tiro-is/ismus huggingface dataset:
fara úr og hjálpa mér
þeim fannst svo svakalegt ástandið hérna
en ég vildi það nú ekki var mikið um það að hlustað væri á samtöl þegar hringt var til halldórs jájá
ég man eftir einu sinni þá
þá var hringt frá stjórnarráðinu og hann beðinn um að taka á móti
tíu það var einhver kóngur hérna tíu blaðamönnum
það var bjarni guðmundsson sem hringdi og segir ég sendi sérrí með
neitt sérrí ég átti nóg sérrí sjálf en ég sagði ekkert ég sagði bara að þetta yrði gert
kæmu hingað
og það var ekki fyrr
maður hafði nú oft grun um að það væri sko hleraður síminn af öðrum heldur en fólkinu hérna en hann
lét ekkert á sig fá svona honum var alveg sama
þetta var náttúrulega til siðs í öllum sveitum jájá það hlustuðu allir á
fannst þér þetta til baga eða fannst þér þetta óþægilegt
og maður hringdi voða sjaldan var þetta léttir þegar þetta breyttist fannst þér þetta
svo vanur að maður var löngu hættur að hlusta í símann
svo vanur að geta hringt hvert sem maður vildi og talað beint
svoleiðis að ég bara hálf saknaði þess þegar það breyttist
en það var ekkert líkt maður talaði aldrei í símann nema mikið
þetta var svo dýrt sko en þú minntist á kristin guðmundsson á mosfelli að hann hafi verið fjallkóngur hérna já
var síminn notaður þannig að þegar þurfti að smala settust
bara allir á línuna og
rætt var um smalamennsku ég veit það ekki því ég hlustaði nú aldrei í símann
nema eins og svona því þá heyrði
nefnið mig eða eitthvað ég man ekki hvernig það var þá fór ég að hlusta en ég hlustaði annars aldrei í símann því að
kjartan á hraðastöðum
þeir voru nú ekki ánægðir þegar halldór eyðilagði hérna réttina og byggði þetta hús það var sko rétt hérna
það var rétt hérna skammt frá hérna bara nákvæmlega já já og
og þá sagði kjartan á hraðastöðum hvað gerir þú ekkert annað en að sækja í matinn handa kerlingunni já já
grjótið sem er hérna í garðinum fyrir framan húsið
er það úr réttinni minnst af því
var hérna
jónas í stardal
hlóð hann vegginn
nei hann fékk menn til þess ég man ekki hverjir gerðu það svo kom
síðast maður
austurlandi
út um allt land hann
við létum gera hann upp fyrir nokkuð mörgum árum
hvernig voru viðbrögð annars mosfellinga við sögum halldórs um
mosfellssveitina eins og innansveitarkróniku í túninu
meta halldór
lesið neitt eftir hann það var þessi þórður á varmalandi sem
svo held ég að
og og um ekkert annað efni
hann var alveg undrandi
hitaveituréttindum og lét byggja þessa kirkju sem nú stendur á mosfelli hvernig voru viðbrögð mosfellinga við því
það er sagt núna að stefi hafi sagt það að hún þyrfti ekki að vera
þori ekki að segja um það með vissu en ég man eftir að
mig minnir að hann hafi sagt þetta hann var ánægður með það og fannst
hún hefur talsvert verið notuð núna af mosfellingum síðustu ár og áratugi já já já á að fara að
byggja nýja kirkju
hann er vitlaus í það presturinn ekki mér vitanlega það getur nú vel verið að það sér á teikniborðinu
án þess að ég þekki til
ég held að fólk hafi bara
verið ánægt með að fá kirkju hérna já já já
það var alltaf kirkja hérna sko
og til dæmis var halldór mikið fyrir mosfellskirkju sem var já
já við fórum á allar skemmtanir hérna fyrst í sveitinni
kjallaranum á brúarlandi þar voru böllin
og ég man eftir að
við vorum beðin um að koma upp að bringum
og sækja húsmóðurina í bringum hvað hét hún nú aftur
svo fórum við á ballið svo fer halldór að dansa við einhverja stúlku og segir ansi var þetta lagleg stúlka
þá var það konan sem hann hafði keyrt á ballið
já já hann
ekki tekið eftir henni fyrr en þarna
