tiro-is/ismus huggingface dataset:
sveinsdóttir
hún átti hvað ég held sjö eða átta sonu og eina dóttir allt voru þetta sérstak lega greindir menn
og það þótti viðburður þess tíma fyrir síðustu aldmót eitthvað svona
upp úr átján hundruð og áttatíu að tveir af þeim sigldu til danmerkur til náms
þótti einstakt hér um svæði
að fátæk bændabörn legðu slíkt land undir fót til náms
við höfðum gaman af því strákarnir eða krakkarnir að koma til oddnýjar á kvöldin
þegar var farið að skyggja og sitja hjá henni fram undir það að kveikt var þetta voru kallaðar rökkursetur
þá fór oddný með fyrir okkur bæði kvæði og þulur og ég tel það eitt af mínum með mínum eiginlega
skemmtilegustu minningum
það var að sitja við rúmstokkinn hjá oddnýju
og hlusta á hennar fróðleik sem hún flutti bæði í ljóðum og þulum
held að mér sé óhætt að segja að það sé ein
fróðasta kona sem minnsta kosti þess tíma
og þó lengra sé vitnað nú fram í tímann eða aftur í tímann
verið uppi í þessu héraði
og oddný var alveg sérstök að því leyti að hún var alltaf ung í anda og hvað hún fylgdist vel með tímanum
það var eins og oddný gæti hún gæti alveg eins sett sig inn í það sem var að gerast
á hennar síðustu árum
veturinn nítján hundruð og
alveg eins og það sem að hefði gerst fyrir löngu löngu síðan
hún skildi svo vel tímana sem
gerast hún var níutíu og sex ára þegar hún dó
þá var hún svo ern að hún var í heimsókn á bæ sem er svona ja
alltaf góð hálftíma ferð
á milli hennar heimilis sem var og þess
sem að hún
var á þegar hún andaðist
sá ég skip
á hafinu það var ekki þakið nema leðrunum einum þar var á hestsleður prestsleður grátt griðungsleður flekkótt folaldsleður
fór ég niður leðri af leðri kom ég niður á miðju hestsins prestsins leðri
stóð ég í stafni og rakaði rú af rauðu loðnu leðri
var þetta ein þeirra ein af þeim þulum sem já ein af þeim þulum sem ég lærði hjá oddnýju
og heyrði engan fara engan
að segja söguna um lúsarhött
það var einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu sem áttu sér einn son sem hét sigurður
nú missir hann móðir sína en áður en hún deyr þá gefur hún honum þrjá dýrgripi
eitt var gullskikkja eitt eitt gulltafl og eitt lýsigullshringur
hún segir honum það að hann megi aldrei skilja þetta við sig svo fær
konungur sér aðra konu
en sigurður var svo óánægður yfir að gifti sig aftur að hann var ekki í veislunni annars átti hann heima í kastala skammt frá höllinni
og hafði sveina sér til skemmtunar
mæli ég um og legg ég á að þú skríðir grár af lús og getir aldrei losnað
sofa þrjár nætur hjá konungsdóttir
hann bregður svo við að hann verður allur
tekur munina
sem móðir hans gaf honum tekur gullpyngju gullpyngju með sér og hverfur í burt
svo ráfar hann lengi lengi og veit ekkert hvar hann er loksins sér hann stóra hö stóra borg hann fer heim að borginni
heim heim að borginni en þar er lítið hús utan við borgina hann bankar þar þar kemur kona dyranna og hann biður hana að lofa sér að vera ég er ekki vön
að hýsa svona
óþverra segir hún
réttir hann henni gullpyngjuna þá segir hún þú skalt vera eins lengi og þú vilt
konungsdóttir hér í höllinni höllinni sem við sjáum héðan jú það er mjög falleg konungsdóttir hún hefur enga galla nema það að hún er afar ágjörn
hún er ekki verri fyrir það segir sigurður
og fær hún sér ekki göngutúra
göngutúra á hverjum morgni með meyjum sínum
svo fær hann upplýsingar um það hvaða leið hún fari og svo situr hann
þar í leiðinni fyrir henni
og hann er að leika sér að gulltaflinu þegar hún kemur
hana langar strax til að eiga gulltaflið biður þernuna að
