tiro-is/ismus huggingface dataset:
en einhvern veginn fannst manni þegar maður var sem sagt á þessum þessum aldri
þarna sem sagt á sjötta áratugnum að þá að þá einkenn þá var mikið um svona hálfgerða
bardaga ég veit nú varla
hvort það á að kalla þetta gervibardaga eða ekki en en en en það voru svona átök á milli
krakkanna sem bjuggu í utanverðum bænum
útfrápúkarnir eða hvað þeir voru kallaðir
og svo við sem vorum
ég held að það megi nú bara telja þetta til leikja en sem gátu nú kannski stundum
farið út í kannski einhverja vitleysu
en þetta voru svona einhverslags einhverslags leikir að
að svona að að vera í hálfgerðum stríðsleik ögra ögra þessum útfrápúkum og þetta gat gengið á ýmsu svona og kannski
voru nú pústrar stundum urðu pústrar
og menn krakkar við fórum að skæla eða eitthvað svoleiðis en en þetta þetta er einhver einhverslags
bar bardagaleikir sem að við vorum í nú svo náttúrulega yf yfir sumartímann þá
þá var líka mikið um það að bara að fara í sund því að það var þannig að
kom ágætis sundlaug í ólafsfirði af því að það er heitt vatn
og nítján hundruð
hvað fjörutíu og fimm að þá var opnuð þarna fyrirtaks sundlaug sem enn er í notkun
og það var mikið sport meðal okkar krakkanna að að vera að fara í sund en svo má nefna marga marga
leiki ég man til dæmis eftir því að
kannski var maður pínu farinn að stálpast þá minnsta kosti kominn um og yfir tíu ára aldur að þá vorum við mikið strákarnir að
að taka ka svona olíu uh dunka og skera þá í sundur svona blikk blikk dunka
og við vorum að skera þá í sundur og og búa til til he litla báta
síldveiðin síld se síldartímabilið var náttúrulega allsráðandi á þessum árum
og við vorum að náttúrulega að lí líkja eftir þessum síldveiðibátum og atvinnulífinu við
við bjuggum sem sagt til til til svona síldveiðibáta úr þessu blikki og
og svo fórum við niður að ströndinni niður á sand sem við kölluðum og
og þar vorum við að leika okkur
okkur með þessa báta og jafnvel láta þá syn láta þá sigla á tjörninni eða vatninu ólafsfjarðarvatni
og uhm
sem að hætt var að nota því að á þessum árum náttúrulega var kominn
ný tækni í um borð í síldveiðiskipin þar að segja blökk og annað slíkt þannig
þannig að á ströndinni
á sandinum niður við eh sjóinn í ólafsfirði voru á þessum árum
einir sex eða eh jafnvel fleiri gamlir snurpubátar
þeir lág þeir bara voru þarna á ströndinni í röðum og ég man eftir því að þetta var þetta var stór hluti af
krakkanna í bænum á þessum árum að það var einhvern veginn að vi að sem sagt að vera í þessum snurpubátum og
og vera í einhverslags þykjustuleik
en ég samt samt man eftir vel eftir þessum snurpubátum og og öllu í kringum þá
en höfnin var hún
jú á þessum árum
mjög mikið um að vera vegna þess að
að ja ólafsfjörður var náttúrulega aldrei eins mikill ehh útgerðarbær eins og siglufjörður en samt
að þá var náttúrulega
mikil útgerð heima
bátar trillur og svo stærri bátar svokallaðir svona pungar kannski tuttugu þrjátíu tonna
svo voru þarna síldveiðiskip og og hefðbundin skip til þess að veiða þorsk
á þessum árum og og þungamiðjan í bænum því mér er dálítið minnisstætt að
göngutúra til dæmis
á sunnudögum að þá þá
þá lá leiðin alltaf niður á höfn
þegar ég fór með þegar ég var lítill strákur og fór í göngu með pabba mínum að
sem að við gerðum held ég oft ihh yfir vetrarmánuðina
að þá yfirleitt
var alltaf farið niður
höfn og
og verið að skoða bátana og fylgjast með
jú jú það er alveg rétt ég held að höfnin á þessum árum þetta er allt allt annað heldur en nú er orðið þegar að uh útgerðin er
