tiro-is/ismus huggingface dataset:
hvurja þá bæn sem að hún biðji um skuli hann veita henni nema bara
hún fái hann ekki
ekkert og kærði sér kæmi hann ekkert við
hvurnig glófi það hefði verið sagði konungur hún sýndi honum svo þennan
og hann segir hvurt hún þekki nokkurn nokkuð þennan mann já hún segir að það sé rauður ráðgjafi hans
og hann skellihlær og segir hvað hvað þetta sé hvað sé verið að ljósta hvað sé verið að kenna sér um hann hafi aldrei séð þessa þennan kvenmann
sé satt hann hafi aldrei
séð sig fyrr en hann hafi nú stolið frá sér fyrir því það sem hafi verið meira virði heldur en glófinn sá arna
svo þá fer nú konungur að verða eitthvað skrítinm og
fer að hugsa um að þetta muni vera eitthvað skrítilegt
og spyr hvað
sé og hún segir honum þá eins og er að hún segist vera systir sigurðar
þá veit hann að þetta er bara allt saman lygar úr honum og þetta er systir hans sem hann hefur komið með í staðinn fyrir
kóng meykónginn svo er nú sigurður leystur náttúrlega og
og hengdur
og svo er nú slegið upp veislu og sigurður biður
nafna sinn um það að gefa sér systur sína en hann hélt að hún yrði að ráða sér sjálf og hann ætti ekki ráð á henni
og hún sagði það að það væri
það skyldi vera svo að hún skyldi eiga hann
hennar altsvo föðurleifð sinni en hún varð eftir þarna það var haldin dýrðleg veisla þau unntust
öll vel og lengi ég kann ekki söguna
koma með eina vitleysuna enn
já það voru kóngur og
drottning í ríki sínu og þau áttu sér tvö börn ingibjörgu og sigurð
svo ólust börnin náttúrlega upp og og þegar að
hún veikist og hún deyr
þá verður nú allt í eins og vant er allt í sorg í kóngssríkinu og og kóngurinn alveg eyðilagður svo vilja þeir nú endilega
fái sér aðra drottningu það verður úr að þeir fara á stað til þess að afla honum kvonfangs
svo segir ekkert af ferðum þeirra fyrr en þeir koma í einhvurja eitthvert afskekkt eyðiland og þar finna þeir
tvær konur
og þær eru ósköp sorgmæddar sérstaklega önnur þeirra ósköp sorgbitin og hún segist
hafa misst konunginn sinn í stríði og hún hafi flúið hingað með systir sína
og þeir spyrja hvort hún vilji þá ekki verða bara drottning í þeirra ríki því
kóngurinn þeirra hafi misst drottninguna sína
ja hún segir að það sé nú vandfenginn maður á móti manninum sínum og hún vilji helst ekki
neitt eiga það á hættu en samt muni allt verða betra heldur en þetta að vera hér svo hún hún fer svo með þeim en skilur systur sína
en systir hennar verður eftir hún fylgir þeim til skips og þeir heyra að hún hvíslar einhverju að henni
leið og þeir skilja við hún skilur við hana svo
svo segir ekki af ferðum þeirra það gengur allt saman vel þeir koma í kóngsríki og kóngurinn tekur vel á móti
móti þeim og það er slegið upp dýrlegri veislu en þau vilja ekki koma í veisluna systkinin
kóngur biður þau blessuð að gera það þau verði að koma í veisluna en þau vilja ekki gera það
svo drottning sagði að það væri nú skrýtið að þau skyldu ekki vilja koma í veisluna
að hvað hvað kæmi til
verður nú þetta úr að þau fara nú og koma nú í veisluna svo er það nú af ingibjörgu
en hann er
allt önnur týpa hann er stilltur og ósköp hægur
svo líður og bíður og þegar veislan er nú afstaðin og konungur er farinn
á til þess að taka skatta af löndum sínum
þá er hún ósköp góð við börnin og hún biður þau
koma með sér og hún skuli ganga með þeim út í skóg og allt og
hann bað hana voða vel að passa þau og hún lofaði því að hún skyldi nú sjá vel um þau það skyldi nú ekkert ama að þeim svo fer hún
svo er hún með þau á hvurjum degi úti og einn góðan veðurdag segir hún
