tiro-is/ismus huggingface dataset:
og hausinn en þetta var þá alveg blýfast hann náði
ekkert af sér
og þá batt hann nú um fingurinn svo að tröllskessan sæi það ekki
ekki og tróð húfunni eins langt og hann gat niður fyrir allt hár
svo kemur hún nú heim
og því ert þú með því ert þú með bundið um fingurinn sagði hún við hann
og ég skutlaði mig lítið eitt sagði strákurinn
og því hefur þú húfuna þína svona
og troðna niður á hausinn sagði hún
hún lét það gott heita
en næsta dag þegar hún var farinn
þá tekur hann klárinn og leggur við hann
og lætur á hann
hnakk
og tekur
gullhringinn og gulltaflið og bindur það fyrir aftan sig og ríður á stað
og þetta er nú ákaflega mikill hestur gríðarlega fljótur
en svo eftir svolitla stund þá sér hann hvar tröllskessan kemur
hlaupandi á eftir sér
og svo er hún nærri því búin að ná honum
þá hendir hann
þá hendir hann gulltaflinu
og þá kom svo mikill eldur að hún ætlaði aldrei
að komast út úr eldinum kerlingin en þá komst strákurinn langt langt á undan
kemst hún nú upp úr eldinum búin að vaða í gegnum eldinn
og hleypur á eftir stráknum og er nú rétt að segja búin að ná honum aftur
þá fleygir hann hringnum og þá kemur
svo mikið vatn fyrir framan skessuna bak við hann
að hún var svo lengi að vaða
og verður að vaða alveg hreint upp í höku
og nú hleypur hún og er nú rétt búin að ná honum þá hendir hann sverðinu
þá kom nú svo stórt fjall
að hún var hún var svo lengi
var svo voðalega erfitt og bratt og hátt
svo var hún orðin þreytt gekk hálfbogin upp á fjallið og skreið á fjórum fótum
þegar hún kemur upp á fjalltindinn eða hæsta tindinn
þá réttir hún sig upp
en þá rak hún sig upp í himininn og hálsbrotnaði
hlutirnir komu allir til stráksins aftur taflið sverðið
og og hringurinn
og svo fór hann aftur að hellirnum og tók alla dýrgripina og fór svo heim
í kofann
ég heyri hana nei það þarf nú ekki að láta þetta í stand fyrr en þú ert búinn að vita það
þín hallfleða systir mín.
og þá segir hún
vænn varst þú minn bokki bróðir að segja mér til líta minna
og þá gall kerlingin við
bláfleðill heyrirðu hvað börnin okkar segja og þá gegnir hann
leppasvunta láttu þau þegja og þá eru öll nöfnin komin
jæja hvernig var nú þessi saga
það var karl og kerling í koti sínu og áttu þrjár dætur og ein hét
ása
ása önnur signý og þriðja helga
hún lá í öskustónni og gerði allt það versta á heimilinu
hinar voru fínar
nú einu sinni þegar þær voru orðnar gafvaxta
stúlkur þá kemur maður
fínn maður og beiddi þeirrar elstu
og hún og fékk hana svo þegar hún kom
þegar þau komu út fyrir túnið
breyttist hann og var tröllkarl með hor sem náði
náði oná bringu
spurði hann ásu hvurt að hún vildi heldur að
hún sagðist heldur vilja að hann drægi sig svo dró hann hana hélt í hárið á henni dró hana
og heim í hellirinn þar sem hann átti heima
svo leið nú einhvur tími þá kemur annar ósköp fínn herra að fá signýju
hrifin af að fá svo fór hún með honum og það fór eins
þegar hann kom
út fyrir túnið þá
breyttist hann og varð að trölli með hor niður á bringu
og spurði hana hvurt að hún vildi heldur að
hann drægi hana eða bæri og hún sagðist að hún vildi heldur að hann drægi sig og hann fór fór eins
hann dró hana í hellirinn
þegar í hellirinn kom þá
vildi hann giftast þeim en þá vildi hvurug þeirra giftast honum
svo þær voru settar í einhvurn afhellir og farið illa með þær
nú kom
hann í þriðja sinn að fá þá síðustu
og það var kolrassa helga
hann fór með
út fyrir túnið eins og hinum
að sömu spurningunni
hún vildi heldur að hann bæri sig svo hann lét hann á öxlina og hélt á henni heim í hellirinn
