hann gat niður áður en að kerlingin kom og batt um fingurinn
svo hún sæi það ekki
og því ert þú með bundið um fingurinn segir kerlingin við strákinn
og ég skutlaði mig lítið eitt sagði hann
og af hverju hefurðu
svona troðna húfuna niður í brýr og aftur og aftur á hnakkakró segir hún
og ég skar hár mitt í dag
en svo daginn eftir að þetta skeði þá þorði hann ekki að vera þar lengur ef það kæmist upp að hann
hefði hann hefði komist inn í afhellirinn
og þá tekur hann
þá er það sem ég var komin hann tekur hestinn og dýrgripina alla
og ríður á stað að flýja
gullhærður
og nú ríður hann og ríður og kerling þá sér kerlingin hann
hvar hann er búinn að taka klárinn sinn og skellist á honum í burtu
og nú er hún fljótari að hlaupa heldur en hesturinn
og þá hendir hann
gulltaflinu niður og heldur svo áfram
en þar sem hann henti
henti gulltaflinu þar
kom svo mikið vatn að kerlingin var svo lengi að
að svamla
og var rétt dukknuð að hann komst langar langar leiðir á undan loksins komst hún upp úr vatninu
já hún var komin
og nú ríður strákurinn eins hart og hann getur og
skessan hleypur á eftir honum og nú er hún aftur nærri því búin að ná hann ná honum
og þá hendir hann hringnum og og þá
þá kom svo mikill eldur
og þegar að kerlingin kom að eldinum þá varð hún að vaða í gegnum hann
og var lengi að því að reyna að komast óskemmd yfir eldinn loksins
komst hún það þó og þá var strákurinn kominn langar leiðir á klárnum
núnú nú heldur
halda þau nú bæði áfram kerlingin að elta og strákurinn að flýja
þangað til að hún er nærri því búin að ná honum í þriðja sinn
og þá hendir hann sverðinu
það síðasta
en þá óx svo hátt fjall að það náði alveg upp í himininn
og svo er hún svo lengi að
ganga upp fjallið og alla leið upp í himin og hún er orðin ákaflega þreytt og
gekk varð að ganga hálfbogin
upp brekkuna svo réttir
jæja og rekur sig upp í himininn og hálsbrotnar
fjallið var þetta hátt það náði upp í
þarna lá
hún steindauð og strákurinn komst áfram
en manstu ekki neina þulu var engin þula höfð á eftir svona ævintýrum
þulur
eins og köttur úti í mýri og svoleiðis var það nokkuð haft á eftir eftir svona sögum
nei bara þá bara þá eina þula nújá
nú er öllum
svo kann ég ekki þessa sögu né bögu lengur nú er
svo kann ég ekki þessa sögu
bögu lengur jaá öllum voru gefnar nógar gjafir nema mér mér var
gefinn roðbiti og smérbiti lagði ég það á lárinn hjá mér tók þá kötturinn það frá mér
setti upp á sig stýri og stökk með það út í mýri
roðið brann smérið rann sagan upp á hvern mann sem hlýða kann
brenni þeim í kolli baun sem
ekki gjalda mér sögulaun annað hvort núna strax eða í sama mund á morgun já þú vildir kannski fara með þetta allt saman fyrir mig aftur
alla þuluna
alltaf á eftir sögunni já þú vildir kannski segja mér hana aftur já svo kann ég ekki þessa sögu né bögu lengur öllum
voru gefnar nógar gjafir nema mér mér var gefinn roðbiti og smérbiti
lagði ég það á lárinn hjá mér þá tók kötturinn það frá mér stökk með það út í mýri og setti upp á sig stýri
brenni þeim í kolli baun sem ekki gjalda mér sögulaun annað hvort núna strax
eða í sama mund á morgun hvaða gamla kona var sem sagði þér þetta
þuríður gamla var þuríður gamla hvammsa nújá hver var hún
hún átti heima á hvammi í hvítársíðu af því var hún kölluð hvammsa þú manst ekki hvers dóttir hún var hún þuríður
og sagði hún ykkur svona ævintýrasögur hafði hún þetta
alltaf aftan við
hún hafði það aftan við já hún sagði oft sögur ansi hreint skemmtileg kerling og söng
söng ljóð og þulur líka og söng svo ljómandi vel jahá
nítján hundruð sjötíu og eitt að kleppsvegi fjörutíu og sex reykjavík
