tiro-is/ismus huggingface dataset:
fyrsta veturinn eftir að þau giftu sig
en það var alltaf kallað pakkhús og ég man vel eftir þessu það var allt úr timbri og
held með með járnþaki eða bárujárnsþaki held ég að hafi verið
en svona var hjálmur alltaf
hann vildi ekki skulda neinum neitt vildi alltaf hafa fullar hendur af mat og öllu mögulegu
og var óspar á að hjálpa öðrum og hefur líklega
aldrei komið fyrir að nokkur maður hafi farið þaðan bónleiður til búðar sem kallað var
enda átti hann átta jarðir þegar hann hóf búskap sinn
eitthvað rétt nokkru fyrir átján hundruð og sextíu
ég gæti trúað fimmtíu og sex
en þær
gengu nú dálítið það gekk nú dálítið af honum hann átti meðal annars
þverfell í lundarreykjadal dagverðarnes í lundarreykjadal nei dagverðarnes í skorradal
mófellsstaði í andakíl þingnes í andakíl eskjuholt í borgarhrepp
hreðavatn í norðurárdal
og hamrenda í stafholtstungum þessum jörðum man ég öllum eftir en þær voru ekki orðnar held ég nema fjórar þegar hann dó
upp úr átján hundruð níutíu og fjögur líklega
svo það gekk heldur af honum
nú ekki grætt á öllum viðskiptunum en tapaði furðu litlu því hann átti alltaf nóg hey þó
að að komið væri með horgemlinga þá var hann aldrei í nein aldrei kom aldrei fyrir að hann yrði heylaus
en faðir minn sagði mér einu sinni hefði hann verið búinn að láta svo mikinn af matvöru að hann átti að það var ekkert heima
nema mjólkin úr kúnum en það gerði honum ekkert til sagði faðir minn
hann átti hest á járnum og reið út á akraness og var ekki lengi að koma aftur með
vappar um marga hesta
ágætt þegar að þegar að auðugir menn eru ekki verri en en þessir karlar hann var
hann var eiginlega sómamaður held ég en þessar sögur hefur faðir þinn sagt þér já
ekki allar heldur margrét hjálmsdóttir hún sagði mér söguna
af veiðinni af netinu hún sagði mér það margrét hjálmsdóttir sem er dáin
fyrir einu ári dó nei ekki einu ári heldur dó síðastliðin sumar síðastliðið sumar þá níutíu og eins árs gömul
móðir björns sveinbjörnssonar sem var lengi sýslumaður í hafnarfirði settur sýslumaður í hafnarfirði
hún sagði mér söguna
um bæði um veiðina og líka um það þegar hann þegar hann gaf einhenta manninum
ferjutollinn
nú ekki muna mikið eftir föður sínum hún var víst ekki nema innan við fermingu eða eitthvað
unglingsstelpa þegar hann dó innan við fermingu áreiðanlega
hún mundi alltaf eftir eftir því hvað hann var glaður þegar einhver kom og borgaði honum skuld sína
og hvað hann var alltaf vís til þess
að gefa eftir
nú þetta er nú orðið
orðið annað öðruvísi núna
en var þegar þetta stórbýli var þarna og
og hann gat kostað dætur sínar á skólum til reykjavíkur meira að segja
sjálfur hafði hann
að læra
hjá föðurbróður sínum halldóri einarssyni sýslumanni á leirá
hann var þá sýslumaður í höfn en það er um halldór einarsson að að segja hann var
hann er hans nafn mun lifa lengi vegna þess að jónas hallgrímsson
orti í kveðjusamsæti hans þetta kvæði hvað er svo glatt sem góðra vina fundur
og þar í stendur og heill og heiður halldór okkar góður og hjartans
bestu óskum kvaddur sért
því þú ert vinur vorrar gömlu móður og vilt ei sjá að henni neitt sé gert gakk þú
karlmannsdug að ströngu starfi
karlmannshug að ströngu starfi já studdur með dug og lagasverðið bjart
og miðla þrátt af þinnar móður arfi þeim sem að glata sínum bróðurpart
halldór dó barnlaus
og fremur ungur
sá ekki þennan afa minn því hann var
dáinn áður en ég komst til vits
er best að segja ekki meira
það það það eru náttúrlega allir dánir sem eitthvað vissu um hann