lítil orðið eða flutt til siglufjarðar eftir að bæirnir sameinuðust
við að ung ung eða krakkar í dag þeir kannski átta sig ekki á því hvað hvað hvað var mikið líf og fjör við höfnina og
og á bryggjunum
við vorum að veiða það var nú einn einn hlutinn af þessum náttúrulegu þessu sem við vorum að gera
við vorum ekki beint að leika okkur eitthvað að þá þá náttúrulega var farið með
annað hvort með með bara færi og dorgað eða þá veiðistöng og og þetta var skipti miklu máli allt saman
þessum árum var ekki var verið að vinna síld var síldarplön plan í höfninni
ég man eftir því að ég hef líklega verið svona um tólf ára þegar ég byrjaði
að vinna í fyrsta skipti þar að segja fa fyrir peninga
það var þá
það hefur líklega verið um nítján hundruð sextíu og tvö
og þá var eitthvað held ég smá lægð í í síldveiðunum en við vorum ég
að breiða út fisk sem kallað var
reitunum í kleifarhorni það þar va vorum við að vinna fyrir jón gamla björnsson
þar voru stakkastæður með með saltfiski og svo þegar viðraði að þá vorum við látin
þá vorum við að vinna við þetta að að breiða fiskinn út til þerris og þurrkunar yfir daginn
og taka svo saman aftur nú fljótlega fór ég síðan að vinna svo byrjaði ee ef ég man
þetta rétt þá þá færðist nú líf og fjör
í síldveiðarnar og og þá
að þá byrjuðu ég man að ég var að fyrst byrjaði ég að hjálpa mömmu
það er að segja hún var að að salta síld eins og konurnar gerðu svo mi mikið
skáru síldina og og og krakkarnir hjálpuðu svo við að koma síldinni í tunnurnar
með einum eða öðrum hætti sumir voru náttúrulega mjög duglegir og aktívir en aðrir
kannski voru nú svona til málamynda en
en ég man að ég var eitthvað að svona að eitthvað að hjálpa henni hvort þetta var nú bara
eitt sumar eða svo ég man það ekki en svo uh
fór maður að vinna á á á þarna
á plö plönunum bæði jökli og auðbjörgu man ég og og
svona ýmis verk sem að fy fylgdu
þessum uhh síldarárum sem að
sem að voru svo eiginlega þarna í að deyja ú sem sagt síldin var farin að færast svo
austur með landi strax um miðjan eiginlega
og fimm sex þá var síldin farin að færast svo austur með landi og svo norður í
að það var ekkert það var náttúrulega miklu miklu minna um um síld eh heima í ólafsfirði á þeim árum þannig að
þá fór maður frekar að vinna í í frystihúsinu við við svona ýmis störf við það þá var þorskur og ýsa og allt svoleiðis
þannig að ég náði ég náði svona í skottið á síldveiði eeh e tímabilinu sem sagt við
við ýmis störf og svo
man ég að ég meira að segja fór sem sagt á á síl uhh réði mig á bát
sæþór eitt sumarið
sumarið á a líklega verið sumarið nítjánhundruð sextíu og
átta eða alla veganna sumarið áður en að ég fór í menntaskól áður en ég fór í í menntaskóla og þá vorum við
og það var sem sagt eiginlega þá var síldin alveg að hverfa og þetta var síðasta sumarið sem að suðurlandssíldin var var í gangi því að
því að svo var bara síldin bara horfin eftir þetta
var maður þá að vinna sem sagt á frystihúsi en svo eftir að ég byrjaði í menntaskóla
og kom heim á sumrin að þá snéri maður sér meira að
við ýmis störf fy á vegum bæjarins
við að leggja gangstéttar og
vinna við hitaveituna og ýmis störf steypa götur sem þá var byrjað
og margt fleira
en manstu eftir
hvernig var svona bæjarbragurinn já
uh bæjarbra bragurinn náttúrulega uh einkenndist
af mikilli vinnu yfir yfir sumartímann
þa það náttúrulega
mestur aflinn að landi og það var mikið að gera yfir sumartímann oftast
en það var allt saman rólegra á vetrum og og jafnvel enn eimdi eða sem sagt það var enn dálítið um það að þá þurftu
