tiro-is/ismus huggingface dataset:
svo var það nú einu þau áttu sér bara eina kú og svo var það eitt haust að
að þau voru alveg mjólkurlaus og þá segir nú rolla gamla við fýsibleg að sér finnist að hann ætti að fara og heimsækja hana ásu
stansa hjá henni og vita hvort hún gefi þér nú ekki eitthvað
hann fer nú að heimsækja ásu og hún tekur honum vel og og hann er hjá henni í nótt í góðu yfirlæti og þegar hann fer þá gefur hún honum nokkra fiska
fiska og vænan hákarlsbita og segir honum að færa móður sinni þetta
nú labbar karl af stað
heim þá sér hann að það rýkur upp úr strompinum þá segir hann
ja rýkur hjá henni rollu borin er hún kolla nú fær fýsibelgur fylli sína í kvöld og ég held ég sé ekki að bera þennan mat lengra
og set niður sest niður og étur allt saman
nú kemur hann heim
þá stendur rolla gamla úti á hlaði og segir heilsar honum nú og hann spyr strax er kýrin ekki borin nei hún er ekki borin segir hún
en sendi nú ása mér ekki neitt
ja nei hann dregur það nú svona við sig og neitar því nú ja
svo við hann daginn eftir hann skuli nú bara labba til hennar signýjar vita hvort henni farist nú ekki betur
hann fer til signýjar og það fer á sömu leið hann gistir hjá henni eina nótt og hún gefur honum hákarl og og nokkra fiska en þegar hann er kominn áleiðis svo hann sér
heim heim á bæinn þá sér hann að það rýkur upp úr strompinum þá segir hann já rýkur hjá henni rollu borin er hún kolla og fýsibelgur fær fylli sína í kvöld
hann sest svo niður og étur allt saman
kemur hann heim og þá stendur nú rolla gamla úti og spyr hvort að að hún hafi nú ekkert sent sér onei hann segir neitar því nú þá segir hún
ég held það sé nú langbest að þú farir nú á morgun og finnir hana helgu
o það held ég væri nú best segir karl ég er nú
já þó að hún þætti nú ævinlega lélegust segir kerling en ég er nú ekkert viss um
það að hún hafi verið neitt lélegust o þetta er nú ekki svo langt ég get nú rölt það
nú fer hann og heimsækir hana og hún tekur honum hreint langbest hann er hjá henni í tvær nætur og hún gefur honum
stóran bara bagga af fiski og stærðar hákarlsbitu og hann er nú latur segist ekki nenna að bera þessi ósköp heim
æ hún segir honum að láta ekki heyrast til sín
þetta því hann geti sannarlega hvílt sig á leiðinni þetta sé ekki svo löng leið svo karl labbar nú af stað
en þegar hann er kominn
heim áleiðis svo að hann sér
sér heim þá sér hann að rýkur og segir
rýkur hjá henni rollu borin er hún kolla nú fær fýsibelgur fylli sína í kvöld og ég held ég sé nú ekki að dragast með þennan bagga lengur
sem ég er hálfdauður með
og sest nú niður og og þá finnur hann nú ekki hnútinn á reipinu fer oní fer oní vasa sinn eftir hnífnum
en þangað kemur þá er enginn hnífur hann man það þá að hann hefur lánað helgu hnífinn þá hún var að búa upp á honum baggann svo nú má hann labba heim
en þegar hann kemur heim á hlað þá stendur nú kerling
nú heldur glöð
hann spyr hvort að kýrin sé ekki ennþá borin ojú segir kerling hún er nú borin og það fyrir dálitlu
ja farðu nú bara strax og losaðu mig við þennan bagga sem næstum er búinn að drepa mig segir karl
nú fer hún jájájá segir hún ég skal taka af þér baggann
en þá fer hún að hlæja og segir þetta er skrýtið reipið er hnýtt aftan á miðju bakinu á þér og svo er hér stungið mathnífnum þínum í baggann
þá fer karl sömuleiðis
að hlæja og segir nú hefur helga stelpa prettað mig þetta hefur hún gert að gamni sínu svo ég gæti ekki skorið af mér skorið reipið
