tiro-is/ismus huggingface dataset:
þá gátu þau dregið fram lífið meðan þau voru að kroppa um hnútur hennar
það var því einn dag að þau lóguðu kúnni og hengdu kjötið
daginn eftir fer karl að sækja eldivið og segir við kerlingu sína áður en hann fer
að hann vonist eftir
soðinn kjötbita handa sér þegar hann komi heim aftur
þegar karl er farinn setur kerling pott á hlóðir lætur vatn í pottinn tekur svo
búrbredduna og labbar út í skemmu til að sækja kjötbita
hún sker vænan bita úr öðru lærinu lætur í svuntu sína og heldur svo af stað
inn í eldhús
þegar hún kemur
á hlaðið
situr þar hrafn og krunkar mikið hann hoppar í kringum kerlingu
og ber sig
sultarlega
kerlingin var brjóstgóð
þykist vita að krummi sé svangur og sé að biðja sig um bita
hún kastar til hans bitanum sem hún hafði í svuntu sinni
sem hann hámaði í sig af mikilli græðgi
kerling snýr svo aftur inn í skemmu til
þegar hún kemur á hlaðið aftur er annar hrafn kominn og er að reyna að ná sér í bita hjá nafna sínum sem ver feng sinn af mestu grimmd
þegar kerling sér það segir hún við hrafninn sem seinna kom
ósköp
ertu svangur auminginn
hendir hún svo
því sem hún var með í svuntunni til hans og fer svo að sækja kjöt í skemmuna handa karli sínum
nú eru komnir ennþá fleiri hrafnar
ennþá tæmir hún svuntu sína
og nú eru komnir ennþá fleiri hrafnar og ennþá tæmir hún svuntu sína svona gengur það alltaf
þegar hún kemur út með kjötið sem
eru komnir fleiri hrafnar sem eru að reyna að ná sér í bita frá þeim sem fyrir voru
og það endar með því að hún
gefur hröfnunum allt kjötið af kúnni og hefur ekkert til að sjóða handa sér og bónda sínum
þegar karlinn kemur inn í eldhúsið segir hann
mikið ósköp er ég nú svangur elsku kella mín
hefurðu nú ekki
kjötbita soðinn kjötbita handa mér
handa mér kella mín
minnstu nú ekki á það karlinn minn það komu svo margir svartir englar sem voru svo svangir að ég gaf þeim allt kjötið af kúnni
hvað er að heyra í þér kona
ertu virkilega búin að brytja alla kúna í hrafnana
á hverju eigum við nú að lifa segir karl reiðilega
kerling þegir dálitla stund en segir svo við skulum hafa ráð
við skulum fara með hurðarflakið okkar upp í helli tröllanna og lifa á leifum þeirra
þau semja frið með því að fara að ráðum kerlingar
og morguninn eftir leggja þau af stað með hurðina frá bænum til hellisins
tröllin eru ekki heima
þau fara nú að koma hurðarflakinu fyrir í hellinum og tekst
að binda það upp
þau klifra svo upp á hurðina og eru nýlega lögst fyrir þegar þau heyra að tröllin
koma inn
tröllin tröllin höfðu verið fengsæl þennan dag á veiðum sínum
því þau komu
inn með sitt hreindýrið hvert
þau leggja byrðar sínar ágólfið eitt
eitt tröllið setur stóran pott með vatni í á hlóðir og
kveikir upp eld en hin fara að gera að dýrunum eitt dýrið
brytja þau niður og láta í pottinn
sýður í pottinum láta þau í hann grjón og grös
aah er ég virkilega orðinn svo fullur
hreyfingarlaus á hurðinni einu sinni
hvíslar kerling að karli æ
þú verður að því arna þangað til að hurðarflakið dettur niður og tröllin éta okkur hvíslar karl með þjósti
ekur hún sér svo á hurðinni
þangað til rassinn er kominn út af hurðinni og bunan stendur úr kerlingu beint ofan í pott
þegar tröllin
sáu hland kerlingar buna niður í pottinn urðu þau mjög undrandi þau ræddu málið og komust að
niðurstöðu að þetta myndi vera hunang sem drypi niður úr hellinum
þau fóru nú
þau fá sér nú sleifar og
að bragða á grautnum og þeim kemur saman um
að þau hefðu aldrei borðað svona góðan graut
ekki leið á löngu þar til kerling hvíslar að bónda sínum
mér er svo brátt að kukka ég er alveg að missa það í brókina ég má til að rísa upp og láta það fara út af hurðinni
æ ég skal fara ósköp hægt ósköp hægt segir kerling hún rís
