tiro-is/ismus huggingface dataset:
og þetta voru svona
níu til tólf hundruð fjár sem við fórum með þarna og þá voru menn frá reykjavík og kópavogi og víðar að við vorum þarna
einir sex átta menn sem ráku þennan hóp
vestur suður yfir heiðina þetta þótti hið mesta vandastarf
við vorum þarna saman í nokkur ár við bjarni á hraðastöðum bæði vel ríðandi með góða hunda
og það gekk alveg svo voru reykvíkingar og hafnfirðingar og fleiri sem komu í hópinn og þeir áttu að standa skil á sínu
í húsmúlaréttinni var aftur á móti
ölfusingar þeir fara á
sunnudagskvöldi á kolviðarhól
og gista þar
og byrja að smala í birtingu á mánudagsmorgni þá er
þá er rekið að um hádegi í húsmúlanum það fé sem næst þarna megin fjallanna sko
og dregið í sundur og sunnanmenn reka það beint í hafravatnsrétt
á mánudagskvöldi eiga að reyna að ná stundum gerðist það að náðist ekki fyrr en á þriðjudagsmorgni
eins og féð sem kom úr grafningsrétt það kom til rétta undir morgun þá voru smalar
héðan búnir að vera á hestbaki sko
þrjátíu klukkutíma eitthvað svoleiðis
og þar var dregið í sundur og rekið svo var sótt meira austur í ölfus á þriðjudeginum
ég fari rétt með það frekar en miðvikudegi
þetta voru þessar aðal útréttir sem menn voru skyldaðir í
nú og svo ætla ég ekki að tala meira um fjallskilin
með lýsingu á fjallskilum og öðru slíku þarna á
mosfellsheiði og umhverfi þá eins og allir vita eru sýslumörkin hér niðri á miðri mosfellsheiði
það er eiginlega töluverð ráðgáta mönnum hvernig á því stendur
svo er til bæði miðdalur bústaðir og fleiri bæir áttu beitarrétt og upprekstrarrétt og allan skrattann og
var miðdalur átti land austur í árnessýslu fyrir austan sýslumörk
þetta hefur verið merkileg ráðgáta sem enginn hefur getað ráðið fram úr
sýslumörkin eru ekki þarna eins og víðast hvar að þræði firði og fjallgarða
hér eru sýslumörkin bara
langleiðina niður á miðja mosfellsheiði niður í borgarhól
sýslustein og lyklafjall og þá er heilmikið landsvæði þaðan og upp í hengil
með miklu haglendi en þarna áttu ýmsir bæir í mosfellssveit og kjalarnesi alls konar réttindi
til beitar á hrossum og fé og til slægna og og í gamladaga
til hrístöku og allt mögulegt
allir þessir gömlu samningar
urðu sjálfdauðir við það að fjárfjöldinn fækkaði og varð eiginlega enginn fyrir rest það ekki neina þýðingu meira
ég vildi aðeins bæta
þetta þykir okkur mörgum ansi merkilegt fyrirbæri
og sýslumörkin
og síðan eru mörkin gagnvart
seltjarnarneshreppi
elliðakot er tildæmis jörð hérna suður í
mosfellshreppi sem tilheyrir mosfellshreppi en hluti af landi elliðakots
lenti svo í seltjarnarneshreppi og það urðu málaferli
um aldamótin þar sem að búandmaður í elliðakoti
dæmdi hluta af jörð sinni innan marka seltjarnarness eftir sem að ég veit það best
og þetta stendur þannig enn í dag
að lögbýlið elliðakot það á land
líklega bæði í árnessýslu
og örugglega
örugglega í seltjarnarneshreppi sem nú er kópavogur
skýringarnar á þessu hef ég aldrei getað fengið svo vit sé í
en karl norðdahl á hólmi er dáinn maður og trygg og hérna grímur á felli
þeir vissu manna mest um þessi mál og
þau voru það flókin að ég náði
nú aldrei endum saman í því máli
mér finnst þetta dáldið merkilegt
og það má bæta því við að lokum að
það var þegar maður var að alast upp í suðursveit þá var manni tekinn sterkur vari fyrir því
að fara ekki með gáleysi
hjá vissum stöðum þar sem að gamla fólkið sagði nú að væri huldufólk
amma mín sagði oft
og svo var eins gömul kona heima sem ástríður hét guðmundsdóttir
hún var móður föðursystir jóns nikulássonar læknis í reykjavík
