tiro-is/ismus huggingface dataset:
konungur stendur upp og strákur fer að dusta af honum og það datt mér nú ekki í hug segir strákur að þú værir í þessum litla poka ekki veit ég nú hvernig þú hefur getað komist í hann
en það er nú sama ég er búinn að finna þig já segir konungur satt er það en
gaman hefði ég af að vita hver það er sem hjálpar þér svona þú ert ekki maður til þess einn
nú veit ég alveg fyrir víst hvar þú hefur verið hina dagana segir kóngur og nú átt þú að fela þig á morgun það er þinn síðasti
ég finna þig jájá segir strákur það er eins víst að það lukkist fyrir þér
svo fara þeir inn inn í höll og og borða og strákur fer að sofa
er nú eldsnemma á fótum morguninn því nú þóttist hann vita að konungur myndi ekki draga það að fara á fætur
og og hleypur út og og kallar á trypplu
og hún segir við hann jæja
get ég eitthvað gert fyrir þig núna já segir strákur þú ert nú búin að hjálpa mér svo mikið að nú máttu til
eftir þínum ráðum fann ég konung í gær
en nú á ég að fela mig og nú nú er það síðasti dagur minn og nú nú bið ég þig endilega um að hjálpa mér
ég skal reyna
og það mæli ég um og legg ég á að þú verðir að minnsta hári í grönum mínum
strákur hverfur en tryppla hleypur út á vellina
og nú er konungur snemma á fótum hugsar með sér að það sé nú harðleikið ef hann geti aldrei fundið strákskömmina
og leitar
fer nú samt furðu fljótt út þangað sem að tryppla er og finnst endilega bara að hann muni vera þar einhvers staðar strákur en aldrei getur hann séð hann
og það er sama tryppla lofar honum aldrei að komast nálægt sér aldrei svo nálægt sér að hann geti lagt hönd á sig
svo er liðið langt fram á dag þá dettur
kóngi það í hug að það væri það sé réttast fyrir sig bara að ná í mannsöfnuð og slá hring utan um tryppisbeinið
og reyna að ná því þannig
jú hann kallar á mannskap og
og þeir slá hring utan um tvöfaldan eða þrefaldan hring utan um tryppisgreyið og
en allt í einu
þá lyftir hún sér upp og flýgur yfir
yfir mannþyrpinguna og hleypur langt í burtu og þeir hafa ekki meira af henni
og þá er nú konungur heldur argur og gramur þá er komið alveg kvöld og hann labbar heim með mönnum sínum og er nú svoleiðis uppfýldur að hann talar ekki orð við þá og
og sest í hásæti sitt að vísu en
en óskaplega sár og argur
en skömmu seinna kemur strákur hlaupandi og hlægjandi
og segir ja alltaf er það eins fyrir þér ekki ekki gastu fundið mig í dag ég sé að það er
þú ert síst meiri maður til þess að finna það sem þú leitar að heldur en að fela þig já segir konungur
en ég vissi ósköp vel hvar þú varst þó það lukkaðist ekki að ná tryppisskömminni
ekki nóg að vita hvar ég var en finna mig ekki segir strákur
jæja nú á ég að fela mig á morgun segir konungur og nú skaltu ekki finna mig
fimmtánda desember nítján hundruð sextíu og sex
guðríður hvers
þetta er þetta er á sigluvogi sextán hvenær ertu fædd guðríður
átján hundruð áttatíu og
þrjú og hvaða mánaðardag tíunda júní
tíunda júní já
og hvar á víðilæk í skriðdal
og hvers son var skriðdal í múlasýslu
hvers son hvað hvers son var faðir þinn
hann var ólafsson en hvað hét móðir þín finnbogi ólafsson og ingibjörg sigurðardóttir
og voru þau
hafa búið þarna
ættuð úr skaftafellssýslu hérna
nú gaman að heyra
jæja hvað er það sem ég á að segja
fluttistu
svo fluttistu suður var það ekki já ég giftist nítján hundruð og sex og fluttist suður
og þar hefurðu búið fjörutíu ár var það ekki þar var ég í fjörutíu ár
já bjó þar þetta hefur verið þónokkurt bú er það ekki ha þetta hefur verið þónokkurt bú á bíldsfelli
jájá það var
sæmilegt já
hvernig var það þegar þú varst að alast upp fyrir austan
var sagt mikið af sögum þar
