tiro-is/ismus huggingface dataset:
feðgana já já já hún helga
það held ég nú nú
og steinn dofri var stífur á því að það væri rétt að helga hefði farið
aftur til skagafjarðar ég hefi náttúrlega engar sönnur á því
en hún hefði gifst manni sem hefði heitið drumba björn
en því var hann kallaður drumba björn segir segir dofri sálugi þá hann lifði
drangey
þar voru nú ekki alltaf ferðir á skipum
en einhvern tíma stóð svo á að að
enginn bátur var í eynni
svo hann var í vandræðum og komst ekki til lands drumba björn
en rekið höfðu stórir drumbar
trjádrumbar þarna við eyna
og þá fluttist hann í land á tveimur drumbum
hafði hald á öðrum en en fleyttist á hinum
svona sagði nú steinn dofri frá hann vildi nú hafa það svona karltetrið þeir eru nú farnir að efa ýmislegt og
þú varst að tala þarna síðast
eigum við nú ekki heldur að slá því á frest því að þetta er svo mikið vandaverk
ég skal segja þér undan og ofan af já að áður en að þessir mótorbátar komu
það er listaverkið í því öllu saman
og þar eiginlega þori ég varla að grípa gómum á já því það er svo mikið listaverk að ég
er enginn maður fyrir því það er ábyggilegt
hinar og þessar sögur af mönnum þarna úr hnífsdal
já ég skal segja þér þetta sem við vorum nú að tala
við vorum að tala um þetta með bátana við skulum nú bara grípa niður á þetta ef ég má
það sem við gerðum þarna í öxney
verið nokkrir aular í bátabyggingum nei
en hvernig fóru þeir að karlarnir þegar vélarnar voru að koma en
bátarnir ekki byggðir fyrir vélar ég skal nú segja þér já já ég var einhvern tíma að segja þér að ég gæti rakið
það allt já en sérðu til bátarnir þeir eru svona strax í byrjun
nú þeir
sjálfir þeir eru búnir að búa það svoleiðis út að lagið á þeim er einhvern veginn svoleiðis að þegar þeir lenda í harðri
siglingu og beitivindi þá ausa þeir sig bara sjálfir já þeir skvetta alltaf úr sér
lagið er orðið orðið svoleiðis síðulagið er einhvern veginn svoleiðis egglaga að
þetta ver sig svo ég hefi oft á þöglum stundum verið að hugsa út í þetta ég lendi
lendi í
ég skal segja þér það ég lendi í því að verða skipreika á skaga í dýrafirði brutum þar skip okkar
og ég get sagt þér það hallfreður minn
að þar sáum við öldur eftir að í norðanveðrinu
eftir að norðurfallið kom að það eru bylgjur eins og þú sérð þú sérð blokkina þarna hinum megin
ég er ekki að ýkja það þær komu margar já og þú heldur og þú sérð nú það að svona
en þú varst hérna þú varst að segja mér það að þú kynnir margar margar sögur af sjóferðum manna þarna í
á þessum á þessum þegar þið stóðuð þarna
stóðu þarna
og höfðu ekkert og ekkert vélarhús og
yfirleitt flest já já ég var að segja þér þetta
við vorum ekki búnir með þetta sem jæja ég skal segja þér
að fyrst er það nú svona þá er nú sexæringurinn það var okkar
aðalfiskibátur
þeim árum þegar ég er að vaxa úr grasi sexæringurinn
það er sex manna far
það þekktist eiginlega ekki annað þarna jú það voru til fimm manna för en þau voru ekki mörg
en sex manna farið það var
eiginlega það sem að gilti þarna bæði í bolungarvík og eins í hnífsdal
nú og svo er að þessi breyting verður þarna
nítján hundruð og fjögur
fimm þá er það sem árni gíslason
eignast þessa vél
það var frá jótlandi sem
kom í fyrstunni sem breytingunum olli
og hann hét árni gíslason skipstjóri á ísafirði eða bátaformaður
sem að fyrstur keypti vél í félagi við verslunarstjóra danskan þarna á ísafirði
hét sophus nielsen nielsen
breytingarnar voru þær skal ég segja þér
að fyrst setja num þeir nú stefnið þeir taka stefnið úr
bátunum þú veist nú að lotinn er svo mikill á þeim