öll hans börn eru dáin og margrét sem var yngst
dó í ágústmánuði síðastliðnum níutíu og eins árs gömul
en hún mundi allt fram á síðustu stund
hvað varstu gömul þegar þú heyrðir þú þetta þessar sögur
þessar sögur sagði mér margrét ekki fyrir mörgum árum um veiðina og gjöfina og ferjutollinn
en faðir minn sagði mér um heimilishætti töluvert hvernig heimilisbragur var í þingnesi
sjálfur fór hann alltaf til sjós
suður á vatnsleysuströnd
og reri þar til fiskjar
og var hjá guðmundi á auðnum guðmundur á auðnum átti dóttur mjög fallega sem kristín hét
og þau voru mestu vinir
og hún og hann átti mynd af henni við sátum oft og tefldum sagði hann
þessi þessi kristín giftist síðan páli amtmanni
en þeirra hjónaband var mjög stutt þau eignuðust aðeins einn son sem heitir kristinn briem
því hún hún dó af barnsförum
en hún var talin einhver fallegasta stúlka
og eftir myndinni að dæma er hún alveg framúrskarandi falleg þessi mynd er til
hann hefur ekki kunnað að segja neitt af benedikt þessum
nei guðmundi á auðnum guðmundi já
ja um guðmund á auðnum veit ég ekki mikið nema að hann þótti
ákaflega mikill maður á sinni tíð
og stórríkur hann var kallaður guðmundur ríki á auðnum
og dóttur átti hann utan hjónabands eða að minnsta kosti ekki hún var ekki hjónabandsbarn hét björg fjeldsted
það er að segja hún giftist
hún giftist
ég man nú ekki hvað hann hét en ég
þekkti hana
og hún ólst upp hjá honum
en hún átti einn son hann er nýlega dáinn
gengu nokkrar sögur af andrési það gengu nú víst margar sögur af andrési
góðar og og
kveður þessa vísu við hana
taktu barn af björgu á fossi blessuð anna svo þér veiti ég virðing sanna um þessa vísu veit ég því miður
ekkert annað en að björg anna þessi fer strax daginn eftir að fossi og og tekur barn af
fátækri konu sem björg hét
en þar var ómegð mjög mikil og ekki
neitt til að lifa
fátæktin var svo óskapleg eins og oft var á á þeim árum
hvert hvert þetta barn hefur verið veit ég ekki um en mér var sagt að það hefði
farið vel
hver sagði þér þetta þetta sagði mér ingibjörg sigurðardóttir sem að var seinni kona boga sigurðssonar kaupmanns í
búðardal og var póstafgreiðslumaður þar lengi þessi kona var kennslukona á lundum þegar að ég var
innan við fermingu og var ég þar
hjá henni þriggja mánaða skeið tvo vetur
og hún sagði mér ýmislegt norðan úr húnavatnssýslu og meðal annars þetta ingibjörg lifir enn og er komin hátt á tíræðisaldur
mig langar til ð segja ofurlítið meira
um ingibjörgu
þessa merkiskonu
hún var þá ógift þegar hún var að kenna á lundum en komin í eitthvað aðeins yfir þrítugt
og einhvern tímann var hún að sýna okkur myndir í albúmi sínu
ég þá mynd af mjög myndarlegum manni og laglegum og segi við hana
hann heitir bogi segir hún
þetta verður maðurinn þinn segi ég ertu frá þér krakki hann er giftur og náfrændi minn það kemur ekki til mála
mér er alveg sama um það hann verður samt maðurinn þinn ég var þá
þrettán ára gömul það fór nú svo
að hún giftist boga sigurðssyni í búðardal og þau bjuggum saman
svo lengi sem hann lifði eftir það var hún póstafgreiðslukona í búðardal
og nú er hún á elliheimilinu grund
og búin að missa sjónina
þú varst að segja mér þarna af
ljóða ljóðagerðinni h f já
kann nú ekki mikið um það
en það mun hafa verið nítján hundruð þrjátíu og þrjú fjögur
sem að við bjuggum saman höfðum saman íbúð anna guðmundsdóttir núverandi bókavörður í hafnarfirði
og fyrri maður hennar guðmundur sigurðsson
höfðum saman eldhús og ég hafði eina stofu hún tvær
þangað kom mjög oft steinn steinarr skáld og ég held hann hafi komið þar flest kvöld ef ekki öll