og svo var það eftir þetta að hann fór á hverju hausti að heimsækja helgu því hún sagði honum að hann skyldi koma á hverju hausti hún gæti alltaf gefið honum nóg
og svo held
ekki lengri
eitt sinn bjó kona roskin kona á bæ með
strák sem hún átti
og svo er það nú bláskammdeginu að hana langar til kirkju og þau voru alein í bænum hún segir svo stráknum þegar hún fer
þau áttu sér eina kú í fjósinu að hann verði bara að passa
að gefa kúnni svona morgungjöfina eiginlega hún var búin að mjólka nú eitthvað líklega gefa henni já hann lofar því nú hann skuli nú gefa henni
en svo ólmast hann nú við þetta allan daginn eða gleymir sér nú svo hann er svo er bara komið
svartamyrkur þegar hann man nú eftir að hann hefur aldrei gefið kúnni
hann fer síðan í fjós og er nú að gefa henni þá er kusa orðin heldur svöng svo hún gleymir pokann og strákinn með
nú kemur konan heim
sinni og og fer að leita drengsa og hún kallar og hópar og leitar og hún finnur hann hvergi nokkurs staðar
loksins fer hún í fjós og kallar þar þá tekur hann undir einhvers staðar úti í horni hún veit ekkert hvar og segir hvar í ósköpunum ertu drengur
tja segir hann ég sit nú bara hérna á langa kýrinnar og er að plokka mör
með sniðilodda
ja hún vissi ekki hvað hún á nú til bragðs að taka en samt dettur henni það í hug að það verði að ná drengnum svo hún bara sækir breddu og sker gat á á
á húðina og og nær stráknum út og þá er hann með væn vænt hnippi af af mör sem hann var búinn að plokka
svo þræddu þau þetta saman aftur og og það er ekki annars getið en kýrin hafi lifað
svo ansi mikið verkatjón
svo hún hýddi allan hópinn á sunnudagamorgnana
fyrir yfir yfirsjónirnar og þetta er alveg satt
því jón sagðist aldrei gleyma orgunum í baðstofunni þegar elín hefði birst í dyrunum með vöndinn
og það var jón hinriksson
svo gerði hann nú vísu já það er rétt já
já mér er sem í eyrum hljómi elín þá kemur inn
nei það er nú ekki það ojú kallar hún með hvellum rómi hvar er nú nei hvar er nú sokkurinn
unglingur og hún ætlaði helst bara að þvætta þetta á kvöldin því allt þyrfti nú að drífast áfram
svo svo kvað hann vísu mér er sem í eyrum hljómi elín þá kemur inn kallar með hvellum rómi hvar er nú sokkurinn er hann ei enn búinn
ef þú ei á þér herðir í kvöld svo búinn verðir vís skal þér vöndurinn
hafði naustakletts næði nítjándu aldar sumarið sjötugasta og svam þar lengur
ýmist á heilu eða hálfu en hafði síðar stykki af stiklinum lagar og ströndum laska
alltsvo hver hafði naustakletts næði nítjándu aldar sumarið sjötugasta hver var það sem bjó á hróbergi
árið átján hundruð og sjötíu
ýmist á heilli eða allri jörðinni en síðan hafði hann stykki af stiklinum lagar
hluta af vatnshorni sem var hér er hér jörð í sömu sveit
og ströndum laska og af fitjum sem
sem nú er eyðibýli eða sem sagt báðar þessar jarðir eru nú eyðibýli
já við minntumstum þarna á að oft var
róstusamt og
erjusamt milli manna og smalarnir jafnvel börðust
um beitilöndin
og sú saga er sögð að eitt sinn var það að smalarnir frá hróbergi og ósi
voru ósáttir
um beitilandið og sagt að þeir hafi barist með broddstöfunum vegna þess og drepið hvorir aðra
eða drepið hvor annan og þeir eru dysjaðir hér inn við grjótá hér mitt
á milli bæja slíkar sögur sem þessar munu nú margar vera
já það það muna
margir og flestir hafa heyrt minnst á veturinn nítján hundruð og sautján til átján
frostaveturinn
þá fylltist hér alltaf hafís og bjarndýr gengu á land en þessi kuldi
kuldi og þessi ís hann hafði
áhrif á fleira hann hafði þau áhrif að
jörðin fraus og sprakk og grasleysi varð sumarið nítján hundruð og átján
