tiro-is/ismus huggingface dataset:
var verið að ráðstafa því fólki sem að
ja sem að var á hreppnum sem kallað var
en það var nú ekki það sem að mest
var mest
vandraði voru með
það voru nú svo margir sem að
vildu skjóta skjólshúsi yfir það en svo voru þar hjón sem að áttu mörg börn
pétur pétursson og það hafði vildi nú svo til að að þau hjónin
áttu tvö börn
en þurftu þá að
þá voru engar jarðir lausar og þurftu að fara
og fóru í vinnumennsku með þessi tvö börn að vallanesi til sér a magnúsar
en þetta voru mestu
myndarhjón
pétur til dæmis hann var
smiður
sagt mikið meira um pétur og veru hans í vallanesi og
og allt það vesen sem var á völlunum út af því það er náttúrlega hægt
síðari hluta fjórtánda ágúst nítján hundruð sjötíu og sex
sigurbjörn snjólfsson frá gilsárteigi segir frá já það væri nú kannski gott að
þú segðir greinilega frá því sem að
það var nú þannig að mig minnir það
að pétur var orðinn eða tau hjónin voru orðin vinnuhjú í vallanesi með tvö börn
hann hann hét nú pétur pétursson og var
hann var mesti dugnaðarmaður
og smiður eiginlega ágætur alla vega
þó að hann væri ekki ekki lærður smiður sem kallað var í þá daga
sama sama var það með konuna hún var hin prýðilegasta kona á allan hátt
en það er nú svona það var nú þannig á völlunum að það var
ja eiginlega mikil
fátækt víða og og svo voru það
ja fyrst og fremst þessi hjón þau
voru nú þarna unnu bara fyrir þessum tveim börnum svo voru gamlar manneskjur
sem sagt það var ákaflega mikið það sem kallað var sveitas yngsli
sem var kölluð í þá daga
fara eða fer hreppsnefndin sem að var nú þá öllu ráðandi
og í í henni voru nú yfirleitt svona heldur betri bændur
svona heldur en þeim þótti þetta litið sem að að pétur gæti
alltsvo unnið fyrir þessum tveimur börnum þótti það of lítið en séra magnús
hann hélt sér við það að að hann var ráðinn með þau
upp á þessi býtti að hafa þarna á
framfæri sínu tvö börn
en svo náttúrlega kemur nú að því að þessi börn sem að voru þau elstu
að þau fóru nú að stálpast svona og og
þá datt þeim það nú í hug að það
hægt að hafa meira
upp úr pétri með því að
taka hann frá vallanesi
en þar
lá nú eiginlega hundurinn grafinn því að séra magnús hann
vildi ekki kannast við annað en en það að þessi börn
sem að þarna voru nú orðin dálítið stálpuð
að það eru þau sem að að hann hefði
tekið þau með
og og svo varð nú úr þessu bæði japl og jamm og fuður og og
þetta gekk ekki
pétur eða þau hjónin þau vildu vera í
þau vildu vera þar og og hérna
og presti eða þeim hjónunum
þeim líkaði vel við þau og þetta gekk allt ágætlega
annað en það að að börnin þau
fjölguðu
og þá var nú að koma þeim
einhvern veginn fyrir þá
nú farið að aðgæta það hvort það væri nú ekki
hægt að koma pétri eða
þau gerðu nú
ja legðu nú eiginlega meira
til uppeldis barnanna heldur
en þau gerðu með þessu að vera þarna vallanesi
ekki gott við að gera séra magnús sagði náttúrlega að hann
hefði ráðið þau á þennan hátt og og hann
skipti sér ekkert af því ef að þau óskuðu
var nú þannig
í hreppnum og yfirleitt á héraði að það var
þröngbýlt
ja var ekki um auðugan garð að gresja
og þetta þetta hafnaði í þessu
nikulás í arnkelsgerði hann var oddviti hann var sérstaklega greindur maður
og hann hafði lag á því
ja svona eiginlega sameina að nokkru leyti þessi sundurleitu
sundurleitu öfl þarna í hreppnum
og það var heimtað af honum náttúrlega að að hann átti að sjá um það
það að það fengist meira
upp úr þeirra vinnu allir viðurkenndu það að þetta að þessi hjón þau
hefðu alltaf og
vel talinn ágætar eða að minnsta kosti góðar
