tiro-is/ismus huggingface dataset:
hann þakki honum innilega fyrir að hann skuli hafa varið dætur sínar
og og nú bjóði hann honum sömu kosti
eins og rauð að hann megi eiga hvaða dóttur sína sem hann vilji
og það voru náttúrlega sömu svörin hjá honum og hjá rauð að hann segist helst óska eftir að eignast þá yngstu því að hann hafi langmest fyrir henni haft
er nú farið að undirbúa brúðkaup þeirra en
en fyrir brúðkaupsdaginn þá segir rauðiboli við við sigurð
að hann vonist eftir að hann lofi sér og hvítuhvutu að liggja þarna
inni hjá þeim í herberginu fyrstu nóttina sem þau sofi saman
jájá það var nú kannski auðsótt mál hjá þeim báðum
svo á tilsettum tíma þá arkar allt heim í konungsríki úr kofanum
og þá er allt tilbúið veislan fer þarna svona prýðisvel fram
fjöldi stórmenna sem útleystir voru með gjöfum og og góðum kveðjum
og svo þegar að þau fara að ætla að fara að hátta ungu hjónin þá
fara þau með rauðabola og hvítuhvutu með sér og
og þau leggjast á gólfið en hjónin fara upp í rúmið
og eftir æðistund þá vakna þau við það að
það er óskaplega mikið brölt á á gólfinu
og þau kveikja ljós og sjá að
fríður ungur maður og og fríð ung kona og tíkarhamur á gólfinu og og nautshamur
sigurður tekur hamina og og fer út með þá og brennir þá
en kóngsdóttir dreypir
dreypir víni á varir þeirra beggja og þau vakna
og þau þakka hjálpina og
og náttúrlega þau sömuleiðis ekki síður rauðabola og þau hjónin ekki síður rauðabola og hvítuhvutu því að án þeirra
þeirra aðstoðar hefðu þau nú lítið getað sjálfsagt
svo segja þau þau þeim sögu sína og þá voru þetta stjúpbörn konunnar
drottningarinnar sem ætlaði að fá sér bita af honum rauðabola
ég held ég hafi engu við þetta að bæta og segi lokið sögunni af rauðabola og hvítuhvutu
líklegast hefur nú sagan orðið
endaslepp hjá mér
eitthvað hefur nú orðið af þessu þessu göfuga fólki öllu saman og það er eins og mig minni
giftast ingibjörgu
en hvítahvuta konunginum föður þeirra systra
því hann var ekkjumaður
hefur líklega ekki þýðingu að spyrja þig eins og ég er alltaf að spyrja þú manst ekki eftir að einhver ákveðinn hafi sagt þér þessa sögu nei
alveg það sama já
eins og mig minni endilega en það er ekkert víst að rauðiboli vera einhvers staðar
á prenti í bók já já
neinei ég get ekkert sagt um það þetta það var þetta
blessað fólk sem að eiginlega sagði mér ósköp lítið
það var miklu frekar að það voru hinir og aðrir eldri menn sem að
voru heima kannski og komu heim og voru að segja þeim yngri börnunum frá þessu
sko börnum guðlaugar og og bjargar systir minnar og
og svo þá ja mínum krökkum kannski líka en þó ekki kannski árna já nei því miður ég man það ekki
sagan af rauðabola og hvítuhvutu var eina ævintýrið sem að stefán sagði upp úr sér
hin hafði hann skrifað fyrir sonarbörn sín og hann las þau á bók
nema söguna um flautirnar og tittlinginn sem fékk rauðan þráðarspotta um nefið
þá lagði hann bókina til hliðar og sagði sögurnar að minnsta kosti að nokkru leyti
enda var hann þá ofurlítið hreifur af víni
jæja svo get ég látið aðra þessa
segi ég ekki hálfa sögu meira
ég veit nú ekki hvar sagan gerðist
að það hafi verið samt á englandi
og það segir frá því að það er voða fín frú sem fer með son sinn með sér
leiðandi við hönd niður á bryggju og og það er að koma skip
og af skipinu stígur kona með tvö börn hún kemur til þessarar konu og þær talast við eitthvað
lítilsháttar og svo skilur hún hún var með pilt og stúlku og svo skilur hún stúlkuna eftir hjá
þessari frú
og ég held mig minnir hún segja að hún hefði verið mundi hafa verið móðursystir annars var það ekki víst
