tiro-is/ismus huggingface dataset:
jæja þú varst áðan að tala um bollastaðadrauginn
bolastaðadrauginn já
bolastaðadrauginn já það var
það er hérna eyðibýli á milli
signýjarstaða og refsstaða
var hamrammur draugur gerði öllum mein sem að fóru fældi hross
og felldi
fólk af baki og
og margt fleira sem ég hef ekki heyrt talað um sumir trúðu þessu og sumir ekki
svo voru þeir á ferð
jakob á húsafelli vinnumaður sem var
séra magnús bróðir minn
og voru að ríða ofan
að signýjarstöðum frá húsafelli
og fóru í hægðum sínum yfir
bolastaðatúnið
þá fóru þeir báðir að mana drauginn ef hann
þá skyldi hann nú koma og sýna það væri einhver kraftur í honum
og höfðu nú allskonar
tal um þetta
og riðu fet fyrir fet
jæja þá vissu þeir ekki fyrri
til en báðir duttu af baki
hnjósuðu ekki neitt eða
var ekkert
engin styggð á götunni þeir bara ultu
ha alveg búin að gleyma henni það er nú skárra en ekki að hafa krakkana í kring já af því að þá er ekki eins og maður sé
að tala neinei við
við ekki neitt nei
svo er ég nú að hlusta á þig líka
ekkert skemmtilegt
þú gleymdir nokkru úr sögunni í fyrra
þorsteini gullhnapp
þá held ég að gleymi
það var karl og kerling í koti sínu og áttu sér einn strák hann var ósköp
óefnilegur og lá í öskustónni daga og nætur
og einu eina nóttina þá dó eldurinn
hann sendur á bæi að
sækja eld í fötu eins og þá var nú tíðkað áður en að eldspýtur voru
svo fór hann
þegar hann var kominn eitthvað áleiðis þá
skall á þoka
svo gekk hann í svarta þoku og vissi ekkert hvurt hann fór og allan daginn
og hann fór hann fór þar inn og
þar var nú allt ótiltekið og
auðséð að átti þar einhvur heima sem ekki var kominn
sópaði hellirinn þvoði leirtauið
og eldaði matinn sem var á hlóðunum
og svo skreið hann upp á veggjarpall og faldi sig
svo eftir nokkurn tíma og hann var búinn að liggja þarna á veggjarpallinum þá heyrir hann
óttalegan undirgang svo kemur tröllskessa inn
með rjúpna með fuglakippu á bakinu kastar
í allar áttir
og segir svo
mannaþefur í helli mínum þorsteinn karlsson er víst
hann beiddi hana um að lofa sér að vera nóttina
svo daginn eftir þá bauð hún honum að vera hjá sér ef að hann
eldaði matinn og
þvæði leirtauið og byggi um rúmið og sópaði hellirinn og gerði það sem að þyrfti og sækti vatnið
og hann varð feginn því og svo varð hann vinnumaður hjá
tröllskessunni
var strákurinn þægur og duglegur
og skessan hélt mikið upp á hann og hann fékk að skoða í alla
afhella hún átti þar gull og gersemar og ýmislegt
en það var einn afhellir sem hann fékk aldrei sjá
og hann var alveg
veikur af forvitni að vita hvað væri í hellirnum
en hún geymdi lykilinn á bandi og hnýtti honum um hálsinn eða hnýtti
honum í skyrtuna sína svo að hann gat ekki náð í hann
nú einu sinni einn morgun þá
kerlingin að hafa skyrtuskipti
þá stökk strákurinn út og barði fjögur högg á hellisdyrnar
og þá rauk þá var kerlingin komin úr óhreinu skyrtunni og í aðra
en ekki búin að taka lykilinn
svo hentist hún til dyranna þegar strákurinn barði
en á meðan gat strákurinn tekið lykilinn og gerði far í
í brauðið sem hann var að hnoða
og lét svo skyrtuna í sama sama stað aftur
svo hljóp kerlingin allt í kringum hellirinn og fann öngvan úti
skyldi ekki sjást þessi maður sem hefði barið
tók svo lykilinn og hengdi hann í hina skyrtuna
en nú tekur
nú smíðaði strákurinn
lykil úr tré fyrst úr tré
farinu sem hann gerði í brauðið
smíða smíða trélykilinn þá bjó hann til
koparlykil
og sem að gekk að þessum afhellir sem hann fékk ekki að sjá í
og þegar hann lýkur upp hellirnum
þá er þar hestur bundinn við stall
