tiro-is/ismus huggingface dataset:
veltandi niður fjallið og hellan staðnæmist þarna rétt hjá honum jæja stendur þá ekki sú grákollótta með lambinu
á hellunni
varð karl fljótur að að grípa hana og rýja hana
en sigfús var orðlagður
göngumaður og hlaupari á sínum tíma ja nú hafði eymundur eiginlega ekkert svar við þessari sögu
og og gafst eiginlega held ég upp hann sagði ekki aðra á móti
var það gísli sem að sagði þér þetta líka nei nei nei nei nei þetta
þessa sögu þessi saga er alkunn
hér í héraði ég man nú ekki sérstaklega hver sagði jú þessa sögu var mér sögð austur í álftafirði það var alveg rétt það voru álftfirðingar sem sögðu mér þetta
eitthvað á árunum nítján hundruð þrjátíu og átta til níu
þá hefur það var einn maður af höfn ari guðmundsson móðurbróðir minn sagt mér sögu af eymundi
hvenær ertu fæddur steinþór ég er fæddur tíunda júní
átján hundruð níutíu og tvö og hvar á hala í suðursveit
varstu alinn upp við rímnakveðskap já
og sögulestur sögulestur já kvaðstu sjálfur hvað var lengi kveðið hér
lengi fram eftir árum fram eftir árum já það hefur verið fram yfir nítján hundruð og þrjátíu
það var kveðið einkum einkum á árunum frá svona
einkum frá nítján hundruð og fram á nítján hundruð og tuttugu já já en ég fór nú ekki að kveða fyrr en svona nítján hundruð og
fimm sex svona árinu áður en ég fermdist ég fermdist nítján hundruð
og þá kvað ég nú orðið fullum fetum
hvers vegna lagðist rímnakveðskapurinn hérna niður
ja hann lagðist nú aðallega niður vegna þess að þá fór að þá var eiginlega breytt húsaskipun
þá fór fólkið að verða meira svona í smáhópum í húsunum
baðstofan sameinaði fólkið allt í eitt
en þegar þær liðu undir lok og ný
húsaskipan kom þá var eiginlega þetta allsherjarríki sem maður gæti sagt sem var fólksins á kvöldin þá var það liðið undir lok
og þá eiginlega fór nú sögulesturinn og rímnakveðskapurinn nokkuð að þverra
annars var það lengi að það var safnast í eitt herbergið í húsinu og lesið eða kveðið
en svo þegar útvarpið kemur til sögunnar þá þá er eiginlega alveg hætt
hætt þessari heimaskemmtun sögulestrinum og rímnakveðskapnum
kvað alltaf einn alltaf einn
var aldrei tekið undir kveðskapinn nei það var nú eiginlega ekki þó gat það nú komið fyrir ef að fólkinu var sérstaklega dillað
að það tók undir sönginn
hvað tók það þá undir mikið
það sem það kunni það það kunni það sem það kunni en það var nú takmarkað kannski heila vísu já já heila vísu og kannski hluta úr rímum
en það var lítið um það var kveðið
bók eða var kveðið upp úr sér
eftir bók eftir bók já já já og kvæðamenn til
dæmis aðkomandi
þeir voru mjög eftirsóttir ef að gesti bar að garði og það var vitað að þetta voru góðir kvæðamenn
þá var sjálfsagt að fá þá til að kveða rímur að kvöldinu
þegar þeir gistu
það var einn og einn maður sérstaklega sem að ég man eftir sem var vel látinn í þessu efni
hann hét bjarni bjarni já vigfússon var bóndi á hnappavöllum í öræfum
hann var alltaf aufúsugestur hér í þessu byggðarlagi
og þá ekki síst vegna þess hvað hann var glaður og létt yfir honum og svo þetta að fá hann til að kveða rímur á kvöldin
hann var talinn ágætur kvæðamaður og þótti yndi að hlýða á hann
slepptu menn nokkurn tímann mansöngvum þegar kveðið var
hvers vegna gerðu menn það ja men mönnum fannst það eiginlega ekki vera í samræmi
ekki alltaf þá í samræmi við efnið
og til að teygja þá ekki eiginlega það sem fólkið vildi helst
það var þráðinn í sögunni sem að ríman var um þá var þá var hérna
mansöngnum sleppt
en þó var það nú helst að mansöngvar
eftir sigurð breiðfjörð voru sungnir
var kveðið nokkurn tímann annars staðar en í baðstofum þegar setið var við verk á kvöldin nei
