tiro-is/ismus huggingface dataset:
svo er hann ekki ánægður með það heldur bara vill hann láta hafa herbergi í höllinni hjá sér
ráðgjafi
aðkomumann
og það sé svo leitar hann að öllu sem hann getur til þess að
að fá eitthvað sem að geti svert sigurð
á á hérna skráargatinu og kíkir inn inn til hans á kvöldin þegar hann er kominn inn í herbergið sitt hann var afskaplega stilltur og rólegur
mikið þó hann komi sér vel því hann tilbiðji djöfulinn
og þarna og þarna sjái hann að hann hafi hann í fylgd með sér
ekki trúi hann því ja þú skalt nú sjá það næst næsta kvöld
svo líður næsti dagur og hann er í góðu yfirlæti rétt eins og vant var hjá konungi
konungssyni
en svo svo fer hann með rauð að dyrunum
og hann sér þetta inn um skráargatið eins og rauður að hann krýpur á kné fyrir framan einhverja mynd hann veit ekki hvaða mynd
eða hvað það er
ber á dyrnar og skipar honum að opna
og hann flýtir sér að taka myndina og
ganga frá henni og svo opnar hann hann segir hvað hann hafi verið að gera
bara hafa verið að biðjast fyrir
konungur segir að það sé ekki rétt því hann hafi haft eitthvað fyrir framan sig hann hann tilbiðji þá skurðgoð hann segist ekki tilbiðja neitt
haft fyrir framan sig hann bæði fyrir henni og sér
þetta sé ekki mynd ekkert líkt myndinni af systur hans því hann þekki hana nú
nú svo að hann segir það sé ekki satt hann þekki hana ekki neitt
jú hann segir það hann segist nú þekkja hana það vel að þetta sé nú bara ekki mynd af þetta sé nú bara ekki
sigluvogi sextánda sextánda október nítján hundruð sextíu og sjö guðríður finnbogadóttir segir söguna
af surtlu í blálandsey
kóngur og drottning í ríku sínu þau áttu sér tvö börn það var ingibjörg og sigurður þau voru
orðin nokkuð nokkuð uppkomin og þá veiktist mamma þeirra
varð mikið veik
þá hún vissi að hún myndi deyja svo hún kallar dóttur sína til sín og hún sagði við hana
meira en hún væri búin
en eitt ætlaði hún að gefa henni hérna og það væru skæri og þau bitu á
allt hún skyldi aldrei skilja þau við sig
og og og sigurði gaf hún hníf sem að
hann skyldi hafa alltaf með sér
og svo deyr drottningin þegar drottningin er dáin þá verður nú mikil sorg í ríkinu og kóngur leggst í sorg og það
una þeir sér illa við ráðherrar og biðja hann blessaðan að hann geti ekki gert þetta að liggja í sorg þeir skuli fara og útvega honum drottningu
nei hann segist nú ekki fá konu aftur eins og drottninguna sína
jújújú þeir héldu
þeir skyldu nú útvega honum góða drottningu svo fara þeir leggja þeir á stað hann lætur það nú eftir þeim og þeir leggja á stað
en þá lenda þeir í svo
miklum hafvillum að þeir vita ekkert hvar þeir fara og
eru lengi á sjónum
þar til að loksins að þeir koma að einhverju landi og þeir ganga á land og
þegar þeir eru lengi búnir að ganga á landi þá sjá þeir hvar kona sjá þeir lítið hús og
kona situr við húsið og er að greiða sér með gullkambi
og önnur sem að situr hjá henni og hún þeir
þeir spyrja hvernig standi á þeim og
hún segist vera drottning úr næsta nágrannaríki
maðurinn sinn hafi flutt sig hingað
og þetta sér systir sín
og hann hafi flutt þær þangað til þess að forða þeim frá því að það hafi verið stríð í ríkinu og það mundi vera búið að
drepa kónginn sinn því að að hann hefði ekki komið og hún
búin að vera hér svo lengi
svo þeir segja hvort hún vilji þá ekki koma og verða drottning í þeirra ríki því kónginn þeirra vanti drottningu
ja hún segist nú helst ekki vilja það því það sé nú vandfenginn maður eins og maðurinn sinn
jújú þeir segja