katrín valdimarsdóttir segir frá hvenær ertu fædd katrín
tuttugasta og þriðja mars
þú ert ættuð
þú ert fædd þarna í norður
þar bjuggu foreldrar mínir hvað hétu þau valdimar magnússon og þorbjörg þorsteinsdóttir
þú komst hingað suður til reykjavíkur ég fluttist hingað
tuttugasta og þriðja september nítján hundruð fjörutíu og sjö
en annars hefurðu alist upp hjá foreldrum þínum ég ólst upp hjá þeim já ég missti nú föður minn þegar ég var sextán ára gömul
þá missti ég hann og en ég var mest
á bakkafirðinum svona öðruhvoru eina tvo vetur sem ég var á akureyri og já einn á
kvennaskólanum hérna
kvennaskólanum já
fyrst á bakka
en svo þegar hann missti heilsuna eða missti svona þá fluttustum við í höfn á
hann var þaðan
og höfðum þar svona í seinni árin fjórtán seinustu árin höfðum við þar póst og síma það var nú ekki til að lifa af því
var nú svona
jæja maður komst af maður lifði jújú já
en svo var nú sonur okkar fluttur við áttum bara tvö börn
og hann var fluttur hingað suður var hjá andrési andréssyni þá
og kristbjörgu langaði nú í skóla
helst að fara í menntaskólann og ætlaði sér svo áfram þó ekkert yrði úr því
eða sérstaklega mér að ég ekki geta
látið hana frá mér nema við færum þá líka
og síðan höfum við verið hér bjuggum átján ár á reykjavíkurvegi tuttugu og níu í skerjafirði
en svo keyptum við hér og fluttum hingað
já þú ætlar að fara með þarna
kvæðið eftir hann örn já það hann var nú þá
þarna hjá honum halldóri runólfssyni sem ég var að geta um áðan sem var kaupmaður heima náfrændi mannsins míns ber sama nafn
hann hafði nokkuð marga menn bæði svona
í þjónustu eða alla vega og meðal þeirra var gunnlaugur nokkur jónsson
faðir hans jóns læknis hér í reykjavík jón gunnlaugsson
og hann var svona svona aðal aðal skrifstofumaður hjá honum
og magnús var þetta eitt sumar hjá honum kaupamaður og var við að bræða lifur
því þá var svo mikið selt af lýsi til útlanda og brætt og hafa vel til
og svo yrkir hann um þá þessa þekkið þið halldórs heimakarla
byrjar hann helstur þeirra er laugi minn hann var kallaður laugi
hafa þeir margt að hugsa og fjalla heilla mín og stúdentinn
svo ég nefni einn og alla arnmundur og kennarinn þekkið þið halldórs heimakarla helstur þeirra er laugi minn
tímann notar nótur krotar nætur og daga laugi minn
blýant otar penna potar párar margan reikninginn
englar skotar frakkaflotar færa til hans pappírinn
á nú heima hér sem stendur hámenntaður stúdentinn
er til heilla okkur sendur efni í lækni tilvalinn
fái hann ei sigg eða saxa í hendur svíkur ekki kollurinn
um arnmund vil ég kveða kvæði komið syngið menn og fljóð
prestlegur í orði og æði að sér dregur sprundin rjóð
þó hann ekki ingu næði því amma gamla í vegi stóð
um arnmund vil ég kveða kvæði kyrjið undir menn og fljóð
þóril hetjan heldur velli
en heilla mín var útlægur engan dóm ég um það felli en endirinn varð sorglegur þóril hetjan
engan dóm ég um það felli
endirinn varð sorglegur þóril hetjan heldur velli en heilla mín var útlægur
maggi er grútarkarl og kokkur kennari og sjómaður ei þykir hann allra bokkur einförull og sérvitur
oftast var þó vel með okkur þó
öðrum væri hann bölvaður hann er grútarkarl og kokkur kennari og sjómaður
það var magn
en ef þú vilt fá deili á hinum mönnunum þá skal ég segja þér það að þessi heilla mín það var fullorðinn maður
sem að átti nú konu en hafði víst augastað á ungri stúlku og þessi sem hét þóril var vinnumaður þarna líka
var tengdafaðir jónasar gíslas séra jónasar gíslasonar
en við höfum nú minnst á þetta séra jónas og ég við höfum talað um þetta því hann kann kvæðið
stúdentinn sem talað er um það er þórhallur heitinn
jóhannesson alltsvo systursonur