já hún sagði okkur það
verið nú ekki að þessu það getur farið fyrir ykkur eins og henni dýrleifu
en sagan af dýrleifu hún var á hver manns vitorði í suðursveit
og ástríður guðmundsdóttir sem ég gat um hér áðan hún var einmitt vinnukona á sævarhólum
þegar þetta gerðist
sævarhólar voru býli í suðursveit sem nú er farið í eyði og fór í eyði laust fyrir síðustu aldamót
býli sem var niður við sjóinn svona um klukkutíma gang frá skálafelli
síðastir ábúendur jón þorsteinsson og steinunn stefánsdóttir
þau voru föðurforeldrar svavars listmálara
en sagan af dýrleifu var eitthvað á þá leið
dýrleif þessi held ég hafi verið jónsdóttir var þá unglingsstúlka
á sævarhólum
og það var sagt svo að hún hefði
gert svona mikið skimp að huldufólkssögum sem að voru nú
á hvers manns vörum þarna og var meðal annars sagt að á sævarhólum væri huldufólk blómleg
blómleg huldufólksbyggð hún hafi gert mikið
skimp að þessu og jafnvel manað huldufólkið til þess að birtast sér ef það væri þá til
svo var það einhvern tíma á úthallandi sumri
þá var farið að dimma nótt að dýrleif er send eftir kúnum ég man
eftir að ástríður heitin sagði að hún hefði verið þær hefðu verið austur á nýpum svo kölluðum
en það var eitthvað skammt þarna undan þetta er nú ekki mikið undanfæri nokkrir hólar þarna niður undir fjörunni
áll svona all djúpur djúpur neðan við túnið og svo fjaran heinabergsvötn að austan
kolgríma að vestan
nú þegar hún stúlkan er búin að vera þarna alllengi í burtu
og kemur ekki með kýrnar tilsettum tíma
farið að undrast um hana
og það er leitað
fram á nótt og engin dýleif
og það er látið við það sitja fólk fer að sofa hugsar sér að leita betur þegar birtir
en klukkan tvö um nóttina kemur dýrleif
á baðstofugluggan
er þá hágrátandi
og hún segir það þá þessa sögu
að þegar hún var komin
austur að þessum nýpum svokölluðum
þá hafi komið til sín kona
svona reiðileg ásýndum
og tekið
í sig í handleggin á sér og svona dregið sig í áttina að bæ sem henni fannst þá allt í einu standa
þarna og fer með hana inn
og slær hana um leið
inn í baðstofuna
henni fannst þetta vera baðstofa
þá var þar fyrir önnur kona
sem er svona heldur góðlegri ásýndum að henni fannst
og lýtur er svona
vingjarnlegri að henni finnst í sinn garð
og býður henni að borða
en hún vildi ekkert þiggja heldur grét þarna viðstöðulaust og heimtar að fá að fara heim
en konan sem að
varnar henni útgöngu en hin
er svona allt blíðari en segir svo að lokum að að
hún megi fara heim ef hún geri þetta aldrei aftur þetta sem hún hafi gert
og þær fylgja henni báðar að baðstofuglugganum
þannig var nú þessi saga en dýrleif
hún komst á nokkuð háan aldur líklega dáið
tæpum tuttugu árum
var þá gamalmenni á hofsnesi á öræfum
það var mér sagt að það hefði það hefði einu sinni verið minnst á þetta atvik við hana
hún hefði ekkert sagt en það þóttust menn hafa séð að hún
orðið mjög hrygg í bragði þegar á þetta var minnst
ég veit til dæmis þú hefur sagt mér sögur af því til dæmis hvernig
já bæði um ýmis örnefni þarna og
og sögur af því til dæmis hvernig fell fór í eyði eða og annað slíkt
þótti þér mest varið í svoleiðis sögur
já já mér þótti það nú
mér þótti nú þær sögur sem ég heyrði um fellið þetta hafði nú verið mikil jörð og
og þarna bjuggu merkismenn til dæmis sýslumennirnir tveir ísleifur einarsson og og jón ísleifsson
á eftir hann
misjafnlega misjafnlega
merkilegir þó
því ísleifur þótti mjög merkur maður og og ágætur maður en jón
sonur hans miklu síðri
enda var hann nú ekki
var það nú að þegar ég kom þarna að reynivöllum unglingur þá