sat þá venjulega í eldhúsinu stundum voru þeir inni í stofunni hjá mér og guðmundur
og steinn stofnuðu með sér
h h h f ljóðagerðin hét félagið að það var þannig
að fyrsta vísan inngangur inngangur eða
segja lög félagsins eru þannig
félagið heitir h f ljóðagerðin helst það beitir miðrýminu á sér
uppi leitar andans beittu sverðin aldrei gleymir standpunktinum hjá sér
þetta mun steinn hafa gert einn venjulega var það þó svo að steinn orti upphaf vísunnar
var síyrkjandi og byrjaði alltaf á ný nýjum nýjum nýjum nýjum nýju og nýju upphafi en
stóð alltaf í honum þegar hann
botna og þá var venjulega sagt hanna guðmundur botna þú
en það stóð aldrei á guðmundi hann var svo hraðskældinn að ég hef ekki þekkt annað eins
ég kann nú eitthvað af þessum vísum frekar fáar þó en eina man ég um ásmund jónsson
frá skúfsstöðum sem við kölluðum nú venjulega skúfstið en það var þorsteinn frá bæ sem gaf honum þetta nafn
og hún er svona ásmund prísar óðar dís engan kýs ég honum fremur
diktarinn íslands djarfur rís og dýrar vísur saman lemur
þær voru nú margar fleiri vísurnar og steinn aldrei þessu vant skrifaði þær upp sjálfur ég á handritin
en margar vísur urðu nú aldrei
færðar í letur neins staðar
þær gerðust aftur í eldhúsinu og í nokkra daga voru voru þeir að berja saman eina vísu sem ég held að steinn hafi nú átt mestan
þáttinn í en hann langaði ákaflega mikið til að yrkja fallega um önnu því hann var mjög hrifinn af henni enda var hún falleg stúlka
og þessi þessa vísu kann ég og ég geri ekki ráð fyrir að hún sé neins staðar
hafi neins staðar verið skráð og sennilega ekki margir sem kunna hana
en hún er svona bjóla á fjólubláum
kjól með bólu um jólin rólar
himna sjóla hani gól
hól til njólu sólar
þá voru þeir komnir
út í það að yrkja undir svona dýru rými að það lá við að þeir reistu sér þar
hurðarás um öxl og þó þarna stóðust þeir nú mátið í þessari vísu
já eins og ég sagði áðan þá
dáðist steinn mjög að önnu
þeir voru ákaflega góðir vinir guðmundur og hann og og þetta var allt andlegheit voru allt andlegheit það var ekkert áreiðanlega ekkert annað
var trúlofuð honum
ég man nú ekki alveg orðrétt bréfið en innihald þess var hvað það væri sem hann gæti boðið henni boðið upp á ef hún vildi nú
giftast sér
jú hann ætlaði nú að
hafa eitthvert húsnæði en svo sérstaklega hafði hann mjög mikla löngun til þess að hafa nokkrar hænsn hænur
og það var aðallega af hænunum sem að þau áttu
að hafa sitt lifibrauð
þegar hann er búinn að útmála þetta fyrir henni hvað
dýrð þetta er nú sem hann ætlar að bjóða henni upp á sem voru nú tvær eða þrjár hænur sem koma náttúrlega með nokkur egg
þá segir hann endar hann bréfið með þessum orðum
en ef þú ekki vilt þiggja þetta þá getur þú átt gvend
það gerði hún líka hún átti guðmund eftir þetta
jú ég kann nú
vísu eftir stein sem að
ég veit ekki hvort hefur verið prentuð nokkurs staðar en hún var nú ekki ort í þessu húsi okkar
en sennilega kunna hana nú einhverjir
dýrlegt vesen hár til hnés himna
svo illa að mér að ég veit aldrei hvernig á að beygja orðið
hvernig hvernig hvernig hvernig hefur þú lært vísuna ég lærði hana það er ekki það það er bara ég sjálf sem
er ekki viss um ég fari rétt með
þá er best ég fari með hana hún er
er önnur vísa já
heims á gandreið hátt með rass herra fjandinn slæst við krist
margur andlaus ákvað pass en annar grand í lífsins vist
orti
einn já þetta gerði hann einn ja mikið
ég er ekki viss um nema að það gæti skeð að
að það hafi verið botnað fyrir hann að þá hefur það verið karl ísfeld sem hefur botnað þetta
