tiro-is/ismus huggingface dataset:
þau ætla varla að trúa sínum eigin augum þegar þau sjá að hann er enn heima
þau segja án þess að kasta á hann kveðju kom maðurinn ekki að sækja þig juhú hann kom
en hann ætlar að lofa mér að vera hjá ykkur tíu ár til
ó hvað hann er góður blessaður maðurinn
eftir tíu ár verðum við líklega bæði dauð og nú faðma þau bráðráð að sér og ráða sér ekki vegna gleði
næstu tíu ár líða
og þegar líður að því að bráðráður verði tuttugu ára verða foreldrar hans enn ókátari en þau voru áður
þegar hann varð tíu ára
bráðráður veit nú hvað að þeim amar og reynir á allan hátt að hugga þau
daginn fyrir afmælið sitt segir bráðráður við foreldra sína
þið eigið ellefu geitur nú skuluð
þið lóga einni geitinni
skipta henni í tvo jafna parta
taka svo annan partinn og skipta honum í tíu parta og binda svo
einum parti um hornin á þessum tíu geitum sem eftir lifa svo skuluð þið
reka geiturnar út á skóg
og vera þar til kvölds því það mun ekki verða ykkur eins erfitt að ég fari með manninum ef hann kemur að sækja mig ef þið verðið ekki heima
þau gera eins og bráðráður leggur fyrir og morguninn eftir kveðja þau bráðráð með bestu kveðju og halda
út á skóg
þegar þau voru farin hafði bráðráður fataskipti fór í sparifötin sín og gekk út
þá sér hann að maður kemur gangandi heim túnfótinn
bráðráður þekkir strax að þetta er sami maðurinn sem kom fyrir tíu árum
aðkomumaður gengur til bráðráðar réttir honum höndina og segir sæll og blessaður bráðráður
minn mikið gleður það mig hvað þú ert efnilegur og fallegur piltur þú ert víst tuttugu ára í dag nú er ég kominn að sækja þig
já segir bráðráður ég veit það og ég er ferðbúinn
aðkomumaður spyr
hvar eru þau karl og kerling faðir þinn og móðir bráðráður svarar þau fóru út á skóg í morgun og ráku á undan sér hálfa
elleftu geit
hvað er að heyra þetta segir maðurinn
allt andlitið verður að einu spurningamerki
það get ég ekki skilið hvernig þau hafa rekið hálfa geit
góði
segðu mér það bráðráður minn
segðu þér það sjálfur segir bráðráður
aðkomumaður leggur fast að bráðráði að segja sér þetta en bráðráður er tregur til segir samt ég skal segja þér það ef þú lofar mér að vera hér heima
í tíu ár til æ það er ómögulegt segir aðkomumaður
jæja sittu þá með
heimsku þína svarar bráðráður
þeir körpuðu æðilengi um þetta en endirinn varð sá að aðkomumaður lofar bráðráði því að hann fái að vera
hjá forledrum sínum næstu tíu ár ef hann segi sér hvernig þau hafi getað rekið hálfa geit
skiptu henni í tvo jafna parta
og svo tóku þau annan helminginn í tíu parta
og bundu hverjum parti um hornin á þessum tíu geitum sem þau áttu lifandi og ráku þær svo út á skóg
þannig gátu þau rekið á undan sér hálfa elleftu geit
og svei þeirri kerlingu sem beinin beitt og soðið drakk segir
komumaður og hleypur
skömmu síðar koma þau karl og kerling heim á heimleiðinni voru þau að tala um
að heimkoma þeirra yrði nú dapurleg því þau myndu ekki hafa bráðráð lengur bráðráð lengur
sér til yndis og ánægju
hann væri sjálfsagt farinn og þau fengju ekki að sjá hann
framar
en það fyrsta sem þau sjá þegar þau nálgast bæinn er bráðráður hann er á hlaðinu að
leika sér við smalahundinn sinn
þau verða fegnari en frá megi segja við þessa sjón
flýta sér sem mest þau mega og áður en þau komast alla leið kölluðu þau til bráðráðar og spurðu hann
hvort maðurinn hefði ekki komið að sækja hann
jú segir bráðráður víst kom hann
en hann lofaði mér því að ég mætti vera hjá ykkur tíu ár til ó hvað hann er góður
sögðu þau í
