tiro-is/ismus huggingface dataset:
hundruð sjötíu og níu þetta er þriðja spólan sem ég hljóðrita á í dag steinþór þórðarson bóndi á hala segir frá
það voru einu sinni þrír strákar á hala
einn hét arnór már
einn annar hét kristinn heiðar þeir voru bræður og sá þriðji hét hilmir
hann var bróður sonur hinna piltanna
nú er það einu sinni um vortíma að pabbarnir þeirra segja við þá
sem voru á hala hvort að þeir get mundu nú ekki geta skroppið í hvanna
þetta var um vortíma og vita hvort þeir fyndu ekki kindur sem að þá vöntuðu
jú heldur héldu nú strákar það
þeir eru orðnir það stálpaðir líka að þá geta þeir orðið keyrt dráttarvél og bíl
svoleiðis að þeir voru einfærir hvar sem var jú jú
nú það já þið megið taka bílinn okkar sögðu pabbarnir og aka honum inn í staðarfjall
og svo farið þið auðvitað gangandi þaðan
strákar eru nú heldur glaðklakk glaðklakkalegir þegar þeir fara á stað og stíga inn í bílinn
aka inn aurana og inní staðarfjall í bóli neðan við
það skilja þeir bílinn eftir
svo ganga þeir upp hellistorfuna torfuna sem er fyrir neðan rannveigar hellir
og að að garðinum sem hlaðinn er fyrir utan hellirinn
hann var hlaðinn vegna þess að í hellirnum voru byrgð fjá fráfærulömb en þennan garð varð að hlaða
hlaða til þess að verja þeim að þau kæmust út á tvo vegina
nú koma þeir að garðinum og leggjast á garðinn og fara nú að skrafa og svo skeggræða
ekki að vera skessa hér
jú sagði einn annar hinna hún átti að vera hér
já og átti hún ekki að heita rannveig jú hún átti að heita rannveig
sögðu þeir sagði sagði hinn
já við skulum nú ekki vera að miklu skessuskrafi í dag sagði hilmir
má engin vita nema þær komi þá ha helvítis vitleysa segir krist inn heiðar
komi þó það séu nefnt nöfn þeirra ja hvur veit nú það sagði arnór
vel getur það skeð það er svo sem óþarfi að það er nóg annað að tala um
komast í hvannadal
svo leggja þeir nú af stað af garðinum upp með hellissléttunum norðan upp
hellisstaðinn upp úr járnhausbotnum innur þröng inn úr inn úr
inn úr garðhvammi
og inn á garð
en heyrðu
segir hilmir þegar þeir eru að fara inn úr garðhvammi á hér ekki einhvers staðar að vera kross sem hann þórbergur þórðarson smíðaði
smíðaði og á að standa hér einhvers staðar á torfunni
sem hann smíðaði að mér hefur verið sagt nítján hundruð og tvö
þegar hann var að reka lömbin fráfærulömbin úr staðarfjalli
og inn í hvannadal
jú jú svo fara þeir nú að skyggnast um en heyrðu
segir kristinn heiðar hann er þá víst brotinn
hann afi hefur sagt mér það að hann væri brotinn og brotin lægju hér einhvers staðar undir hellublaði
þá er að leita að því segir arnór hann þá nógu frakkur
svo fara þeir að leita eftir brotunum og þeir finna þau
þarna liggur krossinn brotinn í þrennt
en það sést enn það sást þá ennþá
ártalið sem að hann var settur upp og skorið á og það var nítján hundruð og tvö
þetta var skorið úr birkihríslu
svo þegar þeir eru nú búnir að velta krossinum fyrir sér þá halda þeir nú áfram og inn á
garðinn og setjast þar
þá segir nú einn einn þeirra er ekki alltaf vani að setjast hérna og hvíla sig á garðinum jú jú
hinir tóku undir það
setjast þeir nú þarna og fara nú að ræða um ýmislegt meðal annars segir kristinn heiðar
atti ekki að vera skessur í þessu gili
hananú sagði hilmir nú fer hann að tala um skessurnar alltaf þetta helvítis skessuskraf í honum
nú því má ekki nefna þær sagði arnór már ja þær geta bara komið
sagði hilmir þegar allt þegar verið er að tala um þær
og rétt í töluðum orðum
orðum þá verður þeim litið hinumegin yfir ána
