tiro-is/ismus huggingface dataset:
og nú er orðið svo áliðið dags og eftir að gera öll húsaverkin
svo að því er slegið á frest að fá flá selina það kvöldið og átti að gerast daginn eftir
en næsta morgun
þá er alveg
blæjalogn og nú er farið með birtu og nú fara þeir albert og faðir minn með birtu á sjóinn og
þegar þeir koma hér skammt fram eftir því sem ég best man
þá sjá þeir sel og nálgast hann
og albert segir mér síðar að þá hafi hann ekkert skilið í því hvað faðir minn var var lengi að láta skotið ríða af
en svo sá hann það að
það var þá annar selur dálítið fjær örlítið fjær sem stend stefndi á móti þessum og þegar að hausunum bar saman
þá reið skotið af og þar fengust tveir selir
og um kvöldið komu þeir með sex seli að landi
og ég minnist þess að mér þótti þetta æði hópur að sjá ellefu seli óflegna ég hafði aldrei séð slík ósköp fyrr
og þeir stunduðu líka töluvert hnísuveiði allt með byssu
og albert mun nú hafa sagt mér meira af þessum ferðum heldur en faðir minn
ég minnist þess að einu sinni þá komu þeir með níu hnísur að landi eftir daginn
og hann sagði mér það að þetta og eins faðir minn að þetta er ákaflega
svo stutt stund sem að hnísan er uppi þegar hún kemur upp úr til að anda
og það verður að vera alveg á rétta augnablikinu sem að skotið ríður af til þess að ná það langt niður á hrygginn
að að það drepi hana
og ef að hnísan steindrepst þá sekkur hún fljótt og þeir höfðu með sér bæði skutul
sem var þá með bandi í og svo líka langa stöng sex álna langa
stöng með skutli í
og hann sagði að oft hefði það verið þannig hnísur voru skotnar af stuttu færi
að þá þegar hann var búinn að skjóta og þá tók hann undir eins skutullinn og skutlaði honum og hitti hnísuna
og þá flaut skaftið í burtu en skutullinn og bandið var fast í hnísunni
og þessir skutlar sem að faðir minn notaði við
hnísuveiðar þeir eru tveir og nú geymdir inn á byggðasafninu á reykjum
þeir eru þar uppi á þili alveg við hliðina á ófeigi hákarlaskipinu úr ófeigsfirði
stundum var hnísan kannski sokkin langt niður þegar þeir komust að henni
og ég minnist þess og þá notuðu þeir löngu stöngina ég minnist þess að faðir minn sagði einu sinni
var hnísan sokkin það langt niður að hann hann rak hendina upp fyrir olnboga niður í sjóinn og þá nymdi í og þannig
náðist hún
og ég man það þennan vetur sem þeir skutu mest af hnísunum
það var þá var spikið allt brætt því þá var þá var lýsið verðmætt og ég man það að tunna af lýsi þá
kostaði tvö hundruð krónur og það var ekkert smáræðis fé
ég man þegar ég var lítill strákur
að ég fékk að fara á sjóinn með pabba og hann skaut á hnísu og skotið mislánaðist hún hún fór með það
svo erum við eitthvað að leita svona
um fjörðinn
þá sé ég eitthvað kemur alltaf upp úr sjónum og og fer niður aftur og ég segi honum frá þessu þetta er hnísan segir hann
og við róum að henni og hann sendir í hana skutulinn
og þá fannst fannst mér þetta eins og fiskur þegar hún stakk sér niður aftur en þá var komið band í hana og og við náðum henni
og ég man það þegar við komum í fjöruna þá var fjóla systir mín ósköp lítill
krakki og henni þótti þetta ákaflega merkilegur fiskur og spurði hvað þetta væri og við sögðum að það væri hnísa
og svo þegar hún kom heim með okkur þá sagði hún mömmu okkar það að hann pabbi hefði skotið svo gríðarlega stóra ýsu
ágúst nítján hundruð sjötíu og þrjú
við getum ekki sent kveðjur nema við vitum hver þú ert og þá er kemur þetta sem er ákaflega skemmtilegt skiliði bara frá kjallarakarlinum það þekkir mig í hruna