þegar þangað kom spurði hann hana hvort hún vildi ekki giftast sér eins og hinum jújú hún vildi giftast honum
og svo var farið að búa út veisluna fara að bjóða tröllunum
og draga að marga nautsskrokka til að éta og
hún hjálpaði ákaflega til að útbúa veisluna
svo þegar kom að
veisludeginum
fötin sín með einhverju mosa eða einhverju
og setti
lét hana sitja þar sem brúðurin átti að vera
bara uppstoppaðan uppstoppuð fötin sín
svo fóru nú tröllin að koma
úr öllum áttum
þá bjó hún sig út
í allt annað
allt annað gerfi heldur hún var vön að málaði á sér andlitið svart með koli
hafði kút ofan yfir sér sást illa og reið á priki
og svo kepptist hún við alltaf að
uppvarta í veislunni
svo komu tröllin og þá var búið
láta matinn á borðið marga nautsskrokka
svo var brúðguminn hann settist hjá brúðurinni sem hann hélt
væri það voru nú uppstoppuð föt bara
svo var nú orðinn hávaði í hellirnum þegar öll
tröllin voru komin og voru farin að éta
nú fóru tröllin að yrða á hana og hún gegndi ekki og þá þótti þeim að
sunnudagurinn tuttugasti og sjöundi júní nítján hundruð sextíu og fimm að rauðsgili í borgarfirði steinunn þorsteinsdóttir segir
lok sögunnar af kolrössu
núnú
jæja þegar þeir fengu ekkert orð út úr brúðurinni hvernig sem þeir reyndu
þá rann þeim í skap og einn kastaði hnútu í hana
og þá rauk hún um koll
þá þá varð þá reiddist brúðguminn og tók
hnútu og kastaði í þann sem
henti og svo varð ægilegt hnútukast
sem að endaði
ekki fyrr en hvurt einasta tröll var fallið
a ég gleymdi svo miklu úr henni
þær háðvör og þóra kveðjast með mestu innileikum og þóra biður henni allra heilla
leggur háðvör síðan af stað til haugbúa
þegar hún er komin um það bil á miðja leið til haugsins koma á eftir henni tveir víghundar gelta og láta grimmilega
þegar þeir nálgast háðvöru og eru að því komnir að ráðast á hana kastar hún til þeirra kjötbitunum
þeir verða kjötinu fegnir og fara síðan að eta
það en háðvör heldur ferð sinni áfram þegar hún kemur að haugnum
í haugdyrum og geispar mikið
háðvör heldur á knýtilskautinu í hendi sér og stingur enda þess inn á milli vara hans
eftir skamma stund geispar þursinn aftur kemur háðvör þá knýtilskautinu inn á milli tanna
hans og í þriðja sinn geispar þursinn og kemur háðvör þá knýtilskautinu inn á tungu hans um leið segir þursinn
fláðu ilskó af fótum mér háðvör gerir svo
þegar hún er búin að því segir hann settu þá á fætur þér háðvör gerir það
þá segir þursinn gakktu á þeim um grund og geim gullhlaðsþöllin svinna
viljir þú hin væna frú vin þinn hermóð finna
það hefur einhver borðað af mat mínum í dag nú ætla ég hvorki
drekka því nú á ég að deyja í nótt
að svo mæltu leggst hann upp í rúmið í öllum fötum og sofnar
háðvör þekkti strax að þetta var hermóður
þó hreyfir hún sig ekkert fyrr en hún heyrir að hann er sofnaður
þá skríður hún undan rúminu tekur ljónshaminn fer út með hann og
brennir hann þar til ösku
að því búnu tekur hún vínflösku sem var á borðinu og dreypir á varir hermóði en við það vaknar hann og þekkir hún þekkir brátt að þarna er komin háðvör unnusta hans
þarna verður mesti fagnaðarfundur og segja þau hvort öðru hvernig á því stendur að þau séu þau eru enn bæði
að þau eru bæði þarna komin
hermóður þakkar hjar hermóður þakkar
hjartanlega fyrir að hún leysti hann úr álögunum
þau halda kyrru fyrir þarna í kofanum æði lengi
þó kemur að því að þau yfirgefa kofann og leggja af stað heimleiðis
ilskór þursans báru háðvöru fljótt
hermóður hafði ekkert við henni og hún þurfti alltaf að vera að stansa og bíða eftir honum
