tiro-is/ismus huggingface dataset:
svo um kvöldið þá fara þau nú að há þegar þau ætla að fara að ganga til sængur hjónin eða eru að fara þá heyrir sigurður í fjarska
óm af nautsöskri
og þá man hann eftir bola sínum
fer út og hleypur
illa launar þú mér sigurður það sem ég hef hjálpað þér nú ætlaðir þú að gleyma mér
hann segir að hann verði að lofa sér að sofa inni í herberginu hjá þeim í nótt sér og hundinum og tíkinni
nú það er ekki sagt að kóngsdóttirin hafi haft neitt á móti því en sigurður fer með gripina inn í
inn í svefnherbergið og svo svo fara þau leggjast þau til svefns þegar þau hafa sofið æðilengi
þá verða þau vör við einhvert rót eða óróa í herberginu og hrökkva upp og sigurður kveikir ljós
þá sér hann að á gólfinu liggja tveir sveinar og ein stúlka allt í yfirliði en hamirnir eru
þarna á gólfinu líka svo hann er nú ekki lengi að taka hamina og koma þeim fyrir kattarnef
upp í rúmið sitt og þau fara að dreypa á þau vatni og þá rakna þau við
og þá er nú eldri
verið það hefur þá verið rauði boli sem þetta og
hann segir að það hafi verið drottningin þessi sem hafi lagt þetta á sig og það hefi verið bræður hennar allir sem þeir hafi drepið
þessir þessir sex risar sem þeir voru búnir að drepa
þá voru það allt saman bræður hennar og nú verður slegið heldur upp brúðkaupsveislu og svo fagnaðarveislu
og þegar tímar líða fram þá giftast bæðurnir sinni sinni systurinni hvor
eldri systur bræður
en dó systirin hún giftist konunginum því hann var ekkjumaður og hann tók hana sér fyrir konu og sigurður ríkti
og hans drottning á móti þeim í meðan að
í hálfu konungsríkinu á meðan konungur lifði og náttúrlega öllu eftir hans dag en bræðurnir fóru heim og unnu ríki föður síns og
svo kann ég ekki þessa sögu lengri
sagði þér þessa sögu
sjálfsagt hefur amma mín hólmfríður sigurðardóttir sagt mér hana
hefurðu sagt hana oft
það er nú sjálfsagt að ég hafi oft sagt hana en ég hef í mörg ár ekki sagt hana en þau segja að ég hafi
þú hefur heyrt hana oft er það ekki heyrðir hana oft þegar þú yngri jújú jújú og svo var ég nú um daginn
veit að hún er hér til
en hún er nú ekki alveg eins og hérna nei en þetta er til á prenti núna ásamt fleirum
nei hjá eymundsson er víst til heilmikið af sigfús eymundsson gömlum sögum já
var mér sagt
og ég hef nú gaman af að kíkja í eitthvað af því að ef það væri eitthvað sem gæti rifjast upp hjá mér
ég hef engum að segja það
allir hættir að öll börn hætt að hlusta á sögur ömmusögur þekkjast ekki lengur
hvað það merkir veit ég ekki en svo
það eru ein kóngur og drottning og þau áttu sér eina dóttur sem katrín hét
og hún var fjarskalega efnileg stúlka og elskuleg í alla staði og mjög hænd að móður sinni
en svo fara fara leikar að drottningin veikist og og það þær skiljast að mæðgurnar drottningin deyr og
í kastala með með skemmu með meyjum sínum
og faðir hennar lést nú úr sorg eins og þeir gera æfinlega þessir kón konungar en svo fer nú að það
eins og vant er að rauður ráðgjafi gengst nú fyrir því að fara að útvega honum konu og
og það er lagt ríkt á við hann að taka hana hvorki af eyjum eða annesjum heldur virkilega kóngsdóttur og góða manneskju
nú siglir hann í haf út og það er eins og vant er
í villum og vandræðum og
þá eru þeir orðnir vatnslausir svo hann
fer þar í land og
þá heyrir hann ákafleg afallegan hörpuslátt og hann gengur á hljóðið og þar situr
svo fjarskalega fögur kona fyrir utan silkitjald og slær hörpu og og syngur undir
henni verður svo mjög hverft við þegar rauður kemur og hún fer inn í tjaldið en hann fer á eftir henni og