þegar ég var krakki
þegar ég var barn já
hvenær voru sögurnar sagðar þær voru sagðar í rökkrinu þegar fólkið fullorðna fólkið lagði sig þá voru kannski var einhver kannski sem sagði okkur sögur til þess að halda okkur í skefjum krökkunum
við vorum mörg og
til þess að halda öllu rólegu
hvað voruð þið mörg systkinin já við vorum
vorum sex systurnar og einn tveir bræður
á lífi
svo það við vorum altsvo ellefu systkini já
svo það hefur ekki veitt af að einhver halda í skefjum krökkunum já
trúlegt þau hafi verið létt á sér rétt eins og nú já
já þá hefur ennþá verið sofinn rökkursvefn þá var rökkursvefn og
svo voru lesnar sögur á kvöldvökunni og
íslendingasögur og hinar og aðrar skemmtisögur sat alltaf einhver einn
við að lesa þar til húslestur var
hafinn áður en fólk fór að sofa
það hefur alltaf verið endað á húslestrinum ha
það hefur alltaf verið endað á húslestrinum já áður en fólk fór hátta þegar fók lagði frá sér verk og fór
búa sig í hátt þá
þá var lesinn húslestur og fólk fór svo að sofa
o það voru hugvekjur bara ég man nú ekki vigfúsarhugvekjur
ég er nú ekki svo minnug á það svo var náttúrlega passíusálmar og og hugvekjur með þeim
og þeir hafa verið sungnir
hvaða lög voru höfð við
bara sömu lög og
eru enn á þeim já
sem eru sungin þegar menn fara í kirkju já alveg sömu lög og
og eru
mörg það er náttúrlega mörg búið að breyta
sumum en sum eru bara alveg eins
alveg sömu
ég lærði lögin þegar ég var krakki því að pabbi lét mig alltaf sitja á hnénu á sér og syngja
bókina með sér þegar ég var barn ég lærði öll lög og
mörg vers þá þegar ég var var barn
sigluvogi sextán fimmtánda desmeber nítján hundruð sextíu og sex guðríður finnbogadóttir
já það mig langaði til að spyrja þig hvað þú hafir lengi haldið
áfram að lesa lesa húslestra
það hélt ég áfram bara til seinustu áranna
heima já já það gerði ég þú
þetta hefði breyst þegar útvarpið kom já það breyttist allt þá var hlustað meira á útvarp
og bæði á á lestra úr því altsvo bæði
messur og svoleiðis það var hlustað á það þá breyttist allt
með lestra og passíusálma las ég eiginlega alltaf
lesið áfram úr postillum þó það væri hlustað á messur líka
ja nei það var minna um það eftir að var hlustað á messu í útvarpinu það var minna um það
sem var lesið
heima fyrir en hvenær lögðust húslestrarnir alveg niður
man nú ekki neitt ár með það nei svona hér um bil
því að það hérna
það var eiginlega alltaf sem við
höfðum passíusálma jaaá alla heilu tíðina alveg til nítján hundruð fjörutíu og átta já
hvernig sögur voru ykkur sagðar þarna fyrir austan austur í skriðdal
ég get komið með eina ég skal koma með eina smá sögu já
það var ungur piltur hann hét ambrósíus hann var í skóla hann var fátækur eins og flestir skólapiltar
einu sinni hann var á gangi þá sá hann forkunnar fagra stúlku
varð hrifinn af
hann hann vissi ekki hver hún var en svo komst hann að því gegnum vin sinn að
það var kaupmannsdóttir rík stúlka
og hann náði tali af henni og þau urðu ástfanginn hvort
af öðru
en svo þegar til föður hennar kom þá
þá sagði hann að ef hann gæti borgað sér
tuttugu pund í gulli
þá skyldi hann fá hana
átti ekki einn eyri til og hann fór fór til gyðings og fékk lánuð tuttug pund hjá honum
hjá gyðingnum
og enginn vissi nú með hvaða skilmálum það var
nema bara að hann kom með það og hann fékk stúlkuna og þau giftust þau voru hamingjusöm
og bjuggu í litlu húsi svo
að sjá um hana
og sjá um að henni liði vel og hún hefði það sem hún þyrfti með
en hún var dugandi stúlka og hún
hún gat að fara að byggja láta byggja nýtt hús handa þeim
og hún vann fyrir því og og vinur hennar hjálpaði henni eða þeirra svo að hún var búin að
