tiro-is/ismus huggingface dataset:
svoleiðis að það er svona
tuttugu mínútna gangur frá því sem að við skildum þarna á hellunum og niður að svokölluðum vatnskletti
sem að er alveg við veginn niður
svo fer ég til baka með hestana en þegar ég er kominn ofan niður fyrir hellurnar og er að fara fyrir næstu hæð fyrir neðan
sem er kölluð merargilshæð þá kemur bara
bylur á móti mér mér datt nú ekki í hug að þetta væri annað en bara él
nú eitthvað annað því þarna skellur bara á blindbylur ég varð náttúrlega undir eins
hræddur um sigurð
en vonaði að hann hefði verið búinn að ná vatnsklettinum hefði verið kominn yfir vatnið áður heldur en veðrið skall á og það hefði hann átt að vera
en þetta él það birti ekki heldur þvert á móti þarna gengur í aldeilis öskrandi vitlaust norðanveður
og geysi lega miklum stormi
ég baksaði þarna út dalinn með hestana það var ekkert annað hægt að gera
því að þó ég hefði farið að snúa þarna aftur þá voru engar líkur til að ég hefði fundið sigurð en vonaði bara fastlega
að hann hefði sloppið
þriðjung eftir af leiðinni en
ég átti aftur tvo þriðjunga rúma á beint á móti veðrinu
nú þegar að ég kom úti á skaganum sem að er
þannig að að það
breytist stefnan eftir það er
alveg farið í hánorður og það sem að var náttúrlega um að gera fyrir mig var það að verjast gilinu
því veðrið var svoleiðis að það mátti heita eiginlega
náttúrlega við þarna við skagann það sem ég held að rétt sé
og tek stefnuna í hánorður eins og vera bar
ég hafði það þannig að ég varð að teyma hestinn sem að var fyrir sleðanum því ég reyndi það að
að reka þá
sneru bara alltaf upp að vedrinu því að það var engri skepnu
fært á móti svo ég varð að hafa það þannig að ég teymdi hrossið sem að
sleðann dró og batt hinn svo aftan í sleðann
svona hélt ég áfram en svo allt í einu þá stingur hryssan það var brún hryssa sem ég teymdi
stingur hún við fótum og ég fæ hana ekki nokkru móti til að hreyfa sig
svo ég fór nú að að
þóttist vita að þarna væri nú eitthvað fyrir
svo ég fer að að athuga þetta og fer að reyna að rýna út í
þá finnst mér ég sjá einhvern
depill dökkan depill svona
hérumbil beint fyrir neðan
ég sleppti nú aldrei taumnum því að
vissi nú ekki hvað þarna var fyrir en við nánari athugun þá er ég á klettbrún við foss í ánni
og þessi dökki depill sem ég sá var auður
blettur neðan við fossinn þar sem að hann hafði brotið ísinn af ánni
svo þarna bjargaði náttúrlega hryssan því að ég gengi þarna fram af
en ég vissi undir eins hvað þessi foss var og það er ekkert annað en ég hefi tekið beygjuna ekki alveg nógu skarpa þarna við skagann
og breyti nú stefnu og hélt áfram
þegar ég er
búinn að fara nokkuðx langt og vissi að ég var kominn út fyrir svokölluð innri lambadalsár
þá en voru nú hrossin orðin ákaflega treg til þess að ganga á móti
sár og bólginn í andlitinu því að ég var ekkert sérstaklega búinn fór eiginlega eins og ég stóð
svo mér dettur í hug ég kem
hengju eða í hvamm þar sem að var svona skjól fyrir svo mér dettur nú í hug
reyna nú að stansa þar og hressa hestana með því að gefa þeim því ég hafði heykorn þar á sleðanum
en þegar ég fór að athuga pokann þá var hann farinn veðrið hafði bara slitið
var nú ekkert um að ræða annað en að reyna halda áfram
ekki að
þarna og kom heim klukkan tólf um nóttina
var þá náttúrlega orðinn þreyttur og og sérstaklega voru það hestarnir
svo líður nóttina en um morguninn þá kemur sendimaður frá eiðum til
að grennslast eftir því hvað
hafði orðið um okkur
þá hafði sigurður ekki komið fram á seyðisfirði