og hann át gull og skeit gulli
og svo voru þrír gripir
það var gulltafl gullhringur og gullsverð
var inni líka
og svo einn morgun snemma þá tekur hann nú alla gripina hnýtir þeim
fyrir aftan sig í poka og lætur hnakk á klárinn og
ríður á stað
þetta var voðalegur gæðingur
en þegar hann er kominn dálítið langt á leið
þá sér hann hvar kerlingin kemur á eftir honum
og svo þegar hún er rétt að segja búin að ná honum
þá kastar hann
hringnum á jörðina
þá kom svo mikið vatn á milli hennar og klársins að hún
var svo lengi að vaða yfir það var rétt að hún drukknaði ekki
og þangað til að hún er nærri því búin að ná honum aftur
þá hendir hann taflinu
svo mikill eldur í jörðina
að hún er alveg í vandræðum að vaða yfir eldinn og á meðan kemst hann
langar leiðir
en svo lagast það nú allt hún kemst yfir eldinn og það dregur saman aftur og hún er rétt búin að ná
þá kastar hann sverðinu
og svo ríður hann áfram en
óx svo hátt fjall
þar sem að sverið lá að þegar að loksins að kerling var komin upp á
háfjall
og ætlaði að rétta sig upp þá rak hún sig upp í himininn og hálsbrotnaði
þá komst strákurinn undan
og hann komst í konungsríkið þar eignaðist hann náði hann í
kóngsdóttirina
jæja skrúfaðu fyrir
síðla dags fimmtánda október nítján hundruð sjötíu
og sex sigurbjörn snjólfsson segir frá ja mig langaði skal ég segja þér til þess að spyrja þig
dálítið um það hvort þú hefðir ekki heyrt eitthvað um harðindakaflann sem kom á nítjándu öld þarna síðast
ég er fæddur
ég er fæddur alltsvo
öldinni sem að liðin er ég var fæddur
níutíu og þrjú held ég hafi verið já og
en ég man vel eftir því að bæði
þeim eftirstöðvum sem að voru eftir harðindakaflann
og þeim eftirstöðvum ég
man vel eftir því og og það var fleira í
það var alltsvo þannig að
fór nú eiginleg svona heldur að rofa til
í efnahag manna en gott var það nú ekki
og þrjú
nítján hundruð og þrjú þá fer ég frá
foreldrum mínum eða faðir minn
er dáinn þá og móðir mín bregður búi því hún átti
fimm börn og
það var nú ekki siður í þá daga að vera með neina sérstakar vanga veltur yfir
svoleiðis stóð á það voru nú bara bara heimilin leyst upp
en af þeim
af þeim skal ég segja þér harðindum sem að
mest hefur nú verið talað um
var nú verulega mikið
liðið þe af af þeim harðindatíma um aldamót
það var farið að skána annars var var það erfitt það var erfitt alla vega
og það til dæmis eitt sem að ég
sem að menn taka ekki með í reikninginn nú þegar verið er að talað um
hvernig menn lifðu og og dóu
það var það að
veturinn nítján hundruð og þrjú
veturinn nítján hundruð og þrjú þá var fyrirskipað
ja bað allsherjar tóbaksbað það var
úr tóbakslegi
um allt land til þess að átti að útrýma
fjárkláðanum það lukkaðist nú að vísu ekki því hann er nú til enn
en það slá nú samt mjög mikið á hann og ég held að mér sé óhætt að segja
það að síðan hafi hann nú aldrei orðið veruleg
plága þá hann náttúrlega
eða hann svona
kom nú upp hingað og þangað en aldrei í stórum stíl og aldrei svoleiðis
að það yrði eins og ég sagði veruleg landplága það var ekki
en það var fleira sem að þarna kom til
um aldamótin alltsvo sumarið nítján hundruð og þrjú
þá var á úthéraði ég var
þá á
á úthéraði sem kallað var eða sem að
áður var nú kölluð útmannasveit og ég hef nú alltaf viljað halda mér við það
nítján hundruð jæja já alltsvo
gerist tvennt alltsvo annað var þetta að það var baðað kláðabað um allt land
og hitt var það að að á austurland minnsta kosti
var alveg óskaplega mikið rigningarsumar
það var svo mikið mikil rigning
ja bara á
á úthéraðinu öllu að það fór allt