kynntist ég nú þarna gamla bæjarstæðinu á he felli
og bæjarrústunum þar mér fannst þetta vera ákaflega merkilegt og mikill
ævintýraheimur
þá út af sögunum sem ég heyrði um um þetta þessa byggð þar og
og þetta hefur mér verið eiginlega töluvert rannsóknarefni alltaf
fram á þennan dag ég hef aldrei farið þarna um
að ég hafi ekki grannskoðað þessar rústir gömlu
nú ég hef ég hefi dálítið haft upp úr því
ég hef hef fundið þarna skála tóftina
og jafnvel fleiri hús sem að
til dæmis eins og hlöðu sem að sögulegur atburður átti sér stað
og svo hef ég rannsakað
rannsakað
hlaupið hefur hagað sér þegar það rann á bæi bæinn bæjarstæðið og tók þar allt saman af
með skjótri svipan eins og
se segja
þannig að það svona bjargaðist fólkið
og lítið meira en það að það bjargaðist
því ég heyrði talað um það að út úr húsunum hefði flotið ýmsir munir
til dæmis kistur og ílát og það hefði fundist
rekið á eftir út um aura á eyrum og sumt fram við sjó
svo las ég nú síðar í blöndu um kirkju
sem byggð var á felli í tíð ísleifs
ja nánar tiltekið sautján hundruð níutíu og níu
níu
um þetta eru bréf í blöndu
sem fóru á milli jóns biskups vídalíns og ísleifs út af þessari kirkjubyggingu
og ég hefi gert mikla leit þarna að því hvar kirkjan
hefði staðið en ekki getað fundið það neitt já þú hefur sennilega
helst svona ja lagt á minnið
fróðleik ýmsan sem var bundinn svona þessari sveit
sögur þessarar sveitar
já þá má nú segja það
varð var hér
var við viðloðinn alltaf í suðursveit og
hafði minni kynni af öðrum sveitum
um örnefni er það að segja að ég tek nú
ekki þau ákaflega alvar hátíðlega mörg af þeim til dæmis eins og
örnefnið helgaleiði
sem er innan við helghól þarna vestan við breiðabólstað
og sögu sem ég heyrði í sambandi við það
að helgi hefði verið bóndinn á reynivöllum og hann hefði rekið geldfé sitt austur í
í staðarfjall
í óleyfið breiðarbólstaðabænda
svo var þa hefði það verið einhvern tímann þegar hann kom frá fé þaðan að þá sátu
sátu breiðabólstaðabændur fyrir honum við helghól og drápu hann
held að
að helgaleiðið það sé það er dál svolítill bölti þarna dálítið fyrir neðan helghól
ég sé nú ekki annað en þetta sé bara venjulegt framhlaup
einsog það hafi hlaupið þarna fram dálítil spilda úr torfunni í
í rigningum miklum rigningum það er auðséð þetta hefur farið svona í fellingar undan brekkunni
gert mér það í hugarlund að nafnið helghóll það sé dregið af allt öðru
eins og landnáma segir frá að
bæ sinn á brei og á breiðabólstað
þessi helghóll það er eina upphækkunin á landareigninni fyrir utan fjallið sjálft
og he hafi hann verið grasivaxinn
og skógi vaxinn þá hefur hann verið fallegur hóllinn mjög dettur mér í hug að
hrollaugur hafi
haft helgi á á hólnum samanber
þórólf most mostraskegg á helgafelli
að vísu er helgafell dálítið fyrirmeira heldur en hóllinn
en og af því af
því beri hóllinn nafn
en ekki af þessu helgadrápi
ég hef nú verið að segja þeim breiðdælingum frá þessu
þess þessa þessari uppfindingu minni þeir vilja heldur
halda sig við gömlu munnmælasöguna
ég hef nú sagt það á stundum
að það væri nú af því að þeir hefð hæf haf að
þeim fyndist þetta svo eðlilegt að þeir hafa hafi orðið missætti á milli hei bæjanna útaf
væri svo líkt í þeirra eðli að
að að deila svona út af land löndum og landkostum
þetta hef ég nú sagt af stríðni við þá en ekki ekki af því að neitt tilefni hafi sérstaklega verið til þess
en nú veit maður það að þetta var nú stundum missætti út af
hagbeit og öðru slíku og
og leiddi kannski stundum til alvarlegri hluta
