tiro-is/ismus huggingface dataset:
menn úr héraði fóru niður í firði
stundum til þess að fara svona í róður allt var nú
smákænum þá
og eða þá að kaupa fisk af bændum þar ef að þeir
áttu hann
svo er það einu sinni að þá fer nú maður úr eiðaþinghánni
næsti við loðmundarfjörðinn er mjög stutt á milli hann fer til þess að
jæja svona athuga um það hvort hann geti ekki fengið fisk hjá páli
hann hafði þekkt pál náttúrlega eins og allir
aðrir og ekki
og ekki nema að góðu einu
finnur pál
og fer að bera þetta upp við hann að hann hann sé nú eiginlega
já hann sé nú eiginlega að
látið sig hafa
einhvern fisk
þá svaraði páll svona
þorsk að fá í þessum firði
þurru landi eru þeir á og einskis virði
svo svona var þetta
með pál
hann hafði venjulega tilbúið
eitthvað í sem að hann
þurfti að grípa til hvenær sem var
ég man nú ekki það er nú náttúrlega er nú
fleiri vísur sem hann hefur gert þarna en eins og ég segi það var farið að minnka um það það var eins og
ljóðadísin hún væri ekki eins
framgjörn eins og hún hafði verið
eftir að hann eftir að hallaði svona
ævinni
mér dettur nú í hug hann var nú á
völlunum það hafði verið eins og ég drap nú á áðan eitthvað en
hann átti suður í breiðdal átti hann svona
frændfólk og og kunningja
segir frá því einu sinni á þennan hátt hann hafði
það var ferð sem hann fór í breiðdalinn
brá ég mér í breiðdalinn til bestu
vina minna
glaðlynda og góða menn gott var þar að finna ha
gott var þá að finna jæja það
það sama ha það og þá er ekki sama jæja heyrðu
jæja taktu þá við þessu nei nei ég
nei nei ja þú kannt þetta betur en ég
þú segir já þessa vísu
einar hitti ég annað sinn
annað sinn mér fylgdi hann ég vil skjóta
því þarna inní að þetta er þetta er einar faðir
stefáns
einarssonar prófessors við sem að
er nú dáinn en var í ameríku sín síðustu ár
já bíddu nú við
sagði ég nú þarna
einar fann ég annað sinn já annað sinn
annað sinn mér fylgdi hann frjálsmannlegur sem faðirinn
fallega við mig skildi hann hann gaf mér af ljóni löpp
líka nóg af tári
mér hafa ekki meiri höpp mætt á þessu ári
sem hann er að tala um þessi
ljóni löpp það var hryssa
sem að hann gefur páli sem varð svo þessi
þessi fjarska mikli gæðingur sem ljónslöpp páls
en svo var það náttúrlega að
að ljónslöpp hún
vex nú upp og verður þetta
snilldarhross sem að að páll orti nú svo ákaflega mikið um
annars var það átti hann aðra hryssu sem að stjarna
hét og hún var nú eldri eða fyrr á ferðinni hjá honum heldur en ljónslöpp
og það er í í túninu á hallfreðarstöðum
er leiði hennar þessarar stjörnu
stjörnuleiði og þar þar var hún grafin
með öllum tygjum
og það er steinn á leiðinu sem að að sýnir þér það
eða segir til um það hver þar
hvílir
snemma á okkar búskaparárum þar
sem hafði verið vinnumaður hjá páli
olafssyni á
á hallfreðarstöðum
þegar að hann var ungur
og ég var nú að reyna að pumpa kallinn eða fá hann til þoss að
segja mér svona ýmislegt um pál sem að hann
gerði nú dálítið
en ég spurði hann til dæmis um það hvað hvort að
að páll hefði verið drykkjumaður
hvort hann hefði verið svona
álíka eins og mætti halda af ljóðum hans
hann sagði að það hefði ekki verið
en hann sagði að það hefði verið þannig með hann pál að hann hefði alltaf þurfti að hafa
einhverja lögg
en en drykkjumaður sagði hann að hann hefði enginn verið
á ferðalögum sérstaklega í sambandi við þessi þau
umboð á klausturjörðunum að
aldrei komið ekki
það mikið drukkinn heim að að það hefði verið nein vandræði með það
og yfirleitt hefði þau það ekki verið hann hefði ekki hann hefði þurftu að hafa svolítinn