svo fór hún heim með barnið og hún ólst upp hún er hún er sex ára þá þessi litla stúlka drengurinn var eitthvað ellefu ára
ára hún ólst upp hún hét úlrikka stúlkan en drengurinn hét frans
frans og úlrikka
svo alast þau upp saman og og
frans á tvær systur en af því að þessi litla stúlka var svo falleg þá öfunduðu þær
hana af fegurð hennar og þær gátu aldrei samlagast henni en þau gátu alltaf komið sér vel saman og þau léku sér saman börn
og og svo þegar hún fer að verða fullorðin og hann fer að fara í skóla
þá er hún látin vinna öll verk með fólkinu með stúlkunum sem þær snertu aldrei við dæturnar
og hún var aldrei vond við hana frúin en hún var heldur aldrei innileg eða góð við hana
og hún ólst upp svona eins og vandalaust barn þó það væri þetta skilt
og svo þegar
heim úr jólafrí í jólafríinu þá hlakkaði hún alltaf svo voðaleg mikið til
voru þau alltaf eitthvað saman fengu að vera eitthvað saman svoleiðis
svo þegar hann er orðinn uppkominn piltur og er í háskóla
þá trúlofast þau sín á milli
mamma hans má ekki vita það og ekki systur hans
og þau skrifast á og hún les aldrei bréfin sín fyrr en á kvöldin að hún er búin að vinna verkin
þá fer hún með þau upp í herbergið sitt og les þau
og svo þennan þennan vetur sem að þau trúlofast þá
þá er hann eiginlega erfiður þær eru alltaf að hnoska á eftir henni
systurnar og
lepja hvurt orð sem þær geta í móður sína og og hún verður alltaf að vera á varðbergi
en svo er það bara að þær rífa einu sinni þá er hún einu sinni að lesa bréfið frá honum og þá rífa þær það af henni og af henni ná þær bréfinu og þær fara með það til móður sinnar
og upp frá því
neina von á því að hún gæti verið verið þar lengur
svo hún bjó bjó sig í burtu fór í burtu
vissi að hún gæti ekki verið lengur henni yrði ekki við vært svo
fer hún hún það segir ekkert af ferðum hennar hún gengur og gengur
kemur í eitthvurt þorp og
hún hugsar með sér að
þá er hún svo heppin að það er kaupmaður og hann vantar ráðskonu og hún fer til hans
og hann á son sem hinrik heitir hann verður strax
hrifinn af þessari stúlku og hann gengur alltaf á eftir henni og
og biður hana að verða stúlkuna sína hún segist ekki ætla að eiga neinn
og segist ekki eiga neinn
en svo er hann svo hann er afskaplega góður og honum líst afskaplega
hann gerir alla skapaða hluti sem hann getur fyrir hana og er afskaplega góður maður
einu sinni fyrir jól
hugsar hún með sér að hún skuli
til þess að að þóknast honum eitthvað þá skuli hún nú
sauma nafnið hans í húfuna hans og hún gerir
nafnið hans í húfuna og hann varð nú alveg yfir sig glaður og þakkaði henni fyrir
og svo líður líður tíminn og hún er þarna og hann gengur alltaf á eftir henni og hann biður hana að eiga sig og það er ekki til neins hún segist engan ætla að eiga
svo einu sinni þegar hann er
úti í verslun þá kemur fátækur svona
hann spyr hann hvur hann sé ja hann segist bara vera svona ferðamaður
og hann hefur voðalega ljóta húfu á höfðinu svo hann segir við
tekur húfuna af sér og og færir honum þá horfir hann lengi á húfuna og segir hvur hafi saumað nafnið í ja það er nú kærastan mín segir hann
hún gerði það hvað heitir hún hún heitir sigríður
svo er ekkert meira með það svo segir hann við hann hvort hann
borða með sér heima jú hann segist nú þakka honum fyrir það svo fer hann heim með honum
og strax þegar hún sér hann þá þekkir hún hann
en hann er ekki alveg viss með hana því hún hafði breyst mikið
á þessum tíma og hann hafði nú gert það auðvitað líka
