tiro-is/ismus huggingface dataset:
hún labbar út til stráks og heilsar honum og hann tekur kveðju hennar
hún spyr hann að því hvort hann eigi þennan kamb
ekki gullkambur segir kóngsdóttir jújú skíragull
seldu mér nú kambinn
neinei það kemur ekki til mála
gefðu mér hann þá ég get gefið þér eitthvað í staðinn neinei
þau karpa æðilengi um þetta þangað til
til síðast að strákur segir
ja ég skal nú gefa þér kambinn ef þú lofar mér að koma upp í til þín í kvöld
nú ekki við það komandi hún var nú ekki á því að hleypa honum upp í rúmið til sín
það sé nú
tilvinnandi að eignast svona forláta grip
og segir við strák jæja
þú ert ófáanlegur til að gefa mér eða selja mér hann
nema með þessu skilyrði þá er nú best að við kaupum þessu og þú getur komið á ákveðnum tíma
heim til mín. jájá
strákur fær henni kambinn og þau kveðjast og hann labbar labbar heim og
nú hvort hann hefur fataskipti en á en á tilteknum tíma þá
kemur hann að kastaladyrunum og honum er hleypt inn
kóngsdóttir lætur færa hann úr hverri einni og einustu flík og
kemba honum og þvo honum svo hún væri nú væri nú viss um það að það skriði nú ekki á sig af honum
svo þegar hann kemur þá lyftir hún upp sænginni og hleypir honum undir undir hana og það segir ekkert meira af því
en nokkrum dögum seinna þá er það að strákurinn segir við móður sína æ mamma mín
lánaðu mér nú gullskyttuna þína til þess að leika mér að í dag
mér leiðist svo að hafa ekkert að gera og ég hef ekkert
að leika mér að og og ég á engin gull
segir kerling æjú
og hann hangir þarna í pilsum hennar og þvælist fyrir henni
þangað til að hún er orðin það gröm og leið að hún
fer ofan í kommóðuskúffu og nær í skyttuna og
fær honum hann og segir
snáfist út með hana æjá þakka þér fyrir segir strákur og hleypur út
og hann fer heim í konungsríki og fer að leika sér að skyttunni úti fyrir hallargluggunum þar sem hann bjóst nú við að drottning sæti inni
tæki kannski eftir því já
það það varð svo drottning leit út um gluggann og sér strákinn og
og sér að hann er að að leika sér þarna að einhverjum gylltum hlut
hann er að skjóta þessu til og frá
og henni finnst að þetta muni endilega vera gullskytta þó einkennilegt
og hún hugsar með sér að hún skuli nú fara út
fer út til stráks og heilsar honum
og spyr hann að því hvort hann eigi þessa skyttu jájá er þetta ekki gullskytta segir hún jújú
það er einkennilegt að þú skulir eiga svona dýran grip já
æ seldu mér nú skyttuna ég skal borga þér hana vel nei það geri ég ekki segir strákur æjú
gerðu það nú ég get látið hafa svo mikið fyrir hana að
þú þurfir aldrei neitt að gera og getir lifað á því fé sem ég læt þig hafa fyrir hana neinei ég er ekkert upp á það kominn segir strákur ég get lifað einhvern veginn án þess
gefðu mér hana þá segir drottning neinei
og og þau karpa um þetta æðilengi og
svo segir strákur það þýðir ekkert að vera að því og og gerir sig líklegan til að fara
þá fer nú drottning að hugsa sig um
og segir við hann heyrðu
ætlarðu ekki að gefa mér skyttuna ja ég skal gera það segir strákur ef að þú
lofar mér að þreifa upp á beran hnjákollinn á þér
andskotans skömm er að heyra til þín segir kerling nei drottning
þú að fá að þreifa upp á beran hnjákollinn á sjálfri drottningunni
nei það kemur nú ekki til jæja þá ég mína skyttu og
en svo fara nú að renna tvær grímur á
drottningu ekki falli nú af sér gullhringar þó að hún lofi nú strákskömminni að þreifa upp á hnjákollinn á sér
ja það er best úr því að þú ert svona þrjóskur að við kaupum þessu þú færð mér skyttuna en