já já maður man eftir séra hálfdáni að dansa við
og leit svona í kringum sig voðalega stoltur að vera að dansa við hana
hvernig voru þessi voru þetta bara hefðbundin sveitaböll á
þeim árum já já þetta var bara svona einhver sem
komu hingað að fá svolítið vín já sem komu
fá vín hjá okkur sko
fengu lánaða flösku eða svoleiðis nei bara settust að flösku svona
settust upp og
vildu fá meira já já
en það var það var voða mikill
það var siður
hugsa sér
sko við höfðum svo mikið þessar músíkveislur höfðum fólk
hérna fyrr á árum
einhver önnur veisla þá var guðjón sem kokkaði alltaf fyrir okkur hérna hann hann
var inni í eldhúsi og allt í flöskum og dóti í eldhúsinu
og þá er hringt og þá kemur bíll fullur af kvenfólki og þær voru allar fullar
og þá vilja þær fara að hitta halldór
og við urðum að láta stoppa á bílastöðvunum svona fólk
því þetta var ekki sveitafólkið þetta var bara já og svo skal ég segja þér
kemur nei nei guðjón fer út og þekkir hann
vann með einni þeirra og segir verður alveg ógurlega hissa þetta voru svo fínar dömur
og hann rak þær sko heim
já já þetta var voðalega skrýtið en það eina sem ég man eftir einhverju fylleríi hérna
ekki fyllerí heldur eitthvað það var að
þegar þeir voru í veiðitúr
karlarnir hérna þeir voru sko einar á litlalandi
hinir og aðrir og höskuldur og guðmundur í seljabrekku
ansi margir saman
ég man eftir því því þá var ég að skrifa
þakkarkort eftir annað hvort afmæli halldórs eða nóbelshátíð
og allt í kortum svo er bankað uppá og það er held ég höskuldur sem bankaði
gat ég ekki annað en þeir voru allir komnir af baki en að bjóða þeim inn
en ég gat ekki boðið þeim kaffi því það var allt útbreitt af svona kortum og dóti svoleiðis að ég tók upp flösku
og gaf þeim
en þeir voru ekkert fullir bara svona aðeins
svo fara þeir en svo líður ekki nema vika þá
þeir aftur
já ég vildi ekki koma þessu á
og það kom fyrir svolítið svoleiðis það komu menn úr reykjavík sem maður þekkti og
það kom oft fyrir
fóru menn þá ríðandi hér upp sveitina og upp að tröllafossi já eða eitthvað já já þeir
þekktu nú allar leiðir bændur hérna já
en voru var eitthvað um það að ferðamenn kæmu
í sveitina og væru að skoða sig um til dæmis upp að tröllafossi
helgufossi
það kom voðalega mikið af ferðamönnum hingað ægilega mikið
af svona hvað kallar maður þá
bakpokalýður
það kom svo mikið af þjóðverjum
og þeir bara settust hérna að einhvern veginn
og við urðum að kæra til sendiráðsins að senda ekki hingað þjóðverja banna þeim að
það var svo mikill aðgangurinn
hvenær ertu fædd þorbjörg ellefta desember átján hundruð áttatíu og fimm
og hvar gilsá í breiðdal hvar lærðirðu þessi ævintýri sem þú varst
hérna heima bara sjálfsagt
var sagt mikið af sögum
hvernig sögur sagði hún aðallega kónga og drottningasögur og
svona smáævintýri
sagði hún ekki huldufólkssögur
það var nú ekki mikið ég man nú ekki mikið eftir því en tröllasögur já já
allra handa tröllasögur
en sem sagt þó að hún
hún var nú hérna í þrjú ár þessi kona
og átti ja átti þrjá drengi þeir voru nú hér fyrst allir með henni
og sérstaklega sá yngsti var nú voðalega sólginn í sögur og vildi nú alltaf og var nú að fara til mín þegar
að hún var nú orðin leið að
að segja sögurnar ég man til dæmis ein sagan sem hún sagði stráknum oft hún hét
vigkæni kúahirðir
en þá sögu lærði ég aldrei
það var náttúrlega fleiri svo var hér önnur kona í annað skipti sem kunni feikin öll af sögum og það var nú sama ég lærði það ekki eg
var miklu meira fyrir að læra ljóð en sögur hvenær voru sögur sagðar
