tiro-is/ismus huggingface dataset:
ásmundur bregður ásmundi bregður mjög við og þykist verða fyrir vonbrigðum með folaldið
sér að móður sinni og segir nú ætla ég að biðja þig að úbúa mig með nesti og skó því að ég fer aftur til að heimta
feykti töðunni af túninu og sveik mig á folaldinu
þó móðir hans reyndi að malda í móinn
og fá hann ofan af þessari fjarstæðu þýddi það ekki nokkurn hlut hann sat við sinn keip og var ófáanlegur til að hætta við áform sitt
móðir hans sá sér því
fært en láta eftir brekum hans og fór að útbúa handa honum nesti og skó
þegar hún seint um kvöldið var búin að útbúa hann með móðurlegri umhyggju lagði hún þetta við rúmstokk hans
því hann gekk snemma til rekkju
blessaði hann og bað honum alls hins besta á ferðalaginu
morguninn eftir er ásmundur snemma á fótum tekur
nestið sitt og heldur af stað án þess að geta kvatt foreldra sína því þau voru í fasta svefni
segir ekki af ferðum hans fyrr en hann síðla dags kemur til systranna
hann beiðist þar gistingar
sem er auðfengin og bíða þær
og leiða þær systur hann í bæinn og veita honum góðan beina
meðan á máltíð stendur
spyrja þær hann
hvernig folaldið hafi reynst og á hvaða ferðalagi hann sé nú
hann gefur þeim greið svör segir folaldið hafa hafa kúkað og pissað eins og venjuleg folöld
en um ferðalag hans sé það að segja að hann sé aftur
að heimsækja vind til að heimta af honum bætur fyrir það sem hann hafi feykt
ég skipa þér skjóttu drekann en barnið má ekki saka það kostar þig líf þitt
ráðgjafinn
að honum þýðir ekki
að hika hann verður að hlýða bregður byssunni upp að vanga sér miðar og hleypir af
drekinn dettur dauður til jarðar
konungur og menn hans hlaupa til drekans og losa barnið úr klóm hans en það
gekk erfiðlega því klær drekans gengu inn um hold barnsins inn að beini
barnið var lifandi en í öngviti það var forkunnarfagurt sveinbarn
þeir gera lífgunartilraunir á barninu og vaknar það fljótt
sem mest hann má
heim til hallar sveinninn hresstist fljótt hann var vatni ausinn og nefndur hermóður
þau hermóður og háðvör voru alveg jafnaldra og voru
fóstruð upp saman eins og systkin væru þannig líða tímar þar til þau voru fjórtán ára gömul þá
það að drottningin móðir þeirra tekur sótt mikla þegar hún finnur
að sótt þessi muni orsaka dauða hennar og að hún á stutt eftir ólifað
þá kallar hún börnin sín til sín hermóð og háðvöru
hún segir þeim sem er að hún muni fara að deyja en áður en hún deyi vilji hún
hún láta þau vita að þau séu ekki systkin þó þau hafi verið alin þannig upp sem systkin væru
segir hún þeim síðan söguna um hvernig hermóði var bjargað úr drekaklónum
og alinn upp með háðvöru sem hann væri bróðir hennar svo bætir hún við
mér segir svo hugur um að hugir ykkar muni
því vildi ég segja ykkur þetta áður en ég dæi
ykkur er því óhætt að giftast og njóta hvors annars þó þið
séuð ekki því þið eruð ekki systkin
verið alltaf góð börn
hér eftir sem hingað til
og ykkur mun þá vel farnast
síðan blessaði hún yfir börnin sín lagði hendur þeirra saman og dó skömmu síðar
drottningin varð öllum harmdauði
sérstaklega saknaði þó konungur hinnar ástkæru konu sinnar
hann lagðist í rúmið og sinnti
ekkert stjórnarstörfum
að ári liðnu var það fyrir áeggjan vina hans að hann gerði út leiðangur til að leita að konuefni handa honum
æðsti ráðgjafi konungs var fararstjóri og konungur lagði ríkt á við hann að hann mætti ekki taka konuna af eyjum eða annesjum
ráðgjafinn lagði úr höfn í fögru veðri með fríðu föruneyti á átta skipum
lengi vel höfðu þeir gott veður og góðan byr
