tiro-is/ismus huggingface dataset:
en í því hleypur nautið í hana og skellir henni flatri og kastar sér svona eins og yfir lærin á henni og þá hleyp ég að nautinu og
og slæ það yfir nefið með stafnum íbenholtsstafnum og þar fór skaftið í þrennt
og þar endaði ævi
þessa merka
skafts
og eftir það þá var nú nautið hrætt við mig þegar við rákum kýrnar fram eftir og á kvöldin varð það mjög hrætt þegar það sá mig og hljóp inn í
inn í fjósið og upp í básinn
og næsta dag var það
skotið
en var það
faðir þinn eða afi sem að sem lagðist í dásvefn
það var það var faðir minn hann var dálítið sérstæður með það að hann
hann dreymdi og honum fannst hann fara úr líkamanum og og svífa um
yfir jörðinni ég minnist þess hann sagði mér frá því að einu sinni er hann staddur á
norður á reykjarfirði sem er hér næsti næsti fjörður fyrir norðan trékyllisheiðina
og sefur þar einn í rúmi
þá finnst honum hann fara úr líkamanum
og svífa hér suður yfir trékyllisheiði og yfir fjörðinn hann sagðist minnast þess
að svífa yfir fjörðinn og alla leið hingað heim að ósi og og inn og upp á loft eins og maður sagði
og þar sá hann að mamma mín svaf í rúminu og henni leið ágætlega og honum var það ánægja sjá að henni leið vel
en svo hugsar hann þetta dugar ekki ég verð að komast norður og norður í minn líkama
því hann ætlaði að lifa lengur því að verði hreyft við líkamanum áður en ég kemst í hann þá kemst ég ekki
svona hugsaði hann í
í sínu næturferðalagi
og norður fór hann og í líkamann og og vaknaði svo um morgun og kom hingað heim á venjulegan hátt
þetta hefur hann sagt þér þetta sagði hann mér já og ég man það að hann sagði mér einu sinni hefði hann
var ungur
þá dreymdi hann þann draum að hann
honum fannst hann vera á ferð um land sem hann ekki þekkti
en þetta var bara smá smá blettur og hann gat
lýst honum mjög nákvæmlega
þetta voru eitthvað þrír lækir sem féllu ofan í stórt gil
en þarna hafði hann aldrei komið og hann kannaðist ekkert við þetta en á milli þessara lækja sá hann þrjú lömb eða þrjá geldinga
það voru geldingar
og svo leið
liðu eitthvað svona ja einn tveir dagar
þá kemur maður grænanesi einmitt frá grænanesi sem ég var að segja frá áðan
og pabbi spyr hann hvort hann kannist nokkuð við þetta land
nú var komið langt fram á vetur og ekki neinna kinda von það var búið að finna allar þær kindur sem menn bjuggust við að finna
nokkuð við þetta land sem hann nú lýsti fyrir honum jú jú jú hann kannaðist við landið þetta var
efst upp og norður af þjóðbrókargili í í selárdal og hann kannaðist vel við þessa læki sem féllu ofan í þetta gil
og nú var farið og þarna voru lömbin
þá hafði hann á einhvern hátt skynjað það að að þau voru þarna hvernig svo sem þetta á sér stað annaðhvort er hann þarna og sér
þetta eða ég kann ekki skýra það á annan hátt
að spyrja þig áðan um það hvort þú hefðir heyrt þessa sögn
vermenn fórust
hér á heiðinni hér suður af suður af tröllatunguheiði tröllatunguheiði
ég hef heyrt hana svo ógreinilega að ég er ekki fær um að skýra
frá því hins vegar eru hérna mjög mörg örnefni
sem að bera
nöfn þeirra manna sem að fundust á víð og dreif dánir eftir þennan byl
til dæmis hérna í óslandi er er til þorsteinsfell og þorsteinssund og er sagt að dragi nafn af því að þar hafi einn af þessum
ferðamönnum
látið lífið halldórshvammur og fleiri eru hér úti í sveitinni
ég kann ekki frá að greina
ég er sem sagt það ófróður um þetta að ég get ekki skýrt það greinilega
ég hygg að það hafi verið hér fyrir sunnan fjall sem einn maður átti að hafa komist alla leið inn í bæ en snúið svo við aftur og hann átti líka að hafa