helst í rökkrinu á kvöldin
langhelst þá var nú ekki siður að kveikja strax um leið og var nokkuð annað gert í rökkrinu stundum sungið
og hvað var helst sungið ja það var nú ýmislegt
þegar ég var tólf ára gömul þá
flutti hingað á heimilið
hjón sem að í tvíbýli við foreldra mína því að pabbi minn
orðinn heilsulítill og treysti sér ekki að hafa jörðina alla
og og kona þessa bónda sem bjó hér í
okkur hún
kunni mikið af ljóðum og og og hafði fallega söng rödd og það var mikið sungið og
og svo sungum við helst svona á vetrin i rökkrinu
þegar að þegar til dæmis fátt var um svona inni og karlmenn voru úti við gegningar og þess háttar
hvað var helst sungið það var ýmislegt ættjarðarljóð og hitt og annað svona fallegir fallegir söngvar
manstu nokkuð til þess að það væri sungið við vinnu
ég man það nú til dæmis get nú sagt þér það af sjálfri mér að ég var sísyngjandi alltaf var
alltaf að syngja ég söng meira að segja við rakstur og það þótti nú sumum körlum ekki vel eiga við
ég hafi ekkert svikist um að raka þó að ég væri að syngja
mér fannst ég heldur vera fjörugri við raksturinn ef nokkuð var
og yfirleitt já já við vorum alltaf alltaf syngjandi sitt á hvað svona náttúrlega ekki við öll verk til dæmis
annað þvíumlíkt
en þegar kveðið var var kveðið eftir bók nei nei maður bara fór með það sem maður kunni utanbókar sumir
en þegar kveðnar voru rímur á kvöldin það var svo lítið um rímnakveðskap hér var svo lítið um rímnakveðskap mamma mín kunni mikið heilmikið af
af ljóðum og kvæðum og við sungum það ég lærði ýmislegt sumt af henni en hreint hreint ekki
ekki allt og þegar við vorum að spinna þá var alveg upplagt að raula eitthvað
var þegar verið var að þæfa eða annað slíkt var þá nokkuð farið með nokkuð sérstakt nei það var nú ekki
það var nú ekki verk sem að var þægi legt að
hérna ja þæfa meinarðu í höndonum
það var siður ég kann þulu ég get lofað þér að heyra þulu sem að var
var farið með þegar verið var að þæfa og hún er nú svona bárður minn á jökli komdu og leggstu á þófið mitt
ég skal gefa þér lóna innan í skóna
nagla innan í skóna
skaflaskeifu og nagla þrjá
þrjá og mórautt lambið þegar ég á og láttu ganga þófið þá ná ná ná ná þetta var gott að syngja þegar maður var að þæfa í höndunum en ég tók það svo að þú meintir
það var nú siður að þæfa fótaþóf já já nei það var náttúrlega
ég heyrði engan kveða neitt við
kveða eða syngja þegar verið var að brýna ljá
þú manst það ekki neitt nei það man ég ekkert eftir en ég held að það
kveða við það verk nei ég man ekki eftir því
nú alltaf sent mér hana jahá
hvað var sungið í veislum það var nú náttúrlega
brúðkaupskvæði það var nú alltaf siður að yrkja brúðkaupskvæði ef einhver maður var hagmæltur sem í veislunni var þá
þá nú já var alltaf ort brúðkaupskvæði kvæði já það var
það var nú hér í sveitinni hag hagyrðingar tveir minnsta kosti eða þrír sem að ortu brúðkaupskvæði
alltaf þegar að
alltaf þegar að veislur voru
og svona ættjarðarljóð og ýmislegt var sunginn nokkur tvísöngur
nei það man ég ekki eftir
manstu nokkuð eftir að það sungið þetta lag við þennan texta fönnin úr hlíðinni fór
kannast ekki nei nei en ísland farsælda frón
það var það var
það var stundum sungið
og eins og ég segi
fleiri ættjarðarljóð til dæmis var einu sinni man ég eftir í einni veislu sem ég var í þá var nú sungið kvæðið eftir hann matthías
hvað gerðu menn sér fleira til skemmtunar í veislum það var nú ýmislegt það var nú farið að dansa til dæmis þegar ég fór að dansa oftast nær
dansað eitthvað ef húsa kynnin voru til þess
svona skrafað saman ekki man ég eftir