þú sagðir að þú hefðir sagt stundum þessa sögu á samkomum svona mönnum til skemmtunar ja einu sinni bara ekki öðruvísi já
selfossi í vetur þeir buðu mér þeir voru að endurreisa andatrúarfélagið já
já en voru engir hérna
annars hefur þetta aldrei komið neins staðar nei nei
voru voru engir draugar þarna í hreppnum svona verulega magnaðir þetta er nú svo meinlaust jú mikil ósköp
það var það var það var mikið af draugum það var nú írafellsmóri var nú frægastur
mikil ósköp hann hann var á næsta bæ við mig og hann var stundum að fljúgast á við hundana í gamla daga bara þeir sáu hann
þeir sáu móra það var á næsta bæ við mig og
ég má ekki segja að í það það fólkið er ennþá
gerir nú ekkert til við þurfum ekkert að birta þessu sögu neinei neinei meðan nákomnir menn eru á lífi neinei neinei það var svoleiðis það voru hjón á næsta
þau höfðu vinnuhjú sem voru að draga sig saman og móri fylgdi þeim
þau giftu sig frá þessum bæ um vorið og fóru
götu sem liggur frá bænum götuslóði í þá daga
nokkru eftir að þau höfðu farið þá fór bóndinn sömu slóðina
sagði mér þessa sögu sjálfur ákaflega skýr bóndi þá finnur hann við götuna þar sem þau höfðu farið fullorðinn hrút frá sér
og hann er klofinn á honum hausinn svoleiðis á milli hornanna að hann sagðist ekki skilja þó hann hefði barið á hann með sleggju
að gera það betur hann var steindauður náttúrulega og hausinn klofinn í tvennt
og hann var ekki í miklum
það að kenna þetta móra
en svo nokkru svo svo var þessi móri alkunnur þau fluttu í aðra sveit
þá koma þau á bæinn aftur eftir langan tíma
þá veislu á þessum bæ
um hlaðið á hrafnkelsstöðum því þetta lá um hlaðið
svo stendur svoleiðis
á að systir mín er send á þennan bæ sem að átti að veislan átti að vera með með borðbúnað
og hún ríður hesti sem var mikill mikill
viljahestur hún er búin að skila af sér
hún er búin að skila af sér borðbúnaðinum er á leið heim aftur þegar hún kemur mitt á milli
hann hann er alveg sem var mikill viljahestur hann er svo staður að hún kemur honum ekki úr sporunum
svo hún verður að fara af baki og teyma langan krók til þess að svo fór hún á bak aftur þá var allt í lagi
en þegar hún kemur á hlaðið heima
mætir hún þessum hjónum sem voru að fara í veisluna móri var nefnilega þetta bara svolítinn spotta á undan
en þetta er það sem er það er það venjulega alveg
það er nú hjá okkur er
er draugur búinn að vera um aldar ja ég veit ekki hvað lengi sem að
markarmýrardraugur
og maður hefur ekki séð hann en
það hafa margir villist þarna nálægt þessum hann heldur til við klett sem er í landi sem er í
mörkum milli efra langholts og hrafnkelsstaða og kallaður markarmýrardraugurinn og það er fjöldinn allur af mönnum sem
er að villast á þessum slóðum
einu sinni er ég á ferð um haust það var þokusuddi og
ég er á vagnhesti sem aldrei reisti eyrun hvur fjandinn sem á gekk afskaplega stilltur
svo lötra ég nú hægt eftir veginum og mér fannst að ég væri eiginlega hálfgert í leiðslu og klárinn var svo fór svo hægt líka ég held að hann hafi verið í einhverri leiðslu líka
svo kem komum við á smá hlera sem er
yfir yfir keldu
sem er á veginum
þá veit ég ekkert fyrr til en klárinn hleypur bara beint upp í loftið alveg eins og hann hefði stigið á glóðarköggul
og það vildi bara til að hann fór beint niður aftur annars hefði ég hrotið langar leiðir af honum
og hann verður svona hræddur að hann alveg hreint hríðskelfur nötrar af hræðslu svo fer ég heim
og ég hugsa mér að þetta skuli ég ekki að segja nokkrum lifandi manni
svo morguninn eftir þá fer mágur minn fram með efra langholti á sama hestinum