þú hefur heyrt þessa sögu
um þetta missætti í æsku var það ekki jú jú hver sagði þér þetta ja ég heyrði talað um þetta
þarna á bæði
reynivöllum og breiðabólstaðabæjum
í suðursveit sextánda júlí nítján hundruð sjötíu og níu steinþór þórðarson bóndi segir frá
já þú ætlaðir að segja mér þarna
aðra sögu af honum eymundi já sögu sem hann sagði mér
og má nú teljast lygi lygileg en þó getur hún vel verið sönn
hann sagði að þeir hefðu einu sinni sem oftar verið
að koma úr öræfum í ullarferð öræfingar
og sá sem var aftast í lestinni
hann hafði sjö hesta í taumi
undir undir ullarpokum þetta gat vel staðið sig
er þá mjög lítil en er aðeins að byrja að vaxa þegar þeir fara yfir hana
og svo vex hún skyndilega sagði eymundur
að þegar að þessi sem var síðast í lestinni fer út í hana þá er hún kolllítil
en vex
svo skyndilega
að hún tekur klyfjarnar af aftasta hestinum hestinum hjá honum þegar hann var að fara upp úr
þetta gat vel verið satt að hún hafi vaxið svona skyndilega
já af því við vorum að minnast þarna
á á jökulsá
eymundur var drengur góður góður maður og greiðugur
já og kátur
gaman að skrafa við hann og gat frá mörgu sagt nú sérstaklega eftir að hann var kom úr ameríkuferðinni
og þau börnin hans sem að fóru til ameríku
með honum þau komu flest heim aftur
einn sonur hans ég man ekk þau vor hér voru þau þrjú sem að
að þrjú börn hans sem að ílengdust það var björn og sigríður
þau bjuggu alltaf
þau bjuggu saman í lækjarnesi
og lovísa kona
björns jónssonar frá
hoffelli
björn var starfsmaður fyrst hjá þórhalli daníelssyni
afgreiðslumaður í búð þar og svo hjá kaupfélaginu
og gekk alltaf að heiman og úteftir og þetta er líklega
alltaf þó vel hálftíma gangur á milli
þessi systkini hans þau stað festust hér prýðisfólk allt
björn var hafnsögumaður á hornafirði í mörg
ár fleiri áratugi og með ágætum
varð aldrei neitt að að fyrir honum
því skipi sem að hann stjórnaði út eða inn
og hann var listasmiður líka smíðaði báta
hugkvæmur mjög
og það hefur hann eflaust sótt til
föður síns kannski eitthvað til móðurinnar ég veit það ekki
þú hefur ekki lesið skaftfelling líklega
nýkomið rit
jú ég leit í hana um daginn já
já já þar er greinilega sagt eða sagði
þar er sagðir þar sagðir pistlar
þar segir sigurður á kvískerjum sigurður björnsson
þar segir hann frá ýmsu í sambandi við alþingis alþingismannsstörf
stefáns í arnanesi já já
spyrja þig um sem var nú óskyld þessu
þóttust menn aldrei sjá hér eða verða varir við fjörulalla eða önnur sæskrýmsli nei
ekki minnist ég þess að ég hafi heyrt um það
það talað
en það var í á hafísnum
sem ég var að segja þér frá um daginn sem að hvalirnir komu í hér upp undir fjöruna
að þá sáust bjarndýraslóðir hér
sem lágu frá fjörunni
og hér vestur breiðabólstaðarlón og eins og þau stefndu til fjalla
en þau voru ekkert rakin frekar
dýrið á holtinu sagði torfi sagði
en dýrið á holtinu
þrándarholti já já
það var eitthvað einkennilegt dýr sem að lá á svokölluðu þrándarholti
tveir stórir klettar sér staklega sá vestari stór klettur sem að brimbrýtur á
upp í fjörunni
en eystra holtið er minna
og þá er ekki sjór genginn það langt á land eða fjaran gengur þá það langt út
að það er torfa norðan á holtinu
og þetta er í tíð föður míns að þetta gerist já hann þá uppkominn maður
þeir það þeir það var það hljóp hvalur
í hálsós
með alvarlegum afleiðingum
drukknuðu
voru það ekki þrír ha jú
drukknuðu þrír menn við hvalinn
og það orsakaðist á þann hátt
ja hvalurinn rekur þarna inn um ósinn og inná leiru
og strandar þar
var víst í landareign þeirra uppsalamanna
