tiro-is/ismus huggingface dataset:
það nálægt höfninni
sem sagt rlv sunnan við höfnina upp af höfninni vestan þar sem þú sem sagt
í vesturátt frá vesturgötu og kirkjuvegi og öllu slíku þar sem að
skáli einhver og fleira þetta er bara svo erfitt að lýsa þessu
að þessi hús eru svo mikið mikið farin en en túnin voru þau svona nálægt þar sem að jarðgöngin eru
yfir til siglufjarðar já það einmitt má segja það þau fyrsta túnið hefur va verið bara ah rétt fyrir norðan gangnamunnann
og svo voru þau sem sagt á öllu þessu stóra svæði norðan og austan við þar sem nú eru göngin
en hérna vor var heimaslátrun voru var sigga amma þín að slátra heima eða hvernig var það já
mun hafa komið bara eh strax um og
upp úr nítján hundruð og tuttugu sem að sem að
það var kannski hefur sjálfsagt verið svona fyrir fyrir þessa stærri bændur
þessa stærri bændur sem að náttúrulega voru
umtalsvert magn af fé
jafnframt því þá held ég nú að að heimaslátrun hafi verið mjög algeng
hjá þessum mönnum sem að voru kannski að slátra nokkrum lömbum eða
eitthvað slíkt uh ég man nú ekki sjálfur eftir því hjá ömmu og trausta en ég man eftir því
aftur á móti fram í burstabrekku hjá afa og ömmu
afi hefur náttúrulega notað sláturhúsið í bænum að meg að mestu leyti en einnig
sem sagt þess utan þá þá var var líka heimaslátrun ég kann ekki alveg skil á þessu af hverju hann
slátraði sumu í sláturhúsinu en öðru á heimavelli ég i það hefur kannski verið það sem hann ætlaði sjálfum
sjálfum sér og fjölskyldunni
en ég man mjög vel eftir því
sjálfu sér en en en en ég man alveg eftir hvernig hvernig þessi gríma leit út
sem var látin á á lömbin og og þeim þeim slátrað
mér er þetta mjög minnisstætt með slátrunina og svo er annað sem er minnisstætt þarna frá
ég frá burstabrekku
lengi í burstabrekku það er það er ekki langt að fara
frá heimili mínu uh og fram í burstabrekku það
náttúrulega stuttur spotti í dag en það var kannski lengra á á á sjötta áratugnum vegna þess að
miklu miklu miklu verr verri
en við fórum mjög mikið fram í burstabrekku ég fór mjög oft með pabba
fyrst var a fyrst voru afi og amma við búskapinn svo tóku
tóku bróðir pabba við en afi og amma héldu áfram að að búa á bænum þannig að pabbi var náttúrulega að fara alltaf
lá ja sjálfsagt bara í hverri viku fram eftir og þess vegna sá ég nú þessar heimaslátrun og svo er mér dálítið minnisstætt
mér er minnisstætt skal ég segja þér
að ég man eftir mótekju sem að var nú örugglega ekki
ekki lengur algeng á þessum tíma ég man eftir því einu sinni að konni frændi sem að er bróðir bróðir pabba var bróðir hann er dáinn
og tók við burstarbrekku að ég man eftir því einu sinni þegar ég kom þá var búið að grafa
þá var búið að grafa gríðarlega stóra gryfju og menn voru þar niðri og köstuðu torfkögglum upp á upp á bakkann og mig ég man ekki betur
ég færi að spyrja hvað
væri þá var sagt að þetta væri þarna væri verið að taka torf
og eins og ég segi ég held að þetta hafi verið að mestu leyti þessu hafi verið hætt yfirleitt í ólafsfirði á þessum tíma
en þó að ég væri nú aldrei í sveit sem kallað er
af því að ólafsfjörður er nú bara að jöfnum höndum fiskibær og svo sveit
þannig er þannig voru bara búskaparhættirnir
þetta var þorp eða kaup kaupstaður
framan við hann það er að segja inn í inn í
fram í fram í firði að þar voru bóndabæirnir sjálfsagt svona átján
til tuttugu jarðir í í byggð á þessum tíma
og þannig að maður var ýmist í slorinu niður við höfnina eða maður var kannski fram í sveit
með með lömbum og og og fé þannig að þetta þetta sem sagt var þannig samfélag að það það var aldrei úr að að ég væri sendur með með það sem
það sem kallað er ba í sveit en ég náttúrulega
og búfé
og ég man eftir
til dæmis einu sinni pabbi og mamma voru að fara eitthvað
hausti og
mér var komið fyrir hjá afa og ömmu í burstabrekku og hjá
konna og svövu sem að voru þá tekin við búskapnum að meira eða minna leyti kannski að öllu leyti
mér er ákaflega