en um harald sigurðsson einkavin sinn
sem var mjög það var mjög stór maður og og
og myndarlegur á velli steinn
aftur lítill grannur smávaxinn allur þeir voru eins og litli og stóri þegar þeir voru saman
en haraldur var hans einkavinur báðir mikið og um hann gerði hann þessa vísu
foldar naður fór í bað fannst oss það stórundur
ætlaði að vaða út á hlað álma glaður þundur
og aðra vísu gerði hann um hann
fyrst að sarinn fontamara frá lét hjara lengur má
ætti hann að fara að fara að fara að fyrirfara sér já
ég fékk nú ég fékk nú
sagt ekki verið í ljóðagerðinni
eiginlega í ljóðagerðinni
það var á sama tíma og ljóðagerðin var að myndast ég á nú nokkrar af þessum vísum skrifaðar með eigin hendi steins
já þú varst að tala þarna um þetta er um þiðrik á háafelli já getirðu ekki sagt mér sögur af þiðriki á háafelli
þiðrik á háafelli já
jú þiðrik á háafelli hann var giftur
fyrsta kona hans mun hafa verið ömmusystir mín
en en seinna
giftist hann
já hann giftist einhverri ég man nú ekki hver hún er
ég man eftir honum hann var heldur illilegur maður honum varð það á að eiga barn með stjúpdóttur sinni
hann var drykkfelldur og rosi við vín um hann gerði eyjólfur ljóstollur þessa vísu
þiðrik setja þyrfti í bönd þar er
fólgin hrekkja lund grimmilega vænan vönd vanda skyldi á slíkan hund
ég er ekki alveg viss um að ég fari hárrétt með hana
en þó held ég það
eyjólfur ljóstollur var prýðilega vel skáldmæltur og gáfaður hann var ömmubróðir steins steinars
móðir steins steinars etelríður
var dóttir
kerlingar inn á kotströnd sem kallað var systir eyjólfs ljóstolls og þar átti hann venjulega heima heimili hjá þessari systur sinni
hann flakkaði um borgarfjörðinn eftir að hann var orðinn gamall
og drykkjusjúklingur
en margar af vísum hans lifa enn á vörum fólksins en hafa aldrei verið skráðar
það er best að ég lofi já já
eyjólfur var mjög ástfanginn í í í guðrúnu hjálmsdóttir í þingnesi föðursystur minni
og til hennar orti hann ástarljóð
sem ég kann og ég veit ekki til að neins staðar sé skráð
ástin er sérhver andardráttur ástin er guði helgað mál
ástin er hjartans hörpusláttur hrífandi gjörvallt líf og sál
ástin er heit og ástin er sterk ástin er drottins sigurverk
væri nú gaman mér hefur verið tjáð að þessar vísur væru eftir eyjólf um sigurð
sem kallaður var straumur faðir þorvaldar í álftártungukoti
en þorvaldur var afi þórarins
þorvaldar þórarinssonar lögfræðings
en um um sigurð straum er þessi vísa
öldu glaumi alvanur ei við tauma liðugur siglir naumur sjómaður sigurður straumur kallaður
það er ekki víst að hún sé eftir eyjólf
og best kannski að
staðfesta ekkert um það
en hina tel ég vera eftir eyjólf og hún er svona
stanslaust flaug um fold og laug frekur kjaftastraumur orðinn að draug á öskuhaug eldhús raftaflaumur
ég man nú ekki sko þetta er svo mikið til af þessu
þessi vísa eftir hann þorstein jakobs já hér er jújú manstu nokkuð tildrög til hennar ja þorsteinn jakobsson
frá húsafelli
sonur jakobs þorsteinssonar eins af þeim þeim
já þeir voru fjórir bræðurnir hann var einn þeirra fjögurra bræðra frá húsafelli ástríður var systir þeirra sú fimmta
þorsteinn jakobsson er nýlega dáinn hann var
ákaflega sérkennilegur maður
frábær veiðimaður og kraftamikill og duglegur hann fór ekki í langskólanám
en hefði líklega alla hæfileika til þess
ég kann eina vísu hér eftir þorstein jakobsson hún er áreiðanlega eftir hann
hann glímdi mjög við erfitt rím vísan er svona
þá ég lá í gjáargljá gráa sá ég hjá mér á
snjáinn frá sér flá með tá
þá og smá í stráin ná