eða uppsalaeiganda
og höfðu nú aðalforystuna í því að koma hvalskurðinum af stað
ætluðu nú víst fyrst að fara svona laumulega með þetta ekki láta þetta berast vítt út
en samt fór það nú svo að þetta var nú
fljótt að berast um sveitina
og nú eru það þrír menn sem koma úr landi
þar á meðal bóndinn á uppsölum
og þar á meðal er bóndinn á uppsölum bjarni að nafni
einar sem var vinnumaður á
smyrlabjörgum
sem er þá í föðurhúsum kannski giftur og tekinn við búi á smyrlabjörgum
og sá þriðji hét held ég
ha fjórði sá fjórði jón og var vinnumaður á
uppsölum
og þetta þetta vill þannig til að
það fara nú tvennar sögur um það hvernig þetta vildi til
en það er var djúpt álræsi alveg að hvalnum
réttu ár þetta var tvíróinn bát ekki nema einróinn bátur víst
réttu aðra árina til þeirra sem voru uppi á hvalnum
en það vill svo illa til
að sá sem hélt í árina í bátnum hann missir af henni
en þarna var mikill straumur
svoleiðis að það greip
þá suma víst að minnsta kosti mikil hræðsla
og einn þeirra hann ætlar að stökkva upp úr bátnum
stekkur af á borð stokkinn
ætlar að stökkva af honum og upp á hvalinn en með þeim afleiðingum að báturinn
hvolfir
og þeir drukkna þarna þrír
við hvalinn en einn hann var í skinnstakk
og var fastbundið að honum en þó ekki svo að það komst eitthvað loft í hann svoleiðis
að hann blés út og það var sagt að það hefði haldi ở honum á floti
og hann rak alveg út undir fjöru
ekki vissi ég nú hvað það var langur vegur en það var einhver spotti
en þá vill svo vel til að það var maður á fjöru úr borgarhöfn
og þegar að jón jón á
smyrlabjörgum ber þarna að fjörunni
þá ber það að í sama mund að þessi fjörumaður kemur og hann getur bjargað honum
en annars tvísýnt hvort hann hefði bjargast
það er svolítið einkennilegt í sambandi við þetta
já ég ætla nú að bíða bíða ég ætla nú að hérna láta það bíða þetta einkennilega
út af því sem ég var að segja þér áðan um dýrið á þrándarholti
þá eru miklar fjör ferðir þarna austur fjöruna til þess að ná sér í hval
og þeir eru þarna meðal annarra á ferð einu sinni ketill á gerði og faðir minn þá á hala
og þeir sjá þetta dýr það liggur
norðan á þrándarholtinu eystra á torfunni
því var nú eiginlega
ekki gefinn
það mikill gaumur eða
athugað kannski nógu nákvæmlega hvers konar dýr þetta var
en hafa kannski haft beyg af því sem voru að fara um og vilja þá ekki koma mjög nálægt því
en þeir álit þeir sögðu það til að sjá þetta
er nú ekki langt var nú ekki langt til að sjá
kannski hundrað metrar eða kannski
ekki einu sinni það þá hefði þetta verið á stærð
við svona kálf
og með nokkuð stóran haus
þeir voru nú með ýmsar getgátur um það aftur í seinni tíð hvaða dýr þetta mundi hafa verið
og voru að giska á meðal annars að það hefði kannski verið sjóotur
en það lá þarna í fleiri daga og það var eins og um ferðin hefði engin áhrif á það
og svo hvarf það
já en þetta einkennilega sem ég ætlaði að segja þér í sambandi við þetta sem skeði þarna
á mýrunum er prestur sem að séra brandur hét
góður prestur var talinn mikill ræðumaður
einu sinni var björn heitinn á uppsölum
sem að drukknaði þarna við hvalinn í kirkju hjá séra brandi
og þegar hann kom út úr kirkjunni
þá hefði hann átt að segja að hann vildi óska þess að þessi maður talaði yfir moldum sínum
svo flyst brandur frá einholti á mýrum
og vestur
í meðalland líklega já
að það finnst maður
re dauður
rekinn þarna á fjöru í meðallandi
og það var nú náttúrlega vissi nú eng enginn þar
af hverjum þetta þetta lík mundi vera
en það sem sannaði
sannaði það að þetta var björn heitinn á uppsölum