og fá það keypt af honum
hann segist ekki selja henni það en hann skuli
skuli láta hana hafa það með því skilyrði að hann fái að sofa fyrir innan dyrnar í herbergi hennar um nótt
stúlkurnar segja henni það sé alveg ófært fyrir hana að láta þennan óþverra sofa inni í herberginu en hún vill nú vinna það til til þess að fá gulltaflið því hún var svo ágjörn
svo kemur hann heim seint um kvöldið
þangað sem hann var daginn áður og aftur kemur kemur konungsdóttirin með þernum sínum
og nú situr hann
hann gat brotið hann saman og látið hann í vasa sinn og svo gat hann líka sett frá sér stólinn og gat setið á honum
með með því skilyrði að ég fái að sofa fyrir framan rúmstokkinn hjá þér í nótt
að segja engum frá því en hún vildi vinna það til til þess að fá stólinn svo kemur hann um kvöldið og sefur um nóttina á gólfinu fyrir framan rúmið
hjá þér í nótt hún
kjóstu það sem skríður undir skörinni annars kem ég öllu upp um þig hún verður alveg í vandræðum hún veit að hann muni segja
segja föður sínum frá því að hann hafi sofið þarna inni og hún vill heldur ekki svo hún segist ætla að kjósa það sem skríði undir skörunum
kóngur sá þetta og varð svo reiður
þegar hún kaus þetta
að hann sagði henni það
svona fund og ef hún kysi hann aftur þennan óþverra sem væri þá mundi þá mundi það kosta hana lífið
svo um kvöldið seint um kvöldið þá kemur hann heim og spyr hana hvort hann megi sofa hjá henni já
mér er alveg sama ég á að deyja hvort sem er því ég kemst ekki út úr þessu öðruvísi segir hún þú mátt gjarna sofa þarna
sefur sefur í rúminu hennar
hún hún vekur hann og hann segir hún lætur brenna haminn og hann og
hann verði ljótasti
maðurinn svo verður hann þarna með mönnunum og hún kýs hann auðvitað og kóngur er ánægður með það þegar hann sá hvað maðurinn var glæsilegur og fallegur
og svo fór hann heim í ríki sitt
þá var kerlingin búin að eyðileggja allt í ríki hans þegar hann fer þangað þegar hann er giftur og og
er hún búin að eyðileggja allt og hrekja föður hans í burtu og alla bestu mennina og safna allra handanna óþjóðalýð í staðinn
í höllina hann lætur taka þetta allt saman og og drepa það og sest sjálfur að og verður kóngur þarna
þá er þessi saga búin hver sagði þér þessa sögu o ég man það ekki það er svo gamalt já hefurðu nokkurn tímann séð hana
hún hafi getað verið til á
ekki verið til á prenti náttúrlega ábyggilega ekki hvorki á fögrubrekku né þóroddsstöðum nei nei hún var ekki til á prenti þar
bara sögur sem mér voru sagðar þegar ég var stelpa
það var einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu þau áttu tvö börn sem
og sigurður þegar þau eru orðin dálítið uppkomin þá veikist drottningin segir að
hún viti það fyrir víst að hún er að deyja
að gefa þeim tvo hluti sem þau eigi aldrei að skilja við sig
hún gefur sigurði hníf sem bítur á allt en ingibjörgu gefur hún belti en ef hún hefur það utan um sig þá verður hún aldrei svöng
fær sér aðra konu
og svo þegar þau eru gift fyrir nokkru
þegar þau eru gift fyrir nokkru þá þá segir hún honum að fara og heimta skatt af löndum sínum
svo fylgir hún honum og börnin og börnin hennar líka börnin hans líka ofan að sjónum
þá segir hún við þau nú skulum við koma hérna upp á hamarinn þá sjáum við lengur til lengur til skipsins
þegar þau koma upp á
þar kistu og drottningin
gáið ofan í kistuna vitið hvað er í kistunni þau líta í kistuna og sjá að það er eitthvað voða fallegt niðri á botninum
þið skuluð ná í það segir drottningin þau teygja sig ofan í kistuna alltaf lengra og lengra en kistan er svo djúp að ná ekki í þetta
