tiro-is/ismus huggingface dataset:
vatn vill ekki slökkva eld og eldur vill ekki brenna vönd
vöndurinn vill ekki hýða hund hundurinn vill ekki bíta kött kötturinn vill ekki klóra mús og músin vill ekki rífa niður vef kerlingarinnar og kerlingin
ekki gefa mér rauðan spotta um nefið en karl hjó af mér nefið karl hjó af mér nefið
nei það geri ég ekki segir
öxin því að klafinn hefur ekkert til þess unnið
jæja og ennþá flýgur tittlingurinn
þangað til hann sér brýni hann segir
við brýnið brýni mitt heyrðu gerðu nú það sem ég ætla að biðja þig um hvað er það segir brýnið
ég ætla að biðja þig um að brýna brýna öxi af hverju er það segir brýnið
af því að öxi vill ekki höggva klafa klafi vill ekki kyrkja kú kýr vill ekki drekka vatn vatn vill ekki slökkva eld
vill ekki brenna vönd vöndurinn vill ekki hýða hund
hundurinn vill ekki bíta kött kötturinn vill ekki klóra mús og músin vill ekki rífa niður vef kerlingarinnar
og kerlingin neitar neitar mér þó um að gefa mér rauðan spotta um nefið en karl hjó af mér nefið karl hjó af mér nefið
nei það geri ég ekki segir brýnið því að öxin hefur ekkert til þess unnið
ennþá flýgur fuglinn og
nú kemur hann að steini stórum steini
hann sest á steininn og segir við hann heyrðu steinn minn vilt þú nú ekki gera það sem ég ætla að biðja þig um hvað er það segir steinninn
ég ætla að biðja þig að brjóta brýni af hverju segir steinninn
af því að brýnið vill ekki brýna öxi
öxi vill ekki höggva klafa klafi vill ekki kyrkja kú
kýr vill ekki drekka vatn vatn vill ekki slökkva eld eldur vill ekki brenna vönd vöndur vill ekki hýða hund
og kerlingin vill ekki gefa mér rauðan spotta um nefið en karl hjó af mér nefið
það skal ég gera segir steinninn ég hef lengi harður verið já
já það skal ég gera
það skal ég gera segir steinninn því ég hef lengi harður verið
þá fór steinn
að brjóta brýni þá fór brýni að brýna öxi
þá fór
þá fór öxi að höggva klafa þá fór klafi að kyrkja kú þá fór kýr að drekka vatn þá fór vatn að slökkva eld þá fór
eldur að brenna vönd þá fór vöndur að hýða hund og þá fór hundur að bíta kött þá fór köttur að klóra mús
og þá fór músin að rífa niður
vef kerlingarinnar og þá varð kerlingin fegin að gefa fuglinum rauðan spotta um nefið og eftir það hjó
karlinn aldrei af honum nefið
tuttugasta og annan september nítján hundruð sextíu og níu stefán guðmundsson á hótel höfn í
heitir loðinkópur strútsson
einu sinni voru karl og kerling sem áttu sér þrjár dætur þær hétu ása signý og helga
þær ása og signý voru voru eldri
létu hana vinna öll verstu verkin og ekki nóg með það heldur létu þær hana klæðast
eintómum görmum og á gólfinu varð hún að sofa í alls slags
tuskulörfum
en sjálfar klæddust þær
hreinlegum og oft fínum fötum og sváfu í góðum og hlýjum rúmum
það var einn dag þegar þær systur voru allar ungar en þó
fullvaxnar að karl faðir þeirra fer út á skóg að sækja sér við í eldinn
þegar hann er búinn að höggva það mikið
af hrís að hann álítur að hann geti ekki borið meira heim
bindur hann það í bagga og sest niður og ætlar að lyfta þannig bagganum á sig
þá er lagst ofan á baggann svo að karl getur ómögulega staðið upp
í vandræðum sínum segir hann æ hver leggst á bagga minn og bannar mér að standa upp
honum er svarað og sagt loðinkópur
strútsson er það og ég lofa þér ekki að standa upp nema þú gefir mér ásu dóttur þína
æ það má ég ómögulega
ég get ekki misst hana ásu lofaðu mér nú að standa upp
nei svarar loðinkópur ég
geri það ekki nema með þessu skilyrði
þeir voru æðilengi að karpa um þetta þar til karl sá að ekki þýddi fyrir sig annað en láta undan og segir