menn að leita til suður á land eða eitthvað á vertíð eða finna sér vinnu annars staðar
mér er dálítið minnisstætt uhh hvað margir það var sem sagt hvað margt margir vinir mínir
áttu afa eða ömmu sem að kannski voru sem sagt voru komin í kör
það sem að myndi nú í dag vera kallað langt um aldur fram það er að segja að
mörgum heimilum gamlir kallar sem að
og og sem sagt áttu höfðu sitt herbergi
á viðkomandi heimili og lágu þar
heilu og hálfu dagana án þess að fara á fætur það er að segja þetta var fólk sem að hefur kannski verið bara rétt um og
fimmtugt en var orðið hálfgert var orðið gamalmenni vegna
vinnu um ævina eilíft búið að vera í eilífu striti
nú síðan síðan
sko miðpunkturinn eiginlega í bænum
að það var skóverkstæði sigga skó sem kallað var eh þessi maður hét heitir hét sigurður
og hann var skósmiður og
kallaður siggi skó
á verkstæðið komu
uhhuhh karlar og við
strákarnir voru líka að koma þarna
ég veit varla hvað við vorum að gera eitthvað að fylgjast með eh gamla manninum þar sem hann var að vinna og
og hlusta á karlana þeir komu kannski þarna
og ja það var mis mis það var misjafnt hvað það voru margir kannski tveir þrír og svo fl enn fleiri stundum kannski sex og þarna voru voru
málefnin rædd sss
gangur lífsins og og og talað um um þjóðmálin og við
við strákarnir hlustuðum af andakt á á
þessa eldri menn og þetta var svona þetta var svona einn
samkomustaðurinn eiginlega í bænum á þessum á þessum árum
og þá var yfirleitt farið í kirkju
og það var svona dálítið á þeim þessum árum á ákaflega strangur agi
það er að segja ma
allir eh enginn þorði nánast að tala í kirkjunni menn hvísluðust
og þetta var allt saman ógurlega strangt og og ég man að pabbi og mamma voru
mamma söng nú í kirkjukórnum
eiginlega alla tíð en pabbi og pabbi á á tímabili
mikið náttúrulega se
barn þá náttúrulega uh fóru þau með alltaf létu mig koma með sér og ég man eftir þessum
árum að maður mér fannst maður alltaf vera í kirkju og og en það er kannski þess vegna sem
hef enn
að hlusta á messu í útvarpi og
söngurinn kirkjusöngurinn sem að sem að höfðar til mín
en hérna börnin þau voru eh kennd við mæður sínar
á þessum tíma ég veit ekki hvort þetta er enn
að feðurnir væru í burtu þeir voru á sjó eða þeir eða þeir jafnvel fóru á
vertíð eitthvað burtu eftir voru mæðurnar heima með með börnin
ég veit þetta er á fleiri stöðum en ég held að þetta sé bundið einmitt við svona
sjávarplássin sem að voru kannski keimlík og ólafsfjörður með þetta að feðurnir væru í burtu
og þess vegna var svo algengt að
við værum alltaf kenndir við við mæðurnar einn vinur minn var kallaður gummi fjólu
nú ég var alltaf kallaður friggi lovu
þó að pabbi minn væri nú ekki í burtu hann hann var
sjómaður heldur heldur
iðnaðarmaður á staðnum og síð
hitaveitustjóri en ég var nú samt alltaf kenndur við mömmu og þannig var nú um
um flesta flesta strákana og og líka stelpurnar
nei kannski voru stelpurnar kannski
við feðurna
en en en margir eiginmennirnir voru líka kenndir við við konurnar sínar svo seinna
en varstu ekkert eh ríkur af því að vinna svona mikið sem unglingur
einhvern veginn eh voru nú launin
launin ekki það mikil maður maður náttúrulega tókst að
að safna að safna einhverju
fyrsta sem sagt af því mér tókst að
sumarhýrunni
í að kaupa segulband þarna voru náttúrulega bítlarnir komnir komnir fram og
og það var svo mikill áhugi að fylgjast með með tónlistinni á þessum árum og
áttu nú
það var ekki eins mikið um grammófóna eins og seinna varð en ég man eftir að í kaupfélaginu