þá stendur hún upp og hrindir þeim ofan í kistuna lokar henni og hrindir henni ofan í sjó og segir farið nú til hennar króknefju systir minnar
svo eru þau að velkjast í sjónum lengi og vita nú ekkert hvar þau eru
þegar þau fer að svengja þegar sigurð fer að svengja þá lánaði hann hann henni stundum beltið sitt svo hann finni ekki
mikið til sultar loksins stoppar kistan
þá tekur hann hnífinn upp úr vasa sínum og borar gat á kistuna gægist út og sér það að hann er kominn að eyðieyju
en þó sér hann svolítinn kofa á miðri eyjunni nú stækkar hann gatið svo að hann getur komist út úr kistunni hann fer
heim á kofann
og horfir ofan í strompinn þá sér hann stóra tröllkonu fyrir framan hlóðirnar
hún er að baka kökur og sjóða kjöt og það er í trogi á borði á hlóðarsteininumm
og kökurnar eru þar í bunka hann sér það að kerlingin er blind
og hún hafði langan krók á nefinu ósköp ógeðslegan og hún
tautar alltaf við sjálfa sig seint koma konungsbörnin frá henni blánefju systir minni aldrei koma konungsbörnin frá henni blánefju systir
minni þá veit hann undir eins að þetta mun vera systir stjúpu hans stjúpu þeirra og hún hún hafi sent henni hann
svo læðist hann inn tekur bæði kjöt og kökur og fer út með það gefur ingibjörgu að borða þau borða þarna niðri í kistunni
ingibjörg var voða forvitin og hana langaði til að vita hvar hann fái þetta hann segir henni frá því
og lýsir kerlingunni
þá langar hana svo mikið til þess að sjá kerlinguna og biður hann að lofa sér að fara upp úr kistunni
hún var svo feit að hún komst ekki upp um gatið en hann gerir það á endanum að stækka gatið svo að hún gæti komist upp
en hún verður að lofa því að fara ekki að hlæja því hún sé svo hláturmild ef hún sjái kerlinguna hún lofar því ég skal ekkert hlæja segir hún
svo fara þau heim og upp á eldhússtrompinn en strax og hún sér
kerlinguna þá fer hún að flissa og hlæja þá verður
kerlingin heldur fegin og stekkur út
og hún nær í þau svo lokar hún þau inni í herbergi hún gefur þeim að borða sérstaklega gefur hún ingibjörgu mikið að borða
þá lætur hún hana reka einn fingurinn út út um gat
og bítur í hann til að vita hvort hún sé orðin nógu feit
hún segir sigurði frá þessu en hann var búinn að gera gat á milli herbergjanna
og þá segir sigurður hún ætlar sér ábyggilega eitthvað með þig svo býr hann til fingurbjörg eða úr beini
og lætur hana á fingurinn þetta skaltu alltaf hafa á fingrinum
alltaf bítur kerlingin í fingurinn og segir aldrei ætlar þú að fitna
svo fer hún að tala um það við sigurð tröllkonan hvort hann vilji ekki giftast sér það getur vel verið segir sigurður að geri það en hvað ætlar þú að gera við ingibjörgu systir mína
ég er að reyna að fita hana
í veisluna okkar það er ágætt segir sigurður svo fer hann að spyrja hana að því hvað hún sé eiginlega að gera á daginn
ég er að hirða geiturnar mínar segir hún
að flissa og hlæja þá
segir hún af hverju ertu að grá af hverju læturðu svona af því það komu skrímsli og drápu börnin þín
nú gastu ekki jarðað eitthvað af þeim segir hann jú ég jarðaði það sem ég náði í lét það í falleg líkklæði og bjó til kistur og jarðaði það
nú vil ég sjá grafirnar þeirra segir kóngur það skaltu ekki gera segir
hvenær heyrðirðu þessa sögu
o þetta er líka frá því að ég var krakki ég man ekkert hvur sagði mér hana
nokkurn tíma á prenti nei ekki það það var alltaf verið að segja krökkunum sögur á kvöldin til að hafa þau róleg og í rökkrunum líka það var siður þá
jæja þakka þér kærlega fyrir herdís
húsafelli fjórða ágúst nítján hundruð sextíu og sex