yfirleitt setið í baðstofunni
yfirleitt alls staðar kváðu menn nokkurn tímann í veislum
ekki rímur ekki rímur nei ekki man ég til þess
en í ferðalögum
en menn sungu sér svona til uppléttis
var nú ekki hægt að syngja sameiginlega það var svo oft langt á milli manna já já
komið fyrir ef glatt var yfir mönnum
þó þeir væru ekki við skál neitt
að þeir tækju lagið í til dæmis þar sem þeir voru í áfangastað
hvað þótti svona mest prýða góðan kvæðamann
ja falleg rödd og svona hóflega
ótt kveðið það er að segja ekki of ótt farið með efnið
og svo hvurnin eiginlega viðdragið var við hvurja hendingu
hafði ekki svona hver maður hafði hver maður sín kvæðalög
og það mátti nú segja að það væri ekki það voru það voru lög sem að voru þá svona yfirleitt minnsta kosti á takmörkuðum svæðum á vissum svæðum sem að
sem að voru notuð við sömu rímu sömu rímu sömu rímnaflokka
það var svona eins og nokkurs konar ja ég veit nú
skóli sem að gekk svona frá manni til manns óafvitandi það voru rímnalögin
þakka þér kærlega fyrir jamm
rauluðu menn nokkurn tímann við verk rauluðu já það var sjaldan já við handavinnu við handavinnu
já en yfirleitt ekki við útiverk yfirleitt ekki þó gat maður heyrt það til dæmis þegar menn voru að hlaða vegg
að þeir rauluðu kannski eitthvað svona með sjálfum sér já og hvað var það helst
menn kunnu nú mikið af ljóðum og ferhendum
bæði sem var sungið og við krakka og einkum þó við krakka og þetta rifjaðist upp
dæmis að þegar torfhildur sonardóttir mín var á þriðja ári
þá var ég búinn að kenna henni eitthvað milli sjötíu og áttatíu ljóð
sem hún mundi öll
þegar hún fer að eldast þá
að gleyma þessu stelpan
en lengi kunni hún nú eitthvað af þessu já já
ein vísan sem ég kenndi henni hún þótti nú nokkuð tvíræð
og þótti
klámsk en þetta var bara misskilningur og hún var svona
sigurður minn siðugur sýslar hann um lömbin uppi' á laugu liðugur
leikur hann sér á kvöldin
upp á laugu liðugur leikur hann sér á kvöldin þetta var bara
leit ég ofan í dalinn sá ég hvar hún langhala lék sér við sauðinn
kýr keifaði kálfur beljaði örn blakti hrafn skrekti
haninn gól fyrir miðja morgunsól þar kom ég að kvöldi er kerling sat við eldinn hún var að pyngja
hugði mig að stinga
þá tók ég hellustein og kjálkabein og lurkinn minn langa og lagði undir kerlingarinnar kolsvartan kafloðinn vanga
gekk ég upp á hólinn og leit ég ofan í dalinn sá ég hvar hún langhala lék sér við sauðinn
sat ég undir fiskihlaða föður míns átti ég að gæta bús og barna svíns og sauða
menn komu að mér ráku staf í hnakka mér
gerðu mér svo mikinn skaða kveiktu eld í bóndans hlaða hlaðinn tók að brenna ég
tók að renna allt út undir lönd allt út undir biskupslönd
biskup átti valið bú hann gaf mér bæði uxa og kú uxinn tók að vaxa kýrin að mjólka
sankti maría gaf mér sauð síðan lá hún steindauð annan gaf mér freyja hún kunni ekki að deyja
gott þótti mér út á að líta í skinninu hvíta og skikkjunni grænni
konan mín í kofanum vísar hún mér til stofunnar ég kann
ekki í stofu að stofu að gá
gá ég vil upp til hóla að hitta konu bónda kona bónda gekk til brunns hún agaði vagaði kjagaði
inga litla dummadó nú er dauður egill og kegill í skógi sæktu vatnið vigga skerðu sauðinn jón
úti stendur hestur í haga kýrin í mýri tíkin í túni
þú ert heim kominn boli minn
rauður af leiri rótar upp moldu berst við bakkann með berlangan kjaft frýnilega er frá sagt ekki meira en við er haft
ég held ég rugli nú ég hugsa ég taki nú margar þulur þarna saman í eina
já það var til hérna á næsta bæ við mig við okkur
þegar við vorum að alast upp strákar og fram á okkar fullorðinsár gömul kona sem hét oddný og var