þá sjá þeir hvar sjö skessur eru að dansa þar á svokölluðum steinkutorfum
hananú sagði hilmir þarna sjáið þið það nú
hvort það eru ekki skessur til við skulum koma strax og flýta okkur heim annars taka þær okkur drepa okkur og éta okkur
ætli þær vaði langt yfir ána já þú átt nú kannski eftir að sjá það sagði hilmir
en í þessu þá heyrast skessurnar til þeirra
og þær taka til fótanna og yfir ána við skulum koma við skulum koma segir hilmir við skulum koma koma
haha ætli þær fari langt yfir ána
ána segir kristinn heiðar
en þær létu nú ekki ána standa fyrir sér þær bara óðu hana eins og reyk nú skulum við koma nú skulum við koma sagði kristinn heiðar nú skulum við koma jæja
sannfærðistu á því sagði hilmir
og þeir sjá svo þetta að skessurnar eru komnar yfir ána og klifra upp bröttu skriðurnar
sem liggja upp í garðhvamminn
og þeir hlaupa nú strákarnir eins og þeir mögulega geta og forðast að líta til baka
fyrr en þeir komu niður á aur þar sem bíllinn þeirra var þá litu þeir til baka
þá sjá þeir hvar þær koma norðan við járnhaus
þeir hlaupa svo inn í bílinn og hilmir ja ætlar að keyra bílnum
og fer að starta honum af stað getur ómögulega komið honum af stað
þetta er bölvaður klaufaskapur sagði kristinn heiðar
láttu mig sjá ég skal startia honum af stað já hana gerðu það þá sagði hilmir
hilmir og var vondur og fer úr bílstjórasætinu
og lætur kristin heiðar
setjast þar og kristinn og kristinn fer að starta og djöflast nú og startar honum eins og hann getur
þá þrífur hilmir í öxlina á honum og segir hættu þessu helvíti þú startar öllu út af geyminum þú kemur honum aldrei
aldrei af stað við skulum koma og hlaupa
því að annars verða skessurnar búnar að ná í okkur áður en við förum héðan
já já sjálfsagt segir arnór már sjálfsagt vertu ekki að neinni bölvaðri þrjósku
kristinn og kristinn og þeir allir snarast út úr bílnum og loka honum og hlaupa á stað
hlaupa svo eins og fætur toga fram alla aura og fram á klifartanga þar sem að húsin eru núna
jaá þá líta þeir aftur
þá sjá þeir hvar þær eru svona miðja vega milli klifartanga
og sta og rannveigar hellirs miðja vega þar á aurunum
ja nú megum við vara okkur sagði einhver strákurinn að þær nái ekki í okkur
og þeir taka til fótanna og hlaupa og hlaupa
fram með klifartanga fram með hlíðinni vestur með steinum og vestur á hvarfið fyrir austan sléttaleiti
til baka þá eru þær komnar á steinabala
o hvur anskotinn sögðu þeir
nú eru þær rétt að ná í okkur o þær skulu aldrei sagði einhver þeirra þær skulu aldrei ná okkur
og svo hlaupa þeir nú af stað strákarnir og eins og þeir mögulega geta og forðast að líta aftur því það mundi tefja þá
og þegar þeir koma á markaleiti
þeir jæja það hefur nú ekki dregið svo mjög mikið saman samt. svo þegar þeir koma á hamarinn
þá eru þær komnar á markaleiti
nú er orðið stutt á milli sögðu þeir jaá en þær skulu nú aldrei ná okkur sagði hilmir
ég kann gott ráð við því
við skulum stökkva inn í
í teigunum okkar
þær hafa ekkert vit á því að þetta sé girðing þær festa sig í girðingunni
og geta kannski aldrei losað sig þaðan aftur
þetta fannst þeim bræðrum óskaráð þeir stukku svo allir og inn í girðinguna
og standa þar þegar skessurnar koma
og eru nú helvíti glaðklakkalegir
strákar
komiði nú komiði nú komiði nú bölvaðar tussurnar ykkar
og takið okkur ef þið þorið eða ef þið getið
og þær hamast þarna í girðingunni að reyna að komast yfir hana til strákanna
en það verður bara til þess að þær festa sig alltaf meira og meira
nei þið náið okkur ekki bölvaðar tussurnar ykkar ykkur er óhætt að snúa aftur þess vegna