hún geti nú ekki fengið betri mann en kónginn þeirra svo það hún segir jæja hún segist þá ætla að láta að vilja þeirra
svo svo þeir segja hvort að systir hennar komi ekki með henni nei hún vilji það ekki hún ætli að bíða hérna og vita hvort það komi ekki einhvur
svo þegar þær þau eru að fara um borð í skipið þá hvíslar hún einhverju að henni
sú sem varð eftir og þær talast eitthvað við
svo segir ekkert af ferðum hennar fyrr en hún hún kemur í kóngsríkið og
kónginum er
ekið í gullkerru á móti henni og hún er flut heim og það er slegin upp dýrleg veisla og
og þau gift
og en þau börnin þau koma ekki í veisluna svo
hvort hann eigi engin börn jújú en þau séu svo sorgbitin eftir móður sína að þau hafi ekki viljað koma í veisluna
þau séu í kastalanum sínum
svo líður og bíður og allt er gott og hún fær nú að sjá börnin og
hún er afskaplega
góð og öllum þykir vænt um hana í kóngsríkinu og hún verður kemur sér bara dæmalaust vel
ber nú ekkert á því þó að hverfi einn og einn maður það er tekið eftir því
en svo fer hún nú að tala um það við kónginn sinn að hann skuli nú fara að taka skatta af löndum sínum
æ hann vill það nú síður hann sagðist vera vanur að láta aðra gera það
taka skatta
öðrum eins og sjálfum sér aldrei hafi maðurinn sinn gert það svo fer
svo fer hann eftir mikið
að hún er búin að ámálga þetta mikið við hann þá fer hann leggur hann á stað
til þess að taka skatta af löndum sínum hann segist nú ætla að biðja hana vel fyrir börnin sín
jájá hún hélt að skyldi nú ekki ganga að þeim
svo er svo líður og bíður og og svo kemur hún nú til þeirra í
ekki megi þau nú hafa þetta svona því þau verði alveg heilsulaus af því að
ef að þau hugsi ekki um það að vera úti og
og hafa einhverjar íþróttir og
sér til skemmtunar
vill það nú endilega en sigurður vill ekki fara en samt verður það nú
og þau ganga nú út í skóg og allt er nú voða skemmtilegt og ingibjörg er voða glöð því
hún var svo aðhlægin og fannst allt svo skemmtilegt
næsta dag þá kemur drottningin enn til þeirra og segir ja enn skuli þau koma nú sé svo gott veðrið og nú skuli þau koma ganga og svo ganga þau út og
nú ganga þau niður að sjó
þegar þau eru búin að ganga í flæðarmálinu dálitla stund þá sjá þau voða stóra byrðu eða kistu
alveg voða háa og stóra í flæðarmálinu
nú var hún ingibjörg svo forvitin nú vill hún endilega fá að vita hvað þetta sé
svo hérnana
sigurður vill það ekki hún vill það
það sé nú víst alveg óhætt að að klifra upp og líta líta ofan í hana svo
hún hún fer upp og þá segir hún ja þetta sé svosum ekkert hún viti eiginlega ekki hvað það sé eitthvað sem rúlli þarna niðri í hún skilji ekki
hvað það sé segir drottningin og svo kemur hún aftur niður
ekki ánægð yfir því hún ingibjörg annað en fá nú að sjá það
svo þau fara bæði upp systkinin og upp að upp í byrðuna og þau fara að kíkja og þau segjast ekkert sjá
víst sjáið þið eitthvað segir segir drottningin og ýtir á þau svo þau falla bæði ofan í
svo skellir hún lokinu
á og svo hrindir hún því út á sjó segir hoppaðu og skoppaðu og stoppaðu ekki fyrr en hjá björgunum hjá henni
systur minni blákápu systur minni
svo segir ekkert af því fyrr en bara að sigurður hann finnur það að
byrðan er stoppuð þá segir hann við systur sína jæja hún hafi fengið að sjá ofan í byrðuna
byrðuna hvort hún sé nú ekki glöð yfir því að vera að vera í henni
hún gefur nú lítið út á það það sé svosum ekki skemmtilegt
fer hann að bora gat á byrðuna með hnífnum því hann finnur það að hún er
komin á þurrt land eða svoleiðis
og hann getur borað og þá sér hann
land við land og hann
