tiro-is/ismus huggingface dataset:
við vorum nú ekki alltaf til fyrirmyndar enda kunnum við náttúrulega ekki með vín að fara
sterkt að að við við vo ma kannski
fullir áður en við vissum af og og svo byrjaðir að að æla og ég veit ekki hvað og hvað þetta var voðalega sérkennilegt og þetta eimdi dálítið af þessu
og eftir á að hyggja þá finnst manni þetta ógurlega skrítið að hafa mátt
mátt selja þetta en ekki ekki bjór
en þarna náttúrulega sem sagt kom bara hver og einn með sitt vín það var ekki það var ekki verið að leita á mönnum
það kom ekki til fyrr en seinna þannig að menn voru bara með sinn uh bara með sína brennivínsflösku
stilltu þeim bara upp á borð jafnvel inni í tjarnarborg
síðan var frammi í sveit þar var lítið samkomuhús líka hringver sem að hafði nú upphaflega verið
sem skóli fyrir sveitakrakkana
og um tíma þá var var var voru oft haldin böll í hringveri og það var dálítið sport að
fara fram í hringver
eh mállýskan er þessi í ólafsfirði að það er að fara fram í sveit það er að segja þegar menn eru að fara frá kaupstaðnum og
og það sem sumir mundu halda
væri inn í inn í ólafsfjörð það en þá sögðum við alltaf og er enn sagt að fara fram fara fram í sveit að fara fram í hringver
og það er nú ekki lang ekki löng það er nú ekki langt að fara þangað en en það þurfti nú ökutæki því vegirnir vegirnir voru náttúrulega
svona frekar frekar slæmir á þessum tíma að þetta þótti samt þokkalegt fyrirtæki að fara þetta
en svo svo uh kom ketilás í fljótum í
skagafirði
þar sem nú eru
þar sem skiptist vegurinn út til siglufjarðar
að fara í gegnum stífluna og niður fljótin
að þar sem að skiptist vegurinn út á siglufjörð og svo aftur
aftur vestur eftir skagafirði á leið suður að þar er er var samkomuhús
og heitir hét og heitir ketilás
og þarna var á tímabili ég veit ekki hvort það er nú enn ég held ekki þarna var mikið um böll
á þessum árum og
þarna komu saman menn sem sagt þarna komu
siglfirðingar þarna komu fljótamenn
nú ólafsfirðingar þannig að þetta gat nú verið ansi mikil blanda og þarna var mikið
mikið dansað og drukkið ég man nú ekki jú einhver voru nú slagsmálin en en en ekkert
en svo ekkert kannski rosalega en
svo kom nú fyrir að maður færi nú enn lengra en það var nú undantekning eins og fara alla leið
í skagafjörð og og og húnavatnssýslu húnaver húnaver
að það það það var nú eitthvað um það en það var nú svona bara sport sona einu sinni og einu sinni kannski einu sinni á sumri og ég fór nú aldrei nema
einu sinni vegna þess að ég hvekktist svo mikið ég fékk nú
nú nýkominn með bílpróf
og fékk lánaðan gamla willisinn hans pabba og það tókst nú ekki betur til að í heimferðinni þá velti ég honum
og eh eiginlega eyðilagði aumingja bílinn og og og síðan þá hef ég aldrei farið neitt um verslunarmannahelgi
þetta þetta svona uhh tók svo á allt saman
jú svo var jafnvel að menn færu inn í eyjafjörð
búið að leggja veg fyrir múlann sem kom einhvern tímann á einmitt á þessum árum
sextíu og sex sextíu og sjö
eftir það þá fóru menn að að sækja jafnvel
fr inn í freyvang
og og ýmsa ýmsa so ýmsa staði en þú sagðir að þú hefðir hlustað á bítlana varstu eitthvað að safna hári
bebb jaahahá svona eitthvað ég
ja söfnuðu ekki allir hári um tíma
ég var nú aldrei óskaplega síðhærður en
en alla vega síðhærðari heldur en nú er þetta var þetta var merkilegt tímabil þetta
þegar bítlarnir og rolling stones og þessar hljómsveitir e voru að koma fram eh
já þær voru nú raunverulega komnar fram þarna fyrir nokkrum árum við kannski vorum
við ólafsfirðingarnir vorum svo aftarlega á merinni það var kom það var ekki komið sjónvarp
ef ég man rétt þá voru bítlarnir að slá í gegn þarna hvað sextíu og tvö þrjú eða hvað það var en