fá byggt alveg nýtt fallegt hús þegar hann kom þegar hans var von heim
svo þegar hann kemur heim
ekki í gamla húsinu þá varð hann afbrýðissamur og vindur og hélt að hún hefði
hagað sér eitthvað illa
og hann fer beint heim til hennar og rekur hana í burtu
hefur engin hún getur enga vörn fyrir sér haft hún hún bara fer rakleitt frá honum
svo segir ekki af því meira nema hún bara fer í burtu og
segir ekki af ferðum hennar fyrr en hún kemur í
þorp eða eitthvurt já þorp
skulum við segja þar þar hittir hún fyrir gott fólk og hún
sem er í þorpinu hún er þar við dómarastörf með
með þeim sem vinna við dómarastörf eða lögreglustörf eða svoleiðis sem við skulum segja
verið lögreglustaða
en það var talin dómarastaða
en svo ávann hún svo hylli fólksins og allir voru svo hrifnir af henni af því hún var svo góð
og alltaf tillögugóð með alla sem þurfti að dæma
vel dæmdur nema hún væri með í
svo deyr þessi dómari og þá var hún kosin sem dómari í þorpinu
svo líða árin og og það eru liðin tuttugu ár
hún er búin að vera þarna lengi og allir elska hana og virða og þykir svo vænt um hana þá kemur gama þá kemur maður
ókunnugur maður
inn í þorpið og
og hann fer á fund dómarans því hann ætlar að fá dæmt í máli sem að
þeir þeir koma tveir það er gyðingur og og svona fullorðinn maður
mjög lotlegur og öðruvísi heldur en hann var áður fyrr
þeir fara til dómarans og leið og hann kemur þar þá þekkir hún að þetta er maðurinn hennar
hann er með þessum gyðing og hún spyr hvað það sé sem að þeir vilji láta skera úr
þá er það að þegar að hann hefði fengið lánað lánað hérna hjá gyðingnum
þessi tuttugu
hann er ekki búinn að borga það ennþá en gyðingurinn vill fá tuttugu vill fá kíló af keti úr hans eigin holdi
kíló af keti af hans eigin holdi upp í skuldina
og hún segir náttúrlega eigi gyðingurinn
heimtingu á því úr því hann eigi eigi hérnana
þetta hjá honum þá náttúrlega eigi hann heimtingu á því að fá það sem hann segi og hún segist dæma þá þannig í málinu
að hann hann fái þessi þetta kíló
af keti úr hans eigin holdi en hann verði að skera það sjálfur en hann megi ekki láta koma kvint vera kvint meira eða minna
vera alveg því ef að það verði þá verði
hans hold skorið aftur
og þá sagði gyðingurinn nei þá vildi hann heldur vera án peninganna og án án alls
þetta væri sinn úrskurður og hún úrskurðaði ekki öðruvísi öðruvísi
og svo fór gyðingurinn og svo ætlaði hann að fara líka en hún stoppaði hann af og sagði hvort hann vildi ekki stoppa og
hvíla sig
og svo töluðust þau við og þá sagði hún honum hver hún væri og og þá
þá voru liðin tuttugu ár og þá hafði hann verið að leita hann sagði henni hann hefði verið að leita að henni öll þessi ár
og svo þarna fundust þau og þá sagði hann að vinur sinn þegar að
hann hefði hitt vin sinn þá hefði vinur sinn orðið svo vondur þegar hann heyrði að hann hefði rekið hana
hann hefði alveg hreint ætlað að gera út af við sig
það væri ekki til betri manneskja heldur en hún og hvað hann hefði gert
og síðan hefði hann alltaf leitað að henni og nú var
nú voru þau fundin
og það tókst með þeim gamlar ástir og þau
hún var bara kjur þarna hún var dómari eftir sem áður og hann
til hennar þau unntust vel og lengi
þakka þér kærlega fyrir söguna
góð saga
hver sagði þér þessa sögu þetta sagði mamma mér þegar
mamma okkar
af rósamundu og ambrósíusi
en hver hefur
sagt henni það veit ég ekki
hefurðu heyrt þessa sögu víðar ha nei aldrei
aldrei heyrt
hún hefur sagt þér þetta
oft já hún sagði okkur hana þegar við vorum krakkar og við lærðum hana en svo sagði ég hana oft þegar
mínir krakkar komu og
svoleiðis gekk það þá mundi maður hana og margar fleiri sögur