en svo þegar búið er að borða þá
leita að henni öll þessi ár síðan hún hefði farið í burtu hún
hann hefði alltaf leitað og
aldrei getað fundið hana fyrr en
hann hefði séð nafnið mannsins í húfunni þá hefði sér dottið í húg því það hefði verið eins og það sem hún hefði saumað í húfu handa sér
það væri hún sem hefði saumað þetta
svo það varð nú heldur fagnaðarfundur með þeim og
og hann spurði hana hvort hún vildi nú ekki koma heim með sér nei hún sagðist ekki fara þangað heim
systur hans og móðir en hann sagði að þær væru þar ekki lengur því hann væri búinn að taka
taka við heimilinu og þær væru farnar til annarra landa
svo bað hann hana að koma og þau
þau fóru heim og þau unntust vel og lengi höfðu það gott
er þetta ekki góð saga jú þetta er prýðis saga
hvaða gamla kona sagði þér þetta hvað hét hún hún hét guðný
nokkuð hvers dóttir ha manstu nokkuð hvers dóttir nei það man ég ekki hvurs dóttir hún var en
var gift hermanni
og og þau áttu son sem björgvin hét og hann hefur verið trésmiður hérna lengi
hann var trésmiður hérna og hafði smíðaverkstæði á bergst
hún sagði okkur nú fleiri sögur en ég man bara ekki sögurnar hennar nei þær voru allar langar og
og ég búin að gleyma þeim
þú hefur sagt þessa sögu stundum var það ekki
en þú sagðist ekki hafa lært þú sagðist hafa lært þessa sögu þegar þú varst um fermingu ja ég
fermingu þá þegar hún kom til okkar já
þúsund og ein nótt og ég
þú hefur átt gott með að læra sögur já
ég las þúsund og ein nótt á næturnar og þegar ég átti að sofa þá kveikti ég ljós og ég las í þúsund og ein nótt
og ég sagði alltaf systrum systrum mínum söguna daginn eftir af sindbað
farmanni og svoleiðis sögur svo ég átti ekki ósköp bágt með að muna sögur þegar ég var lítil eða ung
ég var nú þá ekki nema rétt yfir nýkomin yfir fermingu
ég þurfti svo mikið á þeim að halda því þær áttu ekki þá lét ég þær hjálpa mér þær
táðu fyrir
ullina þær kembdu fyrir mig
ég var að spinna
notað notað þær til að hjálpa mér með þessu móti að segja þeim sögu
á meðan þær voru að vinna meðan þær voru að vinna fyrir mig
jæja já þannig höfðum við það
en ég myndi nú ekki geta sagt sögurnar úr þúsund
þó ég myndi þær þá þegar ég
ég gat alveg
ég sagt þær daginn eftir
hefurðu nokkurn tíma heyrt söguna af ásu signýju og helgu
ha hefurðu heyrt söguna af loðinbarða strútssyni af hvurjum loðinbarða strútssyni
þú hafðir miklu meira gaman af þessum sögum heldur en
draugasögum eða huldufólkssögum
draugasögum ég hafði nú ekkert
haft maður heyrði nú nóg af talað um draugasögur og allt svoleiðis þegar maður var krakki
svo var maður svo vitlaus í myrkhræðslu að maður þorði ekki að hreyfa sig
og ég finn nú ekki fyrir því núna þó ég heyri þær
en huldufólkssögur ojá ég hef gaman af huldufólkssögum og ef huldufólk hefur verið til þá er það til enn
en þú hefur aldrei heyrt tröllasögur eða útlegumannasögur tröllasögur uss jú maður heyrði nú tröllasögur
hræðilegar tröllasögur þegar maður var krakki
og útilegumannasögur kannski líka
jájá það heyrði maður heldurðu að fólk hafi trúað því þá að útilegumenn væru til
ég veit það ekki ég held það bara menn trúðu þessum sögum rétt eins og þetta væri
lesið úr guðsorðabók
menn voru krakkar og
og höfðu ekki vit á öðru heldur en
því að þetta væri allt saman til sem að sagt var
en ég er nú að hugsa um fullorðna fólkið sko
ojá ég held fullorðna fólkið hafi trúað því alveg hreint ekki síður en krakkar
annars veit maður það nú ekkert hvað með fullorðna fólkinu bjó
nei svoleiðis í þá daga
það hefur verið náttúrlega með það þá rétt eins og er enn í dag að menn hafa verið misjafnlega skynsamir og
