tiro-is/ismus huggingface dataset:
þegar hann kemur vestur undir bjarnahnúk
þá biður hann einn að taka við stýrinu
jájá hann gerir það þá hleypur hann frá fram á barka fram á stafnlok
og hendir út mópoka og segir þessi mátti nú missa sig fyrr
þá bar ekki neitt á neinu það var fínasta leið eftir það
svo þeir fóru að ósi í bolungarvík þá dreymir einhvern mann á ósi að
að annar þeirra strákurinn strákur kemur til hans og segir honum
nærri búinn að drepa sig í gær
hann hafi kastað sér út en hann hafi komist upp á ytri móflóa upp undir núpinn
þá átti hann að hafa átti hann að hafa komist á henni
hver sagði þér þetta þetta sagði mér fólkið nábúar þetta fólk sem ég ólst upp með
ég man vel eftir albert já ég man vel eftir þessu fólki öllu
ég held ég hafi verið kominn til ísafjarðar þegar albert heitinn dó
ég man vel eftir því svo þegar þeir voru að fara inn eftir hérna
þeir slógu hey í veiðileysufirði hesteyringar
þá sáu þeir alltaf mann á marðareyri þegar
aftur og fram
þá sáu þeir alltaf einn á marðareyri
um haustið átti að fara að skjóta upp í hælarvíkið víkina hælavíkurbjargið herskipin þá voru tveir tveir
af ísafirði til að vera í veiðileysufirði þeir áttu að vera á marðareyri
upp undir viku svo spurði ég annan það var kaupmanninn jónas kaupmann hann var
fyrir utan marðareyrina þeir voru þar í tjaldi grófu það í hnausum og svoleiðis þeir
þeir þeir sváfu til skiptis á daginn vöktu báðir á nóttunni
ég fór að spyrja þá eftir því hvort
kynnst honum
ekki komið til þeirra
annan ég þekkti nú ekki nema annan
minnsta kosti vildu þeir ekki segja það
það hafa gengið svona margar sögur af mópeys mópeys karlinum já já
mópeys er á lífi enn já
já drap hann menn nokkuð
ekki nema að hann átti að hafa drepið manninn hennar sigríðar fyrst já já margrétar segi ég fyrst fyrri manninn en þeim hefur ekkert verið komið fyrir þessum draugum
ekkert nema presturinn jú hann hann hann deyfði hann hann eitthvað gat ráðið við hann hann deyfði hann mópeys
það var mópeys þetta eða
þennan sem fylgdi honum kristjáni heitnum hann átti að hafa deyft hann svo hann sagði honum það að hann gerði engum mein hann gat ekki meir á meðan hann lifði jájá
meira gat hann ekki en hann drap engan mann eftir það held ég nei nei það var nú ekki því ég man eftir því
þegar að þegar að kristján heitinn dó
hann varð gamall maður
en hann fylgir ættinni já
hann kemur þá
það kom aldrei svo neinn úr kjós þó að hann væri ekki nema þó viku eða hálfan mánuð að ef hann kom að þá gerði peysi þá bankaði
hann alltaf vart við sig
nei þetta er svo afskekkt það var náttúrlega eðlilegt þetta það á þarna heima ef það er eitthvað til þá er það þar enda er
að tala þarna um álfa já en voru nokkrir voru nokkrir aðrir vættir sem áttu að gera vart við sig þarna
tröll nokkur nei nei
nei aldrei minnst á svoleiðis nei nei
það var í gamla tíð sem svoleiðis var til dæmis eins og dyra steindór þegar hann var
hann þú hlýtur nú að hafa lesið það já þú hefir lesið það jájá
það hefur ekkert verið nei nei ég hef lesið
það hefur ekkert verið sagt af
það það var talað náttúrlega um það
hann átti að hafa verið á þessari sauðungseyri í lónafirði átti að
fjármaður fyrir prestinn í grunnavík þar
hann hefði nú sagt að það væri hefði verið kaldlegt stundum
margmennt undir sér á firðinum hann var að fara yfir fjörðinn
þá voru það fóru alltaf menn þar á hverri nóttu
og þær skildu ekkert í því þá kom dyra steindór sem þeir kölluðu og þá
á jólanótt og þá átti að hafa komið einhver til hans um kvöldið og kallað í hann hvort hann vildi hitta sig úti eða inni
