tiro-is/ismus huggingface dataset:
ketilsstaði þá vill nú svo til að þar
var tófa einhvers staðar hún drap fyrir þeim lömb og var allt í grænum sjó
og ég var nú látinn fara
að leita en svo vel vildi til að nóttina áður þá kom svolítil föl
kom svolítil föl svona gránaði á á hærri
ja gránaði svona vel á tinda sem maður segir
þegar að ég kem þarna upp á fjallið þá mæti ég þar manni
manni þá hafði hann komist á tófuför og rakti þau
suðurátt
að það var kölluð tófufs það er hæð svona ja ekki mikil en er
þarna austar í fjallinu
taldi það að
förin hefðu legið
í þessa hæð og við fórum nú að athuga það og sá ég undir eins að þarna var greni og
og allt svoleiðis
og svo settustum við nú þarna að og
og ég fór nú að reyna að lokka
hvolp út úr greninu því að þetta var ákaflega fallegt greni og vel frá því gengið
og það lukkaðist nú tiltölulega fljótt
þeir voru orðnir dálítið stórir
gat nú einhvern veginn náð þarna í hvolp
og svo hafði ég bennan hvolp til þessa að ég hafði bundið snærisspotta um
aftur fótinn á honum og lofaði honum að fara svona inn í grenið dró hann svo með hægð út
og svona lokkaði ég
hvolpa og þóttist nú eiginlega góður af
sitjum við þarna ég held að við höfum farið að fá okkur að borða því að maður varð nú að hafa einhverja matarögn með
en þá veit ég ekki fyrr til en það kemur tófa alveg
alveg eins og örskot út úr hreiðrinu
ég var með byssuna svona í lét hana liggja yfir
fæturna á mér og ég gríp byssuna og og í einhverri helvítis vitleysu og asnaskap skaut ég
þar sem hún var á hendingskasti og ég hafði ekkert nema skömm og skít af því öllu saman hún fór sína leið
þetta þótti mér skrýtilegt að því leyti til að ég gat lokkað hvolpana alla út úr greninu
frá tófunni
og hún lá þarna bara inni þangað til að hún sér sér færi
að skjótast út með þessum
var ég voðalega helvíti hundslegur yfir þessu
að þetta hefði nú verið bara
klaufaskapur ég hefði ekki átt
skjóta þarna á eftir henni það þýddi ekki neitt
erum við þarna
einhvern tíma ekki langan en þá sé ég bara tófu þar
nokkuð utar á brekkubrúninni sé ég tófu
fyrir brekkuna
og þangað til að mér fannst að ég mundi nú vera kominn eitthvað í námunda við
tófuna sem ég hafði séð en bjóst nú ekki við því að hún væri nú í sama stað
að þetta var grenlægjan og hún var bara að
gæta að hvað hefði nú orðið um börnin og þar skaut ég hana
en þá var nú refurinn eftir
svo vorum við nú þarna
nótt og sá ég
einu sinni refinn komst ekki nálægt honum hann flaug einn djöfulinn út
í veður og vind og svo vorum við þarna aðra nótt þá sáum við hann ekki
en svo daginn þar á eftir þá átti að smala
svona til rýingar sem kallað var
saman þarna austur ég vildi nú koma á grenið því að
svona að gæta að hvort að nokkuð
breyst þar umgengni á meðan ég var í burtu
en þegar ég kem
á barðið sem grenið var
við höfðum víst tvö
á undan og þeir eins og andskotinn á eftir honum og
og auðvitað náðu þeir engu því að hann var að minnsta kosti helmingi fljótari að hlaupa heldur en hundarnir
en allt hvarf þetta út í veður og vind
svo smöluðum við nú eins og til stóð og þegar
að um kvöldið þegar að
búið er nú að rétta féð og annað þess háttar
þá kemur maður bóndi sem að var þarna utar á völlunum var í kolstaðagerði
þau tíðindi
tófan hafi drepið tvílembinga undan á nóttina áður
og er nú hinn
versti eða svart svartsýnasti á þetta
bý nú mig bara á stað með með nesti og nýja skó og og fer þarna
austur um nóttina en þegar að
þetta var í bestu tíð en
það kvöldið þá sló svona inn þoku eins og oft gerir af flóanum