sögðu þau samtímis skelfing er maðurinn góður að lofa þér að vera hjá okkur tíu ár til við verðum víst
bæði dauð áður en þau tíu ár eru liðin
næstu tíu ár sniglast áfram og líða
á þeim tíma fór foreldrum bráðráðs mikið aftur
þau voru alltaf að vonast eftir því að þau yrðu bæði dáin áður en þessi tíu ár liðu
en það fer ekki allt eftir óskum og vonum mannanna þegar bráðráður var að verða þrítugur
hnignaði foreldrum hans mjög
og lifðu nú aldrei glaða stund
þóttust þess viss að nú yrði bráðráður tekinn frá þeim einmitt þegar þau síst máttu missa hann bráðráður
reyndi með öllu mögulegu móti að hugga þau og telja í þau kjark
og ekki væri ómögulegt að maðurinn lofaði honum að vera eitthvað lengur hjá þeim eða á meðan þau lifðu
með sjálfum honum barðist þó óttinn um að nú fengi hann ekki að vera lengur heima
hann kveið fyrir komu afmælisdagsins
þó myndi hann þó yrði hann að lá
þó mætti hann ekki láta á því bera
á afmælisdaginn að morgni að morgni sagði hann við foreldra sína
nú skuluð þið fara út á skóg og vera þar í dag
viðskilnaðurinn verður ekki eins sár ef
þið verðið ekki viðstödd þegar ég fer
þau féllust á þetta eins og allar aðrar ráðleggingar hans
kvöddu hann síðan með trega og tárum og löbbuðu út á skóg bogin af harmi
þegar þau voru farin hafði bráðráður að venju fataskipti fór í sparifötin og beið rólegur komu mannsins
það dróst heldur ekki lengi að hann kæmi
og þegar hann hefur heilsað bráðráði segir hann nú er ég kominn að sækja þig
já ég veit það segir bráðráður ég er ferðbúinn
það er ágætt segir maðurinn
þá skulum við koma
nú spyr hann ekkert um foreldra bráðráðs
bráðráðs
þeir ganga frá bænum
þegar þeir voru komnir nokkurn spöl hleypur bráðráður á undan manninum
hann kemur þar að moldarbakka stingur fótunum inn undir bakkann og talar svo af mesta ákafa eins og hann sé að skeggræða við einhvern mann
þegar aðkomumaður kemur til hans stendur hann upp hleypur
hleypur æðispöl á undan honum leggst svo undir annan bakka og hagar sér eins
þegar maðurinn kemur til hans talar bráðráður í mesta ákafa en en en er hinn kátasti og hlær og flissar öðru hvoru
komumaður segir við hvern ert þú að tala bráðráður minn
það segi ég þér ekki segir bráðráður
æjú segðu mér það ég er svo voðalega forvitinn ég sé engan mann hjá þér og ski
og skil því ekki hvernig stendur á þessu tali þínu segðu þér það sjálfur góði
ég skal segja þér það
segir bráðráður ef þú lofar mér að fara heim aftur og vera alltaf
heima hjá foreldrum mínum
það get ég hreint ekki segir maðurinn ég þarf að hafa þig til að hjálpa mér og mér finnst ég vera búinn að gera vel að lofa þér að vera
hjá foreldrum þínum svona lengi
segðu mér nú þetta skilmálalaust en bráðráður þverneitar og segir sittu þá með heimsku þína
forvitni mannsins magnast alltaf
að síðustu segir hann
það er þá ekki annað en ég lofi þér þessu sem þú biður um
forvitni mannsins
magnast alltaf
að síðustu segir hann það er þá ekki annað en ég lofi þér þessu sem þú ferð fram á úr því
ert svo stíflyndur að segja mér
jæja segir bráðráður gastu ekki tekið það í hausinn að ég var að tala við þann part líkama míns sem var innundir bakkanum
og bráðráður bráðráður hlær heitt og
innilega að forvitni komumanns
maðurinn bregst hinn reiðasti við þessu svari og segir um leið og hann hleypur af stað svei þeirri kerlingu sem beinin beit og soðið drakk
bráðráður labbar nú í hægðum sínum heim aftur og er nýkominn heim þegar foreldrar hans koma hnípin og niðurbeygð
en þau hresstust fljótt
fljótt og glöddust þegar þau sáu son sinn og hann sagði þeim að hann mætti alltaf vera hjá þeim