það var kominn sími í burstarbrekku en á jörðinni á jörðinni fyrir norðan burstarbrekku sem
að segja hlíð var ekki
hlíð var hér áður fyrr ekki sjálfstæð jörð heldur
var hún hvað er það kallað var nýbýli hlíð var nýbýli út úr burstabrekku
þegar að sem sagt að ég var þarna þessa viku í í burstabrekku að þá
þá er það eitthvert eitthvert síðdegið eða kvöldið
að síminn hringir og það er eitthvað sem að viðkemur bóndanum í hlíð
núna þegar maður hugsar tilbaka dálítið sérkennilegt að ég krakkinn eða hvað á að kalla það ég hef nú örugglega
verið eh ja varla tíu ára gamall
að ég er sendur
út í hlíð ég veit ekki nákvæmlega hvað hvað langt er á milli bæjanna en það er nú ansi drjúgur spotti minnsta
kosti fimm sex sjö hundruð metrar ef ekki ef ekki bara hátt í kílómetra nei jæjæ
alla veganna sjö átta hundruð metrar og það var kominn það var komið líklega kvöld alla veganna man ég að það var niða myrkur
og ég þurfti að fara bara yfir holt og hæðir tún og holt og hæðir þarna frá burstabrekku
hlíð sá ekki neitt var
sýnt og heilagt að detta og ég var hræddur ég var maður var hræddur við drauga og ég veit ekki hvað og hvað
og ég man að stundum sá maður augu starandi á sig
auðvitað fattaði maður seinna að þetta voru bara rollur
sem að voru þarna úti á beit en ég man að ég var alveg bara hri hrikalega hræddur
en ég man líka hvað mér leið betur þegar við
við f fórum svo tilbaka og ég fékk að halda í höndina á á bóndanum í hlíð
ansi hark hart harkalegt og og ekki vel að að staðið við að senda
að senda svona óha
senda krakka um og innan við tíu ára gamlan í í svona sendiferð
en hvernig stóð á því að þú fórst í langskólanám var var algengt
að fólk ungt fólk úr ólafsfirði gengi menntaveginn
nei ég held að það hafi nú hafi nú ekki verið mjög algengt það
flestir voru náttúrulega það sem kallað bara verkafólk
á staðnum þetta náttúrulega var fólk í fiskvinnslu og og sjómenn og jú iðnaðarmenn og og það var nú ekkert óalgengt að menn uh
lærðu til iðn sem sagt lærðu einhverja iðn
það var það var ekki algengt þetta það ólafsfjörður var svo einangraður
að ég veit að það var miklu miklu algengara að til dæmis að krakkar frá
frá siglufirði
og dalvík að þau færu til til framhaldsnáms siglufjörður náttúrulega var á tíma stórbær á íslenskan mælikvarða
og þarna var voru náttúrulega uh fólk úr öllum áttum
eh ólafsfjörður var svo einhvern veginn einangraður
það var ekki hægt
það var barnaskóli eh náttúrulega snemma í
ólafsfirði en
frá fyrri hluta aa
þá þá veit ég um einn og einn
uhh til dæmis inn á akureyri eða jafnvel suður lokið
stúdentsprófi og jafnvel lokið háskólanámi en þetta var mjög fágætt þetta þetta var ekki mjög margir
en það má alltaf finna einn og einn en en þegar á mínum þegar komið er að mínum tíma
dálítið að breytast
það til dæmis eh kom þarna ungur og og öflugur skólastjóri
hefur nú hefur nú líka skapað sér orð sem í málaralist hann er hann er hann er listmálari
hann er ráðinn til
er stofnaður þarna sem sagt unglingaskóli sem að var nú kallaður miðskóli eh fyrst
og ef ég man ef ég veit rétt hvort það voru tveir vetur þarna eftir barnaskóla
þróaðist þetta og
stækkaði og var sem sagt uh
barna og miðskóli sem að seinna að bara var svo kallaður gagnfræðaskóli gagnfræðaskólinn í ólafsfirði
grunnskóli með tíu tíu bekkjum
fyrir bókina og var nú ekki hafði nú ekki gaman af námi ég var nú frekar ég skal viðurkenn það verður nú bara að viðurkennast eins og það er
að ég var nú frekar seinn til að læra að lesa
þegar foreldrarnir sátu með mig og voru að láta mig lesa heiðu eftir spyri
að beiðni að beiðni kennarans sem að þá var
hvet voru að hvetja pabba og mömmu ég yrði þau yrðu nú
hjálpa stráknum til að læra að lesa
og það tókst nú að lokum en en en
en ég hafði nú hafði nú ekki mik mikið uh var ekki mikið fyrir námið en en einhvern veginn
þá náði þessi nýi maður kristinn g jóhannsson hann náði einhvern veginn að skjóta inn
og mér er til dæmis minnisstætt
að eftir eitt próf.