og segir þegar hann kemur aftur ja ekki veit ég hvað kom yfir hann bógatýr þegar ég kom
kom í markarmýrarskarðinu á hlerann ég kom honum ekki nokkru móti yfir hlerann hvernig sem ég fór að og ég varð að teyma hann yfir næstum
ófæran skurð langar leiðir framhjá hleranum
og þá bar ekkert á neinu þegar ég kom á veginn aftur og þá hugsa ég að það er það er best að segja sína söguna alveg eins og alveg eins og hún var
því ég er alveg viss um það að klárinn vissi hvað hann hvað hann steig á hann steig á einhvern einhvern bölvaðan óþverra og líklega og ég
það væri bara draugur
stofnun árna magnússonar að morgni sextánda ágúst nítján hundruð sjötíu og þrjú helgi bóndi hrafnkelsstöðum segir frá
þú ætlaðir að segja mér þarna sögu í viðbót af fyrirburði var það ekki
annað skipti kom
komst ég í kast við draugsa ég tel að það hafi verið öruggt ég ætlaði að fara til næsta bæjar
og ætlaði að fara yfir línu þar sem að draugsi draugsi var vanur að halda sig það var orðið dálítið skuggalegt þetta var um kvöld og það var snjór á jörð og
og ég segi þegar ég er að fara nei nú er ég orðinn svo seinn að nú verður andskotans markarmýrardraugurinn fyrir mér
svo fer ég nú
kunnugur og þarna er smá mýrarsund á leiðinni
en annars eru götur
svo fer ég nú eftir
alveg nákvæmlega það var alveg logn nákvæmlega hvernig ég á að fara yfir sundið svo byrjar göturnar hinum megin
en það er alveg sama hvernig ég fer að mér er ekki nokkur leið að finna
göturnar hinum megin ég villist alltaf og kemst allt til sama lands aftur
svo ég hugsa helvíti væri nú hastarlegt að láta draugsa hafa það að villa mig
það er svona tvö þrjú hundruð metra sund sem ég gat aldrei komist yfir
svo ég sá það að þarna voru hross á beit frá efra langholti svo ég hugsaði að nú er best að nota sér það að
að hrossin eru þarna svo ég siga á hrossin og ég vissi að þau mundu fara heim til sín og það gerðu þau líka
en þá vissi ég
þegar ég var kominn fram með efra langholti þá sá ég miðfell og þá gat draugsi ekki villt mig úr því svo fór ég slóðina hrossanna
og elti þig fram með efra langholti og þá þá þá
í ljós í miðfelli og ég komst þangað heilu og höldnu og þóttist nú hróðugur að hafa snúið á draugsa
já er langt um liðið
jájá mörg margir áratugir kannski já þetta er svona já
er fjörutíu ár kringum fjörutíu ár
já hann hefur gengið þarna bara ljósum logum mikil ósköp það var iðulega villtust þarna
þessi draugsi hafi orðið til
ég ég tel nú veit nú ekkert hvað satt er í því hvernig þessi draugsi hafi orðið til
munnmæli segja að þessi draugsi hafi orðið svoleiðis til að það hafi flökku förumaður verið
á ferð og verið úthýst á hrafnkelsstöðum
og orðið úti þarna á milli bæjanna og síðan
hafi alltaf hann hafi gengið aftur og
og verið alltaf að glettast við okkur síðan það ætla ég nú ekkert að segja um hvort þessi saga er saga er rétt en þetta þetta hefur alla tíð fylgt
búið að fylgja gegnum margar kynslóðir
þegar þú varst ungur ja mikil ósköp á ég að segja ykkur smá ég skal segja ykkur smá
sögu frá hruna sem gerðistí hruna já
það er nú ekki beinlínis draugasaga sem ég ætla að bæta við frá hruna
það var svoleiðis að þegar að diðrik frá minden var drepinn í skálholti ég man nú ekki ártalið það gerir nú heldur ekkert til
þá var ráðsmaður í skálholti jón séra jón héðinsson prestur í hruna
og þeir muna það nú sem hafa lesið söguna það er sagt að
ögmundur pálsson hafi sagt við jón um morguninn þú ræðum verkum þínum séra jón héðinsson og svo
safnar nú liði og sá fyrir diðrik frá minden en diðrik frá minden ætlaði að