það er þá ekki annað en þú fáir ásu
en hvernig ætlar þú að ná í hana o ég kem heim með þér og á meðan þú verður að borða pissa ég á skjáinn
og þú sendir ásu út eftir einhverju sem þú segist hafa gleymt og þá tek ég hana
síðan stendur loðinkópur upp af bagganum og segir karli að hann skuli bera baggann heim fyrir hann
þegar þeir koma heim að bænum kastar loðinkópur af sér bagganum að bæjarbaki karl fer svo inn og
og fer að borða allt í einu dunar rigning á skjánum
þá segir karl við ásu
æ ása mín hlauptu nú út fyrir mig
og náðu í vettlingana mína ég gleymdi þeim úti á viðarbagganum
ása bregður fljótt við og hleypur út þegar hún kemur fyrir
bæjarhornið stendur þar feiknastór risi sem þrífur
ásu dregur hana til sín og segir við hana
hvort viltu heldur að ég beri þig eða dragi
ása svarar með þjósti ég vil heldur að þú dragir mig
loðinkópur tekur þá í aðra öxlina á henni og dregur hana þannig alla leið upp í helli sinn
þegar þangað er komið setur hann hana á stól og segir við hana hér er mitt heimili
ég er alla daga úti um heiðar og skóga að veiða mér dýr til matar
ég er því latur að matreiða handa mér og þjóna og því ert þú nú hingað komin
að ég ætla að láta þig matbúa handa mér og þjóna og hirða
hellinn minn
og ef þú leysir það vel af hendi skal þér verða vel launað
ása svarar með mesta reigingi ég geri ekkert fyrir þig þú getur sjálfur hugsað um matinn
tuskur þínar og helli þinn
ég geri það ekki
loðinkópur segir gerir þú ekki eins og ég segi þér
skalt þú illt af hljóta
síðan fer loðinkópur síðan fær loðinkópur sér að borða og býður ásu mat með sér
en hún vill ekkert þiggja
vísar hann henni síðan til rúms sem hún leggst upp í í öllum fötum fer hann svo sjálfur að sofa
morguninn eftir er loðinkópur að venju snemma á fótum talar hann til ásu hvort hún ætli ekki að gefa sér
og kaffisopa áður en hann fari
hún ansar því engu og lætur sem hún sofi
segir hann þá um leið og hann fer út
mundu ása hvað ég sagði þér í gærkvöld
lokar svo hellinum á eftir sér það er af ásu að segja að hún hreyfir
sig ekkert úr rúminu allan daginn borðar ekkert eða drekkur því síður að hún hugsi um að hafa nokkuð til
handa loðinkóp þegar hann komi heim
líður svo dagurinn til kvölds
kemur heim talar hann þá til ásu
hvort hún hafi mat handa sér ása svarar að hún hafi ekkert hugsað honum fyrir mat og muni aldrei gera
loðinkópur lætur það gott heita en segir samt ég ætla ekki
að hegna þér í kvöld
en hagir þú þér eins á morgun skaltu verra af hljóta fær hann sér síðan mat og fer svo að sofa
daginn eftir gekk allt til eins og hinn fyrri dag
en um kvöldið þegar loðinkópur kemur heim og hann sér ásu
ennþá liggjandi í rúminu og enginn matur er til handa honum verður hann svo reiður að hann tekur ásu
fer með hana inn í afhellir setur hana þar á
tréstól
bindur hendur hennar fyrir aftan bak hárið á henni upp við stoð sem var fyrir aftan stólinn og lætur fætur hennar vera niðri í köldu vatni
síðan setur hann krásadisk í kjöltu hennar
fer svo út og lokar eftir sér með lykli
fáum dögum
síðar er karlinn í kotinu enn úti á skógi að sækja sér í eldinn
það er eins og í fyrra skiptið að þegar hann ætlar að standa upp með viðarbaggann
lofar ekki karli að standa upp fyrr en hann hefir
gefið loðinkóp signýju dóttur sína
þarf svo ekki að orðlengja það að allt fer á sömu leið í samskiptum þeirra eins
eins og var með þau loðinkóp og ásu og
endar með því að hann gengur frá signýju á sama hátt og ásu
ævi þeirra systra er þarna hin ömurlegasta það eina sem þær geta unað við er