herdís jónasdóttir segir ævintýri
jæja hvaða sögu ætlarðu að segja okkur núna af hringi kóngssyni
það var einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu sem áttu sér einn son sem hét hringur
hann var mikill íþróttamaður þótti gaman að vera á dýraveiðum og hafði marga sveina með sér
einu sinni fer hann á dýraveiðar
en hann átti mjög fljótan hest og hann sér hind með gullhring í eyranu og langar til að ná í hana
hann ríður svo hart að hinir mennirnir geta ekki fylgt honum eftir því þeir voru ekki á eins fljótum hestum
svo hverfur hann þeim og þeir vita ekkert hvað
af honum hefur orðið
svo fara þeir heim og segja kóngi frá því
var leitað að honum í marga daga og hvurgi fannst hlini hringur var það nú rétt
og nú er að segja frá hringi
hann eltir hindina þangað til hún hverfur niður við sjó þá sér hann þar konu fallega konu
hvort hann heiti hringur hann
hann játar því
viltu gá hérna niður í tunnuna segir hún hann lítur ofan í tunnuna og sér eitthvað logagyllt niðri í tunnunni viltu ná í það sem er niðri í tunnunni segir hún
hann teygir sig ofan í tunnuna
og þá stendur hún upp og hrindir honum ofan í tunnuna og slær botninn í og hrindir svo tunnunni út á sjó
nei sko litla drenginn minn ég hef aldrei eignast son nú loksins fæ ég hann mikið
held ég kerli mín verði fegin
lítinn dreng
hann tekur hann og ber hann á herðunum heim í heim í kofa sinn kerlingin verður voðalega fegin
að fá lítinn dreng á heimilið og þau voru bæði svo afskaplega góð við hann hann fær
má alls staðar koma nema bara í eldaskálann þar má hann ekki koma inn en hann langar mest til að koma í eldaskálann því þangað mátti
hann ekki koma einu sinni nær hann í lykilinn og lítur inn
þá sér hann stóran hund sem er í járnfesti hleypur um á gólfinu og segir kjóstu mig kjóstu mig hringur kóngsson
hann þorði ekkert að segja flýtti sér að loka
svo fer hann aftur seinna þá opnar hann í hálfa gátt og það er alveg það sama hundurinn hleypur fram og segir kjóstu mig kjóstu mig
hringur kóngsson
ennþá segir hundurinn kjóstu mig kjóstu mig hringur kóngsson þá játaði hann því
svo líður nokkur tími
þá segir risinn við hann við erum orðin svo gömul að við deyjum bráðum en áður en við deyjum ætlum við að koma þér á land
en þú átt að kjósa þér einn hlut úr eigu minni
ég kýs það sem er í eldaskálanum segir hringur nú kaustu kaustu hægri hönd af dyrgju minni segir risi
en samt skaltu fá fá hana
þú ert ekki forvitinn spyrð mig ekki einu sinni hvað ég heiti hvað heitirðu þú skalt kalla mig snata snat
hvert ætlarðu að fara segir snati
ég veit það ekki þá skal ég segja þér það hér stutt frá er höll þar er kóngur
og hann á eina fallega dóttir þangað skaltu fara og biðja um vetrarvist kóngur mun veita þér það
en þú átt að segja honum það að þú viljir bara fá herbergi út af fyrir þig með hundinn
þú heldur svona mikið upp á hann þá skaltu láta hann fara á móti nautunum sem eru hér og enginn þorir að koma nærri
snati segir hringi frá þessu og segir honum að hann skuli segja kóngi að hann skuli gera þetta
en hann vilji ekki hafa neina menn með sér bara fara einn með hundinn sinn
svo leggja þeir á stað
bráðum mæta þeir nautunum snati
segir ég ætla að fara á móti stóra nautinu farðu á móti því litla svo er
þarna ráðist á nautin
og áður en
áður en langt um líður þá kemur snati til hrings
því þá er hann búinn að vinna á stóra nautinu og fer að hjálpa honum með litla nautið svo þegar þeir eru búnir að vinna á báðum nautunum þá taka þeir húðirnar
eins og þeir áttu að gera og og hausana