svo taka þær það fyrir
að þær snúa frá og fara með alla girðinguna drösl dragandi á eftir sér
allan þann hluta úr girðingunni sem þær voru búnar að slíta frá
já já eruð þið þá farnar eigum við nú ekki að koma og hjálpa ykkur og greiða ykkur úr girðingunni sögðu strákar
í mesta spotti þær auðvitað önsuðu ekkert þessu og hafa ekki skilið kannski þeirra mál
svo fóru þær dröslandi með girðinguna austur með
þeim þótti nú gaman strákunum að vita hvað þær hefðu langt farið með hana
og tóku þá ráð sín saman að þeir skyldu nú fara í humátt á eftir þeim
og sjá hvar þeir gætu losað hana við sig
og rétt fyrir vestan sléttaleiti þar höfðu þær getað losað sig við girðinguna
já og farið þá auðvitað inní
klukkugil aftur þar sem þær áttu heima því þær áttu að eiga heima í klukkugili
svo tóku strákarnir girðinguna og drógu hana vestur
og settu hana upp aftur svoleiðis að allt var nú orðið eins og áður var
þegar þeir koma heim þá segja þeir pabba og mömmu frá þessu ævintýri
sínu og sögðust aldrei fara aftur í hvannadal
þetta var nú mikil saga þetta var mikil saga
það held ég já
selur spurði selur spurði sel sel sástu hvurgi hann þorkel ég sá hann áðan
róa með jandi fram
hann hafði skutul í skipi sínu hann mun okkur báðum að bana verða í dag
þá skal taka stóran staf og stinga honum kela í kaf og halla honum útaf
sástu nokkurstaðar hann þorkel jaá sagði litli selurinn ég sá hann hann var að róa hérna fram með landinu áðan
sástu hvort hann hafði nokkuð í skipinu sínu sagði stóri selurinn jaá ég sá það
skutul í skipinu
hann ætlar þá að drepa okkur sagði stóri selurinn
ráð við því sagði litli selurinn við skulum taka stóru stöngina okkar teygja okkur út í bátinn þegar hann rær hér fram hjá
stinga stönginni í bátinn og velta honum um
þetta er óskaráð sagði stóri selurinn mikið ankoti ert þú ráðagóður svo þegar að stóri selurinn svo þegar að
keli keli rær þar fram hjá
þá stinga þeir stóru stönginni sinni í hliðina á bátnum
og velta honum um og keli lendir útúr og drukknar
þetta var gott ráð sagði litli selurinn
og já og nú erum við viss um það að nú verðum við ekki drepnir í dag sagði litli selurinn
o ekki er nú alveg gott að segja það sagði stóri selurinn
því nóg er af vondum mönnum enn sem ekkert geta séð án þess að drepa það og éta það
því sannleikurinn er nú sá sonur sæll sagði stóri selurinn að það er ekkert verra rándýr á
jörðinni heldur en maðurinn hann getur ekkert séð án þess að drepa það og éta það
það er víst alveg satt pabbi sagði litli selurinn
í þessu seg verður stóra selnum litið lengra upp á kambinn þá sér hann hvar maður kemur
þarna kemur hann með barefli og ætlar að drepa okkur hann ætlar að rota okkur með þessu barefli sem hann er með
já við skulum flýta okkur flýta okkur í sjáinn sagði litli selurinn flýta okkur að verða á undan honum
og þeir taka til fótanna og fram fjöruna og þeir eru komnir fram fyrir brimgarðinn
þegar að maðurinn kemur sem ætlaði að drepa þá
fyrir út fyrir brimgarðinn
þá stróka þeir sig nú hátt upp selirnir og segja komdu nú komdu nú bölvaður og dreptu okkur ef þú getur
nei þú er svoddan bölvaður aumingi þú kannt ekki að synda eins og við
snautaðu heim aftur
hann nemur svo litla stund þarna
leggur svo bareflið á bak sér aftur og labbar upp kambinn
já þér er best að fara heim sagði litli selurinn já farðu bölvaður sagði stóri selurinn
og svo fór hann heim og hafði
enga veiði þann daginn og selirnir þeir fengu
fengu að lifa þann daginn hvort sem einhver hefur svo orðið seinna til þess að drepa þá