nú bar svo við einn góðviðrisdag um hádegisbilið þegar sólin hellti
geislum sínum yfir láð og lög að þau hermóður og háðvör voru á gangi meðfram sjávarströnd að þau fundu þar eyruggafisk
rekinn
þegar háðvör sér fiskinn segir hún æ mér þykir svo góður
eyruggafiskur við skulum steikja hann og borða
þau taka
bita af fiskinum kveikja eld og steikja hann
og borða síðan
þegar þau hafa étið nægju sína segir háðvör æ ég er svo syfjuð við skulum sofna okkur svolitla stund
hermóður samþykkir það tekur ilskóna af háðvöru og leggur þá hjá þeim
sofna þau síðan og sofa lengi
þegar þau vakna og fara að
að búa sig til ferðar taka þau eftir því
að ilskórnir eru horfnir og það sem eftir var af eyruggafiskinum
ganga þau nú á stað
endurnærð af mat og svefni en nú sækist ferðin seint því háðvör er þung til gangs og þreytist fljótt og bregður henni illa
við að vera ekki lengur á ilskónum
þegar þau höfðu
eitt sinn þegar þau höfðu sett sig niður til að hvíla sig sjá þau hvar skessa kemur
á harðaspretti og stefnir til þeirra
skessan hefur í böndum yfir axlir sér tvo laupa heljarmikla annan
á baki hinn í fyrir
að hún er á ilskóm hennar
þá segir háðvör illa fóru ilskórnir sem draugsi gaf mér
skessa svarar ekki mundi þér betur betra að það sem þú gengur með fæddist á ilskóm
þau hermóður og háðvör sjá að í laupnum sem skessan hefur á bakinu er eyruggafiskurinn sem þau skildu eftir
skessan segir því voruð þið að stela af eyruggafiski mínum ég á allan eyruggafisk sem rekur hér á land
þrífur hún síðan háðvöru og leggur hana í laupinn sem hún hefur í fyrir og þýtur svo á stað
hermóður hleypur
eins og hann getur til að fylgja skessunni eftir en þó dregst hann langt aftur úr því ilskórnir bera skessuna fljótt yfir
hermóður er að springa af mæði og harmi yfir
að nú muni háðvör vera honum töpuð
háðvör sér hvað hermóður verður langt á eftir og biður skessuna að bíða eftir honum og lofa honum að verða þeim samferða
ónotum einum og segir að það sé lítilmannlegt að karlmaður skuli ekki fylgja gangandi kvenmanni eftir sem hefur þó bagga
þó verður
þó verður það úr fyrir þrábeiðni háðvarar að skessan stansar og bíður eftir hermóði
þegar hermóður kemur til þeirra kominn að niðurfalli tekur skessan í hann annarri hendi
og kastar honum í laupinn á baki sér hjá eyruggafiskinum og hleypur svo af stað
segir ekki af ferðum þeirra fyrr en þau koma í helli skessu
hún setur niður laupana og þau hermóður og háðvör skríða úr þeim
síðan framreiðir skessan góðan og mikinn mat handa þeim sem þau borða með
þau eru nú í sóma og yfirlæti hjá skessunni æðitíma
svo kemur að því að háðvör leggst á gólf og fæðir forkunnarfagurt sveinbarn
skessan tók á móti barninu og annaðist háðvöru í sængurlegunni af mikilli alúð og kostgæfni
háðvöru heilsaðist vel og hresstist fljótt eftir barnsburðinn
svo einn morgun snemma að skessan segir við þau hermóð og háðvöru
nú ætla ég að fylgja ykkur heim í dag
þeim konungi og þóru mun vera orðið mál á að þið komið heim
heim sveininn skiljið þið eftir hjá mér og skal ég færa ykkur hann á ykkar heiðursdegi
þau samþykkja strax þessa uppástungu skessunnar því þau voru búin að sjá að hún vildi þeim allt hið besta
búa þau sig í snatri og kveðja son sinn
skessan á sig ilskóna og tekur fram
annan laupinn sem fyrr er sagt frá býr um þau hermóð og háðvöru í honum slöngvar honum síðan á bak sér og geysist á stað
ekki líður á löngu þar til þau eru komin í ríki konungsins föður háðvarar
þegar þau eru komin þangað sem sást heim að konungshöllinni stansar skessan og setur laupana laupinn