maðurinn ætlaði aldrei að koma aftur til að sækja sig
búin sagan
hvað er þetta kelli mín ertu nú búin að eignast dreng
þú varst svo vondur í morgun þegar þú fórst
en taktu nú við honum elsku syni okkar á meðan ég fer
að sækja þér eitthvað að borða jájájá
það er alveg sjálfsagt það verður gaman að hampa blessuðum drengnum
kerling er lengi frammi að taka til matinn en karl situr og hossar
ósköp er ég hræddur um að þér finnist eitthvað þröngt um þig ég skal
klæða þig úr einhverju af þessum fötum svo fer karl að tína af strák tuskurnar og síðast er ekki annað eftir en nærfötin
eftir því sem fötum fækkar á drengnum verður hann ennþá ókyrrari og glápir alltaf út í gluggann
karl tekur eftir því og segir ég held þig langi til að horfa út ég skal
koma með þig út að glugganum þegar drengurinn er kominn út að glugganum hamast hann eins og mest hann má
svo karli dettur í hug að opna gluggann svo sonur hans sjái betur út
þegar það er búið hamast strákurinn svo að karl ætlar ekki að geta haldið honum
hann lætur öllum illum látum og gerir sig líklegan til að
höggva nefinu framan í föður sinn og klóra hann með nöglunum
karl segir mikið skelfing getur þú látið illa elsku drengurinn minn ég skal klæða þig úr nærfötunum svo að sólin fái að skína á beran litla búkinn
þegar karl
að losa strák við fötin og strákur finnur
finnur það
spyrnir hann við fótum svo fast að karl missir hann úr höndum sér en strákurinn datt ekki til jarðar sem flest
mundu hafa gert
þess í stað breiðir hann út vængi sína og svífur út í geiminn syngjandi krunk krunk krunk
karl stendur við gluggann og horfir
áhyggjufullur á eftir syni sínum þegar kerling kemur inn með matinn
nú kem ég loksins með matinn þinn en hvað er þetta hvað ertu búinn að gera af honum elsku litla syni okkar
karl svarar með gráthljóði æ minnstu nú ekki á það góða mín hann fór
syngjandi og kveðandi upp til himna
kerling segir það er von að þú getir ekki passað nýfæddan drenginn
en því skal ég lofa þér að ég skal aldrei eiga þér barn aftur úr því að þú gast ekki passað þennan dreng á meðan ég var að sækja
stendur við gluggann og horfir áhyggjufullur á eftir syni sínum þegar kerling kemur inn með matinn
kerling segir jæja karl minn nú kem ég loksins með matinn þinn
en hvað er þetta hvað ertu búinn að gera af honum elsku
karl svarar með gráthljóði æ minnstu nú ekki á það góða mín hann fór syngjandi og kveðandi upp til himna
kerling segir
það er von að þú gætir ekki passað nýfæddan drenginn
en því skal ég lofa þér að ég skal ekki eiga þér barn aftur úr því að þú þurftir endilega
en því skal ég lofa þér að ég skal ekki eiga þér barn aftur úr því þú þurftir endilega að missa drenginn úr lúkunum á þér
ekki mjög langt frá konungsgarði einum bjuggu eitt sinn gömul hjón
þau voru mjög fátæk og lifðu því klæðlítil og oft svöng
einu sinni þegar hungrið skar þau hvað sárast sagði kerling
við karl sinn
ég ætla nú að reyna að fara heim til heim í konungsríki og vita hvort drottningin vill ekki gefa okkur eitthvað til að borða
það verður úr að konan fer og
kemur á fund drottningar segir ekkert af ferðum hennar fyrr en
hittir drottningu og tjáir hún henni vandræði sín
drottningin var góðgjörn og gefur hún kerlingu svo kjötflykki sem kerling treysti sér að bera
kerling þakkar drottningu gjöfina
og eftir að hafa þegið góðgjörðir hjá drottningu kveður kerling og þakkar fyrir sig og heldur heimleiðis
þegar heim kemur
og tekur og lætur í hann vænan kjötbita
hengir svo það sem eftir var af flykkinu upp í eldhús