en þarna varð að koma alveg beint
niður frá efri hluta stefnisins og búa
fyrir spaðana
þetta varð ekki gert öðruvísi en að búa það
til úr eik svo þeir urðu að fá þarna heilmikinn eikarstofn til þess að
þetta gæti látið sig gera eins og danskurinn segir
þeir settu þarna alveg sérstakt stefni í sexæringana sína
þetta gekk nú vel en stundum vildi nú leka með stefnisrörunum og svo framvegis að þeir ætluðu
að fara bara á botninn kannske ef að losnaði um stefnisrör og svona fram eftir götunum
það eru nú töluverðar
ef maður færi nú að fiska það
því kom fyrir svona jú jú svo
næst er það þetta þá voru alltof veik böndin að framan að þegar þeir fóru
að lemja sig með vélunum á móti öldu
þá voru ekki nógu sterk böndin
og þá varð að
rífa gömlu böndin í sexæringunum og setja ný bönd
bæði í barkann og víðar og eins að aftan í kring um vélina
og þetta var alltaf verið að dóta svona
þessar vélar sem ég sagði þér þær voru þannig að það var nú engin
yfirbygging í bátunum vitanlega ekki nokkur
ekki til
en aftur höfðu þeir úr blikki dálítið svona
breytt yfir vélarnar sem að náði yfir þær
með eins og þakskeggi að ofan beygju
heft að neðan með
svona krækjum nokkurskonar
en eitthvað op eða loka var á miðju
svo þeir kæmust að helstu stöðum á vélinni
og þá var oft þegar þeir voru að reyna að komast þarna inn að vélinni að
að þessum helstu stöðum sem ég nefndi þá kom kannske gusa
úr sjónum hann
ekkert að hugsa um það
og sletti á vélina og þá steindrapst kannske allt í einu
þá voru þeir í dauðans vandræðum karlarnir nú og mótorlampi var nú strax til
og þá var reynt
þagar eldspýtur voru til þær voru nú oftast nær til svo get ég sagt þér út í það þegar þær voru ekki til
og þá var kveikt á mótorlampa
og þá var nú betra að hann væri þannig
vélar
nokkurn tíma þekkt
þekkt
þá ósaði svona eins þú þekkir og það sest sót
kannske í spíssana í mótorlampana
og þá hættu þeir alveg að hita og ósuðu bara út í loftið svo þeir hituðu ekki neitt
lampann
í hreinustu vandræðum jú þeir reyndu jú að pumpa og pumpa olíunni
en það kom lítið af því að þetta voru hálf stoppaðir spíssarnir
og þá var þetta ef að væri svo nákvæmur maður að hann gæti farið í spíssana og
og hreinsað út sótið
þetta voru oft hreinustu vandræði þeir voru oft lágu svona því að þeir kunnu ekki á þessi verkfæri
einu sinni man ég þú
kannast nú við hann bjarna hérna ingimarsson
við skulum bara fara í nútímann
einn alduglegasti togaraskipstjóri hér á landi um langan aldur
og bjargvættur margra manna og svo framvegis
það er nú annars staðar skráð
faðir hans var ingimar bjarnason var ég var háseti hjá ingimar bjarnasyni í hnífsdal föður bjarna ingimarssonar
réri þó nokkrar vertíðir hjá honum þetta var hörkukarl
duglegur
skipstjóri lengi á
stórum kútterum og fiskibátum og sigldi oft og sótti
báta bæði út í noreg og víðar
ingimar gamli
en ég á einhversstaðar bréf og ég sýndi bjarna það
fyrir þremur eða fjórum árum til mín og hann sagði þú sýndir mér einu sinni bréf
og mig langar til að sjá það aftur
það var frá honum föður mínum þá var ég kominn á gagnfræðaskólann norður á akureyri ég heltist á fæti sjómenn fara ekki
og fór að læra þar
en ingimar gamli hann hélt áfram og ég og ég lýsti nú hvernig var þarna með vélina
og það hefir víst komið sjósletta inn á vélina hjá honum nema hann drap á sér
og þá varð að grípa til mótorlampans jú hann hafði eldspýturnar ja já
já og hann ætlaði að fara að reyna að kveikja en þá hafði einhver suddi eða bleyta komist inn á hann
náði aldrei að kveikja á mótorlampanum