og kannski í einhverjum leikjum þá þá manstu eftir einhverjum leikjum ekki sérstaklega
og ekki leikjum neinum sem þið fóruð í krakkarnir bara heima jú ég man nú eftir því jæja
hvaða leikir voru það helst svona
það var nú til dæmis okkur var kenndur leikur sem heitir páfaleikur
það kom hér drengur og ég held ég muni það rétt það var piltur úr annarri sveit sem að kom hér og var hér nótt og kenndi okkur hann
það var þannig að það var skipt liði
annað liðið hafði páfa fyrir
leikurinn heitir bréfaleikur eða páfaleikur ýmist kallaður það
svo svo voru menn með blað í hendinni
og svo sendi annar hvor flokksforinginn annaðhvort páfi eða kóngur einn af stað
með blað og hann átti að fara alla leið til til við skulum segja að það væri kóngurinn hann sendir fyrst
og sendimaðurinn kemur með blaðið og réttir páfanum það
en sleppir því ekki og segir kóngur sendir páfa bréf og biður hann að hlýða sér
ellegar skuli hann reka hann burt úr landi hér svo var merki á miðjum velli og þá þá var náttúrlega hlaupið
annan mann af sínu liði
páfi sendir kóngi bréf
og skipar honum að hlýða sér það var nú vanalega skipun hjá honum
ellegar
skuli hann reka hann burt úr landi hér
og þegar það var búið þá sleppti sendimaðurinn bréfinu og hljóp af stað til þess að honum yrði ekki náð það var listin
eða það var leikurinn að geta náð þeim á á hlauponum áður en þeir kæmust yfir merkið og sá sem fyrr gat náð
bréfinu hann náttúrlega vann ég hef aldrei heyrt krakka ég held krakkar fari ekki í þennan leik núorðið
mér fannst þetta voða skemmtilegur
leikur svo fórum við í hafnarleik og
sælkerabrauð eða saltabrauðsleik og hina og aðra
ja líklega hefur nú verið stæðsti strákurinn hafður eða krakkinn ég man það nú ekki svo greinilega
morgni tuttugasta og níunda maí nítján hundruð sextíu og níu sigurbjörn snjólfsson frá gilsárteigi segir frá
mig langar nú til að spyrja þig um það
sigurbjörn hvort þú heyrðir ekki einhverjar sögur harðindaárunum átján hundruð áttatíu og
og tvö og þar í kring
man nú ekki eftir því því þá var ég ekki fæddur ég er fæddur í svínafelli í hjalta staðaþinghá
tuttugasta og annan september átján hundruð níutíu og þrjú
það mátti nú segja að það væri nú eiginlega í
lok þessa mikla harðindakafla sem að yfir
sérstaklega austurland og norðurland gekk
svoleiðis að ég heyrði náttúrlega ýmislegt frá þeim árum
man ég mjög vel eftir því að
talað um það þarna um aldamótin ég man nú eftir
fyrir aldamótin ég man aðeins eftir einum hlut sem ég er alveg viss um
að gerðist þegar að ég var svona þriggja ára það var ekki neitt
merkilegur hlutur þá kom til okkar drengur í svínafell
sem að var svo þar eftir það ég man alveg sérstaklega eftir þegar að faðir minn kom með hann
það var hann var skyldur okkur hann var bróður sonur föður míns
og nei fyrirgefið þið
hann var systursonur hans og var tekinn þá svona sem gustukadrengur af honum
en ég heyrði ákaflega mikið um það talað hvað
hefði verið erfið ár þarna í kringum áttatíu
eða uppúr áttatíu altsvo
byrjuðu nú aðalharðindin með þessum frostavetri sem kallaður var hann var alltaf kallaður frostaveturinn mikli
þangað til að frostaveturinn kom nítján hundruð og átján
var þeim nú eiginlega alveg jafnað saman þessum vetrum en
upp úr þessum
frostavetri þá kom hvert harðindaárið öðru verra allt fram yfir níutíu
og það voru margar sagnir af því hvað það hefði verið
erfitt þá eitt til dæmis sem ég heyrði talað um og tel alveg víst að hafi verið rétt
var það að að
það var voru þá
nokkrir menn og það var ekki alveg það var ekki talið