en ég lofa þér að þreifa upp á hnjákollinn á mér jájá það er allt í lagi
svo framkvæma þau það nú og strákur kveður og fer heim
stuttu seinna er það að strákur fer til föður síns og og segir við hann
æ pabbi minn lánaðu mér nú gulltaflið til þess að leika mér að í dag
ég hef ekkert til þess að leika mér að og þú getur ekki látið mig hafa neitt til þess að gera nei segir karl það kemur
nú ekki til þú færð það ekki æjú nei
þú týnir mönnunum bara og skemmir taflið kannski
hvorugt skuli gerast
og það endar með því að karl fær honum taflið og strákur hleypur út og nú fer hann að leika sér
úti fyrir hallargluggunum þar sem hann þóttist nú vita að konungur myndi frekast sitja inni
og hann fer að raða mönnunum á á taflborðið og
ánægðasti þarna
þegar kóngur lítur út um gluggann og og sér til hans og sér strax hvað hvað hann er með þarna hann er með tafl og það muni vera gulltafl
hann hugsar með sér að það sé nú best
að selja sér taflið
og hann labbar labbar út og þegar strákur sér hann koma þá hleypur hann á stað
og þetta endurtekur sig
þó að kóngur sé að kalla á hann þá endurtekur þetta sig tvisvar þrisvar sinnum að strákur
hleypur á stað þegar kóngur er að nálgast hann og og bíður svo eftir honum þegar hann kallar
strákur er kominn í
í dæld þar þar sem að sést ekki heim að höllinni
kóngurvar
dálítið byrstur og segir við hann hvurlags það sé að hann skuli
sjálfan kónginn
elta sig að geta ekki beðið eftir honum og talað við
sé nú svona
átt þú þetta gulltafl sem þú ert að leika þér að segir kóngur jájá ég á það æ seldu mér það
taflið mitt læt ég aldrei æjú gerðu það greyið ég get látið þig hafa svo mikið fyrir það ég gæti meira að segja látið þig hafa
smá ríki svo þú yrðir yrðir smá konungur já það er sama ég kæri mig ekkert um það segir strákur
gefðu mér það þá neinei
og hann endurtekur það konungur að
hann geti gefið honum svo mikið í staðinn eins mikið eins og hann vilji já það kemur ekki til en
það gæti skeð að ég gæfi þér taflið segir strákur
ef þú tækir ofan kórónuna
nú var kóngi nóg boðið skammaði strák fyrir að láta svona óþverra út úr sér
það er þá allt í lagi með það þá fer ég bara heim með mitt tafl og hann gerir sig líklegan til þess að fara
þá fara nú að renna á kóng tvær grímur hann fer svona að líta í kringum sig og hann sér það að það sést ekki til þeirra frá höllinni
og hugsar með sér að
það sé nú mikið tilvinnandi til að fá þennan dýrgrip
dýrgrip
hér sjái ekki nokkur maður til þeirra
og það þurfi ekki nokkur maður að komast eftir því að hann hafi kysst á rassinn á stráknum og það borgi sig vel til þess að eignast taflið
jæja leystu þá ofan um þig buxurnar segir kóngur jájá
strákur gerir það og krýpur niður á þúfu og konungur tekur niður
kórónua og kyssir á rassinn á honum svo kveðjast þeir og strákur hleypur heim og er nú heldur glaðklakkalegur
svo er það skömmu seinna
einn morgun að strákur segir við foreldra sína og systir
að nú skuli þau fara í bestu fötin sín og koma með sér heim í kóngsríki nú ætli hann að biðja kóngsdóttir
það var nú ekki við það komandi
en hann var þrár strákur og hann hættir ekki við þau fyrr en þau fara öll að búa sig og og labba heim í kóngsríki
þegar þau koma þangað þá gerir strákur boð fyrir konung og
og hann lætur vísa honum inn til sín og eða þeim
öllum
konungur spyr strák að því til hvers hann sé kominn hvað hann vilji sér
kominn til að biðja dóttur dóttur hans
jahá segir konungur og hlær við þú veist nú sjálfsagt hvað til þess þarf að vinna
jájá það veit ég segir strákur jæja þá er allt í lagi þú skalt reyna segir kóngur