hann var kominn inn á móts við bolungarvík ég held inn að ófæru og
þá höfðu þeir eiginlega engin legufæri
það var á þessum bátum þeir höfðu ekki legufæri með en margir höfðu þetta
sem þeir kölluðu dreka
og forhlaupari
það er keðjuspotti nokkrar álnir
sem þeir höfðu við þessa dreka þessir drekar voru venjulega með tveimur flaugum en
anker eða þess háttar þau eru með fleiri
náttúrlega undireins og þetta kom fyrir þetta var upp undir landi það var alltaf venja þarna vestur frá að að þeir
reyndu alltaf að komast upp undir hlíðarnar
þetta er einhver gömul andskotans venja ég hefi oft verið að hugsa um það síðan hefðu þeir farið að norðanverðu í djúpinu
oft á tíðum er miklu sjóminna að fara inn að norðanverðu
í djúpinu inn með ritnum og inn með grænuhlíðinni fyrir jökulfirðina og inn snæfjallaströndina
flöturinn var ekki eins mikill til þess að skapa sjó sjóa
en þeir fóru alltaf á þann veginn ég og fleiri
uppundir óshlíðina og uppundir stigahlíðina og héldu svo í land og þetta var hjá aumingja ingimar að hann var
kominn þarna inn að ófærunni eða þar eitthvað nálægt bolungarvikinni
og þar urðu þeir auðvitað að setja út sinn dreka
og svo sagði hann hann skrifaði mér bréfið og sagði mér alveg greinilega frá því hvurnig það gekk til
þeir settu út drekann og svo held
fjórfaldað eitthvað af kaðalspottum sem þeir höfðu og settu það þarna við svo tóku þeir jafnvel
eitthvað af lóðunum
og margfölduðu það og settu það við
af því að lengdin hún skapar þetta að átakið verður flatara
svo það dregst síður til
þarna voru þeir og höfðu allt á höndum
hásetarnir alla guðslanga nóttina
þeir urðu að vera alltaf að gefa út og draga inn á víxl eftir því sem sjóarnir leituðu á bátinn
til þess að ræki ekki í land
svona héngu þeir þar til fór að birta
en háseti var hjá honum
hét markús og heitir enn í dag finnbjörnsson
hann hann er úr aðalvík
og ættaður var löngum í aðalvík
og hann hafði sagt við hann þegar
fór að birta
ég man að ingimar gamli segir ég var eiginlega orðinn sjónlaus
það var salthúðin var svo mikil yfir augunum á mér að ég sá ekki neitt
og þá segi ég við markús
mér þykir leitt að hleypa honum í steininn hérna
mig langar til að bjarga skipinu
og þá segir hann að markús segi
það sé öruggt þarna á hesteyri en ég hefi einmitt heyrt það eftir eftir árna
þegar þeir voru að fara á færabátunum
jú ef eitthvað kemur fyrir ykkur þá hleypið þið að hesteyri
í norðanátt þá er bara aflent þarna í hesteyrarfirðinum
það er inni í jökulfjörðunum
lengst til vinstri handar
og þeir linntu ekki látum þeir settu upp segl
segl
og komust alla leið á seglum og inn á hesteyrarfjörð
og þar voru þeir eitthvað á annan sólarhring þá var hann orðinn það skárri í augunum hann hann ingimar að hann komst
var búinn að laga vélina og komst til
hnífsdals aftur og þarna sérðu nú hvernig þetta
hefur gengið það hefur gengið hálfböslulega stundum
bæði vegna fákunnáttu og ills útbúnaðar á þessum mótorbátum þarna
það var nú svona óreglan gerði nú þetta hjá þessum karli
svo var annar sem að kom þarna stundum var þá á ferðinni norður frá
þingeyjarsýslu björn kallaður björn búfræðingur
hann var nú eitthvað hálfgert lamaður held ég
þá var nú síminn að koma þarna nítján hundruð og sex og það var búið að leggja inn síma þarna hjá sigurbirni
en þeir höfðu gaman að því þegar að karlinn þessi kom
og það var víst einhvernvegin búið að koma því inn í höfuðið á birni búfræðing
að konungurinn sem að þá var ég held friðrik sjöundi
hann hefði verið að reyna undanfarið að
ná í hann til þess að gera hann að tengdasyni sínum gifta honum dóttur sína