þorsteinn var
á skólanum á hvítárbakka
eftir að sigurður þórðarson stofnaði
lýðháskólann þar og þar ortu þeir mjög mikið bæði þorsteinn og og aðrir
og um þorstein kvað bergþór á ölvaldsstöðum faðir páls bergþórssonar veðurfræðings þessa vísu
þorsteinn hreða er hugaður heitur eða svellkaldur
syndir og veður sjálfstæður syngur og kveður raddgóður
fer nú svolítið skrýtilega með hana
en ég man nú ekki hvort að ég hef á takteinum vísur eftir eftir þorstein
en tvennt var það sem hann hafði hrósað sér af aðeins tvennt
hvað hann væri fljótur að hlaupa og hvað hann væri mikill kvennamaður
líklega hefur enginn séð hann hlaupa hins vegar var hann frábær maður og steypti sér út í hvítá í gaddfrosti
kvennamaður hefur
kannski ekki getað kallast mikill en hann
var þó einu sinni trúlofaður
þetta er nú bara svona lítilfjörlegt
það er sko eiginlega ósköp lítið af þessu sem hægt er að nota heyrðu en svo er þessi þessi hérna jakob
jakob aþaníusarson já já það er jakob aþanías
venjulega kallaður hann var
talinn mjög vel hagmæltur hagmæltur og á seinni
minnsta kosti átti hann heima í barðastrandarsýslu kom þá oft á patreksfjörð
og vék þá ólafur jóhannesson konsúll og kaupmaður þar ævinlega einhverju að honum
eitt sinn er hann kom til
ólafs ég held í síðasta skipti sem hann kom þangað gerði hann þessa vísu
ég er orðinn oft á ferð ellin þó mig beygi það er soddan þarfamergð á þurfamannsins
vegi
ég hef heyrt að þessi vísa
væri eftir jakob
hylur gæran sauðar svarta soltinn úlf með geði þungu
dúfuauga höggormshjarta hunangsvarir eiturtungu
en ég sel það ekki dýrara en ég keypti það mér sagði
guðmundur björnsson sýslumaður á patreksfirði móðurbróðir minn að vísan væri eftir jakob aþanasíusarson
en hann var í fjöldamörg ár sýslumaður barðstrendinga
en veistu það hefur ekki verið sagt
um hvern þetta var en um hvern vísan er gerð það veit ég ekki hann sagði mér það ekki
ég hefði munað það annars
heyrðirðu aldrei sögur af honum þiðrik á háafelli ég
var innan við tvítugt þegar ég fór þangað og var þar í fimm ár hér um bil
ég var þar skrifari hjá guðmundi sýslumanni móðurbróður mínum
og ég geri ráð fyrir að ég sé fyrsti kvenmaðurinn sem hefur verið sýsluskrifari á íslandi
ég var hjá guðmundi
hundruð og átján
en þá hjá guðmundi hannessyni sem síðar var bæjarfógeti á siglufirði
en þarna þess vegna þekki ég já og og þekki nöfn á flestöllum þeim bændum sem heima áttu
í barðastrandarsýslunum báðum
á þessum árum frá nítján hundruð og sextán sautján og átján
og kannast við margar sagnir þaðan já þar af leiðandi já
og það er eins og gerist það
ber margt á góma mig hálflangar til að segja smásögu
sem að ég er nú ekki viss um að ég segi nógu vel frá
bíðum nú við en það var þannig að líklega einhvern tímann eftir að nokkru eftir aldamótin
upphaf þess máls er það að nokkru eftir aldamótin þá bjargaði sjómaður líklega úr tálknafirðinum
sjómönnum af frönsku skipi fyrir það
sjóðnum
sem að munu hafa verið um þrjátíu krónur á ári
og þó getur skeð jú ég held að þetta sé alveg rétt hjá mér að hann fékk árlegan styrk
þessi maður hét ólafur og missti hægri
handlegg fyrir vikið svo hann var einhentur
já það var það var eitthvert sinn að
það var stúlka sem trúlofuð var
sko það dettur úr mér nafnið bíddu nú aðeins jájá
já benóný
manni sem benóný
í tálknafirði var trúlofuð manni sem benóný hét
en en henni leist nú betur á ólaf
sem hafði þarna vissar tekjur þó að hann væri einhentur og sveik benóný en trúlofast ólafi
svona svo er nú það að þegar að þau ætla að gifta sig ólafur og og stúlkan sem ég man ekki hvað hét