og vill nú gjarnan hafa tal af henni og það verður svo
sigurði því að hún
með rauði því hún þykist vera ekkja eftir einhvern konung sem að
sem að náttúrlega hvurgi var til
svo þegar að fer nú konungur til
skipin koma þá fer hann nú til sjávar að taka á móti
biður nú dóttur sína að koma með sér en hún vill nú ekki heyra það nefnt
svo fara
hann tekur á móti konunni og hún spyr hann að því hvort hann eigi engin börn jú hann segist eiga eina dóttur en hún sé svo sorgfull eftir móður sína að hún geti ekki
verið við að taka á móti henni eða neitt
og svo er gert brúðkaup þeirra og ekki sér hún ekki sér hún katrínu
svo fer si fer konungur að tala um það að hann þurfi að láta rauð ráðgjafa taka skatta og skyldur af löndum sínum
og ferð þú ekki sjálfur segir hún nei já svona gerði maðurinn minn segir hún
þangað ég kom nú vitinu fyrir hann og hann fór að fara með rauði og það voru nú nokkuð betri tekjur sem hann hafði þá eftir
lönd sín heldur en meðan að rauður var einn um að sækja það
og það talast
svo til að konungur fer með fer með rauði þeir sigla í haf út þegar þeir eru búnir að vera nokkra daga íburtu þá kemur drottningin
einn góðan veðurdag að kastala katrínar og er nú mjög og segir að sig langi nú ögn til að
verða henni móðir og það elskuleg móðir og nú sé svo gott veðrið í dag þær skuli nú ganga út í skóg
svo leið yfir því að sér finnist hún svo einmana síðan faðir hennar hafi farið og
það verður svo úr að katrín kemur út úr skemmunni og gengur með henni út í skóg
svo ganga þær æðilengi þangað til þær koma að tjörn lítilli tjörn
og og þær stansa þar við tjörnina og þá segir drottning ja þú hefur nú
alltaf fyrirlitið mig og og fundist ég fundist ég leið og ekkert viljað
nú legg ég það á þig að þú verðir að mórauðri lóbaggatík og komist aldrei úr þeim ham nema þú
nema konungssonur hjálpi sem seint mun verða en þannig skal vera ti nema konungssonur
umm komist
að því komist að því hver hún sé
hún ætlaði lagði það á hana að þegar að væri norðanvindur og allt væri og hret og andstyggð
þá losnaði hún úr
og yrði að liggja nakin hvar sem hún væri það væri það eina sem hún mátti losna
ef hún væri svo heppin að einhver sæi hana í því ástandi sem yrði til
að bjarga henni þá
og það átti náttúrlega að vera konungsson
svo fe hérna varð nú katrín að þessari voðalegu grimmu já hún
hún skyldi verða mjög grimm
svo breytist hún í þarna kolmórauða tík og nú
hamast hún í skóginum og
svo fara nú konungsmenn að segja það að það sé hún bíti fé og allt svona og drottning
sé ekkert um að gera þeir verði að fara og drepa þetta kvikindi
það geti ekki gengið að það eyðileggi búfé konungs
en þegar kóngsmenn fara út dag eftir dag og þá verða þeir aldrei
mögulega getur og hún er þar um nóttina en um morguninn þá segir konan ja nú get ég ekkert meira fyrir þig gert og
þú verður að reyna að kjó
hvað þú vilt reyna að gera þá er sagt við hana kjóstu já hún kom með eitthvað þrennt það var nú ekki getið um það en það er sagt fyrir aftan hana
kjóstu mig kjóstu mig
og hún játar því og í því ósköpum þá hverfur konan og húsið
fyrir framan drottninguna stendur
ófreskja það er eiginlega líkast gorvömb
manneskja en hún er
eiginlega svipuð eins og gorvömb
verður henni hverft við og hún segir gorvömb segir við hana nú verðurðu að fylgja mér
og hún fylgir henni eftir og þær koma niður að sjó
út á út á út í
fyrir utan konungshöllina út á höfninni þar var eyja sem konungur hafði fjárgeymslu í
hún segir við hana að hún verði að að komast þarna út og þær höfðu nú