var það einn af skósmiðunum hann náði í skóbol og talaði í gegnum skóbolinn
en lét
björn búfræðing hlusta í símann
og ég man það að þegar þeir voru búnir að ræða lengi við það var altsvo friðrik sjöundi sem talaði við hann
og ámálgaði það enn á ný að hann gerðist tengdasonur hans
taldi ýms formerki á því að það gæti orðið að hann kæmi út til danmerkur til þess að gerast tengdasonur hans
vegna þess að hann væri orðinn svo vanur að
starfa þarna í fjósinu á ljósavatni að
sér brygði svo við þegar hann kæmi þangað
það mundi verða bara óyndi hjá sér
þessi björn búfræðingur
þeir komu með hann eftir að skólinn byrjaði var komið með hann
þarna uppeftir þar sem skólinn er og og þar söng hann fyrir þá
sagði nú reyndar svona til að byrja með að
sér fyndist
að kennslustofurnar væru það væri of lágt undir loft að það tæki ekki sönginn
en þó virtist okkur nú að þetta lánaðist hann söng afar hátt hann sagði
hafa þessa söngfræði
hann hefði lært
verið prófaður bæði af briem og hjaltalín en ekki skildum við
það nú eiginlega hvernig það gat átt sér stað
en það var nú svona þetta endaði svo með þennan björn að
hann hafði verið á ferðinni það var í fnjóskadal
var á leiðinni að vetrarlagi yfir fnjóská
kinokaði sér við
einhverjum bænum til þess að fá fylgd og lenti svo í fnjóskánni
loftsgatið við vorum að minnast á að það var þarna að í álftafirði
þarna fyrir innan skutulsfjörðinn
þar var á sinni tíð maður sem að hét gísli og var benediktsson
en að auknefni
en það var nú seinna en þessi saga byrjar þá var hann nefndur gatíkan
og virðist nafnið vera mjög svo
sérstakt eða einkennilegt
við fyrstu heyrn
þetta var já nóg um það í bili
en þessi gísli benediktsson hann hafði áður fyrri
verið það var nú prestssetur þarna inn í seyðisfirði sem er næsti fjörður
og heitir að eyri í seyðisfirði
og álftafjörður hann er nú eiginlega íi seyðisfjarðarsókninni hann hafði
verið þarna
nokkur ár að ég held vinnumaður þarna á prestssetrinu
eyri í seyðisfirði
hefir alltaf verið talið hefðarsetur
nefndur ólafur lögsagnari
og fleiri og fleiri jón dan og svo framvegis
nú nú en þarna var líka á prestssetrinu roskin kona
og hafði það komið fyrir nokkrum sinnum að gísli gat í kammó og þessi kona
hafði leitt saman hesta sína heldur
hressilega
en í þetta sinn sem nú um getur
rífast upp á lofti
á eyri í seyðisfirði
og þegar þau voru búin að rífast nokkuð lengi
þá hafði kerlingin farið að dika upp loftið
og orðin víst reið
en mun þó ekki hafa sagt eins og hin kerlingin forðum ég ætlaði ofan hvurt sem var
en í loftsgatið fór hún samt
og hálsbrotnaði
kvaddi þennan heim á þann hátt
svo gekk nú þetta náttúrlega eftir það allt í fína lagi gamla konan hún var lögð til þarna eftir að hún var dáin
sett utan um hana kista
og lögð í hana eins og lög gera ráð fyrir
og síðan borin út í kirkju
ekki veit ég hvort það
lokið ofan
kistuna en þó þykir mér það nú samt ósennilegra að svo hafi verið
en svo brá við að nóttina
eftir strax nóttina eftir að þetta vildi
verið að þessu andlega starfi þarna og konan féll frá
þá kemur kerlingin
lætur ekki gíasla hafa nokkurn frið alla nóttina hann sofnaði ekki hímu
svona gekk það næstu nótt og þá þriðju að gísli gat
ekkert sofið hafði engan frið fyrir kerlingunni að hann sagði sagði sjálfur seinna meir
hún sótti alltaf að honum
hélt fyrir honum vöku svo hann var ekki orðinn mönnum sinnandi eftir þrjár nætur
en gísli hafði nú heyrt ýmislegt svona bæði lesið af bókum og
ýms fræði svona
og hann sagði einhverjum kunningja sínum
sem hann stundaði sjóróðra með