alls ekki við það ef hann hafði það ekki
svolitla sögu af
veru sinni og þarna hjá páli
var nú víst ekki nema eitt eða tvö ár sem að hann var þar vinnumaður
en hann sagði að það hefði verið farið að nálgast nokkuð jól
og og það var í skyggilega lítið í í kútnum hjá páli
og en tíðin var slæm
norðan norðaustan
garrandi og
jólaferð sem venjulega var nú farin af af úthéraðinu ef að gott var
að þá var það var auðséð að hún mundi alls ekki verða farin þarna því að það var
tíðarfarið var þannig en hjá páli var maður sem
skafti hét það var svona heldur
jæja hann var ekkert mikill fyrir sér
en var aðallega hafður svona til snúninga og sendiferða hann var
talsvert um það og og stóð eiginlega vel í því
og svo er nú sendir hann nú skafta á seyðisfjörð með kútinn
en veðrið heldur áfram að verða leiðinlegt og það mjög leiðinlegt
og það fréttist ekkert af skafta þá var nú ekki sími til þess að kalla í eða neitt svoleiðis
og kona páls hún var orðin mjög óróleg
hann skyldi ekki koma neins staðar fram
skafti
og hún fer að að tala um það við pál að hann jæja hún
vill að hann sendi austur undir fjallið eða austur í gilsárteigi því að það var nú þar var nú
stysta leiðin eða beinasta til seyðisfjarðar
og páll náttúrlega vildi gera það eins og allt við fyrir konu sína og svo er
farið að útbúa mann
einn af vinnumönnum hans
til þess að fara nú og reyna að grennslast eitthvað
um skafta
það eða það fréttist í baðstofu
að skafti sé kominn
þá sagði páll
já skafti hefur farið fyrr með fulla kúta
í molluveðri á milli sveita
og menn hans ekki þurft að leita
benedikt hann hét benedikt þessi maður sem að ég var að tala um sem var vinnumaður þar að
að það hefði
oft komið fyrir að hann hefði verið bara eiginlega talað í ljóðum allan daginn
sextánda
júlí nítján hundruð og áttatíu steinþór þórðarson heldur áfram sögu sinni heyrðu þú vildir kannski byrja þarna á því að að
þegar þeir
já síðustu orðunum nei þegar hérna já
þegar þeir biðja prest um að messa
byrja á því já það væri gott já
fyrstu viku sumars
þá er þannig komið að það eru allir að verða heylausir
sumir reyndar orðnir það en aðrir sem að birgari voru höfðu þá bjargað
og það sem ekki var betra að það voru mörg heimili að verða
matarlaus því að ekkert hefði hafði gefist af sjó þennan vetur
því að þó nógir hefðu verið kuldarnir og norðlæg átt þá var aldrei það stillt að hægt væri að róa
enda var þarna frá brimsandi að sækja
þá er það að einn gamall maður í sveitinni segir
ég held við ættum nú að biðja prestinn að messa
og biðja nú drottinn að létta þessum harðindum af
þessi ummæli gamla mannsins berast til prestsins
og hann boðar til messu og það er annan sunnudag í sumri
að hann boðar til messunnar
þá er enn sam sama norðanþjóttinn
sól á daginn
en sjaldan það heitt að það taki neitt verulega við fjöll af snjónum
þó var voru farnir að koma dálítil haga snöp þar sem
sem mest hefði rif rifið af
og þangað fengu þeir að reka féð sitt sem að bágast voru komnir
með fóður
presturinn boðar svo til messunnar og biður sem flesta að koma
því að það sýni að það
sé vilji fyrir því að hann flytji bæn að sem flestir komi að hlýða á sig
og það stóð ekki á fólkinu
að koma til kirkjunnar það var
eins og ég sagði áðan það var nú tvennt
það gerði sér vonir um það að kannski batnaði nú tiðin eftir að prestur hafði flutt bænina
og svo í öðru lagi að það borgaði sig þó það þyrfti nú að ganga þennan vegarspotta
því það fengi áreiðanlega góðar góðgerðir á staðnum
enda kom það sér vel því þá var var margur orðinn svangur
af fólki
blés kaldur af norðan