gerið þið svo vel og fáið ykkur sæti og
og svo kallar hann á hirðina alla og lætur hana setjast og drottningu sína setur hann sér við hlið og dóttur líka
jæja þá er nú best að byrja athöfnina segir kóngur strákur stendur upp og labbar að belgnum
karlinn labb
þá er nú best að byrja jájá já
jæja þá er nú
best að byrja athöfnina segir kóngur jájá
og þá stendur systir stráksins upp og labbar að belgnum og segir
bróðir minn hvað gerðurðu við gullkambinn sem ég lánaði
þér um daginn
hér legg ég orð í belg segir strákur ég
gaf kóngsdótturinni hann hér legg ég orð í belg segir systir hans hvað gaf hún þér í staðinn
hér legg ég orð í belg segir strákur hún lofaði mér
nú varð óskaplegur hlátur um alla höllina
nema meðal konungsfjölskyldunnar og sérstaklega var það þó vesalings kóngsdóttirin sem var skömmustuleg
svo labbar nú
systir stráksins í sitt sæti en en kerlingin stendur upp labbar að belgnum og segir
hér legg ég orð í belg sonur minn hvað gerðurðu við gullskyttuna sem ég lánaði þér um daginn
hér legg ég orð í belg
belg móðir mín segir strákur ég gaf kóngsdrottningu hana
hér legg ég orð í belg segir
móðir hans hvað gaf hún þér í staðinn
hér legg ég orð í belg segir strákur hún lofaði mér að þreifa upp á beran hnjákollinn á sér
nú ekki varð nú minni hlátur þegar að þetta heyrðist og nema aumingja drottningin hún
hún hún var eins og eldstykki
þá stendur nú faðir stráksins upp og
labbar að belgnum og segir við strák
hér legg ég orð í belg sonur minn hvað gerðurðu við gulltaflið sem ég lánaði þér um daginn
hér legg ég orð í belg segir strákur ég gaf kónginum það
belg segir karl hvað gaf hann þér í staðinn
hér legg ég orð í belg segir strákur
hann tók ofan kórónuna og ky æ sussusussu
fyrr er nú fullt en út af flóir segir konungur orðabelgurinn er fullur látiði tappann í hann jæja þá á ég líka dóttur þína segir strákur
og þar með lýkur þessari sögu hún heitir
orðabelgurinn já segðu bara rétt aðeins aftur það sem kóngurinn sagði sussusussu já
sussusussu fyrr er nú fullt en út af flóir
já setjiði tappann í belginn hann er fullur
móti þessu já
það er sagan af honum rauðabola og kannski hún
en hún byrjar náttúrlega eins og
hún byrjar eins og allar konungasögur eða flestar einu sinni var kóngur og drottning sem áttu sér
tvö börn dreng sem hét sigurður og stúlku sem hét ingibjörg
þau eru orðin fulltíða
þá er það að móðir þeirra tekur sótt mikla sem hún finnur að muni leiða sig til dauða
og hún kallar þau fyrir sig áður en hún deyr
og segir við þau að
það sé ekkert til sem að hún eigi sem að hún geti gefið þeim
hún hafi komið fátæk í þetta ríki og hún hafi
ekki eignast neitt neitt
en þó séu það tveir hlutir sem hún á
það sé hann rauðiboli í fjósinu og hún hvítahvutta
hún ætli að gefa sigurði rauðabola en ingibjörgu hvítuhvuttu
segist ætla að biðja þau um það
að vera alltaf góð við þau
og farga þeim aldrei hvað sem á gangi
svo deyr drottning
nú og svo er það nú eins og gerist og gengur að kóngur fær sér aðra drottningu
og þegar að þau hafa búið saman nokkra nokkurn tíma
tíma þá er það að hún veikist
og konungur verður nú ósköp uggandi um það að hann muni nú ætla að missa þessa konu líka
og gerir allt það sem að hann mögulega getur til þess
að reyna að bjarga henni
læknar sem að til eru í ríkinu kvaddir að rúmi hennar en en þeir geta ekki neitt neitt
og svo er það að þegar kóngur einhvern tíma í ráðaleysi sínu segir við drottningu
hvort það geti ómögulega
verið að það sé ekkert það til sem hún gæti ímyndað sér að gæti eitthvað bætt henni