hún fer og klippir getur klippt stærra
gat með skærunum því þau bitu á allt og þau hjálpuðust nú að því að stækka
þau gátu komist út
og þá sjá þau þetta er bara skóguppvaxið land og voða fallegt þar og
það sé þó gaman þau séu þó komin á þurrt land svo dregur hann byrðuna upp og
til þess að hafa fyrir hús fyrir þau
svo segir hann við hana að nú skuli hún vera kjurr því að hann ætli að fara og athuga hvað hann sjái hann ætli að ganga hérna það eru voða háir hamrar
hann ætli að ganga hérna upp á hamrana og vita hvað hann sjái hvurs hann verði var
svo leggur hann á stað hún vill endilega fara með honum nei hann segir að hún sé hún megi ekki fara því hún sé svo aðhlægin að það
geti verið til ólukku fyrir sig
svo hún lætur þetta nú eftir honum og hún er kjur hann fer
þegar hann kemur upp á hamrana þá sér hann reyndar taug og á tauginni eru tvö augu
svo sér hann hellir og hann kíkir inn í hann og kerling
voða ljót kerling situr við stóran eld og er að elda og hefur stóran pott á eldinum hún segir
augun mín á þræði inn í hausinn bæði
og svo segir hún ja seint koma kóngabörnin sem hún systir systir mín lofaði mér
svo fer sigurður læðist
læðist hann í burtu og fram á hamrana og hann
sker á taugina þar sem að augun
og þau fara í sjóinn
en taugin er eftir
svo fer hann heim til systir sinnar og hún segir hann hvað hann hafi séð ja hann segist ekki hafa séð mikið
ekki eitthvað meira og svo fer hann heim og heim í hellirinn þar sem kerlingin er og hann læðist að pottinum og hann nær stóru kjötstykki upp úr pottinum og
og fer með það
kerlingin fer nú að hlusta leggja við hlustir henni finnst hún heyra eitthvað og kallar nú augun mín á þræði inn í hausinn bæði það koma engin
fer hann með kjötið út til systur sinnar svo hún segir hvað þetta sé hvar hann hafi fengið þetta og þau sæla sig nú á kjötinu
og hann vill ekkert segja henni svo segir hún við hann
ja nú vilji hún fá að vita hvar hann hafi fengið þetta neinei neinei
það verði til þess að hún fari að hlægja og þá sé allt búið þá sé búið að taka þau
nei hún segir að það sé nú
ekki hætt við því að hún muni hlægja svo er það daginn á eftir að hún fær að fara með honum þegar hann fer að afla þeim eitthvað til matar
en það er þegar kerling þegar hún sér kerlinguna þá bara getur hún ekki stillt sig og hlær og hlær
þá kallar kerlingin upp jæja eruð þið komin óhræsin ykkar
augun mín á
augun mín á þræði inn í hausinn bæði en augun
koma ekki og
svo stökk hún á stað kerlingin og
og ætlaði að grípa þau og þau hlupu frá henni
hún var nú það stórstíg og heyrði hvar þau fóru og hún gat náð þeim
og nú sagði hún ja
þið eruð nú heldur horuð aumingjarnir ég ætla nú að láta ykkur fita ykkur svolítið og setja stinga ykkur inn í inn í
geitastíuna mína
og þið getið bara drukkið ykkur nóg af mjólk og fitið ykkur
svo stingur hún þeim inn í stíuna inn í geitastíuna það voru geitur þar og
og stór geithafur
þau eru þau eru þar og hún hún færir þeim nú mat en hún segir að þau eigi nú
að rétta sér alltaf fingurinn út um gat á
hurðinni til þess að hún geti fundið hvað þau fitni
býr út spýtu og stingur í ja ekki fitna þau mikið segir hún þegar
hvurn dag
svo þegar að henni fer nú að leiðast eftir að fá
að éta að éta þau
þá þá segir hún ja það þýðir víst ekki lengur að vera að draga þetta en þá er hann
búinn að að lóga hafrinum og hann
flær belginn af honum og hann fer í hamurinn hann segir
við ingibjörgu að hvað sem hún heyri og sjái þá megi hún ekki hlægja hún verði
að passa sig
jæja svo segir kerlingin svo kemur kerlingin