þú hefur kannski sagt barnabörnum þínum þessa sögu
nei ég hef nú ekki sagt þeim neinar sögur barnabörnunum umm
þau hefðu sjálfsagt þegið það að ég hefði sagt þeim sögur en ég
já nú segi ég ekki fleiri sögur
september sextíu og níu stefán guðmundsson á hótel höfn á hornafirði
þú skalt ekki hafa neinar áhyggjur af mér en
þú skalt í kvöld
búast í snatri af stað og taka með þér ingibjörgu og hvítuhvutu
og fara í kofa sem ég á í skógi sem hér er langt í burtu
þú skalt segja
hvítuhvutu hvert ferðinni sé heitið og þá er þér alveg óhætt að
láta hana ráða ferðinni
og þar skuluð þið bíða þangað til að ég kem
þú þarft ekkert að óttast um mig ég sé um mig
og sigurður verður náttúrlega óskaplega
ánægður með þetta og
og kveður rauðabola þarna og og
fer inn til ingibjargar og þau fara að búa sig á stað og
og fara eins og leið liggur eftir tilvísan hvítuhvutu
morguninn eftir áður en að eða um það bil sem að rauðiboli er tekinn út úr fjósinu þá segir
drottning við kóng
að hún megi til með
hún sé svo vond að að láta lóga honum sín vegna
konungur eyðir því og aftekur eiginlega en það þýðir ekkert hún situr við sinn keip hún segist ekki geta
lógað öðruvísi en hún fái að að kveðja
það er gert hún er borin eða henni er draslað út og og
og þá er rauðiboli þar þangað kominn og
menn halda í bönd sem hann er bundinn með og
og drottning ætlar að labba að honum og
en þegar hún ætlar að leggja hönd á hann þá slítur hann af sér böndin
rekur hornin í síðuna á henni svo hún verður að flagði
en hann hleypur í burtu og hefur enginn neitt af honum meir
svo heldur hann sem leið liggur í kofann og
og þar verða fagnaðarfundir þegar þau eru nú öll samankomin þarna og þarna hafast þau við æðilengi
og til þess að að gera sér eitthvað til gamans
þá fer rauðiboli að láta sigurð fljúgast á við sig
og auðvitað stóð sigurður ekki snúning en
svo er það einn dag að rauðiboli kemur með
glas með einhverjum miði í og segir honum að súpa súpa úr glasinu jájá sigurður gerir það
og svo segir rauðiboli við hann jæja nú skulum við fara að fljúgast á
og sigurður finnur það að honum hefur aukist mikið afl við þennan drykk
og svona gengur þrjá daga
að rauðiboli
gefur honum alltaf
þenn sams konar drykk
að morgni og svo fara þeir að fljúgast á og þriðja daginn þá er hann þá er hann orðinn það sterkur sigurður að hann kemur rauðabola á hnéð
og þá var nú rauðiboli orðinn ánægður
svo leið nokkur tími enn og
einn morgun að rauðiboli vekur sigurð snemma og segir honum að nú séu þeir komnir í annað konungsríki
og það sé þannig ástatt hjá konunginum að
að nú eigi að verja dætur hans fyrir risa sem að
ætli sér þær eða einhverja þeirra
og það sé þannig til komið að það hafi verið einhvern tíma þegar konungur var að
heimta skatta af löndum sínum að þegar hann var á heimleið að þá með menn sína
að þá kemur loðin loppa upp úr sjónum og tekur í borðstokkinn á skipinu
og auðvitað komu höfuð og herðar líka upp úr sjónum
og hann hallar skipinu svo að skipshöfnin verður dauðhrædd og búast við að skipinu hvolfi og
segir við konung að hér eigi hann um tvo kosti að velja
annað gefi hann sér einhverja dóttur sína eða hann hvolfi skipinu svo að
allt farist
og konungur náttúrlega
þurfti hvorki að að neita því eða samþykkja þetta voru þetta voru úrslitakostir sem að honum þýddi ekkert að
að tala um
en risinn segir honum samt
að hann segist vita að hann eigi þrjár dætur
og hann segist ætla að gefa honum kost á því að láta
að lofa honum að verja láta einn mann verja dætur sínar
fyrsta daginn þá elstu og ef að hann geti varið hana fyrir sér
þá þá aftur þá í miðið
næsta dag og svo
síðast þá yngstu
