tiro-is/ismus huggingface dataset:
aftur víkur sögunni heim í helli loðinkóps
nokkru eftir að þetta gerðist sem hér að framan hefur verið frá sagt er það eitt kvöld þegar loðinkópur er kominn heim og búinn að
að matast og hvíla sig nokkra stund að helga segir við hann
það er ég nú viss um að þetta lítilræði sem þú færðir þeim pabba og mömmu um daginn er nú til þurrðar gengið
mikið værir þú góður ef þú vildir færa þeim aftur eitthvað smávegis
þau eru bæði orðin gömul og ekki menn til að afla sér lífsviðurværis
loðinkópur svarar það er alveg sjálfsagt helga mín þú átt það meira en skilið og þú skalt ekki
og þú skalt taka það
til í kvöld sem þú vilt senda þeim og skal
ég skal fara með það strax þegar ég vakna á morgun
þú skalt ekki hafa það minna en um daginn mig munaði ekkert um að halda á því
helga þakkar honum hans góðu undirtektir og þegar hann er sofnaður fer hún að eins og í hið fyrra skiptið
lætur nú signýju í pokann og segir henni eins og ásu að
hún vör við að loðinkópur ætli að fara að skoða í pokann skuli hún segja sé ég þig enn sé ég þig enn
bindur helga svo fyrir pokann
morguninn eftir þegar loðinkópur hefur matast spyr hann
hvar pokinn sé sem hún ætli að senda foreldrum sínum hún bendir á hvar pokinn stendur og hefur
sömu orð um
fyrr að hann sé kannski of þungur en hann telur að svo muni ekki vera
þegar hann hefur kvatt helgu biður hún hann fyrir kveðju sína
ámálgar hún svo
fyrri ummæli sína að hann skuli ekkert vera að forvitnast
um hvað í pokanum sé þar sé ekkert annað en matur og klæðnaður enda sjái hún alltaf til hans
loðinkópur skálmar nú af stað en finnst nú pokinn vera ennþá þyngri en hinn fyrri
þegar hann kemur á þær slóðir sem hann hvíldi sig í fyrri ferðinni finnst honum hann vera orðinn svo þreyttur að hann megi til með
að hvíla sig og hann gerir það
tekur pokann af sér og leggst niður svo hann hvílist betur
þegar hann hefur legið dálitla stund segir hann við sjálfan sig
gaman væri nú að líta í pokann og sjá hvað helga mín sendir foreldrum sínum
stendur hann svo upp og ætlar að fara að leysa frá pokanum heyrist honum þá
vera sagt með málróm helgu sé ég þig enn
hrekkur í kút
þegar hann heyrir málróm helgu slöngvar pokanum á bak sér
glöggt er auga í helgu minni
gegnum holt og hæðir og helli sinn aldrei skal ég í pokann brauka þó brotni í mér hryggurinn
að svo mæltu hraðar hann sér af stað og léttir ekki fyrr en hann kemur heim til karls og kerlingar
hann leggur pokann við bæjarkampinn og segir þeim að helga hafi sent þeim þetta og flýtir sér svo heim aftur
ekki löngu eftir að þessir atburðir gerðust er
það eitt kvöld að loðinkópur kemur að máli við helgu á þessa leið
jæja helga mín mér hefur líkað svo vel við þig og þú hefur þjónað mér af svo mikill kostgæfni
að nú vil ég að þú verðir konan mín.