þetta hefurðu lært þegar þú varst þetta lærði
ég hef verið svona ellefu tólf ára þegar ég lærði þetta það hefur þótt mikið varið í þetta þetta þótti fjarska mikið varið í
mikið hlegið að þessu já
það er eiginlega allt fólk lifandi í kringum þetta jújú
en þetta hann kemur ekki fram með þetta í bókinni sinni neei
það var mikið af skopi svona
marg ég er bara búin að gleyma ýmsum lausavísum svona sem var verið að fleygja á milli
hefur verið mikið ort já en lærðirðu aldrei svona þulur jú ég lærði svolítið af þulum
því miður er ég búin að gleyma nokkuð mikið af þeim jaá annars er ég með eina þulu hérna sem að ég held kannski að hafi verið
stúlkan í steininum er það kallað jahá stúlkan í steininum kemur ekki heim í kvöld að borða fyrir sveininum stúlkan í steininum
rauðklædd og grænklædd hleypur hún um teigana allir vilja piltarnir eiga hana
þeir skulu ekki fá hana þó þeim lítist á hana hún er dýr og drengileg hún er hýr og hofmannleg hún er skýr og skikkanleg
hún gengur hvert sinn hóglát um bæinn reisug og ráðsvinn reynir það hug minn hvenær sem ég fljóð finn fagnar allur þankinn
þá er í burtu hryggðin og flýr manna styggðin já
lært af móður þinni kannski
ég lærði af henni nafnavísu sem ég held að
fáir kannist við nújá viltu hafa hana
lofa mér að heyra hana já það er kár frans geir án kam björn het
kort steinn mons páll lars gaf ón
már hans kis lot sem örn set
sveinn ber styr vagn nér ok jón
venjulegar nafnavísur sem ég kann en það er ekki
ég held að það sé svo víða til þú kannski lofa mér að heyra meira af þeim já
una kristín ástríður ólöf gróa þórunn sólveig katrín sigríður sæunn helga jórunn
guðlaug ása geirlaug helga guðbjörg finna sigurlaug halla
signý anna soffía margrét björg jóhanna
sigga vigga sunneva salka valka halldóra þura borga þórkatla þórunn jórunn arnóra
árni hjalti auðunn steinn oddur bjarni torfi jón grímur högni gestur sveinn gunnar skeggi
björn símon
nú ég veit nú ekki hvort ég hef alveg rétt það er
það er hérna
kom ég upp í kvíslarskarð
hefurðu heyrt það nei kom ég upp í kvíslarskarð kátleg stúlka fyrir mér varð fögur var hún
og fín að sjá fallega leist mér hana á
blátt var pils á baugalín blóðrauð svunta líka fín
lifrauð treyja og lindi grænn líka skautafaldur vænn
af henni hafði ég ekki tal undir sat hún sínum sal
opið stóð þar bergið blátt beint var því í hálfa gátt
kópur aldrei kjafti
hélt kátlegt hafði urr og gelt sauðirnir höfðu sig á stað saumaskorðin brosti að
laufaskorðin leit á mig lengur ekki tafði sig
inn í steininn arka vann aftur luktist sjálfur hann
ég hef svo
ég hef svo voðalega lítið ég hef gleymt svo afskaplega úr þulunum að ég þori ekkert að hafa þær yfir
manstu nokkra grýluþulu
já en ég
kann ekki nema bara part af henni mig vantar alveg á hana hér er komin grýla grá eins og örn
nú ekki beint að hugsa um það ég var að hugsa um þarna
um grýluþuluna þar sem er talað um börn grýlu
grýla kallar á börnin sín sín þegar þau koma þegar hún fer að bíddu nú við grýla kallar á börnin sín þegar hún fer
til jóla komiði hingað öll til mín leppur skreppur lápur skrápur
sigurður og sóla langleggur og hún leiðindaskjóla ég held en ég veit að mig vantar í það
þorvarð
já nú hve jæja já
með hörðum fiski hörðum fiski og
skötubarð skaut hún ofan í þorvarð
lars gaf henni læri af hrút hrút lakan pott af grjónum gerðarlausan gamlan kút grýla skaust úr dyrum út
hljóp á stað og hrökk fram eftir mónum
og leppalúði
hér er kominn dúðadurtur digur bæði og hár bíður hann frammi í bæjardyrum
bröndóttur og grár
bíður hann frammi í bæjardyrum bar hann þar fyrir mig hann spurði ég að heiti hristi allan sig