var náttúrlega sýnt að þarna hafði eitthvað orðið að
komið fram til hádegis þegar búið var að safna
seyðisfirði til að leita ég náttúrlega sagði frá
öllu sem ég vissi um þetta og þar með að hann hefði ætlað niður vestdalsbrekkuna
en ég var alltsvo illa útleikinn
eftir veðrið eiginlega hérumbil alveg sjónlaus
svo að ég treysti mér nú ekki eða gat ekki farið til þess að leita aftur fékk ég mann af næsta bæ
magnús frá hann
frá hérna brennistöðum sem seinna bjó í hamragerði er dáinn fyrir nokkuð mörgum árum
hann var þaulkunnugur og dugnaðarmaður
þarna um daginn
en eins og ég sagði þá var nú mikið af deginum farið í þessa þennan undirbúning alla vega
en þegar að þeir koma alltsvo seyðfirðingarnir sem fara
vestdalsbrekku upp á
þá finna þeir slóð eftir eftir grind sem að sést svona til í
hafði nú víða
náttúrlega alveg oní
en þeir sjá samt þessa slóð
þetta villir þeim sýn svoleiðis að þeir
halda nú að þeir hafi farið á mis við mennina og
muni vera komnir onyfir
verið alltsvo staðið af sér veðrið um nóttina
en það reyndist nú ekki rétt þegar á seyðisfjörð kom og
og hann hafði ekki komið fram þá var dag urinn búinn
en svo daginn eftir þá fara þeir
að ég held að þeir hafi skipt sér fóru sitt hvorum meginn við bjólfinn því að það var hægt að
að fara líka að framanverðu við hann fara
sem kallaður var þetta var álíka
menn fóru þar svona ýmist
þá fundu þeir sigurð
og sáu allt um það hvernig þetta hefði borið að
hann hafði alltsvo þegar að hann
kom þarna yfir vatnið hafði hann lent á vatns brekkuna
dálítið sunnar fann ekki klettinn svoleiðis að
hann snýr aftur niður á vatnið
vissi það að hann átti nú að fara undan en ekki á móti brekkuna
þar hafði hann svo skilið eftir það sem hann bar allsvo sængina eða koffortið og og sængina hafði skilið þær eftir
þá hafði hann vitað að hann var orðinn villtur og
vildi létta sig með því að skilja þetta eftir
svo sáu þeir þarna í snjónum að hann hafði verið að snúast þarna
á vatninu alla nóttina farið upp í
upp í brekkurnar svona sitt á hvað en snúið alltaf aftur niðu rá vatnið
en svo hafði hann
þegar leið á nóttina og þá hafði hann áttað sig og og séð framundan sér stardalinn
og og fer í hann
og slóðina hans gátu þeir rakið þar og hann hafði komist þarna alveg niður undir
að og þeim virtist að hann hefði gengið þetta nokkurn veginn hiklaust
þangað til að hann kom þar að steini þar hafði hann sest á steininn og hvílt sig
og ekki farið svo nema fáein fótmál
gengið svona skakkt og hikandi
og stungist þar áfram hafði verið sennilega orðið bráðkvaddur
hann dáið
var náttúrlega hið hörmulegasta slys því að ef að að pilturinn
sem var prýðilega búinn
og alveg óþreyttur þarna þegar við skildum
hann í staðinn fyrir það að skilja eftir sængina sína og
og það sem hann var með hefði bara
lagst fyrir og og búið um sig þarna
náttúrlega ekkert verið að honum
en það er eins og máltækið segir að ekki verður feigum forðað
byrja með því að lýsa hólunum aðeins
hrollaugshólar það er hraunaþyrping
austast allra austast á breiðamerkursandi
þessi hraunaþyrping hún skiptist í tvennt og lítið aurdrag og stutt aurdrag á milli
sem að lítil kvísl féll lengi um en nú á seinni árum hefur fellsá brotið sér farveg
gegnum þetta sund og gert þar jarðrask langt fram yfir það sem áður var
þessi hraunaþyrping heitir austur og vesturhólar
i sundinu á milli þessara hóla er sagt að hrollaugur landnámsmaður sem numdi land á breiðabólstað hafi verið heygður
og menn sem að ég mundi vel eftir og svo að ég nafngreini manninn það er
var fóstri konu minnar hann sagðist hafa munað hólinn þennan gróna og fallega gerða hól