hún lætur vel í eldinn og ætlast til að kjötið verði fljótt soðið
og rýkur
uppi í fjallinu
fyrir ofan karlskot var skessa í helli sínum
þegar hún sér hve mikið rýkur hjá litlu kerlingunni segir hún við sjálfa sig hvað
skyldi kella mín vera nú að elda ég skal vita um það
hleypur af stað ofan fjallið og stansar ekki fyrr en upp
uppi á eldhúsmæni litlu kerlingarinnar
hún kallar niður um strompinn hvað ertu nú að elda kelli mín kerling svarar og hóstar mikið því
reykurinn var mikill í eldhúsinu o ekki svo sem neitt
velgja vatnssopa upp á sokkaplöggin
karlsins míns eins og vant er
skal nú vita um það segir skessa og stekkur ofan af eldhúsinu inn
inn göngin og inn að hlóðum þrífur hlemminn ofan af
að það er kjöt í pottinum
hún tekur pottinn með kjötinu og ætlar út
þegar hún er að fara út úr eldhúsinu segir litla kerlingin
æ rektu þig ekki á flykkið mitt aaá
áttu flykki
líka segir skessa tekur flykkið og fer með allt saman heim til sín
þegar karlinn kemur inn segir hann æ mikið ósköp er ég nú svangur elsku kella mín þú ert víst búin að sjóða kjötið gefðu mér nú vænan kjötbita
æ minnstu ekki á það elsku kallinn minn
stóra kerlingin í fjallinu kom
með kjötinu í og flykkið líka
þurftirðu nú endilega að segja henni frá flykkinu hvað eigum við nú að borða segir karl
við skulum hafa ráð
ég skal fara heim í
kóngsríki og biðja drottninguna að gefa okkur eitthvað til að borða
leggur hún svo á stað í annað sinn og segir ekki af ferðum hennar annað en það að nú gefur drottning henni hænu og mikið af eggjum
þegar kerling kemur heim lætur hún pott á hlóðirnar og egg í hann og lætur vel þurrt tað í eldinn
verði fljót að soðna og rýkur mikið
þegar skessan sér það segir hún við sjálfa sig
hvað skyldi kella mín nú vera að elda
ég skal vita um það stekkur sían í fáum stökkum ofan fjallið og upp á eldhúsmænir
litlu kerlingarinnar og
kallar niður um strompinn hvað ertu nú að elda kelli mín o
o ekki svo sem ekki svo sem neitt ég er að velgja
vatnssopa upp á sokkaplöggin
ég skal nú vita um það segir skessa og
hleypur ofan af eldhúsinu og inn göngin og að hlóðunum lítur ofan í pottinn og sér að það eru egg í honum
hún tekur eggin og ætlar út
en þá hljóðar litla kerlingin upp og segir æ stígðu ekki ofan á hænuna mína
aaá
áttu hænu segir skessa
tekur hænuna og fer með allt upp í helli sinn
tuttugasta og annan september sextíu og níu stefán guðmundsson á höfn í hornafirði
litla svæfilinn
ég skal nú vita um það segir skessa og hleypur ofan af eldhúsinu og inn göngin og að hlóðunum lítur ofan í pottinn og sér að það eru egg
egg í honum
aaá áttu hænu líka segir skessa tekur hænuna og fer með allt upp í helli sinn
þegar karl kemur inn er hann að venju svangur og
segir við kellu sína
æ elsku kella mín gefðu mér nú egg ég er svo voðalega svangur
kerling svarar hálfsnöktandi
æ minnstu nú ekki á það kallinn minn óhræsis stóra kerlingin í fjallinu kom og tók bæði eggin og hænuna líka
þurftirðu endilega að segja henni fað við ættum hænu
hænu á hverju eigum við nú að lifa
æ við skulum hafa ráð segir kerling
ég skal fara ennþá einu sinni heim til drottningar og vita um hvort hún vill ekki gefa okkur eitthvað í svanginn
hvað heldurðu að drottningin geti alltaf verið að gefa okkur mat
sem svo lendir í maganum á stóru kerlingunni í fjallinu
en hvað sem karl tautaði og raulaði sat kerling við sinn keip
og arkaði í þriðja sinn á fund drottningar
þegar kerling hitti drottningu sagði hún henni
erindi sitt og það með að stóra kerlingin í fjallinu hefði komið og tekið frá sér allt sem drottning var búin að gefa henni