helga tekur því líklega og loðinkópur heldur áfram á morgun fer ég
til að bjóða kunningjum mínum í veisluna
og verð nokkuð lengi í þeirri ferð því þeir eru dreifðir um allar áttir og eru margir
á meðan undirbýrð þú allt undir brúðkaupið
og vil ég að þar verði sannarlega veitt bæði matur og mungát þú skalt ekkert til spara
morguninn eftir fer svo loðinkópur til að bjóða í brúðkaupið en helga að undirbúa það
hún vinnur að undirbúningnum daga og nætur og hraðar því sem mest hún má
þegar allt er tilbúið dekkar hún langborð tekur
annan september nítján hundruð sextíu og níu stefán guðmundsson á hótel höfn í hornafirði hann af stað já að bjóða
hún vinnur vinnur að undirbúningnum daga og nætur og hraðar því sem mest hún má
þegar allt er tilbúið
dekkar hún langborð
setur á það stór trog kúffull af alls konar matvælum
og öllu þar tilheyrandi sömuleiðis ölföng og drykkjarhorn
að því búnu tekur hún trédrumb og útbýr hann þannig að öllu leyti að ekki verður annað séð en að það sé sjálf brúðurin og
setur hana svo niður í öndvegi við veisluborðið
síðan klæðir hún sig í mestu fataræflana sem hún á
málar sig alla úr sóti svo hún verður alveg óþekkjanleg
tekur síðan krókbrík stingur því á milli fóta sinna og ríður af stað
þegar hún hefur haldið þannig
áfram æðilengi mætir hún stórum hóp af ríðandi risum
hún þykist vita að þetta muni vera brúðkaupsgestir loðinkóps
þegar þeir mæta henni segja þeir allir einum munni
hvert ætlar kolamær með krókstaf að ríða helga svarar heim heim ég
hvert ætlið þér o við ætlum
í dimmadal að drekka þar vín komst þú þar kolarassan þín
já ég kom þar
brúður var á bekk sett breiddir niður dúkar full voru ölker svo flóaði út af
o ríðum og ríðum og skellum undir nára og látum ekki brúðurina bíða segja risarnir slá í hestana og þeysa af stað
nokkru síðar mætir helga öðrum hóp og eru það allt tvíhöfðaðir þursar
þeir mæla sömu orðum til helgu og fyrri hópurinn og helga svarar á sama hátt
halda hvoru tveggja svo áfram ferðum sínum
ekki leið á löngu þar til helga mætir þriðja hópnum er hann langfjölmennastur
og allt þríhöfðaðir þursar þar þekkir helga bóndaefnið sitt loðinkóp
hún sá að allir hóparnir voru meira og minna ölvaðir
áberandi mest
þegar þursarnir mæta helgu segja þeir hvert ætlar kolamær með krókstaf að ríða helga svarar heim
heim heim ég
hvert ætlið þér
við ætlum í dimmadal að drekka þar vín komst þú þar kolarassan þín
já ég kom þar brúður var á bekk sett breiddir niður dúkar full voru ölker svo flóaði út af
o ríðum og ríðum og skellum undir nára og látum ekki brúðurina bíða keyra
keyra nú hestana sporum og flýta sér sem mest þeir mega heim í dimmadal
þegar þangað er komið
setjast allir hóparnir að borðum éta og drekka af bestu lyst
eftir því sem þeir gerðust ölvaðri fór hávaði og ólæti að gera vart við sig sumir
brúðkaupsgestirnir fóru þá að tala við brúðurina og gerðu sig líklega
líklega til að láta vel að henni en hún ansar engu og hreyfir hvorki legg né lið
gekk svo fram um hríð
að síðustu leiddist risunum fálæti brúðarinnar og einn risinn gerist svo djarfur að hann slær hana þéttingshögg á vangann
brúðurin var ekki fastari í sessi en svo að hún dettur við höggið og dettur niður á gólf
þegar loðinkópur sér þetta reiðist hann ógurlega
og ræðst á þann sem höggið greiddi og urðu þar almenn áflog sem lauk ekki fyrr en allir risarnir lágu dauðir á hellisgólfinu þannig endaði brúðkaup
brúðkaup loðinkóps
en það er af helgu að segja að hún hélt áfram ferð sinni heim til foreldra sinna
urðu þar mestu fagnaðarfundir og fannst þeim karli og kerlingu þau hafa heimt helgu úr helju
helgu óraði eitthvað fyrir því hvernig allt hefði endað með risunum í veislunni í dimmadal