stóð lengi se forláta grundig segulband mjög dýrt
hafði óskaplegan áhuga að eignast þetta segulband og
og einhvern veginn létu foreldrar mínir eftir mér sem sagt leyfðu mér þetta
að fara með alla sumarhýruna ég veit ekki hvað ég hef verið gamall kannski tólf þrettán ára
og keypti þetta segulband en það var nú það gott að það er enn til ég á þetta segulband ennþá
ég var að vinna við ýmis störf
eins og ég hef áður sagt og svona eh þetta var nú ekki kannski
að þegar kom að því að ég ætlaði að
burtu í nám þá var pabbi
hann hafði sem sagt mikið
fékk þá skoðun var með þá skoðun
það væri helst
að maður myndi nú helst þéna eitthvað með því að að fara á sjó
þannig að hann útvegaði mér pláss á á
tuttugu og fimm tonna bát guðmundi ólafssyni
tveimur sumrum áður en ég fór í menntaskóla þetta hefur þá verið nítján hundruð
sextíu og sex sextíu og sjö eða hvað það var
og ég var þarna sumarvertíð á á guðmundi ólafssyni en
betur en en það að það var nú ekki mikið meira að hafa upp úr því heldur en að ég hafði haft á frystihúsi
svo átti að gera enn betur næsta sumar og það var sumarið sem ég fór á
á síldveiðibát það var sæþór
við fórum sem sagt eins og ég sagði áðan við fórum á suðurlands síld og það var hreint hörmungartímabil
þetta var einhver sem leigði skipið og og við vorum þarna tveir saman eða þrír saman ólafsfirðingar á þessu
kefl frá keflavík einhvers staðar að
þessi útgerð við vorum með handónýta nót og hún rifnaði í hverju einasta einasta kasti
það var ekkert að hafa sem sagt þetta var nú
enda enda var
síðasta sumarið sem þetta var rey þessi suðurlandssíld eða reynt að veiða
síldina því að hún var alveg að hverfa og það var lítið af henni í sjónum
en það var auðvitað reynt að kasta og kasta og kasta og svo rifnaði nótin í hvert einasta
skipti þannig að
sem var nú ekki ekki ekki eh há þannig að að
ekki varð ég nú ríkur af mínum tveimur sumrum
en var nokkuð það var ekki mikið um bíla í bænum var það
það voru uhh það var þó nokkuð
sá nú einhvers staðar tölur um þetta en en ég
ekki hva hvað þeir hafa nú verið margir einhverjum tugum
skipti skipti nei kannski í upphafi voru nú voru nú kannski ekki ekki ekki margir bílar en ég veit það bara að pabbi hann
hann eignaðist snemma
willis jeppa og það var nú út á svona hálfgert uhh ahh hálfgert svona
ekki hvort það kallaðist svindl en en á þessum
þurfti leyfi
fyrir að kaupa bíla og og þetta var bundið við bændur til dæmis eins og með willis jeppana og og ég veit að pabbi fékk sinn bíl út á
út á uhh afa minn
þorstein sem ég talaði um í upphafi heldur gottlieb
sem var bóndi í burstarbrekku það er að segja föður föðurafi minn
og pabbi fékk willis jeppa út á hann og ég veit það var nú
var bara krakki og hann
með fyrstu bílum í bænum þannig að
eigum við að segja svona þegar komið er fram undir nítjánhundruð fimmtíu fimm sex og ég er þá fimm eða sex ára
að þá voru veit ég að bílarnir voru ákaflega fáir í bænum það voru þessir fyrstu jeppar willis jeppar svo eitthvað
eitthvað af vörubílum
en eh síðan þegar komið fram undir nítján hundruð og sextíu þá ferð þeim náttúrulega mikið að fjölga og
þessa þessa bíla gömlu moskowitsana og og skoda og fleira og fleira en
en það var sossum ekki það var ekki það var auðvitað alls ekki að það væri bíll
eins og seinna varð það er langt langt langt því frá en gekk ekki fólk
það er svona jú enda voru vegalengdir eru enda voru vegalengdirnar nú ekki miklar
á þessum árum er þetta bær kannski með eigum við að segja átta hundruð íbúum
og þá náttúrulega gengu uuuu flestir til og frá vinnu það