drottning sá enn aumur á kerlingu fór með hana út í fjós og gaf henni bestu kúna sína og sagði við hana um leið og hún fór
að hún skyldi nú reyna að láta stóru kerlinguna ekki taka kúna frá sér
kerling segist skuli reyna
það sem hún geti þakkar drottningu fyrir sig og fer heim
þegar kerling er komin heim fær hún sér skjólu og mjólkar kúna
lætur mjólkin í pott og og ætlar að sjóða mjólkurgraut
hún lætur að venju vel í eldinn og
rýkur mikið stóra
kerlingin í fjallinu sér það og segir við sjálfa sig
hvað skyldi kella mín nú vera að elda ég skal vita um það
stekkur nú af stað og er óðar komin upp á eldhúsmænir litlu kerlingarinnar og kallar niður um strompinn
hvað ertu nú að elda kelli mín o
o ekki svo sem neitt ég
að velgja vatnssopa upp á sokkaplöggin karlsins míns eins og vant er
ég skal nú vita um það
segir skessa
hleypur ofan af eldhúsinu og inn göngin og að hlóðunum tekur hlemminn ofan af pottinn
og sér að í honum er mjólkurgrautur
ertu að elda mjólkurgraut ekki bjóst ég við því tekur pottinn og ætlar út
en þá hljóðar litla kerlingin upp
æ rektu þig ekki á rassinn á kúnni minni
aaá áttu kú segir skessa tekur kúna líka og fer með allt upp í helli sinn
nokkru síðar kemur karl inn og segir við kerlingu æ ég er svo svangur gefðu mér nú mjólkurgraut æ minnstu ekki á það elsku karlinn minn
óhræsis skessan kom og tók pottinn með grautnum og kúna líka
þurftirðu endilega að segja henni frá því að við ættum kú blaðurskjóðan þín og karl heldur áfram
nú skulum safna saman alls konar rusli og bera það inn í eldhús svo á morgun skalt þú hrúga því á eldinn svo að rjúki mikið
þá mun skessa að venju koma og athuga hvað þú ert að elda
þegar hún ætlar svo út úr eldhúsinu
aftur ætla ég að standa í dyraskotinu og höggva hana með stóru öxinni minni
þau gera þetta tína saman alls konar rusl tuskur timbur tjörukúta og sitthvað fleira
morguninn eftir kveikir kerling svo upp eldinn og hrúgar draslinu á eldinn
þegar draslið fer að brenna rýkur mikið og
og vesalings kerlingin ætlar alveg að kafna kafna hóstar og hóstar hvíldarlaust
karlinn tekur sér stöðu í dyraskotinu og er þar hulinn reyk svo hann sést varla
þegar skessa sér
að svona hressilega rýkur
segir hún við sjálfa sig hvað skyldi kella mín nú vera að elda ég skal fljótlega komast að því
tekur hún nú undir sig heljarmikið stökk og hendist í einum spretti ofan fjallið og upp á eldhúsmænir kerlingar en þegar hún ætlar
en þegar hún ætlar að kalla niður um strompinn
ætlar reykurinn alveg að kæfa hana þó grenjar hún
hún eins hátt og hún getur hvað ertu nú að elda kelli mín kerling reynir að svara
ekki ekki svo sem neitt
ég er að velgja vatnssopa
upp á sokkaplöggin karlsins míns eins og vant er
ég skal nú vita um það segir skessa og skessa og hleypur ofan af eldhúsinu og brýtur tvo rafta í rjáfrinu um
leið þegar skessa kemur inn í göngin mætir henni svo mikill reykur að hún ætlar
þó drífur hún sig áfram inn að hlóðunum og rótar
þar til með höndunum en finnur engan pott en rekur hendurnar ofan í glóðina og skaðbrennir sig
hún hóstar og hóstar og ætlar alveg að kafna kafna og sér ekki önnur ráð
en að reyna að komast út aftur ef hún á að halda líftórunni
um leið og hún er að fara út hljóðar litla kerlingin upp gáðu
að þér karlinn minn ætlar
að hö en um leið
heggur karlinn öxinni í höfuð skessunnar svo hún dettur dauð niður
svo fóru þau karl og kerling í helli skessunnar og sóttu þangað kúna hænuna og flykkið og sitthvað fleira sem skessa átti
lifðu þau svo góðu lífi það sem eftir var ævinnar
sagan er búin já