að þau skuli nú hraða sér heim
þau kveðja skessuna með mestu virktum og þakka henni fyrir allt það sem hún hafi fyrir þau haft fyrir þeim haft og vel gert
skessan leysir svo af sér ilskóna og segir að háðvör skuli fleygja þeim í þursann þegar hún fari fram hjá haug hans því hann muni vera
farið að lengja eftir þeim
þau hermóður og háðvör
hraða sér sem mest þau mega þegar þau nálgast haug þursans þursans sjá þau að hann er hálfur kominn út úr haugnum
háðvör kastar þá til hans skónum og þakkar honum fyrir lánið grípur hann þá skóna feginshendi og hverfur inn í hauginn sem lokast á eftir
þegar þau nálgast höllina sjá þau að þar er eitthvað mikið um að vera
þar er verið að kveikja í viðarkesti og múgur og margmenni er í kringum köstinn
þau flýta sér nú sem mest þau mega og þegar þau koma þarna að sjá þau að á bekk sitja þau konungur og þóra
og eru belgir
bundnir um höfuð þeirra
þau hlaupa til þeirra og þrífa belgina af höfðum þeirra
og snarast með þá að drottningu og kráku
og áður en þær geta nokkuð viðnám veitt draga þau belgina á höfuð þeirra og er þeim síðan kastað á viðarköstinn sem nú er orðinn
björtu báli og brenna
þær mæðgur þar til ösku
allir þekkja þarna strax hermóð og háðvöru og verður nú mesti fagnaðarfundur
þó er þeim best fagnað af konungi og þóru sem þakka þeim innilega lífgjöfina því ef þau hefðu ekki komið á þessari stundu mundu þau konungur
og þóra bæði orðin að ösku
var þeim síðan sagt að þær mæðgur drottning og kráka hefðu verið búnar að rægja þau konung og þóru svo við hirðina
að einmitt á þessari stundu átti að brenna þau á báli
ganga nú allir glaðir heim til hallar settust menn þar að borðum og sögðu þau
og háðvör sögu sína öllum þótti saga þeirra hin merkilegasta og að þau væru úr helju heimt
þau hermóður og háðvör þakka nú þóru fyrir allt það sem hún hafði fyrir þau gert
því án hennar hjálpar hefði háðvör ekki getað séð við göldrum stjúpu sinnar og ekki heldur leyst hermóð úr
álögum
þegar konungur heyrir hvað þóra hefur fyrir þau öll gert hefur hann upp bónorð sitt til hennar
var það auðsótt sérstaklega þegar hermóður og háðvör óskuðu eftir því
var nú farið að undirbúa tvöfalt brúðkaup þóra og konungur hermóður og háðvör allir þegnar konungs voru
velkomnir í brúðkaupið þar voru líka kóngar og drottningar úr nágrannaríkjum
öllum kom saman um að slíkt fjölmenni hefði aldrei verið samankomið á einum stað
þegar veislan stóð sem hæst
heyra menn fast stigið til jarðar úti fyrir og í sömu svifum opnast hallardyrnar og inn gengur feikna stór
skessa sem
heldur á barni á handlegg sér og er barnið allt hlaðið gulli og gersemum
skessan gengur til háðvarar setur barnið í kjöltu hennar klappar á koll þess og gengur svo hröðum skrefum út aftur
þarna var þá komin og farin skessan sem mest og best
var hún að skila þeim barni sínu eins og hún hafði lofað
allir veislugestir urðu undrandi þegar skessan kom og mörgum skaut skelk í bringu
þegar skessan var farin urðu þau hermóður og háðvör að segja
aftur sögu sína þeir sem ekki höfðu heyrt söguna áður undruðust mjög og hrifust af góðsemi skessunnar
veislan stóð marga daga að henni lokinni voru allir útleystir með ríkulegum gjöfum og fóru allir heim glaðir og ánægðir
hvorutveggja hjónin unnust hugástum til hárrar elli
gamli konungurinn dó tóku þau hermóður og háðvör við öllu ríkinu og voru elskuð og virt af öllum
þóru elskuðu þau og virtu eins og hún væri móðir þeirra
lýkur svo sögunni af hermóði og háðvöru
segðu mér eitt stefán hver heldur þú að hafi sagt þér