nú engan bát og ekki neitt svo hún sagði henni að setjast bara
á bakið á sér og svo veltist gorvömb þarna áfram
í sjónum og eftir langa stund komast þær að eyjunni
og svo fara þær þar upp og þá er ljómandi fallegt hús þar og vel útbúið og þar býður gorvömb henni inn
inn og lætur hana hafa herbergi
henni líður þar svo fjarskalega vel að hún getur ekki hugsað sér betra heldur en að vera nú þarna
svo þegar líða nokkrir dagar þá er það einu sinni að gorvömb tekur sig til og tínir heilmikið af allrahanda rusli og ósköpum
og viði og hérna og kveikir gerir bál mikið í eyjunni
þá segir vetrarmaður við konung að nú hafi einhverjir
óráðvandir komist í eyjuna og ætli nú að ætli nú að gera
við eitthvað af þessu fémæti sem hann eigi þar það verði að fara út og vita hvernig á þessu standi
og konungur ráleggur honum náttúrlega að fara á stað ásamt mönnum sínum
karl leggur á stað en þegar hann ætlar að koma með þá gerir vitlaust veður og hann kemst ekki með nokkru lifandi móti að eyjunni og hann
verður að snúa í land aftur
og svo daginn eftir þá aftur þá er kynt ennþá stærra bál
og mikið og nú leggur hann enn á stað og það fer allt á sömu leið
svo í þriðja skipti og þá er nú mest ósköpin sem að hafa gengið á þarna það er svo mikið eldhafið og ósköpin og
og þá segir konungur að það sé best að hann fari
sjálfur nú það endar með því að þegar þeir fara út á sjóinn þá er logn og blíða og þeir komast eftir stutta stund þá voru þeir komnir út að eyjunni
þá er náttúrlega þetta bál sem sagt að falla
niður og þar kemur þessi óskepna á móti þeim þessi gorvömb og og býður þeim
inn að hressa sig
jú þeir þiggja það og ganga inn í húsið
hún lætur konung setjast þar í stól
en en rauður jú sest á á annan stól en hann er nú heldur skrítinn það er
þegar hann er sestur í stólinn já þá tekur hún járngjörð og og girðir og spennir hann fastan við stólinn
með þessari
járngjörð
og svo segir hún við hann að að nú verði hann
hann verði að segja ævisögu sína
segir við konung að hann verði að biðja rauð að
já því hann kallaði sig rauð orðið þessi ráðgjafi hans verði að láta ráðgjafa sinn segja ævisögu sína
og nú byrjar hann
og hún henni líkar það nú ekki
svo hún segir hertu þig hertu þig
hringurinn rau
hertu þig gjörðin og með það stinga brodd og stingiði broddar þá stinga broddar
í stólnum eru broddar og
stinga karlinn og gjörðin herðir að og það stingur í brjóstið á honum líka og nú æpir hann og óskapast
og þá segir hún honum að hann verði að byrja aftur og halda áfram nú byrjar hann og þá segir hann nú nokkuð en
samt vill hann nú bæta fyrir sjálfan sig og setja
hún segir ekki er þetta rétt stingiði broddar og hertu þig gjörðin
og nú herðist enn að karlinum og nú æpir hann svo ofboðslega að það er engu líkt
en þá byrjar hann að segja og nú segir hann allt til enda
og þegar konungur hefur heyrt hvurnin allt er þá er nú nærri liðið yfir hann af ósköpunum
segir hún við hann við konung hvað hann vilji nú gera til þess að
til þess að hérna
hvaða laun hann eigi að fá fyrir þetta ja hann segir að það sé best að hún ráði því með það stígur hún á hlemm í gólfinu
og þar er þá undir sjóðandi vatnspottur og aumingja
rauður steypist þar ofan í og þar endar hann líf sitt
hún við
við konung því hann var nú þarna í sínum aumingjaskap
hvað hann vilji gefa gera fyrir sig ef hann gæti nú
fært honum konuna lifandi og kannski eitthvað fleira ja hann segir að það sé ekki því til að dreifa því hún hafi
það hafi verið svo umbúið
hafi étið hana því það hafi ekki fundist nema bara leifar af kistunni og og gjarðirnar sprungnar og það sé allt búið að vera