hóf hún því máls á því við systur sínar að þær skyldu allar fara í helli loðinkóps og athuga hvernig þar væri ástatt
þær tóku því vel og lögðu allar á stað í dimmadal þegar þangað kom sáu þær
fljótt hvað skeð hafði drógu þær nú öll tröllin út og brenndu
til ösku
síðan gengu þær í hellinn og tóku þaðan svo
mikið sem þær treystu sér að bera af gulli og gersemum og fóru með heim
lifðu þau svo öll góðu og friðsömu lífi til hárrar elli
ása og signý kepptust um að gera helgu allt til þægðar og launa þannig
misgerðir lýkur svo þessari sögu já
viltu gera eitt að segja hérna það er setningin ummm
þannig endaði brúðkaup loðinkóps bara segja það þá get ég skeytt því inn í á eftir það nefnilega brakaði svo í
endaði brúðkaup loðinkóps já
nú ætla ég að segja ykkur söguna af honum bráðráð
laust fyrir manntalið sautján hundruð og þrjú bjuggu hjón á lambleiksstöðum
í lambadal
þau voru efnuð og áttu margt gangandi gripa það eina sem skyggði á hamingju þeirra var að þau áttu ekkert barn
hjónabandið var hið besta en barnleysið olli þeim ógleði og áhyggju
sérstaklega bar á því með konuna og þó einkanlega þegar bóndi hennar var eitthvað fjarverandi fór hún þá oft einförum
eitt sinn þegar bóndi var að heiman var konan venju fremur leið
henni fannst hún hvergi geta fundið frið eða unað
þegar morgunverkum var lokið fór hún eftir
eftir hádegi út æðilangt frá bænum
hún leggst niður
í grænum hvammi og rekur þar raunir sínar við sjálfa sig
þegar hún hafði verið þar æðilanga stund
sækir mjög á hana svefn eða einhvers konar mók
hún gat ekki gert sér þett hún gat ekki gert sér grein fyrir
hvort hún vakti eða svaf
en henni fannst koma til sín maður hann er fríður sýnum karlmannlegur og býður af sér hinn besta þokka
hann heilsar henni talar glaðlega til hennar en hún tekur lítið undir
hann fæst ekki um þó hún vilji ekkert við hann tala og lætur móðan mása
eftir nokkra stund spyr hann hvað amar að þér kona
hvað veldur
hún svarar engu fyrst í stað hann margendurtekur spurningu sína og að lokum svarar hún
mér er ekki til neins að segja þér það þú getur ekki bætt úr því
aðkomumaður segir það er ómögulegt að segja nema ég geti eitthvað hjálpað þér að minnsta kosti gerir ekkert
til þó að þú segir mér hvað að þér amar það getur ekkert sakað
eftir langa umhugsun segir hún honum eins og er
þá segir aðkomumaður átti ég ekki á von
ég er hér um bil viss um að ég get bætt úr þessu þú skalt ganga hérna niður að
bæjarlæknum þar munt þú sjá tvo silunga annar er með venjulegum lit en hinn er svartur
þú skalt reyna að ná silungnum sem er með venjulega litnum en hinn máttu alls ekki taka
síðan skaltu fara heim með silunginn sjóða hann og borða en muna verður þú mig um það að
bíta
ekki beinin og drekka ekki soðið
það er spá mín að þú munir eignast dreng þú skalt láta hann heita bráðráð
hann mun verða hraustur og efnilegur
en það set ég upp að ég fái að taka hann til mín daginn sem hann verður tíu ára
síðan hverfur maðurinn
þegar konan vaknar
er hún orðin allt önnur hún er glöð og vongóð
það er ljóst í huga hennar allt sem maðurinn sagði við hana
hún stendur upp gengur niður að læknum og þegar hún hafði gengið meðfram honum lítinn spöl sér hún silungana
hún leggst á bakkann fer með hendina vo
varlega niður í vatnið og grípur báða silungana sem lágu kyrrir hlið við hlið
hún gengur heim með þá slægir og síður þegar hún
telur að að þeir séu orðnir að þeir séu soðnir fer hún strax að borða
silunginn með venjulega litnum henni þótti silungurinn góður og langaði í meira
eins og óafvitandi borðar hún svarta silunginn líka
þegar hún hafði lokið við að borða silungana