þau ættu nú bara að ganga niður að sjó
þar sé svo voðalega skemmtilegt að ganga meðfram sjónum
já svo fara þau
og svo fara þau meðfram sjónum þá sjá þau voða stóra byrðu
eða kassa voða stóra byrðu
hún er svo há að þau ná ekki til að sjá ofan í hana svo hún fer að klöngrast upp í einhvurn stiga sem er utan á henni og
ja hvað sé gaman að horfa ofan í hana segir segir drottningin
og ingibjörg er nú heldur en ekki forvitin hún vill nú fá að sjá í hana en sigurður vill ekki jújú
hún hún
getur talað um fyrir honum biður hann um að koma með sér þau skuli bæði koma upp
komin upp þá stey tekur hún undir fæturna á þeim og stingur þeim ofan í
hoppaðu og skoppaðu og stansaðu ekki fyrr en hjá björgunum hjá henni
gilitrutt systur minni
svo svo vita þau ekkert um það meir nema bara þau eru komin
hún stoppar einhvurs staðar þessi þessi kassi þá hugsar sigurður með sér
hann skuli nú skuli hann bora gat með hnífnum sínum reyna að bora gat á þetta með hnífnum sínum vita hvort hann sjái út og hann sér út hann sér bara
alveg stór
stóreflis svona gróður
mikinn og skóga og allt mögulegt og þau eru komin þarna einhvurs staðar í ósköp skemmtilegt pláss
svo gerir hann allt sem hann getur hann er að reyna að stækka alltaf gatið þar til hann er búinn að
stækka þetta svo að hann getur nú bara komist út og svo hjálpar hann systur sinni
trosa þau þessum kassa á land og þau hafa þetta nú bara fyrir
hafa þetta bara fyrir hús fyrir sig svo segir hann nú við hana ja nú ætli hann að fara og vita hvort að hvort hann sjái nokkuð
geti þau lengi verið svona matarlaus og allslaus svo fer hann
þá sér hann hvar augu eru á þræði út hanga út af hömrunum
svo honum þykir þetta nú æði æði skrýtið og og og hann fer og og sker á taugina og þau lenda í sjóinn
svo fer hann að leita betur og þá finnur hann bara hellir og þá sér hann hvar voða hrikaleg og stór
skessa er framan hlóðir stóran pott og
og er að elda og
og alltaf er hún
tauta að seint komi kóngabörnin sem hún systir sín hafi lofað sér
inn í eldhúsið og hann fer ofan í pottinn og hann nær stóru kjötstykki úr pottinum
svo læðist hann í burtu
þá heyrir þá segir kerlingin hvað hvað hvað er þetta hvaða þrusk þetta hafi verið augun mín á þræði inn í hausinn bæði segir hún og þá koma engin
augu og svo
og svo fer hún
svo fer hún í
fer hann heim til systir sinnar og hann
segir henni að
hann vill nú ekkert segja henni því hann veit að hún er svo
og hún er svo aðhlægin að hún getur aldrei stillt sig
svo svo verður hann nú samt að segja henni hvernig hafi
hafi tekið þetta úr pottinum hjá henni
æ sig langi nú svo að sjá hana segir hún svo fer hún til þess að sjá
lætur hann þetta eftir henni
og þá skellihlær hún þegar hún sér kerlinguna patandi út í allt og og kallar þá þið eruð þá komin óhræsin ykkar segir hún
og kallar nú og segir augun mín á þræði inn í hausinn bæði og ætlar nú að taka þau þarna og grípa þau
og þau hlaupa nú undan en hún kemur nú á eftir og hún nær þeim og og
veslingarnir þið eruð nú horuð og ég held ég láti ykkur nú inn hjá geitunum mínum svo að þið fitnið
nú svoldið og þið skuluð nú bara reyna að fita ykkur svo fer hún með þau í geitakofann sinn
og lokar svo hurðinni og segir þeim að þau geti bara fitað sig þarna
haft nógu gott svo eru þau þarna og hann er nú ekki aðgerðalaus hann hann lógar hafrinum og
og tekur haminn af honum og og svo segir hann við systur sína ja hún megi nú bara
svo fer hann svo þegar einn morguninn þegar kerlingin kerlingin segir þeim alltaf að koma og reka