hann hefði séð að þetta dugaði ekki lengur
kerlingin myndi gera sig vitlausann ef hann gæti ekki sofnað og þegar að þrjár nætur voru
komnar þá datt honum í hug að nú skyldi hann látast verða til stáls
gísli hafði heyrt
að þegar að svona kæmi fyrir sækti að mönnum
og það væri ekki komið ofan í jörðina búið að grafa það þá væri eina ráðið
til þess að aflétta þessum aðsóknum það væri að skera höfuðið af viðkomandi dauðum manni
og stinga kollinum inná þjóhnappanna jæja
sagði þannig frá
að hann hefði farið í kistuna
ekki lýsti hann því nú samt hvort hann hefði orðið að draga naglana út úr kistulokinu
en hann fór í kistuna
og framdi þessa athöfn
varð ekkert að meini honum sjálfum að hann taldi
og gekk frá öllu aftur eins og það var með ummerkjum
nema þetta
tók upp höfuð gömlu konunnar þarna dauðri
en svo var það það sem á eftir kom
seinni part dagsins það var nú ekki alltaf margréttað þá sem þeir höfðu að borða
þá voru honir bornir þorskhausar
og þá saknaði hann þess að hann hafði ekki vasahnífinn
til að dreifa hann gat ekki annarsstaðar verið hann hafði orðið eftir í líkkistunni hjá líkinu
það sagði gísli seinna meir vini sínum eða félaga
að það hefði ekkert var verið að fara í kistuna í fyrra sinnið en að sækja
hnífinn
þessi félagi hans svona við hann
jæja þú sóttir samt hnífinn ja hvað átti ég að gera ég varð að
vinna mér til matar með vasahnífnum mínum
þvoðirðu nú ekki hnífinn upp á eftir gísli segist maðurinn hafa sagt við hann
upp til hvers sagði gísli
nei ég þvoði hann ekki upp ja jú ég
jú ég dróg hann nokkrum sinnum um boðunginn á treyjunni minni sagði hann
nú sótti hún nú ekki að þér eftir þetta gamla konan segist hann þá segja félagi hans
nei það brá alveg við
heyrði hana hvorki eða sá eftir það
þetta hefur þá verkað þó strangt væri
þetta meðal hjá þér
það verkaði þannig að ég
það má vera
ég hugsa að það sé rétt hjá þér
maður er nefndur jóhannes og var elíasson
hann var járnsmiður
í hnífsdal og margt vel um hann
hann var að ég held ættaður sunnan af snæfellsnesi
jóhannes en kom til okkar frá hvolshreppi í dölum að mig minnir
settist að þarna og giftist inn í okkar eyrardalsætt
við köllum
mesti sæmdarmaður hann var fyrst lengi járnsmiður á ísafirði svo fluttist hann til aðalvíkur og var þar allengi
svo fluttist hann aftur vestur yfir djúpið og settist að hjá okkur í hnífsdal
gerðist aftur járnsmiður þarna hjá okkur að vestanverðu
djúpið
og var þar til dauðadags
árið nítján hundruð og sextán lenti hann í snjóflóði þarna
jóhannes okkar
hann átti litla smiðju þarna utantil í þorpinu en það er snjóflóðahætt hefur verið oft þarna í hnífsdal hjá okkur
og það féll þarna snjóflóð úr gili og
smiðjuna hans og sópaði í burtu smiðjunni
við komum nú þarna margir að og ég komst að því og við fleiri að jóhannes mundi hafa verið kominn í smiðjuna
það kom þarna hannes ólason sem ég held að sé enn á lífi
hefði verið í smiðjunni
svo við byrjuðum að grafa þarna eftir því sem við miðuðum til að smiðjan hefði staðið niður í skaflinn
en það er með þessi snjóflóð þetta verður svo hart
rétt að
part af skóflustungu
ofan í vegna þess að það þæfist svo saman ég hugsa að það sé af hita sem að kemur í snjóinn
svo við vorum lengi að höggva okkur þarna niður
ég man að það kom einn hefðarmaður þarna í hnífsdal hann kom þarna og segir
hvað eruð þið að höggva ykkur þarna niður
við segjum að við séum að reyna að komast að því hvurt að jóhannes sé þarna lífs ennþá
eruð þið þau
fífl að halda að hann sé hér sagði hann
við svöruðum nú liflu upp á það og svo fór hann