og þar af leiðandi var minna sett á af af kúm heldur en venjulega
og sumarið nítján hundruð og nítján þá var fært hér frá á báðum bæjunum ósi
hér er tvíbýli það hafði löngum verið fært frá hjá þórarni hallvarðssyni en nú lét
faðir minn gunnlaugur magnússon líka færa frá nokkuð mörgum ám
filippus bróðir minn hann gætti kvíanna
en ég sem var þá orðinn ellefu ára gamall maður ég fór með heybandslestina rak á milli engja og heim á tún
svo er það einn
sólríkan sumardag að ég rek lestina á undan mér af engjunum og heim
og allt gengur þetta nú sinn eðlilega og vana gang að lestin heldur rólega áfram
en ég er ósköp latur á klárnum sem ég ríð á eftir og hangi svona hálfpartinn á hnésbótinni í hnakknum og
og er ósköp latur í þólskininu þá allt í einu tek ég eftir því að lestin fyrir framan mig stoppar
og ég lít
fyrir lestina og sé að það er moldreykur þó logn væri fyrir framan lestina og fram í þessu þessari mold
fyrir framan þennan litla moldreyk þar sé ég dýr
sem var svona að sköpulagi líkt og ísbjörn
en en liturinn var þannig að það var flekkótt ýmis dökkgrátt eða hvítt
og dýrið heldur
svona áfram
og lestin fer af stað og ég hugsa sem svo þetta er bara svipur sem ég sé og ef maður lítur af svona svip þá hverfur hann
og ég geri þetta en ennþá sé ég dýrið
þetta fer nú að verða dálítið grunsamlegt hugsa ég og það er nú vissara að renna sér að baki og láta nokkra steina í vasa sína
og þetta geri ég ég renni mér af baki klárnum og læt steina í vasa mína ég
víst þá að þetta væri dálítil vörn ef að dýrið færi nú að áreita mig en taldi mig þó færan í hvað sem væri þar sem ég var ríðandi á allsæmilegum hesti
jæja þeg ég kem á bak aftur þá sé ég ennþá dýrið
þá fer mér þykja þetta dálítið undarlegt að að ennþá sé ég það eftir allan þennan tíma og allar þessar aðgerðir
svo ég hugsa sem svo nú skal ég horfa á dýrið og sjá hvað um það verður nú er ég ekkert hræddur og ég hugsaði að það mundi halda frá götunni og heim á tún
og nú ætlaði ég að benda fólkinu á þetta undarlega undarlega dýr
og einmitt þegar ég er að horfa á dýrið svona rétt á undan mér og lestinni þá bara hverfur það það var eins og þegar ljós slokknar
og enga skýringu get ég á þessu gefið þetta er bara eins og þeir svipir sem menn sjá
og í sambandi við þetta dettur mér í hug að einu sinni þá er filippus bróðir minn staddur hér heima og sér til sjávar þar sem að
sjávarhús eru og og bátur bátum var lent
hann sér að það er lentur bátur og það eru menn í bátnum og skinnklæddur maður gengur upp frá bátnum og upp að húsinu
og hann hyggur að þetta muni vera einhver á leiðinni hingað jafnvel föðurbróðir okkar hérna móðurbróðir
inn að sjónum en þegar þangað kemur þá er þar enginn
hann hleypur í kringum tóftirnar og sér engan
svo fer hann heim aftur
nokkru síðar þá kemur maður á sjó og lendir
og hann segir lát
allmargra manna sem fórust hér út á steingrímsfirði
já það var eitt það var hér áður og fyrr þegar að verslunin var á skeljavík
þegar að spekúlantarnir komu sínum skipum á skeljavík og versluðu við bændur að þá var það oft að einhverjir
einhverjir sveitamenn einhverjir bændur eða bændasynir aðstoðuðu þarna við afgreiðslu og þvíumlíkt á skipinu þá var það eitt sinn að faðir minn var
þarna á skipi og þá var hann sjónarvottur að því
að skipstjórinn sem var mjög vondur við hjálparsvein sem var þar á skipinu
að hann tók í hárið á honum lagði hann út á lunninguna og sló svo með handarjaðrinum á hálsinn til að refsa drengnum fyrir eitthvað
sem hann taldi að hann ætti að fá refsingu fyrir
en drengnum líkaði vistin mjög illa og þeir