fingur í gegn um gat á hurðinni svo hún finni hvort þau fitni hann lætur spýtu alltaf í gegn um hurðina
og þið fitnið ekki neitt en það þýðir ekkert að bíða eftir þessu segir hún og svo kemur hún og
skálmandi inn með trog og öxi og ætlar nú að kála þeim og segir þeim að
kallar nú á geiturnar sínar þær skuli koma út og hún telur á milli greipanna
en komd þú fyrstur sagði við við hafurinn
og það er nú sigurður hann hann er í hamnum og hann fer
nú fyrstur og hann er ekki lengi hann grípur öxina og heggur kerlinguna svo hún er dauð
svo svo fara þau og kveikja eld og þau brenna kerlinguna
síðan fara þau í hellirinn og það er nóg af auðæfum í hellinum og þau hafa nógan mat og þau hafa allt sem þau þurfa með
en bara þau geta ekki komist þaðan
svo líður og bíður og þau geta hvurgi
hrært sig
nú víkur sögunni heim í kóngsríki að kóngsbörnin eru bæði veik
alveg voðalega veik og drottningin er alveg eyðilögð og
og segist ekki sjá annað en þau ætli að deyja og svo bara einn góðan veðurdag þá eru þau bæði dáin
konungsbörnin og
hún lætur gera dýrlega útför og býr til kistur og og setur þau í og þau eru svo grafin
svo þegar konungurinn já þau eru svo grafin og þetta er voða mikil sorg í höllinni yfir því að vera búin að missa kóngsbörnin
en nú víkur sögunni til konungsins
að þegar hann er að fara heim þá sjá börnin
skip skipið og þá kveikja þau eld á hömrunum
og þau þeir taka eftir eftir þessu og svo er
svo kemur skipið þarna að og bátur er settur í land og þá eru þetta bara kóngsbörnin sem þarna eru
og hann tekur þau og hann spyr hvernig standi á því að þau séu hér og þau segja honum upp alla sögu og hann segir ja hann
hann segir við alla skipshöfnina að þeir megi ekkert láta þetta vitast ekkert vitnast
og þau skuli ekki
neinu bera og hann ætli að hafa þau í skipinu svo tekur hann þau í skipið og hann fyllir skipið af gulli og gersemum sem eru í hellinum hjá
kerlingunni
og svo svo fer heldur skipið heim eftir eftir langan tíma þá
heim þá er drottningin
í sorgarbúningi og hann spyr hana hvað hvað hafi komið fyrir já hún segir
minnast á það því að börnin hans þau hafi fengið
veiki og dáið
hann segir hvað það hafi hvurnig það hafi verið og hvað hafi verið gert við þau ja hún sagðist nú hafa látið gera veglega útför
og þau hafi verið grafin ja hann
segist nú vilja fá að sjá þau þó að þau séu dáin því hann vilji láta grafa þau upp
hún biður hann blessaðan að gera það ekki því þetta hafi verið drepsótt og það geti valdið allslags
hörmungum í kóngsríkinu
nei hann er nú ekki á því og hann hættir
að það eru grafnir upp grafirnar og
kistunum
séu þetta börnin sín og þá er hún nú orðin æði stórvaxin
þá sagði hann við menn sína að þeir skyldu koma með þau
svo var hún te svo var nú sett kefli upp í hana til þess að hún gæti nú ekki
lagt á fólkið
að argasta trölli svo var séð fyrir henni
hún flutt í burtu og séð fyrir henni
og kóngurinn hélt dýrlega veislu og var glaður yfir því að vera búin að fá börnin sín heil og höldnu
og það segir ekki af að hann hafi farið að leggjast út í það aftur að fá sér drottningu
hann bjó með sínum börnum og og lifði góðu lífi það sem eftir var þau höfðu það gott héðan af
sagan er búin
jæja guðríður
hvenær heyrðirðu þessar sögur hver sagði þér þær ó það get ég nú ekki sagt því ég var bara barn þá
unglingur austur í skriðdal jaá
er nú alveg gefið mál að pabbi hefur ekki gert það það gat þá verið mamma en hún
það er bara einhverjar sem
og það komu oft konur
sem voru hjá henni lengri eða skemmri tíma já
sem voru og fólk sem var hjá