af héraðsflóanum og varð eiginlega blind þoka þarna og ég
sá nú að það þýddi nú ekki nokkurn hlut að
vera með neinum rassköstum þarna svo ég bara lagði mig út af því að ég var dauðuppgefinn og
breiddi vel oná mig en passaði að að liggja alveg við grenið
ágúst nítján hundruð sjötíu og sex sigurbjörn snjólfsson heldur áfram frásögn sinni
já þú lagðist þarna rétt hjá greninu já já og þar og þá var nú eins og ég sagði áðan þá var nú
orðið fjarskalega gott veður sólin brenndi
brenndi þokuna alla í burtu og glampandi veður ég hugsaði nú gott til næturinnar
en þegar að ég er nú svona að
horfa vel í kringum mig þá kemur maður þar sem var bóndi
hann er sendur til þess að vera með mér því að sannleikurinn var nú sá að að maður
þurfti nú alltaf að hafa vökumann með því að annars
því að menn gátu nú ekki annað en sofið svona eitthvað
segir mér það að hann hafi verið sendur til þess að vera með mér mér var nú heldur
ver við það en
en kunni nú ekki við annað en taka því vel og
en við hann að hann skuli nú
vera þarna utar á hálsinum það er
það er kallaður rauðshaugur það er hár svona
hnjúkur með klettóttur og hefur vafalaust verið
hér fyrr þegar meira var af tófum þá hafa þar vafalaust
legið þar því að það var svo
kjörið staður alveg
og hann féllst að
og vera þar og því að þar var ákaflega víðsýnt og vita nú hvað hann sæi
en það var ekkert gott að
sjá refinn vegna þess að þetta var í rauninni mórauður refur
mólendinu í kring og hann gat
alla vega farið nálægt án þess að maður yrði þess var en hann fer eins og ég segi
nú þegar að ég er nú svo orðinn einn þá fer ég nú að gefa gætur svona
þá sé ég helvítis rebbann hann er
er þar ekki langt frá mér en vissi auðsjáanlega eða var
á verði alveg eins og ég og það var ekki hægt að
sjá eiginleg a hvor mundi nú hafa vinninginn
svo fór ég nú að reyna að laðast að honum þarna hann hann var þar á
svona mel barði en
þegar að ég var búinn að færa mig til og og bjóst nú við að
ég gæti komist að honum þá fór hann sína leið og ég komst ekkert áfram
hélt nú þetta allt hafði nú allt saman sinn gang og ég sá að það mundi verða
gott veður um nóttina og
og ég var nú laus við þennan fylgdarmann sem átti nú að vera mér til aðstoðar og og gerði það nú náttúrlega með
en þá sé ég
rebba að hann er
á svokallaðri aurbrún það var dálítið
langt ja ekki verulega langt en svona æðispöl frá greninu
og hann situr þar bara
en ég var aftur þarna á á öðrum
melhól og þar hafði verið varða
þar hafði verið varða sem var eiginlega hröpuð en dálítil
jæja það var svona grjóthrúga svo ég fer nú að
sest nú niður þarna við hrúguna
ég sá það á rebba þó að það væri nú
nokkuð á milli okkar að hann fylgdist vel með öllum mínum hreyfingum
svo dettur mér nú það í hug að fara nú að að hressa þarna við vörðuna
ég gerði það svona með litlum alvara eða
og ég sá rebba hann hann
lá þarna bara
og var auðsjáanlegt að að hann var alveg ánægður með lífið þegar að hann sá mig
svona hæfilega langt í burtu svo held ég áfram að að
hrófa upp þessum
steinum þarna og þegar að ég er búinn að því svona dáldið þá fer ég úr
sauðmórauðum frakka sem ég var í utan yfir og breiði hann eða svona með
laglegheitum á vörðuna
nú svo gaf ég nú
gætur hvernig þetta væri nú hann skipti sér ekkert af þessu hann lá bara þarna og var auðséð að hann
ætlaði bara að sleikja sólskinið
svo ég skríð aftur
niður fyrir melinn þannig að ég hafði vörðuna til þess að skýla mér og svo
hleyp ég ég var
búinn að sjá að að það var hægt að komast að honum þarna í aurbrúninni
með því að fara æði mikinn sveig