og en en en ágætis gangfæri og þar af leiðandi gott að komast um
fólkið varð alveg undrandi hvað ræðan var góð hjá presti
hann það það sagði að hann hefði byrjað ræðu sína á því
hann var það væri nú komið hingað að lofa lofa hann og vegsama eins og áður
en það væri meira
heldur en það sem það ætlaði að biðja sem það ætlaði að segja
við hann núna eða sem hann ætlaði að segja núna við hann í nafni fólksins
og það væri að rétt létta þessum harðindum af
og fólkið sagðist alveg hafa verið undrandi
hvað ræðan hefði verið kröftug og einbeitt hjá prestinum
hefði ekki verið hann hefði eiginlega ekki talað eins og guðs þjónn heldur sem skipandi maður
og hann hefði endað orð sín
eitthvað á þennan hátt sagði það
ég bið þig nú drottinn
að sýna það
að ég að sýna það að ég hafi ekki alltaf verið að ljúga að fólkinu
um náð þina og bless og blessun
og létta nú þessum harðindum af sem hafa dunið dunið yfir okkur á þessu ári áður heldur en bæði
menn og skepnur fara að falla
ég treysti því að þú heyrir þessa bæn mína
og ég vona að það verði hvorki mér eða öðrum vonbrigði að hafa sótt þetta hús þitt í dag
í þeim tilgangi að biðja þig þessarar bænar
eitthvað á þessa leið sagði nú
lifði nú í munnmælum að presturinn hefði endað ræðu sína
svo endar nú svo endar nú guðsþjónustan og prestur býður öllu fólki í bæinn að þiggja góðgjörðir
og það stóð ekki á því að það fékk þarna bæði mat og drykk svo allir fóru saddir frá staðnum heim
þetta er á
á mánudegi er sama veðr sama veðrið
kuldanepja á norðan en heiður í lofti
en undir kvöldið þá segja gömlu mennirnir ja það skyldi nú ekki vera að það fari nú að breyta mér sýnist það
hann sé eitthvað að færast meira til vestlægrar áttar
og það var eins og þeir sögðu
um morguninn eftir á þriðjudagsmorgun
var komin hæg
vestanátt með með hlýrri rigningu
nú er öllu borgið
sagði fólkið mikil áhrif hefur nú bænin haft hjá presti blessuðum prestinum okkar
þarna getur það sýnt sig að það er ekki alltaf til einskis að sækja kirkjuna
sérstaklega ef að fólkið kemur þangað með einum hug
og það þarf svo ekki að orðlengja það að úr þessu
ger var stöðugt þíðveður með nokkrum hlýindum
en stillt veður
svoleiðis að eftir næst þessa næstu helgi
þá fór hann að ganga í þá áttina sem að sjóveður gerði helst á þessum
stað
með þeirri með þeim afleiðingum að það var hægt að fara að sækja sjóinn
og þá var nú öllu borgið því nógur var fiskurinn fyrir landi
og nú þurfti enginn að vera svangur lengur hvorki menn eða skepnur
allir lofuðu guð fyrir miskunnsemi sína að hafa heyrt bæn þess
en þetta var á föstudaginn degi að þeir
annan föstudag í sko í nei pri annan föstudag já í sumri að þeir komust á sjó
og þá hlaðafli föstudaginn og laugardaginn röru þeir
og svo var blíðasjóveður á sunnudaginn
á sunnudagsmorguninn er prestur snemma á fótum
og hittir sjómennina
sandinum áður en þeir róa
og segist nú ætla að biðja þá fyrst svona
miskunnsamlega hafi nú tekist til
að bæði fólki og skepnum væri nú borgið
hvort þeir mundu nú ekki koma til kirkju með fólk sitt næst næsta sunnudag eða daginn á eftir
þakka drottni fyrir það sem hann hefði bænheyrt það
jú því þessu var
mjög vel tekið af sjómönnunum
og spurði prest hvort hann vildi heldur byrja daginn með því
að hann kæmi eða endaði
ja ég held ykkur komi það nú best sagði prestur að við byrjun bara daginn með því
svo getið þið varið deginum það sem eftir er af honum
hvort þið viljið fara á sjó eða
hvað annað að gera
og þar með lýkur þessari sögu eins og mér var sögð hún ég hef nú kannski