í held ég að hafi verið enska
að þá skrifaði hann upp á töflu hvað margir höfðu verið með núll hvað margir höfðu verið með núll til tvö
svo endaði hann á því hvað margir höfðu verið með átta til tíu eða eitthvað svoleiðis
og mér til mikillar undrunar þá ég að ég hefði bara verið með þeim skárri ég man nú ekki nákvæmlega
hvar ég hafði ég
frekar ofarlega
og þetta varð til þess einhver
þetta hafði einhver áhrif á mig ég ég fékk
eitthvað svona aukið sjálfstraust og trú að ég gæti nú lært svo
svo kemur að því að
við förum ég lýk þarna fyrsta og öðrum bekk í þessum miðskóla ég held að þeir hafi örugglega verið þrír
og svo er landspróf í þriðja bekk ef ég man rétt
ef þetta hefði verið hér í reykjavík eða fyrir sunnan þá hefði ég ekkert mátt fara í landspróf
það voru bara teknir þeir allra bestu mér hefur alla veganna alltaf
alltaf skilist það að það hefði ekki hver sem hver sem er mátt fara í landspróf þú þurftir að sýna og hafa ákveðna einkunn til þess að geta það
en svo þegar ég byrja þan þennan þriðja vetur hjá kristni í miðskólanum
þá var þetta skipting þá var bara ver þá var sem sagt hluti af þessum árgangi hann
í venjulegu námi og hluti í örfáir í landsprófi
og ég uh segi eitthvað við kristinn ég veit
að vera og þá bara bendir hann mér í landsprófs hópinn
hvernig sem á því stendur
og segir að ég eigi að vera þarna og síðan er ég að læra um veturinn og og stunda þetta nú betur heldur en áður en það verður nú bara að
það kom þannig út að ég náði ekki landsprófinu um
um vorið þó að
að lesa og stunda þetta mig bara vantaði svo mikið
það er að segja ég hafði verið það slakur í mörg árin á undan
ég var mjög slakur í reikningi og kunni lítið fyrir mér í dönsku og ekki og var nú ekkert sérstakur í ensku
ég man að ég átti lengi glósubók
sem ég glósaði
í ensku og þar
þar kom kannski persónufornafnið i eða eða you eða she
það var e endurtekið aftur og aftur og aftur um þýðingu ég þú hann það er að segja ég mundi aldrei þetta var alltaf glósað aftur og aftur
ég náði ekki landsprófinu þetta
ég get nú sagt að þetta er eina prófið
því að ég lauk nú seinna stúdentsprófi b a prófi og svo lauk ég cand. mag. prófi í sagnfræði sem að ég gleymdi nú
í upphafi viðtals að taka fram
en þetta er eina prófið sem að virkilega reyndist manni eitthvað einhver fyrirstaða á lífsleiðinni það var þetta blessaða landspróf
að með mér í þessum
landsprófshóp fle flestir voru
að reyna í annað skiptið það er að segja það voru krakkar
og það voru krakkar sem voru að reyna að þreyta
voru að reyna að ná landsprófi í annað skiptið og vildu ekki vera við það í sinni heimabyggð
nú ég aftur á móti braut pínu blað þarna í sögunni í ólafsfirði
með það að ég fór kaldur bara strax í landspróf aftur næsta ár
með árganginum sem kom á eftir mér var ekkert sem sagt feiminn við þetta
að ég setti minn gaml mínir gömlu uh vinir sem að ég hafði verið með í skóla
sem það hét þá og voru ýmist í bóknámi eða verknámi
en ég settist í bekk með nýju fólki nú þar kynntist ég nú einmitt mínum ágæta vini guðmundi ólafssyni sem að
að við höfum nú hann já við höfum verið miklir mátar og bestu vinir alveg upp frá því fylgdumst svo
að inn í inn í menntaskólann á akureyri
orðið kannski dálítið langt mál að svara þessari spurningu
af hverju ég fór en þetta er sem sagt uh
þetta er svona ég hafði nú nefnilega ég hafði hugsað mér að það væri að læra til dæmis að verða pípu lagningarmaður