ja þó að fjaraði svolítið í þá
þá bara rigndi kom stórrigning og allt fór á flot
og svoleiðis var það að það var su um sumarið
á byrjuðum slættinum
rétt aðeins byrjað að þá var á einstöku stað var farið að
að hérna slá svona
ja í kringum bæina það var nú venjulega það var byrjað á því að svona kringum
bæina
og ég man eftir því þá þá passaði ég nú var ég nú farinn að passa ær kvíær
þá man ég eftir því að
að á kóreksstöðum var það svoleiðis að það var byrjað að slá
svolítið í í túninu
engjum var ekki að tala um
að væri hægt að slá því að því að þar var allt á floti það
eru svoleiðis engjar eða voru og eru náttúrlega enn þarna á
sléttunni yst
ákaflega fljótt að blotna svo það var nú byrjað
en aðalrigningin kom nú samt fyrren ekki fyrr heldur en svona
ja það hefur líklega verið hægt að segja að það að það hafi
hálfan mánuð hálfan mánuð af af hérna
slættinum ef að svo mætti kalla
en en þá byrjaði að rigna fyrir
fyrir alvöru
þá var eftir það var allt sumarið eiginlega
fljótandi i vatni hér yst á héraðinu
alveg fram um höfuðdag en þá vonuðust menn nú að alveg sérstaklega eftir
því að að það yrði nú breyting á til hins betra því að á
ja þeim
á þeim tímum þá var það nú miðað við svona
hitt og þetta
til dæmis höfuðdag og
og þess háttar að það yrði breyting þá á tíðarfarinu
og þarna gat
mátti nú segja að það var gat engin breyting orðið nema heldur til hins betra
því að tíðarfarið var svo slæmt að að það það gat ekki verra verið
ekki á þeim tíma árs
en þarna var það var það nú svona að það birti til um höfuðdaginn þá blæs
blæs upp og þá kom bara
þurrkur góður
það er áreiðanlegt eða ég held að það sé rétt hjá mér
að það hafi komið vikuþurrkur
upp úr höfuðdeginum
var bara gallinn var bara þessi að þá voru engjarnar á í þessum
lágu sveitum eins og hjalta staðaþinghá
og tungu og hlíð
og þessum ystu jörðum þarna að
þar þar var allt á vatni og það gerði ekki betur
þessa viku heldur en svona fjara almennilega
á engjunum
en þá var nú eitthvað svolítið sem að var nú verið að
krafsa upp úr
drullunni og
og flytja á þurrari staði
og en heyskapur þettað sumar var svo
nauðalítill að það er eiginlega varla hægt að ætlast
nokkur maður trúi því eins og það raunverulega var
því að þá var þó að kæmi þarna þessi
vikuþurrkur þá þá var heyið sem að búið var að hrekjast
að það var orðið ónýtt það var orðið eins og er á suðurlandinu núna hrakningsheyið
hrakningsheyið það er enginn efi á því að það er mjög líkt en
en þarna var passaði ég kvíær
suður undir vegg og fór að gráta
af hverju ertu að gráta fóa mín
ég er að gráta af því að hún fóa feykirófa rak mig út úr mínum heita og feita helli
og í sinn kalda og klakafulla
ég skal reka hana út sagði ærin
upp á þekjuna og
gætir niður um strompinn hver er þar
það er hún fóa feykirófa hvað ertu að gera
ég er að prjóna sokka handa börnunum mínum og silkihúfu handa sjálfri mér farðu út
segir lambið
ég skal koma með þvöguna mína þvöguna mína ef þú þegir ekki
þá varð lambið hrætt og hljóp niður af þakinu og settist suður undir veg og fór að gráta
spurðu fóu að því
ég er að gráta af því að hún fóa feykirófa rak mig út úr mínum
og feita helli og í sinn kalda og klakafulla
ég skal reka hana út sagði ærin svo fer ærin upp á vegginn fer upp á þekjuna og gætir niður um strompinn
hver er þar
ég er að prjóna sokka handa börnunum mínum og silkihúfu handa sjálfri mér
farðu út segir ærin
ég skal koma með þvöguna mína þvöguna mína ef þú þegir ekki þá varð ærin hrædd og stökk niður af veggnum
og fór suður undir vegg og fór að gráta