fær hún óstjórnlega löngun til að bíta beinin og súpa soðið
hún hugsar með sér
ekki get ég
ég trúað því að það saki nokkuð þó ég láti það eftir mér að bíta beinin og súpa soðið það er svo gott
og freistingin verður yfirsterkari og konan lætur þetta eftir sér
að þessu loknu líður henni svo
leikur við hvern sinn fingur og hún er hin ánægðasta
þegar bóndi hennar kemur heim verður hann alveg undrandi yfir hve kona hans er breitt
hann ætlar varla að trúa sínum eigin augum eða eyrum
hann spyr hana að því hvað það sé sem hafi
valdið þessari
skapbreytingu hennar
kastar sér í fang bónda síns og segir honum það hafði sem skeð hafði meðan hann var í burtu og bætir svo við
ó ég er svo vongóð um að ég muni eignast son
bóndi vefur hana að sér og styrkir hana í trú sinni
dagar líða fer húsfreyja að þykkna undir belti og á sínum tíma leggst hún á gólf og fæðir fríðan son
hann var vatni ausinn og nefndur bráðráður eins og draummaðurinn lagði fyrir
bráðráður vex upp með foreldrum sínum ekki síður til andlegs en líkamlegs þroska hann var hvers manns hugljúfi
og yndi og augasteinn foreldra sinna
þegar leið að því að bráðráður yrði tíu ára
fór að bera mikið á að foreldrar hans yrðu ókát
og eftir því sem nær nær leið afmælisdegi hans varð það enn meira áberandi
bráðráður tók eftir þessu og gat ekki skilið hvað til þess kæmi
hann velti þessu fyrir sér allar stundir en komst ekki að neinni sennilegri niðurstöðu
að síðustu tók hann þau tali og bað þau að segja sér hvað ylli þessu fálæti þeirra og ógleði
þau vildu ekkert um það tala sögðu að þetta væri bara
hugarburður hans þau væru eins nú sem endranær
bráðráður gat ekki sætt sig við þessi svör þeirra og
hætti ekki fyrr en þau sögðu honum hið sanna
hann reyndi að hugga þau og telja þeim trú
um að ekki væri ómögulegt að maðurinn
bráðráður gat ekki sætt sig við þessi svör þeirra
og hætti ekki fyrr en þau sögðu honum hið sanna
hann reyndi að hugga þau
og telja þeim trú um að ekki væri ómögulegt að maðurinn lofaði sér að vera eitthvað lengur hjá þeim
og svo væri ekki víst að hann kæmi nokkuð að sækja sig
foreldrar hans voru treg til að trúa slíku
þó var eins og þeim létti frekar eftir
bráðráður segir afmælisdagur minn er á morgun þá verð ég tíu ára
nú skuluð þið í fyrramálið taka flíkurnar úr rúmum ykkar og fara með þær út á skóg og tína þar úr þeim lýsnar
það verður ekki eins átakanlegt fyrir ykkur ef maðurinn kemur að sækja mig að vera fjarverandi
þau samþykkja þetta og morguninn eftir taka þau flíkur sínar láta þær í poka kveðja bráðráð innilega þakka honum alla veitta ánægju
og biðja honum allra heilla ganga svo út á skóg
þegar þau eru farin tekur bráðráður
sparifötin
klæðir sig í þau og fer út
hann er að labba fram og aftur um hlaðið þegar hann sér að ókunnan ókunnan mann ber að garði
aðkomumaður gengur rakleitt til bráðráðar réttir honum höndina
og segir sæll og blessaður bráðráður minn
mikið ertu nú orðinn stór
og efnilegur ekki nema tíu ára nú er ég kominn að sækja þig jaá ég veit það segir bráðráður
hvar eru þau faðir þinn og móðir
úti á skógi segir bráðráður
hvað eru þau að gera þar spyr maðurinn þau fóru til að skilja eftir það sem þau finna en koma með það sem þau
finna ekki
hvernig í ósköpunum geta þau það hvernig fara þau að því að skilja eftir það sem þau finna en koma með það sem þau finna ekki
það get ég ekki skilið segir aðkomumaður
það skaltu segja þér sjálfur segir bráðráður það get ég ómögulega segir
aðkomumaður góði segðu mér það nei það geri ég ekki
segir bráðráður
æjú gerðu það mig langar svo til að vita hvernig þau fara að því að koma með það sem þau finna ekki
bráðráður segir ég skal gera það ef þú lofar mér að vera tíu ár til hjá foreldrum mínum