áttu tal saman faðir minn og þessi piltur og faðir minn sagði honum frá því að hann ætti heima hér innar með firðinum og hvar það væri og þangað mætti hann fara ef hann vildi
svo nokkru síðar þá hverfur skipsbáturinn og drengurinn en skipsbáturinn finnst nú fljótlega bundinn þar upp í fjöru en drengurinn er horfinn
en á einhvern hátt hefur þó skipstjórinn komist að því hvar drengurinn var niðurkominn
að hann var kominn inn að hróbergi en að hróbergi bjó þá magnús magnússon afi minn sem var hér hreppstjóri í sveit
nú kemur skipstjórinn að hróbergi og vill fá drenginn
en drengurinn er þá hlaupinn eitthvert burtu
og hann hann fær hann ekki og skipstjórinn heimtar hann með nokkrum valdsmannsbrag
og þá sá afi
minn að það mundi nú vera hyggilegra að sýna einhvern valdsmannsbrag líka svo hann klæddi sig í
hreppstjórabúninginn og setti upp hreppstjórahúfuna svo hann
venjulegur sveitabóndi sem hann ætti þarna í skiptum við
og þá fór nú skipstjóri að verða hógværari og lofaði bót og betrun og sagðist mundu verða góður við þennan dreng framvegis og það fóru svo leikar að drengurinn fór með skipstjóra
svo veit ég ekki hvernig þeim vegnaði því að skipið sigldi héðan frá landi og
ég kann ekki þessa sögu lengri
heyrðuð þið eitthvað um
nykur þarna í hróbergsvatni
ég heyrði eitthvað um það að ætti að vera eitthvert skrímsli í
hróbergsvatni eða einhver sú
vera sem að gerði svona hávaða og óhljóð helst á kvöldum jafnvel á haustkvöldum og þegar ís var kominn á vatnið
en aldrei heyrði ég nú neitt greinilegt um þetta eða nokkra sérstaka sögu í sambandi við það
og það er því ekki neitt
neitt sem á er á er byggjandi
og aldrei heyrði ég neitt um
mikinn draugagang eða því um líkt og ég var ekki ja auðvitað var ég nú dálítið myrkfælinn þegar ég var krakki
og því það var nú alltaf talað eitthvað um drauga
og ég minnist þess að að ingimundur föðurbróðir minn
hann var sendur að að raka ofan af fjárhússgarða
en að raka ofan af fjárhússgarða var að raka
burtu moldtaði þegar að féð fékk nú svona baraa úthey að éta þá þornaði þornaði taðið og það þurfti að raka þetta
og hreinsa svo að garðinn
kró við vestfirðingar köllum garða það
aðrir karlar kró og við kölluðum jötu það sem að ýmsir aðrir kalla garða
nema hann átti að raka þarna ofan af en þegar að hann lítur inn inn í þetta inn í húsið þá sér hann þar mann upp að mitti
en ekki lengra og honum þótti þetta nú ekki girnilegt inn í að ganga og sneri frá
og sótti afa minn sér til
styrktar og þeir fóru þangað inn en þar var ekkert að sjá og nú var rakaður
garðinn og ekki veit ég nein nein deili á þessu frekar hvernig þetta skeði en þegar við vorum
svona unglingar þá var nú töluvert um um þessa
andatrú eins og einnþá er og margir trúa því að þeir séu nú ekki alveg búnir að vera hér á jörðinni
og eigi nú eitthvað framundan
alltaf var og er löngunin til að hafa samband við þessa framliðnu menn
og þá var nú þetta ráð tekið af mörgum það var að skrifa stafi
á spjald taka glas og láta glasið stafa þau orð sem maður vildi láta andann segja sér
nú er það eitt sinn að hér er stödd helga guðmundsdóttir frá grænanesi
og þetta berst í tal
þá fer hún að minnast á það að sér þætti ákaflega gaman að vera við þetta og taka þátt í þessu og reyna hvað mundi ske
og við nanna systir mín förum hér niðri í stofu þessa stofu sem við nú sitjum í
og við tökum fram spjaldið og glasið og spjaldið og glasið fer af stað á spjaldinu
við ræðum ýmislegt við
við þann sem kemur það komu fleiri en einn fram og þar á meðal einn maður sem hafði búið fyrir löngu síðar á kaldrananesi