að tala saman meðan máttur var til
skömmu síðar fer karlinn faðir þeirra systra enn út á skóg að sækja sér eldivið
þegar hann hefur höggið það mikið af hrís sem hann álítur að hæfi
sem hann álítur hæfilegt fyrir hann að bera heim bindur hann það í bagga sest svo undir baggann og
að standa upp já nei allt
finnur hann að einhver leggst á baggann
hann segir ósköp aumingjalega
hver leggst nú á bagga minn og bannar mér að standa upp
honum er svarað loðinkópur strútsson er það og nú lofa ég þér ekki að standa upp
upp nema þú gefir mér helgu dóttur þína
æ það get ég ómögulega segir karl helga er nú ekki nema ein eftir og hana megum við hreint ekki missa
þú ert búinn að fá bæði ásu og signýju þær ættu að duga þér
æ vertu nú góður og lofaðu mér að standa upp án þess að setja
mér þessa afarkosti
nei segir loðinkópur ég lofa þér ekki að standa upp nema ég fái helgu
ása og signý nenna ekkert að gera og ég hef
engin not af þeim
þeir körpuðu æðihríð um þetta en að síðustu sér karl að sér muni ekki þýða að malda meira í móinn
loðinkópur muni enga likind sýna sér og segir
að það sé þá ekki annað en hann fái helgu en hvernig ég
hvernig hann ætlaði að ná henni o ég kem heim með þér og pissa á skjáinn
skjáinn eins og ég er vanur
svo tekur loðinkópur baggann af karli og þeir halda heim í karlskot
loðinkópur kastar
að bæjarbaki og karl fer
inn til að borða og hvíla sig og er nú óskaplega daufur í dálkinn
þær mæðgur spyrja
hvað valdi ógleði hans en hann vill ekkert um það tala og borðar með mesta semingi
allt í einu dunar rigning á skjánum
æ elsku helga mín hlauptu nú út fyrir mig og náðu í buxurnar buxnaræflana mína
ég breiddi þær
í morgun út á bæjarkampinn
helga þýtur orðalaust út en þegar hún er aðeins komin út úr bæjardyrunum er hún gripin með sterkum höndum og sagt við hana
hvort vildu heldur að ég beri þig eða dragi
helga lætur sér hvergi bregða og segir rólega ég vil miklu heldur að þú berir mig
tekur loðinkópur hana þá á handlegg
sér og ber hana upp í helli sinn
þegar þangað kemur setur hann hana á hellisgólfið og segir við hana
ég er alla daga úti um heiðar og merkur að veiða dýr og grafa gull
en þess vegna ert þú hingað komin að ég ætlast til að þú verðir bústýra mín
búir til handa mér mat þjónir mér og hirðir vel
vel hellirinn
ef þú gerir þetta allt svo vel sem mér líkar þá skalt þú gott fyrir hafa annars verra
helga svarar ég skal eftir því sem ég best kann gera allt eins og þú leggur fyrir
kýs heldur vináttu þína en óvináttu loðinkópur verður glaður við að fá þessi svör
borða þau svo og ganga síðan til náða
morguninn eftir er helga snemma á fótum og hefur til
heitan mat og kaffi handa loðinkóp þegar hann vaknar
þegar loðinkópur var farinn á veiðar
helga að taka til í hellinum
þvo og matreiða
fórst henni þetta allt vel úr hendi svona gekk þetta til alla daga helga vann
að heimsækja vind til að heimta af honum bætur fyrir það sem hann hafi feykt allri töðunni af túni föður síns
og svikið sig á folaldinu
þær systur telja það alveg eðlilegt og sjálfsagt að hann geri það
og biðja hann að koma við hjá þeim og gista í bakaleiðinni
hann muni gera það fylgja þær honum síðan til sængur og bjóða
ásmundur var að venju snemma á fótum og býr sig til ferðar
eftir langa göngu kemur hann að hólnum sem sem að fyrr er frá sagt hann gengur að gatinu sem vindurinn kom út um og sest í það
eins og í hið fyrra sinn þegar hann hefur setið þar litla stund heyrir hann sagt inni í hólnum hver sest nú í gluggann minn og bannar mér að blása