uh pabbi var á tímabili að fást við vinna hann sem sagt pabbi minn
var lærður sem
vélsmíðameistari sem kallað er
og og hann vann við alhliða störf á verkstæði og ég ólst eiginlega upp við
það lá eiginlega beinast við að ég myndi læra einhverja iðn og og ég hafði það í huga lengi að læra að logsjóða eða læra að verða pípulagningamei
eitthvað slíkt en það var þetta að þessi þessi örlög í sambandi við kristinn að hann
hann einhvern veginn kom þessu inn hjá mér að ég gæti nú líklega lært eftir allt saman
þannig að svo glansaði ég náttúrulega í landsprófinu þarna
þreytti það að öðru sinni
eðlilegast að að þarna
að við fórum saman ég og þessi sem ég nefndi guðmundur ólafsson sem að seinna var bæði leikari og rithöfundur
að við fórum
ásamt kannski fleirum nei hi ég held að við höfum verið bara við höfum bara verið tveir af sem
úr þessum árgangi það voru náttúrulega fleiri þarna fyrir það var það var það var sem sagt
síðustu árum þá hafði smám saman ólafsfirðingum verið að fjölga sem sóttu framhaldsnám
ég eins og ég sagði þá var þetta ekki algengt lengi vel en þarna
eftir því sem leið á sjötta áratugnum þá hafði þeim þá hafði þeim verið að fjölga og ég fór þarna við við gummi
nítján hundruð sextíu og sjö ekki sextíu og átta eins og fram kom áður að við fórum til akureyrar
öh til náms
og vorum sem sagt næstu fjóra vetur þarna í menntaskólanum á akureyri
en varstu eitthvað var við neikvæð viðbrögð gagnvart
vera sjómaður
sko þetta náttúrulega
ég mað maður verður nú að viðurkenna það ég ég var þarna á sjó tvö sumur
uhuh sumarið áður en að ég fór til akureyrar í í menntaskóla og svo sumarið þar
á undan og ég man eftir því
um menntafólk sem kallað var það
dálítill það var svona dálítill sérkennilegur tónn
einhvers slags gorgeir um
þetta væru afætur og allt svona það náttúrulega var á þessum árum litið þannig á
að það væru auðvitað fyrst og fremst þeir sem ynnu með höndunum eins og
verkafólk og sjómenn þetta voru svona hinar vinnandi stéttir
ég man að það var frekar neikvæður ég var náttúrulega var ekki orðinn neinn menntamaður þarna en en en ég veit það ekki ég bara man eftir því að það var svona
var komið inn á þetta og ég
ég svari nú spurningu þinni beint að þá
þá man ég að við sem sagt útskrifuðumst við guðmundur þarna stúdentar nítján
nítjánhundruð sjötíu og eitt
og þá var útskrif við vorum útskr uhh
þarna oh við útskrifuðumst
menntaskólinn útskrifaði alltaf á sautjánda júní en en við uhh af einhverjum ástæðum þá útskrifuðumst við held ég einum eða tveimur tveimur dögum fyrr
og síðan komum við báðir í klæðn við vorum fengum okkur jakkaföt fín jakkaföt eins og tíðkaðist nú á þessum árum
og svo vorum við með stúdentshúfurnar og svo komum við heim í bæ í sautjánda júní
og jú það svona maður svona það var
það gekk nú allt í lagi við spókuðum okkur þarna en svo
svo um sumarið þá þá man ég að ég fór á ball heima í tjarnarborg í ólafsfirði og
og þá bara varð maður fyrir fyrir aðkasti hreinlega sem að einhvern veginn var út af
út af út af þessu viðhorfi til til
að að það var þarna ónefndur strákur sem hreinlega eftir að ballið var búið að
að bara fór að elta mig og og veitast að mér með einhverjum glósum og og það endaði með því að það bara var kominn þarna múgur og margmenni og
mér féll það illa eh mjög illa að lögreglumenn þarna tveir þeir komu og tóku mig og fóru með mig