manneskjur til allra verka
en það var bara þessi ljóður á að að börnin fæddust
og þá var það nú svoleiðis að það var
áður heldur en að
ja það var svona verið að grennslast eftir
hvernig að það staði nú með stefaníu
einu sinni haldinn í mjóanesi
sveitarfundur
og það var ævinlega
þessir vorfundir
voru svona einhvern tíman um sumarmálin þá var nú verið að ráðstafa þeim sem að þurftu
einhvers með
þeir voru kallaðir vandræðafundir þessir ég veit ekki hvort að hefur verið víðar
en þegar að það er nú bara fast nafn á þeim
að þetta eru
já já það er þetta var það voru allir sammála um það
reyndar sem oftar að
haldinn einn þessi vandraðafundur í mjóanesi
þar voru
náttúrlega margir ábúendur hreppsins
séra magnús en ekki pétur hann var hann fór aldrei á þessa fundi
að nikulás hann
fer nú að grennslast eftir því
hvernig að standi
á núna með stefaníu
og þá er nú
það mun hafa verið páll
í mjóanesi sem segir það að hann hafi nú verið alveg nýlega á ferð þarna út frá
og sér hafi litist
stefanía vera ískyggilega gildvaxin og þá vissu menn
nú náttúrlega það hvað á eftir kom og
svo var nú ekkert úr því þarna
uppálagt það að
taka þau frá vallanesi nú hann taldi sig nú ekki geta
að hann fengi til þess einhver
ja einhver eitthvað frá hærri stöðum og
og þetta var svo
bjark
svo leið árið þarna og næsti fundur
fundur næsti vandræðafundur var nú haldinn á eyjólfsstöðum á völlum
sem unglingur en hæfilega forvitinn ég reyndi nú að fylgjast með þessu
gerðist og og það var nú
margt talað en en menn voru ekki alveg sammála um hvað þeir ættu að gera
nikulás er skammaður oddvitinn
alveg villt og á endanum verður niðurstaðan sú að hann
segir að hann sé búinn að gera þessu máli allt sem að hann
geti og það verði aðrir að taka við því
og niðurstaðan verður svo sú að það eru kosnir það er kosið þar
þriggja manna nefnd
og hún á að fara norður í vallanes
og og reyna nú að tala
við séra við hérna ekki séra því að hann var á fundinum
en þeir áttu að
tala við pétur og reyna að koma
en þá var það þannig að þá var nú engin brú komin á grímsána þetta var
þannig að það var ákaflega góð tíð og og vötn voru farin að
að vaxa og þar með grímsáin
en þeir riðu nú af stað með makt og miklu veldi ég man ekki alveg upp á hár
hver var sá
þriðji en það var hallgrímur á ketilsstöðum óli á höfða
og þriðji maðurinn átti að vera þarna úr skógunum eða norður völlum sem kallað var
hann var tilnefndur í sem þriðji maður guðmundur kjerúlf sem bjó þá á hafursá
að hans nafn er lesið þarna upp þá
þakkar hann fyrir
ég man ekki hver það var það var nú einhver
fenginn í staðinn fyrir hann og svo riðu þeir af stað með makt og miklu veldi
átti bara fundurinn að
að jájá það átti að bíða eftir því að þeir komu
sinni miklu
reisu
og nikulás hann var
óskaplega laginn alla vega
þegar að þeir voru farnir
komnir niður að ánni áin var nefnilega orðin nokkuð mikil og og var alltaf að vaxa
að þá fer karl þar niður á
hólinn
af því að hann vissi að ég var nú kunnugur ánni
en og segir mér að koma
og þegar að ég kem til hans þá veltist hann um af hlátri hann náttúrlega vildi ekki
láta þá sem að heima voru
sjá eða heyra til sín hann veltist þarna um af hlátri og sagði
ja ekki væri nú nema þeir dræpu sig nú í ánni sagði
en svo talaði hann alltaf það hátt að hann talaði við
sem voru heima á hlaðinu
það var nú allt annað heldur en það sem hann sagði við mig þarna á niðri á hólnum
ja þeir eru nú eiginlega sloppnir eru sloppnir sloppnir
og svo er nú ekkert meira um þetta það líður dálítil
stund og þá koma þeir aftur