þegar þeir voru búnir að sigla nokkra daga nokkra daga skall á þá svarta þoka svo þeir vissu ekki hvert þeir fóru
þokan lá yfir þeim niðdimm í þrjá sólarhringa þá sjá þeir allt í einu til lands
þeir setja út bát og róa tólf saman
að landi þeir kanna landið og komast að því að þetta er eyja
fara þá aftur til skips
og segja það ráðgjafanum hann lætur þá vinda upp segl og sigla frá landi
enn heldur sama þokan marga sólarhringa enn helst sama þokan marga sólarhringa og
vita þeir ekkert hvar þeir eru staddir
róa til lands og koma
og kanna það og sjá ekki betur en það sé sama eyjan sem þeir komu að áður
leggja þeir þá frá landi í annað sinn
en sama þokan helst enn sigla þeir mörg dægur án þess að vita hvar þeir eru
einn morgun heyra
þeir brimhljóð
þeir ráða af því að þeir séu nálægt landi þeir róa því frá skipinu
í áttina á brimhljóðið og sjá fljótlega land
ráðgjafi konungs var með þeim sem í land reru
hann gengur á land ásamt þeim sem áður höfðu kannað eyjarnar eða eyjuna sem þeir komu að áður
þeim fannst þetta enn vera sama eyjan
ráðgjafinn vill nú kanna eyjuna betur
þegar þeir hafa gengið um eyna nokkra stund heyra þeir allt í einu söng og hörpuslátt þeir ganga á hljóðið
og sjá að í einu skógarrjóðri
sitja þrjár konur ein fullorðin og tvær ungar
ungu konurnar sungu
en eldri konan spilaði undirá hörpu
þeir gera vart við sig heilsa konunum og fara að tala við þær
þeir hrífast strax af fegurð og yndisþokka fullorðnu konunnar og fara að grennslast fyrir um hagi hennar
hún verst allra frétta og vill ekkert um sjálfa sig tala
tala en konungsmenn leggja fast að henni og að síðustu tekur hún til máls
ég er ekkja konungs nokkurs sem herjað var á og var felldur ásamt öllum sínum mönnum
eftir drengilega vörn
þessar tvær stúlkur eru dætur mínar sem mér tókst að flýja með
þá gellur önnur
stúlkan við og segir þú lýgur því ég er ekki dóttir þín þú stalst mér frá föður mínum og móður
konan hélt fra áfram án þess að ansa stúlkunni og segir
og segir þessi dóttir mín sem talaði heitir þóra en hin heitir kráka
mér tókst með góðra manna hjálp að komast út
þessa eyðiey
með dætur mínar og hér höfum við dvalið síðan og hér langar mig til að dvelja áfram fyrir utan hávaða heimsins
konungsmenn sögðu henni á hvaða ferðalagi þeir væru þeir væru að leita konungi sínum kvonfangs
hefði misst drottningu sína fyrir ári síðan
þá hefur kráka upp rödd sína og segir það er líkt á komið með ykkur móðir mín mér finnst réttast að þið eigist
um leið og kráka segir þetta slær móðir hennar á eyrað á henni með flötum lófa svo mikið högg að blóð fellur niður um hana alla og segir þegi þú kráka
konungsmenn ganga afsíðis og bera saman ráð sín hvort þeir eigi að biðja þess
þessa kon þessarar konu til handa konungi þeirra
hann þurfi ekkert að komast eftir því að þeir hafi hitt hana á eyju
eftir nokkrar umræður afréðu þeir að gera það ganga þá til kvennanna aftur og hefja upp
upp bónorð sitt
drottning tekur bónorðinu mjög fálega segist ekki hafa ætlað sér að giftast aftur og síst konungi eigandi það á hættu að á hann yrði herjað og hann kannski felldur
hún væri búin að reyna nóg af slíku
þó fór svo eftir langt þóf að hún samþykkir málaleitan þeirra og
býr sig með þeim til skips
þeir vinda síðan upp segl og láta frá landi
samstundis léttir þokunni og þeir
blásandi byr alla leið heim
konung var farið að lengja eftir mönnum sínum og eftir því sem lengra leið
var fór hann að þrá komu þeirra meira og meira
var hann því iðulega uppi í útsýnisturni útsýnisturni sínum til að horfa hvort hann sæi ekki til þeirra