því að það skyldi verða í té
hún segist halda að það sé ekki
þó gæti hún nú hálfpartinn búist við því að ef að hún fengi bita
af honum rauðabola
að það myndi eitthvað
draga úr veikindum sínum eða jafnvel bæta sér
en hann sé nú svo fallegur að hún vilji nú ekki láta lóga honum sín vegna
en kóngur heldur að það sé nú ekki
mikið að taka eitt naut til þess að farga því ef að það gæti bjargað heilsu hennar
og lengt líf
verður ákveðið að daginn eftir á að taka rauðabola og
lóga honum
en sigurður kemst eftir þessu
og hann fer í öngum sínum út í fjós um kvöldið til rauðabola
og sest undir kverkina á honum og kjassar hann og klappar og og segir honum frá þessu
að nú eigi að lóga honum á morgun
sigurður gapir af undrun þegar
heyrir að að rauðiboli
fer að tala við hann
og hann segir honum það að hann skuli ekki kvíða neinu
hann skuli
taka ingibjörgu og hvítuhvutu með sér
og fara út í skóg
þar sé kofi sem hann eigi og þau skuli fara í þennan kofa og bíða eftir sér þar
fjórða september nítján hundruð sextíu og níu næstur er stefán guðmundsson á hótel höfn
á höfn í hornafirði þá er það sagan af henni trypplu
það var einu sinni konungur sem átti forkunnarfagra dóttir
þann aldur
sem maður segir á giftingaraldur þá fóru að flykkjast að henni biðlar
konungur var fjölkunnugur nokkuð
og hafði ánægju af því að að reyna að gera mönnum
eða þessum biðlum dóttur sinnar einhvern dálítinn grikk
svo hann lætur það boð út ganga að það fái enginn dóttur sína annar en sá
sem geti falið sig fyrir fyrir konungi í þrjár
þrjá daga án þess að konungur finni hann
og svo felur konungur sig aðra þrjá daga
og þá á strákur alltaf að finna hann
þetta reyndu margir en engum lukkaðist
svo var það að
í burtu gjarnan kannski í öðru konungsríki
það eru hjón sem að einn dreng sem er á
á svipuðum aldri og og konungsdóttir
þetta var myndarstrákur og greindarstrákur
og einhvern tíma er það þegar hann er búinn að frétta um um þetta að það sé nú hægt
að eignast konungsdóttur með þessu móti að þá
segir hann við móður sína að nú ætli hann að biðja hana útbúa sig vel með
nesti og og skó
því að hann ætli sér að að fara og reyna að vinna til konungsdóttir
grín að honum fyrir þessa vitleysu hvort að hann ímyndi sér að að honum lukkist
en öllum hinum sem að búnir eru að koma
honum lukkist frekar að að finna kónginn og fela sig fyrir honum en strákur situr við sinn keip
og nöldrar og nöldrar og segist þá bara fara nestislaus ef hún ekki ætli að gera þetta fyrir sig
og endirinn verður sá að hún útbýr hann vel og vandlega
svo leggur strákur af stað einn morgun
og hann gengur lengi lengi fjöll og firnindi
og síðast kemur hann
eða þegar hann er búinn að ganga lengi þá kemur hann að stóru fljóti
og hann sér það að þar sem hann kemur að fljótinu
getur hann hreint ekki vaðið yfir það
svo að hann labbar meðfram því upp og ofan og
og hittir nú síðast stað þar sem hann telur að hann muni nú geta slompast yfir
og leggur á stað út í ána
þegar hann er kominn líklega svona ja æðispöl
þá heyrist honum kallað fyrir aftan mig aftan sig
æ berðu mig yfir ána berðu mig yfir ána
hann snýr við til sama lands og þegar hann
kemur þangað þá sér hann þar ekki nokkra skepnu
og telur að þetta hafi bara verið hugarburður ofheyrn
og hann leggur á stað aftur
og þá er hann kominn út í ja minnsta kosti út í miðja á
fyrir aftan sig berðu mig yfir ána berðu mig yfir ána
og hann snýr við
og að sama bakkanum eða til sama lands og og sér ekkert