þessir menn en þeir voru ekkert líkt því eins borubrattir
eins og þeir voru þegar að þeir fóru og svo var nú fóru
nú að gefa sina skýrslu um ferðina
og það var það nú þegar að þeir komu nú í vallanes og spurðu pétur og
enginn vissi nú eiginlega um hann hann sögðu að hann hefði verið þarna
og héldu að hann mundi vera
í fjósi eða fjóshlöðu að að því hann passaði kýrnar
svo fara þeir nú í fjósið og og þar er enginn
grennslast i hlöðuna
verða þeir var við það að hann er að skjótast þar eitthvað á bak við stabba heystabba í hlöðunni
að þeir fá hann nú til
tals við sig
en hann var hinn
jæja eiginlega alveg sérstaklega ó þægilegur til samninga
neitaði öllu því sem að þeir vildu
við hann tala og
og úr þessu varð ekkert
ekkert annað en það að að þeir fóru svo bara aftur og
og svo var nú fundinum haldið áfram
þá kemur nú nikulás með
skrifaða tillögu sem að hann hafði nú
að hún átti var nú þannig að þá voru kolstaðir í
hreppnum
eru nú ennþá til en en er eyðijörð nú
jón á egilsstöðum átti þessa jörð
og hann hafði gefið
nikulási alltsvo
gefið honum loforð fyrir jörðinni
átti að vera bara húsnæði
því að það var baðstofa þar sem sinna brann nú til kaldra kola
en hún var þá þarna
og pétur átti að fá þessa baðstofu
fyrir sig og börnin
annað hafði hann ekki fengið af jörðinni en svo
sem var fyrir ofan höfða var ákaflega mikið
og var oft svona þegar að
lítið var um engjar að þá fóru menn nú í þetta vatn
var mikið gras í því
pétur átti að
og hann átti að fá þeir ætluðu að leigja honum kú og hann átti að fóðra kúna á þessu
þessari stör eða
það var nú bæði stör og
átti hann að fá
já alltsvo húsnæði þarna
og svo átti hann að fá sprekatekju í egilsstaðaskógi ég man eftir því að þetta
þetta var í þessu
bréfi sem nikulás
las þarna upp og
allmikið
já svona all allmikil hlunnindi sem að hann átti að fá þarna en á
þessum fundi verður samt engin niðurstaða því að pétur var ekki þar til staðar
til þess að annað hvort að segja já eða nei
svo svo var haldinn fundur aftur
tiltölulega fljótt það var nú svona nú svona aukafundur að þá
hafði það kvisast að að það væri von á barni
var nú ekki oft að
að menn urðu menn
fórust nú svona voveiflega var ekki einhver unglingur í gíslastaðagerði sem að
jú það er nú gömul saga
það er nú gömul saga jú það eru náttúrulega fleiri sem að meira að segja
drengur
og þar á meðal var maður
sem hét magnús og átti heima á kálfshól sem að nú er
ja það var voru þar
það var búið þar á einhverju tímabili ég veit ekki hvað lengi en það var ekki lengi
en þar voru beitarhús lengi
og ég man vel eftir þeim
hérna já en
af einhverjum ástæðum sem ég veit nú ekki
skipta sér í gönguna þetta var átti að verasað haustlagi
að þá hafði orðið eitthvurt
svona orðaskak á milli þessa magnúsar
kálfshól og þessa dreygs
sem var frá gíslastaðagerði á völlum
voru nú kvaddir til þess að athuga þetta en drengurinn nefnilega kemur ekki fram
hann kemur ekki fram í smalamennskunni
og hans var leitað fannst ekki
það var seinna nokkuð
að þá heyrði ég það ja bara mikið seinna
heyrði ég það að það hefði verið kona
sem var að leggja net í
það var svona stöðuvatn en þó dáldill lækur sem úr því rann
þar hefði hefði komið í net hjá henni
eitthvað sem hún átti ekki von á þarna
álit manna
það hefði verið mannsbein
og ef að þetta hefur nú verið einhver sannleikur í þessu
þá er það lang trúlegast
að að drengurinn eða þessi piltur
að hann hafi hafi bara
lent í myrkri og gengið út á þetta þessa tjörn eða þetta vatn
upp á hár
en það eina sem að ég heyrði talað um og og var
verulega mikið talað um