en hvað þar var undir það vissi hann ekki
en svo kemur áin brýtur hólinn upp
en ekki sást
ekki sást hún flytja neinar leifar með sér sem sönnuðu það að þarna hefði verið
að þarna hefði hrollaugur verið heygður
en hólarnir þeir bera tvímælalaust
nafn af hrollaugi landnámsmanni hvort sem hann hefur verið heygður þarna eða ekki
nú er sagnir um það að þarna sé huldufólk
og ég skal segja
þá nýjustu sögu sem ég hef heyrt um það
að þingeyingar voru hér í bændaför í fyrra
frétti eftir einum þeirra eftir hann var heim kominn þá skrifaði hann hér í sveitina
og sagði svona ýmisleg tíðindi úr þeirri ferð og heiman frá
og þar segir hann meðal annars að þegar hann að þeir hafi ekið fram hjá hrollaugshólum
þá hafi staðið þar hópur af vel búnu fólki framan undir hólunum austast alveg eins og það væri tilbúið eða viðbúið að taka á móti
gestum heyrðu nú
talið mjög óráðlegt að heyja í hrollaugshólum
og það var alls ekki gert nema þá brýn neyð bæri til
nú var það einu sinni að bóndinn á reynivöllum þorsteinn arason fóstri konu
í slægjuþroti í sláttulokin og freistast til þess að fara í hrollaugshóla og slá
vel grónir blettir þar og sums staðar bara loðnir
svo er ekkert meira um það
en það var talið að ef það yrði gert ef það væri slegið þarna þá yrði bóndinn fyrir meiri eða minni óhöppum
nú er það snemma vetrar eftir þennan
slátt að það veikist hestur hjá þorsteini
og það með þeim afleiðingum að hann drepst
og svo hafði hann haft miklar kvalir hesturinn
hann var nú búinn að vera veikur líklega í viku eða á aðra viku og var byrgður inni
en hann hafði náð til að brjóta sig út
og hafði þá bara
fyrirfarið sér sjálfur
hefði sett hausinn ofan í læk
sem hann kom að og kæft sig
næsta atriðið í þessu í sambandi við þetta er það
að stuttu eftir þrettándann þennan sama vetur
þegar að bóndinn kemur í hesthúsið eitt hesthúsið þar voru tvö hross inni
inni þá liggur annað hrossið dautt frammi í hesthúsdyrum
nú það vissi enginn neinar orsakir af hverju þetta gat verið
og svo skeður þriðji viðburðurinn ég held það hafi verið á sumardaginn fyrsta eða nálægt sumardeginum fyrsta
þá voru þrjú hross þar í hesthúsi vel uppkomnu
hesthúsi en þegar átti að fara að hleypa hrossunum út um morguninn
eftir gjöf ina þá liggur þekjan niðri öðrumegin og öll hrossin undir
en það tókst nú að bjarga þeim lifandi með snarræði rífa þekju na af þeim og og bjarga þeim undan
þetta voru nú
sem voru nú trúaðir á hindurvitni
þeir settu þetta nú í samband við það sem hefði verið slegið í hrollaugshólum
í hrollaugshólum
það var kona á ferð úr öræfum núna í okkar tíð sem erum uppi merk kona mjög merk kona og sannorð
og hún segir alveg það sama henni ber alveg saman við það sem að þingeyingurinn sagði í fyrra hún sér hóp
manna þarna sunnan undir hólunum þarna lá alfarleiðin þá eins og nú
og hún ásamt fleiri öræfingum voru að koma í kaupstaðarferð utan yfir breiðamerkursand
og þá sér hún þarna hóp af fólki vel búnu fólki standa úti alveg eins og það hafi gaman af því að sjá þegar að lestirnar fara þar fram hjá
þær eru náttúrlega það eru náttúrlega tvær sagnir
þær eru ákaflega líkar í frásögn og má vera að þær eigi báðar að þær eigi báðar rót sína að rekja
til sama atburðar
það var þannig að björn steinsson frændi minn sem bjó á breiðabólstað hann kom
kom hingað oft til foreldra minna á kvöldin
sat her kannski lengi fram eftir kvöldi spjallaði við fólkið og sagði frá
nú var það eitt kvöld þegar björn fer héðan