og ályktað eftir því sem að skoðað og ályktað eftir því sem
mönnum fannst best sjálfum
ojá þær voru lesnar og ég las
jæja eigum við ekki að láta þessu slútta með sögu
ég get sagt eina sögu til og svo aldrei framar þakka þér kærlega fyrir við skulum nú ekki við skulum nú hætta núna ég get sagt eina enn
að láta þá aðra spólu
en það er svo sem nóg af spólunum til
reykjavík sigluvogi sextán átjánda janúar
nítján hundruð sextíu og sjö guðríður finnbogadóttir
á ég að koma með hana já
jæja það voru hjón það var karl og kerling í koti sínu og þau áttu sér eina dóttir
það er ekki getið um nafn hennar
jæja kannski þú vildir bara byrja á sögunni aftur fyrst það fór svona
á ég að byrja á
ef þú vildir bara byrja á henni aftur
já það var karl og karl og kerling í koti sínu og þau áttu sér eina dóttir það er ekki getið um nafn hennar en móðir hennar
var orðin veik
og lögst í rúmið og hún sagði við hana að hún vissi það að þegar hún dæði þá vildi pabbi hennar taka hana
sér fyrir konu en það skyldi hún aldrei láta koma fyrir
hún skyldi reyna að koma sér í burtu en hún sagðist ekki geta hjálpað henni hann mundi hafa sterkar gætur á henni og hún yrði að passa sig
hún hún sagðist ekki geta hjálpað henni neitt en hún ætti hérna einn al hann gæti
hún skyldi þegar hún fara fram ti og fela eldinn og stinga alnum í vegg
færi fram
og hann gæti talað þrjú orð og og það og á meðan skyldi hún nota sér tækifærið að
að komast í burtu
svo þegar að hún er dáin þá þá hérnana
um kvöldtíma þá segir faðir hennar að hún skuli nú flýta sér með verkin og hún segir já hún
segist gjöra það og svo hún segist eiga bara ekkert eftir nema að fela eldinn hún ætli að fara fram
fela eldinn hann segist geta gert það nei hún segist ekki vilja það
hún segist ætla að fara fram og fela eldinn sjálf
svo fer hún fram og hún tekur alinn með sér og hún stingur honum í vegg og hún biður hann að svara fyrir sig þrisvar sinnum
svo hleypur hún á stað út en hugsar ekki um að fela eldinn heldur fer út og hleypur í burtu
og þá var karlinn orðinn óþolinmóður og hann segir hvað hún sé að gera því hvort hún sé ekki að koma
hún segist vera rétt búin
sé rétt búin
svo líður góð stund enn og þá kallar hann enn
hvað hún sé alltaf að gera ja hún segist nú vera að sópa að eldinum
svo segir hann hvort hún sé ekki að koma jújú hún segist koma bráðum
sinnum fyrir hana þá er hún búin að koma sér í burtu frá heimilinu
svo segir ekkert af ferðum hennar hún hleypur og hleypur og
karlinn fer svo þegar hann er orðinn langleitur eftir henni þá fer hann að gá að og þá sér hann það að hún er farin
svo hann verður nú hálf
hálf ergilegur það segir svo ekki af ferðum hennar fyrr en hún kemur í
ókunnugt kóngsríki eitthvurt
og hún er þar en svo svo hérnana
verður það þannig að hún lendir í kóngs
hjá kónginum eða í kóngshöllina og
þau taka saman hún giftist kóngssyninum
hún sagðist ekki giftast honum upp á annað en það að hann mætti aldrei taka nokkurn mann
inn á heimilið
nema hún væri
með í ráðum
hann lofaði henni því og svo svo gekk allt saman vel og og svo líður og bíður tíminn
jæja einu sinni þegar einn vetur þá þá kemur fullorðinn maður
biður veturvistar hjá kónginum
kónginum líst svo afskaplega vel á hann og og undir eins tekur hann þarna inn á heimilið
hún sér hann þá þekkir hún hann
svo segir hún við manninn sinn ja nú hafi hann gert illa af því að nú hafi hann
neitt að óttast með þennan mann sem væri jafnindæll og hann segist bara ætla að hafa hann fyrir ráðgjafa sinn