honum þykir það nú einkennilegt hvort að honum hafi misheyrst svona ógurlega eða þessar ofheyrnir hafi ásótt sig svona
æ ofan í æ
og og leggur á stað í þriðja sinn og þá er hann kominn svona
langt til yfir yfir ána þegar hann
heyrir að það er kallað fyrir aftan sig berðu mig yfir ána berðu mig yfir ána
til sama lands og þegar hann kemur upp úr ánni
þá kemur þar hlaupandi flókatryppi
og segir við hann berðu mig yfir ána berðu mig yfir ána
bera þig yfir ána segir strákur það er nú venjan að að hestar beri menn en menn ekki hesta
já hún þykist nú vita það tryppla
en það sé nú þannig fyrir sér að hún geti ekki vaðið yfir ána og
hún sé svo létt að hann muni ekkert um að bera sig og hún vonist eftir að hann geri sér nú þennan mikla og góða greiða
komdu þá á bakið á mér segir strákur
og hún stekkur upp á herðarnar á honum og svo leggja þau á stað
og yfir ána
og þegar komið er yfir á bakkann hinum megin þá hoppar tryppla ofan af herðunum á honum og
þakkar honum innilega fyrir þessa miklu og góðu hjálp
hafi verið sér svo góður greiði þá langi sig til að launa honum með einhverju
og ef honum liggi lítið við þá megi hann nefna nafnið sitt
eða tala til sín
já strákur þakkar fyrir það svo hleypur tryppla á stað
strákur heldur áfram í áttina til konungsríkis
og það segir ekkert af ferðum hans fyrr en hann kemur heim í kóngsríki og
hann knýr þar dyra og
þjónn kemur út og
strákur spyr hvort kóngur sé heima jújú hann biður hann að gjöra svo vel og
skila til hans að sig langi til að hafa tal af honum já
já láttu strákinn bara koma inn segir kóngur
og þjónninn fer út aftur og og býður strák inn og og
leiðir hann inn í höllina og
hann strákur labbar inn að hásæti konungs og heilsar honum hæversklega og
konungur tekur kveðju hans og segir við hann hvaða hvaða erindi hann eigi við sig
ég er nú kominn til þess biðja dóttur þinnar
hefurðu ekki heyrt hvað til þess þarf að vinna segir strá segir kóngur og hlær við
jújú hann segist hafa heyrt það jæja þá er best að
að þú felir þig á morgun segir kóngur
var nú orðið áliðið kvölds svo honum er fylgt til sængur
og hann háttar strax og og sofnar fljótt
fer nú þá að hugsa um að það muni mál til komið fyrir sig að fara að fela sig fyrir konungi
og hann klæðist og
lítur svona kringum sig í höllinni fyrst til þess að byrja með hvort hann sjái nokkurn stað þar
en hann finnur engan þá fer hann út í garðinn hallargarðinn og
það er það sama hann finnur engan stað sem hann álítur að
að hann geti falið sig í svo fer hann út fyrir hallargarðinn og er þar
æðistund að leita þar er sama þá dettur honum allt í hug tryppla
svo hann labbar dálítið lengra burtu og
og kallar æ það vildi ég að hún tryppla mín væri nú komin
já ekki stóð á því tryppla
já segir strákur
er það eitthvað sem ég get gert fyrir þig segir tryppla
já mig langar til þess að biðja þig að hjálpa mér til þess að fela mig
fela mig svo að konungurinn finni mig ekki
ja það er nú erfitt segir tryppla því að
konungur er fjölkunnugur og
og kann að fela sig og
kann líka að finna það sem hann leitar að
en það mæli ég um og legg ég á að þú verðir að minnsta hári í tagli mínu
um leið hverfur strákur
og tryppla skokkar í burtu út á græna velli sem voru þar nokkuð frá höllinni og fer þar að bíta í mestu rólegheitum
kóngur var ekkert
að flýta sér á fætur því hann treysti nú á fjölkynngi sína og þóttist vera viss um að hann fyndi nú strákinn bara strax
samt klæðir hann sig nú og fær sér einhverja hressingu og fer svo að leita en hann finnur ekki strák
og honum þykir þetta mjög