tuttugasta og fjórða september nítján hundruð sextíu og níu stefán guðmundsson á hótel
en nú á ég að fela mig á morgun segir konungur og nú skaltu ekki finna mig
nei það er það er vel trúlegt segir strákur að ég finni þig ekki en þér lukkast þá betur á morgun að fela þig heldur en þér hefur lukkast hina dagana
svo fer strákur að sofa borða og sofa
morguninn eftir hleypur hann snemma út
kallar á trypplu og biður hana nú að hjálpa sér þetta sé nú síðasti dagurinn og nú verði hann endilega að finna konung
já en það get ég nú sagt þér drengur minn að það verður erfitt fyrir þig
þó skal ég nú leggja þér það lið sem ég mögulega get
þú skalt fara heim að kastaladyrum konungsdóttir
og nota hvert tækifæri sem þú getur til að komast inn
það mun vera vörður við dyrnar eða gjarnan verðir og það verður erfitt fyrir þig að komast komast inn til konungsdóttur en
fari nú svo að þú komist inn
þá skaltu komast á fund kóngsdóttur sem allra fyrst og
og heilsa henni kurteislega og hún mun taka þér vel og
og þú skalt setjast við borðið þar sem hún er að sauma og
búin að spjalla eitthvað saman þá skalt þú fara að
hafa hönd á hinu og öðru sem er á borðinu og ef þú
nokkurt tækifæri til að ná um nálhúsið hennar þá gerðu það
og þú getur skoðað það og hrósað því og svo svo skaltu svo lítið beri á
hella úr nálhúsinu nálunum í lófa þinn
og leitaðu að minnstu nálinni
og þegar þú hefur fundið hana þá skaltu taka stærstu nálina
og bora með henni í augað á litlu nálinni og vita nú hvort nokkuð gerist þá
drengur minn en þó segir mér nú svo hugur um segir tryppla að þetta muni nú lukkast og þú munir fá konungsdóttir
og þá langar mig til að biðja þig
að lofa mér að
liggja inni í herberginu hjá ykkur fyrstu nóttina sem þið sofið saman
já það væri nú annað hvort að þú fengir það segir strákur það er nú alveg sjálfsagt
árnar
tryppla honum alls góðs í leitinni og og hleypur út hlypur í burtu
en strákur heim hann kemst að kastaladyrunum en þar eru tveir verðir
en hann þraukar þarna langt fram eftir degi
þegar var komið
það er ein skemmumeyja kóngsdóttur sem að kemur út
stoppar eitthvað í dyrunum án þess að loka hurðinni
og er að tala við annan vörðinn svo strákur sér sér færi og skýst inn
komst nú fljótt að því hvar hvar konungsdóttir muni vera að finna og og arkar þangað
og heilsar henni og hún tekur kveðju hans vel og segir honum
fá sér sæti
þau spjalla þarna saman og
og svo kemur að því að hann fer að skoða ýmislegt dót fer að vera óskaplega handóðasamur að skoða alls
konar dót sem hún átti á á borðinu og dást að því hann hafði náttúrlega aldrei séð neitt líkt
og svo kemur hann loksins auga ánálhúsið og hann tekur það
handleikur það nokkra stund og hellir svo nálunum í lófa sinn það voru nokkuð margar nálar í því en þó finnur hann fljótt
minnstu nálina og líka þá stærstu og
og hann tekur litlu nálina á milli fingra sinna og borar með stóru nálinni í augað á henni
þá heyrir hann allt í einu hrópað
æ ætlarðu að stinga út úr mér augun
og þá liggur konungur þar bara þversum á hnjánum á honum
nei hvað er
ert þú hérna varst þú virkilega þessi litla nál
það datt mér ekki í hug en ég er búin að finna þig já
kóngur segir það vera
en það sé eins og hann hafi alltaf sagt að hann sé ekki einn í ráðum og hann hefði gaman af
hann vildi segja sér það hver það væri
sem hafi hjálpað honum svona hann sagðist ekki geta sagt það því að það væri bókstaflega enginn
en hvað um það nú væri hann búinn að vinna fyrir dóttur hans og nú vildi hann bara að hann gifti sér hana
skilmálalaust