en sögðu mér nú annað hvort þarna strax um kvöldið eða seinna að
þeir hefðu bara ekki treyst sér til annars það er að segja það hefði verið eina lausnin að taka mig og fara með mig frekar
en að taka
þarna hina sem voru með læti því að þeir voru svo margir
ég held að sko það
en ég er ansi hræddur um að það hafi nú farið að breytast mjög fljótlega
eftir þetta og og nú til dæmis er no fyrir mörgum árum er hreinlega kominn nokkuð mörgum nokkrum árum er kominn kominn menntaskóli heima í ólafsfirði þannig að
ég held nú að
að viðhorfið hafi hafi breyst mjög mikið það er ekki svona neikvætt enda er
kannski allt of margir í langskólanám
en er þér minnisstætt eitthvað eh frá því að þú varst á sjó þessi tvö sumur
jááá
minnisstætt
fyrra sumarið þá fór ég réði mig eh á
bát sem hét guðmundur ólafsson hann var svona eitthvað milli tuttugu og fimm og þrjátíu tonn
og við eh þetta
náttúrulega óskaplega mikill skóli vegna þess að
ég kom svo
á færum við fórum á snurvoð
og sjálfsagt
meira en en
eftir því að
einhvern hluta úr þessu sumri þá voru mjög margir af þessum bátum bæði frá ólafsfirði siglufirði dalvík og víðar að þessir tuttugu og fimm þrjátíu tonna pungar
að þeir voru á ufsa voru með sem sagt það bara hreinlega var svipað og að vera á síld
nót um borð og og svo var kastað og svo var snu snurpað inn
og aflinn tekinn um borð
en eh við vorum að ve við vorum á ufsanum á sundinu
og og grímseyjar
ég man eftir til dæmis einu sinni að
við grímsey að sunn sunnan við grímsey
ég veit nú ekki af hverju af hverju hvort það
var eitthvað allt dautt bara og lóðaði ekki neitt á á upsa eða bara hvað það var ég man bara að bátarnir lágu
létu reka þarna einir þess vegna hvað tíu tuttugu bátar í hnapp
var meðal skipverja var var strákur sem var ja hann var nokkrum árum eldri en ég ég sem sagt hef verið þarna
svona hvað sextán sautján ára sextán sautján ára og hann hefur kannski verið um tvítugt og hann hann átti byssu
riffil
hann var alltaf að mana mig til þess að fara
fara af hvalbakinu á bátnum og stinga mér út í og sagðist mundu gefa mér riffillinn ef að ég þyrði að gera þetta
ég var nú snemma mjög vel syntur eh ólst eiginlega upp í sundlauginni pabbi minn lærði nú á sínum tíma
að verða íþróttakennari þó að hann ynni aldrei við það
lærði eins og ég sagði að vera vélsmíðameistari en hann hann svona ýtti mér alltaf snemma í alls slags íþróttir og
góður sundmaður
svo ég lét mig hafa það og ég fór uu upp á hvalbakinn
og svo stakk ég mér út í og ég gleymi því nú aldrei að af því að ég hreinlega ég stökk ekki út í heldur stakk ég mér
og maður gerir og og ég fór á bólakaf í sjóinn
mér finnst ég aldrei ætla að þetta var í fyrsta skipti sem að ég fór í sjó
og ég mér fannst ég aldrei ætla að koma upp aftur nú
og var tekinn um borð í bátinn
og svo þegar ég ætlaði að að ganga eftir að fá byssuna að
náttúrulega sagði strákurinn nei hann hló bara sagði að þatta væri bara plata en þá var þar eldri maður um borð
og sagði að þetta væri aumingjaskapur og greip um um þennan
eldri strák sem átti riffilinn og tók hann bara og henti honum fyrir borð
nú þá vorum við orðnir báðir rennandi blautir og og þá datt okkur í hug að fara nú að gera einhver prakkarastrik og
reyndar ég að synda út í eitthve næsta skip sem var anna anna frá ólafsfirði
við þekktum náttúrulega alla sem voru þar um borð