illa aftur farið ef hann finni nú ekki strákskömmina
hann leitar í höllinni og hallargarðinum og fyrir utan hallargarðinn og það kemur fyrir ekki
svo fer hann eitthvað dálítið lengra frá og og tekur þá eftir því að það er
tryppi þarna úti á völlunum sem hann átti hreint ekki von á að væri þar
gerir það sér til dundurs að að labba til tryppisins og ætlar að skoða það
en þegar hann nálgast tryppið þá hleypur það á stað
og hvernig sem hann reynir að nálgast það þá þýðir það ekki neitt og ef hann kemur svona
nær því í eitt skipti frekar en annað þá kemur tryppið
opinn kjaftinn og gerir sig líklegan líklegt til þess að bíta hann
en konungur er nú samt helst að halda það að
sé nú eitthvað í sambandi við þetta tryppi
en hann getur ekki vitað hvernig
svo líður dagurinn til kvölds og hann hættir að leita sér að það þýðir ekkert og labbar heim í höll
svo er það skömmu eftir að hann er kominn í
hásætið að þá kemur strákur hlaupandi inn hallargólfið og segir jæja ekki fannstu mig í dag
nei segir konungur
ég fann þig ekki
eitt er ég viss um að þú ert ekki einn í ráðum
en nú á ég að fela mig á morgun og þú skalt ekki finna mig
það trúlegt segir strákur
þú ert nú svo kunnugur hérna að þú hlýtur að geta fundið einhvern stað þar sem að
ég finn þig ekki
svo fara þeir að fá þeir sér að borða og strákur gengur strax til svefns
morguninn eftir þá vaknar hann nokkuð snemma
því sem tryppla hafi nú sagt sér af konungi þá muni nú vera réttara fyrir sig að fara að fara á stúfana og vita um
hvort hann sjá nokkuð til hans
og hann klæðist og og fer að leita og og finnur ekkert
hann leitar í höllinni hann leitar í hallargarðinum og fyrir utan hallargarðinn og þar er sama
þá dettur honum allt í einu tryppla í hug og labbar út fyrir garðinn og
segir æ það vildi ég að tryppla mín væri nú komin hún er komin samstundis
jæja þú hjálpaðir mér nú svo vel í gær tryppla mín að konungurinn fann mig ekki nú
biðja þig að hjálpa mér til þess að finna konunginn ég finn hann hvergi nokkurs staðar já það verður nú erfitt fyrir þig en mig langar nú samt
gera þér gera það fyrir þig sem ég get en ég efast um að ég geti nokkuð en ég vil ráðleggja þér
fara heim aftur og þangað sem að drasli er hent út úr höllinni sérstaklega beinum
þar muntu sjá stóra beinahrúgu
þú skalt fara að leita í
og þegar þú hefur fundið
hnútu sem að
muni nú vera einhver allra minnsta hnútan eða minnst
þá skaltu taka hana
leggja hana á stein taka svo stóra hnútu og berja ofan á litlu hnútuna vita
hvort þú verður nokkurs vís á eftir jájá strákur þakkar fyrir og hleypur heim
hann var nú ekki lengi að finna beinahrúguna því að
það var nú auðvelt
og svo fer hann að róta og róta og margar hnútur finnur hann litlar en
en aldrei er hann viss um hvenær hann finnur
hvenær hann muni finna þá minnstu þó verður það nú úr að honum finnst hann muni vera búinn að
að hafa upp á þeirri allra minnstu tekur hana leggur hana á steininn
og fær sér svo stóra hnútu og lemur ofan á hana
þá heyrir hann allt í einu hrópað ææ ætlarðu að drepa mig strákur
og þá liggur kóngur þar nei
hvað er þetta segir strákur ert þú hérna
ekki datt mér það í hug að þú sjálfur kóngurinn værir þessi litla beinhnúta
sama ég er búinn að finna þig
já segir konungur það er satt þú ert búinn að finna mig en þú
ekki einn í ráðum það er eins og ég sagði þér í gær en nú veit ég hvar þú varst
ja það er nú of seint að vita það nú segir strákur
jæja þú felur þig á morgun segir konungur og mikið þykir mér ef ég finn þig ekki þá
svo borða þeir og strákur háttar og sefur af um nóttina