það kunni sögur margt fólk og það sagði manni sögur oft í rökkrinu og
maður hafði gaman af þessu það var ekki svo mikið um skemmtanirnar
já og þér hefur þótt gaman að þessum sögum var það ekki voða gaman við vorum sólgin í þetta krakkarnir alveg hreint þetta var eins og
eins og guðsorð
eins og manni þykir núna að fá að heyra guðsorð svo fannst manni þetta svo gaman þegar maður var barn
sagðirðu svo þessar sögur seinna uss ég hef oft oft og mörgum sinnum og meira að segja systkinum mínum þegar þau fóru að stækka og
af því ég var nú elst af þeim þá gat ég sagt þeim sögurnar sem ég kunni
þetta er nú barnið mitt
ég hef nú gert það líklegast þegar þeir voru pínulitlir en þeir fóru nú til ameríku og þá
þá gat ég nú ekki sagt þeim sögur
voru þar í sex ár úti já þessir drengir já þessir drengir þeir voru svona litlir
eru þarna á myndinni undir klukkunni
þegar þeir fóru út voru orðnir stórir menn þegar þeir komu aftur jæja eftir sex ár
þú hefur ekki heyrt þessar sögur annars staðar var það nei og ekki lesið þær á blöðum heldur ekki lesið þær í bókum
nei það var nú ekki svo mikið um svoleiðis bækur fyrir
þá voru engar bækur fyrir börn
hvernig var það þótti ykkur meira gaman að svona sögum svona ævintýrasögum sögum af sögum af kóngum og drottningum en öðrum sögum
ja nei mér stóð alveg á sama
það var einhvað skemmtileg saga
bara eitthvað skemmtilegt já svona bara ævintýrasögur það er nú allt ævintýrasögur eins og til dæmis
tröllasögur og svoleiðis það eru ævintýrasögur það
loðinkóp strútsson og svoleiðis sögur já
en til dæmis þótti ykkur meira gaman að draugasögum og huldufólkssögum heldur en sögum af kóngum og drottningum
nú lítið um draugasögur sagðar en það voru stundum huldufókssögur og svoleiðis sem en það voru nú svona
fólk var þá að segja og maður markar nú ekki svoleiðis en
þótti ykkur meira gaman að til dæmis svona sögum af kóngum og drottningum en huldufólkssögum þótti ykkur þessar sögur bragðmeiri svona sögulegri neei ég held mé
ja það getur vel verið þegar ég var barn ég skal ekki segja um það en en þegar ég fór að verða eldri þá þótti mér nú meira gaman að
huldufólkssögum og útilegumannasögum og öllu svoleiðis já
fundust þér þær sögur trúlegri trúlegri já svona ég gat sett mig meira inn í það þetta var oft þetta var einhvern veginn
maður gat lifað sig betur inn í það
hitt hitt eru ævintýri bara sem að maður getur ekki svona börn þau heyra þetta þau hafa gaman af því
langt fyrir utan þau já
það er bara eitthvað svona sem gerist
úti í löndum já langt í burtu já
já en en til dæmis huldufólk sem eiga að vera alls staðar í hólum og svoleiðis og steinum og
klettum og
ég hef ekki séð neitt huldufólk en
mér dettur ekki í hug að halda það að allir skrökva sem að
hafa séð það hvað sem það er hvort það er huldufólk eða hvað
einhverjar verur það er eitthvað í geimnum sem að að einum veitist að fá að sjá sem
aðrir aðrir fá aldrei að sjá
það er svo margt í geimnum sem að og það er svo margt á sveimi í kringum okkur það getur verið fullt af fólki hérna inni
í kringum okkur þó að við sjáum það ekki það er svo margt svona sem
ekki skilur ekki
þennan hlut augnabliksstund
sigluvogi sextánda tuttugasta og fjórða apríl nítján hundruð sextíu og sjö
guðríður finnbogadóttir segir frá
þá er það komið
jæja hvaða sögu ætlarðu nú að
segja mér í dag
og drottningu
það voru kóngur og drottning í ríki sínu
hann hafði það til siðs að hann lét menn sína fara alltaf og ganga á fjöru
og eftir eina mikla óveðursnótt sem oftar að þá fóru menn hans á fjöru og