ómögulega þú ert orðinn svo stór að þú getur svo mikið hjálpað mér segir maðurinn
jæja segir bráðráður sittu þá með heimsku þína
þeir eru æðilengi að karpa um þetta en bráðráður lét engan bilbug á sér finna
síðan segir aðkomumaður
það er best að ég láti undan og lofi þér að vera
tíu ár til ef þú segir mér þetta
bráðráður segir
gastu ekki tekið það í hausinn
fóru með flíkurnar sínar út á skóg til að tína úr þeim lýsnar og auðvitað skildu þau lýsnar sem
þau fundu þar eftir
en koma með það sem þeim sást yfir að finna og svei þeim
þeim ker
svei þeirri kerlingu sem beinin át og soðið drakk segir komumaður og hleypur burt án þess að kveðja bráðráð
eins og ég var að segja þér áðan þá þá hérna var það meining mín að að
láta hana dóru hans emils fá þetta já en af því varð nú aldrei
svo atvikaðist það þannig að ég eignaðist þarna sonardóttur elskulega sigurbjörgu
þá datt mér nú hug eftir að ég fór að segja henni þessar sögur að ég skyldi nú gefa henni
þessar bleklessur eftir mig
og það gerði ég og hún hefur geymt þær
síðan og ætlar sér að eiga þær
en líka sagði ég þér það að það kom til einhvern tíma við góðkunningja minn að
að ég sendi honum bækurnar eða sendi honum þetta suður til reykjavíkur og hann athugaði hvort að einhver vildi ekki einhver bókaútgefandi vildi ekki
setja þetta á þrykk en
það leit enginn við þessu eins og eðlilegt var þetta er svoddan bull og vitleysa og og gert bara sér til dægrastyttingar að
að klessa þessu á á blað varst þú ekki vanur að segja þínum börnum þessar sögur
nei ég var það nú eiginlega ekki
á þeim árum þá var ég
var ég nú einyrki og
var eiginlega oftast nær úti já en eftir að að að eða þegar árni fór eiginlega að geta gengið
þá skildi hann aldrei við mig
hann labbaði alltaf með mér úti og bæði bæði að að að
við að hýsa fé og og taka hey í poka og annað slíkt
en ég minnist þess ekki að ég gerði mikið af því að segja honum sögur
við röbbuðum eitthvað svona um daginn og veginn eða eða með öðrum orðum bara um það sem að við vorum í það og það skiptið
hafði svo mikla ánægju af þessu blessaður strákurinn
og var svo innlifaður í það að fylgjast með störfum í sambandi við lifandi náttúru
að enn þann dag í dag er það svo að hann getur
ekki hætt því að eiga einhverjar skepnur
hann er til dæmis með nokkrar kindur hér hér inni í löndum
og heyjar fyrir þeim á sumrin og hirðir þær á vetrin já gerir hann þetta þó ekki til þess að hagnast af því
því að ég veit það að ef að allt það væri reiknað
að hann leggur fram
áburður fóðurbætir og svo og svo allt það verka sem hann leggur í þetta að þá
ef að það væri allt reiknað að þá væri það svo langt frá því að búið stæði undir sér jájá
en það er bara þetta að það er ánægjan fyrir hann og svo líka það að það er ekki einskis vert
eiga þessar skepnur
fyrir þann mann sem að á börn
sem að hafa gaman af að fylgjast
elsku litlu börnin mín já
en þú hefur fyrst og fremst farið að segja þeim sögurnar
frændbörnum já þarna og svo þínum eigin
að ég fór ekki að segja þessar sögur eða rifja þær upp
fyrr en að þessi blessuðu litlu börn mín börn árna og svövu
fóru að stálpast og ég held næstum því að mér sé óhætt að segja það að
einmitt verið sagan af tittlingnum sem karlinn hjó nefið af sem að varð til þess að ég
fór að rifja þetta upp já ekki man ég hvernig það kom til en heima í eldhúsi
var það einhvern tíma að eitthvað það kom fyrir sem að minnti mig á
eitthvað í sambandi við við það
þegar þegar tittlingurinn var að eltast við að fá sér rauðan spotta um nefið að að ég fer að þylja þetta upp
og þá segir svava svona þegar ég er búinn að rausa þessu úr mér