þá ætlaði systir hennar að koma að sunnan á skipi og það þurfti að sækja hana út í fjörð á árabát
úr skipinu er benóný nú sendur ásamt fleiri mönnum
hann kemur stúlkunni heim en er þá harðtrúlofaður henni
það var systir brúðarinnar nú verður þeim báðum boðið í brúðkaups brúðkaupið fyrir vikið
og og þá er það að benóný
yrkir brúðkaupskvæði ég kann eina vísu úr því mjög skemmtilega
hann yrkir til brúðarinnar ég man þegar sá ég þig seinast svikarans fláráða mynd
skærast þú skeinst þá og hreinast á skraut búinn háfjalla tind
benóný hafði nú ekki lítið upp úr þessu því að hann fór nú reyndar í mál
út af konuráninu ólafs og dómur féll í því máli þannig
að ólafur var látinn ólafi var var
gert að greiða benóný þrjátíu krónur í peningum
og nýjar buxur ólafur var ákaflega stór benóný
en hann var svo ánægður þar sem hann hreppir þrjátíu krónur nýjar buxur og nýja kærustu
að hann þurfti nú ekki að kvarta eftir það
enda var hann mjög glaður
og eitt sinn er hann að koma á skipi úr reykjavík til patreksfjarðar það var glatt á hjalla
og dansað á skipinu og þá segir einhver við benóný
kærastan mín hún hún kann en kærastan þín dansar hún ekki
ja hún kann mannganginn
það var ýmislegt haft eftir honum
og einhvern tímann var það að þegar ég var skrifari hjá guðmundi hannessyni
þá gerði ég það vanalega að ég lögskráði skipin bátana það var mitt starf skrifara
en guðmundur hannesson les mér fyrir útlitið á mönnunum hvað þeir eru háir háralit þeirra og augnalit og annað því um líkt
og nú kemur röðin að að benna
og þá segir þá segi lít ég upp og segi jæja
og hvernig er svo augun í manninum lit segi ég við sýslumann
þá svarar benni
o ég held að þér ættuð nú að vita það best hvernig augun í mér eru
og guðmundur hló nú
og stríddi mér alltaf á þessu
nú svona ómerkilegt hjal
það bar margt skemmtilegt á góma svona eins og gerist og gengur
en heyrðirðu ekki mikið af ýmsum sögnum þarna fyrir vestan
sem þú manst ojú það var nú náttúrlega en þetta kemur nú ekki nei í kollinn á mér svona
ég held að hann hafi
manstu nokkuð af þessum
ég sá mér ég sá bregða fyrir stórum manni
þarna á ganginum og svo er ekki neitt ég held
þá koma þau hlaupandi til mín og segja mér að það hafi farið inn maður gríðarstór maður með
með snjókúlur
kastað annarri hjá sér fyrir framan grindina en hlaupið inn með hina í hendinni og hún stóð í rúmþilinu uppi
sú snjókúla en hin var fyrir framan hurðina við
þetta hefur eyvindur verið og enginn annar
það var fyrir jólin þeir voru nú allir fyrir vestan þá fjöldamargir
og þá heyrum við það um nóttina fyrst þá skall eins og
var og þeir stungu
við í skaflinn
svo leysti hann nú fer í hláku
svo heyrum við um nóttina að það fer allt af stað stafirnir og skíðin niður eftir svellinu við skiptum okkur ekkert af því
svo heyrum við í ýmsu svo er farið að berja
svo klukkan fjögur um nóttina þá barin gríðarmikil högg þá varð ég ill ég sofnaði ekkert
ég hafði nú ljós líka en svo fer ég fram úr og segi því fara til fjandans
það kom nú ekki aftur
komu menn af einum bæ sem að var bara sérstakt hvaða bær var það ha hvaða bær var
það var alltaf haft við eitthvað sérstakt um þær
átti að fylgja þeim draugur
ekki hugmynd um það ég veit ekki hvernig það er ég þekkti þá ekki nema bara að ég þekkti mennina
fylgdist ekkert með þeirra því neitt
neitt með þeirra nema ég vissi til að þeir komu stundum
og þá var alltaf eitthvað vart við
hvaða draugar voru svona
annar á steig hallinvangi þriðji mópeys hver hvað hét annar
hallinvangi hallinvangi já hallinvangi