jú jú já prýðileg alveg já
þeir skrifuðu nú aftur
fundu bréfið
í vasa hans og þeir skrifuðu af því að hann bað um að
hann bað þau um það eða drottninguna
að gifta
drenginn hverjir skrifuðu þetta í bréfið ha hvað gerðist þegar nú var drengurinn
var drengurinn þarna sofandi já og ræningjarnir þeir fóru í vasa hans og fundu ekkert á honum ekkert
nema bréfið
þeir skrifuðu svo annað bréf rifu hitt niður sem hann er með en skrifuðu
það aftur að hann að hann bað drottninguna sína að
að gifta þau og svo þegar
kemur bréfið þá þá
gerir hún það hún skilur samt ekkert í þessu en hann en hún lætur hann
gifta þau
svo þegar hann kemur heim aftur þá
hver kom
kom til drottningarinnar að þá skilur drottningin ekkert í þessu hún skyldi
ég var nú búin að segja þér alveg hreint allt saman
já já en þú manst þetta fyllra í dag samt ha þú mundir sumt í dag sem þú mundir ekki í gær
til dæmis þetta með mylluna þú mundir sumt
í gær sumt í dag sem þú manst ekki
þú mundir ekki í gær það er ekkert annað heldur en það í fyrstunni
þarna þar sem hann ólst upp
konungurinn nú er hann giftur nú er hann giftur nú er hann giftur kóngsdóttur
hann ekkert þá skrifar hann kóngurinn kemur aftur heim og hann spyr hana að því og hvort hann hann
að hvað hún hafi gert við drenginn hún segist hafa
hann segist hafa beðið hana um
að láta drepa drenginn en ekki að
að gifta þau
þetta hafi staðið í bréfinu svo sýnir hún honum bréfið og hann getur ekki rekið sig úr vitni með það
að hann hafi ekki beðið hana um það að
sér að það er allt eins skriftin og það
hann tekur það svo til til bragðs að senda hann til þess að hann er búinn að frétta um það að
hérna að drekinn á djúpastraumi
að það færi enginn yrði enginn kæmist enginn af sem kæmi til hans að hann dræpi þá ekki
hann tekur það til bragðs kóngur að senda hann til drekans á djúpastraumi
en átti drengurinn að ná í nokkuð
hjá drekanum já
hann átti að fara kóngi lokk úr hausnum á honum
hvað áttu lokkarnir
kónginum það þessi drengur
en hann er giftur það er komið fram að hann er giftur dóttir hans
þau eru gift kóngur
hvað gerir drengur nú
hvað gerir hann nú þegar hann er búinn að fá að vita
drekans á djúpastraumi hann fór bara hélt áfram já og gekk
ég var nú búin að segja þér það
en hverju mætir hann fyrst nú mætir hann fólki er það ekki
og hverjum mætir hann fyrst
ja hvað sagði ég
segja þér
það allt saman sjáum til ég ég man nefnilega ekki hvort hann átti að mæta hvort hann átti að mæta
karlinum sem sagði
hann átti að mæta prestsdóttur fyrst
jú jú hún spyr hann hún biður að spyrja hann að því
biður að spyrja drekann að því ef hann finni hann
finnur hvern
ef hann finni drekann á djúpastraumi að biðja hann um að spyrja að því
lyklarnir séu sem hún hafi týnt fyrir þremur sjö árum
en varst þú ekki búinn sjálfur að taka þetta allt saman ég mundi þetta
mikið betur í gærkvöld jú en þú mundir nefnilega eftir sumu í dag ha þú mundir eftir sumu betur í dag en ég man ekki eftir því að það vari neitt nema þetta bara þetta fyrsta
já ég get einhvern tímann
kannski munað þetta betur já en ég get ekki að því gert ég tapa mér svona núna þú sagðist hafa lært þetta
þegar þú varst unglingur já já
þegar þú varst í suðursveit já lærðir það þegar þú varst í suðursveit ha lærðirðu það þegar þú varst í suðursveit já já en hver kenndi þér þetta ævintýri
manstu það nokkuð það var bara stúlka sem að hafði
það eftir niðursetningi sem
var rekinn til sveitar sinnar ég sagði
þú hafðir ekki þetta ævintýri eftir hjörleifi var það þú sagðir
hafi verið einhver ungur maður