og ef að hann geti fengið svo hraustan mann að hann geti varið þær fyrir sér að þá
þá sé það allt saman klappað og klárt og hann leiti aldrei ráðahags
segir rauðiboli að núna einmitt í í dag verði fyrsti dagurinn sem að
kóngsdóttirin verði varin
og það sé óskaplegur ræfill sem eigi að verja hana það sé að vísu æðsti ráðgjafi konungs
að en hann
svo huglaus að hann það sé stórt að segja að hann þoli að sjá mannsblóð
enda muni hann hvorki
nota hönd né fót til þess að verja verja kóngsdóttir
nú skuli þeir fara strax og reyna nú að bjarga kóngsdóttir
og hann skuli hafa hvítuhvutu með sér
svo kveðja þau ingibjörgu og og halda af stað
og þegar þeir nálgast
sem að rauður hann hét rauður þessi
þessi ráðgjafi konungs þegar þeir nálgast staðinn sem
að rauður á að verja kóngsdóttir að þá verður rauðiboli þar eftir
og segir sigurði að nú skuli hann hraða sér
og þau halda sem leið liggur hvítahvuta og hann og
og koma á staðinn og þar situr kóngsdóttirin á stól
en rauður er lafhræddur uppi í tré
og sigurður gengur til kóngsdóttir og heilsar henni og
og segir við hana hvort hann megi leggja höfuðið í kjöltu hennar
jájá hún segir að það sé velkomið
svo krýpur hann þar við fætur
hennar og leggur höfuðið í kjöltu hennar og og sofnar
og vaknar svo við ógurlegan gauragang
og þá er risinn að koma upp úr sjónum
og stefnir hratt til þeirra
og hann rýkur upp sigurður
og æðir á móti risanum og og þeir fara þarna að fljúgast á
taka fangbrögð og
og berja hvor annan og
en hvítahvuta hún nagar alltaf í lappirnar á risanum
og svona gengur þetta alveg alveg fram á fram á kvöld
og þegar að dagsett er þá
hleypur risinn í burtu og og hendir sér í sjóinn
en sigurður labbar til kóngsdóttir og hún þakkar honum innilega fyrir
vörnina og og
segir við hann að hann verði endilega að koma með sér heim í kóngsríki
hann sé búinn að hjálpa sér svo mikið að hann megi til með að koma heim með sér ég held að rauður geti fylgt þér heim segir sigurður
hann rauður ég vil ekki sjá hann
en henni þýðir ekkert að
sigurð hann er svo forhertur að hann vill ekki ekki fara með henni og og leggur á stað og kveður hana bara og
og þá sér hann nú hvar rauður er nú að reyna að klöngrast niður úr eikinni og
og fer til kóngsdóttur og og segir henni að
að nú sé um lífið að tefla fyrir hana ef hann
ef hún segi föður sínum að það hafi annar varið hana en hann að þá drepi hann hana
nú svo halda þau þau heim
og þegar þau koma inn í höllina þá fagnar kóngur þeim mjög svo vel
vel hefur rauður varið þig í dag
vel varði mig sá sem mig varði segir kóngsdóttir
þetta er vit að heyra segir kóngur hver heldurðu að hafi varið þig annar en hann rauður farðu nú ekki að telja mér trú um það
nema svo er sofið af um nóttina og morguninn eftir þá vekur
rauðiboli enn sigurð og segir honum að
hans bíði
það sama í dag og hafi verið hann hafi unnið í gær að það sé að verja þessa kóngsdóttir og nú verði hann að duga því að
því að nú verði risinn ennþá erfiðari
sér að tapa þeim öllum
og þetta er þetta endurtekur sig bara alveg sama sagan að
sigurður kemur þarna til kóngsdóttir og og krýpur þar við fætur hennar og
og fær að leggja höfuðið í kjöltu hennar og sofnar
því risinn var ekki kominn og það er
orðlengja það að þetta fer allt á sömu leið sigurður vaknar við komu risans
og og þeir fljúgast á og hvítahvuta nagar hann að neðan og sigurður lemur hann að ofan
og svo verða samskipti þeirra
alveg þau sömu eins og fyrri daginn og
og rauður skreiðist þarna niður og
að hann fargi henni bara ef að hún segi að annar hafi varið hana en hann
er það sama þegar þau koma heim í höllina að þá segir konungur að jæja vel hefur rauður varið þig í dag dóttir mín.