en garðar skipstjóri á guðmundi ólafssyni hann var nú náttúrulega hálf svona nervös það var það var ótrúlega hlýtt ég ég sko
að sumri til og ég man alltaf eftir því hvað hvað það kom mér á óvart hvað sjórinn reynist hlýr mér var ekkert kalt
ég var í fötunum
og uhh garðar sagði að jú ég mætti
miðjan svona til til öryggis
og svo fór ég og ég synti
gat klifrað um borð í önnuna og ég man eftir því að það var
að það var ansi
ég birtist þarna en svo
líka annað sem að gerðist líklega bara
bara nokkrum dögum seinna þarna
í þessari sömu útlegu í við við
við fórum í land í grímsey
og gott ef það var ekki bara um helgi
um kvöldið á laugardegi þá var bara slegið upp balli sem var þá bara í
í einhverju heimahúsanna þetta var bara eitthvað lítið lítið einbýlishús timburhús þarna og en ég man alveg eftir því að
það voru stólar sem voru látnir svona í hring
í kringum í stofunni og svo var einhver sem spilaði á harmónikku
svo voru menn að dansa þarna og og svo
var brennivínsflaska látin ganga hringinn um salinn
en en ég ég ég ég held að ég muni alveg rétt að
það hafi alltaf verið gengið fram hjá mér ég var yngstur í hópnum ég var lang yngstur í hópnum þetta voru náttúrulega
eldri þetta voru kannski sjómennirnir voru
sjálfsagt á þrítugs fertugsaldri og eitthvað svoleiðis
svo var þessi sem að ég minntist á áðan riffileigandinn hann kannski hefur
en ég var það ungur að ég man að flaskan var alltaf látin ganga fram hjá mér
og ég minn man nú ekkert hvort mér
í veigarnar en það er nú annað mál svo er annað sem ég man líka eftir
það er sem sagt frá sumrinu á eftir
þá fór ég á miklu miklu stærri bát þá þá fór ég á sæþór ó f það var
síldveiðibátur ég veit ekki hvað hann mundi svona allt að tvö hundruð tonn
þetta voru svona þóttu þokkalegir bátar á á sínum tíma en voru
orðnir frekar litlir þeir gátu sko það var það var á þessum tíma þetta er sem sagt sumarið nítján hundruð sextíu og sjö
að þá þá árið áður en
ég fór í menntaskólann bleb
voru þessi skip eins og eins og sæþór þá voru þeir orðnir of li þetta voru of litlir bátar til þess að vera á hefðbundnum síldveiðum því að síldin
hún hafði verið á síðustu
árum verið að fjarlægjast eh farið austar og austar með landinu
hún var alveg horfin hé frá íslandi hún var þeir voru að veiða síldina norður við jan mayen
og jafnvel enn norðar
sæþór sem hafði verið á síldveiðum í mörg mörg ár
að það var ekkert hægt að nota hann til þessa hann var allt of lítill því
þetta voru orðnir orðið að minnsta kosti þrjú fjögur hundruð tonna skip eða meira sem að voru að elta síldina norður við jan mayen
og einn af þeim bátum stígandi
ó f hann var á á á veiðum norður við jan mayen
það sem aftur við á sæþóri og öðrum slíkum minni bátum gerðum að við fórum á suðurlandssíld sem kallað var það er að segja
hún suðurlandssíldin hafði verið veidd
kringum vestmannaeyjar og bara hérna út af reykjanesi og og víðar
og þetta hafði gengið bara mjög vel
því var ekki að heilsa þetta sumar það er að segja það var
átti sæþór
en að einhverra hluta vegna þá gerði það ekki skipið út heldur voru það einhverjir einkaaðilar
held ég frá keflavík sem að tóku bátinn á leigu
og þá voru það voru flestir aðkomumenn sem
á honum það er að segja við vorum held ég þrír
það var ég og þrír ólafsfirðingar það var ég og stefán björnsson sem seinna var læknir hér fyrir sunnan
árinu á undan hann var byrjaður í menntaskóla gamall vinur minn en hann