það var það að hann þótti
ja oftar en einu sinni
drengur og hann var kallaður gerðismóri hann hafði verið í
í þessu það veit ég ekki en hitt er áreiðanlegt að magnús þessi á kálfshól
hann slapp ekki við
að drengurinn ekki fannst
nú hann slapp aldrei við það að honum var kennt
þetta hvarf drengsins
angra hér förukonur jú ja hann var mjög
hannn var eiginlega mjög virðulegur draugur
altsvo boli
og það eina sem ég hef nú
eiginlega alveg
var einmitt í bola ég man ekki hvort ég hef sagt þér einhvern tímann frá því
ég man það ekki en
ég held það sé best að ég segi þér það núna
jæja heyrir það einhvers staðar annars staðar að og eitthvað öðru vísi
þá skalt þú bara
taka það sem að þér
það var þarna í hjaltastaðaþinghánni ég er nú fæddur í svínafelli í hjaltastaðaþinghá
og það er næsti bær við
hjalta stað prestssetrið
ég heyrði bara strax þegar ég fór að svona
að taka eftir því sem að
ég heyrði talað í kringum mig
að þá var farið að tala um þorgeirsbola
lenti nú í kóreksstaði faðir minn dó
og og heimilið
leystist upp að mestu en
ég heyrði það talað um það á kóreksstöðum ég lenti þangað það var næsti bær
við svínafell
að þar
töldu menn bara bola hinn versta grip
og ég heyrði talað um það en það voru nú flestir sem að
var svona dáldið var svona dáldil kímni í því en sumir
tóku þetta alveg bókstaflega að þorgeirsboli hann hafði
sligað kú semað presturinn átti og það þótti nú eiginlega
ja vera
nokkuð nærgöngull að
gera prestinum svona glennu en sleppum því nú en
þegar að ég
heyrði í honum
en reyndar var það nú oftar sem að menn þóttust heyra
öskur tarfsöskur
og menn voru nú mis lögðu nú svona misjafnan dóm á það það var nú þannig að
það var stundum
dáldið af geldneytum og þa þeir fóru með þau seinnipart sumars ofan á seyðisfjörð til þess að
gera sér úr þeim
það voru nú sumir sem að héldu nú að
væri nú ekki eins raunverulegur eins og margir vildu nú vera láta en þegar að ég
komst í kynni við kauða þá var það þannig
að þá var ég í svínafelli
þá var faðir minn lifandi og
bjó þar og og það var
ágætis búskapur miðað við það sem að gerðist í þá daga
hjá honum en
nú svona fljótt um hann og hefur nú líklegast nú til dags verið eitthvað
ja miklu
ef það er eitthvað innvortis ef það væri eitthvað
sem ekki var
var hann áþreifanlegt þá var talað um að
að þessi og þessi
en þarna var það þannig að þetta var smaladagur það var
komið fram yfir löggöngur allar
og dálítið farið að dálítið farið að frjósa jörð en var alveg auð
og ég man eftir því að faðir minn og drengur sem að
með honum var
þeir voru að koma með fé ofan af
það voru beitarhús í svínafelli uppá fellinu uppá
þeir voru að koma með fé þar niður það
svona lesta sig niður
fjárgötur í í fellinu
en við krakkarnir
systir mín sem var ári yngri en ég hún við vorum að
þar rett utan við túnið það var kallaður leyningur það var svona
í ge í gegnum þennan leyning altsvo inn að
bænum var ekki nema bara mjög stuttur spölur en við erum þar þessi tvö og erum að leika okkur
þá heyri ég þetta ógurlegt nautsöskur alveg ógurlegt
svoleiðis að ég gleymi því aldrei
það var svoleiðis mér fannst að jörðin bara titra
og ég verð þarna alveg hreint yfir mig hræddur
og gríp í
höndina á systur minni og við hlupum í sprettinum heim á hlað
þá hittir svoleiðis á að móðir okkar hún var þarna úti
finnst ég heyra ennþá í
öskrin í það var ná nátturlega ekkert
fór ekkert á milli mála að þetta var þorgeirsboli sem að framleiddi þetta allt saman
en það sem að gerist þegar að ég kem þarna heim á hlaðið og móðir mín er þar