að það sást á líkinu að maðurinn hefði verið fótbrotinn ég held oftari hvort það var ekki
og það kom einmitt alveg heim
björn heitinn á uppsölum hann hafði fótbrotnað gott ef ekki oft gott ef ekki oftar en einu sinni
og eitthvað voru það nú annað ef það voru einhverjir hnappar á fötum sem að sönnuðu það
þetta urðu þá afdrifin hans
að hann er jarðaður við
þá kirkju sem að séra brandur þjónar og hann talar þarna yfir honum
og þar með fékk bjarni ósk sína uppfyllta
já hver sagði þér þetta
ja mér var sagt þetta á mínu heimili af foreldrum mínum já já já
já þetta er alkunn saga hér
því þetta þótti einmitt mjög merkileg saga þessi ummæli bjarna og svo þau þau afdrif sem að hann fékk
svona var nú það já þetta er nú held ég eina skrýmslið sem ég hef heyrt getið getið um hér frá sjó
en annars hafði fólk hér dálítinn beyg af sjóskrýmslum
og það var út af því sem það hafði þá lesið
í þjóðsögum og heyrt um
þú mundir kannski vilja segja mér aftur það misfórst pínulítið sagan þarna um
um eymund fyrsta sagan fyrri sagan sem þú sagðir fyrsta sagan sem þú sagðir mér um hann
hann smíðaði byssuna
bíddu já ég ætla að tala við hann torfa
torfi
voru þær sextán eða átján álftirnar
nú níu sem hann fann morguninn eftir úti í túnfæti já
hvað segirðu torfi þú varst að tala um börn hans já ég þú nefndir þrjú var það ekki
þú nefndir þrjú börn hans sérstaklega hans eymundar ja þau voru náttúrlega fjögur sem ég þú gleymdir
þú minntist ekkert á sigurð
eymundsson nei ég mundi hann ekki nei nei
sem mér var þó eiginlega fremst í huga
hélt það nú kannski já
þessi eymundur
var langafi hennar þorbjargar hérna
svo hún hlýtur að geta brugðið fyrir sér að ljúga eins og hann
nei nei ég er að spauga nei nei þetta er heiðarlegasta kona mér var að detta það í huga
segja þér þessa sögu aftur það væri ágætt það misfórst endirinn hjá mér já
eyjólfur eymundur var hagleiksmaður mikill eins og ég var að segja
og meðal annars þá smíðaði hann sér byssu framhlaðning
og hann lýkur svo við hana stendur þannig á að hann lýkur við hana síðla dags
og er orðið dimmt þegar honum dettur nú í hug að reyna byssuna
þetta er frásögn hans sjálfs eða eftir hann sjálfan fer svo með byssuna út
eitthvað líklega stutt frá húsunum út í bæjardyrnar út í bæjardyrnar
hann heyrði
já bíddu við
hann heyrir álftahóp á flugi
á hópinn eða skýtur í myrkrinu þar sem honum heyrðist hópurinn fljúga
að morguninn eftir þá finnur hann níu álftir dauðar
þar stutt frá bænum eða við túnfótinn
voru engir fleiri svona skáldmæltir menn hér um sveitir
ja jú það er nú líklega það hefur nú verið einhverjir fleiri
eyjólfur á heinabergi
frændi hans
hvað segirðu torfi
eyjólfur í heinabergi hann var náttúrlega ja hann var frændi eymundar
hann var náttúrlega lyginn svona þegar hann var að segja frá
en ég man nú ekki eftir
það var nú sérstaklega í sambandi við útigönguféð á hann var á núpsstað
heitinn og fluttist þaðan að heinabergi
og hann var á núpsstað í þá tíð þegar að útigönguféð er á austurfjalli eystrafjalli
í núpsstaðafjöllum
og það voru víst skemmtilegar sögur sem hann sagði í sambandi við glí
við þá glí mu sem hann og fleiri áttu við útigönguféð þegar var verið að handsama það
manst þú eftir nokkru torfi nei
þú manst kannski eftir ef þú kemur hér
nei þá gleymi ég nú öllu bíddu nú við ekki strax
á heinabergi hann var um tíma í öræfum
ég held á fagurhólsmýri og
þar var oft farið í ósa til selveiði
og hann sagði frá því að þeir voru nokkuð vanir því öræfingar hann og fleiri þá