sem sagt þarna kominn
til náms á undan mér og svo var eldri ólafsfirðingur sem að
var vélstjóri
aðrir voru aðkomumenn og
þetta gekk mjög brösuglega við vorum í fyrsta lagi með alveg handónýta nót sem ég ka veit ekki af hverju
hún rifnaði í hverju einasta kasti sem að þau voru nú að vísu ekki neitt ofboðslega mörg köstin vegna þess að
mér er það minnistætt þetta að við lágum alveg óskaplega bundnir við lengi bundnir bara við bryggju í keflavík
já fyrst og fremst í keflavík vegna þess að það fannst bara bókstaflega engin síld
og ég veit það ég man eftir því að
ég held ég held að ég hafi aldrei sofið jafn mikið á ævinni eins og þetta sumar því að það var ekkert við að vera og við meira og minna
við sváfum og sváfum og
við vorum að fara í mat
í bátnum þá reyndum við að opna augun ekkert allt of mikið til þess að vakna ekki
en en sem sagt að það var svo lítið við að vera eh enda var þetta síðasta skiptið þetta var síðasta sumarið sem að
þessa þessi síld suðurlandssíldveiði var reynd það bara datt alveg upp fyrir eftir þetta
um borð í sæþóri var var
bara allt í lagi en mér er minnisstætt að
að þarna skipstjórinn hann var alltaf að hæla henni alla daga hvað hún væri nú hvað hún
byggi til gerði nú góðan mat kannski já já en hún var bara ósköp venjuleg en en
ég man eftir því þetta sumar
einhverju sinni vorum við að
sigla suður með landinu eða sem sagt austur austur með landinu
á leiðinni held ég á neskaupsstað
eða eskifjörð eða hvað það var og þar átti hreinlega að fá nýja nót af því að
ekki hægt þetta rifnaði og rifnaði og og það var fleiri fleiri klukkutíma verið að að rimpa þetta saman
komnir náttúrulega fram hjá vestmannaeyjum
og erum komnir sjálfsagt út fyrir út af erum staddir einhvers staðar út af austfjörðum
að stíganda frá ólafsfirði
hans sé saknað
sem sagt að hann það síðast spurðist til hans á leið til lands
með fullfermi hann hafði sem sagt fyllt sig einhvers staðar norður við jan mayen
svo hafði sem sagt liðið tími og og allt í lagi en svo var
að kalla stíganda upp en það kom ekkert svar
og það voru liðnir einhverjir dagar og
og það var bara hreinlega búið að blása til leitar þetta þótti
nú það vissi náttúrulega enginn hvar stígandi var
sko af því að þeir vissu bara að hann hafði verið norður með jan mayen það voru liðnir einhverjir hvað
þrír dagar og menn vissu ekkert hvar hann gæti verið og ég man eftir því að þó að við séum ekkert
sko langt frá íslandi bara einhvers staðar þarna fyrir fyrir auau austan land
þá þá er mér minnisstætt að grímur skipstjóri hann skipaði okkur
sem sagt að skima að vera að horfa alltaf til hafs og og vita hvort við sæjum eitthvað til stíganda
og uh ég náttúrulega svona ungur óreyndur strákur að ég man að ég bara flissaði því mér þótti þetta
mér þótti þetta svo
óraunverulegt og fjarstæðukennt
að mér var það á bara að flissa
hvað hvað hvað stígandi væri hér og ég man að
að grímur skipstjóri þessi gamalreyndi sjómaður að
hann var pínu vondur það fauk pínu í hann
og hann sem sagt setti ofan í við mig að að
það og bara benti mér á að
að ef eitthvað ef stígandi sko gæti ef það hefði bara bilað talstöð þá gæti stígandi verið hvar
ein stuttu seinna
að blub
að læsa
lestarnar hann var ekki kannski alveg full með fullfermi af síld en það komust sem sagt það komst sjór og og og stígandi sökk
og en þeir sem sagt
björguðust nú mennirnir komust í björgunarbáta