ekki segir hún að það muni vera en ef hann vilji nú
ef hann vilji nú koma því til leiðar að hann ge að hún fái
að eignast herra nei hermann
hermóð bróður sinn hún
hann segist nú
þeirra kóngsríki en það er nú sama hann segist gera ja hún segist þá ekkert gera fyrir hann
en samt segir hann hann segist gera það gera það sem hann gæti til þess að hún
að hún yrði kona
fengi hermóð til þess að giftast
þá opnar hún dyrnar og inn kemur drottningin og þrjú börn með henni og nú verður hann svo lifandis skelfing
rasandi að hann
á þessum ósköpum að hann var nú trúað rauði fyrir öllu þessu og hann hafi og hún segir honum hún segist alltaf hafa verið fyrir utan og hún segist hafa gripið
börnin og farið með þau þegar hann hafi hent þeim út um gluggann
og nú segist hún þykjast þykist hún vera verð þeirra launa að reyni að fá hermóð til að giftast sér
svo gerir hann bróður sínum boð og
og það honum líst nú ekkert á þessa dauðans ófreskju en svo verður það samt á endanum úr að það er haldið brúðkaup þeirra
fara fara nú
kvöldið til þess að gista nú fyrsta sinni saman í hjónasæng þá er hann nú heldur niðurdreginn og aumur
en hún er svo leikur á alls oddi og er ákaflega sæl og þetta
svo hérna er ekki getið um það nema hann sofnar auminginn en svo vaknar hann nóttina við eitthvað sem honum finnst dálítið einkennilegt
þá var fyrir ofan hann þessi
þessi lifansis ósköp fallega stúlka en á gólfinu er hamurinn af gorvömb hann er nú fljótur að taka haminn og henda
henda honum
eða eyðileggja hann og svo ganga þau til hallar konungs og þar verður nú meiri fagnaðarfundur og hún segir
að þetta hafi verið lagt á sig af
ófreskju
sem að hafi gifst föður
hennar einhverjum konungi sem ekki er nú nefnt svo fór hermóður heim í ríki sitt með drottningu og þau lifðu öll í vellystingum
til æviloka svo kann ég ekki þessa sögu meiri eða man hana ekki frekar
en hver sagði þér þessa sögu ja það mun hafa gert annað hvort hólmfríður amma mín
föðuramma mín eða járnbrá einarsdóttir
sem var tvíbýliskona eða altsvo það var tvíbýli heima
og hún sagði oft okkur oft margar sögur góðar því hún var minnug og sagði skemmtilega frá og við vorum ætíð hjá oft hjá henni í rökkrinu og hún að segja okkur sögur
þú hefur náttúrlega heyrt þessa sögu
oft var það ekki ég hef sjálfsagt heyrt hana oft og mörgum sinnum þó ég sé en það er áreiðanlega fjölda mörg ár síðan ég hef sagt hana sjálf
ja það efast ég nú um að það sé ekki teljandi hvað oft ég hef sagt hana því
ég hafði nú fáum að segja frá þangað til ég fór sjálf að eiga börn þá hafði ég alltaf svo mikið að gera að ég mátti aldrei vera
að því að segja mínum krökkum sögur
hafði ekkert hafði engan tíma til þess
og þau þau höfðu nú lítið af svona sögum það var helst að ég söng við þau einhver
einhver kvæði en oftast var eins og ég sagði þér að það voru þá eitthvað nýútkomið eftir þessa nýju höfunda sem maður var að reyna að læra
og syngja með þeim og og lesa fyrir þau
svo þetta gamla hvarf og
naut sín þar með ekki neitt
fjórða janúar nítján hundruð sjötíu og tvö katrín valdimarsdóttir segir söguna af
sigurði lúsahetti
það byrjar einu sinni var kóngur og drottning í ríki sínu
og þau áttu sér einn son er sigurður hét
hann var mjög efnilegur og
og dásamlegur piltur í alla staði honum var fe hann hafði bjó í sínum eigin kastala og hafði sinn hafði sinn fóstra
svo liðu stundir fram þá veikist móðir hans og deyr
varð sigurði fjarskalegur
harmdauði því honum þótti móð eða hann elskaði móðir sína mikið og konungur lagðist í rúmið af