get ég ekki sagt mér er ekki nokkur leið að segja það ef nokkur hefur sagt ef ég hef lesið það getur
lesið hana ég er ekki viss um það
og ég get hreint ekki bara hreint ekki munað hver það getur hafa verið
það voru svo fáir sem sögðu mér sögur
en einhvrn veginn hefur þessi saga
komist til eyrna minna þegar ég var krakki
og hana hef ég aldrei rifjað upp fyrr en bara þarna stuttu eftir að eða stuttu áður en ég skrifa hana upp
og ég skal segja þér það mér dettur það nú í hug einmitt í því sambandi að
veturinn fjörutíu og níu til fimmtíu var ég mestallan suður í reykjavík
guðlaug var þar þá sjúklingur og og ég var þar fyrir sunnan
emils og álfheiðar
þá var dóra litla smábarn
og ég var af og til að segja henni sögur
og ég sagði henni það elsku barninu að ég ætlaði að skrifa upp þessar sögur mig minnir ég segja henni það
það ég sagði henni þær hvort að ég hvort að ég hérna sagði henni að ég ætlaði að skrifa þær upp og og senda henni ég man það ekki nei
en svo mikið er víst að það varð aldrei neitt af því
en svo svo bara datt mér það í hug
elskulegu litlu góðu sigurbjörgu þær
ef hún vildi eiga þær
nei ég hef hreint
ekkert minni til þess hvernig að
hvernig þessi saga komst í hausinn á mér
en systir þín var vön að segja þér sögur sem hún kunni já hún sagði mér einhverjar sögur ég man nú ekki til þess en ég man það að hún sagði mér af rauðabola
já hún sagði mér sko söguna af af hérna vísijómfrú og rauðabola
og gjarnan söguna þessa sem ég var að tala um
honum af honum hérna margvís
tuttugasta og fyrsta september nítján hundruð sextíu og níu stefán guðmundsson á hótel höfn í hornafirði
þú hefur skrifað fleiri sögur heldur en eru í þessari bók sem þú ert með hér já ég hef gert það
það er til dæmis hérna er saga sem ég
kallaði ásmundur og vindur
það er nefnilega þannig að það var það kom kom stormur
og og stormsveipur og sveip og sópaði allri töðu af túni einhvers bónda ekki veit ég hvað hann hefur heitið
og en hann átti son sem ásmundur hét og hann varð svo andskoti
reiður strákgreyið út af þessu að missa alla töðuna að hann heimtaði það að fá nesti og nýja skó og fara og heimta bætur af vindi
og það lukkaðist honum ætlarðu nú ekki að segja mér þessa á ég að gera það já jæja
en en hérna svo svo er hérna önnur saga sem að heitir eða ég kalla af kerlingunni sem brytjaði kúna í hrafnana
hana þætti mér mikið
hana hlýturðu nú að kunna hún er svo gömul að það eru allir íslendingar sem að hljóta að kunna hana nei
kanntu söguna af kerlingunni sem var að þeyta flautirnar
á ég þá að að reyna að bögglast við að segja þér þessar sögur
svo á ég svo á ég nú einhvers staðar í heilabúinu
fleiri sögur
til dæmis eins og söguna af rauða bola ef ég kynni að muna hana rétt
hana viltu fá já andskoti ertu frek við mig þú vilt fá bara
allt sem ég sem ég veit og kann ha
já ja meira get ég nú ekki látið af mörkum nei en og
svo er það ein saga sem að ég kalla
sem ég kalla
það var nefnilega það var konungur sem átti dóttir og
lét það boð út ganga að það þyrfti að fylla belg af orðum stóran belg sem hann lét hengja upp í höllinni það þurfti að fylla hann af orðum til þess að maðurinn eignaðist dóttur hans
já þú hefur ekki heyrt hana
jæja þá hef ég ekkert
ja ég veit það nú ekki nú
jæja nú hvað þýðir það ef þú kannt hana sjálf hvað þýðir mér að vera þá að að
hana endursegja hana ja það má segja að mér þyki meira varið í hinar
líka já nú en svo er það enn ein hún heitir heitir tryppla
já hana hef ég örugglega ekki heyrt hefurðu ekki heyrt