og þá er það að hann spyr mig hvort ég viti eftir hverjum hún nanna systir mín heiti
ég segi nei ég viti það ekki því að hún heiti ekki eftir neinum hún hafi verið skírð bara svona sem kallað er út í loftið nei
segir hann það er ekki hún hún er skírð eftir nönnu filippusdóttir
og ég beið nú ekki boðanna heldur hljóp þegar upp á loft
og spurði mömmu
heitir hún nanna eftir nokkrum já segir mamma
hún heitir eftir henni nönnu filippusdóttir og það var svo einkennilegt með það mig langaði svo til að láta hana heita þessu nafni en ég var dálítið
hrædd að láta hana heita því vegna þess að nanna filippusdóttir dó svona ung
en þrátt fyrir það var hún skírð nanna og lifir góðu lífi enn
já þú gætir kannski sagt mér eitthvað meira af þessu já það var nú fleira sem kom fram á þessum merkilega andafundi
í stofunni
einn þeirra sem þarna kom var afi minn sem þá var dáinn
og hann hafði nú verið hagmæltur í sínu lifanda lífi og ég óskaði nú eftir að hann
og hann gerir það og hún hljóðar svona
þú sem öðrum gerir gagn góðs muntu þar af
njóta og þinn frómi vona vagn vegu slétta hljóta
og svo bað ég hann þá að gera vísu um bara eitthvað
og hvort að við skiljum hana eða ekki það skal ég ekki segja en hún hljóðar svona eftir því sem ég best man
ég það ávallt inni mjög ei sem fyrir varði mest djörfung við mæðuslög mér varð garrinn
harði og meira er það nú ekki sem ég get sagt ykkur frá þessum fundi
ég ætlaði að spyrja þig eitthvað um það heyrðirðu aldrei sögur af steingrími trölla
nei ég er ákaflega ófróður um sögur af steingrími trölla steingrímur trölli er sagður heygður
heygður
í steingrímshaug hér upp af stað í steingrímsfirði
en mér finnst það ekki líklegt þetta er svona klettahóll og ákaflega lítill gróður
þarna á og lítið í að grafa en það er nú sama
sögusögnin er svona og menn eru ýmsir að bollaleggja um það að að það hefði mátt finna miklu betri stað en þarna uppi er
þó einhver einhver smá rúst
svo ég skal ekkert fullyrða um það ég minnist þess að þegar við árni fóru fram af stað núna áðan
og ókum yfir birgisholtið þá var ég að segja honum frá því að einmitt hérna í þessu birgisholti þar hefðu blásið upp mannabein fyrir á að giska svona
ja fimmtíu árum þegar ég var þarna strákur þá man ég eftir þessu ég man svo greinilega eftir tveimur hauskúpum og
og nokkrum leggjum en séra guðlaugur mun nú hafa látið taka þessi bein og flytja heim í kirkjugarð og þau munu nú vera geymd þar innan garðs
svoleiðis að það er ekki hægt að segja að
menn hafi verið grafnir svo mjög djúpt og gat því verið hölsað hræ þó ekki væri mikill jarðvegur en það var nú ekki talið neitt hræ af svo merkum manni
sem steingrími trölla
en heyrðirðu enga sögu um það hvers vegna hann var heygður þarna og
og hvort menn voru að grafa upp eða grafa hann upp eða svoleiðis
ég heyrði það að hann hefði verið látið heyja sig þarna hann bjó nú í tröllatungu hér úti í tungusveit var það sagt að hann hefði
viljað láta heyja sig þarna til þess að sæi sem best út yfir steingrímsfjörð og út yfir
það svæði sem hann hafði numið
þannig heyrði ég nú þessa sögu og eitthvað mun nú hafa verið krakað þarna ofan í en ekkert fundist
ja hver sagði mér hana það það man ég nú ekki
þegar maður er svona krakki þá heyrir maður sögurnar maður setur ekki á sig hver segir manni hvað og
og margir að ræða um þetta að maður heyrir kannski á tal manna
og ég man eftir því að að þegar ég var nú krakki og hlustaði
á mál manna eins og eins og oftar