hann fór með þeim snemma morguns og þá var
mikill reki kominn og þar á meðal finna þeir
kassa í fjörunni dálítið stóran kassa þeir fara með hann heim og
og konungur fer með hann heim í
höll sína og opnar hann og þá í kassanum er meybarn
þetta var úr skipreka svo er svo verða þau nú ósköp glöð því þau áttu enga stúlku
og að eignast nú þarna stúlku og hann gefur henni nafn og kallar hana ísól björtu
en þau áttu dreng og hann hét tístran svo ólust börnin upp saman
og hún var þegar hún var komin það til aldurs að hún gat farið í verið í skemmu út af fyrir sig þá var hún henni skaffaðar
og svo hérna svo er ekkert með það
ekkert um það að tala heldur
einn góðan veðurdag þá veikist drottningin og hún það dregur hana til dauða áður en hún deyr þá kallar hún á
fósturdóttur sína
og segist og segist ekkert hafa til þess að gefa henni nema hún ætli að gefa henni hérna
skæri og hún skuli aldrei skilja þau við sig
ef henni liggi á þá geti þau hjálpað henni
og svo deyr drottningin og þegar drottningin er dáin þá verður svo mikill harmur í kóngsríki að það
verður allt
kóngurinn leggst í sorg og og ráðgjafarnir eru alveg eyðilagðir og
þola þetta
og segja að þeir vilji fara og útvega honum aðra drottningu því ríkið fari alveg forgörðum þegar hann
hugsi ekkert um það svo hann lætur nú til leiðast og þiggur það að þeir fari svo fara þeir og þeir lenda í hafvillum miklum og villast og
villast og þeir finna aldrei land og seint og um síðir þá rekast þeir að landi
svo ganga þeir á land og
búnir að ganga dáltinn spöl þá heyra þeir fagran hörpuslátt
og þeir ganga á hljóðið og þá eru þar tvær konur
önnur greiðir sér með gullkambi en hin slær
og þeir spyrja hvurnig standi á þeim og kon
sú eldri hún er nú heldur sorgmædd og segir það að hafi verið ráðist á kónginn sinn
og hún hafi verið flutt út til þess segir til þess að forða henni frá
stríðinu
en það hafi nú ekki svo hafi hún ekkert frétt af kónginum sínum það muni
að drepa alla í sínu ríki
og það liggi ekkert fyrir þeim annað heldur en eymdin svo þeir segja hvort hún hún vilji þá ekki slá í það að verða drottning hjá þeim
því kónginn þeirra vanti
jújú hún tekur vel á því
bara hún megi hafa dóttur sína með sér því þetta sé dóttir sín
þær búa sig svo á stað og þær fara með þeim og þá voru nú engar hafvillur þá
gekk nú allt saman vel
og þegar þau koma í
í hérna kóngsríkið þá er nú kónginum ekið í gullvagni á móti þeim og
þær keyrðar heim í höllina svo er nú slegið upp dýrlegri veislu og
og þau eru börnin konungsins eru í veislunni og svo vill hún láta
dóttur sína sem heitir íslól svarta láta hana fara í kastalann til hinnar hinna barnanna
svo það verður nú úr en þeim þykir voðalega leiðinlegt að fá hana
svo er ekkert haft á móti því annað en það segir ekkert af því nema hún fer að
líða frá þá vill hún nú heldur ráðska vera ráðrík og
og hún fer að tala um kónginn hvort hann ætli ekki að fara að taka skatta af löndum sínum
það séu nú allir sem hugsi um það
nei hann segist nú aldrei gera það hann láti menn sína gera það nei það segir hún að hann verði að gera sjálfur
það sé ekki trúandi öðrum fyrir
og hann ætti nú að taka son sinn með sér því það væri nú
mál að fara að kenna honum einhverja
siði
og eitthvað sem hann þyrfti að gera svo það verður nú úr að kóngurinn fer og með tístran son sinn með sér
og þá er nú bara ísól bjarta eftir og og ísól svarta
svo kemur drottningin til þeirra á hvurjum degi og hún er hún er afskaplega góð við þær og
svo fer hún nú að tala um að þær skuli bara koma út að spásséra því það sé svo gott veðrið og