ja ég kalla hana trypplu það getur vel hún heiti einhverju öðru nafni það var nefnilega það var það var svolítið tryppi sem að bað strák sem var að fara á konungsfund til
þess að reyna að ná í kóngsdóttir bað hann að bera sig yfir á
já já og svo hjálpaði hún honum
til þess að komast yfir
kóngsdótturina og eignast hana
og svo er það ein enn bíddu við hvað heitir hún nú jú hún heitir bráðráður
það voru hjón sem að sem að ekki gátu eignast barn
já og einhvern tíma var það að kon að barn að bóndinn var orðinn svo andskoti reiður við kerlinguna og kenndi henni um það að hún gæti
ekki eignast barn
og var að fara að heiman eitthvað og segir henni bara eins og er að að ef að hún verði ekki búin að eiga sitt barn þegar hann komi aftur þá skuli hún verra
af hljóta
nú og svo fer aumingja konan út í út á tún og leggst þar í sorg sinni á milli þúfna og þá kemur fjandinn til hennar má segja
kemur því þannig fyrir að hún er búin að fæða bónda sínum barn þegar hann kemur heim eða nei ekki kannski búin að fæða það en en komin langt á leið
já já þú hefur ekki heyrt
og heldurðu að handritasafnið eigi nú ekki þessa sögu einhvers staðar
nei jæja
jæja ef að þú hefur hefur þolinmæði til þess að þreyja og og
jæja eigum við þá kannski að að að byrja á sögunni af af
það voru einu sinni hjón sem áttu einn son sem hét ásmundur
þegar ásmundur var orðinn nokkuð stálpaður var það eitt sumar að óþurrkar gengu það miklir að þeir feðgar voru búnir að slá allt túnið án þess að nokkurt strá væri þurrkað
eina nótt að það kemur svo ógurlegt ógurlega mikill stormur að öll taðan fýkur af túninu
það horfði því til stórvandræða fyrir bónda með að afla fóðurs handa búpeningnum
þá var það einn dag að ásmundur segir við móður sína mamma mín nú ætla ég að biðja þig
þig að útbúa mig með nesti og nýja skó
því á morgun ætla ég að leggja af stað til að hitta vind og heimta bætur af honum fyrir það sem hann feykti burtu allri töðunni af túninu hans föður míns
blessaður vertu ekki að
bölvaðri vitleysu segir móðir hans fyrst og fremst er það að þú getur aldrei haft uppi á vindi
því enginn veit hvaðan hann kemur eða
hvert hann fer og svo annað hitt að þó að svo færi að þú fyndir hann myndi hann engar bætur láta þig hafa
ásmundur virðir að engu fortölur móður sinnar
og sækir mál sitt svo fast að móðir hans sér sér ekki annað fært en að verða við beiðni hans
fer hún nú að sjóða mat og útbúa
sokkaplögg handa ásmundi
þegar hún seint um kvöldið hafði útbúið þetta leggur hún það við rúmstokk ásmundar signir hann síðan og biður honum allrar blessunar á ferðalaginu
morguninn eftir vaknar
snemma klæðir sig
tekur mal sinn og heldur af stað áður en foreldrar hans vakna
hann gengur lengi lengi daga og nætur
einn dag síðla kemur hann að litlu húsi
hann ber að dyrum
og út koma tvær konur þær eru svo líkar að ásmundur ályktar þær vera systur
líka reyndist rétt vera
hann heilsar þeim og spyr hvort hann muni geta
fengið þar gistingu
þær segja það velkomið og bjóða honum að ganga í bæinn
ásmundur fær þarna ágætis viðtökur mikinn og góðan mat
á meðan hann matast spyrja þær systur hann almæltra tíðinda og svo á hvaða ferðalagi hann sé og hverra erinda ásmundur
og hverra erinda
ásmundur gefur þeim greið svör
og segir þeim
að ferðalag hans sé þannig tilkomið
að vindur hafi nýlega feykt allri töðunni af túni föður síns
og nú ætli hann að hitta vind að máli og heimta skaðabætur af honum
þeim systrum þykir þetta erindi hans
hlægilegt en láta þó ekki á neinu bera svo líður kvöldið
og þær systur vísa ásmundi til sængur