og þá átti hann átti að segja við hann að ég kem bíddu mín ég kem ég kem út ég ætla að hitta þig úti en ekki inni
hann kom út þá sér hann að það er tröllskessa komin af stað með
hnýtta saman á hornunum
þá í sauðahúsið
og hann á eftir henni
og hann náði henni ekki hún beið hans aldrei en hann náði henni þegar hún kom sumir segja í hvanneyrarhlíð hvanneyrarhlíðinni sumir segja að hann
inn í sópanda og hafi verið að fara þar fyrir lón
þá var klaki og svoleiðis og þá varð hún að styðja sig með þeirri hendinni sem hún var laus hún var með tvo hrúta
krækti þeim saman á hornunum og lét á öxlina á sér og fór svo kerlingargreyið
styðja sig við við með annarri hendinni
þá gat hann höggvið á hendina á henni svo hún þá missti hún þá þá fór hún í lónið hyldjúpt
lónið
og þar á hún að liggja
já þú hefur lesið þetta en ekki heyrt ja ég heyrði fólk tala um þetta jú eins og það hefði lesið um það þetta hefur lesið sko þetta eru gamlar sagnir já einhvers staðar ég man nú ekki hvar það er sitt og hvað
var eitthvað talað um þetta já já það var talað um þetta já
við vorum eitthvað að minnast þarna á þulur
þulur áðan já þú hefur gleymt
voru sungnir það voru sungnir passíusálmar var það ekki á föstunni jújú manstu nokkuð af þessum
þótti þér gaman að syngja nei ég söng nú lítið já
það var engin tilhlökkun að
lærðir þú nokkuð gömlu passíusálmalögin nei
ekki nei ekki gömlu nei ég lærði þau aldrei nei
bara þau sem nú eru sungin já
hún sigurborg heitin það var nú hún sú eina sem kunni á það þessi gömlu lög
hún dó held ég nítján hundruð og fimm já
já ég man ekkert eftir því ég man það var
sungið ég man
kynni neitt lagið sérstaklega
en heyrðu þú hefur heyrt kveðnar rímur var það ekki jú kvaðstu nokkuð sjálf
nei ekki nema fyrir mig svona ekki nema fyrir þig
manstu nokkuð af þessum gömlu kvæðalögum
svo get ég heldur ekki kveðið
helst ég kvað mér þótti nú alltaf gaman að andrarímum ég hef nú ekki séð þær víst í sextíu ár
svo númarímur
svoldarrímur
héðinsrímu lærðum við þetta var allt til þar þessar rímur voru keyptar þar já hvað var
var lengi kveðið þarna það var stutt þetta fór allt fólkið fór þá var það hefur ekki verið kveðið í þinni búskapartíð nei
þó það kæmu til mín menn þá voru þá voru þeir svo margir það var ekkert hægt að kveða þetta voru gestir já og þá
fékk ég þá ekki til að kveða neinn mann ég ég bað þá heldur ekki það var ekki hægt bæði lítið það var ekki hægt allt fullt af fólki
en þú hefur kveðið eitthvað sjálf þegar þú varst svo á ísafirði þá bað ég kunningja minn að kveða já
ja konan hans hún hélt nú ekki hún færi þá út ef hann færi að kveða
já og hver var þetta ha hver var þetta hann hét ragnar hann var kunningi minn ragnar já já er hann lifandi
á ísafirði ragnar hvers son maríasson
ragnar maríasson já
var hann góður kvæðamaður hann kunni að kveða já
og alli heitinn mig langaði til að láta hann alla kveða fyrir mig alexander á dynjanda já og stína ætlaði að verða vitlaus dóttir hans og það er kona ragnars
stína vildi ekki heyra að hann kvæði
en þeir hafa kveðið faðir þinn hefur kveðið var það ekki faðir minn
og ég veit get nú lítið veit
en móðir þín kvað hún nokkuð
en móðir þín kvað hún hún nei ég ólst ekki upp hjá henni
þú ólst ekki upp hjá henni nei nei ég ólst upp hjá vandalausum já og þar hefur verið kveðnar hafa verið kveðnar
svona komu ýmsir hinir og þessir menn
ég man eftir því ég er afskaplega lítil
árni heitinn gíslason var þegar pétur heitinn í látravík kom
já þá voru þeir að kveða formannavísur ég kunni þær allar ég man ekki eina einustu af þeim