út og vestur og komast að honum þar og þetta geri ég ég fer þarna með
voðalega virðulegur og
baka til við hann hann horfir alltaf á
á mórauða frakkann al því að þar áleit hann að ég væri
kemst ég svona að ég sé það
á öllu ég setti nú vel á mig svona landslagið
að ég er kominn mjög nálægt honum hann er þarna sunnan í þessari bungu
færi mig nú með mikilli hægð nær honum
en hafði nú byssuna fyrir framan mig og
spanaða en þá sé ég þegar að ég
er kominn svona
að mér finnst hæfilega nálægt honum þá sé ég svona á eyrað á honum upp
á bak við flata hellu sem að að var á bak við hann
það þýddi nú ekkert að skjóta á eyrað því hann mundi verða
hann mundi nú verða jafn góður fyrir það
svo að ég
ætlaði að ýta bara við steini til þess að
að að fá hann til þess að að rétta svona upp hausinn
einmitt þegar að ég er alveg að því kominn þá
flýgur upp rjúpukarri þar fyrir framan mig eða dálítið inn með og þá
lítur hann svona ýtir svona hausnum svolítið upp
til þess að gefa þessu gætur og þá skaut ég og það fór af honum bara
svona nálægt honum en þetta þótti nú
dáldið skrýtið að ég skyldi geta platað hann svona
en það var nú niðurstaðan
já ég ætla að halda áfram með má ég halda áfram
eins og þú nennir bara já
já svo var nú þetta svona og
ég þótti nú orðinn svona æði góð skytta
var nú farið að
leita eftir mér það voru til dæmis norðan úr fellum og jökuldalsheiði
þangað lenti ég á á vorin að minnsta kosti þrjú
það var nú ekkert sérstakt í sambandi við það
allt gekk þetta fremur vel
og en svo var það náttúrlega
heima í minni heimasveit sem að ég þurfti nú að vera tilbúinn hvenær sem að kallað væri
vildi það nú þannig til að
í gilsárteigi sem að á nú geysilega stórt land gilsárdalinn allan að norðanverðu og alveg inn undir
vatn á heið inni
og og það var
þannig komið
var tófa sem að gekk niður í fjallið fyrir utan
gilsárteig
því þær gera það
yfirleitt að þær fara á sömu stöðvar til að
að veiða yfirleitt er það það svoleiðis að maður getur með því að
að svona fylgjast með því
hvernig þær haga sér þá getur maður oft ráðið nokkurn veginn
í það hvar tófuna er að finna
og þarna var
hún var farin að drepa ekki hjá okkur í gilsárteigi heldur utar
á næsta bæ fyrir utan brennistöðum
en þar niður í fjallið gekk hún
og og svo var nú verið að leita
leita og leita og leita að bæði og og inn á
gilsárdal og að lokum alveg inn á
ekkert fannst alveg sama en svo voru strákar mínir tveir
að senda þá nú á dalinn til þess að leita
þeir voru alla nóttina en um morguninn
þá koma þeir heim eða annar þeirra
þeir séð
tófu hvíta tofu sem að fór niður í
grjóthól þar bara
tiltölulega utarlega á dalnum svo það hafði alltaf verið leitað langt fyrir skammt
því það er dálítið hættulegt oft að að
þær villa svoleiðis fyrir mönnum með því að
ganga til
fanga nokkuð langt frá
mál manna að tofan biti aldrei við grenið en það er vitleysa
því það hef ég reynt að þær hafa gert það
en ekki venjulega ekki venjulega er það að þær fara nokkuð
langt til veiða
og annar þeirra þeir voru tveir annar varð eftir þarna þar sem að hann sá
tófuna fara niður í hólinn
en hinn kemur nú heim og ég snaraðist nú strax með byssuna og
upp eftir
og það fór svoleiðis að að ég
sá einu sinni ég var nú að róta dálítið til í þessum hól
þá sá ég einhvern hvítan blett
svo að ég skaut bara þar inn
og út dró ég svo steindauða tófu
hún hafði verið að skýla sér þarna
þetta var nú dáldið lengri saga svoleiðis er að
er nú búið að finna grenið
þarna þá fór nú að
fór maður nú að svona
leita eða huga að því hvort að maður sæi nú ekki refinn við leituðum nú