svo rennur sú stund upp
hann sér að skipin koma hann
hann flýtir sér
áleiðis til manna sinna og gengur sjálfur á móts við þá hann fagnar þeim vel þó með fögn
þó varð fögnuðurinn enn meiri þegar hann sá drottningarefnið sem þeir færðu honum
og gleymdi alveg að spyrja þá að hvar þeir hefðu fundið hana
hann varð strax stórhrifinn
af fegurð hennar og framkomu
leiddi hana við hönd sér heim í höll setti hana í hásæti sér við hlið og hóf upp bónorðið sem var auðsótt
síðan var brúðkaup þeirra haldið með mikilli viðhöfn og ekkert til sparað
stóð brúðkaupið í hálfan mánuð og
og er því lauk voru allir veislugestir kvaddir með ríkulegum gjöfum
konungur lifir nú glaður og ánægður með hinni nýju drottningu
þó leið brátt að þeim tíma að konungur varð að fara til að heimta skatta og skyldur af löndum
sínum því hann var auðugur konungur og átti fjölda smáríkja
sagan getur ekkert um að kráka hefði neitt ákveðið starf á hendi
en þóra var látin þjóna konungshjónunum til sængur
og svaf svo í kastalanum hjá hermóði og háðvöru á nóttunni
þegar konungur var ferðbúinn til
skattheimtunnar búinn að kveðja börn sín og ætlaði að fara að kveðja drottninguna
kemur hún með glas fullt af miði og biður hann drekka konungur gerir sem hún biður og drekkur
úr glasinu í einum teig
en um leið og hann hefur tæmt úr glasinu er hann algerlega búinn að gleyma hermóði
drottningin hafði byrlað honum óminnisöl
síðan kveður konungur drottningu sína með mikilli blíðu og fer
fáum dögum eftir að konungur er farinn fer drottning fer drottning út og sendir þjón í kastalann og biður hermóð að finna sig út
hermóður ætlar að verða við ósk hennar en þóra
þóra er inni hjá þeim systkinum og segir honum að hann skuli hvergi fara
gerir hermóður svo drottning sendir þá annan þjón sömu erinda en það fer á sömu leið
hermóður fer hvergi
þá verður drottning svo reið að hún seiðir hermóð út til sín hann gat ekkert viðnám veitt
þrátt fyrir fortölur þóru
þegar hann kemur út segir drottning þér hefur verið þungur fóturinn í dag hermóður minn
en það mæli ég um og legg ég á að þú
hverfir héðan út til ystu út að ysta heimsskauti og verðir þar að ljóni á daginn en maður á nóttunni
og úr þessum álögum
skalt þú ekki komast fyrr en heitmey þín frelsar heitmey þín háðvör frelsar þig
sem að seint mun verða
þegar drottning hefur talað þessum orðum er hermóður horfinn og enginn veit hvert og segir ekkert af honum að sinni
nú fer aftur að segja frá hvað gerðist heima í konungsríki
þegar konungur kemur heim aftur úr skattheimtunni fagnar drottning honum með mikilli blíðu
og heldur honum dýrlega veislu þegar veislan stendur sem hæst spyr konungur drottningu hvar háðvör dóttir sín sé því hún komi ekki að
fagna sér
drottning segir að hún sé í kastala sínum og hafi verið ófáanleg til að koma til veislunnar
og fagna honum með hirð hans í höllinni
konungur stendur þá upp frá borðum og fer inn í kastalann til að heilsa dóttur sinni
hún tekur lítið undir kveðju hans mynnist þó við hann blíðlega en er bæði fámálg og
og dauf í bragði
faðir hennar undrast þetta mjög og spyr hvað valdi ógleði hennar hún vill ekkert um segja
hvað valdi
hún er alltaf að búast við að faðir sinn minnist á hermóð en það verður ekki
hermóður er konungi alveg gleymdur
konungur snýr aftur úr kastalanum daufur
í bragði og getur ekki tekið gleði sína aftur þrátt fyrir blíðulæti glens og gaman drottningar
en hún leikur á alls oddi og virðist leggja sig alla fram til að þóknast og gleðja hann
löngu síðar er það eitt kvöld er þóra hefur þjónað konungi