svo liðu tímar fram og rauður ráðgjafi fer að tala við konung að þetta geti ekki gengið
hann verði þá að reyna að fá sér aðra konu ef hann gæti að einhverju leyti slökkt
harma hans
á endanum þannig að
hann fær því framgengt að fara og útvega honum eitthvað konuefni en konungur tekur það fram að hann megi hvorki taka hana af eyju eða annesjum
lofar hann því hátíðlega
svo leggur hann á stað
þegar hann hefur siglt nokkra daga þá ke þá skellur á þoka mikil og
og hann villist og villist og veit ekkert hvað hann fer og þeir eru búnir að vera marga daga á ferð og þeir
verða matarlausir og þeir eru orðnir vatnslausir þá loksins ber þá upp að einhverju
einhverri eyju þeir vita ekki hvort það er eyja eða hvaða land nema þá bar upp að hömrum
og þar fossaði fram úr lækur svo mikill og fallegur og með silfurtæru vatni
sjór er sléttur og þeir setja út bát og fara þarna upp að og taka vatn það sem
og fara með um borð aftur
en rauður vill nú gjarnan fara í land og vita
hvað þetta sé hvort að þetta muni vera eyland eða hvort það muni vera bara venjulegt svona meginland og fer svo
svo fara þeir upp og þá finnur hann einstigi sem hann gengur á og upp á og
einir tveir menn með honum og þegar þeir eru komnir upp á hamrana
fara að líta í kringum sig þá þykjast þeir sjá á öllu að þetta muni ey vera
svo ganga þeir eilítið lengra og þá heyrir hann svo fagran
söng og hörpuslátt að
að hann gengur á hljóðið og eftir æðitíma þá kemur hann í rjóður mikið og fallegt rjóður
og þar er silkitjald og fagurt og fyrir utan situr kona í
stól og og spilar á hörpu og syngur undir svo unaðslega að hann hefur nú ekki slíkt heyrt
þegar þeir koma þar þá verður henni mjög bilt við og hún ætlar að æða inn í inn í tjaldið en hann
talar við hana og biður hana að vera rólega þeir séu ekki neinir misyndismenn og hann vilji gjarnan hafa tal af henni
og svo spyr hann hana hvernig standi á því að eða hvort hún
hún sé ein hér á þessari eyju ja hún segist hún segist vera
ja sennilega er ég orðin ekkja segir hún því það eru nú þrjú ár síðan rauður ráðgjafi flutti mig hingað því það var ráðist
á land okkar
og konungurinn vildi gjarnan vita mig einhvers staðar
sem að ég væri örugg og rauður ætlaði að sækja mig þegar að
að lokinni styrjöldinni en hann hefur ekki komið og nú eru þrjú ár síðan
ja það er líkt ástatt fyrir þér segir hann
og konungi okkar hann hefur misst drottningu sína og er alveg yfirkominn af harmi og mikið þætti mér nú vænt um ef þú vildir nú
koma með okkur og og vita hvort þú gætir ekki gengið honum í konu stað hún
færir nú öll takmörk á því til að
byrja með en svo fer
samt að leikslokum að hún fer með þeim
tekur upp tjald sitt og þetta og fer flytur með þeim út í skipið
rétt eftir að hún er komin út á skip þá léttir þokunni og og hann fer að sigla heim
svo sést nú til skipaflotans frá konungshöllinni og þá fer nú
konungur að hafa sig á fætur og fer í kerru sinni til
sjávar til að taka á móti drottningarefninu sínu sem honum líst mjög vel á í alla staði
og hann segir við sigurð son sinn hvort hann vilji ekki koma með sér en sigurður neitar því
svo þegar er nú slegið upp veislu og þeirri veislu í brúðkaupsveislu en ekki kemur sigurður
drottning spyr svo mann sinn að því hvernig standi á því hvort að hann eigi börn jú hann segist eiga einn son en hann syrgi hann var nú
hún hafi dáið
og hún kvað það leiðinlegt því hún vildi jú gjarnan ganga honum í móður stað
hann sagði að slíkt mundi nú kannski verða þegar
tímar liðu en það yrði nú allt að vera eins og eins og eins og vildi verða