hann spurði ég að heiti því hafði ei fyrri séð skældi hann sig og skrækti og skrafaði reiði með
skældi hann sig og skrækti
skrítilegt það er ef þú þekkir ekki alkunnugan þér ef þú þekkir ekki af henni móður mín
af honum föður mín leppalúða heitnum sem löngum kom til þín
leppalúða heitnum sem liggur út við sjó og grýlu móður minni sem með honum lengi bjó
grýlu móður minni sem margan krakka fékk
bar hún belginn gráa
er bæja á milli hún gekk
bar hún belginn gráa á bægisá kom til þín en aldrei nema illa erindin gengu sín
aldrei nema illa við aumingjann þér fór þó hrini í hærra lagi
hópurinn barna stór þó hrinu í hærra lagi hann eldjárn og hann jón þorsteinn líka þótti þar með leiðan són
líka þótti og þær systurnar hans gu
guðlaug og hún ólöf sem sem
o nú stranda ég
gráan höfðu dans guðlaug og hún ólöf með
ja nú ég
en kanntu enga kúaþulu eða neitt svoleiðis
neei það held ég ekki ekki man ég eftir því
nei ekki þessa þulu hérna gekk ég upp á hólinn jú gekk ég upp á hólinn leit ég ofan í dalinn sá ég þar hún
lágfóta lék sér við sauði
sauði kýr keifaði kálfur baulaði hestur hneggjaði hundurinn geyjaði haninn gól fyrir miðja morgunsól
drengurinn drjóli hvar varst þú um jólin ég var suður á helgafelli að sníða þar kjólinn
hvað fékkstu í kaup þar þrjár sti þrjár álnir vaðmáls hvað gerðirðu við þær ég sneið konu minni stutthempu og
stangaða brók möttul handa músinni kjálkaskjól handa kettinum af gekk ein alin hana fékk smalinn
datt hann ofan í dalinn og þá var hann galinn ég kann nú ekki nema þetta
og halldór kannt þú einhverjar kúavísur
nei ég er svo ég er svo alveg búin að gleyma svo miklu
en þetta sem ég ætlaði að segja þér
huldufólkið var það
að þegar ég var þetta ég var telpa tólf ára gömul
þá fengum við systurnar tvær að fara frá bakka og út í bjarg það var æðilangur vegur á milli
og á milli bæjanna hafnar og bjargs er
klif svona úr svona heilmikið af grjóti og svona eins og gengur grasi gróið á milli og þetta stakir steinar
og við gengum þarna fyrir ofan gengum fyrir ofan klifið þetta var í ágústmánuði
líklega í kringum nítján hundruð og
tólf nei nítján hundruð og tíu hefur það verið því ég var ekki nema tólf ára
og þá sjáum við allt í einu verður okkur litið og þá sjáum við að það eru svo lifandis ósköp falleg föt breidd á steinana
það eru það eru hérna og við héldum að þetta væri af færeyingum
fallegar
og allt úr
ullar með ullarlit það eru svona
sauðsvartir eða mósvartir jakkar einir þrír og fóðraðir með köflóttu
dúkfóðri
og svo eru svo eru pils sortulyngslituð ein tvö eða þrjú sem voru þarna
og þá segir guðrún systir mín við skulum koma og
skoða þetta miklu betur segir hún
sko þá en ég var alltaf hrædd við allt og segi við hana
við skulum ekki gera það því að hvur veit nema það sé einhvur þarna sem er að passa upp á þennan þvott þó að við sjáum ekki og haldi svo að við ætlum að fara að stela
við skulum láta þetta vera
svo horfum við æðilengi á þetta og þetta var nokkuð nokkuð margar flíkur sitt af hvoru svona pils og treyjur ekki man
man ég eftir neinni dagtreyju af kvenfólki en dúksvuntum og sortulyngslituðum pilsum
og þetta stuttar buxur eins eins og færeyingar voru mikið í og og
svo höldum við nú áfram út í bjarg þegar við komum þangað þá er konan þar að hengja upp tau og við segjum að allir hafa verið að þvo þessa helgi nú var
þvottur hjá ukkur segir hún
nei en við sáum svo mikið frammi á klifi þær hafa sjálfsagt verið að þvo færeyingar færeysku stúlkurnar
förum að lýsa fyrir henni hvað væri hún verður svolítið skrítin og segir ég ætla að koma með ukkur aftur og sjá þetta
og hún hættir við að hengja upp tauið og hún gengur með okkur því þetta var nú ekki nema svolítill spölur þarna fram að þessu klifi