hann svarar ásmundur karlsson er það og ég er hingað kominn til að
krefja þig bóta fyrir það sem að þú feyktir töðunni af túninu hans föður míns og sveikst mig á folaldinu
vindur svarar ég sveik þig ekki á folaldinu
þar eru einhver brögð í tafli farðu hérna austur fyrir hólinn þar muntu finna borðdúk honum fylgir sú náttúra
að þegar hann er breiddur á borð verður hann þakinn
mat og drykkjarföngum
taktu dúkinn og farðu með hann og þá er þér að fullu bættur skaðinn
ásmundur þakkar fyrir og kveður vind
hann gengur svo austur fyrir hólinn og finnur dúkinn á sama stað og folaldið var áður
áður hann tekur dúkinn lætur hann í poka sinn og snýr heimleiðis
honum gekk ferðin greitt og kemur til systranna seint um kvöld þær bjóða hann velkominn og fylgja honum til stofu
þar fær hann mikinn og góðan mat og drykk
þær spyrja hann hvað hann hafi nú fengið hjá vindi hann segir sem er að vindur hafi gefið sér borðdúk
og honum fylgi sú náttúra að þegar hann sé breiddur á borð þá verði hann yfirþakinn af allskonar mat og drykk
þær telja það mikinn kostagrip ásmundur var þreyttur gengur því snemma til sængur
þegar þær systur álíta að hann sé sofnaður fara þær að tala um það sín á milli að gaman væri að skoða þennan forláta dúk
taka þær því poka ásmundar
að því verður dúkurinn
alþakinn allskonar góðum mat og drykk
þær verða alveg undrandi yfir þessu og ætla varla að trúa eigin augum
þær fara nú að athuga dúkinn nánar og taka þá eftir því að þær eiga nákvæmlega eins
dúk sjálfar
þessi yfirlega náttúra
þeim kemur því saman um að skipta á dúkum
þær gera það
láta sinn dúk í poka ásmundar en brjóta hans dúk saman og láta hann niður í borðskúffu
ásmundur leggur snemma af stað heimleiðis morguninn eftir án þess að gruna nokkuð hvaða brögðum hann hafi verið beittur
af ferðum hans fyrr en hann kemur
heim foreldrar hans fagna honum vel og spyrja hann hvernig vindur hafi
greitt honum nú
að þegar hann sé
breiddur á borð þá verði hann yfirfullur af mat og drykk
þau segja það góðan grip og biðja ásmund að taka hann strax
upp og breiða á borðið
svo þau geti einu sinni fengið góðan mat og drykk
ásmundur verður við beiðni þeirra tekur dúkinn upp úr pokanum
og breiðir á borðið
sem þau stara gráðugum augum á dúkinn kemur ekkert á hann hvorki matur eða drykkur þau verða fyrir miklum vonbrigðum
sérstaklega þó ásmundur
hann segir við móður sína mamma mín
nú ætla ég
enn að biðja þig að útbúa mig með nesti og skó því í þriðja sinn ætla ég að fara
heimsækja vind og krefja hann um bætur fyrir
töðufokið og svikin
foreldrar hans reyna með öllu móti að fá hann til að hætta við þetta en
fá engu um þokað hann er ákveðinn að reyna í þriðja sinn
móðir hans tók því til óspilltra málanna og fer að sjóða mat og búa til skó
vel hafði hún búið son sinn út í hinar fyrri ferðir en þó allra best nú
leggur hún þetta síðan við rúmstokk hans því hann var sofnaður
blessar hún síðan yfir hann og biður honum allra allra heilla á ferðalaginu ásmundur leggur snemma af stað morguninn eftir
hélt hann áfram sem leið lá til þeirra systra og kemur þar undir kvöld þær taka honum að venju vel og bjóða
gistingu
sestur að snæðingi
fara þær að spyrja hann frétta þar á meðal hvernig dúkurinn frá vindi hafi reynst og
í hvaða erindum hann sé nú
hann segir allt af létta að dúkurinn hafi verið svikinn og hann sé enn einu sinni
á leiðinni til vinds til að krefja hann bóta fyrir að feykja töðunni af túninu og svikin á folaldinu og
dúknum
þær fylgja honum síðan til sængur og biðja hann að koma