en við náttúrulega við sáum þá aldrei í sjónvarpi sjónvarp
kom ekki
kom ekki í óla ég kynntist fyrst sjónvarpi þegar ég kom inn í menntaskólann
hvort það var nú strax þarna fyrsta veturinn eða næsta vetur ég man það nú ekki en en þá voru þá voru ekki komið neitt sjónvarp heim í ólafsfirði
að það voru bara plöturnar og plötuumslögin og svo fylgdu jú ljósmyndir og eitthvað slíkt og
og þetta náttúrulega
skipti skipti okkur stráka unglingana miklu máli
sumir náttúrulega voru bítlaaðdáendur aðrir inn á rolling stones eða hollies eða eitthvað svona
nú uh það en þetta náttúrulega sneri lífið og tilveran snerist náttúrulega óskaplega já við höfðum náttúrulega útvarp og og þarna
heyrðum náttúrulega í þessum hljómsveitum þar
sem ég sagði nú að hefði verið hálfgerður uppeldisbróðir minn það er að segja amma mín ól hann upp
tók hann að sér þegar hann var lítill nú og af því að mamma var nú einbirni að þá var svo mikill samgangur milli
uhh fjölskyldunnar minnar og svo ömmu og og þessa trausta sem ól jörund upp
og jörundur hinn raunverulegi blóðfaðir jörundar hann var
á akureyri á þessum tíma og
jörundur fékk stundum að fara sem saint strákur unglingur einn og einn túr og
og fékk mikla peninga í vasann fyrir og hann gat hann gat a keypt og keypt plötur endalausar plötur átti fínan plötuspilara
ég átti nú ekki neinn plötuspilara ég átti segulband sem ég hafði þó keypt
en jörundur hann átti plötuspilara og
fullt af plötum þannig að ég man að við vorum mikið heima hjá honum og ömmu
hlusta á á allar þessar bítlaplötur
en þóttu ávextir munaðarvara
þegar ég aaa á á sjötta áratugnum alla veganna því að
nema þá bara niðursoðnir ávextir ég man það var ægilega mikið spo flottheit
á jólum og stórhátíðum að
svo voru kallaðir
ég held að hreinlega að aðrir ávextir það er að segja ferskir ávextir epli appelsínur og allt þetta
ég held að það hafi bara ekki verið til vegna þess að
litlu jólunum í skólanum sem kallað var að þá man ég þegar við vorum krakkar að þá fengum við alltaf út þá fengum við alltaf epli
og það var bara eins og maður
hafði verið að fá eitthvað stórkostlegt
það þýðir það að að ég þau hafa bara ekki verið á boðstólum hvernig sem að
hægt var ég veit ekki hvernig var hæt að útvega þau þarna jú kannski í tilefni jólanna
að þá hafi verið flutt inn epli en þau voru ekki til sölu í búðum
held ég bara engir ávextir
en í sambandi við af því að ég minnist nú
þetta með með litlu jólin og skólann
þá dettur mér í hug
þá dettur mér í hug ei einn atburður sem tengist uh skólanum
og ég veit nú ekki hvað ég hef verið gamall en ég er ansi hræddur um að þetta hafi bara verið
í upphafi minnar skólagöngu þannig að maður hafi nú bara verið
átta níu ára eða eitthvað
svoleiðis oog þá einn veturinn þarna
þá fáum við sendingu
fáum við ég veit nú ekki hvort það voru allir í barnaskólanum eða kannski bara einhver bekkur minn bekkur eitthvað svoleiðis
að þá fær hver og einn nemandi eh
senda gjöf innpakk það er eitthvað inn það er pakki og það
sjálfsagt sjálfsagt
á já það er kannski best að útskýra
að þegar við opnuðum pakkann
að þá kom okkur til mikillar undrunar þá leyndust í þessu
það var tannkrem og það var tannbursti það var sápa
tannstönglar ég veit það ekki en ég man eftir
tannburstanum tannkreminu sápunni öllu þessu og
þetta gekk eitthvað fram af
við værum þó við
maður væri lítill þá
ég þá skynjaði manni
skynjaði maður hvað þetta var eitthvað skringilegt
við tókum þetta pínu til okkar sko
hvað eiginlega þessir menn væru að senda okkur svona því þetta náttúrulega þetta
þekktum við og ættum svona og þarna greinilega var verið að að senda einhverri uh hvað var það kallað uh.