úti og hún hélt nú að ég væri orðinn vitlaus því að ég var svo æðislegur allavega
en svo hún fór nú svona rétt eitthvað að
sansa mig
en þá smá
dvínar þetta það og ég heyri það ekkert meira en það sem að ég
vissi var það
að faðir minn og og þeir sem að voru að koma þarna ofan af fellinum þeir heyrðu ekki neitt
þeir urðu einskis varir
ég held að það sé áreiðanlegt að
móðir mín hún hafi heldur ekki
ekki heyrt neitt þó þori ég nú ekki að fullyrða um það því að því að ég var svo
illa fyrir kallaður að taka nokkuð
skynsamlega afstöðu til hlutanna
jahá en en hann hefur nú verið að glettast við fleiri
glettist hann ekki við einhverja önnu förukonu sem að jú um það veit ég ekki
alveg upp á hár en það var
þessi förukona ég þekkti hana og
önnu hún et hét anna og var elliðsdóttir
það va hún var ákaflega hrædd
við naut ákaflega hrædd við naut
menn héldu nú að hún heyrði nú
í þorgeirsbola öllu oftar heldur en þeir
sem að ekki voru alveg eins
strangtrúaðir en
en það er tvennt sem er alveg staðreynd í þessu
annað er það að hún mátti aldrei naut sjá
úti svo að hún yrði ekki
hrædd og og forðaði sér til bæjar
og og hitt að hún þóttist
hafa heyrt
og fundist það alveg hún hafði oftar en einu sinni
heyrt í þorgeirsbola
einu sinni í annað
passaði ég nú ær kvíær náttúrlega fyrst með öðrum dreng og svo seinna
einsamall og
það var nú náttúrlega
að ég var ekki nema
láta mig einan passa allar þessar ær því það voru tvö stór bú á
og ég man það
og og og og man það svo lengi sem ég lifi sem verður nú ekki líklega
að ærnar voru altsvo þær voru hafðar saman af báðum búunum
að þær voru hundrað tuttugu og sjö
það var fært sem sagt frá öllum ám sem að í náðist
náðist því að
þetta þótti eins og ég sagði áðan
meira í það varið að hafa
mjólkina úr ánni heldur en lambið ef um það var að
að ræða og ég man til dæmis eftir því að við
við pössuðum fjórar ær það voru kallaðar mylkjur
það voru ær sem að lömbin höfðu
farist undan einhverjum en
þær voru bara passaðar hýstar á nóttunum við pössuðum þær á daginn
bangað til að
ærnar sem að fært var frá komu til sögunnar þá náttúrulega
féllu þessar bara þar inn í
en svo að ég nefni aftur soldið bola greyið mér er heldur vel við hann
eftir að ég fór að passa ærnar einn á daginn
það er nú svoleiðis á hér á útsveitinni útmannasveitinni sem að
er oft fjarska þokusælt sérstaklega var það þannig að það var til dæmis
ljómandi gott veður og sólskin að deginum til en svo bara þegar að fór að
að halla af degi
þá sá maður að að það var farinn að þokan var farin að læðast svona
yfir sandana inn
með fjöllunum öðru hvoru megin eða stundum báðum
og það var svo einkennilega fljótt oft sem að varð bara
reglulega koldimm
lágþoka sem kölluð var það var kölluð alltaf lágþoka hún læddist inn með
með vötnunum og
var svo
fjarska óþægileg fyrir smalanum ég var alltaf skíthræddur við þessa þoku
því að það gat komið þegar minnst varði þá gat hún bara tekið allt svona það lægsta og
man eftir því einu sinni
þá skellur hún yfir mig þessi þoka í fjarska góðu veðri það hafði verið fjarska gott veður um daginn
en af einhverjum ástæðum hef ég nú líklega ekki gætt mín nógu vel því að þegar
að ég tek svona eftir þá er er þokan komin inn með ánni á láglendinu og
einmitt þar sem ærnar voru
svo ég snarast nú til að að ná ætlaði nú að ná ánum saman en það þokan
þokan var svo dimm að ég náði ekki nema einhverjum hluta af þeim
og var alveg í vandræðum var skíthræddur
hvernig ég ætti nú að eiginlega
hjá beitarhúsum sem að voru
sumarhús frá kóreksstöðum
að ég skuli nú
ærnar sem ég hafði ég skuli nú hérna