að vaða ósana þó þeir væru það djúpir að þeir tækju þeim nokkuð upp fyrir höfuð þá bara að setja nóg af grjóti í vasa sína
og óðu síðan yfir
einhvern tíma fóru þeir
út að sjó til þess að tjarga skip
svona í vertíðarbyrjun
en einhvern veginn hagaði það nú einhvern veginn var nú það að þeir voru búnir að hvolfa skipinu alveg fram að sjó ég held nú jafnvel dottið í hug að róa
nú það er þarna
liggur þar skipið svo allt í einu kemur nokkur sjór
og tekur skipið út ég held þeir hafi verið tveir í því skipinu og þeir
þar renna þeir færum og á stuttum tíma fylltu þeir skipið af fiski þessir tveir
verið áttæringur víst
sexæringur eða áttæringur
svona voru ýmsar sögur sem hann sagði og álíka sennilega sumar sem hann sagði í sambandi við glímu þeirra núpsstaðamanna við útigönguféð
en ég því miður bara
heyrðirðu þetta í
hver sagði þér þessa sögu torfi þessa sögu sagði gísli heitinn jónsson
mér og fleirum í kringum nítján þrjátíu þrjátíu og eitt kannski þrjátíu tvö
gísli heitinn jónsson var átti heima borgarhöfn var þá ungur maður og var þá kennari hér í
og hann hafði þá nýlega farið austur austur að heinabergi
þá þennan vetur einmitt sem hann sagði okkur sögurnar
og gisti í heinabergi og fór held ég að kaupa sér kindur þar
kindur af núpsstaðakyni
og þá er eyjólfur einmitt lifandi
og segir honum þessar sögur segir honum ýmsar sögur
þetta var einmit ég ég man rétt um
eða eftir nítján
en gísli heitinn hann deyr nítján hundruð þrjátíu og fjögur
og eyjólfur á heinabergi þá
orðinn gamall maður ja
líklega um það leyti líka eða skömmu síðar
en í sambandi við söguna sem
pabbi sagði áðan um byssuna hans eymundar
hann afrekaði nú fleira með henni en þetta að skjóta álftirnar í myrkrinu
einu sinni fór hann út í hornafjörð í selveiði með þessa forláta byssu sína
og og þá sér hann nú sel ja tvo seli og hann bíður
að þeir beri saman svo hann geti haft þá báða í einu skoti og það tekst hann fær þá báða í sigtið
og þeir liggja báðir þegar hann skaut
en þá kemur það einkennilega fyrir að það liggur líka þriðji selurinn og hann
í gagnstæðri átt alveg ja svona
beint til hliðar við hina tvo
eymundur
skilur nú eiginlega ekkert í þessu hvernig þetta hefðu nú mátt ske að hann skyldi drepast líka við skotið en þegar hann athugar málið betur
þá hefur þetta verið krassinn sem hefði verið óvart
í hlaupinu á byssunni þegar hann skaut
og hann hafði flogið í þennan þriðja sel
hann náði auðvitað öllum selunum
en um álftirnar
átti hann að segja
sigfúsi bónda á bragðavöllum
þegar þeir voru eitt sinn næturgestir
í ég held á melrakkanesi í álftafirði það var nú víst á einhverjum bæ í álftafirði og þeir
sögðu hvor öðrum sögur
þeim báðum til skemmtunar og þá ekki síst heima heimafólkinu heimilisfólkinu sem hlustaði á
þessari sögu um álftirnar svaraði sigfús bóndi á bragðavöllum með annarri nokkuð kröftugri
það var um það þegar hann fór
eftirleitina um vorið í leit að grákollóttu ánni sem hann vantaði
og þá var nú siður á þeim árum að elta hverja skjátu uppi sem órúin var þar til hún náðist ef mögulegt var
og hann gengur allan vorlangan daginn um afréttina hjá sér og finnur ekki
þá grákollóttu
og nú er komið fram undir sólarlag
fara heim hætta þessari leit en þá verður honum litið upp á tind þar hátt fyrir ofan sig
og þá sér hann þá grákollóttu bera þar við loftið
og hann er að hugsa um hvað hann eigi nú að gera hvort hann ætti nú heldur að fara heim
eða að reyna að fara upp á tindinn og sækja þá gráu
en sem hann er að hugsa um þetta þá heyrir hann allt í einu mikla skruðninga í fjallinu fyrir ofan sig
og þá sér hann stóreflis hellu koma