og hún segir þeim nú að koma út hún ætli að telja geiturnar sínar út og
svo telur hún á milli greipanna og hann kemur nú fyrstur hafurinn og
það er nú eiginlega sigurður sem kemur út í hafurshamnum og hann
hleypur þegar hann er kominn út þá grípur hann saxið sem hún ætlaði
að farga þeim með
og drepur
kerlinguna
og það er nú ekkert með það meira þau fara svo og reyna að fá draga
kveikja bál og brenna kerlinguna sækja eld fram í í hellirinn og kveikja svo
undir kerlingunni og
svo þegar þau eru búin að brenna kerlinguna þá fara þau heim í hellirinn
nógur matur og nóg auðæfi í hellinum og þau hafa það nú bara gott nú hugsa þau með sér að nú sé ekkert annað fyrir þau annað heldur en að reyna nú
að kynda bál
skip kunni að sjá þau þá taki það þau kannski
svo líður og bíður þau eru þarna alveg undir það heilt ár
þá loksins
sjá þau skip langt úti á sjó svo kveikja þau voða mikið bál uppi á hömrunum
svo segja segja þeir skipsmennirnir að þeir hafi séð voða mikið bál segja þeir við
þá er þetta konungurinn faðir þeirra sem er að koma þá segja
þeir hafi séð voða mikið bál uppi á hömrunum hvort þeir eigi að athuga það eitthvað það muni vera skipbrotsmenn
svo konungur segir já það sé sjálfsagt að gera það
kynda þau og kynda því þau sáu nú ekki hvort að þeir myndu hafa tekið eftir þeim en svo sjá þau hvar
skipið vendir og kemur alveg fast
heim undir til þeirra og svo er rennt bát í
og þegar komið er í land þá eru þau nú ekki lengi að búa sig í það að fara í bátinn og út í skipið og þau vita það að þetta er faðir þeirra því þau þekkja skipið
það verður nú heldur en ekki fagnaðarfundur og hann spyr hvernig standi á því að þau séu hér og þau segja honum það alla
alla söguna hvurnig það þau hafi komist þangað þarna og hvað hafi átt að verða af þeim
og svo tekur hann þau um borð og það var nú heldur glatt á hjalla og hann segir við skipsmenn sína
enginn þeirra skuli
þeir skuli passa sig með það þegar þeir komi heim í kóngsríki að láta engan vita um þau systkinin
svo þegar þau koma heim í kóngsríki þá
þá er nú drottningin í
sorgarbúningi og og hirðin öll sömul sorgklædd
og hann segir hvað hvað komi til og hvernig standi á því að þau séu svona svona búin segir konungur ja hún segir að hann skuli nú ekki
og af því sé öll hirðin í sorg og hún líka
hann segist nú ekki trúa þessu og hvað hvað hafi verið gert við þau þau hafi auðvitað verið grafin hún hafi látið
gera heiðarlega útför þeirra
svo hann segist
fá að sjá hvar kisturnar séu og hann segist vilja láta grafa þær upp það biður hún hann blessaðan um að gera ekki því það geti valdið
drepsótt í
í ríkinu jú hann segist nú bara ekki ekki vilja annað en fá að sjá börnin sín þó þau séu dáin
og svo er það svo verður það úr að þau eru þær eru grafnar upp kisturnar og síðan hann skipar
að opna þær og
hún er nú heldur skrýtin þegar oonaðar eru kisturnar þá er bara hundur og tík í hvorri kistu
svo að hann segir að ekki séu þetta börnin sín í því koma þau inn
og þá segir hann
nú þarna sú börnin sín hvort hún
þekki þau ekki
þau séu þarna þá verður hún nú heldur tröllsleg kerlingin og og það er brugðist við og það er dreginn belgur á hausinn á henni
er komið fyrir hún er sett aftan í stóðhross og hundum sigað á eftir henni
og þar þar lauk sögunni af þeim það segir ekki meira
annað en það hafi orðið heldur gleði í konungshöll yfir að börnin voru komin
og konungur var laus
tröll sagan er búin
hefurðu ekki heyrt þessa ég hef heyrt hana annars staðar bara jaá hún var ósköp lík
jaá hver sagði þér þessa sögu ég get ekki sagt það nei það er ekki von kannski að amma amma mín hafi sagt