og drottningu til sængur
og dregið fortjaldið fyrir að hún stansar fyrir framan tjaldið og hlustar eftir hvað þau muni nú talast við
er hún hefur staðið þar nokkra stund heyrir hún að drottning tekur til máls og segir
háðvör dóttir þín er nú orðin það gömul að mér fyndist ástæða til að þú færir að
gifta hana einhverjum góðum og efnilegum konungssyni
nógur tími finnst mér að dóttir mín fari að ganga í hjónasæng hún má heita á barnsaldri ennþá
og nóga mun hún biðla fá er þar að kemur en ég mun ekki bráður að gifta hana burt frá mér
drottning segir þannig er mál með vexti að ég á ungan bróður
sem mjög ber af öðrum mönnum vegna fegurðar og fræknleiks
eins og ástatt er með okkur fyndist mér vel til fallið að hann fengi dóttur þinnar og að þau
fengju þetta ríki eftir okkar dag
svarar eins og ég hefi sagt finnst mér háðvör helsti ung til að giftast
en af því
ég þykist vita að þú munir vilja hennar hag sem bestan
mun ég ekki standa á móti vilja þínum í þessu efni né öðru
drottning segir ég þakka þér bóndi minn undirtektir þínar
og það traust sem þú sýnir mér
enda mun ég gera það sem í mínu valdi stendur til að reynast þess verðug
af því mér finnst réttast að hjónaefnin semji sjálf um þetta mál mun ég
með væntanlegu leyfi þínu sjá svo um að bróðir minn
til dóttur þinnar
á þriðju nóttu hér frá konungur segist samþykkur því bjóða þau svo hvort öðru góða nótt og fara að sofa
þegar þóra var viss um að konungshjónin væru sofnuð læddist hún út og fór beina leið í kastalann til vinkonu sinnar háðvarar
þóra
sagði háðvöru frá samtali konungs og drottningar
og bætti því við að þessi drottningarbróðir sem ætti að verða eiginmaður hennar væri þríhöfðaður þurs
og drottningin sjálf væri mesta flagð
háðvör varð sárhrygg að heyra þessar fréttir því hermóður fósturbróðir hennar átti hug hennar
hún biður þóru að hjálpa sér eftir því sem hún geti út úr þessum vandræðum
hún vissi sem var að þóra kunni nokkuð fyrir sér
að hún hafði lært af drottningu eftir að hún stal henni frá foreldrum hennar
þóra segist skuli leggja henni það lið sem hún geti en hún óttist að hún sjái ekki við
klókindum og göldrum drottningar
þóra segir að koma þursans í kastalann muni vera hugsuð þannig að hann muni eiga að koma upp um kastalagólfið
miðhöfuð miðhöfuð þursans sem sé hæst sem beri hæst muni koma fyrst og
svo hin samtímis á eftir
áður en þursinn komi skuli þær safna að sér biki
umrædda nótt skuli þær svo hafa þrjá katla af bikinu yfir eldi
og hella því svo sjóðandi heitu
hausana þegar þeir séu að koma upp úr gólfinu
brátt
að þeirri stundu að drottningarbróðirinn muni láta sjá sig í kastalanum
hafa þær háðvör og þóra allt tilbúið til að taka á móti honum
þrír stórir katlar fullir af sjóðandi biki hanga yfir eldi í kastalanum
laust eftir miðnætti umtalaða nótt verða þær varar við undirgang
mikinn undir kastalagólfinu
eftir nokkra stund fara svo fjalir að springa upp úr gólfinu og skömmu síðar á tveim stöðum sitt hvoru megin við þá fyrstu
og brátt bólar á þremur hausum sem eru að koma upp
og skemmumeyjar háðvarar taka nú katlana af eldinum og láta nú renna yfir hausana þar til þeir hverfa niður sömu leið og þeir komu
heyra þær síðan dynk mikinn og umbrot hörð
fellur svo allt í dúnalogn
þegar allt hefur verið kyrrt nokkra stund ganga þær allar
niður í kjallarann sjá þær þá að þar á gólfinu liggur þríhöfðaður þurs dauður og er hann ekki sem frýnilegastur
taka þær á því sem þær eiga til og draga flagðið út fyrir kastalavegginn
að því búnu ganga þær til náða og eru hinar kátustu