við komum þangað þá sjáum við ekki neitt
og við urðum svo eyðilagðar að við misstum af ánægjunni af því að fara út eftir
en ingibjörg fór nú að hugga okkur og sagði ég er viss um þið hafið séð þetta þið gátuð ekki lýst þetta nema þetta hefði borið fyrir ykkur
og við skulum ekki tala um það meira en mikið þótti okkur þetta leiðinlegt
þú hefur verið ung þegar þetta var tólf ára tólf ára já já ég er tólf ára
og þú hefur nú sagt frá þessu náttúrlega komst heim og svoleiðis jájá
talað um þetta síðar oft talað um þetta síðar
jahá en aldrei hefur neinn séð þarna flíkur
vel til haft og
fallega breitt þarna á steinana
æðistund að horfa á þetta því við vorum svo hrifnar af þessu
og töluðum mikið um það hvað færeyingar ynnu allt vel og alltaf væru þeir með allt úr
úr ull
trúað að þarna væri huldufólk sums staðar já það var trúað og það sagði mér
afi halldórs míns hann sagði mér það að hann sagði að ég mætti trúa það
hann sagðist bæði hafa heyrt hringla í lyklum
þegar hann hefði verið að svona bara setið þarna
sagðist hann oft hafa gengið þarna ofan á þessa kletta
eins og að gamni sínu
og hann sagðist líka vita það fyrir víst að það væri þarna
það þótti víst að það væri talsvert mikið af fólki í
nú samanber það líka að það var á mi rétt fyrir framan höfn þar sem við áttum heima milli bæjanna hafnar og lindarbrekku
þar var hóll sem kallaður var allt á huldu
eða hulduhóll eða
huldubær var það kallað
og það var strákur sem var í höfn hjá jóni ömmubróður mínum
hann var oft að ólmast eitthvað í kringum þennan huldubæ og henda svona grjóti eins og krakkar gera
og einu sinni dreymir
móður hans ingveldi að hún segir að ef ekki verði passað upp á að dabbi hætti að henda þá skuli hafast illt af
og strákurinn var nú varaður við þessu og ég býst við að þetta sé allt sannleikur því það fer ekki
á milli annarra heldur en þessarar konu og með þessum manni var ég frá því að ég var barn og hann dó
heima hjá bróður mínum þessi davíð
en það bregður svo við þegar strákurinn að það fer það fer að kasta
beinum og alls konar óþverra hún var hvergi eiginlega hult hún ingveldur móðir hans davíðs eða strákurinn
einu sinni til dæmis var hún að sjóða slátur og þá var hent andskotans rusli og og beinum og grjóti og ýmsu
látið illum látum þarna
yfir yfir bænum
svo hérna að þau tóku alveg fyrir þetta hjónin jón og guðrún mestu merkishjón
tóku alveg sögðu stráknum að hann yrði að hætta að
yrði alveg að hætta þessu og það var mikið passað upp á hann og það var mikil mildi sagði hann jón einu sinni að hefði ekki komið stór grjóthnullungur
sat hún við hlóðirnar og var að svíða fætur þessi ingveldur
og hann sagðist ekki skilja annað að steinninn skyldi ekki lenda á handleggnum á henni
þetta var nú til þess að það var mjög talið að það væri huldufólk þarna en hvort þetta hefur verið það veit ég ekki
en ég veit að þetta átti sér stað því að
við töluðum oft um þetta við davíð þegar hann var á bakka hjá okkur
og hann sagði að hefði verið svo gaman að leika sér við huldubæinn en það hafa engir draugar verið þarna
ekki sagt mér eitthvað af honum ja hann var nú dálítið lei jú hann gerði nú
það var nú móðir mín sagði mér nú frá því
að þegar að hún var te svona að alast upp í miðfirði hjá foreldrum sínum þá bjuggu á tungu hjón sem hétu
páll og ég man ekki hvað konan hans ég held hún hafi heitið ragnheiður og hérna þessi þetta sótti
og hann var mest með
höggum og og bresti og einu sinni til dæmis
brast svo mikið í húsþakinu að oft að bærinn ætlaði bara niður þá hamaðist hann svo
þarna þetta var nú heldur óhugnanlegt
einu sinni þurfti