við á heimleiðinni hann lofar því og bjóða þær síðan góða nótt
fyrir sólarupprás er ásmundur lagður af stað næsta dag
hann léttir ekki göngunni fyrr en hann kemur að hólnum góða hann genur upp að vindgatinu og sest í það að venju
er hann hefur setið þar litla stund er kallað
innan úr hólnum hver sest nú í gluggann minn og bannar mér að blása ásmundur svarar ásmundur karlsson er það
hvaða erindi átt þú við mig nú segir vindur
ég er ennþá kominn til að krefja þig bóta fyrir það sem að þú feyktir allri töðunni af túni
og svo fyrir svikin á folaldinu og dúknum
vindur svarar ekki
ekki hef ég svikið þig á folaldinu eða dúknum
hvorutveggja hafði þá náttúru sem ég sagði þau hafa
hér eru einhver
tuttugasta og fyrsta september nítján hundruð sextíu og níu stefán guðmundsson á hótel höfn í
þar sem vindurinn segir hér eru einhver brögð í tafli já
en farðu austur fyrir hólinn
ef þú byrjar á hinu hérna
hér eru einhver brögð í tafli sem ég er ekki valdur að en farðu hérna austur fyrir hólinn þar sem folaldið og dúkurinn voru áður
er nú klumba
henni fylgir sú náttúra að ef sagt er við hana
berja skalt þú allt hvað fyrir er utan vind og ásmund þá gerir hún það
þú mátt eiga hana taktu hana og farðu heim með hana og njóttu hennar vel
og ég hef von
von um að þú þurfir ekki oftar að krefja mig bóta fyrir það að taðan fauk eða svik frá minni hendi
ásmundur stendur upp þakkar vindi og kveður hann hann gengur austur fyrir hólinn og finnur klumbuna
tekur hana lætur hann í poka sinn og heldur heimleiðis þegar hann kemur til systranna eru þær úti
úti staddar og fagna honum af mestu blíðu bjóða honum í bæinn og gistingu
þegar ásmundur er
sestur að borði spyrja þær systur hann hvað vindur hafi nú látið hann hafa ásmundur svarar
nú lét hann mig hafa klumbu og henni fylgir sú náttúra að ef sagt er við hana þú skalt brjóta og berja
allt hvað fyrir er nema ekki vind og ásmund þá gerir hún það
systur láta sér fátt um finnast
þegar ásmundur er sofnaður um kvöldið
fara þær systur að tala um það að gaman væri að vita hvað hæft væri í þessu með klumbuna
þær taka klumbuna upp úr poka ásmundar fara með hana fram í eldhús og segja báðar samtímis klumba mín
þú skalt berja og brjóta allt hvað fyrir er nema ekki vind og ásmund
þegar þær eru aðeins búnar að tala þessi orð tekur klumban
að hamast að brjóta allt sem fyrir verður
að þær systur ætluðu að forða sér þá var klumban samt fljótari til að berja þær til bana
þó ásmundur væri stuttu sofnaður vaknaði hann samt við einhvern óskapa hávaða
hann skilur ekkert í hvað þetta geti verið því alltaf hafði verið mesta kyrrð um nætur
hann klæðir sig í snatri
snatri og fer að athuga hvers kyns er
hann kemst fljótt að því að hávaðinn kemur úr eldhúsinu hann opnar eldhúsdyrnar og gægist inn
sér hann þá hvers kyns er
klumban hamast þar og er búin að brjóta
mélinu
smærra allt sem brotið verður og þær systur liggja þar á gólfinu dauðar og sundurtættar
ásmundur segir við klumbuna hættu klumba
óðar gerir hún sem hann
ásmund fer nú að gruna margt
honum dettur í hug að þær systur muni hafa tekið á
leikið á sig í hin fyrri skiptin hann fer út í hús það sem folaldið hans hafði verið hýst
sér hann þar sitt rétta folald því kringum það
flóir allt af mat og mjólk fer hann síðan inn aftur að leita að dúknum
eftir langa leit finnur hann sinn rétta dúk
niðri í skúffu
skúffu ásmundur tekur dúkinn klumbuna og lætur þau ofan í poka sinn fer síðan út beislar folaldið og leggur af stað heimleiðis
hann kemur heim fagna foreldrar hans honum að venju vel ásmundur er nú hinn kátasti