hefurðu heyrt hana víða nei
heyrt hana nema bara sem barn jaá
en þú hefur aldrei heyrt söguna af sigurði loðna
já þú varst að tala þarna um söguna af
tröpp tröllskessu
ég er nú
sleppa henni neei það væri nú gaman að fá hana
þú treystir þér sko
ætli væri
jæja það er þá best að hún komi
kannski seinna ef þú manst hana ekki vel
nú ætla ég alveg að hætta öllum sögum ha ég ætla að hætta öllum sögum þegar þessi
dagur er búinn
kóngur og drottning í ríku sínu þau áttu sér
er ekki tekið eftir
búinn út með nesti og nýja skó
af ferðum hans hann gengur allan daginn þar til að komið er kvöld þá sest hann niður
áfram og segir ekki af ferðum hans fyrr en hann kemur
þá kemur enn minni karl til hans og
sigurður karlsson kominn hvað ert þú að fara ja ég er að fá mér atvinnu segir hann
hvaða atvinnu heldurðu að þú getir gert þú getur fengið að vera hér í nótt ef þú vinnur fyrir mat þínum
hann segir bara hvað hann eigi að gera segir hann svo
ja hún segir það hún segja honum það daginn eftir hann eigi að vinna fyrir mat sínum
en ef hann geti ekki unnið það sem að þá
þá þurfi hann ekki að spyrja hvað verði
svo daginn á eftir þá
hún hann tímanlega og hún segir það að hann eigi nú að hann eigi nú að taka
fara og ná í nautið sitt kálf sem hún eigi úti í skógi og hann eigi að lóga kálfinum og hann eigi að
elda slátrið og hann eigi að smíða spæni úr hornunum og hann eigi að elta húðina og og ef hann verði ekki búinn að
að þessu í kvöld þegar hún komi því hún ætli nú að fara á veiðar þá verði hann drepinn
auðvitað svo fer kerlingin en hann stendur eins og glópur og veit ekki neitt hvurt hann
hann spurði hvar kálfurinn væri og hún segðu þér það sjálfur
hann getur ekkert gert og svo þegar
hún kemur um kvöldið þá þá var búið með hann og honum var kastað þar út í horn
svo er það nú að segja svo er að segja af hinum
bróðirnum
ooo ég sagði nú vitlaust nafn á það gerir ekkert til
til það er sigmundur það var ásmundur og sigmundur fyrst
svo er að segja af sigmundi
að hann vill nú endilega fara þegar bróðir hans er farinn og honum finnst að hann muni nú geta gert eitthvað líka og svo leggur hann á stað
er búinn út með nesti og nýja skó og allt er haft í
besta lagi handa honum
og það fer nú bara alveg eiginlega á sömu leið með hann
hann segir ekkert af ferðum hans fyrr en hann kemur
hittir þessa menn og hann vill ekkert með þá hafa og vill ekki gefa þeim neitt og svo þegar hann kemur í
til tröllskessunnar eða í hellirinn
á sömu leið með hann hann getur ekki gert neitt af því sem hann átti að gera og
svo líður nú langur tími og nú segir sigurður sem var yngstur af bræðrunum
að hann hann ætli nú að fara og vita hvort að hann getur ekki hitt bræður sínar
hvað heldurðu að þú hafi erindi að fara segja þau því þau héldu ekkert
hann og hann var nú hafður útundan og hann var hafður í öskustónni
hann sagðist nú geta farið og hann sagðist nú ætla að fara og vita hvort hann
gert eitthvað
neinei þau segja að það þýði ekki nokkurn skapaðan hlut jú hann biður þau að láta sig hafa nesti og nýja skó og hann fær bara
roð og ugga
í í nestið
og enga nýja skó og hann verður að fara á sínum gömlu skóm
svo segir ekkert af ferðum hans hann gengur
allan daginn þar til að komið er kvöld þá sest hann niður
því þá var hann orðinn svo svangur og þá fer hann að taka upp nestið sem er nú heldur óhrjálegt
þá kemur nú gamli maðurinn til hans og segir við hann hann sé svo ósköp svangur hvort hann geti gefið sér nokkuð