þá er hann kominn hérna svona ekki miðja leið svona einn þriðja leiðinni niður á breiðabólstað sér að maður gengur til hægri handar við sig niður
kallar nú til mannsins hvur sé þarna á ferð en fær ekkert svar
nú björn hraðar svo heldur ferð sinni og þessi ókunni gerir það sama
og hann stefnir þannig að hann er eins og það er eins og hann ætli að komast í veg fyrir björn
og björn sér það að annaðhvort verður hann að mæta honum við húshornið vestar sem að gatan lá eða
hann varð að sveigja úr vegi til þess að fara alveg öfuga leið við það sem að þetta óféti kom
svo hann tekur þann kostinn fer austan fyrir bæinn í staðinn
átti að koma vestan fyrir til þess að vera kominn þó að húsdyrunum á undan
en það bregður það svo við að djöfsi er kominn að húsdyrunum á undan honum og stendur þar
og stendur og virðist standa þarna albúinn til þess að að verja honum inn hann
segir að þetta sé þetta sé hár maður hærri heldur en venjulegir menn
og björn hann var alls þetta var karl mesta karlmenni og kjarkmaður en hann þorði nú vildi nú ekki leggja í dyrnar
heldur rífur
lúkufylli sína af kúaleðju úr haug sem stóð þar í garðinum fyrir framan húsdyrnar og þveitir af afli í þennan
djöful
og með þeim af leiðingum að þetta leysist allt í eldglæringar
og þá lét björn ekki á sér standa og þaut inn
sama saga sem að ég get sagt sem má segja
sem að þór hallur nábúi minn sem nú er varð fyrir
hann er hér staddur að kvöldlagi og fer þessa sömu leið
leið og þá sér hann þá fer maður svona á hlið við hann
og þar ber alveg saman að það er að segja frásögnin er alltaf ein að því leyti að
ætlar að keppast á undan honum þessa venjulegu leið
en sér að það dugir ekki og tekur fyrir að fara þá öfuga leið og austur fyrir en þá er hann bara kominn fyrir dyrnar
og en þórhallur hann var ekki eins mikill kjarkmaður eins og björn að hann
eiginlega reyndi ekki að beita neinum ráðum öðrum heldur en bara því eina
að hann dreif sig í ein hverju ofboði á á þennan djöful og í dyrnar
upp á baðstofuloft án þess að opna nokkura hurð hljóp við stöðulaust á allar hurðir og braut allt upp sem fyrir honum varð
þetta hefur þórhallur sagt mér sjálfur
og hann sagði að tengdafaðir sinn hefði sagt þórarinn föðurbróðir minn
þegar hann kom upp á baðstofuloftið nú held ég þú sért orðinn vitlaus þórhallur frá þorsteini fyrstum greinir saga
saga borg á mýrum ráða réð rausn og dýrum auði með
var hans faðir vanur svaðilförum hret við iðinn eggja stíms
egill niðji skallagríms
bóndans metins beðjan hét jófríður
fegri vífum
gjarnan góð gunnars hlífarsonar jóð
átti sveina þrekna þrjá þeirra greina heiti má
þeirra elstur þótti helstur
skúli kollsveinn annar þriðji þar þrekið sanna egill bar
tímar liðu líkt og iðustraumar þorstein heim á þægum beð
þannig dreyma eitt sinn réð
álft drifhvíta eina líta þóttist hússins mænir
uppi á undurvæna til að sjá
hennar hreina fiðrið skein mót sólu dýrgrip eiga þóttist þann
þundur veiga gullfagran nú ekki meira
númi hvítum hesti
hesti reið hetjan bar sig vel í sæti
númi út um hallarhlið
hljóp en kóngur fetar eftir ungur þolir ekki bið en ellin gamlar fætur
fætur heftir
númi þoldi varla við vaka ástarsárin lengur
tasa kóngs við hægri hlið hugsandi en lotinn gengur þetta er gott
fimum mín er augu sjá
það fljótræði þykir klæðalundi hverju skila skyldir þú
skýlaust vil ég þenkja nú máski gaman menn hér saman dragi
og ætli að hræða oss af leið aldrei skræfum við ég kveið og svo er þetta síðasta
finnboga kallast kambur alla daga þar sem hann á göndla gólf
garpa vann að leggja tólf það endaði nefnilega svona úlfars nei bíddu nú við