þetta kalla ég minni að muna þetta allt saman nú þetta verður til þess að ég
að rifja þetta nánar upp og og
fæ þá
þessa sögu alveg þó ekki sé
merkileg og
og fer svo að hugsa um fleiri gamlar sögur sem að einhvers staðar voru nú geymdar í hugskoti mínu
þó að vísu gleymdar væru já
en þú hefur ekki þá rifjað þær upp af bókum þegar þú fórst að hugsa um þetta aftur ekkert hvað þú hefur ekki notað bækur nei
þegar að þetta fór að rifjast upp fyrir mér þá fór ég svona smám saman að segja börnunum það sem að
ég mundi náttúrlega
til að til að
að síðustu
svo hefurðu skrifað þær upp
austur í breiðdal
austur í breiðdal skrifaði ég þær
og hingað í felli flutti ég þær með mér já heima í felli mínu elskulega fagra guðdómlega felli
ert þú alinn upp þar ég er alinn þar upp já
fluttist þangað með föður mínum og systkinum þegar ég var á þriðja ári
þegar ég var að verða sextugur
svo ég var þar með öðrum orðum í fimmtíu og átta ár
og það hafa verið
tuttugasta og annan september
sextíu og níu stefán guðmundsson á hótel höfn í hornafirði var venja að lesa mikið sögur það var það var þónokkuð
það var til dæmis íslendingasögurnar
þær voru lesnar þær voru lesnar já venjulega á hverjum vetri ekki ekki kannski allar en eitthvað af þeim en þó var það sérstaklega að það voru rímur sem voru kveðnar
nú og svo var það líka að hérna
líklegast þegar ég hef verið um það bil tíu ára að
þá voru stjórnmálin svo óskaplega ofarlega
í hugum
nítján hundruð og átta sumarið sem ég varð tíu ára þá var kosið um
um frumvarpið sem kallað var
eða eða uppkastið sem að sem að hérna hannes hafstein átti svo átti sinn mikla þátt í
og þá var það að að einmitt í breiðdal að þá er miðstöð fyrir frambjóðendur
til alþingiskosninga
hjá hjá elskulegum
vini okkar í felli birni stefánssyni sem þá var verslunarstjóri á á breiðdalsvík og hann var svoleiðis ákveðinn
hafsteinsmaður
og náttúrlega reri öllum árum að því að auka fylgi hans sem mest
og frambjóðendurnir þarna þetta voru nú engin smámenni
smámenni
þar var til dæmis
jón ólafsson
hans minnist ég nú eiginlega einna mest og best því hann var svo mikill á velli feitur og stór og og skemmtilegur maður
hann og og jón frá múla
afi afi jóns múla sem að núna vinnur við ríkisútvarpið
kunnur og enginn vill eiginlega missa af að hlusta á morgunrabbið hans það borgar sig alveg að að að
að vakna klukkan sjö til þess að hlusta á hann
og nú þessir þessir jónar voru fyrir heimastjórnarflokkinn sem kallaður var hafsteinsflokkinn hannesarflokkinn
svo voru ýmsir fleiri þar á meðal
einhver sá allra elskulegasti maður sem ég hef nokkurn tíma séð og dálítið kynnst
kynntist honum eða þessum mönnum
þannig að það var bróðir minn sem að björn stefánsson fékk til að
bróðir minn emil sem að björn fékk til að
vera hestasveinn hjá þessum mönnum og þarna hafði ég svoleiðis gott samband
í gegnum hann
að ég gat alveg fylgst með þessu eins og mig langaði til og það var svo einkennilegt hvað ég ungur asni
hafði gaman af að fylgjast með þessu og ennþá man ég ef ýmsar klausur sem að
fram á á fundum sem að þeir héldu þarna í breiðdalnum
en já svo var það svo var það hérna hann
sá elskulegi og góði og fallegi maður hann þorsteinn erlingsson hann var þarna líka í framboði ásamt ýmsum fleiri
og guð veit hvað
varla hrifist af nokkrum manni meira en honum
þetta yndislega sakleysislega
sakleysislega framkoma hjá honum
skeggið svona fallegt og og talandinn svo innilegur en
það get ég ekki viðurkennt að hann
hann hafi rekið jón ólafsson í vörðurnar þegar þeir voru að kljást á fundum það var nú síður en svo eins og eins og þó að að að að hérna benedikt nei bjarni benediktsson
sonur sonur benediktar frá hofteigi frænda frænda míns og góðkunningja