fara austur að stóra núpi og eitthvað lengra austur sendi tvo af mönnum sínum á undan sér og þeir gistu í hruna
og tjölduðu vestan undir
hárri hæð sem heitir hruninn
en hreppamenn þeir voru eitthvað dálítið herskáir þá og þeir söfnuðu liði
og ætluðu að drepa þessa menn
og þegar þessir menn koma út úr tjaldinu um morguninn þá sjá þeir að það kemur
sveit af vopnuðum mönnum ofan hrunann sem kallað er það er há hæð þarna
hruna
þá er nú annar svo hræddur að hann hleypur strax leggur strax á flótta
en annar virðist hafa verið heilmikil hetja hann nær nær öllum vopnum og tekur á móti
er það flóð fyrir vestan túnið í hruna og aumingja maðurinn lendir úti í miðju flóðinu og stendur
þar fastur biður þá um að gefa sér líf
en þá er bóndinn í ási þar er með spjótið og tvíhenti spjótið og segir ég held þú sért nú búinn að lifa nógu lengi og rekur hann í gegn
svo snúa þeir heim aftur og þegar þeir koma heim aftur þá eru þeir að berjast við hinn manninn
hann hét pétur spons og þeir sækja að honum tveir og vinna ekkert á þetta hafði verið hann hafði verið alveg búinn að ná
öllum vopnum og þá gerir einn maður sem kemur að hann
tekur öxina sína og hendir henni af hendi í hausinn á
á pétri spons og segir hann diðrik frá minden bað að heilsa þér og sendir þér þetta
en þá fann pétur það að særðist það mikið af öxinni að hann sá að vörn var þrotin og ætlar að stökkva í
hrunakirkju því þá bjóst við að hann gæti fengi kannski frekar líf
en þá var bóndinn í hruna þar þetta var seinni part sláttar hann er að hlaða þá úr heyi
og hann sér hvað pétur spons ætlar sér og hleypur ofan úr heyinu með fangið fullt af heyi
og kemst á undan honum í sáluhliðið og þar gengu þeir frá honum undir rétt við sáluhliðið
og svo voru þeir báðir dysjaði
skammt fyrir vestan hruna
hruna akkúrat á engjaveginum sem að lá á engjarnar í hruna svo var það
núna rétt fyrir aldamótin síðustu þá fór að blása þarna upp bein
og þarna var heljarmikill lærleggur fyrst fyrst fyrst og
fremst og þeir menn bjuggust við að það mundi vera lærleggurinn af pétri spons en engjar í hruna eru gróflega blautar
nú er það einhvern einhvern tímann rétt fyrir aldamót þá er kaupamaður í hruna honum finnst engjarnar blautar og eiginlega
leitt að setjast svo hann tekur lærlegginn af dysinu til þess að hafa á daginn til að sitja á
og þetta fer ágætlega en en lærleggurinn er alltaf kominn á dysið á morgnana að hann gat tekið hann með sér á engjarnar
en hreyfði sig aldrei meðan bjart var og þetta gekk svo allt sumarið
hann var alltaf kyrr hjá honum á daginn en fór alltaf á dysið á nóttunni og hann tók þar alltaf að morgni
en séra kjartan hann kunni nú ekki við að láta þetta vera svona ofan jarðar
og hirti öll beinin og jarðaði þau í kirkjugarðinum í hruna og síðan hefur þeim víst liðið ágætlega
já já en hvaðan hefurðu þessa sögu þarna um vörn þeirra ja það er úr biskupasögum er það ekki eða
já nei það er hann gróf það upp hann hann jón thorarensen já jón thorarensen já já
þú hefur ekki heyrt þú hefur ekki heyrt þá sögu í æsku
hvernig á því stóð en
gengu engar nú voru þarna nú
var þarna aftur róstursamt og annað
gengu engar sögur um það einhverjar róstur á fyrri tímum þarna í héraðinu
það eru nú ekki miklir sögustaðir náttúrulega en
það var það var ein saga sem að ég brýt mikið heilann um sem er náttúrlega fræg og það er dansinn í hruna já meira að segja að þetta er orðið að symból bara í okkar bókmenntum var hún hérna gekk sú saga nokkuð
í þínu ungdæmi já já já það vissu allir í mínu ungdæmi og
er það var það mjög svipað eins og er hjá jni árnasyni