me e me e me e
af hverju ertu að gráta ærin mín
spurðu lambið að því af hverju ertu að gráta lambið mitt spurðu fóu að því af hverju ertu að gráta fóa mín
rak mig út úr mínum
ég skal reka hana út sagði ærin svo fer
upp á þekjuna
og gætir niður um strompinn
ég er að prjóna sokka handa börnunum mínum
og silkihúfu handa sjálfri mér
farðu út ég skal koma með þvöguna mína þvöguna mína ef þú þegir ekki
hrædd og stökk niður af veggnum fór suður undir vegg og fór að gráta
af hverju ertu að gráta
af hverju ertu að gráta ærin mín spurðu lambið að því af hverju ertu að gráta lambið mitt spurðu fóu að því
ég er að gráta af því hún fóa feykirófa rak mig út úr mínum kalda
út úr mínum feita og heita helli og í sinn kalda og klakafulla
ég skal reka hana út sagði
niður um strompinn
það er hún fóa feykirófa
hvað ertu að gera ég er að prjóna sokka handa börnunum mínum og silkihúfu handa sjálfri mér farðu út
þá stökk hrúturinn niður af veggnum hratt upp hurðinni
þá var fóa
hræra hræra í grautarpotti
hann tekur undir fæturna á henni og setur hana á hausinn oní pottinn
og þar lét hún líf sitt svo fór hann til hinnar
ærinnar sauðsins lambsins og fóu og sagði þeim hvernig komið var
og þau komu öll
svo var fóu feykirófu hent í ána og settur pottur á hlóðir á nýjan leik og slegið
upp veislu og í þeirri veislu
giftist sauðurinn ánni og þau tóku lambið sér fyrir fósturbarn
en hrúturinn giftist fóu
og allir sátu svo glaðir að veislunni svo
en voru menn þá ekki að reyna að spá eitthvað fram í tímann
til dæmis í vetrarbraut og slíkt sumir
en ég held að ég hafi nú aldrei
lagt mig neitt niður við það en ég þekkti menn sem að gerðu það
töldu
töldu að
að þeir þeir kölluðu það að lesa vetrarbrautina að þeir töldu sig hafa
mikið upp úr því svona með því að
sjá dáldið frá henni
ekki hræddir líka við halastjörnur og slíkt
það var nú lítið jú ég aðeins heyrði það ég aðeins heyrði það
ég man eftir því að þe já já
það var stundum að
en mér fannst nú endilega að það vera miklu
meira um það til dæmis við um aldamót þegar ég man fyrst eftir mér
þá held ég að menn hafi verið
miklu trúaðri á ýms svona fyrirbrigði heldur en
seinna varð ég held það
áreiðanlegt að að menn voru
eins og kallinn sagði skíthræddir
já ég ætla að segja þér frá því
var á stuðlum í reyðarfirði og hét bóas
hinn var aftur í
bakkagerði í reyðarfirði og það og hann hét
þessir karlar þeir
gísli alltsvo faðir sigurjóns
nágrannar og góðir kunningjar þessir karlar og voru eiginlega ágætismenn á allan hátt
dugnaðarmenn
einu sinni var það að þeir voru
staddir báðir úti á eskifirði
voru eitthvað að finna sýslumann því að sýslumaðurinn sat nú alltaf þar
og og hvað það nú var vissi ég nú ekki en þeim
kom svo saman um það að verða samferða til baka aftur
en þa en það
þannig með
eskifjörðinn að það er nú svona eins og hálfgerður botnlangi þarna inn úr úr
reyðarfirðinum
og það var nú oft ef menn voru gangandi að
þá fengu menn
sig setta yfir eskifjörðinn kom þá í
og í hólmanesið
er á milli
reyðarfjarðar og eskifjarðar styttu sér leið með því
einu sinni var það að karlarnir þeir voru eins og ég sagði úti
á eskifirði og og fóru
ætluðu og gerðu það að verða samferða inn eftir og fengu sig setta yfir
fjörðinn þarna til þess að stytta sér leiðina
en þeir voru dáldið ólíkir að því leyti
til að að
bóas
hann var nokkuð hár maður og og talsvert skreflangur svona þegar hann
og þeir þeir er þurftu nú að fara yfir hólmahálsinn sem er þarna
á milli fjarðanna þá
þá dró svona
sundur með þeim en bóas var
á undan og
en hann já gísli hafði aftur þann sið að að hann var