úlfar sterki önundur fríði og haraldur villi fer með vísi taldur
í fleinagaldur
úlfar sterki önundur fríði
og haraldur
villi fer með vísi taldur
vémundur í fleinagaldur
bara ekki nema eitt sem ég man nú
það var þegar að hrólfur sótti ingigerði í garðaríki sverð
eitt nakið sín á milli sagt þeir hefðu hverja nótt er saman sváfu
sig um næturverk ei gáfu
sverð eitt nakið sín á milli sagt þeir hefðu
hverja nótt er saman sváfu sig um næturverk
ei gáfu
auðugur
englands torg alda fyrr um daga í lundúna
bjó þar borg bónda greinir saga
nöfn ei neitt nefnd af rithöfundi
nítján hundruð áttatíu og tvö að gljúfrasteini í mosfellssveit
halldór kiljan laxness segir frá ja við vorum að tala þarna um
um ömmu þína
og þú varst að minnast á þekkingu hennar á á sálmum
og þú sagðir að hún hefði kunnað alla passíusálmana
ef hún vissi ef hún spurði um
svo kunni hún allt allan sálminn sko ef henni var sagður fyrsta línan í fyrstu vísunni eða í fyrsta erindinu
þá kunni hún hún kunni allan sálminn sko hún var búin að heyra þetta
alla sína ævi sko alltaf á alltaf á sömu
sömu sama árstíma sko passíusálmana það er um það er samsagt alltaf á föstunni
svo hún var náttúrlega kunni þetta alveg en ég varð aldrei var við að hún væri trúkona
ekki ekki nokkurn skapaðan hlut kenndi mér enga bæn og ekki neitt í þá átt en hún kunni
alla sálmana fyrir því
hún hefur ekki kunni hún
kunni hún nokkrar svona gamlar latínuskotnar bænir sem
varð ég nú ekki var við svo ég
mér sé það minnistættt
kunni allskonar hérna
ég vil ekki segja ég vil ekki segja hérna druslur heldur heldur svona bull bullvísur
sem að kannski voru hafðar fyrir krökkum og ég kann sumar af þeim ennþá já
hún gaf nú ekki mikið fyrir þær svona
en hún gat ekki að því gert að hún kynni það eins og til dæmis þessa vísu
sem er víst dálítið þekkt
leppadrengir háðu hopp ég held ég hafi síterað hana í einhverju af þessum skrifum mínum
leppadrengir háðu hopp hupp mupp bara litu bupp
frægir reyndu skjóma skopp skruppu til og gáfust upp
þessa kunni
og eitthvað svona margt ég lagði nú ekki allt á minnið
og lagði ekkert af því á minnið það er að segja það fer bara varð fast í mér af því það þótti eitthvað skrýtið
sömuleiðis hún lagði aldrei neitt upp úr hún hún kenndi mér ekki hún kenndi mér
hún kenndi mér ekki bænir en hún kunni alla
sálma semsagt og
brúki í gegnum kirkjuárið
hún var mjög einkennilega
mjög mjög einkennilega hér
bundin eða óbundin kannski
rétttrúnaði en fór aldrei út í þau þá sálma
nema þegar hún sagði við mig þegar ég var að
einhvern tíma að ég veit ekki hvað ég var gamall kannski sjö ára
að rogast við að lesa í biblíunni sem þá var nýbúið að kaupa
kannaðist hún ekki við það svo var eg kominn með biblíuna og hvað ertu að lesa núna sagði hún biblían sagði ég
við því svosem
það er nú ekki allt satt sem í henni stendur biblíunni þeirri arna
aldrei talað um það meira
kellingar voru
alveg voðalega skrýtnar og og þeirra sálarlíf hefur verið lítið mikið lítið rannsakað því
vissu svo mikið sem þær töluðu ekki um já
í kverinu ungur ég
í kverinu hérna ungur ég var þá talaðir þú um að hún hefði kennt þér undraverða hluti úr forneskju
já hún kenndi mér náttúrlega afskaplega mikið af af
af allskonar af allskonar kveðskap sem ég nú ekki
mikið af því hefur verið hefur verið úr rímum
kunni hún langar langar hérna siteringar úr rímum
og og var nú farin að kannski að gleyma svolítið og stundum stóð nú í henni og þá mundi hún
ekki eftir áframhaldinu fyrr en kannski um kvöldið kvöldið eða daginn eftir