heldur fram í bók sem hann skrifar um þorstein
hann heldur því fram að sums staðar á fundunum þá hafi þorsteinn alveg átt fundinn
og kveðið jón ólafsson alveg í kútinn en það er meira en ég get
vegna þess sem að fram kom á fundunum þarna í breiðdalnum ég náttúrlega var ekki annars staðar eins og eðlilegt er tíu ára gamall strákur
en jæja hvað er ég að þvæla meira um
þjóðsögurnar lesnar hjá ykkur
þær voru ekki lesnar það var lítið um það að þær væru lesnar
það voru eins og ég segi það voru það voru hérna það voru íslendingasögurnar og og hérna rímurnar sem að kveðnar voru já
og var það siður að rabba um efnið og útskýra þetta fyrir ykkur dálítið dálítið var var það
með rímurnar já þetta var svo eddublandið að að það var ekki fyrir nokkurt nokkurt barn að skilja þetta
og þetta var dálítið
en þó ekki nægilega
kynntist minni elskulegu konu og hún var að kveða og og syngja því hún var afskaplega ljóðelsk og kunni mikið af ljóðum
að þá var það að mig mig rak svo mikið í vörðurnar og hún útskýrði fyrir mér já
það bara faðir þinn sem kvað
undir með honum nei eða skiptust
síst faðir minn sem kvað
já sem að vorum látnir kveða
það vorum við stákarnir og
og sannast sagt var það einhvern veginn þannig án þess að ég ætli nokkuð að rýra minningu míns ágæta föður
að flestu leyti
að þá var það einhvern veginn þannig að hann hafði ekki neinn áhuga fyrir að skemmta okkur
nei hann lét okkur um það að
og og segja sögur og lesa sögur
án þess að koma þar nokkuð nærri sjálfur blessaður kallinn
já svo langaði mig að spyrja þig aðeins um bænir ykkur voru kenndar bænir var það móðir þín
móðir mín nei öðru nær
mitt mesta áfall fyrsta
fyrsta áfall og náttúrlega um leið það mesta ég verð náttúrlega að segja það
var það að
ég missi móður mína áður en ég man eftir
og þess vegna var það náttúrlega að ég fór náttúrlega fyrst og fremst
á mis við það sem að öllum börnum er fyrir
mestu og bestu það er móðurkærleikurinn
ekki svo að skilja að faðir okkar eða faðir minn hann var hann var okkur ágætur faðir blíður og góður en
það var svo fjarri því að hann kæmi
í stað móður já og
lengi vel var það að móðir mín var norðan af langanesi
og ég gat lengi vel ekki
komist eftir því hvort að ég ætti nokkra ættingja þarna norður frá
pabbi vissi bókstaflega ekkert um þetta hann vissi bara að
hún hét guðný ragnheiður rögnvaldsdóttir
og og hún átti
bróðir sem að dó ungur annað vissi hann bókstaflega ekki neitt neitt og og hérna ég verð náttúrlega
að segja honum það til lasts blessuðum kallinum að hann hefur sjálfsagt ekki gert mikið af því að
að fræðast um ætt
og uppruna móður minnar
ó herra jesús kristur af hvers síðu blóð og vatn útflóði
á krossinum
þvo þú öll syndasaurindi af sálu minni
svo hún hrein og hvítfáguð megi innganga í þitt eilífa ríki að eilífu amen
almáttugur guð og eilífur faðir þú sem býður börnunum til þín að koma en bannar þeim það ekki ég bið
þig auðmjúklega send þú í mitt hjarta þína náð
já já þarna þarna stoppa ég jájá
þarna stoppa ég og þú ert
ánægð með þessa byrjun jájá
nú og þá er það þá er það þetta sem ég sagði þér
áðan þetta sem ég ætlaði að geyma mér þangað til síðast mín mín gamla uppáhaldsbæn
hún er nú svona
krossfesti sæti kom jesús komdu nú sæll í þetta hús
sænginni minni sértu hjá signing þína
þína oss breið þú á á bak og brjóst á hvora hlið
hold þitt og blóð sé innsiglið
lát mig á morgun vakna vel voðalausan með glaðvært geð
daginn enda með dyggð og frið drottinn veittu mér þar
til lið
ég legg nú aftur augun skjótt albúinn til að sofna fljótt
guð gefðu oss öllum góða nótt
er hinn glaðklakkalegasti að spígspora úti á úti í sparifötunum þegar foreldrar hans koma heim