var að tala við hann til þess
og gat
svona stillt soldið ferðina á honum
en svo var það nú að hann var kominn soldið á undan og
segir gísli og dálítið hátt svo að hann
er viss um að að bóas heyri
skyldi það ekki vera djöfuls andskotans lygi með þessa hala
þá stansar bóas snýr sér við og segir
já það er nú með þig alveg eins og heródes barnamorðingja
hann trúði ekki spádómunum um krist en var þó skíthræddur
var ekki alltaf dálítið hættulegt að fara hérna yfir þessar heiðar
á milli héraðs og seyðis fjarðar það var nú
mjög lengi og eiginlega fram undir
fyrra stríð
var nú öll héraðsverslunin
minnsta kosti alveg af úthéraðinu öllu
hún var á seyðisfirði
og menn
fluttu þangað afurðir ull og
og fénað og allt þess háttar
á seyðisfjörð og og þar var aftur voru aftur keyptar
lífsnauðsynjar allar að
byrjum nú dálítið sunnar það var nú til dæmis á
verslunar staðurinn held ég áreiðanlega hafi verið djúpivogur
á austfjörðunum
nú svo svo færðist þetta nú
til seyðisfjarðar og það var var
ja vertu nú hæg bíddu nú við
ja það var nú hér um bil um sama leyti
en það er líklegast rétt samt
að það hafi frekar byrjað
við eskifjörð eða við reyðarfjörð öllu heldur því að það var
var ekki það var
kaupstaðurinn er núna eða byggðin heldur var þetta utar með firðinum
utar með firðinum alltsvo í helgustaðir
heitir sá bær þar var þar byrjaði þar byrjaði verslunin með þó ákaflega
í smáum stíl en svo fluttist þetta inn í kaupstaðinn eftir því sem að
svona dró sig þar saman eins og var nú náttúrlega víða á landinu
fór nú þegar að
farið var að
að lifa eða að mestu leyti á
sjávarútveginum
þá fóru það nú að draga sig saman meira í kauptúnunum svoleiðis mun það
hafa verið um allt land
en en svo hérna
á seyðisfirði það óx bara þar
ja eiginlega tiltölulega stór bær
miðað við þeirra tíðar mælikvarða
það var náttúrlega fyrst og fremst
siglingarnar millilanda siglingarnar þær voru nefnilega
allar upp til hér aust
fjarðanna og þar af leiðandi
færðist
verslunin öll til seyðisfjarðar það var náttúrlega fleira sem að
kom þar til að að þetta að seyðisfjörður óx svona
þarna á tímabili að
það var það að að
alltsvo fjörðurinn hann er lang
besti
fjörður hér á
austfjörðunum þannig að að hann er svo
jæja hann er næstum að segja eins og hann væri bara búinn til
meistarahöndum hann er svo seyðisfjörður hann er svo
djúpur hann er svo djúpur og
tiltölulega langt inn í landið
tiltölulega langt inn en
var bara fyrir botninum eins og
fjörðunum yfirleitt en
en þetta leiddi náttúrlega af sér það að
öll héraðs eða nálega öll héraðsverslunin
lengi eða framan af hún var
við seyðisfjörð
hún var við
seyðisfjörð og þá var náttúrlega þetta að að að það varð að fara yfir þessa
það var nú til dæmis frá seyðisfirði til héraðs
voru tvær tvær leiðis
farnar til dæmis
inn úr firðinum þar lá
þar lá leiðin til héraðs yfir fjarðar heiði
fjarðarheiði hún var hún var há
nokkuð há hún er
man það nú ekki alveg upp á hár en en
ég held ég megi segja
að hún hafi verið talin og
það enn
alltsvo hæsti
fjallvegurinn sem að farinn var hér á milli
fjarða og héraðs
og en aftur utar eða nær
nær flóanum
eða þar sem að við
bara þar sem að við erum stödd núna
þar var vestdalsheiði og hún var nú að sumu leyti
hérna fjarðarheiðinni núna já aðeins nær en
það skiptir nú ekki miklu en það voru bara þessar tvær
heiðar sem voru farnar
og og náttúrlega alltaf allt flutt á hestum allt flutt á hestum
gekk svona fram fram undir
þá var það nú svoleiðis skal ég segja þér að að hérna fagradalsbrautin