þær skuli koma út og svo fara þær að ganga og spásséra úti og þetta gengur nú í þrjá daga en þriðja daginn sem þær fara út
þá fara þær langt inn í skóg og þá komu þær að voða stórum
voða stórum hérnana skurði eða
grafningi eða gröf eða ég veit ekki hvað einhverju djúpu ræsi
hún segir að þau hún segist ætla að stökkva hérna yfir því að þær hljóti að geta gert það líka
og það er hún drottningin stekkur yfir og ísól svarta dóttir hennar hún stekkur yfir líka
en hinar treysta sér varla til þess
en samt far þær nú báðar eyja og freyja og ísól bjarta þær eru á eftir
þá segir drottnigin við dóttur sína ja þú tekur á móti móti hérnana ísól
björtu
kastar henni ofan í gryfjuna og ég tek á móti þeim
svo stukku þær yfir fyrst skemmumeyjarnar og hún þreif til þeirra og dembdi þeim ofan í gröfina og hin lenti ofan á
ísól bjarta
og þetta var svo heldjúpt niður og þær sögðu
nú mundu þær deyja þarna
það þyrfti ekkert að vera að hugsa um það meira og svo fara þær
heim til sín
svo líður nú og bíður og svo kemur konungurinn heim og og
og sonur hans og þegar þeir koma heim þá gefur hún þeim óminnisdrykk
drottningin
og svo veit hann nú ekkert tistran annað en þetta sé
ísól bjarta kærastan sín því þau voru trúlofuð kærastan sín
hann veit ekkert annað en það sé hún og hann man ekkert eftir hinni og svo gengur þetta nú allt saman vel og svo
líður og bíður en það er nú að segja af af ísól björtu
lenti niður þá voru þær dánar báðar eða
svo tekur hún skærin og hún pikkar
í fyrir fæturna á sér
svona í vegginn til þess að reyna að komast upp og hún getur klöngrast upp úr og þegar hún er komin upp þá flýtir hún sér inn í skóginn og hún hleypur
hún getur frá höllinni
og hún kemur á bóndabæ hún biður hjónin um að taka sig og hún segist heita næfrakolla
og hún skuli vinna hjá þeim og þau skuli ekki þurfa að iðra þess
hún sé hjá þeim
jájá þeim líst svo ósköp vel á hana og þau taka hana svo til sín og svo berst þetta út að hún sé þau séu búin að
dóttur og hún sé svo dæmalaust myndarleg
svo líður nú og bíður en það er nú að segja frá kónginum
og þeim að þeir voru komnir heim og hann man ekkert eftir henni
hann tístran
svo á svo á að fara að halda veislu
bara að fara að gifta þau
og þá er nú mikill undirbúningur í höllinni en það þarf nú að fá margt fólk að og þar meðal er hún nú
næfrakolla fengin til þess að hjálpa til
kemur í höllina og hún hjálpar til og
gerir vinnur alla daga en svo er það þrjá seinustu dagana fyrir brúðkaupið
að þá eiga brúðhjónin að fara í útreiðartúr
þá kann
brúðurin ekkert
að sitja á hesti svo hún fer til næfrakollu og biður hana hvort hún geti ekki farið í staðinn fyrir sig og haft yfirlitaskipti við sig
jújú hún segist skuli gera það og svo fer hún með honum og
svo ríður en hún biður hana um það að hún megi ekki tala eitt orð við hann ekki segja eitt orð við hann
á leiðinni svo ríður
ríður hún með þeim
eða með honum og
þegar þau eru komin nokkuð inn í skóginn þá segir hann þá segir hún
hér liggur faðir þinn og fóstri minn
hvað segirðu segir hann
ég sagði ekki neitt sagði hún og svo halda þau áfram
komin heim þegar hann er
kominn heim til sín þá segir hann við þá kemur hún nú til hans hún ísól svarta eða kærastan hans þá segir
hvað sagðirðu þegar við komum inn í skóginn
ég sagði ekki neitt segir hún
víst sagðirðu
ég vil fá að vita hvað þú sagðir ég sagði ekki neitt nú verður hún öskrandi vond nú veit hún það að hún hefur sagt eitthvað stelpan og nú fer hún fram
í eldhús eða fram þar sem hún er og segir hvað sagðirðu við hann gastu ekki ha þagað