já já mikil ósköp það er eins
hún er alveg eins þú þekkir ekki neinei þú þekkir hana ekkert öðruvísi
sko það er hérna það sem hélt sögunni lifandi náttúrlega það er vísan
hátt lætur í hruna hirðir þangað bruna jú jú svo skal dansinn duna að drengi muni muna
enn er hún una enn er hún una en hérna en en þetta var en sést þarna enn
dældin
og menn hafa aldrei verið að það hefur aldrei verið reimt þar eða nei nei nei nei ekkert reimt sko
það er það er gríðarhár
hár
hryggur fyrir ofan sem heitir hruni og bærinn dregur nafn af þar á kirkjan að hafa staðið
og það er bara klettur og það er laut í klettinum sem var sagt að kirkjan hafi staðið þar sem hún sökk
ég gef nú heldur lítið fyrir það en það hefur eitthvað gerst í hruna það er alveg vafalaust það gerir vísan
séra kjartan var nú að spekúlera í þessu og við alltaf og ég hef hvergi nokkurs staðar getað fundið nokkurs staðar stað fyrir
sem sýnir hvenær þetta hefur gerst séra kjartan var nú að reikna með því að
að kirkjan hefði fokið ofan af hrunanum og verið svo færð því þetta
óskaplegt veðravíti þarna uppi á hrunanum og það þykir mér nú náttúrlega
trúlegt en hitt er annað mál að það hefur eitthvað gerst í hruna sem varð til þess að vísan varð til
og við höfum verið að reikna með því að þetta muni hafa gerst
um siða bótina því þá var nefnilega þá þá mynduðust ýmsar sögur
katólskir menn lugu upp siðabótamennina eins og þeir gátu náttúrlega og svo þetta var alveg alveg gagnkvæmt og það var eins og hann segir hann páll
páll skáldi hann segir allt kvað við annan róm áður í páfadóm
eru hvergi eru hvergi hérna fornmannahaugar eða dysjar þarna í héraðinu sem þú manst eftir
jú það eru nú haugar þarna til sem eiga að hafa það er til dæmis það er til dæmis til
haugurinn sem hann á að hafa verið grafinn hann hrafnkell sem byggði hrafnkelsstaði
hann er hann er á leið kirkjuveginum að hruna
það er gríðarstór haugur á sléttum mel blásnum mel sýnilega manna sýnislega mannaverk
og svo er smá þúfa rétt hjá og það á að vera hundurinn hans
en það hefur aldrei verið
þorir víst enginn því að það var ekki neitt talið neitt gæfumerki að grafa í þessa gömlu hauga
heyrðirðu nokkrar sögur um það nei það er ekkert og ég veit ég þekki enga sögu um þennan mann þennan hrafnkel
því að hreppamannasaga hefur aldrei verið til
það er hún er hennar það það er fyrst getið um hreppamann það er
í flóamanna sögu annað ekki en
en eru nokkru fleiri svona haugar
sem landnámsmenn eiga að vera í dysjaðir eða fornmenn eiga að vera dysjaðir eða grafnir
jú það er það er til dæmis það er
sé í hólum
haugur
og það á að vera þar á að vera grafinn þorbjörn jarlakappi sem fyrstur bjó að hrepphólum
var afi kára sölmundarsonar haugurinn eru til sýnis enn og það er sagt það að sé haugur haugurinn hans
þorbjarnar jarlkappa
og það er sagt um hann að hann hafi
hann hafi hann hafi reist hjalla upp á hólahnjúkum þar sem að er
hátt uppi og haft þá þar til þess að
herða laxinn sem hann veiddi úr ánni og hafði þá svo hátt uppi til þess að mýbitið kæmist ekki í þá því að mýbitið fer ekki svo hátt
og rústirnar af þessum þessum hjöllum eru ennþá sýnilegir uppi á hólahnjúkum
verið sagt í æsku já
það eru tóftir eða moldartóftir
verið uppi uppi á hæstu hnjúkunum og þar herti hann laxinn
gengu nokkrar útilegumannasögur þarna
manstu nokkuð frekar en stendur í þjóðsögunum
ég held það sé nú
ég held það sé nú búið að skrifa allt um fjalla eyvind sem hægt er
hróðugir yfir því við eigum frægasta útileguþjófinn sem til hefur verið ég hef sagt það einhvers staðar á prenti að