já týndi þeim öllum niður eftir að árni heitinn fór þá heyrði ég þær aldrei
ég var smábarn
skörungur og skolamakki hnýfill stúfur og velstígandi
það er nú ansi mektug þula
poki fór til hnausa kunni margt að rausa að því spyr hún finna hvað kannt þú að vinna ég kann vel að moka hús þú ert ekki stærri en lús og skríddu inn í eldhús
ég skreið inn í hverja krá hver býr þar fyrir innan kerling liggur á sinni sæng sýtir og rýtir þá kom hennar bóndinn heim hún hann ekki nýtir
bóndinn tók til orða að mál væri að borða þar kom inn af diskur var á smjör og fiskur hákarl og rætur og fimm sauðarfætur
tók ég mér einn ekki var ég seinn gerði mér úr mann grettir heitir hann
margt kann grettir vel að vinna fór hann út í eyjar og kyssti þar meyjar kyssti hann bæði kálf og kú og keisarann sjálfan
kóngur tekur signýju
því ertu svo aftanmót
hef róið á lekabát í alla nótt ég er austan úr vík ég er sunnan úr vík hér er kominn úr grindavík
leistinn minn liggur niðri á velli hvað er kuðungur að gera þar slátra kolabekra sínum hvað gaf hann mér lifur og lungu brenndi mína tungu
síðan fór ég upp til sjávar að salta mína netju þá kom maður rýtandi með hala sinn trítandi
ég tók hann tók af mér huppinn minn feita ég var ekki maður til að leita ég átti mér brúnskjóttan hest ég reið allra manna mest kom ég þar að kveldi sem kerling blés að
hún tók sína pyngju og hugði mig að stinga en þá tók ég lurkinn minn langa og lagði undir kerlingar vanga
svo hún skyldi ekkert gott orðið heyra með sínu bannsetta bykkjótta krókótta kindótta kerlingareyra
heyrði ég hamrinum hátt var þar látið sárt var þar grátið búkonan dillaði börnunum öllum ingunni kingunni jórunni þórunni aðalvarði og ormagarði eiríki og sveini
ekki heiti ég
eiríkur þó ég sé það kallaður ég er sonur sylgju sem bar mig undan bylgju bylgjan og báran brutu mínar árar langt út á sjó hafði ég í hægri kló hornin löng og mjó
allar mínar sorgirnar batt ég undir skó hallast á hesti mínum ríða verð ég þó
ég man það baldvin á reykjum hann kunni þessa þulu einu sinni vorum við úti í
að spyrja mig hvað hétu
sat ég undir fiskahlaða föður míns átti að gæta bús og barna svíns og sauða
þá kom til mín maður og gerði mér svo mikinn svo mikinn skaða hann lagði eld í bóndahlaða
hlaðinn tók að brenna og ég tók að renna allt út undir lönd allt út undir biskupslönd
biskup bætti vel í bæ hann gaf mér bæði uxa og kú uxinn tók að vaxa en kýrin tók að mjólka sankti maría gaf mér sauð hann varð mér að miklum auð annan
gaf mér freyja hann kunni ekki að deyja
fór ég út í bláa lét ég gull í skráa gott þótti mér út að líta á skinninu hvíta og skikkjunni grænni
sofa sofa hjónakornin bæði beinir og hún herdís á svæði duttu þau oní soðketilinn bæði svo ekki stóð upp úr nema huppur og hálft annað læri
já ja þarf það nokkuð að vera með jú það
já nú er lokinni já svo endar þulan
stígum við stórum stundum til grundar belg ber ég eftir mér barnanna fullan
hér læt ég skurka fyrir skáladyrum vakna þú gýgur ei vill gýgur
hver er kominn út í björn á brotnu skipi hvað vill hann björn biðja um nálar hvað er að nálum
sauma að segli hvað er að segli slitið af veðri hvað gerði hann við nálarnar sem ég fékk honum í fyrragær
hann fékk hala bróður þær
og hann kastaði þeim út á miðja götu hvað gerði
og sagðist skyldu brenna á baki þeim sem ætti hvað ertu að syngja núna ég er að syngja tölur mínar gott barn að kvöldi heilagt er á morgun
á maður að smella því upp stúlkurnar ganga
stúlkurnar ganga sunnan með sjá með línsvuntur langar og léreftin blá