síðan upp alla söguna og að nú komi hann með sína réttu gripi
hafi haft vind fyrir
rangri sök þegar hann hafi ætlað að hann hafi svikið sig á folaldinu og dúknum
eftir þetta lifðu þau öll góðu lífi á þeim
á þeirri björg sem folaldið og dúkurinn frá vindi færði þeim í búið
er ekki sama um þessa sögu að segja og hina að þú veist ekki jú alveg
sama ég man ekkert eftir því ekki neitt neitt þetta einhvern vegin bara þegar að þegar að þessi elskulegu litlu litlu eh
sonarbörn mín
fóru að stálpast
þá er eins og þetta
komi upp í huga mínum alveg fyrirhafnarlaust
þá er það kerlingin sem brytjaði kúna í hrafnana
í dal nokkrum langt inn til fjalla bjuggu fyrir langa löngu fátæk hjón
það eina sem þau höfðu á að lifa var ein kýr og lítilsháttar
silungsveiði í vatni skammt frá bænum
eitt sumar brást veiði að mestu leyti í vatninu sumar þetta
var kalt og úrfellasamt var því grasspretta lítil og nýting heyja slæm
heyfengur þeirra hjóna var þess vegna lítill og lélegur
af þessu leiddi það að kýrin fékk ekki nóg nægilegt fóður
veturinn eftir og hætti af þeim völdum að mjólka
það var því um tvennt að velja
fyrir þessi fátæku hjón annað hvort að deyja úr hungri eða þá að farga kúnni
þau völdu þann kostinn að lóga kúnni því
þau gátu þó dregið fram lífið meðan þau væru að kroppa um hnúturnar hnútur hennar
það var því einn dag að þau tóku sig til og lóguðu kúnni og hengdu
kjötið af henni upp í útiskemmu
daginn eftir fer karl að sækja eldivið og segir við kerlingu sína áður en hann fer að hann vonist eftir að hún hafi soðinn kjötbita handa sér
þegar hann komi heim aftur
þegar karl er farinn setur kerling pott á hlóðir
vatn í pottinn
tekur svo búrbredduna og labbar út í skemmu til að sækja kjötbita
hún sker vænan bita úr öðru lærinu lætur í svuntu sína og heldur svo af stað inn í eldhús
þegar hún kemur á bæjarhlaðið situr þar hrafn og krunkar mikið
hann hoppar í kringum kerlingu og ber sig sultarlega kerlingin var brjóstgóð
og þykist vita að krummi sé svangur og sé að biðja sig um bita
hún kastar til hans bitanum sem hann rífur í sig af mikilli græðgi
kerling snýr svo aftur til skemmunnar til að sækja sér í pottinn
þegar hún kemur á hlaðið aftur er annar hrafn kominn og er að reyna að ná sér í bita hjá nafna sínum sem
sem ver feng sinn af mestu grimmd
þegar kerling sér það segir hún við hrafninn sem seinna kom æ ósköp eruð þið svangir
vert þú ekki að borða frá bróðir þínum ég skal gefa þér ég á nóg kjöt
hendir hún svo því sem hún var með í svuntunni til hans og fer svo að sækja kjöt í skemmuna handa karli sínum
en nú eru komnir ennþá fleiri hrafnar
og ennþá tæmir hún svuntu sína svona gengur það alltaf þegar hún kemur út með kjötið
eru komnir fleiri hrafnar sem eru að reyna að ná sér í bita frá þeim sem fyrir voru og það endar með
því að hún gefur hröfnunum allt kjötið af kúnni og hefur ekkert til að sjóða handa sér og karli sínum
þegar karl kemur inn í eldhúsið segir hann mikið skelfing er ég nú svangur kelli mín
hefurðu nú ekki soðið kjötbita handa mér
kerling svarar æ minnstu nú ekki á það karlinn minn það komu svo
margir svartir englar sem voru svo svangir að ég gaf þeim allt kjötið
hvað er að heyra í þér kona ertu virkilega búin að brytja alla kúna í hrafnana á hverju eigum við nú að lifa
segir karl reiðilega
kerling þegir dálitla stund en segir svo við skulum hafa ráð við skulum fara með hurðarflakið
okkar upp í helli tröllanna og lifa á leifum þeirra
þau semja frið með því að fara að ráðum kerlingar og morguninn eftir leggja þau af stað með hurðina frá bænum til hellisins