hóglar sér þar til rassinn er kominn út fyrir hurðina og lætur kúkinn detta
neinei hvað er þetta nú er hunangið farið að drjúpa í stykkjum niður úr helli okkar og þau fara að
hræra hunangið góða sem þau halda að væri
saman við grautinn og hámuðu í sig grautnum
þetta er góður grautur sögðu þau borðum borðum góðan graut þetta er góður grautur
en þau höfðu ekki lengi
frið til að borða þennan góða graut því að þegar kerling var að leggjast út af
hrapaði hurðarflakið niður með miklum hávaða tröllin urðu skelfingu lostin hættu að
héldu að hellirinn væri að hrapa
upp til handa og fóta og ætluðu að flýta sér út til að verða ekki undir hellinum
í hellisdyrunum var nibba sem þau þurftu alltaf að beygja sig undir
þegar þau gengu um dyrnar en í fátinu sem á þau kom gleymdu þau að leggja
beygja sig undir nibbuna
ráku sig í hana með þeim afleiðingum að þau dauðrotuðust öll
karl og kerling meiddust furðu lítið þó fallið væri nokkuð mikið
þau skreiddust á fætur
fætur en voru óskaplega hrædd um að tröllin myndu taka þau
tilbúin já
karl og kerling meiddust furðu lítið þó fallið væri nokkuð hátt
þau skreiddust á fætur en voru óskaplega hrædd um að tröllin myndu taka þau
en þegar þau sáu að tröllin
lágu alltaf hreyfingarlaus í hellisdyrunum fór þeim að smáaukast kjarkur og þau fór að gruna hið rétta
að tröllin væru dauð
drógu þau tröllin svo út með miklum erfiðismunum og dysjuðu þau
eftir þetta lifðu þau karl og kerling góðu lífi á því sem tröllin áttu í hellinum
tuttugasta og annan september nítján hundruð sextíu og níu stefán guðmundsson á hótel höfn í hornafirði
svona gekk þetta til alla daga
helga vann af trúmennsku og dugnaði loðinkópur
var hinn ánægðasti með störf helgu og lét það óspart í ljósi við hana einn morgun áður en loðinkópur fer til veiða
fer hann til helgu fær hann helgu lyklakippu og eru
allir lyklar
að öllum herbergjum í hellinum
hann segir við helgu
mér hefur líkað svo vel við þig helga mín að ég vil sýna þér fullan trúnað hér afhendi ég þér lykla að öllum hirslum
í helli mínum og mátt þú ganga um þær og gramsa í þeim eins og þú ættir allt sjálf
þó er hér lykill sem gengur að afhelli einum
inn í hann banna ég þér að koma
enda er þar ekkert að sjá og þú mundir ekki hafa annað en leiðindi af að koma þangað
síðan kveður hann helgu og fer
þegar helga er búin með með verk sín
þennan dag fer hún að athuga í hirslur loðinkóps
gefur henni þar á að líta því að þær mega allar heita fullar af gulli silfri og alls konar dýrgripum
hún hefur svalað forvitni sinni
og skoðað allt vel og vandlega finnst henni að hún megi til að láta eftir sér að líta inn í afhellirinn þrátt fyrir bann loðinkóps
það geti ekki verið að hún hafi neitt illt af því eða að það geti orðið henni til neinna leiðinda
hún fer því að dyrum afhellisins stingur lyklinum í skráargatið og opnar
þegar hún kemur inn verður hún alveg undrandi
þar inni sér hún ekkert annað en þær systur sínar ásu og signýju
þær eru alveg að dauða komnar
svo langt leiddar
að þær geta varla gert sig skiljanlegar helga bregður fljótt við
leysir
og býr um þær eftir því sem best hún getur á afhellisgólfinu og að því búnu
lætur hún þær hafa lítils háttar næringu
heldur hún þessu svo áfram daglega hjúkrar þeim eftir bestu föngum
og nærir þær með hollum og góðum mat og drykk
þegar æðilangur tími er liðinn frá því að helga fann systur sínar er það eitt kvöld þegar loðinkópur er kominn heim búinn að borða
og votta helgu lof og þakkir fyrir störf hennar að helga segir
segir við hana
nú langar mig til að biðja þig bónar hvað er það segir loðinkópur
helga svarar
við lifum hér í allnægtum en ég þykist vita að foreldrar mínir muni lifa við kröpp kjör