ólagið er á enga þeirra má ég fá það mun vera stúlkan mín sem á undan gengur hún ber gull og festi spennur
oní belti laufaprjóna
þrjá og falleg er hún framan á
stúlkan í steininum ekki kemur hún heim í kvöld að borða fyrir sveininum stúlkan í steininum grænklædd og bláklædd gengur hún
um teigana allir vilja piltarnir eiga hana
ekki skulu þeir fá hana þó þeim lítist á hana hún er hýr og hofmannleg hún er dýr og drengileg hún er skýr og skikkanleg
hún gengur hvert sinn hóflát um bæinn reisug og ráðsvinn reyna má
það hug minn hvenær sem ég fljóð finn fagnar allur þankinn hverfur burt hryggðin og flýr mannastyggðin
þegar ég var ung ég man ekki hvort það voru nú mér mér finnst við nú hafa lært þær flestar af sigurbjörgu heitinni
sem hét en þó man ég það nú ekki alveg
jónsdóttir frá arnarvatni hún var stjúpa þorgils gjallanda já
og ég man það að hún sagði okkur oft krökkunum
var hún sem kenndi okkur vísur og ýmislegt og vorum oft hjá henni á kvöldin
því að ég sagði einu sinni við pabba minn þegar ég var háttuð svo lítið kvikindi
ekki vissi þau mikið krakkarnir hérna ef ekki væri hún sigurbjörg
þá heyrði ég það fór að hálfhlæja fyrir framan svo ég
skammaðist mín nú fyrir að hafa verið að segja þessa vitleysu
var nú góð saga samt
karl og kerling í koti og
og kóngsríkið var þar skammt frá og kerlingin labbaði oft þangað á daginn
sér til skemmtunar en karlinn var þá náttúrlega eitthvað að gera úti
að að hún er inni í þarna í konungshöllinni og þá er ingibjörg konungsdóttir að spinna bláa ull á snældu
og alltaf slitnar nú hjá henni og hún kann nú lítið að spinna svo kerling segir ég skal nú heillin spinna þetta fyrir þig
þá verður hin ósköp fegin og segir já gerðu það og ég skal gefa þér snælduna ég geri aldrei neitt með hana
nú verður kerling óskaplega hróðug og labbar heim því hún
sér það að það er gullsnúður á snældunni
svo þegar kerling kemur nú heim um kvöldið þá er hún nú heldur snör að fara með snælduna og sýna honum nú þetta að það sé bara gullsnúður á snældunni
þá verður nú karl bara fúss og fýla og segir það er nú víst ekki aldeilis ónýtt að gefa þér góða hluti glopra því
minnsta kosti verðurðu að gá að því að þú mátt ekki fara út með snælduna
því að hann kiðhús hérna í hólnum hann verður ekki lengi að ná í snúðinn arna
ég held ég eigi nú ekkert erindi út með snælduna segir sú gamla ég fer nú ekki út með hana
jæja nú líða fáir dagar loks er gott veður þá fer nú kerling einu sinni út fer nú að spinna
þá slitnar nú frá snældunni og og snældan veltur og þá kemur nú grá loðin loppa út úr hólnum og grípur snælduna nú fer kerling
karlinn kemur heim um kvöldið þá er hann nú mjög illur viðskiptis og
segist nú samt ætla að hitta kiðhús svo fer hann út og og lemur nú utan hólinn
og þá er nú sagt í hólnum hver bukkar mín hús þá segir karl karl er þetta kiðhús minn kerling vill eitthvað fá fyrir snúð sinn
nú hvað vill hún fá segir kiðhús ja hún vill nú bara helst fá nýborna kú segir hann
segir kiðhús hún skal fá það en hún verður að gá að því að hún má ekki elda mjólkina nema á nóttunni því að skessan sem er hérna uppi í
uppi í fjallinu hún verður ekki lengi að sækja kúna
nú kemur karlinn út með kúna og fer með hana heim og
og nú lifa þau í allsnægtum í nokkra daga og hún sýður nú mjólkina bara á nóttunni
svo er það nú einu sinni einn dag hún er
heima þá langar hana nú ósköp að sjóða sér nú góðan graut svo hún setur nú út pott
farið að lifna hjá henni eldurinn þegar skessan kemur á gluggann og segir hvað ertu nú að elda kerli