farist
en þessa sögu kann ég ekki að segja svo við verðum alveg sleppa því en eru nokkrar
þú hefur heyrt söguna af steingrími trölla er það ekki
söguna af steingrími trölla hana hef ég ekki á takteinum en ég
hef heyrt söguna af henni kleppu
sem bjó á kleppustöðum en kleppustaðir eru hér fremstir bær í staðardal og
liggja rétt undir flókatungu
það hef ég heyrt að hafi verið þannig að á kleppustöðum hafi búið tröllkona sem hét kleppa
hún var heiðin
og vildi ekki nytja mjólkina úr ánum ef þær fóru niður á
það land sem tilheyrði kirkjunni
en og hún átti þessi þessi kleppa átti hest sem hét flóki og
einu sinni þá nær hún manni
sem ég hygg að hafi verið vestan yfir steingrímsfjarðarheiði
nær honum á sitt vald og hefur hann í haldi hjá sér
en maðurinn var ákaflega svona leiður á lífinu hjá henni og undi ekki samvistum við hana
og hún vildi nú gjarnan gera honum til hæfis en vildi þó ekki sleppa honum
svo hún fór nú að spyrja hann
hvort að engin ráð
væru til sem gætu létt á honum þessum leiðindum og þessu þunglyndi svo hann gæti unað betur hag sínum hjá sér
jú til var það
til var það sagði hafði sagði maðurinn sem ég hef heyrt að hafi heitið gissur
ef þú getur sótt fyrir mig norður á strandir hákarl tólf ára gamlan
og ég fæ hann til að borða þá mun munu leiðindin hverfa og þunglyndið batna
svo hún vildi nú allt til vinna og
fer norður á strandir og sækir hákarlinn
en þegar hún kemur að kleppustöðum þá er gissur kominn langleiðina upp flókatungu
hún kallar
hún kallar til hans hákarlinn gissur tólf ára gamall og þrettán ára þó
en gissur sneri ekki við og hélt áfram og nú var nú var kleppa orðin göngumóð og og tekur því flóka og hyggst að
að ríða á eftir gissuri og ná honum
og í flókatungu þar sprengin hún flóka sinn og síðan ber þessi brekka nafnið
flókatunga en gissur slapp heim til sín og þessa sögu kann ég nú ekki lengri
það er nú þannig að þær sögur sem maður heyrir í bernsku að maður man kannski ekki eftir hver sagði
manni þetta í upphafi vega
og ég get ekki sagt um það hver muni fyrstur hafa sagt mér þessa sögu
en söguna heyrði ég þegar ég var krakki hefurðu sagt hana oft síðan
ég man nú ekki til þess að ég hafi gert mikið af því en
þó getur það hafa átt sér stað
þú vilt kannski segja mér okkur af
hann dreymdi fyrir selunum
já ég minntist á þetta áðan að föður minn dreymdi og
og hann taldi sig finna á sér hlutina
og í þá daga þá var veiði talsvert
stunduð
og ég mundi nú byrja á að segja ykkur frá því sem kemur núna upp í huga minn að það var
mjög snemma
á þessari þessari öld faðir minn er fæddur var fæddur nítján hundruð átján hundruð og sjötíu var fæddur átján hundruð og sjötíu
og svo mun það hafa verið eitthvað á hans
yngri árum að ís rak inn á steingrímsfjörð
eins og oft hefur nú komið fyrir að húnaflói hefur fyllst af ís og ísinn ruddist inn á steingrímsfjörð
og nú skeður það að ísinn ryðst hér alveg inn á botn
svo faðir minn hugsar ja nú er ekki ólíklegt að einhver höpp hafi borist að landi og
og nú er best að ganga út með sjó og sjá hvort að hvergi hafa króast hvalir eða hnísur eða einhver veiði við
við ströndina í einhverri einhverri vík
og þegar hann kemur út í svonefnda bjarnavík sem er hér skammt fyrir innan ós
þá eru þar margir höfrunga króaðir í stórri vök
og hann heldur beint áfram og út að ósi
og þar fær hann með sér menn og þeir fá skektu á ósi og
hvort hann hefur nú orðið að fara inn að hróbergi aftur til að sækja skutla og þvíumlíkt
nema þeir setja skektuna inn á vökina og hafa skutla því hann var laginn skutlari
og þegar þeir róa á eftir