og svo er nú bara ekkert um það annað en þeir bara eru alltaf saman þar sem annar er þar eru báðir
og hann kemur sér svo vel við kóngssoninn og kónginn eða kónginn og og þeir eru alltaf saman
svo er það að hún verður ófrísk drottningin
og það líður að fjölgun og þá þá á
ná bæði í læknir og
og yfirsetukonu til þess að vera yfir henni en þá segir ráðgjafinn uss þess þurfi nú ekki
því hann sé nú alvanur því að sitja hjá svona konum og
og það geti hann gert það geri ekki aðrir betur en hann
og það verður úr kóngurinn trúir þessu hann situr yfir henni
gullfallegt barn
og hann tekur það og fer með það út að glugganum það var hallars það var sýki í kringum höllina og
og það var rétt niður undir glugganum þar sem hún var
og hann bregður hníf á barnið og fleygir því út í sýkið
og nú hérnana og svo lætur hann kettling í rúmið
nú kallar hann á kóngssoninn og segir
ja hann geti ekki gert við því þó
drottningin hans hafi fætt þessa afskrími
þetta sé ekki barn þetta sé bara kött kettlingur sem hún hafi fætt þetta sé einhvur skepna það væri best bara
að losa sig við hana
kóngssonurinn vildi nú ekki heyra það því honum þótti voðalega vænt um drottninguna sína og og svo er
svo er ekki meira með það hún getur ekkert sagt
sagt við því svo líður tíminn og svo verður hún ófrísk aftur og hún eignast annað barn og það fer alveg
á sömu leið hann vill sitja yfir henni og það má enginn koma þar nálægt nema hann og
hún á þetta gullfallega barn
annað barn og hann fer alveg eins með það hann fer með það út að glugganum og bregður hnífi á á það og
og kastar því svo út í
sýkið
og nú setur hann hvolp í rúmið
nú segir segir hann við kóngssoninn ja hann náttúrleg geti látið fylla höllina af svona löguðu
en hann myndi nú ráðleggja honum það áður en hún eyðilegði allt kóngsríkið
því hann gæti hugsað
farið til þess að éta fólk
að þá skyldi hann bara láta brenna hana eða einhvern veginn losa sig við hana
hann vill ekki það kóngssonurinn hann
vill ekki heyra þetta hann segir að þetta sé eitthvað vitlaust hann vill það ekki með nokkru móti
svo líður og bíður og svo eignast hún þriðja barnið
og þá hann fer með það eins og hin og þá lætur hann spýtudrumb í rúmið hjá henni
ekki segist svo kallar hann á kóngssoninn og hann segist ekki vita hvað hvað hann vilji
láta hana hvað hann vilji láta hana safna miklu
í kóngsríkið
af alls slags dóti nú hafi hún
átt bara spýtudrumb
nú verður kóngssonurinn alveg eyðilagður ja hann segir að hann skuli
bara þegar hún sé orðin hress þá skuli bara láta farga henni
hann geti bara sent hana út á skóg og og látið óargadýr rífa hana í sig
og þarna talar hann alltaf
um fyrir kóngssoninum þangað til að hann
hann lætur að orðum hans og hann sendir tvo þræla með hana út á skóg
en þá segir ráðgjafinn
þeir eigi að koma með hjartað úr henni
og færa sér
svo fara þeir með hana út á skóg og þetta var svo gullfalleg manneskja og góð og þeir tíma ómögulega
að deyða hana en þá hleypur hjörtur þar hjá og þeir grípa hann og þeir ná hjarta farga honum og ná hjartanu úr
honum og fara svo með það en skilja hana eftir þarna einmana úti í skóginum
og þar var nú svo leit nú ekki út fyrir að það yrði neitt annað heldur en að
óargadýr kannski kæmu og rifu hana í sig en þeir vildu það
en að verða til þess að deyða hana svo fara þeir heim með þetta og karlinn steikir hjartað og og étur það með góðri lyst
svo líður langur tími og mörg nokkur ár og
og aldrei fréttist neitt af drottningunni og enginn hafði séð neitt hvað af vissi neitt hvað af henni hafði orðið