fátækum fa vanþró það var kallað ekki þróunarríki fyrr en seinna kölluð vanþróuðu ríkin þarna var greinilega voru þessi hjálparsamtök eða hvað þetta var þarna voru þau greinilega að senda sem sagt va
vanþróaðri þjóð
þjóð svona snyrtiáhöld og dót
börnum svona sem áttu heima bara
í einhverjum afdölum eða nyrst við já já eitthvað að reyna að kynna okk kynna þeir hafa verið að reyna að kynna fólki siðmenninguna og
og haldið að við værum svona aftarlega á merinni
þú meinar hvíslari
þegar ég var að alast upp á í vest á vesturgötunni
þá held ég bara að sím sím símtæki hafi ekki verið komið komin inn á heimilin
sko það var það var símstöð í bænum meira að segja kom sími til ólafsfjarðar á undan siglufirði
en það var náttúrulega fyrir löng það var löngu löngu fyrir mína tíð en
um og upp úr miðri öldinni nítján á tuttugustu öldinni
þá var símstöð en þá fór fólk yfirleitt á símstöðina ef það vildi komast í síma
ég minnist þess all alls ekki að í mínu ungdæmi á vesturgötunni
að það hafi verið símtæki ég ég ég man aldrei eftir
a hvorki að hafa séð slíkt tæki né
og uh þegar
þegar á á sumartímanum þegar að þegar að þegar að sí síldin byrjaði að berast til
ólafsfjarðar
að þá voru alltaf þá voru alltaf ka einhverjir ákveðnir kallar sem að höfðu það að
að starfi þeir höfðu það starf að fara um bæinn og ræsa
síldarkerlingarnar sem svo voru kallaðar það er að segja
segja bara síldarkonurnar þa konurnar sem að unnu við að salta síld
og þá þá sem sagt þegar spurðist til að það væri
bátur það náttúrulega var hægt að ge gera boð á undan sér og svo þegar bátarnir voru farnir að nálgast ólafsfjarðar
kjaftinn
kallað var það er að segja mi minni ólafsfjarðar
ólafsfjarðarminni að þá fóru þeir
og þá fóru þeir um bæinn
þeir vissu nákvæmlega hvar ste stelpurnar og konur sváfu í húsunum þetta náttúrulega var
lítið samfélag og og það vissu allir hvar eldhúsið væri og hvar svefnherbergið væri og
aldrei komið inn í húsin en svo fóru þeir og
og þeir bönkuðu á gluggana og kölluðu ræs og nú já já sjálfsagt var það látið nægja bara
já ég man eftir því eftir því ekki oft en ég man eftir því sko að að
að það væri bankað á svefnherbergisgluggann í vesturgötunni og kallað ræs var þá mamma þín að fara
og þá sem sagt þá þá bjó mamma sig
út og og og og fór út á plan
þetta ég var nú svo ungur þegar þetta er að ég var ekkert
byrjaður að hjálpa henni
held ég í síld sko því ég hef verið það lítill að hún vann þá var hún að vinna á jökulsplaninu og og
og jú svo einh einhverjum árum seinna byrjaði ég að hjálpa henni og þetta var þá áður en ég fór sjálfur að
að vinna á plönum eða eða eitthvað slíkt
en en sem sagt að
það var mikill hamagangur
þær sem sagt voru þarna og skáru síldina og söltuðu og
og svo var stöðug kö hróp taka meiri síld og taka tunnu og þetta man ég eftir því við fórum náttúrulega krakkarnir út á plönin og
þess að hjálpa eða þykjast vera að hjálpa eða bara til þess að horfa á mannskapinn og
í fersku minni þess þessi köll alltaf taka tóma ég vil tóma tunnu euu full tunna taka tunnu og og þetta humm
en hérna þú sagðir
nei vulh það varð hver fjölskylda að að bjarga sér sjálf
algengt að fólk bara hreinlega
kveddi þennan heim ah sko það voru ekki margir sem áttu langa elli
held ég á þessum árum ég sagði frá því jú að mér er minnisstætt
svona ákveðin gamalmenni sem að
voru í kytrum kannski og kannski gátu sig lítt hreyft
ég vei þetta er svona í minninu
og ég veit nú ekki hvað það voru margir en ég man eftir nokkrum