einhver unglingur sem þú hafðir lært þetta af þetta ævintýri það var stúlka nú já var það ung stúlka já já já þær voru þær voru tvær systur sem að
gátu sagt okkur frá þessu og
önnur þeirra fór til ameríku
og hún átti mörg börn þar og hún og hún er dáin fyrir nokkuð löngu en hin systirin hún var í suðursveitinni og hún
er líka dáin manstu nokkuð hvað
hétu já já hvað hétu þær jóhanna
jóhannsdóttir önnur já
og oddný jóhannsdóttir hin sú sem fór til ameríku
og hvar hvar bjuggu
þær heima þar bjuggu þá í borgarhöfn og við
foreldrar mínir eða stjúpa mín og pabbi minn í borgarhöfn líka
þær hafa sem sagt kennt þér þetta ævintýri ha áttu þær ekki mörg systkini þessi
þessar systur þessar systur þær áttu
þær voru fjórar systurnar
hala í suðursveit tuttugasta og níunda nóvember nítján hundruð níutíu og fimm
torfi steinþórsson á hala segir frá já mig langaði til að spyrja þarna um hann
eymund í dilksnesi var hann ekki þaðan
jú eða bjó hann ekki þar jú jú hann bjó þar lengi en var var víðar
fór meðal annars til ameríku og var þar í einhver ár
í hefur ekki
hefur ekki verið s hefur þér ekki verið sagt eitthvað frá honum já mig langaði svona til að vita hvað þú
hefðir heyrt um þetta
já ég hef heyrði nú
af honum sagt og hann þótti merkur maður
og og ýmsar sögur gengu af honum og einkum voru það sögur sem hann sagði þó sjálfur
því hann hafði gaman af að segja sögur
og var ekki kannski endilega
ja annars
kann ég nú lítið af sögum eftir honum því að hann var
ég sá hann til dæmis aldrei og
en hann smíðaði fyrir þegar ég var unglingur ungur strákur
strákur svona átta ára líklega
sjö sjö átta ára
hér vinnumaður sem lúðvík hét og var gestsson
hann var hann var sem sagt föðurbróðir lúðvíks jósepssonar sem síðar varð
varð ráðherra og með meiru
og og lúðvík gestsson var skemmtilegur maður fannst mér
og hann komst dálítið í kynni við
eymund haust eitt sem hann var dvaldi held ég sem
einskonar kaupamaður þá þar eystra austur í nesjum
og ég held í dilksnesi einmitt og þá
fær lúðvík gestsson
eymund til þess að smíða broddfæri í stöng handa mér þá átta ára
ára snáðanum
sem var nú reyndar ekki farinn að fara mikið í fjallgöngur þá
en hafði snemma töluverðan áhuga fyrir því að fara í göngur
þetta voru mjög svo falleg e broddfæri
var það einhver góður trésmiður hér heima í suðursveit ég man nú ekki hver það var hann smíðaði svo stöng
hann smíðaði í broddfærin
og þetta var nú mjög fallegur gripur þessi herra þessi þessi göngustafur
og ég fór oft með þetta upp
í fjallið og minnsta kosti lést vera í göngu
eymund dilksnesi en ég heyrði sagðar ýmsar sögur af honum svona þar sem hann
eða sögur sem hann sagði
og ekki allar kannski svo mjög trúlegar
það tók því enginn mjög alvarlega það tóku allir þessu eins og það var talað
og þetta þótti
þótti góð skemmtun að hlusta á þetta
og viltu heyra einhverja sögu
eitthvað af því en það er nú bara það gallinn að ég man man nú ekki mikið
eitt sinn hann var miki hann var byssusmiður hann smíðaði sér byssu mjög svo
góðan grip
og byssusmíðin til dæmis um það hversu þetta var nú gott vopn
að hann lauk byssusmíðinni seint um kvöld haustkvöld
og þá var orðið var orðið aldimmt af nóttu
en hann langaði mjög mikið til þess að prófa byssuna
gat varla beðið til morguns eftir því að fá að prófa hana
og hann fer svo með byssuna út í bæjardyrnar hlaðna þá
og þá heyrir hann álftakvak niður við sjóinn að það eru álftir þar
álftahópur á flugi
hann bíður ekki með það eymundur
en skýtur í á hópinn eftir því eftir hljóðinu