við töldum nú víst að það væri væri nú refur með tófunni
svo fór ég nú heim en
skyldi eftir þarna á greninu son minn sigurð sem nú er í
í hérna keflavík
og hann varð eftir og hafði byssuna
en þegar að farið er að já svo
ég er farinn heim þá kemur tófa og hann áleit nú að það væri refurinn náttúrlega
enda skipti það nú ekki máli en hann skaut hana
og þá kemur það upp að þetta er grenlægja
líka þær eru nefnilega tvær og þegar við förum svo nánar að aðgæta
þá er grenið í barði þar rétt fyrir sunnan
þar sem að tófan fór niður í grjótholuna
fór ég nú að reyna ná þarna út hvolpum það gekk bara vel ég fékk fimm hvolpa
og nú var talið
að sagan væri búin
samt var það nú svona að að grenið var nú ekki
yfirgefið refurinn var eftir
og og hann hafði ég nú séð en hann var langt í burtu og kom aldrei nálægt
en svo bara
plokkum við þarna út fimm hvolpa og það þótti nú bara góð
veiði en refurinn
var eftir og það var nú haldið áfram þarna ganga í kringum þetta
hann sást einstöku sinnum en alltaf á svo langt í burtu að það var alveg vonlaust að komast
neitt í færi við hann en þá kemur annað til
skjalanna og það er það að við heyrum í
í hvolpi
þarna inni í barðinu
og giskuðum nú á það að það
hefði nú bara einn hvolpur eftir
en svo fór ég nú að
færa þar svolítið til stein sem stóð að hálfu leyti upp úr grassverðinum
hann til og það var ekkert annað en það
að undir þessum steini eða ekki ekki beinlínis undir hann heldur til hliðar við hann
voru fjórir hvolpar og þeir voru svo
þeir voru ekki farnir að sjá
en refinn náði ég aldrei í en þetta er í það eina skipti sem ég hef fundið
greni sem var algjört
algjört tvíbýli
og það og ég held að það sé áreiðanlegt
að þessi
refur sem við sáum þarna
hann var náttúrlega tilheyrði nú þessari fjölskyldu þarna
en við sáum aldrei nema þetta eina dýr því hann var svo auðþekktur
árið sautján hundruð og sextíu þá er sagt að djákni sé í skálholti
sem að nefndur var jón hannesson og seinna varð prestur
ættaður frá marteinstungu í holtum
en foreldrar hans voru marteinn jónsson bóndi þar
í marteinstungu og kona hans guðrún sem var brynjólfsdóttir
dóttir brynjólfs lögréttumanns á ingjaldshóli
þessi guðrún var kölluð guðrún eldri sökum þess að hún átti systur
sem nefnd var guðrún yngri en er þó bara aðeins einu og hálfu ári yngri heldur en hún
guðrún þessi yngri hún fer vestur á vestfirði og sest að í grunnavík
elst þar upp hjá hálfbróður sínum ólafi árnasyni kláussonar prests sem seinna settist
í vestmannaeyjum
en vilborg móðir hennar hafði sent hana vestur til uppeldis þar hjá hálfbróður sínum svona eru hlutirnir oft
ræktin já já
guðrún þessi yngri jónsdóttir giftist þarna í jökulfjörðunum og átti dóttir sem hét guðlaug markúsdóttir á höfðaströnd
í jökulfjörðum hún var
kona sigurðar þorvarðssonar elsti sigurður þorvarðsson af okkar ætt
og nóg um það þriðja systkini
halldór brynjólfsson sem seinna varð
biskup á hólum og í ein sjö til átta ár og
margar sögur eru um auðvitað
um slíka en
þetta er nú kynið og mun þetta eiginlega vera
sunnlennt og borgfirskt kyn að ég tel
jón þessi er talin hafa verið þéttur maður á velli
velli eldsnar og glímumaður hann verður seinna prestur
mosfelli í mosfellssveit
hann er nefndur djákni í skálholti sautján hundruð og sextíu og sumir segja að þetta sé djákninn á mosfelli
mosfelli en ekki veit ég sönnur á því hvort nokkur hæfa er á slíku
þrjú börn mun hann hafa eignast
með konu sinni sigríði sveinsdóttur jónssonar held ég
og hétu þau arnór sem að um langt skeið var prestur