að þá voru þeir orðnir það þreyttir á sál og líkama að þeir meira eða minna lágu fyrir
fram í mat eða eitthvað slíkt en þetta voru svona
þetta voru ung gamalmenni ef svo má segja það er að segja ég er viss um að þetta fólk var kannski í mesta lagi á
sextugs aldri eða eitthvað slíkt kannski komið undir sjötugt
en ég held að það hafi verið mjög algengt að fólk félli frá svona á besta aldri og
en ef að þa þau þau þau þær fjölskyldur sem að
voru með gamalt fólk á sínum snærum að þær urðu fjölskyldurnar urðu að bjarga sér sjálfar
það það var ekkert elliheimili heima
í ólafsfirði
þegar að þegar kannski
í nauðir rak sko þá var skjaldarvík inn í eyjarfirði sem að
er þarna rétt norðan við akureyri
að ósjálfbjarga gamalmennum frá ólafsfirði væri komið fyrir
ég veit ekki hvað það var mi mikið um það ég
man vel eftir því úr minni fjölskyldu ég ég held til dæmis að af langafi minn sem ég hef nú minnst á hér á undan hann þorsteinn þorkelsson
ég held að hann hafi dáið þar inn á skjaldarvík hann var búinn að
eitthvað áfall eða hvað það var já
og og hann hafði verið búinn að vera að dvelja eitthvað á skjaldarvík þegar hann þegar hann dó og ég man eftir einni
frænku minni sem að átti við svona einhverja erfi svona
einhverja andlega erfiðleika að etja og henni önk henni var komið fyrir alla veganna
um tíma í skjaldavík og fleira fleiri ég man eftir fleirum
eftir fleiri gamalmennum frá ólafsfirði sem að voru í skjaldavík en en reglan var sú
að gamla fólkið var bara inn á hei viðkomandi heimilum og það var yfirleitt sko hjá ég í mínu ungdæmi þá er alltaf þessi þetta mynstur
það eru hjónin með börnin og svo er annað hvort
afi eða amma eftir eftir því hvort var kannski bæði eða kannski var annað látið
það var gamall maður kannski
á öðru hvoru heimili eða jafnvel flestum
mamma þín hefur ekki verið nema hvað rúmlega tvítug þegar hún var að hugsa um afa þinn
afa afa sinn sko
hún giftist nú ung hún átti
hún átti mig átján þegar hún hún varð ófrísk sautján ára og átti mig þegar hún var átján ára
og þá var hún sem sagt byrjuð að hugsa um þorstein þorkelsson
eins og ég sagði að þau
fengu að þau fengu húsnæðið hjá honum með því fororði að að hu sjá um gamla hann þau myndu sjá um gamla manninn og hann var þarna
þannig að hún náttúrulega var ung
uh byrjuð að hugs hugsa um hann og og svo náttúrulega euuu euu þu þurfti hún að hugsa um móður sína þegar að
þegar að sigga amma varð gömul þó að hún yrði nú aldrei kannski
hún kallaði mig alltaf frigga
það er nú svo fu það er svo merkilegt að þegar maður hugsar út í linmæli og harðmæli að ólafsfirðingar
sögðu kölluðu frigga
en en jæja
ekki rökrétt hjá mér
en en en sunnlendingar sögðu alltaf frikki þegar ég kom hingað suður að
amma kallaði mig alltaf þetta en enda hafði afi sem hún
missti nú þarna korn ja ungan hann friðrik hann var alltaf kallaður friggi
en svo er mér margt annað minnisstætt sem sagt hún var amma var voðalega trú hún var mikið trúuð kona
uh hafði náttúrulega á fór mikið í kirkju söng í kirkjukór eh þegar hún var yngri
og uh mér er líka minnisstætt sko að
tók þetta svo hátíðlega sko hún er af þeirri kynslóð sem trúði virkilega á sinn guð
og hann bjó upp á himnum og og og og ég man sem sagt á hátíðisdögum ég tala nú ekki um
jól aðfangadag og jóladag
var svo mikil helgi að það mátti ekkert gera
hafði dottið tala af flík
þá var það alveg borin von að hún fengist fest á
amma hafði það alveg að reglu að á jólunum mætti alls ekki gera nokkurn skapaðan hlut því helgin var svo mikil yfir öllu ha