það var sem sagt eh þetta var náttúrulega lítið samfélag og þurfti ekkert langt að fara
en en það var nú
það var nú ekki komið á þeim árum að menn væru að ganga sér til skemmtunar eh eða mikið að ganga sér til heilsubótar eins og seinna varð og nú er
mér er dálítið minnisstætt velb mér er
barnaskóla eða miðskóla
að þá kom þýsk kona sem kennari
hún stundaði það sem að seinna var nú þekkt sem skokk en en ólafsfirðingar
þekktu þetta ekki og þótt hún þótti
þótti afskaplega sérkennileg þessi kona waltraud kukenberger eða eitthvað svoleiðis það er að segja hún situr enn í minni mínu
hún kenndi mér nú eitthvað pínu lítið held ég tónlist
og hún sem sagt var alltaf hún var svona
og ekki kannski að hlaupa heldur að eiginlega pínu
hvað köllum við þetta þarna á milli
skokka eða taka valhopp og svona og
og það var öllum bæjarbúum mjög starsýnt á hana en hún var náttúrulega
á undan
á undan okkur að að hún var náttúrulega byrjuð að hafa gaman af þessu og og gerði sér þetta örugglega til heilsubóta
þarna mei meiri hreyfingu
að ganga í rólegheitum og
og uu þarna gengu allir til vinnu á morgnanna og komu heim í hádeginu auðvitað það var al alltaf klukkutími
það var klukkutími í mat í hádeginu og og ég held að að það
alveg sama við hvað menn unnu það fóru allir heim
það fóru allir heim
annað hvort bara súpa og brauð eða eða jafnvel margar húsmæðurnar unnu nú eða voru nú bara heima
það var bara til matur og og menn lögðu sig svo eftir matinn og svo var gengið í vinnuna á ný
en vöruúrval í í búðum bret
ég náttúrulega var ekki byrjaður að kaupa inn á þessum tíma þannig að að ég veit nú sossum ekki ii
hvernig hvernig það var
það hafi nú verið ansi fátæklegt miðað við það sem að
það voru nokkrar það er
til dæmis á sjötta áratugnum og sjöunda áratugnum þá voru búðirnar miklu
miklu miklu fleiri
þær vo voru fleiri og minni
ee ef við byrjum
var kallað nýlenduvöruverslanir þar að segja
þær voru tvær það var kaupfélagið sem að sem að var með matvöru og svo svo ýmsa aðra vöru allt byggingarefni og
búsáhöld og
vefnaðarvöru og ég veit ekki ekki hvað allt allt milli himins og jarðar
en en en matvörudeildin
kannski pínu fátækleg það var nú ekki ekki mikið úrval og svo var önnur verslun valberg
sem var í einka einka rekstri eða einkaeign og þar var kannski jafnvel meira úrval en
og það var líka það var margt annað en matvara í valberg þetta var var svona hálfgert magasín og og eins og seinna eða má kalla
að það var hægt að kaupa allt milli himins og jarðar en ég býst nú við að mönnum
myndi í dag ekki þykja vöruúrvalið kannski merkilegt
en fyrir utan þessar tvær aðal verslanir þá voru
sælgæti og
þarna voru kannski einhverjir aðilar bara að hrein hreinlega að búa sér til atvinnu og
að á tímabili þá hafi verið
sem sagt ég veit ekki hvað uh sex sjö átta búðir eða verslanir og og
jafnvel já já með með með ýmislegt
en hvað borðuðu þið eh hvað var svona á á hérna boðstólum
það hefur nú sjálfsagt verið verið misjafnt þetta eins og alltaf eftir því hvað hvað hver húsmóðir var dugleg aa ég segi nú húsmóðir vegna þess
árum að þá held ég hafi verið ákaflega sjaldgæft að eiginmennirnir eh væru að elda mat þó man ég að pabbi
uh var nú oft sérstak ég man hann sá alltaf um um sunnudagssteikina sem að var
var alltaf auðvitað lambalæri eða hryggur og þá alltaf í hádeginu á sunnudögum það var nú fastur liður auðvitað
að aðalmatur vikunnar þetta sunnudagslæri eða læri lambalærið eða hryggurinn
að það var náttúrulega í hádeginu á sunnudögum
nú það þekktist nú bara lengi vel ekki annað heldur en