eitthvað einhverju tapað úr en ég hef þó að minnsta kosti haldið við þráðinn
já hver sagði þér þetta steinþór steinn afi minn jæja já ja já
jú ágæt já
þú veist ekkert hver var prestur á þessum tíma nei ekki veit ég það
hver hefur verið prestur
en þú varst að segja mér að þér þætti mest gaman að segja draugasögur og svo
sögur af einhverjum svona miklum atburðum
hver er nú eiginlega svona uppáhalds
draugasagan þín svona af þeim sögum sem að þú hefur nú heyrt og sagt ég er nú ekki að hugsa um það sem þú hefur lesið
ég man það nú eiginlega ekki nei nei en en en hvað finnst þér
við draugasögur ha hvað finnst þér svona sérstakt við draugasögurnar mér finnst svo mikið líf í þessu
og ævintýri nokkur
og ég hef alltaf verið dálítill ævintýramaður
og sérstaklega haft gaman af að hlusta á ævintýri
engar bókmenntir á mínum yngri árum þóttu
mér skemmtilegri heldur en útilegumanna sögurnar og það voru ævin týri sem að gerðust þar
og gerðu það að verkum að mér fannst þær svo spennandi
mér fannst þær ennþá meira spennandi heldur en drau drauga sögurnar
og hvað þótti þér já það voru svona já þér fundust þær
ævintýralegar
skemmtilegir atburðir sem að já skemmtilegir atburðir og mikið líf í þeim og svona oft tví sýnt sýnt
hvað mundi nú verða úr þessu
og þá þótti mér gaman að bíða með óþreyju eftir því hvað gerðist
en nú hefurðu ekki nú
heyrðurðu nokkurn timann sagðar útilegumanna sögur ég nefnilega man ekki til þess að þú hafir sagt mér nokkra
að ég hafi heyrt sagðar
ég býst nú við að faðir minn hafi sagt okkur einhverjar ævin einhverjar útilegumannasögur
ég býst nú alveg við því því hann var nokkuð sögufróður mundi
það sem hann las og heyrði ég bý þó að ég muni það ekki núna nei nei
og þó sagði hann okkur söguna af hellismönnum já já
það man ég og okkur þótti mikill matur í henni
en það var aftur í sambandi við draugasögurnar maður varð svo fjandi myrkhræddur
þegar var verið að segja manni þær eða lesa þær á kvöldin þá var maður orðinn svo hræddur það var nú alltaf setið á rúmunum
að við þorðum ekki að láta við strákar þorðum ekki að láta fæturna lafa niður fyrir rúmstokkinn héldum að það kæmi
fjandinn kannski undan rúminu og gri tæki fæturna af okkur
þessvegna fórum við alltaf að draga fórum við að draga fæturna upp í rúmið eftir því sem lengra leið á
sögulesturinn
ég var nú ungur þegar að þjóðsögur jóns þorkelssonar komu
þeir keyptu þær nú í félagi
faðir minn ketill oddnýjarson eða jónsson
þá var á gerði
og björn föðurbróðir minn á breiðabólstað
og bókin kemur fyrst að gerði til ketils og faðir minn hann fór
niður að gerði á hverju kvöldi og við strákarnir með honum til þess að hlusta á sögurnar
og það þótti mikill mergur í
frásögunum þjóðsögunum hans jóns þorkelssonar
svo komu þær nú svo voru þær nú lesnar aftur á bæði á
á hala og
og á breiðabólstað
þegar búið var að lesa þær að gerði en bráðlætið var svo mikið
að heyra þessar sögur faðir minn gat ekki beðið eftir því
heldur fór og hlustaði á ketil
ketill las líka prýðilega og var gaman af að gaman að hlusta á hann
sjáum til já
þú sagðist einhvern tímann
þú sagðir einhvern tímann að þig hefði langað til að verða skáld þegar þú varst ungur maður já mig langaði til þess
og ég öfundaði mikið skáldin jaá já
en svo dó dó dó þetta þessi löngun út með árum og meira viti
náttúrlega verið tómt mál fyrir þig að reyna að komast í einhvern skóla
faðir þinn hefur ekki haft efni á nei engin efni á því og þó ég hefði nú viljað fara
vinna fyrir mér þá mátti heimilið ekki missa mig
ég hafði aldrei mikla löngun til að læra
ekki á ekki á ekki á þeim árum