svo héldum við svona áfram en sá sem kom nú þarna undir það var jóhannes
en hann sagði þannig frá þegar snjóflóðið kom
þá segir hann ég sé allt í einu að það fer að kvika
kvika veggurinn
fyrir framan augun á mér ég stend við bekkinn
og allt í einu sé ég að það er eins og að það lyftist upp steypan
steinsteypuveggurinn og þá kasta ég mér undir bekkinn segir hann
það var sem bjargaði honum
það hafði brotnað í sundur svona
eitt til tvö fet frá jörðunni steypan
en bekkurinn leggst á hlið niður með þessum
þessum einum eða tveimur fetum sem eftir var af steinsteypunni
og þar er jóhannes undir og það skýlir honum og síðan hefur öll
snjódýngjan farið yfir
og veggurinn líka yfir jóhannes
og það er eins og þyngdalögmálið
hafi horfið þarna hraðinn er víst svo mikill á þessu
en hvernig heldurðu að það hafi verið fyrsta aðkoman þegar við komum niður að jóhannesi þarna vorum búnir að höggva okkur niður að
heldurðu að það hafi verið hljóðið fyrsta sem kom frá honum
alveg eins og þegar dreginn er upp tappi úr champaní flösku
svona varð honum við um leið og
leið og hérna að hann fékk loftið aftur í sig þarna hefir nú verið stutt sjálfsagt i dauðann
en hann lifði nú eftir það tíu eða tólf ár hjá okkur blessaður karlinn jóhannes
og sagði mér þessa sögu ég man ekki hvort hann var búinn að segja mér hana áður
ég held það nú samt
hann var kátur þegar
að segja frá hann sagði mér að þeir hefðu verið á sjó úr bolungarvík
hann og gísli
og lentu í hörku baráttu
inn með stigahlíðinni og þá segir hann að hann hafi verið búin að heyra þetta að þegar hann var búin að
lenda í ásókninni frá kerlingunni þarna á eyri í seyðisfirði
svo sér hafði dottið í hug þarna í hörku baráttunni að orða þetta við hann
hvað segirðu um það gísli er það satt sem maður hefir heyrt að þú hafir lent í
draug eða kellingu sem hafi sótt svakalega
að drepa þig
já já heldur betur
segir hann að gísli hafi sagt það er nú líklega hún ætlaði að ganga af mér dauðum kellingin eða gera mig vitlausan
já já það er þá satt
einhverntíma í góðu tómi
já svona segir hann að það hafi komið til
en þetta með nafnið
til þess að ganga forsvaranlega frá því með hann gísla okkar gatíkant
þá verð ég að segja frá því að hann var seinna
formaður í bolungarvík og hann var nú maður sem vildi fiska eins og aðrir
en það var nú þetta að vorinu að eftir að grásleppan kom
þá fóru þeir að veiða hana í netin auðvitað en það var einhver besta an beitan þeirra þá það var grásleppan að beita út
þeir drógu lóðina og létu hana renna út jafnóðum og beittu á önglana bættu á
og einu sinni sem oftar þá er gísli með sína grásleppu úr netunum
og sér að það er að gera vitlaust veður eins
svo hann fer í
land en þegar að gömul
beitan
innvolsi úr grásleppunni þá
þýðir ekkert að beita þá vill enginn skepna þetta er orðið úldið svo hann tók sig til gerði gat í kambinn á grásleppunni
á grásleppunni
gat í kambinn og svo seilaði hann þetta
upp á kaðal og renndi því með krökum sem við köllum
litlu litlu akkeri niður og svo
belg eða
upp að því
líklega staut við kölluðum það staut vanalega sem maður hafði yfir þessu og þannig geymdi hann þetta í einn eða tvo daga að það var lifandi
grásleppan á á seilinni þarna
fyrir framan á bolungarvíkinni
en þeir voru svo hrifnir af þessu bolvíkingarnir að þeir nefndu hann aldrei eftir það nema gísla gatíkant
fyrir þessa uppfinningu
það var nú þannig með gísla minn já
já þú hefir sagt að hann væri dugnaðarmaður dugnaðarmaður já hann var dugnaðarkall
og sonur hans var var guðmundur gíslason formaður í bolungarvík lengi