eftir höfrungunum þá flýja þeir í annan endann vakarinnar en svo þegar að
gert að nálgast á þá stinga þeir sér undir skektuna og þá var skutullinn rekinn niður í einhvern hvalinn ef hægt var
og nú festa þeir sig við fyrsta hvalinn þetta eru nokkuð stórar skepnur
og gengur mjög erfiðlega að vinna á honum á þessari litlu
skektu komast loksins með hann út á milli jaka og geta þar unnið á honum
en þá fundu þeir það út
að ef þeir gátu velt höfrungnum við þannig að kviðurinn sneri upp þá var hann máttlaus og gott að ráða við hann
og svona vinna þeir tíu hvali þá er komið þá er komið myrkur og ekki hægt að vera lengur
en nógir eftir nú var ekki um neitt að gera nema fara heim
og bíða birtunnar en næsta dag
þegar komið er að að þessari vök þessari
þessum auða sjó þarna í víkinni þá eru allir hvalirnir horfnir þá hafði ísinn eitthvað gefið eftir svo hvalirnir gátu
stungið sér undir ísinn og þar hafa þeir að sjálfsögðu kafnað en einn hafði af einhverjum ástæðum lent upp í fjöru svo það voru ellefu
hvalir eftir því sem ég best man sem að náðust þarna og allir voru þeir nytjaðir til manneldis fyrir fólkið hérna í sveitunum í kring
svo man ég aðra slíka hvalasögu að það var andarnefja
hún festist á
á grænanesi
þar barðist hún um
og þeir ætluðu að reyna það sem þar komu að ætluðu að reyna að vinna á henni með því að stífla blástursholuna með með alls slags dóti
og nú hafa þeir eflaust hitt þannig á að
að hvalurinn hefur andað að sér því allt gekk vel í fyrstu augnablikunum en svo fór þetta bara eins og skot upp úr blástursholunni aftur
og andarnefjan braust um og slapp á sjóinn
en að líkindum hefur hún ekki verið
heil heilsu eftir þennan
þetta strand því að nokkrum dögum síðar þá sjá þeir frá hróbergi að það flýtur hvalur fram á firði
og nú er farið og fest í hvalinn og þetta er andarnefja sem þarna flýtur og henni er róið til lands
og ég man að faðir minn sagði mér það
að þeim hefði fundist róðurinn ganga best með því þegar þeir réru fjórir að hafa ekki áralagið
við skulum segja nú taka þeir á árunum fast sem frammi róa og þegar þeir eru að gefa eftir takið þá eru þeir sem aftari róa
tilbúnir að taka takið líka þannig að átakið var nokkuð jafnt og svona reru þeir andarnefjunni til lands og
og þarna var heilmikið andarnefjulýsi sem fékkst og það þótti mjög
nýtilegt fé hér áður og fyrr til ýmissa hluta bæði til að bera á sig og og til þess að gefa þetta inn þá fór það fljótt í gegn
bæði í gegnum menn og skepnur
en viðkomandi seladraumnum sem þið voruð að nefna áðan þá var það þannig að
föður minn dreymdi það að hann er á ferð og kemur að svona mýrarpytti
og fer með hendina ofan í pyttinn þar finnur hann kindarhöfuð og tekur upp úr
og sér að hann á þetta kindarhöfuð það er hans mark á á hausnum
og hann þreifar aftur oní og það er annað höfuð
þreifar hann nú ofan í og þar er
þriðja höfuðið og öll eru þau með hans marki næst dag fer hann á sjó og fær þrjá seli
en selaveiði var hér töluvert stunduð með byssu aldrei öðruvísi
ég minnist þess að mér þótti það æði mikið ég var þá strákur að það var þannig að albert ingimundarson
sem var hér sambýlismaður hans hann fór venjulega með honum þeir voru tveir vanalega á skektu þeir fara snemma morguns og skjóta einn sel
en þá hvessir og þeir fara í land
og albert þarf út á hólmavík en faðir minn fer að sinna sínum búverkum en þá lygnir aftur
og nú mátti til að fara á sjóinn en albert er ekki
til taks svo guðmundur magnússon
móðurbróður minn fer þá með honum á sjóinn og þeir fá fjóra seli til viðbótar þarna eru komnir fimm þennan dag