ég er nú bara að þvo plöggin karlsins míns segir hún ég er ekkert að elda ja ég held ég líti nú á það segir skessan og hendist inn í eldhús og
og tekur hlemminn af pottinum og étur auðvitað allt úr pottinum og fer svo heim
jæja nú líða ekki nema já þegar hún er að fara já þá segir segir kerlingin ó
hún fer þá auðvitað óðar inn í fjós og leitar uppi kúna og fer með hana upp í fjall
nú kemur karl heim um kvöldið og hún segir honum þessa raunasögu sína og hann fer út og lemur utan hólinn og og kiðhús kemur til og spyr hvað hvað nú sé hvað kerlingin vilji nú
ja hún vill nú helst segir hann fá bara
ja hún vill fá góða varphænu segir hann ja hún má þá aldrei nokkurn tímann sjóða eggin nema á nóttunni segir hann
skuli nú reynt
nú fer hann heim með hænuna og nú verpir hænan vel og og kerling stendur sig nú vel fyrstu dagana að sjóða nú ekkert á daginn heldur bara svona undir háttatíma
svo er það nú einn dag að hana langar svo mikið í egg að nú fer
skessan á gluggann og segir hvað ertu nú að elda ó ég er nú bara að hita vatn á nærfötin á karlsins míns segir hún o ég held ég skoði það nú segir skessa og kemur inn og
og og þrífur eggin úr pottinum og étur þau
en þegar hún er að fara þá segir kerling ó stígðu nú ekki oná stélið á hænunni minni
þá finnur hún auðvitað óðara hænuna og fer með hana
nú fer karl í þriðja sinn
og og þá segir nú kið og bankar nú upp á hólinn og kiðhús kemur til dyra og spyr hvað hann vilji nú
og en en en hann kiðhús segir bara strax það þýði ekki annað hann ætli nú að gefa henni gler
sem sé þannig að þurfi ekki nema að nudda á því vissan blett þá komi andi sem færi henni bara allt sem hún vilji matarkyns hvaða veisluréttur sem sé en hún verður bara að passa glerið fyrir skessunni
karl heldur að það sé nú líklega ekki mikill vandi nú fer hann heim með glerið og nú lifa þau alveg í dýrlegum fagnaði með þetta
en svo er það nú einu sinni að karl segir við hana
mig langar mér finnst nú eyðilegt þetta að ég fer ekkert út af heimilinu og mig langar nú til að ganga hérna rétt til næsta bæjar
já hún heldur að hann megi það en þegar
að hann er nýfarinn og kerling er að dóta inni í baðstofu þá veit hún ekki fyrri til en skessan stendur aftan við hana
og segir það eru eitthvað breyttir hagir ykkar
þú eldar ekki neitt og karlinn fer aldrei út á skóg og þó sýnist mér að þið séuð alveg að spikfitna
þá verður nú kerling heldur veit nú ekkert hvað hún á að segja og segir það sé nú fyrir það að hann bara
hann láti þau nú hafa að borða og það sé nú allt honum að þakka að þeim líði nú svona vel
nú hvernig er það segir segir skessan og er nú að
þvæla við kerlingu þangað til hún hún gloprar því nú loksins upp að það sé nú gler sem þau hefðu sem þurfi bara að nudda
blessuð lofaðu mér að sjá það segir skessan nei nei segir kerling ég veit ekkert um það hann hann gleymir glerið karlinn
það þykir mér ósennilegt segir skessan að nokkur gleymi geymi glerið nema þú
ég éti það þó ég fái rétt að sjá það með augunum
þá fer kerling oní rúmshornið grefur upp glerið en um leið og hún er búin að taka það þá auðvitað þrífur
það af henni og hleypur með það
svo þegar karl kemur nú heim þá er nú kerling heldur aum aum yfir þessu öllu saman
og karl segist nú ekkert reyna lengur því það sé ekki til neins að fá henni neitt í hendur hann segist nú sjálfur taka sinna
ráða morgninum eftir fer hann svo og fær sér vel eldivið í hlóðin og og gerir blekblindan reyk í baðstofunni og nú rýkur upp úr strompinum og
og það er svo eftir að litla stund að að skessan er komin á strompinn og segir hvað þau séu nú að elda