en áður en þær bjóða honum góða nótt segja þær við hann
að þær vonist eftir að hann komi til þeirra í bakaleiðinni því þær hafi gaman af að vita hverju vindur
bæti honum töðumissinn og svo sé þeim ánægja að
hann gisti hjá þeim
ásmundur lofar því og sofnar síðan
morguninn eftir er hann snemma á fótum og heldur af stað
segir ekki af ferðum hans fyrr en hann kemur að
afar stórum hól hann gengur hringinn í kringum hólinn
allt í einu finnst honum hann heyra mikinn þyt fyrir ofan sig í hólnum hann gengur á hljóðið
og kemur fljótlega að gati inn í hólinn og út um það stendur vindstroka
hann gerir sér lítið fyrir og sest í gatið og gatið er ekki stærra en það
hann fyllir út í það þegar hann er sestur í það
þegar hann hefur setið litla stund heyrir hann að sagt er dimmri röddu inni í hólnum
hver sest í gluggann minn og bannar mér að blása
ásmundur karlsson er það
hingað kominn til að heimta af þér bætur fyrir það sem að þú feyktir allri töðunni af túninu hans föður míns
haha segir röddin í hólnum ég er nú ekki vanur að bæta svoleiðis glettur
en af því að þú ert nú svo hingað kominn og leggur svo mikið á þig þá ætla ég að víkja þér víkja frá venjunni og þægja þér lítillega
farðu
farðu hérna austur fyrir hólinn þar muntu finna folald
því fylgir sú náttúra að það kúkar mat og pissar mjólk
þú mátt eiga folaldið og farðu með það heim með þér
ásmundur þakkar vindi kveður hann og gengur austur fyrir hólinn þar finnur hann
folaldið og þykist sjá að vindur hafi sagt satt um náttúru folaldsins því ótrú
ótrúlegt væri þó ótrúlegt væri
því allt í kringum það eru hrúgur af mat og pollar af mjólk
hann tekur folaldið beislar það og heldur af stað heimleiðis
ásmundur heldur sem leið liggur til systranna og kemur þar síðla dags þær taka
vel á móti honum og spyrja hann hvernig vindur hafi tekið erindi hans hann segir sem er
þeim þykir ásmundur hlægilega trúgjarn að halda að folaldið hafi þá náttúru sem vindur sagði honum
tala þó fátt um
þau láta folaldið í útihú í úthýsi og ganga síðan í bæinn þar fær
ásmundur góðan mat og gott rúm að sofa í
þegar þær systur þykjast vita að
ásmundur sé sofnaður fara þær að tala um það sín á milli að gaman væri að vita hvort nokkur hæfa myndi vera í því sem ásmundur segði um þessa
fara því út til folaldsins
og sér til mikillar undrunar sjá þær
að þetta muni rétt vera
því aftan við folaldið er haugur af alls konar góðum mat og mjólkin flæðir um flórinn
þegar þær fara að veita folaldinu ná folaldinu nánari eftirtekt sjá þær að það er alveg
eins og folald sem að þær eiga
þeim kemur því saman um að skipta á folöldum
ásmundur muni ekkert taka eftir því því því þau séu svo lík
þetta gera þær færa folald ásmundar í burtu en þeirra folald í þess stað
ásmundur er árla á fótum næsta morgun tekur folaldið sitt og leggur af stað áður en þær systur vakna
segir ekkert af ferðum hans fyrr en hann kemur heim foreldrar hans fagna honum vel og spyrja hann
hvern og spyrja hvern árangur ferð hans hafi borið hann
segir þeim eins og er
þegar þau heyra um náttúru folaldsins geta þau ómögulega trúað ásmundur segir að sjón sé sögu ríkari og þau skuli bara koma út með ílát undir það sem
úr folaldinu komi
þau fara nú öll út
og taka með sér bakka undir matinn
en skjólu undir mjólkina
þegar þau höfðu beðið æðistund
eftir því að folaldið sýndi þeim náttúru sína lyfti það allt í einu taglinu og kúkar og það bara venjulegum folaldskúk
þegar þau karl og kerling
einum munni átti ég ekki á von
vindur hefur svikið þig á folaldinu eða þá að þú hefur aldrei hitt vind