er árla á fótum og labbar þá bara beina leið út og kallar á trypplu og biður hana nú um
jájá hún segist skulu reyna það en hvort hann hafi fundið kónginn jájá ég fann hann eins og þú vísaðir mér til sagði hann
ég mæli um og legg á að þú verðir að minnsta hári í faxi mínu
strákur hverfur hverfur tryppla skokkar út á vellina og fer að bíta
fer nú heldur fyrr á fætur en í fyrra skiptið því honum
þótti það nú harðleikið ef hann ef það færi eins fyrir sér þann dag eins og hinn að að finna ekki strákinn
og hann leitar nú fyrst í stað lítillega heima en
hefur alltaf hugboð um það að strákur muni vera einhvers staðar þarna í sambandi
við tryppið þó ekki geti hann fundið hann
og labbar þangað
en tryppla gefur honum ekkert færi á að nálgast sig
þegar að hann kemur eitthvað nálægt henni þá hoppar hún upp í loftið setur upp rassinn og gerir sig líklega til þess að slá hann með löppunum
samt er hann nú furðu þolinmóður að labba í kringum hana og
og labbar þar allt til kvölds
og fer svo heim og er nú í fýldu skapi
og heim í
og skömmu eftir að hann er sestur þá kemur strákur skellihlægjandi inn hallargólfið og jæja þú fannst mig ekki í dag frekar en fyrri daginn
það er ekki að sjá að þú sért nú beint
duglegur að leita
nei ég fann þig ekki segir kóngur en það er eins og ég hef alltaf sagt þér að þú ert ekki einn í ráðum
það er nú svo hlægilegt af þér að vera að segja þetta segir strákur því að þú
sérð það að ég er einn það er ekki nokkur maður með mér nei ég sé engan en það er nú sama segir kóngur að
að þú ert ekki einn
en nú á ég að fela mig á morgun og mikið þykir mér ef þú finnur mig þá
og svo hátta þeir eða strákur að minnsta kosti og
vaknar snemma um morguninn leitar eitthvað lítillega
en veit samt sem er
þýðir ekkert fyrir hann annað en að flýja á náðir trypplu og leita aðstoðar hennar
og hann gerir það og hún kemur
hann kallar og og nú biður hann endilega um að hjálpa sér
verður nú erfitt í dag segir tryppla
en þó skal ég nú gera það sem ég get
og heim
og þú skalt reyna að komast þar inn en ég er nú hrædd um að það muni ganga erfiðlega því það er vörður um skemmuna
sem á að sjá um að
ef þú kemst inn sem ég hugsa að verði nú þó seint verði kannski
þá skaltu þegar þú kemur inn fara svona að líta í kringum þig og þú munt fljótt
sjá stóran hlaða af af kornpokum
og þú skalt fara að róta í pokunum
og leita þangað til þú finnur minnsta pokann þegar þú hefur fundið hann þá þá skaltu
leggja hana á á gólfið
taka svo stóran og þungan poka eins þungan
og þú ert maður til
og kasta honum ofan á litla pokann og vita hvort að nokkuð gerist þá
jájá strákur þakkar trypplu þetta og hleypur nú heim og hann tekur sér stöðu við
dyrnar á á geymsluskemmunni en en þar er maður fyrir og
og hann sér um það að hurðin er alltaf lokuð þó að eitthvað sé gengið um þá passar hann það að
að loka henni á eftir eftir manninum
og svona gengur bara langt fram á dag þá er það að það er einhver að sækja
eitthvað út í skemmu
og það er það fyrirferðamikið að hann þarf að opna hurðina nokkuð mikið
svo strákur sér sér færi á að að skríða inn meðfram manninum
og hann kemst þar inn og og finnur fljótt
sekkjastaflann
fer nú að leita hamast og djöflast
og leitar og leitar og og síðast finnur hann lítinn poka
hann tekur hann og leggur hann á gólfið og tekur svo
vænan poka og lætur hann detta ofan á litla pokann
og þá heyrir hann að er hljóðað undir pokanum ææ ætlarðu alveg að
sprengja mig
þá er það konungur
hvað er þetta segir strákur ert þú þarna
og allur svona mjölugur