annað en þeir hefðu deytt hana og komið með hjartað úr henni
nú fer kóngssonurinn á dýraveiðar og það var eins og vant var karlinn vildi fara með honum
á dýraveiðarnar og þeir eru saman
eins og vant er
jæja það gerir þá voða mikla þoku og og villu í skóginum og þeir villast og villast og þeir vita ekkert hvurt þeir fara og
og svo eru allir sem voru með
á dýraveiðunum þeir eru allir komnir heim en kóngssonur er ekki kominn og ekki heldur
ráðgjafinn hans
en það er nú að segja af þeim að þeir eru búnir að villast langt fram á nótt og
þeir sjá sér hvurgi næturstað og svo koma þeir að litlu húsi voða litlu húsi í skóginum
sem kóngssonur vissi nú ekkert að það ætti að vera nokkurt hús þar þeir berja að dyrum og það kemur kona til dyra
og hún spyr hvurjir þeir séu og þeir segja til sín og
og hún hélt að það væri nú ekki staður fyrir hvorki kónga né ráðgjafa í sínu sínum híbýlum þau væru nú
svo stór að það væri rúmuðu svoleiðis menn svo þeir biðja
þeir biðja hana í guðanna bænum að hýsa sig því þeir það sé liðið sé ekkert liggi ekkert fyrir þeim annað en dauðinn þeir gætu
hvurgi hallað sér að því það sé svo mikið bæði vont veður og
og þeir rati hvurgi
svo þetta
verður nú úr að hún fer með þá inn og inn í einhverja stofu eða herbergi og
og svo fer hún til þess að útbúa mat handa þeim og og gera þeim vel til góða og
og það verður nú bara þeir verða voða skrafhreifnir og glaðir
að gefa þeim mat og og situr svo hjá þeim og talar við þá og spyr þá almennra tíðinda
jájá þeir segja henn allt mögulegt sem hún spyr þá að
svo talast svo til að
hvað hafi drifið á dagana ja það finnst konunni alveg vel til fallið og
það sé þá langbest að
að konungurinn byrji
og segi sína
og það er tilfellið að hann segir allt hvað hefur komið fyrir hann og hún hlustar á og
og segir hvort þetta geti átt sér stað svona svona lagað og hvort þetta
geti hafa bara geti átt sér stað
jájá þeir sögðu það báðir
hann fullyrti það ráðgjafinn já hún hefði verið svona hún hefði þetta hefði verið bara einhvur skepna
þá segir svo er konungurinn og hann er nú ósköp niðurdreginn þegar hann er búinn að segja þessa sögu og hún segir
hún segir konan þín hún hefði nú ekki getað trúað því
að hann að hann gæti trúað svona löguðu á drottninguna sína
en svo er ekkert meira með það hinn fullyrti það að þetta hefði nú verið
verið samt svona
jæja og þá segir þá segir konan
nú sé komin
nú sé komin röðin að honum nú eigi hann að segja sína ævisögu
segir hún við karlinn ja hann segir hún sé nú ekki svo mikil eða löng og hann geti það
svo hún segir við hann ja hvort hann vilji ekki gjöra svo vel og setjast hérna í stól sem hún vísar honum til
að hann skuli nú sitja í stól setjast í þennan stól það var voða fallegur og veglegur stóll sem hún
færði fram til hans til að setjast í og hann skákar sér niður í hann
leið og hann sest niður þá smellur hringur utan um hálsinn á honum
rauður hringur
svo honum verður nú eins og hálfhverft við
svo hún segir ja þetta sé nú ekkert það bara þetta fylgi stólnum þessi náttúra fylgi stólnum
og nú skuli hann fara að segja sína ævisögu og hann ætlar nú að gera það byrjar á því
en svo ætlar hann nú ekki að segja nema bara það sem
gott þykir þá segir hún hertu að hringurinn rauði
segir hún þá herðir
hringurinn að honum svo
nú skuli hann bara segja söguna eins og hún sé hann skuli segja alla sína ævisögu eins og hún sé og það verður
hann ætlar að draga undan þá segir hún alltaf hertu að hringurinn rauði og hringurinn herðir að honum svo karlinn segir upp alla söguna og segir hvað