þessa nótt hafði drottning illar draumfarir
og lét svo illa í svefni að konungur vaknar hvað eftir
annað og talar til hennar en hún er svo svefnþrungin að hún sofnar strax aftur
um morguninn er hún snemma á fótum klæðist og gengur út
sér hún brátt verksummerki næturinnar
bróður sinn illa útleikinn liggja dauðan við kastalavegginn hún
gengur til hans fer um hann höndum og strýkur hann allan alllengi
eða þangað til hann lítur orðið út eins og hver annar eðlilegur fagur maður
síðan fer hún inn til konungs og vekur hann og er þá mjög harmþrungin getur varla nokkru orði upp komið fyrir ekka
þó kemst konungur að því
að klæðast og koma út með sér
hann bregst við klæðir sig
og gengur út með drottningu
hún leiðir hann að kastalaveggnum krýpur niður við hlið bróður síns og segir við konung þetta
er bróðir minn sem þú ætlaðir að gefa dóttur þína
nú liggur hann hér dauður af hennar völdum
konungur verður hnugginn við þessa sjón
gengur frá og kallar á menn sína og segir þeim
að taka þennan unga mann og heygja hann með mikilli viðhöfn og var svo gert
ber svo ekkert sérstakt til tíðinda æðitíma
æðitíma
það er svo eitt kvöld þegar þóra hefur þjónað konungshjónunum til sængur að hún að hún nemur staðar framan við rekkjutjöldin til að hlusta eftir hvað þau muni tala saman
er hún hefur staðið nokkra stund heyrir hún að drottning segir
hvaða dóm finnst þér dóttir þín eiga skilið fyrir
að vera völd að dauða bróður míns á smánarlegan hátt
konungur svarar víst á dóttir mín harðan dóm skilinn fyrir þetta athæfi
en þú hlýtur að skilja góða mín að mér of skylt málið til að
geta kveðið upp þann dóm
en af því ég treysti
mildi þinni og manngæsku fel ég þér sjálfdæmi í þessu máli
drottning segir
þakklát er ég þér fyrir þessu svör
og munu þau verða til að milda dóm minn en hann er svohljóðandi
ég krefst þess að háðvör dóttir þín verði látin
afplána sekt sína sekt sína með því að hún gangi í hauginn til bróður míns áður en þrjár nætur líða
konungur segir þungur er dómur þinn kona mín og myndi ég ekki svo harður í mínum dómum gagnvart þínu einkabarni ef svo hefði verið ástatt með það
en ég hefi selt þér sjálfdæmi og
breytt hættu þau nú talinu
drottning er hin ánægðasta og sofnar fljótt en konungur liggur lengi andvaka sárhryggur
þóra læðist nú burtu og inn til háðvarar og segir henni hvernig komið er hennar máli
háðvör verður alveg miður sín við þessar fréttir
þessar fréttir og biður þóru vinkonu sína að duga sér nú sem best hún geti
þóra reynir á allan hátt að hughreysta háðvöru og segir henni að þær skuli vona hið besta og vera hugrakkar
sér segi svo hugur um að þetta muni allt enda vel
það verði óumflýjanlegt fyrir hana að ganga í hauginn en hún skuli reyna að gefa henni þau ráð sem að gagni muni koma
gengur hún síðan að pússi sínu og tekur þar upp knýtilskaut sem hún fær háðvöru og segir við hana
þegar þú kemur að haugnum munu dyr standa opnar
og draugsi standa í þeim um það leyti
mun hann geispa þá skaltu reyna að koma knýtilskautinu inn á milli vara hans
brátt mun hann geispa í annað sinn og skaltu þá reyna að koma knýtilskautinu inn á milli tanna hans
í þriðja sinn mun hann geispa og þá skaltu
á tungu hans
takist þér þetta mun hann mæla til þín líknarorðum
en muna verður þú mig um það að hafa skikkju þína lausa yfir þér því svo kann að fara
fara að iðrist orða sinna og þá mun hann grípa til þín til að draga þig að sér og er þá um að gera að skikkjan sé laus svo að hann haldi henni eftir en missi af þér
háðvör þakkar þóru innilega vinsemd hennar og góð ráð og segist skuli eftir þeim fara