gerbreytti nú eiginlega öllu allri aðstöðu þegar að hún var
fagradalinn
frá reyðarfirði og í egilsstaði
en þetta ge gerist þannig að það er búið
það var eiginlega
tvennt eða öllu heldur þrennt sem að gerði það að verkum að að þá snerist nú eiginlega
eiginlega allt við með seyðisfjörð að fyrst er fyrst er það nú
fyrst er það nú
brúin lagarfljótsbrúin hún var kláruð nítján hundruð og fimm
en og en fagradalsvegurinn það var byrjað á honum
um sama leyti og hann kláraðist
alltsvo frá reyðarfirði til egilsstaða nítján hundruð og níu
og þá gerist það nátttúrlega
á stuttum tíma að
héraðsverslunin
nálega öll hún færist bara
svo þá koma fyrst kerrurnar svo koma bílarnir
og öllu er er ekið upp
fagradal en þá var það nú þannig með seyðisfjörð að að
búnir að vera lengi eða það var nú
að vera þar lengi
jæja höfuðstöðvar austurlands
voru þar og þeir trúðu því nú aldrei seyðfirðingar ég lái þeim nú það
ekki verulega
að þeir trúðu því aldrei að að þetta gerði neitt verulegt
strik í reikning þeirra þegar að
að fagradalsvegarinn kláraðist
þeir trúðu því ekki en en reynslan hún varð bara sú að
jafnframt þegar að að
vegurinn í
frá reyðarfirði í egilsstaði þá var
þá bara hverfur í rauninni á tiltölulega fáum
árum öll viðskipti héraðsins við seyðisfjörð
það gerði það en
um svipað leyti þá fer
það svoleiðis að að
nú ekki náttúrlega neitt sérstakt með seyðisfjörð en
upp úr því þá fer nefnilega
austfirðirnir að tæmast bara af fiski bara til dæmis síldin sem að
að að var nú
sem að norðmennirnir byrjuðu nú á að
að veiða hér hún hún hvarf nú
en svo kom síldin aftur eins og skrattinn úr sauðaleggnum
og þá þá náttúrlega fóru allir í
í síld en það va hún
var svona stutt líka og nú er
að einhverju leyti líkt eins og guðmundur ralli var með það að hann sagði
nú nú er ég á ég heima í neðra og nú er á milli veðra
það er eiginlega milli veðra hjá þeim eins og eins og guðmundi ralla að
að hérna að seyðisfjörður hefur
og var meira að segja fór niður fyrir það að verða
alltsvo fjölmennasti
hér á austurlandi hann fór bara talsvert niður fyrir það en þegar að
þetta var nú á leiðinni alltsvo
brautin yfir fagradal
brúin á á fljótið var komin
og menn voru alveg hættir að já eða svo gott sem
að flytja
svona krakkaflutning sem kallaður var
milli hérna seyðisfjarðar og héraðs þetta var allt saman
og það gerðist á svo örstuttum tíma að að
þetta færist eiginlega allt saman
yfir á reyðarfjörð það gerði það en
það er nú náttúrlega önnur saga í rauninni með fiskiríið og ég
á fjarðarheiði' einhver
beinlínis álög
menn náttúrlega urðu þar úti
var ákaflega mikið um það sem menn urðu úti á fjarðarheiði
og það var nú til dæmis
það var nú til dæmis skal ég segja þér
fyrsta sem að gert var nú til dæmis að reyna að gera
það voru hlaðnar vörður
heiðina alla það er að segja með náttúrlega eðlilegu millibili
og það þótti fjarska mikil bót að því en
og það var rétt upp úr skal ég segja þér aldamótunum sem að þeir voru að að
hlaða þessar vörður á á fjarðarheiði
það var rétt upp úr því og og mér er það minnisstætt að
það var ja um svipað leyti
sem að þeir var verið að
á lagarfljóti
hún var vígð brúin hún var vígð nítján hundruð og fimm
þá var hún búin
og og þá fór
nú að verða svona að það var nú farið að að reyna að teygjast
í ýmsar áttir egilsstaðir voru nú náttúrlega alltaf miðstöðin svo var nú farið að teygjast svona með
helstu
aktæki kerrurnar og
og fjórhjólaða vagna voru nú dáldið notaðir til dæmis sérstaklega var það nú
á egilsstöðum
því að jón hélt nú áfram verslun dálítilli og
svo gerist þetta nú á stuttum tíma