neitt sérstakt sem lóguðu lömbunum undan ánum um leið og þær báru
það var heyleysi en
aðal það þótti nefnilega meiri í það varið að hafa sumargagnið af ánum sem kallað var
heldur en lambið lambið var minna virði heldur en sumargagnið af ánum
man nú aldrei eftir því samt að unglömbum væri lógað ég man ekki
eftir því en ég heyrði talað um þetta og það hefur áreiðanlega verið rétt
upp úr upp úr eða svona undir aldamótin fór þetta
að skána
var fleira sem að að til kom sem að erfitt var
því að þá var sauðasala hún var þá úr sögunni
svo allir þeir sem að voru áttu höfðu átt mikið af sauðum
þeir urðu bara efnaðir menn
meðan sauðasalan var til englands
og mér er það minnisstætt að
það var nítján hundruð og tvö þá var ég
faðir minn var dáinn og og móðir mín hún
varð náttúrlega að bregða búi úr því að hún átti fimm börn
og það var nú siður í þá daga að að þegar að svoleiðis
að faðirinn eða forstaða heimilisins féll frá
að þá var heimilinu sundrað það var ekki verið að hafa nein
neina svona vettlingatök á því þetta var bara þessu var
sundrað og og gert úr því sem að til var á heimilinu það sem að hægt var
en og það var gert þarna
þá lenti ég í
í hjaltaþinghá það var þá var ég átta ára gamall
þetta var ágætisheimili eitt af af
bestu heimilum sveitarinnar ég var svo heppinn með það og kynntist
þar jæja eða lenti þarna til kunnugs fólks sem að var
öllu leyti ágætt og ég hef oft verið spurður að því af því að ég ólst nú svo upp svona
jæja munaðarlaus hef nú oft verið spurður að því hvort að að hvernig mér hafi liðið
mér leið yfirleitt vel og ég kynntist hef aldrei á lífsleiðinni kynnst nema góðu fólki
ég hef alltaf haft
þá trú að það væri allt fólk gott
náttúrlega dálítið misjafnlega gott en yfirleitt hef ég ekkert yfir neinu að kvarta
en mér er minnisstætt þarna að þá var sauðasalan öll búin
að þá heyrði ég þá bændurna þar
sem voru stórbændur og fjármargir og efnaðir ég heyrði þá tala um það að þegar að þeir fóru var farið að
láta sauðina í verslanir og sérstaklega í pöntunarfélagið sem þá var tekið til starfa
að þeir fengu akkúrat helmingsverð fyrir þá miðað við það sem hafði verið á meðan að þeir voru
það þá var nú í
þá var fé allt vigtað það var vigtað og selt alltso eftir vigt lifandi vigt sem kallað var
og og þetta haust
þá þegar að þeir voru að var
verið að vigta sauði og þeir voru að láta þá í
nú aðallega verslað við
þá sögðu þeir að meðalverð á sauðunum væri ellefu krónur
en höfðu verið tuttugu og tvö á meðan að á sams konar
sauðum þegar þeir voru látnir í
bresku fjárkaupamannanna
um það leyti sem að ég fer nú að muna eftir mér þá var tíðarfar farið að batna
ég man ekki eftir því að í
eftir að ég
stálpaðist að það væri yrðu nein meiri háttar vandræði með að koma
gripum fram
en þó var það nú algengt og
nokkuð lengi eftir þetta að að í hörðum árum eða hörðum vorum sérstaklega þegar leið á vetur þá var fé
rekið upp í fljótsdal
og upp á sveitir sérstaklega í fljótsdal því að þar var alltaf
miklu snjóléttara
og fljótsdælingar þeir
voru eiginlega bjargvættir algjörðir
bjargvættir úthéraðsins í slíkum vandræðum
og ég man nú eftir því löngu seinna það er nú það síðasta sem ég man eftir að féð var verulega rekið
í fljótsdal
veturinn eða vorið
veturinn já
nítján hundruð og tuttugu
það var síðasti veturinn sem ég man eftir að þangað var rekið verulega mikið af fé
þá var tekið svo mikið af fé þarna í fljótsdalnum að og var það sérstaklega af jökuldal
að það voru meira
segja miklu meira heldur en það sem húsin tóku féð var
féð var jafnvel geymt í réttum