heyrðu jæja ég þakka þér fyrir samtalið já mín var ánægjan
viðmælandi í dag er alda sigurjónsdóttir
dag er annar mars laugardagurinn annar mars og klukkan er tólf á hádegi
við sitjum hér á heimili öldu með kaffi og vínabrauð og ætlum að ræða um kjötsúpu sæl alda
hver þú ert hvað þú gerir og já hvaðan þú kemur
ég er fimmtug kona
menntaður læknaritari
inn á slysa og bráðadeild
landspítalans
og er frænka þín
þannig að ég held að það sé ekki meira
geturu sagt með
hvaðan þú kemur hvar þú elst upp já fyrstu fjögur árin þá ólst ég upp í vestmannaeyjum
svo næsta ár fram að tólf ára í þorlákshöfn og svo hérna frá tólf
aldri í hafnarfirði
eða ellefu og hálfs eitthvað svoleiðis með tveimur
viðkomum í noregi norge þremur viðkomum
sveita já ég ólst upp í smábæ eða þorp já
þorp þorpsstelpa er ég
manstu vel
eftir tímanum í
og þorlákshöfn
ekkert eftir því
en maður man þetta alveg úr þorlákshöfn
sagt mér aðeins frá því það er svona meira
æ bara þetta var lítið þorp og allir þekktu alla og allir skiptu sér af manni ef maður var að gera eitthvað
og svo er ég nú næstyngst og á sjö bræður og þá nógu margir að passa mann
þó svo að vísu voru fjórir elstu komnir með kærustu snemma ég er bara sex ára eða eitthvað
en við fjögur yngstu við vorum alltaf saman leika
fara út í búð fyrir mömmu og
í með þetta hallærislega net þarna sem teygist alveg niður í veit ekki hvert sko
þetta litla krakka halda á þessu neti með mjólk sem teygði netið niður
ekki fyrr en eftir á
eitt svona atriði hann jökull þarna yngsti bróðir minn tveimur árum yngri að hann skyldi
skammast sín hann hann skammast sín enn þann dag í dag hann tekur ekki með nema
plastpoka bara kaupir plastpoka í búðum af því að hann hefur alltaf langað að deyja drottni sínum yfir því að einhver sæi hann með net
og ég hélt að þetta væri bara grín hjá honum fyrst ertu ekki að grínast
og hann alveg sem betur af því þá er ég með svona þú veist sem ég kaupi til að
hafa fjölnota miklu ódýrara og betra halda á og allt nei nei hann þakkaði guði fyrir skyldi ekki hafa labbað með mér
í búðina og sem betur þegar ég kom til baka alda fór ég ekki með þér inn í búðina ég hefði dáið úr skömm
og ég alveg ska mundir þú skammast þín fyrir það sem ég er með já bara netið síðan í þorlákshöfn
talandi um að hafa smá issue
en engu að síður það var rosalega gaman að vera svona
leikandi sér að vísu bara með strákum og í strákaleikjum kúrekaleikjum
og að klifra
stórhættulegt þegar maður hugsar til baka
en það var gaman
stór fjölskylda já
manstu
eitthvað eftir mataræðinu já þetta var náttúrulega ekta íslenskt mataræði sko
slátur og hafragrautur
og þarna hrísgrjónagrautur og einmitt kjöt í karrý og kjötsúpa og
allt þetta
og fiskur endalaus fiskur
en ég mundi samt væri til í að hafa svo mikið af því í dag hafa svona mikinn fisk
svo man ég líka eftir mjólkurbeljunum
sem var já við kölluðum mjólkurbeljur þá var keypt svona í kassa með
svona krana að framan tíu
lítrar í kassa og svo bara var þetta sett inn í ísskáp og svo fékk maður sér bara úr krananum mjólkina
það bara fyrir svona stór heimili eins og var alltaf ofboðslega mörg börn og þá var þetta miklu betra
krakkar við fórum maður fékk sé bara úr krananum í glasið og
þetta var miklu be miklu þægilegra var þetta algengt jiii
þetta var ég veit ekki hvort hversu lengi þeir voru með þetta
en já mér fannst það ég
á öðrum heimilum líka já ég
ég hélt það væri allt