fjalla eyvindur sé nákvæmlega eins og hrói höttur meðal enskumælandi þjóða hann er konungur útlaganna
þó að það séu ekki allir sammála
eftir hádegismat sextánda
ágúst nítján hundruð sjötíu og þrjú helgi bóndi
á hallgríms á hrafnkelsstöðum haraldsson segir frá
núna fyrir nokkrum árum
þá finnast fornleifar í hvítárholti í hrunamannahreppi
og þei fara að grafa og eru búnir að grafa heilmikið eru þar ein tvö sumur
þegar að þetta var búið að vera svona lengi þá er maður hérna í reykjavík staddur á á andatrúarfundi
og þá kemur það fram
hjá miðlinum bóndi sem hafði búið í hvítárholti og
var nýlega dáinn en hafði fyllst ákaflega nákvæmlega með þessum þessum gröfti því hann
uppalinn í hvítárholti og bjó þar lengi
þessi maður kemur þarna fram
maður það er maður úr reykjavík sveitungi hans sem var á fundinum hann langar til að ná í hann
kemst ekki í gegn svoleiðis að hann biður miðilinn að skila til mannsins sem heitir gestur
oddleifsson
að segja þeim frá því hreppamönnum og senda þeim skeyti
að þeir fyndu ekkert meira þarna sem þeir voru að grafa í hvítárholti
en það er svolítil laut svolítið norðar og þar geti þeir grafið og þar muni þeir finna eitthvað
og gestur hann er kunningi minn og biður mig nú að fara með orðin austur og ég geri það nú held ég viljugur
svo finna þeir staðinn þar sem að vísað var á svo næsta vor
þá kemur þór magnússon og hans félagar fara að athuga í hvítárholti
og þeir finna þá að þarna er ekkert meira að hafa þeir eru búnir að grafa allt sem að sem að þar er að fá það var búið að segja þeim
þetta orðsendingu sem þeir fengu handan yfir að hvar þeir ættu að grafa
svo þeir segja þegar þeir eru að leggja af stað í burtu nú við getum svo sem gert það fyrir þá hinum megin að grafa þarna svolítið niður þar sem að lautin er
þá komu þeir strax niður á
fer ekki á milli mála og þegar þeir eru búnir að grafa svolítið lengur þá finna þeir þar forláta taflmenn úr beini
og eitthvað eitthvað fleira
en svo að síðustu finnist það sem merkilegast er það er
það er eldgamall silfurpeningur sem gefinn er út af rómar rómarkeisara
fimm hundruð árum áður en að ísland byggðist
og þetta er alveg en það er svo skrýtið að þetta er alveg samsortar peningur
fundist þrír peningar á bragðavöllum fyrir austan einmitt sem að sami keisar hafði gefið út
og fornfræðingarnir okkar höfðu
slegið
peningar hlytu að vera þannig til komnir að í einhver víkingur hrakist upp að landinu og stansað hér eitthvað skilið þessa peninga eftir
en nú kemur fjórði peningurinn lengst uppi í hreppum
og þetta alveg ruglar þá í ríminu
gísli gestsson sagði við mig ég held ég hefði hent helvítis peningum því að þetta var ekki þetta var
ómögulegt að vita fá nein neitt samhengi í þetta
jæja svo er þessi peningur sendur suður á suður á þjóðminjasafn
núna fyrir nokkrum árum eðja ja það gerir nú ekkert til þá þá
býður sálarrannsóknarfélagið hingað heim amerískri amerískri með konu sem er mjög mikill miðill
hún er hérna að skoða sig um og einn daginn þá fer hún upp í þjóðminjasafn
og henni er sýndur peningurinn sem fannst í hvítárholti
og hvað viljið hafa það betra hún fær svo mikinn straum í sig að peningurinn hrekkur í tvennt í lófanum á henni
svo það hefur orðið að líma undir hann síðan
og hún segir strax ja þetta væri eitthvað
skrýtið ég verð að vita eitthvað meira um þennan pening og hvar hann finnst hvar hann fannst þeir segja henni það ja þangað verð ég að fara segir hún
þetta er rétt fyrir réttirnar
og og formaður sálarrannsóknarfélagsins hét heitir guðmundur