apríl nítján hundruð sjötíu og sjö sigurbjörn snjólfsson heldur áfram frásögninni já við vorum komnir þarna þú ætlaðir að
af þessari konu já
það var svoleiðis með þessa konu að hún var
neðan úr borgarfirði og ætlaði upp í hrjót
hrjótur er þarna bær
stutt fyrir innan jæja dálítið þó fyrir innan svínafell
þessi kona hún kemur
í svínafell í
það var í góðri tíð en hún var þá af einhverjum ástæðum var hún að fara inn í hrjót
þá var þannig á
heimili föður míns hann var þá lifandi og hraustur
og hjá honum var maður að einum þriðja
það var sunnlendingur
hét magnús og var tómasson og var alltaf
kallaður hann var af okkur og fleirum alltaf kallaður thomsen en hann hét tómas
og hann kemur
altsvo konan hún kemur í svínafell og
sem var komin rétt yfir eða eitthvað lítið yfir fermingu og þær
ætluðu eins og ég segi inn að hrjót
orðið svona nokkuð áliðið dags og ég veit vissi það að faðir hann honum þótti nú verra
vildu endilega halda áfram eða fullorðna konan vildi endilega halda áfram svo þá lætur hann þennan
magnús
thomsen fylgja þeim
hann á að fylgja þeim inn í anastaði sem var næsti bær fyrir innan
og svo er ekkert með
það hann kemur og
og það var vissi enginn annað en þetta hefði allt saman gengið vel
en daginn eftir
þau foreldrar mínir í svínafelli sjá
þessa konu og með þessa dóttur sína
hún kemur þar innan og ofan af fellinu og stefnir heim í svínafell
þá hafði það verið svoleiðis fyrir henni
fylgdi henni
en fylgdi henni ekki nema þangað sem hann sá kindaslóðir
sem hann taldi
að lægju heim að
fjárhúsum í á ánastöðum þar sneri hann við og taldi að hún
eða þær væru þar í
ágætar
og þær voru svo í svínafelli ég man eftir því
í mánuð áður heldur en þær voru
ferðafærar
menn fengu nú að frétta frá þeim var það að þær
lenda framhjá bænum á á
ánastöðum lenda svo eitthvað inn og upp á
hálsana og þar liggja þær úti
og þær höfðu hitt þar á það var kallaður húsabær
af því að það voru voru stórir
geysistór björg sem að höfðu stansað þarna þegar ísöldin var að ryðjast fram
og þær
lágu þar
það var stillt veður en dálítið frost og
hérna stúlkan yngri
slapp alveg óskemmd
kól og eins og ég segi hún var ekki ferða fær fyrr en eftir mánuð en það sem ég ætlaði að segja þér
um ána
sem að rann þarna út með túninu í svínafelli og það sem að
ég man eftir í sambandi við það
var það að það var einhvern tíma þegar farið var að dimma
heyrðist svona eins og þegar
er riðið dáldið hratt yfir frosna jörð
ég var nú ekki við það en ég man eftir því
að þau foreldrar mínir
fylgdust með því þá heyrðist þannig að það væri eins það væri
riðið á skaflajárnuðum hestum þarna eftir ánni
og alla leið út
úr þangað sem að að árnar komu saman þetta var kölluð staðará þessi sem að
rann þarna alveg við fljótið í svínafelli það var kölluð staðará en hin sem kemur
sunnan úr hálendinu hún
hét hrísá og þær voru
sö
slógu sér saman þegar þær koma þarna
nokkuð út fyrir svínafell altsvo nær kórekstaðagerði þær slógu sér þar
faðir minn hann var nú ekkert neitt
trúaður á svona ja hann þó ekki alveg neitað
bola það held ég enginn hafi nú gert alveg en
ég man eftir því að hann sagði þegar verið var að tala um
já þegar að var
riðið þarna á ísnum og út eftir og hann heyrði það hann heyrði það eins og fleiri
en hann hefði
þá man ég eftir því að hann sagði ja annað hvort er þetta nú þorgeirsboli
jæja eða þá bara einhver annar sagði hann og gerði ekkert með þetta en
boli
ég man ekki eftir honum eftir þetta
morgni sautjánda apríl nítján hundruð sjötíu og sjö
sigurbjörn snjólfsson segir frá já mig langaði til að spyrja þig