á nóttunni svo var það rekið inn í fjárhúsin og þar var því gefið
þegar að þeir voru búnir að láta sitt heimafé út
það er alveg áreiðanlegt að að sums staðar var svo mikið tekið af fé að það var haft í
í jafnvel í skemmum og
bæjardyrum og alls staðar þar sem hægt var að koma skepnu inn
og allt bjargaðist þetta en nú
það sem betur fer alveg úr sögunni en það var alveg frægt
og hvað fljótsdælingar björguðu miklu
í þessum harðindaárum
og uppsveitamenn yfirleitt sérstaklega var það fljótsdalurinn og svo fellin fram fellin
ræktunin fór nú að aukast
þá fóru menn nú að hafa meira hey
og ræktunarskilyrði voru öngvu lakari á úthéraðinu heldur en á uppsveitunum
og þar af
breyttist þetta nú til bóta
en nú þessi síðustu ár þá hefur aftur annað komið það er kalið að það hefur leikið
útsveitirnar lágsveitirnar langtum verr heldur en uppsveitirnar
nú eiginlega að nálgast það að það þyrfti að fara að taka upp gamla hætti í þessu
mig langar að segja þér frá því svona það er nú meira til gamans það er ekki mikill fróðleikur í því
það er á þeim árum þá voru nú allir unglingar
voru hafðir til þess að sitja yfir ám
fyrsta sumarið sem að ég sit yfir ám einsamall
þá er ég níu ára gamall
þar voru margar ær
og mér er það minnisstætt ég man alltaf eftir því hvað ærnar voru margar
margar þetta var fyrsta sumarið sem ég sat einn yfir ám að þær voru hundrað tuttugu og sjö
nú það mundi nú
flestum þykja nú að það væri nú nokkuð
á níu ára gamlan strák lagt að passa þær enda gekk það nú svona á ýmsa vegu
þær vildu nú leika á mig stundum og sérstaklega var það þokan sem að var nú var nú bagaleg
nú var það þannig að svona stóran hóp af ám varð náttúrlega að láta hafa talsvert
vítt land það mátti ekki þær
mjólkuðu þær ekki
svo var mér nú sagt hvar ég skyldi aðallega hafa ærnar það var náttúrlega eftir því hvar landið var best það þótti
sá mikið á nytinni eftir því hvar ærnar voru hafðar
en eitt er mér allra minnisstæðast í sambandi við þetta það var
þetta var sumarið nítján hundruð og þrjú
það var ákaflega mikið rigningar og áþurrkasumar
fyrstu vikuna sem eftir fráfærurnar var unglingsstúlka látin vera með mér við ærnar
það gekk allt vel það var sólskin upp á hvern einasta
önnur vikan byrjaði þá fór hann nú að þyngja að svona með norðaustanátt
svo var það hálfum mánuði eftir fráfærur þá
er hann genginn í norðaustan rigningarveður
en það var nú þannig að þegar
fært var frá áður þá var ekki búið að rýja þær allar það var nú ekki í þá daga var nú ekki
féð svo fóðrað að það væri hægt að klippa það kannski að vetrinum til
að það væri komið þá með nýja ull og var nú verið að rýja svona fyrstu og jafnvel aðra vikuna eftir fráfærur
svo var það þennan dag að um morguninn var
og ég er látinn fara með ærnar inn á milli bæjanna svínafell er næsti bær fyrir innan
og ég fer með þær inn á svokallaðan markmó man nú mér var nú sagt að ég ætti nú ekki að fara með ærnar ekki
annarra lönd en en þó það væri farið svona nálægt mörkunum og það dreifði sér svolítið það var nú ekkert við því að segja
versnar veðrið eftir því sem á daginn líður
þá fer ég nú að hugsa um það að ég verði nú að reyna að fara þoka ánum í áttina heim
það var beint á móti veðrinu
og ærnar fóru undir
alla kletta steina börð og alls staðar og ég var í standandi vandræðum með að koma þeim á móti
að drepast úr kulda náttúrlega
ekki alveg viss um nema ég hafi verið það líka
þetta gekk nú svona illa þó þokaðist ég nú heldur í áttina
en svo er það að ein ærin að hún er að verða ganglaus
af kulda
og ég þæfðist mikið við það