að ríða á fjall og renna út í drullu
er skrýtinn karl hefur mörgum bullu bullu reynt hefur hann að ríða á fjall og renna út í drullu
heiðra nýja hreppstjórann höldar mega glaðir skömm er það ef skyldi hann skituljóðafaðir
og svo er nú ein vísan sem mér þykir nú best og hún er svona hauga kannar hetjan teit
hraður annar slíkri leit ef að rann sem einhver skeit óðara hann á slíku veit
jónas hvers son var hann hann
þú varst að tala þarna um þessa framámenn hann hét jónas
og kallaði sig mána og plásor
kallaði sig ekki mána
hann var hann var hann var hann gaf út blað sem hét máni
hann jónas máni hann var hann var ansi laglega hagmæltur og hann
setti einu sinni saman í eina vísu alla framámennina í reykjavík sem
þá voru svona upp úr aldamótum
og sú vísa er svona
ég syng um magnús og merar dabba
og mætan þingherrann lalla gikk og björn hinn digra og bankapabba og beggja leiðtogann árna nikk
og hannes frænda og hannes prúða og herra þorleif attaníoss
guðsmann þórhall í skitnum skrúða skútu friðrik og daníel hross
þekkirðu þessa menn ekki alla magnús landshöfðingi er nú fyrstur já á ég á ég að skýra það jájá það væri nú gott
ja fyrst er nú náttúrlega magnús landshöfðingi
og merar dabbi það er karl sem var kallaður
davíð og lalli gikk það var lárus bjarnason þingmaður
og björn digri það var björn ólsen og bankapabbi það var björn kristjánsson
og beggja leiðtoginn árni nikk það var árni nikulásson rakari
og hannes frænda það var hannes þorsteinsson og hannes prúða það var hannes hafstein
og herra þorleif attaníoss það var þorleifur bjarnason
guðsmann þórhall í skitnum skrúða það var þórhallur biskup skútu friðrik það var heppnisskipstjóri
og daníel hross það var daníel daníelsson
í stjórnarráðinu daníel hrossa daníel var hann kallaður en en merar davíð
hvers son var hann veistu
hann var kallaður mera dabbi alltaf ég veit ekki hvers son hann var hann var mikill það var mikill það
var hugsað hann hérna
ég held hann hafi passað
passað líka hesta fyrir
ferðamenn það var kallað sem var kallaður mera dabbi
einu sinni var það en hvers vegna var var
hann fékk það viðurnefni í skólanum
hann var kallaður
ég veit ekki hvernig á því stóð
sinni var það þegar að
þegar að kvenfólkið fékk jafnrétti þegar bríet var að berjast fyrir því og það var mikill fundur á lækjartorgi
þá kastaði jónas fram stöku
út á veraldar ysta hala erum við stödd í víðri borg
og saman skulum sauðum smala er safnast hér á víkurtorg
gaman er þá
að ganga um féð gimbrarnar þegar fylgjast með
og þá var verið að leika í
leikhúsinu leikrit eftir indriða g indriða g indriða
einarsson það var skipið sekkur
og þá kom þetta allt má nú gera í einum svip indrið hefur smíðað skip aldrei
fer það á saltan sjó en sekkur á hverju kvöldi þó
jájá hann hann lét allt það voru margir bragirnir
já heldurðu að ekki segja okkur hana
það var bóndi hérna í hreppnum sem hét magnús og bjó í hvítárholti mesti merkismaður og gengu nú margar sögur um hann samt
það var einhvern tíma þegar
hann var ungur maður þá
kom hann til reykjavíkur og kemur niður að tjörn þá var þá var mikið af fólki
á tjörninni bæði piltar og stúlkur
og hann fer að skoða skautana hjá þeim og þykist aldrei hafa séð þetta fyrr
svo þeir segja honum að þetta sé ekki nokkur vandi að stíga á skautana
því að þeir þeir fari bara sjálfir
svo hann biður um að lofa sér að sjá skautana ráða hvaða skauta hann hann taki
en þá fór þau nú fór þau nú að gruna eitthvað því að hann valdi sér bestu skautana
en það endaði með því að hann varð sigurvegari kvöldið og fékk mikið klapp