þegar þau koma í hellinn eru þau svo heppin að tröllin eru ekki heima
og tekst að binda það upp
beint yfir hlóðum tröllanna
þau klifra svo upp á hurðina og eru nýlega lögst fyrir þegar þau
tröllin koma inn
tröllin höfðu verið fengsæl þennan dag á veiðum sínum
þau leggja byrðar sínar
eitt tröllið setur stóran pott með vatni í á hlóðir
og kveikir upp eld en hin fara að gera að dýrunum
eitt dýrið brytja þau niður og láta í
og grös
karl og kerling liggja hreyfingarlaus á hurðinni
einu sinni hvíslar kerling að karli æ mér er svo brátt að pissa að ég má til
að gera það og þú verður
þangað til að hurðarflakið dettur niður og tröllin éta okkur hvíslar karl
með þjósti
nei ég skal fara hægt segir kerling
ekur hún sér svo á hurðinni þangað til rassinn er kominn út af hurðinni
og bunan stendur úr kerlingu beint ofan í pott
tröllanna síðan leggst hún út af aftur
þegar tröllin sáu hland kerlingar buna niður í pottinn urðu þau mjög undrandi
þau ræddu málið
og komust að þeirri niðurstöðu að þetta myndi vera hunang sem drypi niður úr hellinum þau fóru nú
sleifar og fóru að bragða á grautnum og þeim kom saman um að þau hefðu aldrei borðað svona góðan graut
ekki leið á löngu þar til kerling hvíslar að karli sínum
æ mér er svo brátt að kukka
ég er alveg að missa það í brókina ég má til að rísa upp og láta það fara út af hurðinni
og þú verður að því arna þangað til að hurðarflakið dettur niður og tröllin éta okkur segir karl
ænei ég skal fara ósköp hægt ósköp hægt segir kerling
hún rís nú upp og hóglar sér þar til rassinn er kominn út fyrir hurðina og lætur kúkinn detta
þegar tröllin sjá kúkinn detta ofan í pottinn segja þau
neinei hvað er þetta nú er hunangið farið að drjúpa í stykkjum niður úr helli okkar
og þau fara að hræra hunangið góða saman við grautinn og fara svo að borða
þetta er góður grautur sögðu þau borðum borðum góðan graut graut þetta er góður grautur
en þau höfðu ekki lengi frið til að borða þennan góða graut því þegar kerling var að leggjast út af
aftur hrapaði hurðarflakið niður með miklum hávaða
tröllin urðu skelfingu lostin héldu að hellirinn væri að hrapa
þutu upp til handa og fóta og ætluðu að flýta sér út til að verða ekki undir hellinum
í hellisdyrunum var stór nibba sem þau þurftu alltaf að beygja sig undir
þegar þau gengu um dyrnar
en í fátinu sem á þau kom gleymdu þau að beygja sig undir nibbuna ráku sig í hana með þeim afleiðingum að þau
dauðrotuðust öll
meiddust furðu lítið þó fallið væri nokkuð hátt þau skreiddust á fætur en voru óskaplega hrædd um að tröllin myndu taka þau
sáu að tröllin lágu alltaf hreyfingarlaus í hellisdyrunum fór þeim að detta í hug fór þeim að aukast kjarkur og þau fór að gruna
hið rétta að tröllin væru dauð
þau fóru með mestu gát að athuga tröllin og komust að því að grunur þeirra reyndist réttur
drógu þau tröllin út með miklum erfiðismunum og dysjuðu þau eftir þetta lifðu karl
og kerling góðu lífi á því sem tröllin áttu í hellinum
sagan heitir kerlingin sem brytjaði kúna í hrafnana
í dal nokkrum
langt inn til fjalla bjuggu fyrir langa löngu fátæk hjón
það eina sem þau höfðu á að lifa
var ein kýr og lítilsháttar silungsveiði í vatni skammt frá bænum
eitt sumar brást veiði í vatninu
sumar þetta var kalt
heyfengur þessara hjóna var þess vegna lítill og
lélegur
af þessu leiddi það
að kýrin fékk ekki nægilegt fóður næstkomandi vetur
og hætti því að mjólka vegna fóðurskorts
það var því um tvennt að velja fyrir þessi fátæku hjón annað hvort að deyja úr hungri
eða þá að farga kúnni