að reyna að koma henni áfram og á endanum skildi ég
og reyndi nú svo að að þvæla hinu áfram
en það gekk ekki
þær voru fóru
undir alla kletta og og á endanum lendi ég með allar ærnar í gil
þarna við gerði sem var svona eins og þá átti ég svona eins og tvo kílómetra eftir með þær heim
og þaðan varð þeim ekki hnikað þær þær höfðu þar gott skjól og röðuðu sér undir bakkana og
og klettana og og ég hafði ekki önnur ráð en að yfirgefa þar alla hjörðina
og labba heim það var náttúrlega ekki þurr þráður til á mér ég var alveg að steindrepast úr kulda og
og kem heim og segi mínar farir ekki sléttar þá voru karlmennirnir allir inni bara því að það var ekkert hægt að gera
en af einhverjum ástæðum hafði þeim nú ekki dottið í hug að fara til þess að vita hvað mér liði með ærnar
en húsmóðir mín
varð heldur en ekki vond þegar að og það var ekki
stundum var sagt það var ekki allt saman guðsorð sem hún las yfir karlmönnunum
og þeir voru látnir hafa með sér poka með því að ég sagði þeim að þessi ær sem ég skildi þarna eftir undir klettinum hún gengi nú ekki undir neinum kringumstæðum
apríl nítján hundruð sjötíu og sjö sigurbjörn snjólfsson segir frá já þú varst að segja mér þarna frá
túninu á
vallanesi já
það var það var þannig að
vestan við aðaltúnið
vestan við aðaltúnið var svona
ja það var eiginlega
mátti segja að þar væri dálítill túnskiki svona
vestanlega við aðaltúnið
hesthús eða eitthvað svoleiðis
í á þessum túnskika en það
kemur upp seinna eftir að að þetta var nú
nú meira
í orði hver sá rétti valtýr hafði sem þarna var
að það kom
saga um það um hana heyrði ég þarna
ég kom á vellina að þetta
þessi túnskiki þarna það var kallað valtýsskott
það var kallað valtýsskott en sagan af því hvers vegna það
hét það hún var þannig að það átti að hafa verið
að þannig að valtýr þessi sem að að drap símon
og og fékk hæli þarna eða
faldi sig þarna í hellinum sem heitir valtýshellir enn þann dag í dag
það var sagt
það hefði verið kvenmaður einhver í vallanesi
sem að af af einhverjum ástæðum
gerði
já eða svona leyndi leyndi þessum
rétta valtýr
þarna í þessu
hesthúsi sem þarna var og þetta þessi túnskiki var
alltaf kallaður valtýsskott
en nú er þetta náttúrlega
búið að fóta þessu öllu en ég man eftir því að ég heyrði heyrði þetta
nefnt valtýsskott því ég fermdist í vallanesi
hjá séra magnúsi
og þá var nú siður að hafa krakkana dáldinn tíma eða vikutíma eða eitthvað svoleiðis
og þá heyrði ég þetta
þessa sögu um þetta valtýsskott
valtýsskott að það átti að hafa verið
kvenmaður sem leyndi honum þar að það datt engum í hug aðleita í þessu
í þessu hesthúsræksni sem var þarna í
í þessu valtýs skotti eða á því
sem mig langaði til að spyrja þig um var
heyrðirðu nokkuð talað um útilegumenn þegar þú varst að alast upp
ja það var nú náttúrlega
útilegumenn það var nú náttúrlega eyvindur og halla þau voru náttúrlega
það var ákaflega mikið um þau talað
það var fullyrt hvort sem að hefur verið verið í því sannleikur einhver
eða enginn
verið vetur einn niðri í fljótsdal
að þau hefður verið þar vetur og ég hef nú held ég að
að ég hafi séð það ég held að ég að hafi séð það en er þó ekki alveg viss að ég hafi séð það í
í sögum sigfúsar sigfússonar að hann hafi
hann telji þetta alveg víst að þau hafi
þeim hafi verið leynt þarna í
einn vetur í
í fljótsdalnum já en
þú hefur ekki heyrt um það þú hefur bara séð það í
þú hefur ekki heyrt um þetta heyrðirðu ekkert um þetta
ég heyrði jú ég heyrði talað um það já
heldur að þú hafi séð það líka hjá
hjá sigfúsi
ég held það ég er ekki alveg viss um það