náttúrulega svo rosalega mörg þannig að það er kannski hefur eitthvað að segja en það voru samt mjög barnmargar fjölskyldur
í vestmannaeyjum en ég meina systir hennar mömmu þær voru alltaf að hjálpa hvor annarri og hún á níu börn þú veist
þannig að ég hugsa að það hafi verið mjög svipað hjá þeim
þannig að mamma þín með átta börn og systir hennar með níu börn já og hinar með sjö og átta líka
já og þær voru að hittast með krakkana já já
voru að passa og
náttúrulega þarna í þorlákshöfn að þá voru þríburarnir af því að hún
mömmu þarna sem var með fjögur lítil börn og eignaðist svo þríbura
alveg bara nei fimm börn nei fjögur
þau sem sé komu oft eða þríburarnir komu oft til okkar og maður bara svona
og þá kom í ljós að áliti móður minnar að þær fengu ekki nóg að borða
þá bara þær voru alltaf svangar svo að mamma hringdi í pálu og spurði hvernig er það gefur þú ekkert börnunum þínum að borða nóg
og þá sagði hún nanna ég skammta bara og þær fá ekki meira en skammtinn sem ég set
og mamma var svo hneyksluð að þær fengu alltaf
það var nóg að borða og mamma bara fáið ykkur að borða stelpur mínar hérna og það var náttúrulega alltaf haft brauð
með áleggi og náttúrulega osturinn og
malakoffið sérstaklega man ég eftir malakoffi veit ekki út af hverju það er veifandi fyrir augunum á mér
já mamma notaði mikið malakoff örugglega
það var ekki og hún náttúrulega bakaði rosalega mikið
nóg í raun og veru var nóg af mat enda var nýtt allt saman sem hægt var að nýta
pabbi var að þarna
æi hvað heitir svíða þarna kindahausa
og allt út í bílskúr og við fengum senda lunda frá vestamannaeyjum til þorlákshafnar
og við vorum maður fór oft niður á bryggju sérstaklega strákarnir ég ekki svo mikið
að fá fisk hjá sjómönnunum beint koma í land komu í land
og svo náttúrulega keyptir skrokkar
svo um jól og á jólunum þá voru
ávextir epli og appelsínur í kössum þá fyllist allt húsið af lykt svona
appelsínu eplalykt sem er alveg jólalykt þannig að
og lýsið og kalktöflur ég man alltaf kalktöflunum stórum brúnum kalktöflum
jesús
ógeðslegt ég varð að tyggja þetta já allt í einu fengu fengu allir æði fyrir að láta krakk krakkana á kalktöflur
sem betur fer þá gekk það yfir
en maður varð bara að gjöra svo taka lýsi á þessu heimili
allir krakkar að taka lýsi
já það var nóg af mat það er
þegar hún sagði við mig ekki fyrir alls löngu manstu að það var alltaf til nóg af mat heima hjá þér
en það var ekki alltaf hjá mér en þau voru mun efnaðri fólk hélt ég bara með fjögur börn
og ég gapti bara af því að hún var svo oft í mat hjá okkur
kjöt í karrý já svona einmitt það var alltaf á hverjum sunnudegi var lambalæri og hryggur
það var bara alltaf á sunnudögum í hádeginu bara æðislegt
en svo náttúrulega seinni árin að þá eins og mamma sagði þá
þetta var lúxusvara
en guðbjörg vinkona minnist þess að það
alltaf nóg að borða og góður matur
meðan það var ekki hjá henni mamma bjó til dæmis gerði
kindakæfu
úr slögum og öllu þessu og svo
sjóða í svo langan tíma og hún búin að krydda þetta og svona svo var maður stundum að stelast í þetta
og taka bara hreinu hreina kjötið
ekki fituna heldur bara kjötið svo veiddi maður svona þegar mamma var ekki og potturinn var var þarna að malla þá veiddi maður stundum upp
upp úr þessu kjötið og við krakkarnir svo kom mamma bara heyrðu kæfan er bara orðin að fitu hættið að éta úr pottinum
ekki það að við fengjum ekki nóg þetta var bara svo asskoti gott
þannig að það var og íslensk kjötsúpa
matmálstímum vow
já þeir voru skrautlegir
við vorum náttúrulega
bara kallað þú veist matur