alveg sama svar vel varði mig sá sem mig varði
morguninn eftir þriðja morguninn þá þá vekur nú rauðiboli sigurð ennþá ennþá fyrr en venjulega og segir að
segir honum að nú verði hann að duga
hann muni verða þarna einhvers staðar nálægt því að sig gruni það að hann muni kannski geta orðið honum eitthvað
liði áður en yfir ljúki
svo leggja þau á stað og og rauðiboli verður eftir þarna skammt í burtu skammt frá
vígvellinum og
og sigurður labbar til kóngsdóttir og segir það sama við hana og hinar
hvort hann megi
sofna sér leggja höfuðið í kjöltu hennar og sofna sér jájá hún segir að það sé velkomið
og hann sofnar fljótt
þegar hann er sofnaður þá þá fer kóngsdóttir að
strjúka hárið á honum og
og greiða það til
þá tekur hún eftir því
að þar eru tveir partar úr hringum sem
þær áttu systur hennar
þær áttu með öðrum orðum sinn hringinn hver systrunar
og sem að þeir voru þannig gerðir að það mátti taka þá
í þrjá parta hvern hring og skeyta þá svo saman
og hún sér þarna stykkin
systra sinna svo hún fer eins að hún tekur tekur part úr sínum hring og tengir við
við hin stykkin og þá er þarna kominn hringur og hún gengur þannig vel frá honum að það sé ekkert hætt við því að hann muni detta úr hárinu á honum
þó að eitthvað gangi á
og svo vaknar sigurður við þessi óskaplegu læti og
og þeir byrja rauður skjálfandi uppi í eik og
og blautur og forugur úr öllu því sem hann gat við sig losað
og nú finnur sigurður það að að risinn er langsamlegast
og stæltastur þann dag en það er nú sama þeir
það berst svona í bökkum með þeim hvorugur fellur og
og svona líður fram undir fram undir kvöld
þá þvælist
einhvern vegin svo fyrir fótunum á sigurði að hann dettur
og þá var risinn ekki lengi
að hann hleypur yfir sigurð og að kóngsdóttir og þrífur hana af stólnum og
sér í sjóinn með hana
og syndir með hana burt
sigurður var nú ekki lengi á
á á fætur og og þau kasta sér á eftir honum hann og og hvítahvuta og þau elta hann
hann kemur út að eyju sem er þar og hann fer upp í eyjuna og
og heldur á kóngsdóttir
á handleggnum og ber hana upp í helli sem er þar og og lokar hellinum rammlega
rauðiboli fylgdist alveg alveg með því sem að sem að gerðist þarna og
og og þegar allt er horfið í hafið þá
þá leggur hann til sunds á eftir en þegar risinn er búinn að
að ganga þarna frá
eru sigurður og hvítahvuta komin upp upp á eyna
og þarna byrjar
sami bardaginn aftur og
og hvítahvuta er nú svo grimm að hún rífur og tætir sundur
sundur holdið á honum og og það endar með því að sigurður getur
fellt hann
og náttúrlega lét kné fylgja kviði og ekki að sökum að spyrja að hann hann náttúrlega drepur hann þar
nú þá er rauðiboli kominn
og þá labba þau
að hellisdyrunum en þá er þannig frá þeim gengið að
er ekki nokkur leið að ljúka upp hurð
rauðiboli segir ja ætli sé annað en ég reyni að renna mér á hurðina
og hann gerir það og í þriðju atrennu sem hann rennir sér á hurðina þá loksins lætur hún undan
og þeir fara inn og
og taka kóngsdóttir
segir rauðiboli þeim þegar þau koma niður að sjó að nú skuli þau öll fara á bakið á sér og hann skuli synda með þau í land
því þau voru nú orðin heldur þrekuð
og sigurður
og þetta gengur ágætlega hann kemur þarna að landi þar sem að frá landi var áður farið og
sigurður heldur á á kóngsdóttur upp að stólnum þar sem hún sat í áður en hún áður en hann