nú líður að þeirri stund
að háðvör á að ganga í hauginn
þegar hún er að kveðja þóru áminnir þóra hana þóra hana um að vera hugrökk og fara í öllu eftir því sem fyrir hana hafi verið lagt
fær hún henni síðan tvo kjötbita og segir
mér segir svo hugur um að þegar þú verður á leiðinni til haugsins muni drottning
senda á eftir þér tvo víghunda sem eigi að rífa þig í sundur
þú skalt ekki kvíða neinu en kasta sínum bita í hvorn hund
þeir munu þá
grípa kjötbitana og eta þá en ekki sinna þér meir þarftu svo ekki að óttast hundana framar því kjötið er baneitrað og hundarnir drepast strax af því
fyrsta september nítján hundruð sextíu og níu stefán guðmundsson á hótel höfn í hornafirði
hafa formála fyrir þessu
ja eða bara segja nafnið og lesa svo söguna
jæja sagan þessi stutta saga heitir flautirnar einu sinni var
einu sinni var móðir mín að þeyta flautir
og hún þeytti þar til rann út úr pottinum
þessu trúi ég segir konungur
og hún þeytti og hún þeytti
til rann út úr eldhúsinu því trúi ég segir konungur
til komið var upp í mið fjöll því trúi ég mætavel segir konungur
til komið var upp fyrir fjöllin langur hefur flautaþyrill móður þinnar verið segir konungur en
trúi ég þessu mætavel og hún þeytti og hún þeytti þangað til komið var upp í skýin
og allt í einu hjöðnuðu flautirnar og ég hafði flotið ofan á þeim
og sat nú fastur á einu skýinu
nú vissi
til bragðs að taka segir strákur því trúi ég segir konungur
ég var voðalega lúsugur
segir strákur
nú datt mér í hug að tína af mér lýsnar
hnýta þær saman á hornum og rófum og síga svo niður
á á festinni
á lúsafestinni á lúsafestinni já
segir konungur
þegar ég kem niður á jörðina segir strákur
víðar grænar
og þegar ég svo þegar ég
þar sé ég svo ljómandi fallega hryssu
því trúi ég segir kóngur ég fór af gamni mínu að ganga í kringum hryssuna
og þegar ég kem aftur fyrir hana
sé ég að hún er afskaplega taglprúð ég lyfti
upp taglinu og sé
sitja kringum borðið
því trúi ég segir kóngur og þar sátuð þér innstur í merarrassi herra
því lýgur þú segir konungur ég hef aldrei í merarrassi verið jæja segir strákur nú
á ég dóttir þína ég er búinn að segja þér þá sögu sem þú trúir ekki
og konungur játar því og fær strákur dóttur hans
æ kerling mín gefðu nú mér rauðan spotta um nefið karl hjó af mér nefið karl hjó af mér nefið
ekki segir kerling ég hef annað að gera við bandið mitt heldur en að vera að binda það um nefið á einhverjum fuglum sem að koma
fljúgandi utan úr himingeimnum
jæja þá sá hann nú það að það þýddi ekki að eiga meira við kerlingu og og flýgur út og þegar hann kemur út þá hittir hann mús
hann segir við músina mús mín viltu nú ekki gera það sem ég ætla að biðja þig um hvað er það segir músin
ég ætla að biðja þig um að rífa niður vef kerlingarinnar hvers vegna segir músin
af því að kerlingin vill ekki gefa mér rauðan spotta um nefið en karl hjó af mér nefið karl hjó af mér nefið
nei það geri ég ekki segir músin því að kerlingin hefur ekkert til þess unnið
jæja þá fer nú flýgur nú tittlingurinn þaðan
og ekki var hann lengi búinn að fljúga þegar hann hittir kött
þá dettur honum í hug að segja við köttinn heyrðu
köttur minn vilt þú nú ekki gera það sem ég ætla að biðja þig um hvað er það segir kötturinn
ég ætla að biðja þig að klóra mús
af hverju er það segir kötturinn
af því að mús vill ekki rífa niður vef kerlingarinnar og kerlingin vill ekki gefa mér rauðan spotta um nefið en karl hjó af mér nefið karl hjó af mér nefið
nei það geri ég ekki segir kötturinn
því að músin hefur ekkert til þess unnið