snati segir leggðu leggðu húðirnar á bakið á mér og berðu hausana heim
svo fara þeir heim kóngur verður mikið hrifinn af þessu
en rauður er ennþá afbrýðisamari en vant er
dýrgripina
sem að töpuðust fyrir jólin í fyrra hann getur sjálfsagt haft upp á þeim það er ekki hægt segir kóngur það hefur enginn fundið þá hvernig sem ég hef látið leita
þú hefur nú lofað þeim sem fyndi dýrgripina að þeir skyldu fá dóttir þína ég held að þú ættir að reyna að vita hvað hringur getur segir rauður
þú skalt halda í rófuna á mér en ég ætla að stökkva upp
hann stekkur upp og hringur heldur í rófuna á honum
þegar þeir koma upp á fjallið þá koma þeir að stórum hellir það rýkur upp úr hellirnum þeir kíkja ofan um gatið
þar er stór pottur á hlóðum og grautur í honum en fyrir framan hellirinn liggja fjögur tröll
tvö stór og tvö lítil
þau sofa þar öll svo vakna þau og tröllskessan segir
segir nú förum við að éta grautinn svo éta þau svo mikið af grautnum
af því þeim þótti hann svo góður af því að hringur hafði sett saltið ofan í grautarpottinn
þau skilja samt ekkert í því
hvað hann var saltur
en þegar þau eru búin að éta grautinn þá fer þau að þyrsta og þá biður hún strákinn að fara út og ná í vatn handa sér
strákurinn segist ekki gera það nema fá gullskikkjuna góðu það var einn af mununum sem
hann átti að finna
hún lætur hann hafa hana strákurinn fer út með gullskikkjuna leggst niður og fer að drekka úr ánni sem var mjög djúp og straumhörð
þá ráðast þeir á hann og henda honum ofan í ána
svo fara þeir
þá segir kerlingin nú er strákurinn farinn að leika sér og kemur aldrei með vatnið farðu nú stelpa og sæktu mér vatn
farðu nú út karl og sæktu mér að drekka því krakkarnir hafa farið að leika sér
ég geri það ekki nema ég fái gulltaflið góða segir risinn þú ert þá ekkert betri en krakkarnir farðu þá með taflið segir hún
svo fara þeir inn og mæta henni í göngunum og þá segir hún þegar hún sér hundinn þú ert þá kominn hingað hringur kóngsson
þá þá rýkur snati á hana og fellir hana klórar hana en hringur eys á hana sjóðandi heitum graut úr pottinum og vinna þannig á henni
nú skalt þú liggja í bælinu mínu í nótt en ég ætla
liggja í rúminu þínu um morgunin vekur snati hring og segir honum
komdu og sjáðu verksummerkin eftir nóttina
hann sýnir honum
sverðið er í hendi á manni
þá segir snati
þessi hendi kom inn
en ég hjó hendina af og þetta er
hendin af honum rauð
nú segir segir hringur segir rauður kónginum að hringur hafi höggvið af sér hendina
en þá fer fer fer hringur með hendina með sverðinu í og sýnir kóngi og segir að þessi hendi hafi komið þarna inn um gatið og ætlað að drepa sig og hann hafi orðið að verja sig
þá verður kóngur svo reiður að hann lætur taka rauð og drepa hann
svo var búið til veislu og þau giftu
sig hjónin
en snati
hann yrði að gera það fyrir sig af því hann hefði hjálpað honum svo mikið að lofa sér að sofa hjá hjá þeim fyrstu brúðkaupsnóttina
það var nú auðvitað gert
og um nóttina vaknar hringur við það liggur maður til fóta hans í rúminu en hundshamurinn á gólfinu
hann lætur brenna haminn og vekur svo hring sem segir honum að hann segist heita hringur vera
öðru landi
hann hafi eignast vonda stjúpu
hún hafi lagt þetta á sig og það sé hann skyldi ekki komast úr álögum
fyrstu nóttina hjá hjá
öðrum hringi nafna sínum hringi
svo komst drottningin að því stjúpa mín að
sér í hind og narraði þig að sjónum og setti þig svo í tunnuna hún vildi koma þér fyrir fyrir af því hún hélt að þú myndir leysa leysa mig úr álögunum
og það er sama konan og var tröllkerlingin sem var í hellirnum