eða sem hún sat í um morguninn og setur hana þar og
og gerir sig líklegan til að kveðja hana
hún segir að hann megi hreint ekki fara frá sér
hann hann verði að koma heim með sér hún segist ekki geta farið heim
í fylgd rauðs
en sigurður aftekur það alveg hreint hann segist ekki fara
heim hún skuli bara rauður hafi verið henni til var henni til hjálpar og varnar og hún skuli bara fylgja honum heim
og það verður úr að að hann kveður hana þarna og hún þakkar honum innilega fyrir og
og svo halda þau öll heim í kofa
og þá var nú orðið það áliðið nætur að það var komið alveg fram undir morgun
og rauður
skreiðist niður og og segir þessari yngstu kóngsdóttir eins og hinum að
hvað hún eigi í vændum ef hún láti það uppi að það hafi annar varið hana en hann
og hún þorir ekki annað en að lofa honum því
og svo halda þau heim og og konungur spyr hana sömu spurninga og var
orðinn kvíðandi fyrir því að þau myndu ekki koma risinn myndi hafa náð henni og
og varð því glaður mjög
og segir við dóttur sína vel hefur rauður varið þig vel varði mig sá sem mig varði
þetta er ekki vit allar svarið þið því sama segir konungur hver ætli
og nú rauður og þú átt það sannarlega skilið
nú mátt þú velja
úr dætrum mínum taka þér fyrir konu hverja þeirra sem þú vilt
þær verða nú eins og blóðstykki í framan allar systur og
yfir því að að þeirra þeirra skuli bíða þetta hlutskipti eða einhverrar þeirra skuli bíða þetta hlutskipti að að rauður verði maðurinn þeirra
en rauður svarar konungi og segir ja ég kýs mér þá helst þá yngstu ég hafði mest fyrir henni
jájá alveg sjálfsagt
nú verður hún alveg óhuggandi
það þýðir ekkert fyrir hana að vera neitt að malda í móinn með það og brúðkaupið er undirbúið og
og komið alveg að hjónavígslunni fólkið er komið í sæti sín í höllina
þá er það að það er gengið í höllina
og það er sigurður
þá hafði rauðiboli verið búinn að segja honum það að
fylgst alveg með því hvað gerðist í konungsgarði og
og segir honum eins og er að nú sé verið að gifta rauð
yngstu konungsdótturinni og sér þyki ótrúlegt að hann ætli að láta þá skömm
heyrast að að hann láti rauð eignast hana
þegar sigurður kemur inn í höllina
þá er þá er kóngsdóttirin yngsta sest á brúðarbekkinn og en
leið og hún kemur auga á hann þá rýkur hún upp og systur hennar líka
og segja allar einum munni hér kemur sá sem mig varði
kóngur verður þarna foxvondur hvað þær meini með þessu
þær þurfi ekki að telja sér trú um það að það hafi nokkur annar varið þær en hann rauður hvað þær geti fært fram til sannindamerkis
þær leiða sigurð inn inn að hásæti föður síns
rjúka allar í
hringastykkin sín eða hringinn
nú og þá varð konungur auðvitað að trúa
þær sögðu honum eins og var að sigurður hefði þær hefðu hnýtt þessum hringum í þessum hringastykkjum í höfuðið á honum og hann hlyti sjálfur að
þekkja þekkja hringinn því að hann hefði hann hefði gefið þeim þessa hringi dætrum sínum
nú þá þýddi náttúrlega ekkert fyrir kóng að að vera neitt að hafa á móti því og
og spyr rauð að því hvort að
þetta sé satt
já rauður
viðurkennir það
og binda hann aftan í tvær ótemjur og
og svo hundunum sigað á þær og hann
og hundarnir fara með þær eitthvað út ískóg með rauð greyið dragandi aftan í sér
og þurfti ekki meira að spurja um hann
svo segir konungur við sigurð