svo líða nú tímar fram og
rauður fer að ta
líður að því að kóngur fer að láta taka skatta og skyldur af löndum sínum þá spyr hún hann að hvort að hann ætli ekki að fara sjálfur og annast það
sé mjög óheppilegt svona hafi maðurinn sinn verið
en loksins hafi hún fengið hann til að fara sjálfan og þá hafi nú heldur skipt um að hafi nú orðið nokkuð drýgra sem
hann hefði komið með heldur en það sem að rauður hefði skilað þegar hann hefði komið úr
svo það verður úr að að konungur fer með með rauði til þess að
taka skatta og skyldur af löndunum og kveður son sinn áður og biður hann nú
að vera vera nú vænan og reyna nú að samrýmast fóstru sinni eða stjúpu sinni hann tekur því ekki neitt svo líða
nokkrir dagar
þá kemur drottningin sjálf að kastala
sigurðar og að dyrunum og spyr hvort að hún megi nú ekki fá að tala við hann hvort hann vilji ekki aðeins hann lætur það svo eftir
að hún tali við sig og lofar henni að koma inn í
hún hefur á handleggnum ákaflega fallega skikkju
finnist nú leiðinlegt að hann skuli nú alveg sneiða hjá sér og halda það að hún vilji ekkert fyrir hann gera
en hún vilji gjarnan reynast honum sem móðir
altsvo svo upp á það sýnir hún honum það að hún hafi þessa fallegu skikkju sem sig langi
að sjá hvernig hann
geti borið sigurði líst ákaflega vel á skikkjuna og hann gerir það fyrir drottninguna hann smeygir skikkjunni yfir höfuð sér
og fer í hana og hún passar alveg á hann og fer honum mjög vel
þá skiptir nú heldur um þá segir drottning þú hefur fyrirlitið mig og einungis síðan ég kom hingað og mæli ég um og legg ég á að þú verðir
grámorandi af lús
og verðir aldrei það
verði verði kolgrá skikkjan og þú verðir grámorandi af lús hún skal ekki skríða af þér á neinn en enginn mun vilja hafa þig neitt nálægt sér og úr þessu
skaltu ekki komast fyrr en
en ef þú getur fengið að sofa hjá
konungdóttir í þrjár nætur sem aldrei mun verða það mun engin
vera svo að hleypa þér nokkurs staðar
og svo fer hún úr turninum en aumingja sigurður stendur þarna alveg orðlaus og lýsnar skríða alls staðar á honum hann er ekkert nema lús
svo hverfur hann í í burtu hann hleypur út
skóg í örvæntingu og hleypur lengi lengi þangað til hann kemur að
kemur að kofa
og hann ber þar að dyrum og þar kemur gömul kona fram og hann
hún ætlar nú að ýta aftur á hurðina en hann fer nú að biðja hana ásjár en það sem hann greip með sér já móðir hans hafði gefið honum tafl gulltafl og svo átti hún greiðu
og hérna þetta grei
þessa gri
nei ég gleymi því að sigurður fó að fóstri hans
gat ekkert farið með honum en hann gaf honum hring og sagði við hann
að þegar hann kæmi að þessum
svo þegar hann er nú búinn að tala um þetta við kerlinguna og hún vill nú
með hann hafa þá tekur hann hringinn og er svo þá segir hann nú þykir nú þykir
bróðir mínum eitthvað liggja við úr því að hann sendir mér þennan hring sem hann
haldið og aldrei viljað láta og ég reyni það sem ég get segir hún skammt héðan frá er konungshöll
og og konungurinn á dóttir mjög fallega
en hún er ákaflega ágjörn hana langar til að eiga allt fallegt sem hún sér
og nú skal ég segja þér það
fer hún út með þernum sínum að aka og þá skaltu setjast undir eik í skóginum
og vera að leika þér að og vera að greiða þér með með gullgreiðunni
og svo gerir sigurður þetta morguninn eftir fer hann út og hann sest undir
eftir svolítinn tíma þá heyrir hann í vagni og þá kemur þarna drottn eða þarna
kóngsdóttirin og þernur hennar
og hún stansar og horfir alveg undrandi á þennan mann sem situr þarna