ekki held ég nú að hann hafi gifst nokkurntíman þessi guðmundur gíslason
annars fór gísli held ég vofveiflega hann fannst einhverntíma fram í fjöru
dauður blautur
hafði fallið út af honum
ég er hræddur um að hann hafi fyrirfarið sér gamli maðurinn
hann verið orðinn eitthvað
geðveill líklega
en þetta var talinn hörkuduglegur maður ég sá hann þó nokkru sinnum var svona meðal maður á hæð
frísklegur eldsnar
já já ekta ísfirskur sjómaður
og hefur ekki látið sér allt fyrir brjósti brenna um dagana ef að allt fer eftir þessu sem
verið að segja frá núna
hann hefir trúað þessu sjálfsagt
nú þessi sem höfum rekið okkur á eitthvað svona um dagana
eitthvað sótt að honum þarna
og þeir hafa nú margir þóst skyggna eitt og annað það var nú enginn auli
á sinni tíð læknir hérna á kleppi hvað hét
hann þórður á kleppi hann sagist sjá ýmislegt en hann lagði nú ýmislegt út af því
hann sagði að þetta væri af hugsunninni að það skapaðist
út af því ég veit ekkert um það en hann þóttist hafa séð svona eitt og annað
það heyrði ég þegar ég var
á ferðinni ég talaði nú við þórð hann var vel skynsamur maður
maður maður er ekki kominn svo langt ennþá að maður geti sagt um þetta eiginlega hvað þetta er
eitt og annað svona
ég sagði þér nú þarna ég held í fyrsta sinni sem ég talaði þarna
urðu engin eftirmál
af þessu með hann gísla
var ekki eitthvað gerðu yfirvöldin ekki neitt ég man ekki betur en þegar ég var
tvo vetur að þá heyrði ég
eða las eftir séra jónas þar sem hann var að tala um þetta
mig minnir að það sé ennþá í mér þetta
en yfirvöldin hafa aldrei gjört neitt í sambandi við það
prestur eða sýslumaður nú við
tók af henni höfuðið
og skaut því til saurbæjar
þetta er í mér ég skil ekki að ég myndi þetta svona eftir séra jónas
apríl nítján hundruð sjötíu og sex
sigurbjörn snjólfsson segir frá já við vorum að tala þarna um vísur páls olafssonar já
náttúrlega þar væri nú
garð að gresja ef maður hefði ef það hefði verið hann hefði verið hirtur bara
því að páll var náttúrlega
listaskáld og það er alveg sérstakt
það er sama hvar maður er á landinu
allir hafa eitthvað eftir pál
það er eiginlega alveg
hann var nú lengst af í
á hallfreðarstöðum hallfreðarstöðum í tungu hann var þar nú lengst af ævi sinnar en
undir það síðasta þá flytur hann nú samt niður í loðmundarfjörð
hann var umboðsmaður klausturjarða held ég að það hafi heitið
umboðsmaður klausturjarða hér á á á austurlandi
hann náttúrlega
að því kom að hann þurfti að fara frá
já úr tungunni þarna
eiginlega ráð á þessari jörð sem hann tekur svo
í loðmundarfirði
nes nes í loðmundarfirði þar var hann nokkur ár
og náttúrlega gerði vísur eins og hann var alvanur en
þetta var nú hann var
var nú eiginlega farið að líða nokkuð á ævi hans
en mér dettur nú í hug að
segja ykkur svolítið frá honum eins og hann var á meðan að hann var
í fullu fjöri og var á hallfreðarstöðum að mestu
lenti
lenti hann nú
var um tíma
á eyjólfsstöðum á völlum ég veit nú ekki alveg hvað það var langur tími en hann var ekki mjög langur
fluttist hann aftur í hallfreðarstaði og svo frá hallfreðarstöðum niður í
loðmundarfjörð nes í loðmundarfirði og þar var
var nú eiginlega að mestu leyti það var farið að halla verulega
ævi hans svoleiðis að það var nú ekki mikið sem hann orti þar en þó
að þá var páll á nesi
en það var svoleiðis á á tímabili
að það voru nú eiginlega allir firðir hér
austfirðirnir voru allir fullir af fiski svoleiðis að meira að segja fólk kom í
stórum stíl af suður og suðvesturlandi til þess að stunda fiskveiðar hér í
austfjörðunum
og þá var það stundum að