hýsa þær í húsunum vita hvort ég næ ekki í
fleiri því að það
svo ógurlega margar og þetta fór ég nú
bagsa við það kom ekkert út úr þessu nema að ég missti þetta í allar áttir
í húsið og var
eiginlega í stökum vandræðum hvernig ég ætti að komast út
en dettur nú í hug ja það sé nú best fyrir mig að dola við fara nú inn og ég fer inn í húsið
og það var svona
við endann á því
fer þar inn
og sest þar niður í í
svo er ekki að segja meira um það
en ég vakna við það eða ég heyri einhvern umgang úti
og stekk nú upp og og hugsa nú að
að þarna séu nú ærnar eitthvað af þeim minnsta kosti en þegar
aðeins svona búinn að
að rétta úr mér og kannski nudda augun ég man það nú ekki
að þá sé ég
þarna úr sé ég skal ég segja þér að þorgeirsboli
hann kemur inn um dyrnar kemur inn um dyrnar
eða eitthvað sem ég taldi vera þorgeirsbola og hann var
útrustning á honum að það vantaði á hann höfuðið og hálsinn aftur undir bóga
en hinn hlutann af
líkamanum kemur hann með þarna að mér finnst inn úr dyrunum
ég var þarna náttúrlega þarna alveg yfir mig hræddur en við það hvað ég verð
hverfur bara boli svo ég sá ekkert meira af
honum en það vantaði bæði hausinn og hálsinn aftur undir bóga þetta
á þessari skepnu og ég náttúrlega taldi alveg víst og tel enn í dag
að þetta hafi verið
verið þorgeirsboli en ég gleymdi að segja þér
ég gleymdi að segja þér frá því altsvo að þegar ég varð svona hræddur þarna í leyningnum
þegar ég heyrði
öskrin öskrin svona mikil
var staðreynd
staðreynd var það að á hjaltastað hjá prestinum þar voru tveir feðgar
og það var alveg
áreiðan legt að ég vissi að móðir mín
hún vissi alltaf nákvæmlega ef að þeir voru annað hvort á leiðinni eða rétt að koma
koma í svínafell og í þetta skiptið var það þannig að þegar að
vitleysan er nú farin að rjúka svona úr mér að mestu og ég fer að gá í kringum mig
annar þessi maður yngri maðurinn ég vil
ekki nefna þá að hann kemur með
nokkrar kindur kemur þarna inn yfir leyninginn þar sem að ég hafði verið
það ge þá hafði það verið svoleiðis að á hjaltastað
heimalandið
sem að þeir þurftu að smala
var eitthvað minna heldur en þar sem að var meira sótt til fjallsins
hann kemur þarna með þessar
þessar kindur ég hefði hugsað að það hefðu verið svona sjö eða níu kindur eitthvað þannig
þarna um önnu kerlingu já þegar hún sá
það sjálf hún hefði séð bola
já hún gerði það og ég skal segja þér það ég er ekki
ég er ekki verulega viss um það að hún hafi séð hann
vegna þess að hún var svo hrædd við hann og og ég vissi annað að það var bóndi þarna
nokkuð frá
svínafelli ég vil ekki segja frá hvaða bær það var að
gerði það af
stráksskap og skömmum sínum að hann hleypti út kvígu
þegar hann sá til önnu á
þar fyrir framan
þá hleypti hann út kvígu
þorgeirsboli handa gömlu konunni en að hún hafi
ja ekki séð hann það þori ég bara ekkert að segja um
vegna þess að það var svo lítið að eða mér fannst að það væri lítið
að hægt að byggja á því
hvað hún var hrædd hún var nefnilega svo hrædd
að hún gat séð náttúrlega
en hann hefur gengið hér um allar sveitir bara það held ég það held ég
en þó er það nú svona að það var nú þarna í
í hjaltastaðaþinghánni ég heyrði nú eiginlega
til dæmis eftir að ég kom upp á sveitir svona eins og nítján hundruð og fimm
þá heyrði ég nú
nú eiginlega ekkert talað um bola nema
nema svona í gamni jú það voru nú einstöku menn sem að höfðu
til dæmis eftir einum
ég man eftir því að það var það var
að haustlagi ég var þá í svínafelli og það var farið að dimma nótt
eins og gerist nú
en þá var jörð öll dálítið orðin frosin ekki ekki gaddfrosin