tæplega að þau
hafi nógan mat eða föt til að klæðast
mundir þú nú ekki vilja færa þeim eitthvað af mat og klæðnaði sem við getum vel án verið
það er alveg sjálfsagt helga mín svarar loðinkópur
nú skalt þú í kvöld taka til í poka það sem þú vilt senda foreldrum þínum og ekki
skera það neitt við neglur þér hvorki mat eða klænað skal ég svo fara með það á morgun
helga þakkar honum góðar undirtektir og þegar loðinkópur er háttaður og sofnaður
tekur hún sér stóran poka og fer að taka saman það sem hún
ætlar að senda þegar hún er búin að láta töluvert í
fer hún inn í afhellinn til systra sinna og segir við ásu nú ætla ég að senda þig heim til foreldra okkar á morgun
loðinkópur ætlar að fara færa þeim mat og klæðnað og ýmislegt dót annað
ætla ég að láta þig ofan í
í pokann og ganga þannig frá að ekki sé hægt að finna utan frá
að þú sért þar innan í
verðir þú vör við að hann ætli að fara að skoða í pokann
þá skaltu segja sé ég þig enn sé ég þig enn
að svo mæltu kveður
kveður ása signýju
og helgu gengur sem best og helga gengur sem best frá henni í pokanum
um leið og þær kveðjast biður helga ásu að skila kveðju til foreldra þeirra
og segja þeim að hún muni reyna að koma signýju til þeirra á sama hátt
hún til að geta haft einhver ráð til að koma sjálf heim annars líði sér vel
morguninn eftir er helga snemma á fótum að venju og þegar loðinkópur vaknar hefur hún tilbúinn mat handa honum
þegar hann hefur matast segir hann hvar er nú
að færa foreldrum þínum
hann er nú hérna segir helga og bendir á pokann þar sem hann stendur upp við hellisvegginn
en það er verst ef ég hef látið of mikið í hann svo hann sé of þungur fyrir þig
þetta er svo löng leið
ég ætti kannski að taka eitthvað úr honum neineinei segir loðinkópur ég er nokkuð sterkur og hef sjálfsagt
einhvern tíma valdið þyngra hlassi
en þú skalt ekkert vera að forvitnast um hvað er í pokanum það er ekkert í honum annað en matur og klæðnaður enda sé ég alltaf til þín
þú skilar svo kærri kveðju til pabba og mömmu og segir þeim að mér líði vel að svo mæltu kveður
loðinkópur helgu kastar pokanum á bak sér og gengur út úr hellinum
loðinkóp finnst pokinn vera ótrúlega þungur
og þegar hann er kominn á að giska á miðja leið sest hann niður
að hvíla sig
þegar hann hefur setið dálitla stund segir hann við sjálfan sig gaman væri nú að skoða í pokann og sjá hvað helga
mín sendir foreldrum sínum
það mun vera sama rausnin á því eins og öllu öðru hjá þeirri dáindisstúlku
stendur hann nú upp og ætlar að
leysa frá pokanum
heyrir hann þá allt í einu að sagt er
finnst endilega hann þekkja málróm helgu
sé ég þig enn sé ég þig enn
honum verður hverft við og segir
glöggt er auga í helgu minni sér hún gegnum holt og hæðir og helli sinn aldrei skal ég í pokann brauka
þó brotni í mér hryggurinn
honum verður hverft við og hann hættir við að skoða í pokann
snarar honum á bak sér og hraðar sér sem mest hann má heim til karls og kerlingar
þegar þangað kemur leggur hann pokann við bæjarkampinn knýr svo dyra
þau koma út karl og kerling loðinkópur skilar kveðjunni frá helgu til þeirra og segir þeim
að hún sendi þeim þennan poka og áður en þau eru búin að átta sig er hann þotinn af stað
þau karl og kerling ganga nú að pokanum og
eru alveg undrandi yfir því hvað maðurinn er sterkur að geta borið svona stóran poka
og og þungan alla þessa leið
og ekki verða þau síður undrandi þegar þau fóru að skoða í pokann
og ása dóttir þeirra kemur spillifandi upp úr pokanum
þau fagna henni hið besta og biðja hana
sögu sína
ása gerir það og greinir frá öllu satt og rétt eins og hér að framan er frá sagt
hún færir þeim kveðju og skilmæli helgu og lofar hana að verðleikum fyrir dugnað hennar og mannkosti