sem að sem að eiginlega lærdómurinn hefði átt að fara fram
og ég hef nú velt því einatt fyrir mér hvort ég hefði nokkuð
nokkuð ver orðið meiri maður fyrir mannfélagið
þó ég hefði lært heldur en bara ég hef verið orðið svona
af því sem ég hef lært í mínum eigin skóla skóla lífsins
apríl nítján hundruð sextíu og níu að laugarnesvegi hundrað og átján
snjólaug jóhannesdóttir segir frá já við vorum að tala þarna um hann björn já
hann var nú ordinn fulltíða maður þegar ég man eftir honum
og var þá á vergangi svona fór
mest samt í sveitinni
en hann var svo einkennilegur vildi aldrei hann vildi aldrei
sofa til dæmis inni í baðstofunum hjá fólkinu
hlöðum heyhlöðum
og oftast vildi hann bara borða annað hvort frammi í búri
það var það var lengst sem var hægt að koma koma honum í búrið en oft í bæjardyrunum og
fá þar sæti og borða
hann hafði gott vit á bókum og það sem hann náði í og las það og og lærði
rímur rímur heyrði ég hann kveða
stundum það var misjafnt hvernig á honum lá
lá vel á honum
þá las hann þær vel
en annars ef að
honum þá þá var það ekki gott þá
þá lækkaði það svo að það var ómögulegt að heyra þegar hann var búinn að lesa nokkur erindi
krakkarnir sérstaklega voru hrædd við hann hann en samt var hann barngóður en hann
hann leit þannig út að hann var ekki
var ekki ásjálegur því hann hafi
og þurfti alltaf að
að líta reigja höfuðið aftur á bak til þess að geta litið upp á fólk þegar hann vildi sjá framan
já hann var ólánsmaður í lífinu auminginn
en svo kom nú svona dálítið
leiðinlegt aðvik fyri að
bæ þarna
og náði í hníf og meiddi
húsmóðurina og eftir það var hann tekinn
og átti nú að láta hann
á betrunarhúsið á akureyri var var farið með hann þangað
en það var náttúrlega ekki hægt hann var þar ekki neitt eiginlega
eitthvað held ég viku eða hálfan mánua og þá var verið að spyrja hann eftir því hann kom þá í dalinn aftur og þá var verið að spyrja hann eftir því hvar
hefurðu verið björn minn o ég var nú á apótekinu og þeim bæjunum
en hann vissi vel hvað hvað hvað var gert og hvert var farið með hann
bara svörin hans voru stundum gátu verið góð
hann heyrði það strax þegar
að gera grín að honum
þegar var verið að spyrja hann að því kannski hvað oní annað hvað hann væri gamall
og þá sagði hann stundum sagði hann ja ég er árinu eldri
fá þessa áheyrendur hérna þú kannski segðir okkur söguna af kettinum sem þú varst að fara með í gærkvöldi
það var um helli sem kötturinn fór um já já
það voru sagnir um það eins og ég var að segja þér að að hérna að það hafi verið skessa
það væri skessa í rannveigarhellir og hún ætti rúm þar
og rúmið átti að vera klappað í bergið innst í hellirnum
og það má finna það að það er bekkur innst í hellirnum inní klettinn
engu líkari en að þar hafi verið klappaður bekkur og það á að vera rúm skessunnar
og ef að þið strákar litlu farið einhvern tíma inní rannveigarhellir
þá skuluð þið fara þangað inn og leita norðan megin eftir rúmi skessunnar
og það er sagt
að það sé sam göng úr rannveigarhellir
og í brúsa í fellsfjalli
já þangað sem þið farið til berja á stundum á haustin
já og til sannindamerkis um það að þessi göng séu
var það að það átti að hverfa köttur inní brúsa
og koma út í rannveigarhellir um rannveigarhellir
hefði þá farið alla leiðina neðan
neðan jarðar
en það djúpt niður að hann komst niðrundir helvíti
því að hann hafði
komist svo nálægt eldinum sem að djöfullinn kyndir að
hann var brunninn á skottinu
sagan segir sögurnar segja
að í helvíti logi alltaf eldur
og djöfullinn sjálfur hann kyndi þar undir