það var sérstaklega margt í málfari hennar
og og sem að var bæði var forneskjulegt og svo einhverjar einhverjar
sko smávegis anekdótur um
aðallega kannski um
um huldufólk og svoleiðis
litið
hún um
það kom fyrir að hún að hún hún síteraði í einhver einhverja drauga og ég man það ekki
eins og stendur sko það ekst upp hjá mér kannske konkret dæmi eftir á þegar þú ert farinn ég skal
það voru einhverjir
mig mig rámar í eitthvað einhver tilsvör frá draugum sem að
sem að voru ummynduð í í hérna
maður mundi kalla groskvið
kvað draugur
og svona eitthvað sem að ég hef nú ekki á hraðbergi vegna þess að ég hef ekki hugsað um
þetta lengi en
með hennar málfar að það var svo það var svo ákaflega ósnortio af utanaðkomandi málfari það var hérna úr árnessýslunni
hennar ætt lengra aftur
var austan úr
austur skaftafellssýslu og mun sumt af því fólki hafa hafa hafa flust vestur á bóginn
á á æsku foreldra hennar eða
eða jafnvel afa og ömmu
komið austan liklega í móðuharðindum eða einhverjum slíkum
rekst þarna austur frá á fólk sem að kann þekkir ættir mínar þegar ég kem þarna austur í austur í
hvað heitir það kvísker
og hitti þá kalla þar þá kannast þeir við alla ætt ættingja mína þarna austan þegar
meira heldur en heldur en amma mín sjálf mundi hún var ekkert mjög hún var ekkert mjög sterk í ættum hún var ekkert mjög sterk í ættum nema kannski eða eða var ekki með miklar ættartölur við mig
náttúrlega hefur hún vitað heilmikið um um um fólk og skyldsemi
sinu langa lífi en en mig minnir að hún ég man ekki betur en hún hafi verið
hún hafi verið fædd
ég þori ekki að fara með það hvort hún var fædd í í hérna
í í grímsnesi að þessu get ég get ég gáð
að þessu get ég gáð
á kirkjuferju í ölfusi
með manni sínum klængi
um það fólk eru töluvert miklar sögur
við skulum nú sjá það er bær þarna í grímsnesinu sem að
er kallað sem að
sem er kallaður hérna
hvað er nú nafnið á því það er stundum getur
tvírætt nafn annað hvort að það sé heiðið eða eða kristið
það er þarna fyrir rétt fyrir austan kirkjuferja
kirkjuferja nei nei nei það er það er ekki það er í ölfusinu
við skulum nú sjá ég hef nú ekki hugsað um þetta svo lengi að það kemur ekki auðveldlega
jú það er það er bæjarnafn sem að
er tvírætt þannig að það gæti gæti verið
hérna eddunafn og gæti líka verið verið verið landslags
landslagsnafn æ
þeir kalla
það nú á dögum með rómantiskt með með
af rómantískum ástæðum með með eddunafni
hvað heitir nú
kirkj nei ekki við skulum sjá
og fólkið fólk þaðan kennir sig gjarnan
við staðinn þetta
þetta mundi ég nú muna eftir dálitla dálitla stund sko já já já það kemur bara upp í huga þinn já já kemur upp í hugann
fór þangað ég fór þangað austur með manni sem var skyldur mér við fórum að skoða þennan stað
sem að okkar ætt var
var bundin við einhver þáttur hennar og þar hittum við gamla konu sem að hafði verið þar á staðnum
langt líf
sko nafnið á þessum bæ
gæti verið eitthv gæti verið fornsögunafn eða
en hefur verið snúið upp í aðeins vikið svolítið til með einum bókstaf
að það gæti verið eitthvað annað ja það kemur það kemur það kemur seinna upp í
þeir það hefur líklega heitið á á áskarð eða árskarð
því það er það er alveg við
fljótið þarna ána
og þar er þar gæti verið þar gæti verið
tækifæ hérna möguleiki á að kenna landslagið við skarð árskarð en eins og svo mörgu
kalla það ásgarð
þeir þeir menn sem hafa verið þar á seinni árum hafa lagt mikið upp úr því að kalla það ásgarð en ekki árskarð þetta hlýtur að vera hægt að finna í
gömlum skilríkjum hvað það hefur verið kallað á sautjándu öld eða