jæja þá flýgur nú kötturinn
fuglinn þaðan og segir
segir við hundinn hundur minn gerðu nú það sem ég ætla að biðja þig um hvað er það segir hundurinn
af því að kötturinn vill ekki klóra mús og músin vill ekki rífa niður vef kerlingarinnar og kerlingin vill ekki gefa mér rauðan spotta um nefið en karl hjó af mér nefið karl hjó af mér nefið
nei það geri ég ekki segir hundurinn því að kötturinn hefur ekkert til þess unnið
núnú þá flýgur fuglinn þaðan
og þá hittir hann
hann vönd
hann sest hjá vendinum og segir vöndur minn
gerðu það ég ætla að biðja þig um hvað er það segir vöndurinn ég ætla að biðja þig um að hýða hund
að gera það segir vöndurinn
af því að hundurinn vill ekki bíta kött kötturinn vill ekki klóra mús músin vill ekki rífa niður vef kerlingarinnar
gefa mér rauðan spotta um nefið en karl hjó af mér nefið karl hjó af mér nefið
nei það geri ég ekki segir vöndurinn því að hundurinn hefur ekkert til þess unnið
jæja þá fer nú ekki tittlingnum að
lítast á blikuna og flýgur og flýgur þangað til hann hittir eld sér hvar eldur logar
og segir við eldinn eldur minn
ég ætla að biðja þig um hvað er það segir eldurinn
ég ætla að biðja þig að brenna vönd
af hverju er það segir eldur
af því að hann vill ekki hýða hund
hundurinn vill ekki
kötturinn vill ekki klóra mús músin vill ekki rífa niður vef kerlingarinnar og kerlingin vill ekki
nei það geri ég ekki segir eldurinn vöndurinn hefur ekkert til þess unnið jæja
nú flýgur fuglinn
og kemur þangað sem að lækur rennur sest á lækjarbakkann og segir vatn mitt viltu nú ekki gera það sem ég ætla
að biðja þig um hvað er það segir lækurinn
ég ætla að biðja þig að slökkva eld
af hverju er það
af því að eldurinn vill ekki brenna vönd vöndurinn vill ekki bren
bíta hund vöndurinn vill ekki hýða hund hundurinn vill ekki bíta kött kötturinn vill ekki klóra mús og músin vill ekki rífa niður vef kerlingarinnar
kerlingin vill ekki gefa
nefið en karl hjó af mér nefið
nei það geri ég ekki
það geri ég ekki segir
þá fer nú tittlingurinn þaðan og flýgur og flýgur þangað til hann sér kú á beit
hann sest á hornið annað hornið á kúnni og segir við hana kussa mín vilt þú ekki gera það sem ég ætla að biðja þig um
hvað er það segir kussa
drekka vatn
af hverju er það segir kussa
af því að vatn vill ekki slökkva eld eldurinn vill ekki brenna vönd vöndurinn vill ekki
hýða hund
hund hundurinn vill ekki brenna kött kötturinn vill ekki klóra mús og músin vill ekki rífa niður vef kerlingarinnar og kerlingin vill ekki gefa mér rauðan spotta
um nefið en karl hjó af mér nefið karl hjó af mér nefið nei það geri ég ekki segir
að lítast á blikuna en flýgur samt og flýgur þangað til hann hittir klafa
og segir við klafann
klafi minn vilt þú ekki gera það sem ég ætla að biðja þig um hvað er það segir klafinn
að kyrkja kú
af hverju er af hverju er það segir klafinn af því að kýr vill ekki
drekka vatn vatn vill ekki
slökkva eld eldurinn vill ekki brenna vönd vöndurinn vill ekki hýða hund hundurinn vill ekki
bíta kött
kötturinn vill ekki klóra mús og músin vill ekki rífa niður vef kerlingarinnar og kerlingin vill ekki gefa mér rauðan spotta um nefið en karl hjó af mér nefið karl hjó af mér nefið
nei það geri ég ekki segir klafinn því að kussa hefur ekkert til þess unnið núnú og ennþá flýgur
og þegar hann er búinn að fljúga lengi lengi þá hittir hann öxi
og segir við öxina öxi mín
mín gerðu nú það sem ég ætla að biðja þig um hvað er það segir öxin ég ætla að biðja höggva klafa
af því að klafi vill ekki kyrkja kú og kýr vill ekki drekka vatn og