og þar deyi aldrei eldur
og það var frá þessum eldi sem að rófan á kött kettinum sviðnaði
þegar hún fór undir göngin milli rannveigarhellirs og brúsa
ja há drengir það er ekki gaman að þessu
jú það er gaman að þessu það er ansi gaman að þessu svo er annað sem mig langaði til þess að spyrja þig um svo var það annað
en það var ekki allt talið trútt þarna í sambandi við rannveigarhellir
það er lítill skúti
norðan við hellirinn nokkuð nokkuð stór og dálítið inn undir klettinn og ágætt
skjól í honum sérstaklega
í vesturátt og þeir sem að sátu yfir lömbum fráfærulömbum í staðarfjalli
þeir sváfu þarna
í þessum skúta á nóttunni lömbin voru setin þar í þrjá daga
og sofið þar á nóttinni
en þá dreymdi orðið svo illa
þarna í skútanum að þeir treystu sér ekki að hafast þar við lengur og hættu að sofa þar
og þá var byggður kofi þar sem að trjáræktargirðingin er nú
og þar var svo sváfu svo yfirsetumennirnir
til að tjald kom og var farið að tjalda
yfir þá
og þar í því í tjaldinu bjuggu þeir svo þessar nætur eða yfir þær nætur sem þeir voru í staðarfjalli
yfir lambyfirsetunni ja það er margt skrýtið drengir
jahá heyrðu svo langaði mig til að spyrja þig um það hvernig
um fell höfuðbólið fell
eigum við ekki að ná í byggðarsöguna bara
hann þorsteinn á reynivöllum segir svo greinilega frá því öllu já hvernig hvernig því hvernig því var eytt hvernig því var eytt
og af hva og af hvaða ástæðum var talið að því væri
eytt og hérna var það er það svipuð saga og þú hefur heyrt í æsku
já já alveg sam sú sama sagan sem að gengur hér um hefur gengið hér um því þorsteinn þetta er sko
nokkurs konar almenningur sem að þorsteinn fer með þarna heyrðu það var eitt líka sem mig langaði til að spyrja þig um
vóru nokkurn tíma svona
gengu nokkrar sagnir hér um
vætti í ám og vötnum alls konar skrýmsli eða nykra eða eitthvað slíkt
en einu sinni skeði nokkuð merkilegt á felli segir þjóðsagan takið þið eftir
það er þjóð sagan sem að segir það og þjóðsagan lýgur aldrei
það var einu sinni mikil silungsveiði á felli
einn dag óvanalega mikil silungsveiði
þetta er svo borið heyrðu bíddu
komið fram á kvöld orðið dimmt þegar komið er með er með þetta heim
þessu svo kastað í einhvern básinn í fjósinu eða eitthvert skot sem var í fjósinu
átti að geymast þar yfir nóttina ætlaði að gera því svo gott næsta dag
en þegar komið er á fætur um morguninn
og er litið inn þar sem silungurinn átti að vera
þá er hann skríðandi þar um öll gólf og upp um alla veggi
að það hafði verið blágóma svokölluð
ein eða fleiri blágóma í veiðinni
en þær eru svo voru taldar svo baneitraðar
að þær hefðu eitrað alla veiðina
með þessum afleiðingum að allt fór á kreik og fór að skríða um gólfið og upp um veggi
þetta er nú sagan
um miklu veiðina á felli í þetta sinn
en átti ekki að vera eitthvað í smyrlabjargavatni smyrlabjargavatni
þú hefur kannski aldrei heyrt neitt um það öfuguggi eða í smyrlabjargaánni
nei ekki minnist ég eftir að hafa heyrt það en það er á mýrunum
í tjörn þar í svokallaðri baulu
og og þessi baut þessi tjörn hlaut nafn af því
það mátti aldrei yfirgefa
nautgrip þegar var búið að taka af honum höfuðið
nema það stæði einhver yfir honum ef að þurfti að ganga frá
en það var venja a
k eftir að ég mundi eftir að þegar var búið að taka hausinn
og skera lappirnar þá var þeim sem að slátruninni unnu
alltaf kallaðir kallað kallaðir inn í kaffi
og þá mátti ekki yfirgefa það
því að þá var það alveg víst að ef að það var gert
þá reis það á fætur og varð annað hvort að verstu afturgöngu eða draug
eða þá eitthvað annað