fyrst og fremst lambakjöt svínakjöt var ekki til í minni æsku það var að koma svona síðustu árunum sem ég
man að ég var enn heima í ólafsfirði eh kjúklingur var alls var heldur ekki
á boðstólum hann var bara ekki til
einstaka sinnum var var var fékk ég kannski gamla hænu í matinn en en það
bara hænur sem voru hættar að verpa og og voru voru voru eldaðar
en svona hefðbundinn kjúklingur eins og nú þekkist
ekki til þannig að það var auðvitað
lambakjötið númer eitt tvö og þrjú
en síðan náttúrulega var va þetta er nú sjávarbyggð og og og auðvitað var fiskmeti
uhh endalaust á á borðum og é það hefur náttúrulega örugglega hjá öllum fjölskyldum
og þá náttúrulega fékk fólk svo mikið gefins ehhe
sem sagt að var
var lenska að fólk bara kom við niður á bryggju eða fór í frystihúsin sem voru tvö og
og báðu um að gefa sér fisk í matinn sem að var alltaf gert þannig að
að ég held að bara hreinlega bara til dæmis að búðirnar hafi ekkert verið að bjóða upp á fisk
til sölu vegna þess að fólk fékk þetta yfins yfirleitt gefins þannig að fiskurinn var náttúrulega gríðarlega
mikið það var
var náttúrulega bara uh
mér þótti þetta náttúrulega aldrei spennandi matur en þetta var mikið það var ekki það var
ákaflega fágætt að að vera að búa til einhverja rétti úr þessu
þó man ég að mamma hakkaði stundum fisk
og einhvern annan fisk og blandaði saman við saltkjöt og og bjó til bollur en að öðru leyti var var
held ég bara varla þekkt að það væri einhverjir sérstakir fiskréttir
þannig að svo voru náttúrulega það var sem sagt þetta ferskmeti og svo var saltfiskur og
og ég man sérstaklega eftir bútung sem að kallað var mér þótti hann mjög góður það var lítill þa það var smá þorskur sem að hafði verið heilsaltaður
í tunnur eða einhvern veginn og og svo var var var hann sem sagt borinn á borð og mér þótti hann
náttúrulega voðalega skylt bara venjulegum saltfisk en en einhvern veginn fannst mér bútungurinn svokallaði jafnvel betri
og svo ta ekki tala um siginn fisk hann ahh þótti mér ákaflega góður og hann var mikið á
boðstólum en svo má ekki
blessuðu skyrinu
mömmu þótti ákaflega eh henni þótti greinilega mjög eh auðvelt að grípa til skyrsins þannig að
að sýknt og heilagt var hún að hræra
þá var skyrið keypt bara
í einhverslags pappírsbögglum og og svo þurfti að að blanda við það sykri
sykri og jafnvel vanilludropum og og hræra þetta til
og hún var ákaflega mikið með með skyr í mat og með smurðu brauði og
mér þykir nú skyr gott en ég held að ég hafi fengið svo mi nóg af skyri
að yfirleitt uh kaupi ég mér sárasjaldan skyr í matinn en mér þykir það gott þegar ég
fæ mér skyr
skyr en ég held bara sem sagt að þetta ég hafi fengið svo yfir mig nóg af skyri að að ég leita bara ekki mikið í skyrið
nú svo náttúrulega í sambandi við mataræði þá náttúrulega má ekki gleyma því að
að fólk það hver átti sína saltkjötstunnu það var yfirleitt á öllu
með saltkjöti það er að segja menn keyptu sér kjöt á haustin
og söltuðu í sína tunnu og og og og notuðu óspart eh
saltið og saltpétur og og það endaði með því að
að það var hreinlega man ég á tímabili faraldur að að fólk var
deyja úr magakrabba á besta aldri og og það var
eftir rannsóknir þá var það fundið út að þetta var rakið til
sem að af því það var svo mikið um bæði saltfisk og saltkjöt og
og þetta var kannski verkað náttúrulega pín
hálf galinn hátt kannski allt of allt of mikið af þessum efnum sem að
var bætt og ég held þe þetta hefur nú breyst mikið
hálf ta hæpinn eh sko rekstrargrundvöllur fyrir bakarí á svona litlum stað