og auðunn einmitt forfaðir auðunsfólki
jóns auðuns alþingismanns og séra jóns auðuns á hrepphólsdal
og þriðja þóra
ég má segja að giftist árna davíðssyni
og þar er hannes árnason
komin af sem að jón ólafsson segir frá
að hafi gerst prestur á staðarstað en þegar hann fór að predika fyrir þeim
gerðist það að hann tafsaði svo mikið að þeir fylgdust ekki með þarna á staðarstað og a færðu sig inn að stólnum
til þess að heyra betur en þegar að hann sá að allt fylktist í kringum stólinn
þá kom fum á karl
svo hann missti eitthvað af blöðunum ofan í stólinn en þegar hann tók þau upp þá passaði það ekki
svo hann hafði sagt segir jón ólafsson sjö og níu ekki stemmir það ég held við verðum að láta það heita amen
amen en en svo fór hann til reykjavíkur
hætti alveg við prestsstarfiið en
fékk annan prest í staðinn fyrir sig það árið gerðist svo
kennari við menntaskólann sem að seinna hét latínuskólann
og sem að steingrímur sagði
um hann þó ekki ræður hans á prenti þá væru þær margar hjörtum fólgnar og svo framvegis sem þú minnist nú auðvitað
já já þetta var nú það
sonur eins og ég sagði áðan hér jóns hannessonar
djákni í skálholti og síðar prests á mosvöllum
var þetta hannes jónsson og hjá honum dó víst
jón hannesson ef ég man rétt á hvítárvöllum hann gerðist prófastur um all langt skeið þarna í borgarfirðinum
fór svo vestur í
vatnsfjörð og gerðist prófastur hjá okkur
ísfirðingum ja var þar
að mig minnir fyr en átján hundruð fimmtíu og þrjú
hann var víst kominn vestur ég held átján hundruð og átta hann hefir þá verið snöggvast þarna í fjörutíu og fimm ár
hann þótti nú stífsinna og skapþungur oft karlinn að ég held þó merkis klerkur væri og prófastur
sagt er að hann hafi verið þarna á tímum þriggja biskupa
séra arnór og
einhverntíma átti ég viðræður við vilmund landlækni um séra arnór og
það var í tilefni
af því að allnokkuð að
hann hafði alls ekki skrifað niður neitt
í kirkjubækurnar um langt skeið
og var sagt ég veit ekki sönnur á því að það mundi hafa verið af misklíð milli hans og
fyrsta biskupsins sem að var á hans tímum þarna vesturfrá
en þeir sættust víst aldrei á það mál og hann skrifaði
segja meira en tíu ár sem hann skrifaði ekki nokkurn staf í kirkjubækur
þarna vesturfrá
og vilmundur sagði einhverntíma við
svona upp á
þjóðskjalasafni
honum hefði verið nokkuð nær séra arnóri
að skrifa minna af þessum grafskriftum sem eru um flesta veggi í
bæjum þarna inn í djúpinu og skrifa heldur það sem honum bar
og ég er nú á því máli því við söknum oft
sárt þarna úr djúpinu þegar okkur vantar
því þegar ekki fæðingardagarnir á einum og öðrum þá er ósköp erfitt að eiga við það að rekja æviferil
peturs og páls þarna vesturfrá
jón auðunn alþingismaður að
alþingismaður að hann
er talin hafa verið
margt til lista lagt
hannes sem átt fyrir þremur sálum að sjá þá hefir hannes verið búin að eignast konu og eignast barn
og prestlega mælt
var margt gott að segja um þennan séra hannes hann gerðist seinna prestur í grunnavík
grunnavík
og lét sér víst mjög annt um
sína sóknarmenn sem samanber að þegar hann fór nú úr þessum heimi
þarna norðurfrá af snæfjallaströndinni þar veikist stúlka ung stúlka
fermingu eða jafnvel yngri og fer hann með foreldrum og ættingjum
vestur til ísafjarðar
til þess að sækja meðul þetta var víst árið átján hundruð fimmtíu og eitt og þegar að þeir koma vestur
djúpið þá er
stungið við stafni í arnardal
og það er sagt að hannes hafi sagt
hann var að drekka kaffið þar í arnardal
það mun verða í síðasta sinn sem ég kem í arnardal