að ég hafði ákaflega mikið yndi af því þegar þeir voru að segja veiðisögurnar úr grímsey
því grímsey sem er hér yst í firðinum hún var um langt árabil notuð sem refauppeldisstöð villihvolpar
voru teknir á grenjum og aldir fram eftir sumri síðan voru þeir fluttir út í grímsey og flutt til þeirra svona
hausar þorskhausar og fiskúrgangur því það var töluverð þorskveiði og fiskaðist þarna á bæ og á drangsnesi
og þetta var flutt til yrðlinganna svo uxu þeir þarna upp og urðu
stórar tófur og þegar kom svona fram
um hátíðar þá var farið út í eyna og og refirnir skotnir en
þegar að mennirnir frá bæ
voru að koma hingað inn að ósi þeir áttu oft leið inn í hólmavík og þá var nú kannski ekki sjófært til baka sama daginn og þá komu þeir oft hingað inn að ósi og gistu hér
og þá höfðu margar veiðisögur að segja
lýstu þessu mjög nákvæmlega mér fannst þetta
ákaflega spennandi sem krakka að hlusta á þessar þessar veiðisögur
en svo var það veturinn nítján hundruð og sautján til átján að þá kom ísinn fyrirvaralaust og tófurnar voru í eynni
og nú fengu þær ís undir fætur og þá slapp áreiðanlega nokkuð af refum úr grímsey
sem annars hefðu nú verið veiddir
og ég minnist þess að eymundur guðbrandsson sem var bóndi í bæ um
langt árabil mesti myndarmaður og hann hafði þarna refi
og eitt sinn þá gekk honum seint að þá þeim úr eynni og síðast var eftir ein tófa
en hann hafði víst kindur þarna fram um vorið og vildi nú ekki eiga tófuna þar í eynni svoleiðis að þegar kemur fram
þá skaut hann þessa einu tófu
en hún hafði þá verið fengin þegar að síðasti
refurinn var skotinn og hún var með sjö hvolpa inni í sér og manni fannst nú svona
þetta skyldi slys skyldi hafa viljað til
en margt er skrýtið sem
þegar ég minnist nú á þessar tófur að þá minnist ég
guðmundar á stakkanesi sem er ágætis veiðimaður og heppin og lagin tófuskytta að það er einn morguntíma
út hjá sér og sér hvar tófa fer úr fjörunni og upp í hlíðina þarna fram og upp af stakkanesi
og leggst þar og hann hyggst nú að komast í færi við tófuna og laumast þarna upp fyrir með sína byssu haglabyssu
og þegar hann er kominn í færi við hana og hún þýtur upp
þá þýtur þar upp önnur tófa og um leið og þeim ber saman þá lætur hann skotið ríða af
og þarna falla tvær tófur fullorðnar fyrir þessi einu skoti
en hann sér þegar hann tekur dýrin að þetta er steggur og læða og læðan muni vera hvolpafull
og hann opnar kviðinn á læðunni til þess að athuga hvað mikið sé nú í henni
og það reyndust að vera sjö hvolpar svo í raun og veru féll þarna níu dýr fyrir einu skoti
og svona sem
viðurkenningu fyrir þetta happaskot
þá greiddi sýslusjóður honum þúsund krónur auk þeirra verðlauna sem veitt voru fyrir að drepa dýrin tvö
og var áreiðanlega ekki mikil greiðsla fyrir að vinna þarna sem sagt heilt greni
er langt síðan þetta var það er ekki langt
síðan það eru svona á að giska fjögur til fimm ár jájá hygg ég vera en þegar þú minnist á tófur
voru engin kraftaskáld hérna sem að kváðu tófur dauðar eða
dýrbíti ég minnist þess ekki ég minnist þess ekki að nein nein slík skáld ættu hér
ættu hér við tófur á þann hátt en hins vegar hefur oft verið mikið fengist við tófur og margar tófur verið skotnar
bæði afi minn skaut tófur og faðir minn gerði mjög mikið af því og ég hef dálítið gert af því líka
og ég man að pabbi minn sagði mér frá því einu sinni þá
hann var að gá að lambfénu og
sér tófu og eltir hana og og nær henni og hugsar nú að
að láta afa halda að hann sé nú að koma heim með dautt lamb og heldur því svona í handarkrika sínum og