þá er hann faðir þessarar
drottningar
hann hefði farið að leita hana uppi og þegar hann hefði fundið hana þá hefði honum fundist gott að geta hefnt sín svona á henni og
og eyðilagt börnin hann hefði
skorið börnin hennar og fleygt þeim í díkið og og látið annað annað í
kóngssonur var alveg hreint eyðilagður og
og svo svo segir hún jæja hertu nú að hringurinn rauði og svo herti hann að þar til karlinn var dauður
og þá snýr hún sér að kóngssyninum og segir
jæja þarna hafi hann nú séð það hvort að þetta hafi ekki verið vitleysa af honum að trúa þessum manni
hann hefði átt að gera eins og drottningin hans hefði beðið hann að taka engan ókunnugan inn á heimilið
nema hún vissi af því
svo fer hún og opnar dyr og spyr hann að hvort hann vilji ekki koma hérna
og þá situr kona þar með þrjú börn
hún segir við hann að
hvað hvort hann haldi það þar sem hann hafi látið látið fara með hana út á skóg og það hefði átt að taka úr henni hjartað
já hann segist nú ekkert halda um það
svo hún segir já þetta sé drottningin hans og þetta séu börnin hans
hún hafi verið við hallargluggann þegar að
karlinn hafi
hafi ætlað að deyða börnin og þá hafi hún lagt handlegginn
yfir og hún sýndi honum þrjú ör á handleggnum á sér eða skurði þrjá skurði á handleggnum á sér
sem hann hefði skorið
hafa tekið börnin þau hefðu aldrei farið í sýkið hún hefði tekið þau og
og farið með þau og svo hefði hún tekið konuna hans líka þegar hún hefði verið komin út á skóg
og þetta væri drottningin hans og hann
nú meiri fagnaðarfundur en frá megi segja og hann fór heim í
kóngsríki með drottninguna sína og þau unntust vel og lengi ég kann ekki söguna lengur
hver hver sagði þér þessa sögu o það get ég nú ekki munað
voða langt síðan ég var barasta smákrakki þá heldurðu að
sem hefur verið heima á heimilinu bara fullorðin manneskja sagt mér hefurðu sagt þessa sögu stundum seinna
o ekki ekki svo mikið
já ja
þegar að mínir krakkar voru litlir þá kann ég að hafa sagt þeim já
já svona smásprett já það er nefnilega það
þú vildir kannski endurtaka fyrir mig setningu þarna þegar hún var að deyja þarna
já mamma hennar mamma hennar já
ætlaði að biðja hana um það að láta það aldrei koma fyrir að að verða eftir
altsvo kona föður síns hún skyldi reyna að koma sér í burtu
láta það ekki koma fyrir og þá gaf hún henni alinn til þess að
að hjálpa henni að komast í burtu
finnbogadóttir segir frá
sigluvogi sextán reykjavík átjánda janúar nítján hundruð sextíu og sjö
það var einu sinn kaupmaður og hann átti þrjár dætur það er ekki getið um konu hans því hún hefur víst verið dáin
en hann var fátækur
og hann segir við dætur sínar að hann þurfi að fara
fara í ársferð í burtu til þess að útvega sér einhverjar vörur
og svo svo eiga þær að hafa heimilisráð á meðan og hann segir við þær
hvað það sé sem hann eigi að færa þeim hvort þær langi ekki
systurnar segja strax jú þær ætli að biðja hann að færa sér fallega kjóla
en sú yngsta segir ekkert
svo það er ekki getið um nöfn þeirra eldri en sú yngsta hét fríða og hún var vön að hafa öll bæjarverk
svo segir hann við yngstu dóttur sína sem honum þótti nú eiginlega vænst um
hvort að það hafi ekkert verið sem hana langaði til
hún sagði nei sig langaði ekki að fá neitt
og svo gekkst hann eftir því aftur þá sagði hún
ef að hann sjæði eina rauða rós þá ætlaði hún að biðja hann að færa sér hana
svo segir ekki af ferðum
hans hann fer svo í ferðalagið og það segir ekkert af ferðum hans fyrr en hann kemur til baka og hann gengur þykkan skóg
því þá hafa nú víst ekki verið alltaf bílar