kerling svarar einhverju líkt og vant var það sé nú ekkert svo sem
rétt að hita vatn á þvott ég ætla nú að líta eftir því segir skessa
en þegar að hún kemur inn í inn í eldhúsið
er fullt af reyk karlinn var búinn að fela sig í eldhúshorninu og var þar með byssu sína
þá ætlar skessan strax að snúa við aftur en þá lætur karl skotið ríða í gegnum hana og hún fellur þarna á gólfið
og þau drógu hana svo bara út og
og grófu eða ég veit ekki hvað svo náðu þau
í kúna og hænuna og glerið og lifðu svo alveg eins og kóngar eftir þetta
þá kemur sagan af karlinum kurruverri og kerlingunni já
kerlingunni kvellihús og karlinum kurruverri kerlingin kom eitt sinn út að morgni dags
í sláttarbyrjun þá sér hún að stendur hafur í túninu og er að rífa í sig töðuna hún hleypur svo strax ætlar að reka hann burtu en hún kemur honum ekkert einasta fótmál
þá sest hún upp á bæjarvegg og fer að skæla þá kemur út
karlinn kurruverri og segir af hverju grætur þú ó ég græt af því
sérðu ekki hafurinn sem er að rífa í sig töðuna
o ég held að það sé nú best að reka hann segir karl svo fer hann og ætlar að reka hafurinn og kemur honum ekki nokkurt fótmál þá sest hann upp á vegg hjá kerlingunni og fer að skæla
þá kemur næst út
og segir af hverju grætur karlinn kurruverri og af hverju grætur kerlingin kvellihús
grátum af því saman segja þau sérðu ekki hafurinn sem stendur í miðju túninu og rífur í sig töðuna
o ég held ég reyni nú að reka hann segir hann svo fer hann og ætlar nú að reka hann en kemur honum ekkert fótmál fer að skæla líka og sest upp á vegg
þá kemur út ambáttin augnhvöss og segir af hverju grætir þrællinn þrunginhöfði karlinn kurruverri og kerlingin kvellihús
við grátum öll af því sama hafurinn stendur í túninu og
rífur í sig töðuna okkar
ég held ég reyni nú að reka hann segir hún og hún reynir nú hvað hún getur og kemur honum ekki neitt og þá sest hún líka upp á vegg og fer að skæla
þá kemur út þrællinn þrunginhöfði
karlinn kurruverri og kerlingin kvellihús grátum við öll af því sama að sjá hafurinn standa í miðju túninu og rífa í sig töðuna
þá fer nú hann karlinn og ætlar
reka hann en kemur honum ekki nokkurn hlut svo hann sest nú líka upp á vegg fer að skæla
þá kemur nú út bóndasonurinn sveinninn sýrubolli
og spyr nú af hverju af hverju þetta sé nú allt að skæla
og það segir að það sé nú
sé ómögulegt að reka hafurinn úr vellinum
honum þykir það nú skrýtið og nú ræðst hann að hafrinum og kemur honum ekki nokkurt einasta spor
sest svo skælandi upp á vegg eins og hin
þá kemur nú út
mærin misukis og segir af hverju grætur sveinninn sýrubolli og af hverju grætur ambáttin augnhvöss og af hverju grætur þrællinn þrunginhöfði og af hverju grætur karlinn
af hverju grætur kerlingin kvellihús ó við grátum öll af því sama það er ómögulegt að koma hafrinum úr túninu sjáðu hvað hann rífur í sig grasið
þá gengur hún út til hafursins og og fer nú eitthvað að stugga við honum og hann labbar undir eins á undan henni bara út fyrir tún
og hún á eftir en þegar þangað kemur þá fellur nú hamurinn af
af hafrinum og þá stendur þar ljómandi konungssonur og segir henni að það hafi verið lagt á sig að
verða að haf verða að hafri þangað til hann hitti einhverja þá bestu og fallegustu heimsætu
sem að ræki hann úr túninu þá þá myndi falla af honum hamurinn
og nú segist nú segist hann vera búinn að hitta hana og nú segist hann ætla að gera hana að bara drottningu sinni
ætli að koma eftir svona einn dag og sækja hana
og þetta stóð allt heima hún var hann sótti hana og