þykist nú vera þarna með dautt lamb og segir svona þegar hann nálgast föður sinn svona fara þau
já þau mega nú fara þessi sagði þá afi hann var þá þegar búinn að koma auga á það
en til merkis um það
að það eru ekki bara hjónin refurinn og læðan
sem draga björg í bú á einu greni þá getur það komið fyrir að þrjár tófur
þrjú dýr séu að annast um sama greni
ég minnist þess að faðir minn sagði mér þá sögu að hann fer og finnur gren í svonefndum djúpadal sem er
sem er upp af hróbergsvatni og hann
getur skotið læðuna og nú á hann von á steggnum
hann sér hann koma að hann telur því hann er að koma með fugl í kjaftinum að bera á grenið
og hann skýtur þetta dýr og hann athugar ekkert um það frekar því hann var búinn að sjá að hann var búinn að skjóta læðuna
með mjólk í júgrum
svo nú á að vera öllu óhætt að yfirgefa grenið snöggvast því að hvolparnir fara ekki úr urðinni og fara heim og fá sér hressingu en hann heldur á báðum dýrunum með sér
og hann leggur þau af sér utan dyra á hróbergi og fer inn að fá sér hressingu en afi faðir hans tekur dýrin og fer að skoða
þá kemst hann að þeirri niðurstöðu að þetta eru tvær læður önnur
mylk og hin geld
og hann segir pabba mínum frá þessu að hann sé kominn þarna með tvær læður en ekki með læðu og stegg
svo faðir minn fer nú fljótlega upp á grenið aftur og leggst þar og bíður
búinn að bíða alllengi þá sér hann jú hvar dýr kemur og er nú með skóbót í kjaftinum
þá tíðkuðust leðurskór voru stundum bættir stundum var bara lögð bót yfir lítið gat
svo stækkaði gatið og bótín týndist
nú er þetta þetta refurinn að koma með eina slík bót í kjaftinum að bera á grenið og þarna skaut hann refinn
en þetta sýndi það að öll þessi þrjú dýr þau vildu flytja björg í bú
voru engin voru engin kraftaskáld hérna í í sveitinni
eða svona fyrir þína tíð náttúrlega
ekki ég man ekki eftir því það var sagt það var sagt svo um pabba minn að hann væri kraftaskáld
en atvikin geta hagað því þannig að það líti þannig út
og eitt sinn var hann ja hvort ég sagði ykkur frá þessu um daginn ég man það ekki eitt sinn var hann staddur
á ísafirði á
á hérna fundi það var búnaðarsambandsfundur vestfjarða
hann þurfti að komast hingað aftur af fundinum heim en
en leó bátur sem var þá í förum
hann var á leið frá ísafirði og hingað í húnaflóann og fundarmenn vildu nú gjarnan komast með honum en það gat nú ekki gengið því að
báturinn lagði af stað um kvöldið og fundurinn var ekki búinn og
fyrir nokkru síðan þá segir einhver við pabba að hann skuli nú bara kveða bátinn til baka
jú hann gerir þessa vísu sú er einlæg ósk frá mér um sem brag ég stíma að leó aftur lendi hér að liðnum klukkutíma
og eftir eitthvað svona rúmlega klukkutíma kemur leó aftur vegna þess að hann hefði þá lent annaðhvort í vondu veðri veðri eða ís
að gamli goðafoss
strandaði
og nýi goðafoss var kominn aftur
þá hét skipstjórinn einar og hann var kunnugur pabba og pabbi hafði nú gert vísur um hann
og nú bað hann hann að gera gera um sig einhverja vísu eða vísur
því sér hefði orðið það til heilla ef hann kvað eitthvað svona gott í sinn garð og þá gerði hann þetta
gnoðin nýi goðafoss gæfu sífellt beri hnoss frægðir auki einari ölduhaukur skrautlegi
sárt þó voði sverfi að siglugnoð um fiskahlað einars frægðar framsýni finni
nægða úrræði yður gangi alltaf vel um hin stranga hnísuhvel hvar sem yðar liggur leið lukkan styðji og forði neyð
það má nú vel vera að ég hafi sagt ykkur frá þessu
ég skal ekki segja það ég er ekki grunlaus um það
hundruð og sjötíu
en faðir minn
og ég minnist þess
þú ert þó ekki hrædd við kálfinn