hér liggur faðir þinn og fóstri minn ég sagði ekkert annað
svo fer hún inn og svo segir hún þetta við hann
og hann svo er það ekkert meira svo næsta dag þá fara þau enn á stað og nú ríða þau
lengra inn í skóginn þá koma þau að gryfjunni
þar sem að henni var hent ofan í
hér liggur mín eyja og freyja og báðar mínar skemmumeyjar tyllti ég mér á tá
stakk ég skærum mínum í vegg tyllti ég mér á tá og því komst ég dauðanum frá
og svo halda þau áfram svo
hvað sagðirðu svo er hún nú lengi
þruðla þetta við hana
og hún getur aldrei skilið það og svo loksins þegar hún er búin að læra þetta þá fer hún nú til hans
svo er ekki meira með það svo líður þessi nótt en næsta morgun þá fara
þau enn á stað þá verður hún enn að fara með honum þá segir hún við
hún verði nú að passað með að tala ekki neitt já hún hélt það að hún skyldi nú ekki segja neitt
svo ríða þau lengra inn í skóginn þegar þau eru komin langt inn í skóginn þá koma þau að voða fallegri eik
þá segir hún hér er sá staður sem ísól bjarta og tístran bundu sína trú og vel megi hann halda hana nú
þú ferð ekki fet upp í rúm nema þú segir mér hvað þú sagðir í dag segir hann segir hann við hana ég sagði ekki neitt
og svo verður hún að fara fram til þess að vita nú hvað hún
sagt og hún hún fer fram og þá læðist hann fram á eftir henni
og þá segir hún gastu ekki þagað hvað sagðirðu
ótuktin þín segir hún við hana
ég sagði bara ekki neitt nema ég sagði hér hér er sá staður sem ísól bjarta og tístran bundu sína trú og vel megi hann halda hana nú
hann skal nú halda hana nú og og svo var dreginn belgur á hausinn á
kerlingin komin og hún er nú heldur
stórhrossaleg og og það er dregin belgur á hausinn á þeim og þær eru bundnar aftan í stóðhross og
og enda þar sína sögu
en það er brúðkaupið heldur áfram og hann var datt af honum
minnisleysið og hann
varð alveg með sínu rétta eðli á eftir og þau giftust og unntust vel og lengi ég kann ekki söguna lengur
jæja á að koma önnur já var nokkur þula höfð aftan við þessa sögu nei
köttur úti í mýri setti upp stýri úti er ævintýri nei ég sleppti því alltaf við sögurnar mínar
það var það er nú kóngur og drottning í ríki sínu þau eiga tvö börn og hann hét sigurður
sonur þeirra
að þau verða að læra konungsbörnin verða að læra allar íþróttir stúlkurnar alveg
piltarnir
og ríða í reiðtúra og allt
öll öll bara allar skylmingar og allt
það barnið hvort það er karl eða kona
sem er færara í í sínu
fagi með þetta það fær verður ríkiserfingi
nú líður og bíður og börnin alast þarna upp hjá foreldrum sínum og þau hafa þeim eru kenndar allar íþróttir það er hún sem er helmingi framar
og svo líður að því að faðir þeirra hann deyr þegar hann deyr þá
þá er það bara hún hún sem stendur til að hún taki ríkið
þykir sigurði það svo leiðinlegt að
og hún tekur því vel og svo bara býr hann sig út með litlar föggur með
sér og fer fer í burt
svo segir ekki af ferðum hans hann hann gengur og gengur
hann hafði eitthvað pínulítið af fé með sér peningum eða eitthvað svoleiðis
eftir af því hann kom eiginlega allslaus í kóngsríki og þar er
kóngur konungur ungur konungur ógiftur
og hann heitir sigurður alveg eins og þessi
svo biður hann um það hvort hann geti ekki fengið vinnu í kóngsríkinu hann talar ekkert um hvur hann sé
en kónginum líst svo afskaplega
vel á hann og tekur því vel að hann vill fá hann í kóngsríkið og svo
biður hann um það að hann skuli vera alltaf með sér hann lætur hann fylgja sér hvurt sem hann fer og þeim þeim kemur afskaplega vel saman þeir eru eins og einn maður