þá hlupu allir
að missa af síðasta bitanum skiluru
það var hlaupið af stað og náð sem
bestu sætinu besta sætinu við borðið og svo var það eitt skiptið sem ein vinkona mína þarna í hafnarfirði
brynja vinkona kom og var í mat
og hún sagðist bara hafa fengið bara sjokk eins og flest allar mágkonur mínar sem á þeim tíma sem komu
og hún sagðist bara hafa fengið sjokk að sjá því svo náttúrulega var líka borðað hratt það var ekki bara og grettir bróðir
bróðir
pabbi þinn það var nú lífsreynsla að horfa á hann borða maður var bara hvernig getur hann borðað svona hratt
og þarna en það var ekki það að við fengjum þú veist það var samt alltaf nóg ég veit ekki hvað þetta var
og hulda mágkona segir þannig frá að pabbi hafi sem sé það
að borða og þær sátu drulluhræddar og þorðu ekki að fá sér
og héldu að þær yrðu fyrir gablinum gafflinum þegar þær voru að teygja hendurnar yfir borðað og ná sér í eitthvað þá var bara kominn gaffall frá einum öðrum og
svo sagði hún það að pabbi hefði allt í einu rétt út hendurnar og sagt jæja stopp allir stoppa
og allir stoppuðu hulda mín fáðu þér núna elskan
og ég alveg æ hulda þú ert að ýkja þetta var ekkert svona
en allavegana það var
var mjög já rosalega mikil læti og ofboðslega gaman líka
og það fengu bara eins og ég segi
við að vísu gerðum við svona grín að því við náttúrulega mjög snemma látin
flysja kartöflurnar sjálf sjálf ég meina þú veist mamma var ekkert að flysja allar kartöflurnar ofan í allt liðið
þegar maður hafði aldur til þá byrjaði maður og þetta var náttúrulega erfitt fyrst til
nema einn bróðir minn yngsti jökull
þegar hann átti að fara að flysja sjálfur honum finnst það svo hræðilega leiðinlegt þá hætti hann að borða kartöflur
við vorum alveg við gerðum svo mikið grín að honum
og við sögðum líka veistu að þetta er hámark letinnar jökull þú þú ætlar ekki
nennir ekki að flysja
ekki flysjað fyrir hann hann skildi þá bara sleppa kartöflunum
en ég var rosalega matvönd
já alveg rosalega matvönd og pabbi náttúrulega eina stelpan og vildi gera allt fyrir mig
og hann sagði svo oft við mömmu nanna mín eigum við ekki að elda eitthvað handa öldu ekki að búa til
handa öldu og mamma bara nei sigurjón ef alda getur ekki borðað það sem er á borðum þá bara sleppir hún því hún borðar þegar hún verður svöng
það var alveg rétt svo bara
svo fór þetta af manni og maður varð bara
en ég get ekki
þú veist hangikjötið það var alltaf náttúrulega kalt hangikjöt þarna á jólunum
og það var bara aaa ég reyndi að borða og ég get alveg borðað kalt hangikjöt ofan á brauð og allt svoleiðis en
mér fannst heitt hangikjöt miklu betra bara algjört æði
þannig að ég það var svo oft sem ég
þá var ég aftur farin í hangikjötið
þá fékk ég heitt hangikjöt á jóladag eða annan í jólum ég man ekki hvort heldur þannig að það var bara æðislegt
en mamma lagaði náttúrulega svo mikið sjálf gerði sultu berjasaft rosalega mikið af berjasaft
fór og týndi ég veit ekki hvað mikið af berjum
og svo fór hún náttúrulega að tína egg hún og davíð bróðir hennar týndu alltaf
egg svartfuglsegg og svo þegar mamma kom heim hún fór um nóttina svona fjögur fimm
fór um nóttina fóru þau af stað komu svo seinni partinn það var algjört æði mér fannst þetta svo góð egg
en pabbi minn gat borðað hálfstropað egg
og þá fékk maður svona
ég varð eiginlega að snúa mér frá
þú veist ef ég ætlaði að borða egg þá varð ég að sleppa því að horfa á pabba borða þetta stropaða fannst það viðbjóðslegt
en svo bara því miður þá hætti