og nú er það í þetta sinn á mýrunum þegar er verið að slátra kúnni
að það er gengið inn að drekka kaffi var svona hálfbúið að flá hana
en þegar þeir koma út aftur þá bregður þeim heldur í brún því
að kýrin er horfin
en þá verður þeim litið norður að norður að tjörninni
og þá sjá þeir hvar hún er að stökka niður í tjörnina með húðina dragandi á eftir sér
og eftir það er sagt að tjörnin hafi fengið þetta nafn og verið kölluð baula
þetta er rammt já
en kunnugir hafa nú sagt mér í seinni tíð
það er nú ekkert í sambandi við kúna baulu
en að það sé eitthvað kvikindi í þessari tjörn eitthvað ókennilegt kvikindi
svona á stærð við kött
vel það
og það hefur fleiri en einn og það hefur fleiri en tveir menn séð það og meira
meira að segja
einn einn maður á mýrum
sem að lifði núna fram á síðustu ár hann sagðist hafa séð þetta kvikindi þar við bakkann
og það var ólyginn maður
en hva en hvers konar dýr þetta er
það hafa þeir ekki getað gert sér grein fyrir sem að hafa séð það
margt rammt strákar
steinþór manstu það
ég man nú ekki það ég er nú þessa sögu
þessa sögu af dýrinu sagði mér til dæmis þessu
litla dýri sagði mér síðast benedikt sem nú er bóndi á tjörn
já hefurðu sagt þær stundum þessar sögur
ha hefurðu sagt þær stundum þessar sögur af nei ég held ég hafi nú ekkert sagt þessar sögur
en þú hefur heyrt þær svona í barnæsku
já já já já já ég var ungur þegar ég heyrði þetta
því að þetta er tjörnin baula það varð að skýra það jafnframt af hverju hún hét það
baula
en aftur á móti er það hér í í borgarhafnarlandi í svokallaðri fífu
takið eftir strákar þar á að vera nykur
og það voru tvær konur sem að
konur mundu og lifðu með sem að lifðu langt fram á mína daga
sem að sögðu það að þær hefðu séð þennan ókennilega hest standa við
fífu
og þegar þær ætluðu að nálgast hann þá hverfur hann í tjörnina
en nykurinn honum fylgir sú ónáttúra að ef maður ætlar á bak honum eða fer á bak honum
þá getur maður ómögulegalosað sig við hann þá er maður fastur á rassinum
við hrygginn á honum
og hann hleypur með mann í tjörnina þar sem hann á heima
því hann býr í vötnum
nykur og er og er er kallaður öðru hverju vatnahestur
og bíddu nú við
hef nýlega séð nafn á honum já í einhverri sögu sem var sögð og þar er hann kallaður nennir
nennirinn
en það sem gerir hann einkenn frábreyttan okkar hestum
að hófarnir snúa öfugt
sem snýr fram á okkar hestum á höfnum táin hún snýr aftur á nykurnum
svoleiðis að það var eiginlega að bönnuð börnum
var ráðlagt það
að ef þið farið á bak hesti að líta
líta alltaf á hófana á honum áður
hvort að þeir snúa rétt eða rangt og ef þeir snúa rangt þá er ekki að sökum að spyrja
að þetta er nykur
eða nennir eins og hann er nú kallaður því alltaf verður að finna einhver ný nöfn
ekki tali um annað sem eru óskiljanlegri heldur en þau sem að áður voru
jæja og þetta hey bíddu nú við og þórbergur þórðarson hann segir frá þessum nykur í fífu
og annað það hann segir frá því
að að það hefði meri í borgarhöfn fyljast undir nykurhest
og þetta hefði verið mesta bölvað óféti þessi hestur
hann var svo stífur og óviðráðanlegur á allan hátt að eigandinn hann var alveg í vandræðum með hann
svo minnir mig að hans dagar enda þannig að hann fannst einu sinni dauður fyrir utan hesthúsið sitt
eða úti í haganum ég man nú ekki hvort var
og þetta þetta átti þetta átti að vera í fífu í borgarhöfn þar er mikið af silungi
mikið af silungi
mok af silungi en hann er ljótur kolsvartur og heldur smávaxinn
og þeir telja sem best þykist hafa vit á h
hala í suðursveit tíunda júlí nítján hundruð