grálúsugur undir eikinni og greiðir sér ákaft með svo fallegri gullgreiðu að hún hefur aldrei séð annað eins
sendir þernurnar út úr
eina þernuna sína til hans og spyr hvort hann vilji ekki selja sér greiðuna nei hann segir að það sé ekki
selja greiðuna ég sel ekki greiðuna nema hún vildi lofa mér að
að sofa hjá sér þá skyldi hún kannski fá greiðuna
og hún fussar nú voðalega og spyr hvort hann sé vitlaus að fara fram á slíka hluti konungsdóttirin sjálf að taka lúsugan
blesa inn í herbergið til sín og og jafnvel hleypa honum upp í rúmið nei það verður nú ekkert af því
hún fái ekki greiðuna enda sé sér sama hann segist þurfa að greiða sér með einhverju
svo fara þær nú burtu eftir svolitla stund þá kemur hún aftur
og nú spyr hún
hann hvort það sé ekki mögulegt að greiðan sé föl fyrir neitt nema þetta neinei
þernan fer til baka og segir kóngsdóttir
endalokin hún se svo
kemur hún í þriðja skiptið og þá segir hún við hann ja ef að hann ef
hann komi eftir miðnætti þegar allt sé sest að í borginni
þá geti nú skeð að hann
fái að að koma inn í herbergi hjá henni en hann fái ekki að skríða nema
fái að liggja til fóta
ja hann segir þetta og þá ætlar hún að rétta hendurnar eftir greiðunni nei hann segist nú ekki láta greiðuna af hendi fyrr en hann sé kominn inn í herbergi til kóngsdótturinnar
á kvöldið þá leggur nú sigurður á stað og þegar allt er orðið kyrrt þarna þá bankar hann á dyrnar og
einkaþerna dro
konungsdóttur hleypir honum inn fyrir og hann fer inn í herbergið hann réttir henni greiðuna og skríður svo upp í rúmið
til fóta og það sem að þeim þykir
skringilegt já og
hann yrði að vera farinn áður en nokkur hreyfði sig eða kæmi á fætur í höllinni morguninn eftir
nú það er nú látið
gengur nú allt saman ágætlega sigurður
lús eftir í rúminu það var ekkert skriðið af honum
hann er bara svona morandi sjálfur og ógeðslegur
svo fer hann nú heim og hann segir nú kerlingu hvað hafi orðið og hún er nú glöð yfir og segir að hann skuli nú bíða
eina tvo daga
og hann gerir það svo eftir nokkra daga þá fer hann aftur og þá fer hann nú með spegilinn
og hefur svo og það geislar svo
konungsdótturinnar og hann ekur þarna framhjá og hún stansar eins og vant er og fer nú að hyggja eftir sigurði eftir þessu
og þernuna hvort hann vilji nú ekki láta
gott að eiga nei spegilinn hafa nú spegil með greiðunni þetta tilheyri alveg
neinei hann segir að það sé ekki falt nema hann fái þá að sofa hjá henni uss uss og svei hún hélt að hann væri nú búinn að hafa sitt
fram og það yrði nú ekki meira um það ja hann sagðist þá ætla að eiga sinn spegil sér veitti ekkert af því
að skoða sig annað
og sjá lýsnar hvað þær skriðu tignarlega þarna um hausinn á sér og skrokkinn
svo fer hún nú í burtu en eftir dálitla stund kemur hún aftur
og þá er nú drottningin þarna kóngsdóttirin svo áfjáð í þetta að hún segir að
með sömu skilmálum eins og áður að hann
komi þá þegar allir séu sestir að og og geri sér að góðu að vera til fóta í rúminu og þá skuli
og nú skuli hann láta sig hafa spegilinn nei hann segist ekki afhenda spegilinn fyrr en að
hann sé kominn upp í rúmið það verði nú ekkert af því
svo líður nú á kvöldið og þegar allir eru
sestir að þá kemur nú sigurður og nú bankar hann á dyrnar og honum er hleypt inn fyrir og hann fer
inn í herbergi kóngsdóttur og skríður upp í rúmið til fóta og hreiðrar þar um sig og réttir henni svo
réttir henni svo
spegilinn
svo líður nú nóttin og um morguninn er hann horfinn þegar áður en nokkur kemur á fætur og hann fer svo til kerlingar og segir henni sögu