og af því myrkt var nú orðið af nótt þá var hann ekk gat hann ekkert sinnt því lengur að eða meir
að tína saman þessa veiði sem hann áleit nú kannski einhverja vera en fer svo snemma um morguninn
út í túnfótinn
þá finnur hann þar níu álftir dauðar sem hann hefði hafði þá
skotið svona bara eftir hljóðinu kvöldið áður
þetta var góð byssa
skömmu síðar fer hann svo með hana út í hornafjarðarós á selveiðar
hann sér sel og annan sel
og hann bíður nú færis að þeir beri nú saman hausarnir á þessum tveimur selum
ætlar að reyna að hæfa þá báða í einu
já það tekst þeir
liggja báðir dauðir á sjónum
þegar hann hafði skotið
en það sem að honum finnst einkennilegast er að svo er þriðji selurinn dauður líka en hann er þá í dálítilli fjarlægð
frá hinum og í þveröfugri átt við þá
hann skilur e lengi vel ekkert í því
getað orðið að hann hefði skotið þennan sel líka
en svo þegar hann gáir betur að þá kom það í ljós að
krassinn sem kallað sem kallaður var það var svo það var svona
teinn
venjulegast úr tré held ég tréteinn eitthvað þvílíkt sem hafður var til að hreinsa hlaupið á byssunni
og þessi krassi hafði verið í hlaupinu þegar hann skaut
og hann hafði auðvitað ekki farið í rétta átt ekki eins og ekki eins og skotið
heldur alveg í þveröfuga átt nærri því og ha það var hann sem drap þriðja selinn
stundaði hann nú fjallgöngu nokkuð mikið eymundur ja þó ekki kannski svo mjög en það var
var annar maður þarna sem kom við sögu sigfús nokkur
bóndi austur í ja meðal annars á
austur í álftafirði
hann hafði verið bóndi líka á sínum tíma í
inni í lónsfjöllum
þessi þessi
þessi sigfús
göngumaður mikill og frár á fæti með afbrigðum
og þeir eru saman nótt eina
á s
ég man nú ekki á einhverjum einhverjum bæ í álftafirði gott ef það var ekki á starmýri
menn ganga til náða um kvöldið þá fara þeir nú ekki strax að sofa kallarnir eymundur og sigfús heldur segja sögur
af ýmsum afreksverkum sínum
og sigfús segir eymundi frá því þegar hann fór einu sinni í göngur sem oftar
þá að leita grámögóttri rollu
einhvers staðar þarna austur í
ég held starmýrarfjöllum
og hann er allan daginn að ganga allan vorlangan daginn
þá finnur og finnur ekki rolluna
svo er hann kominn niður á sléttu um kvöldið og er að fara
heim þá verður honum litið þar upp á hæsta tindinn í námd
og sér rolluna bera þar við loft
þetta þótti honum nú svona bæði gott og ekki gott
hann treysti sér naumast að fara nú að vaga upp á
fjallstind aftur eftir langa göngu þennan
dag en þó honum þykir líka sárt að skilja rolluna þarna eftir
og kannski lambið hafi líka verið ómarkað
svo hann sagðist hafa verið að hugsa þessi mál í
þarna niðri á sléttlendinu þar til allt í einu hann heyrir skruðninga mikla uppi í fjallinu
og honum verður litið upp
og sér þá hvar hella mikil kemur niður fjallið
og það er ekkert með
það að hellan stansar ekki fyrr en þarna niðri á sléttlendinu hjá honum bara
þegar hann fer að a athuga betur málið
þá stendur sú grámögótta á hellunni með lambinu
og hann lætur ekki bíða lengi með það hann rýkur í og nær rollunni og rýir hana og
markar lambið og allt var í besta lagi hann heldur svo heim
en nú man ég ekki hvor sagan var sögð á undan
byssusagan hjá
eymundi eða s sagan af þeirri grámögóttu á hellunni hjá sigfúsi
en svo mikið var víst
að sá sem að
sagði seinn seinna sem sa sá sem seinna sagði söguna
hann bar sigur af hólmi í þessari viðureign því að hinn sagðist
nú ekki geta sagt fleiri sögur þegar að hann var búinn að heyra þessa
líklega um grámögóttu rolluna þá var eyvindi nóg boðið
svona var það nú