gerði hana að drottningu sinni og þetta lifði nú allt vel og lengi
sagan er nú held ég þannig
bjó
son sinn sem var kallaður prjámus hét prjámus
var kallaður heimski prjámus
kóngsríki var þar skammt frá og hann
vandi komur sínar daglega í kóngsríkið og kerling spurði hana alltaf á hverju kvöldi þegar hann kom hvað hefði verið verið að gera í kóngsríki
þá sagði karl þá sagði hann ævinlega það sem hann hafði nú séð og hann
í dag hafi verið verið að vigta vörur kóngsins hvað sagðirðu þá sonur minn segir kerling ja ég sagði nú bara si svona
léttist um helming og það léttist um helming og þeir urðu svo reiðir að þeir ætluðu að berja mig og ég rétt komst heim
þetta áttirðu nú ekki að segja
strákurinn þinn þú áttir heldur að segja þyngist um helming
ég skal gera það á morgun móðir mín segir strákur
daginn eftir fer hann í kóngsríki og þá er verið að bera fram drottninguna
konungsins því hún var þá dáin
þegar hann sér það þá segir hann þyngist um helming þá misstu þeir líkbörurnar og allt féll niður á gólf
þá urðu þeir óskaplega reiðir við hann og eltu hann og hann komst með naumindum heim þá segir kerling um kvöldið hvað var nú verið að gera í kóngsríkinu í dag sonur minn
ja það var nú bara verið að bera út drottninguna konungsins hún var dáin hvað sagðirðu þá segir kerling ja ég sagði nú bara
sagðir mér að segja í fyrragær ég sagði léttist um helming
ég sagði þyngist um helming
og og þá misstu þeir niður líkbörurnar
þetta áttirðu ekki að segja segir kerling þú áttir auðvitað að segja guð frelsi sálu
sálu þess dauða ég skal gera það á morgun móðir mín segir strákur daginn eftir fer hann í kóngsríki og þá er nú
verið að gera til kapal þegar hann sér það þá segir hann
guð frelsi sálu þess dauða þá hlógu þeir nú að
hún segir svo um kvöldið við hann hvað var nú verið að gera í kóngsríkinu í dag sonur minn o það var nú verið að birkja kapal segir hann hvað sagðirðu þá segir hún það
fyrragær ég sagði náttúrlega guð frelsi sálu þess dauða
þetta áttirðu ekki að segja strákurinn þinn þú áttir bara að segja hver á þessa bannsetta bykkju ég geri það á morgun móðir mín segir hann
daginn eftir fer hann í kóngsríkið og þá er kóngurinn að gifta sig
þegar hann sér drottningarefnið þá segir hann hver á nú þessa bannsetta bykkju
þá eltu þeir hann nú og sögðust nú höfðu nú réttast bara að eyða honum nú alveg að hann skyldi nú aldrei nokkurn tíma koma framar
nú fer hann heim til móður sinnar og hún spyr hann hvað nú hafi verið verið að gera í kóngsríkinu í dag
o kóngurinn var að gifta sig sástu brúðurina segir hún já já hvað sagðirðu þá segir hún
ég sagði bara það sem þú sagðir mér að segja í fyrragær ég sagði hver á þessa bannsetta bykkju
óskaplegur bjáni ert þú segir hún þú áttir auðvitað að segja er þetta virðulegt brúðarefni kóngsins
ég geri það á morgun segir hann svo fer hann daginn eftir
kóngsríki og þá er nú verið
lóga tík er hann sér það þá segir hann er þetta virðulegt brúðarefni kóngsins þá sögðu þeir að hann skyldi nú aldrei koma í kóngsríki
oftar og hann rauk heim og þeir á eftir honum og hann fór heim til móður sinnar og
og hún faldi hann undir stampi meðan þeir voru að leita og svo fóru þeir
svona hef ég nú heyrt hana
áttu sér þrjár dætur og þær hétu ása signý og helga þeim þótti ósköp mikið varið í ásu og signýju en höfðu helgu heldur út undan
svo var það nú þannig að eins og vant er að þær giftust nú allar giftust allar burtu og giftust á sjávarjarðir
og höfðu nóg að borða og það þótti nú gott á þeim árum
en þau voru nú ein eftir heima karl og kerling