þá er þetta nú búið
hver sagði þér þessa sögu ég hugsa að mamma hafi sagt
ekki hef ég séð hana á prenti
hann segir hefurðu borðað mikið í morgun ekki er það nú mikið segir
ég át kallinn og kellinguna kúna og kotið askinn minn og spóninn minn og eins fer ég með þig og þar gleypti hún hann
svo gekk hún ennþá áfram og svöng ennþá
mætti hún öðrum manni sem að hét hét rauður rennandi hann segir hefurðu borðað mikið í morgun
það nú mikið segir gípa ég át askinn minn og spóninn minn kallinn og kellinguna kúna
og kotið
rauð rennandi og eins fer ég með þig og hún gleypti hann þarna og áfram hélt hún enn var hún svöng
þar þá sér hún þar menn sem voru við einhverja vinnu þeir voru að moka til einhverjum haug
þeir segja hefurðu borðað mikið í morgun ekki er það nú mikið segir gípa ég borðaði kallinn og
þetta er nú ekki
er nú heldur mikið svo hélt hún ennþá áfram og hittir nú menn sem eru þar við einhverja smíðavinnu
og þeir segja við hana hefurðu borðað mikið í morgun æ ekki er það nú mikið segir gípa ég
ég borðaði kallinn og kellinguna kúna og kotið askinn minn og spóninn björn betlara rauð rennandi og fjóra menn á haug og eins fer ég með ykkur
gleypti þá þarna þó nokkuð marga
hún orðin loksins södd og leggur hún sig út af og að hvíla sig
en svo var þarna einhver við sem hélt sá að þetta var ekki eðlilegt og spretti á maganum
á aumingja gípu og það kom allt saman lifandi
líklega hefur hún
svo ekkert vaknað aftur kellingargreyið sagan er svo búin
þetta er nú ekki mikið lag
jú ævintýri eitt ég veit uppskrifað í línum krummar tveir í kátum reit krunkuðu nefjum sínum
annar sagði
eg í gær var út á vík að synda leit ég
lúður tvær þá langaði mig til kinda
ég stakk mér þá ofan í sjó sem ekkert væri að grandi hélt á sinni í hverri kló og hafði mig að landi
hoppar krummi hinn út tér hreystiverk er þetta en ég skal segja aftur þér ævintýrið rétta
ég var suður við ósa í haust ölvaður
lítt í kolli sæta heyrði ég svana raust þeir sungu á einum polli
settist ég með sæmd og kurt á sjóinn hjá þeim niður allir hafa það ýtar spurt að einhver söng ég miður
skrumarar þetta skrafa tveir skrökva báðir og ljúga öllu þykjast orka þeir og upp í loft svo fljúga
lag heyrðirðu heima hjá
þá vorum við náttúrulega
ég sat oft sat nú náttúrulega oft með systkinum mínum ég var nú með þau eldri já sem svæfði þau og þá var það
náttúrulega afskaplega oft að maður sönglaði eitthvað svona
þetta er nú ekkert mikið kvæðalag
seggir róa setja fram selabátinn mjóa ýtar sex á öldudamm að árum kreppa lófa lófa klepp kreppa árum að oft um
flyðrugeima bragnar sex á borðaglað bátinn láta sveima
komnir þeir í mát þreyttir á selaveiði
veiði sela vil ég nú víkja nokkuð betur vægðarlaus er vinna sú víst hún margan letur
letur hún og lýir þann sem lítið hefur fóður lúinn ekki karlinn kann kulda þola róður
róður ekki þola þeir þént sem lengi hafa betra væri langt í leir
sig láta niður grafa
grafa brattar bylgjur sig beisk eru raunaélin
aftur tók
fyrir mig aftur að róa í selinn
selinn róa sex frá bæ sá er gamall vandi nýjar fréttir nú ég fæ þeir náðu varla landi
landi náði nauðum úr nú er upp settur bátur sefaðist þeirra sorgarskúr
seggurinn hver var kátur
kæti vex þá köppum með kalt þó væri í sinni
mun svo láta masi hlé og mærðar hróður linni
þetta búið víst sleppti ég ekki einhverju úr því þetta lærðirðu hérna á skarði já ég lærði þetta hérna
af fólkinu hér já örugglega ég hugsa lært það af jóni bónda já
ég hef kunnað þetta síðan að ég var ja ég man ekki eftir því hvenær ég kunni það