ég held að ég hafi séð hann einu sinni
ég var við vorum að taka á móti mó tvær
og þá kemur til okkar einn drengur
og hann við heyrðum hann ekki segja neitt en töldum til að hann myndi vera að kalla á okkur og við fórum inn
ekki vera að kalla á okkur þá er hann þá var hann uppi rúminu
þá var kominn kominn maður frá steig þetta
þessi þessi hallinvangi og mópeys þeir áttu hann og marðareyrardraugurinn hann átti að hafa skapað þá finnur
ekki hvers son hann var þarna í hælavík eða þar einhvers staðar
sendi þeim sinn drauginn hvorri
þetta var nú sagt í gamla daga
mópeys gerði nú oft vart við sig
en hina vissi ég nú lítið um marðareyri var nú lagt í eyði
marðareyrardraugurinn já hvernig var hann tilkominn þessi
og vildi fá hana segðu mér nú betur af þessu þetta var svo stutt
og hann vildi fá hana og fékk ekki og þá átti hann að hafa sent henni þennan draug
og maðurinn hennar hann dó dó rétt á eftir
svo áttu átti hún sjö átta ára dreng með honum
svo flutti hún svo þaðan og á höfðaströnd
þá dó hann þessi maður
hann hafi dáið á marðareyri svo svo giftist hún bróðir hans
svo var sagt einu sinni að
kvöldtíma um haustið þá var þá var barið hjá þeim
hann fór út maðurinn og hann kom inn aftur og sá fann ekki neitt sá varð ekki var við neitt
þegar hann er rétt sofnaður þá rekur barnið upp
það hefði klipið sig köld hendi og hann fékk þá tak og dó eftir eitthvað viku drengurinn
svo þá kom nýr prestur að að hérna grunnavík
og hann kom til hans þessa manns og hann sagði honum það að fór að tala við hann og þeir voru bara báðir
ég hef heyrt það sagt að hann hafi sagt honum að hann hafi fengið
vondan gest
en svo talaði hann nú eitthvað við hann svoleiðis og hann hefði sagst getað
varið hann og allt hans á meðan hann hann lifði þessi maður
en svo náði það ekki lengra að hann myndi verða gamall það varð hann líka
veiktust bæði fóstursonur hans og sonur
og þeir dóu með stuttu millibili
svo veit ég nú ekki neitt meir
ég veit að mópeys er til
var um marðareyrardrauginn já já og hallinvangi hallinvangi hann var á steig
já það var þar var
kona hún hét margrét hann ætlaði að fá hana og fékk hvoruga
ég veit ekki hvort að þú hefur nú einhvers staðar lesið líka um finn
í smásögum einhverjum ég nei hefurðu nokkurn tímann lesið eitthvað um hann ja ég
hef lesið þetta um það að hann ætlaði að fá þessar konur gengu
gengu þessar sögur ekki þarna fyrir norðan
þetta var samtíðarfólk sem sagt já já
heyrðir þú þessar sögur ég heyrði þetta já
og þessar konur ja þær lifðu fram á minn dag
þessar báðar en þá voru þær náttúrlega orðnar eldri manneskjur já
hver sagði þér þessar sögur
fólkið sem ég ólst upp með heyrði þetta gekk þetta var þetta nábúafólk
vera neitt skæður
það sagði fátt af því það vissi enginn þetta voru nú engin engin heimili þar nálægt og ekki neitt
það var dó fyrri maðurinn hennar honum var kennt það
þessum einu sinni voru þeir að fara frá marðareyri albert frá marðareyri var hann að fara til
ekki heyrt hans hann nefndan hann
frá hesteyri
nei hann er náskyldur frændi minn
við áttum þær voru tvær systur þær voru ömmurnar okkar systur systurnar okkar alberts
móðir alberts já það var rétt það var móðir alberts og og amma mín þær voru systur
þá fer hann um veturinn
með þorra þá fer hann til bolungarvíkur til að fara að róa þar um veturinn
og þegar hann fer fyrir grunnavíkina þá telja þeir sex á bátnum skipinu svo vita þeir ekki meira svo þegar
og þeir skilja ekkert í því hann albert var við stýrið og hann skildi ekkert í því hann gat ekki varið
taldi þá vera gott veður
og virtist það