en dálítið frosin og það er á sem að rennur út alveg við túnjaðarinn á
á hérna svínafelli
rennur þar út og það var venjulega
hún var svona áin var svona
stillt ekki mikið
hún fór hægt því að því að landið var var svona mikið til
sem hún
sameinaðist annarri á og þær tóku sig svo fóru svo í félagi út í flóa
ég man eftir því að það var í svínafelli
jörðin var svona hún var orðin nokkuð frosin og áin eiginlega lögð áin eiginlega lögð
því að hún hún
eins og ég sagði áðan þá var það fljótt sem hún af því að hún
það var lítill straumur í henni og
að þá man ég eftir því að það var skal ég segja þér kona hjá okkur í svínafelli
það var einn maður af höfn ari guðmundsson
móðurbróðir minn sagt mér sögu af eymundi sem að
var til í rétt eftir nítján hundruð og tuttugu eða
var þá orðinn gamall mjög dór skömmu síðar
þá var það morgun einn að þeir nokkrir verkamann á höfn eru
staddir framan við
kaupmanns kaupfélagsstjórahúsið sem að þá var orðið það var áður kaupmannshús
og eru að bíða eftir esjunni að hún komi að sunnan og hún átti að vera með vörur og þeir ætluðu að fara í uppskipun
og eymundur kemur þarna til þeirra þetta var snemma morguns
og hann fer nú að tala við þá og segir þeim sögur og meðal annars segir hann þeim frá því
að það sé nú ekki mikið varið í því þetta vín sem fáist og hafi fengist hér á íslandi
á móti víninu sem þeir framleiða í ameríku hann var þá kominn eymundur
fyrir nokkrum árum frá ameríku en hann einmitt var held ég þar í allmörg ár
ár ja hann sagði það væri kröftugt vín og hann hefði nú búið til svoleiðis vín þegar hann kom hingað
heim til íslands og til sanninda merkis um það hvað vínið værið nú kröftugt
þá sagðist hann einu sinni þegar hann hefði verið búinn að útbúa dálítinn slatta af þessu víni
boðið víni sínum þorleifi
átt heima í holti á mýrum hann bragð hann sagðist hafa boðið honum að smakka á þessu gaf honum dálítið
og svo hafði þorleifur verið dálítið kenndur þetta var á sunnudegi
hann fer svo heim þorleifur
kemur svo næsta sunnudag aftur austur á höfn og þá var hann sýnu
sýnu fyllri af víninu sem að eymundur gaf honum fyrir viku
svona var nú vínið gott og kröftugt sem að
hann lærði að búa til í ameríku
hefur þú heyrt þessa sögu steinþór nei
hana ja það getur verið ég ég bara man ekkert eftir henni nei ég man ekkert eftir henni
hala suðursveit sautjánda júlí nítján hundruð sjötíu og níu
steinþór þórðarson á hala segir frá já mig langaði til þess að spyrja þig um hann benedikt erlendsson var hann ekki erlendsson
dálítið forn í háttum jú hann var ellendsson
ég lét nú útvarpið hafa þátt um hann
það voru tvö kvöld sem að frásögnin af honum af honum tókst já já já já
það byrjaði nú hann sagði mér því það átti að kasta honum út
fannst á hurðarbaki í bænum í poka
móðirin hafði ekki verið komin með hann lengra
þegar einhver heimamanna rakst á krakkann þar
og þar og þaðan var hon var honum bjargað og það vildi honum til lífs
svo ólst hann nú upp á ýmsum stöðum
og hann var á tuttugu
og átta stöðum á sinni ævi hann átti tuttugu og átta heimili
og til jafnaðar verið líklega
það er að segja búskaparár hans
hafa verið til jafnaðar tvö ár á
ég þarf nú að hugsa mig svolítið um
ég segi nú frekar frá
það var um hausttíma að það sást af merkurbæjum
sáust tveir menn koma með fjárrekstur austan heinabergsaura
fólkið skildi nú ekkert í því
hvaða rekstur þetta gat verið
því að þá voru öll lögsögn búin
og öll fjárskil búin
svo þetta hlaut að vera eitthvað
ferðafólk þá sem var með rekstur þarna á ferð
fólkið sýnir þessu svo mikinn áhuga