jájá hann segir bara að hann skuli setjast hérna og fá sér hvað sem hann vilji það sé nú ekki mikið það sé brauðskorpur og
og roð og uggar og hann megi fá alveg eins og hann vilji
og hann þakkar honum fyrir og og segir við hann jæja ef þér liggur lítið á þá
nefndu mig ég heiti lítill
sigurður þakkar honum fyrir og svo heldur hann áfram og svo segir ekki af honum
næsta dag þá er hann orðinn svo þreyttur þá sest hann niður aftur og þá fer hann að taka upp nestið sitt
það það er nú ekkert af því að segja þá kemur enn minni karl
til hans og hann biður hann blessaðan hann segist
velkomið hann megi fá
allt sem að hann hafi
ef hann geti notað nokkuð af því og svo sest hann niður og borðar með honum
svo þegar hann er búinn þá segir hann við hann ja ef þér liggur lítið á þá nefndu mig ég heiti trítill
og svo heldur sigurður áfram og segir ekki af ferðum hans fyrr en hann kemur heim í
kemur heim að hellinum þá stendur skessan úti og skellihlær og segir hæ sigurður karlsson kominn hvaða erindi átt þú
hann segist ætla að fá að vera fá næturgistingu hjá henni og hún segir hvort hann hafi þá
nokkuð til að borga með næturgistinguna nei hann segist ekki hafa það en
hann geti unnið hjá henni fyrir næturgistingunni ja hvað ætli þú getir unnið segir hún
jæja það má reyna það þú skalt vera hér í nótt og svo gefur hún honum vel að borða og hann
fær að vera
og svo segir hún við hann um morguninn vekur hún hann í bítið og segir
hann eigi að taka til í hellirnum og hann eigi
að hafa allt sópað og prýtt og hann eigi að fara og ná í kálfinn sinn og hann vera búinn að lóga honum
og smíða spæni úr hornunum elda slátur og
og elta húðina
það verði allt að vera búið þegar hún komi heim í kvöld
verði hann drepinn ef það verði ekki búið
og hann segir hvar er þessi kálfur þinn
jæja segðu þér það sjálfur segir hún ja hann hélt að hann gæti það nú ekki hann vissi nú ekki hvar hann væri
svo fer kerlingin
og hann fer að taka til en
en svo svo þó að hann tæki til þá er eins og allt saman sé í rusli og þá sér hann reyndar hvar bræður hans liggja
dauðir þar úti í einu horninu
og hann veit þá svosum hver verða endalokin fyrir sér svo hann hugsar með sér að nú sé best að hann nefni karlana
lítinn og trítil
þeir eru komnir með það sama um leið og hann nefnir þá og hann segir
þeir segja ja nú verði þeir að hafa hraðann á þetta sé nú svosum enginn smákálfur þetta sé stóreflis naut og og illt þar ofan í kaupið
og þeir skuli nú fara og hjálpa honum og svo hjálpa þeir honum til þess að ná í þetta naut
og lóga því og þeir búa til slátrið og þeir þeir smíða spæni
og þeir elta húðina og þeir hann segir þeir segja við sigurð og hengdu nú húðina upp í upp í
bæjardyrnar upp í hellisdyrnar til þess að hún reki sig á hana þegar hún kemur
og slátrið verður þá soðið þegar hún kemur þá þá
þá og nú ætlum við að fara segja þeir svo fara þeir en nefndu nefndu okkur ef þér liggur lítið á segja þeir við hann
sigluvogi sextán
hvaða dagur er í dag guðríður mánudagur já
sextán já
mánudaginn sextánda október nítján hundruð sextíu og sjö guðríður finnbogadóttir
já hvaða
sögu ætlarðu þá að segja fyrst fyrst ég ætla nú ekki að segja margar nei neinei
það er best að sé loðinkópur strútsson
karl og kerling í koti sínu þau áttu sér þrjár dætur
ásu signýju og helgu
svo var nú karlinn úti
að afla þeim í eldinn og hann var búinn að búa sér til bagga og var að taka upp á bakið á sér
þá gat hann ekki staðið upp þá var lagst ofan á baggann hann segir hvur leggst á byrði mína segir karlinn
loðinkópur strútsson hvað viltu mér ég
vil fá eina dóttur þína ásu dóttur þína