krakki þá var þá var bakarí um tíma
ég man nú eiginlega bara eiginlega ekkert eftir því en ég bara uh sem sagt vei veit
núna að það var bakarí á tíma
og svo var aftur löngu löngu seinna stofnað bakarí og það ge hætti líka eftir stuttan tíma
þannig að að á mínum uppvaxtarárum þá
þá var ekki bakarí í bænum þannig að það eh var ákaflega lítið úrval af slíkum vörum það er að segja það var
ég held nú fyrst og fremst þetta
kallaði
mörg ár á eftir þá kallaði maður allt brauð fransbrauð því að það var það aðalvaran
í kaupfélaginu eða valberg að það var bara þetta hefðbundna fransbrauð
alla var alltaf notað því að heilhveitibrauð komu svo ekki seinna en
hefðbundin bakkelsi var ekki var óþekkt
þar að segja vínarbrauð eða hvað þetta heitir nú all jú kannski var nú hægt að fá fá uh vínarbrauð en en ég held ekki mikið meira
heyrðu hérna ég þakka þér fyrir eh spjallið núna en við höldum áfram já
grettir sigurjónsson spyrjandi er hjalti þór grettisson og við sitjum hér á þriðjudagskvöldi
ég veit ekki hvaða
nítjánda febrúar
tvö þúsund og þrettán klukkan er hálftíu og við sitjum í eldhúsinu hjá gretti
og bakgrunnshljóð eru uppþvottavél og
heimilisfólk í stofunni sem er nærliggjandi
komnir til að tala um íslenska kjötsúpu
sæll grettir blessaður hjalti minn
segja mér bara hver þú ert semsagt hverra manna þú ert og hvar þú
ólst upp
já ég semsagt
heiti grettir sigurjónsson og fæddist í vestmannaeyjum nítján hundruð sextíu og eitt fyrir rúmum fimmtíu árum
man lítið eftir mat sem ég borðaði í vestmannaeyjum foreldrar mínir fluttu svo til þorlákshafnar
gos árið sjötíu og þrjú um haustið
og það svona nei fyrirgefðu ekki gosárið nítján hundruð sextíu og sex
sem sagt en fluttu síðan gosárið úr þorlákshöfn um haustið til hafnarfjarðar
tala um kjötsúpu og í raun og veru öllu henni tengdu þá er kjötsúpa svona álíka umdeild og sushi í japan
hvernig þá það eru uu allir með sína hugmynd um hvernig eigi að útbúa hana það útbýr enginn semsagt betri kjötsúpu en mamma
ekki einu sinni mín kona ekki gleyma því
sama hvernig
það er alveg sko regla sko og eh ef að þú borðar kjötsúpu annars staðar
þá segirðu aldrei að hún sé vond
er þetta viðkvæmt mál þetta er mjög viðkvæmt mál var það í mínum upp uppvexti því að þetta var svona
þjóðarréttur íslendinga
hangikjöt og læri sko
voru góð og gild og voru hátíðarmatur
matur sem þú
í miðri viku þó að
fiskur væri á mínu heimili reyndar fjórum fimm og sex sinnum í viku
reyndar oftar því á tímabili í mörg ár voru eldaðar tvær máltíðir á dag þannig að í raun og veru var fiskurinn hann var
máltíðir á dag en kjötsúpa var
allaveganna ekki oft ekki sjaldnar en svona einu sinni í mánuði
á haustin haustin var hún miklu oftar
því að þá var slátur tíð það var tekið slátur foreldrar mínir tóku til dæmis tuttugu og fimm slátur sem er gríðarlegt magn
það var hægt að fæða heila herdeild og og makana með
mest um
hvað var í sjálfri súpunni
kjötið sem slíkt
var auðvitað bara mismunandi menn notuðu
ég kem nottlega af verkamanna fólki og þar þóttu skankar allt í lagi í súpuna en á meðan að
skorið í burtu og fleygt
það var ekkert verið að nota skanka í svona súpu ekki ekki sem ég man eftir
en aftur á móti að þá þá voru síðan mismunandi meðlæti það var þetta klassíska sko hrísgrjón
voru hrísgrjón með hrísg það voru hrísgrjón á mínu heimili með súpunni
hún var alltaf þykk fyrst hún var sem sagt þegar hún var borin fram fyrst þá
alltaf þykk hún var allt að því bara grautur var varla súpa
síðan var hún þynnt út því það var alltaf afgangar það var eldað það mikið
og þá hadna