eða eða fyrr á tímum
en þarna þarna bjó mitt
ætt fólk lengi
og þú ert ættfróður dálitið er það ekki nei nei það nei nei það er annað fag
þar voru þar voru nokkuð nokkuð
glúrnir bændur og jafnvel þaðan er komið eitthvað af lærdómsmönnum
þekktur maður
svona um síðustu aldamót var tengdafaðir jóhannesar á borg sem hét
guðlaugur guðmundsson hann var hann var yfir vald hann var hann var mea
sýslumaður hér og hvað og hann var
hann var fógeti á akureyri eða eitthvað svoleiðis svona
faðir þessara leikkvenna og þessi hennar
soffíu guðlaugsdóttur sem var mikil leikkona og og margt margt merkilegt
listrænt
en sennilega
sennilega dálitið
veraldarfólk svona og og stórbrotið í skapi
já frá ásgarði þetta var nú það og þaðan
mun hafa komið sá klængur
hún var dóttir hún dóttir hans
ætt fólk guðnýjar ömmu minnar frá frá
ég það það er tiltölulega stutt síðan ég las hana fyrst
feiknalega hérna fjölskyldudrömu
gerðust að hálfu norður í húnavatns sýslu og að hálfu þarna á
á ásgarði
og um það mætti áreio anlega búa til stórkostlegar sögur því að
það var svo
sérkennilegt og og
og furðulegt
það er ég hef hérna bók uppi sem að vinkona mín í
í bænum hafði haldið til haga hafði fundið einhverjar einhverjar forn
annála sögur eða þjóðlegur fróðleikur eftir eftir karl norður
landi norður í norður í húnavatnssýslu þar sem að hann þar sem hann rekur þessa stórkostlegu sögu
um um ingibjörgu í ásgarði sem var seinni kona
klængs
og sem hann hefur átt á gamals aldri og hún hefur verið vel roskin líka og það er fólk sem að
það er fólk sem
skylt davíð stefánssyni
vindhæli heitir nú hjá
hjá hjá nordal þessi saga nordal er með þessa sögu að norðan það voru það var það var bóndi
það var bóndi guðmundur
gildur bóndi og mikill ágætismaður sem að sem að
sat uppi með tvær konur konu sina
og og vinnukonu hja sem að sem að börðust um hann áratugum saman þangað til að þangað til hérna
er ógnarlegt drama ég get ég get ekki sagt frá því öllu saman en nema hún fór seinast með
hérna hús húsfrúin hún flúði seinast
suður á land og og vinnukonan settist í hennar sæti á vindhæli
þessi saga gengur aftur að að einhverju meira eða minna leyti í í
sögubók sögubók sigurðar nordal sem að hann gaf út sama árið og ég gaf út barn náttúrunnar
hvað heitir það heitir fagrar nei hvað heitir það fornar astir ha þar kemur þar kemur vindhælissagan
og semsagt hún for
roskin kona
og gegnum einhver sambönd þá komst hún á þetta heimili hjá klængi í ásgarði sem þá var orðinn ekkjumaður og hans börn farin burt
og og hún hafði með sér
sín börn að
sem voru að einhverju leyti ekki
ekki orðin fullveðja kannske en eitt af þeim var þó fullveðja
og það var jón það var jón nokkur hérna
æ hann jón árnason sem
að hann að hann var eiginlega hann er eiginlega gegnum þessar mægðir
hérna uppeldisbróðir eða fósturbróðir ömmu minnar þó að það sé dálítið
milli þeirra í tíma og hún talaði um hann alveg eins og
eins og maður talar um svona
svo þarna kemur saman norðurland og suðurland að minnsta kosti og
og og það það eru stórkostleg ar sögur um þetta ég
þetta voðalega hérna
stríð á heim hérna á þessu heimili sem stóð yfir áratugum saman milli milli þessarar myndarlegu vinnukonu og þessarar
ráðsettu frúar á á vindhæli sem varð svo sem varð svo
komin semsagt þarna suður á land og og giftist klængi langa fa minum
davíð vill aldrei neitt um þetta heyra hann hann þekkti að visu sögurnar og ég var stundum að
að reyna að spyrja hann útúr um það en hann var hann var ekki interesseraður
ætta
ættasögum ég
hann hannaðist við þetta allt saman og