svo er farið að undirbúa brúðkaupið og
og góðir
og svo líður að því að þau fari til herbergja sinna
brúðhjónin
en þegar þau eru á leiðinni þangað
segir brúðguminn við brúði sína að hann ætli að biðja hana að gera sér lítinn greiða
hvað er það segir brúðurin
æ ég á svolítið tryppi hérna úti má ég ekki lofa því að lúra inni í herberginu hjá okkur í nótt
það er ósköp hreinlegt og það verður enginn sóðaskapur að því
jújújújú
svo heldur hún áfram upp í herbergi
og háttar en strákur fer út og
og kallar á trypplu
og þau labba upp í herbergi og strákur háttar
eða konungsefnið réttara sagt og en tryppla leggst á gólfið
skömmu eftir að þau eru sofnuð brúðhjónin þá heyra þau eitthvert þrusk
og líta upp
þá sjá þau tryppisham á gólfinu og hjá því
forkunnarfögur ung stúlka
og þau klæða sig þarna í snatri kóngsdóttir
dreypir eða fer að stumra yfir yfir
stúlkunni en en strákurinn tekur haminn og hleypur með hann út og brennir honum þar
svo dreypir kóngsdóttir víni á varir stúlkunnar og hún raknar fljótt við
þá var þetta konungsdóttir í álögum
þakkaði þeim innilega fyrir
fyrir það að þau skyldu leysa sig úr álögunum
en þau sögðu að hún hefði nú mest hjálpað sér sjálf því að þau ættu henni mest að þakka
svo lifðu þau þarna öll saman til hárrar elli og þar með er sagan af henni trypplu búin
úr sér
bara konungshjón jájá já
það voru einu sinni konungshjón sem áttu sér eina dóttir
hún var eftirsótt af mönnum
konungasonum
og keisara þegar hún fór að stálpast og margir komu að biðja hennar
og konungur var nú í vandræðum að velja velja úr því að
hann var nú dálítið svona hann vildi nú hag hennar
og var vandlátur með að velja úr
og svo hann tekur það ráð að hann lætur menn sína einu sinni taka
stærsta nautið sem hann átti í fjósinu
lóga því flá af því belg stoppa hann upp og herða
og svo lætur hann
smíða tappa í op á belgnum
hengir hann svo upp í höllina og lætur það boð út ganga að
það fái enginn dóttur sína annar en sá sem geti fyllt belginn af orðum
og margir reyndu allir gáfust upp
aldrei fylltist belgurinn
þar skammt frá konungsgarði
þá voru hjón fátæk að vísu
þau áttu sér tvö börn og
þau áttu líka góða gripi
en karlinn gulltafl og svo átti stelpan gullkamb en strákgreyið átti ekki neitt úr gulli
og einhvern tíma var það nú þegar strákur var orðinn stálpaður og
að þá var það einn morgun að hann kemur til systur sinnar og segir við hana æ systir mín lánaðu mér nú gullkambinn þinn til þess að leika mér að í dag
ég hef ekkert til þess að leika mér að og ég á ekkert úr gulli eins og þið hin
nei það geri ég ekki segir stelpa æjú
og hann nauðar í henni þangað til að hún
er orðin leið á þessu og tekur kambinn fær honum hann og segir honum að snáfast út með hann en hann eigi sig á fæti ef hann
brjóti tindana úr kambinum
eða skemmi hann nokkuð neinei hann segist ekki gera það
þakkar hann henni fyrir og hleypur út og hann hleypur heim í
hleypur heim til konungshallarinnar eða heim að kastala kóngsdóttir og
fer að leika sér að kambinum úti fyrir gluggum kóngsdóttur þar sem hann þykist nú frekast vita að hún muni sitja inni
og það leið heldur ekki á löngu þangað til kóngsdóttir lítur út um gluggann og
auga á strák hvar hann situr á þúfu og er að leika sér að einhverju logagylltu
hún fer að veita því eftirtekt hvað þetta muni nú vera
og við nánari athugun þa´kemst hún að því að þetta muni vera gullkambur strákur er að greiða sér með honum
og hún á engan gullkamb aumingja kóngsdóttirin og
að hún skuli nú fara út til stráksins og biðja hann að selja sér kambinn
og hún gerir það