en mér finnst að annaðhvort er það frá mömmu eða jónasi móðurbróður mínum já en hún segist hafa heyrt þetta
handan yfir eða á dalvík eða einhvers staðar
tuttugasta og fimmta júní sextíu og níu að skarði í
jón jóhannsson bóndi þar og sigrún guðmundsdóttir kona hans
drengurinn drjóli hvar varstu um jólin ég var suður á helgafelli að sníða mér kjólinn
kjólinn hvað fékkstu í kaupið það vara meira en raupið gimbur og geldá
og tvær stikur vaðmáls hvað gerðirðu við það ég gaf bónda mínum stakk og stutthempu og stangaða brók
móður minni pils og hempu og þó gekk af alin hana fékk smalinn datt hann oní dalinn og þá varð hann galinn
aldrei fékk hann smér að smakka alla þessa viku á bakka
innan kom í mosfellssveit til hennar gunnu í garðareit
manstu nokkuð hvort þú lærðir þessa þulu snemma
ég man ekkert um það bara síðan
ég ég man það vel að ég sat oft með systkini mín svæfði þau
og þá rifjaði ég upp kannski upp allar þulur sem að ég mundi eftir já og þannig hefur þetta fest fest í mér já
þú leyfir okkur nú að heyra heyrði ég hamrinum
maður fer nú víst að verða verða rám
heyrði ég í hamrinum hátt var þar látið og sárt var þar grátið
búkonan dillaði börnunum sínum ingunni kingunni jórunni þórunni aðalvarði ormagarði
eiríki og sveini ekki heiti ég eiríkur þó ég sé það kallaður
ég er sonur sylgju sem bar mig undan bylgju bylgjan og báran brutu mínar árar langt fram á sjó höfðu þær í kló
hornin löng og mjó allar mínar sorgirnar batt ég undir skó haltur er hestur minn en ríða verð ég þó
raulir þetta ekki attur já ég aðeins já það var nefnilega það sko aðeins attur það er allt í lagi
skulum sjá
það er gott að hafa þig á hnjánum elskan
heyrði ég hamrinum hátt var þar látið og sárt var þar grátið
búkonan dillaði börnunum sínum ingunni kingunni jórunni þórunni aðalvarði ormagarði eiríki
og sveini ekki heiti ég eiríkur þó ég sé það kallaður ég er sonur sylgju sem bar mig undan bylgju
bylgjan og báran brutu mínar árar langt fram á sjó höfðu þær í kló hornin löng og mjó
allar mínar sorgirnar batt ég undir skó haltur er hestur minn en ríða verð ég þó
stígum við stórum stundum til grundar belg ber ég eftir mér barnanna fulla
hver er kominn út í björn á brotnu skipi hvað vill hann björn að biðja um nálar
hvað gerir hann með nálar sauma að segli hvað er að segli slitið af veðri hvað gerði hann af nálunum
sem hann fékk í fyrragær
hann fékk hala bróðir þær hvað gerði hali bróðir af kastaði út á miðja götur og sagði
að brenna skyldi baki þeirra sem ættu hvað ertu að
segja núna ég er að syngja tölur mínar gott barn í kvöld en heilagt er á morgun
við skulum stígt hægt í kvöld enn á morgun meira þá kemur gleðifólkið fleira
stígum við stórum stundum til grundar belg ber ég eftir mér barnanna fulla hér læt ég skurka fyrir skáladyrum vaknaðu gígur ei vill gígur
við stórum stundum til grundar belg ber ég eftir mér barnanna fulla
hér læt ég skurka fyrir skáladyrum vaknaðu gígur ei vill gígur vakna hver er kominn
björn á brotnu skipi hvað vill hann björn að biðja um nálar
hvað gerir hann með nálar sauma að segli hvað er að segli slitið af veðri
hvað gerði hali bróðir af
kastaði út á miðja götur og sagði að brenna skyldi baki þeirra sem ættu
ekki þeirra er með færu
núna ég er að syngja tölur mínar gott barn í kvöld en heilagt er á morgun
við skulum stíga hægt í kvöld en á morgun meira þá kemur gleðifólkið fleira
var það ekki rétt núna jú bara ekki sungið nema svo ósköp lítið það er allt í lagi
þetta er í lagi vinur tækið er ekki í gangi
má byrja hátt sko
hætt'að hrína mangi minn á morgun kemur skipið
og sykurinn