sem sagt eymundur var skemmtanamaður mjög góður
hvað þetta snerti að segja sögur
og kærði sig þá kollóttan þó ekki væri nokkurt orð satt
fljótu bragði eftir meiru
já þú varst nú að
skreytnir menn verið hér
sem sem sögðu eitthvað
þeir gáfu nú ekkert eftir lygna bjarna í frásögum sínum
enn heyrði ég talað um þriðja manninn sem ha sagði líka
léttar sögur
eyjólfur daníelsson
og var bóndi í heiðnabergi í nesjum nei á mýrum
nú hann
hann va þeir voru náfrændur
eymundur dilksnesi og
og eyjólfur daníelsson í heiðnabergi ég held þeir hafi verið bræðr
ja ég held bræðrasynir
eða slíkt
þessi eyjólfur hann var uppalinn á núpsstað í fljótshverfi
en flutti svo þegar hann var kominn til fullorðinsára þá fluttist hann austur í
austur í austur á mýrar bjó í all lengi á rau rauðabergi
og hann sagði sögur nei
fyrirgefðu ekki á rauðabergi heldur heiðnabergi
hann bjó á heiðnabergi á mýrum og sagði sögur
og þóttu ekki allar svo mjög sennilegar
eitt sinn bjó hann líka á hofi í öræfum og þá var
sagðist hafa farið með öðrum manni
til þess að dytta eitthvað að s útsjávarskipinu
sem hefur líklega verið áttæringur sexæringur eða áttæringur
og einhvern veginn var það nú svo að þeir fóru me
að skipið er komið niður að sjó hjá þeim hvort að þeir settu það þar s sjálfir eða af einhverjum öðrum ástæðum var komið
niður að sjó og þeir
nestisbitann sinn
nú en
verður það allt í einu að það kemur alda mikil
og tekur skipið
og flytur þá á sjó út og alla leið lend lend þá lenda þeir á
fljótlega alveg úti á fiskimiði eða nærri því
og þeir láta sér
ekki bregða mikið við þetta
heldur renndu færum og þeir voru
ekki lengi að drekkhlaða skipið
á já þú ætlar að bæta einhverju við já eyjólfur daníelsson
hann var aðdráttarmikill aðdráttarmaður mikill bæði til sjós og lands
hann hafði alist jú upp á
á n núpsstað og var því sín unglingsár þar sem vinnumaður
og þá var villiféð á
núpsstað í fullum blóma bæði mikið af því
í núpsstaðaskógi og eystrafjalli
og þeir núpsstaðamenn fóru þá stundum til aðdrátta
austur á eystrafjall
ekki sparað að taka
f fé í
pottinn
og hann sagði ýmsar sögur af
þessum þessari vé viðureign núpsstaðamanna og þó einkum sjálfs sín við þetta villifé
en ég man nú bara ekkert eftir neinu einstöku dæ dæmi um það hvernig það gekk nú fyrir sig
og ekki heldur
hann sagði líka mikið frá selveiði meðan hann var einkum meðan hann var í öræfum
en það er eins með það ég man ekki eftir neinni sérstakri sögu í því sambandi
en svo mikið var víst að yfirleitt óð
eyjólfur alla ósa hvort sem þeir voru djúpir erða grunnir
hann lét ekkert stöðva sig í því
og ef að ósinn var djúpur svo að hann náði upp fyrir höfuð á
eyjólfi
svo hann flyt og hafði grjótið til að hann flyti ekki upp
ég man eftir því að það voru gestir sem komu stu sem komu að heiðnabergi og
og hann var óspar á þá að segja gestunum sögur af sínum
nú kann ég ekki meira
eyjólf að segja nei
svo var nú svo var nú hérna
var nú talað þarna um skemmtunarmenn
ég hérna man nú eftir einhverjum ég heyrði nú einhverjar sagnir um eyjólf
var það annar eyjólfur en þessi sem að var í heiðnabergi
svona æviatriði hans einhver
eyjólfur hreppsstjóri runólfsson á reynivöllum
hreppsstjóri hér í suðursveit var sem sagt var hérna á næsta bæ við mig okkur
hann sagði sögur og
var nú svona dálítið fyrir það að láta
ja trúa ýmsu sem var nú kannski ekki alls kostar sannleikanum samkæmt
hann lagði mikla sn nokkuð mikla stund á að gefa sig út sem galdramann
og sagði sa sagnir um það
og einnig sagði hann frá því þegar að hann barðist
útilegumenn á fjallabaksleið