nú þeir sækja meðulin til ísafjarðar á skutulsfjarðareyrina
og halda svo til baka en eins og við vitum samanber þegar
togarinn fórst nú þarna í í haust eða vetur að þá er grynning út af arnarnesinu
boðar menn kalla þetta flögur
haustlagi þá brýtur þarna langt fram svo það verður að gæta sín við því að lenda ekki í
ágrynningunum þessum
og þegar þeir fara til baka það hefur kannske verið orðið dimmt
þá lenda þeir á þessum flögum
og þar hvolfir bátnum
ég má segja að það var tveimur bjargað en ekki hannesi
en þeir höfðu það að segja að hannes hefði ort vísu en þeir kunnu hana ekki
áður en hann druknaði
séra arnór
prófastur í vatnsfirði var tvígiftur
af seinna hjónabandi voru sigríður arnórsdóttir
og magnús arnórsson ég man vel eftir magnúsi arnórssyni hann var háseti
var frekar flausturmæltur og smámæltur hann var þrekinn eins og þeir fleiri þessir menn
og hefur sjálfsagt verið afrendur af afli og átta kannske glímumaður eins og sagt er um þá flesta
sigríður arnórsdóttir er mér sagt að hafi
hafi gifst hannibal jóhannessyni frá bakka í langadal sem er þarna inn í djúpinu
hans dætur voru elín hannibalsdóttir móðir hannibals
alþingismanns sem við könnustum nú vel við núna
og matthildur hannibalsdóttir og
arnór hannibalsson ef ég man rétt og var víst bóndi þarna í tungu í dalamynni
hans sonur er vist hannes arnórsson sem að
að sé póstmaður í sandgerði núna ef ég man rétt
voru nú hafliði jóhannesson sem að ég myndi nú segja lítillega frá núna
jóhannesson faðir eggerts reginbaldssonar reykjavík fimmtánda
apríl nítján hundruð sextíu og sjö að víðimel tuttugu og þrír
valdimar björn valdimarsson heldur áfram að segja af forfeðrum hannibals valdimarssonar
er nefndur hafliði og var jóhannesson
sumir hvatvísir menn þarna vesturfrá
nefndu hafliða þennan hafliða mollu ekki ætla ég að gera þau orð að mínum
en þó var hann þekktur undir þessu nafni
hafliða þessum mun hafa verið margt til lista lagt
hann var í ýmsum háttum sínum öðruvísi en almennt gerist
og mun hafa haft töluverðan áhuga á því
að verk sín ýms kæmi mörgum á óvart
var víða á góðum heimilum þarna
sagði mér jón auðunn alþingismaður að hann hefði komið að ögri sem gestkomandi með öðrum mönnum
og voru þá boðin inn æðaregg til
fyrir gestina
hafði hún af mikilli kurteisi sagt stúlkan sem bar fram eggin
ég bið ykkur að afsaka að við skurnuðum ekki eggin
sagði jón auðunn heitinn að hafliði hefði sagt
ég skil nú ekki að það sé nein þörf á því að vera að
skurna eggin maður ætti nú að geta étið skurmið ég
uppfrá því
sagði jón auðunn að hann hefði aldrei étið egg öðruvísi
en með skurninu
hafliði var
hafði oft það starf með höndum að haustlagi að raka gærur
hann brýndi oft þannig að talið var dásamlegt hversu bitur
bitrir gæruhnífarnir urðu í höndum hans
einhverju sinni hafði
komið með gæruhníf og verið að sýna og margir brugðu á hár sitt og þetta stóð á hárið vitanlega
og þar var þá staddur maður sem að starfaði nú mikið þarna jóhann frá garðsstöðum en það var næsti bær
hann var talinn afrendur að afli jóhannes
það er nú eitt fyrir sig
en sagt er að þegar hann var búinn að sýna þetta all mörgum hafliði vopnið
þá hafi jóhann sagt svona
sýna muntu mér sem öðrum
föstudagurinn tuttugasti og níundi
júlí nítján hundruð sextíu og sex að rauðsgili í borgarfirði
steinunn þorsteinsdóttir frá rauðsgili segir frá hún segir fyrst
söguna af gulltönn
karlinn ha þú ert ljóti karlinn
þá geltir tíkin
þá tekur hún strákinn
lætur hann oní ruslakistuna sína
nú eftir nokkra eftir smástund kemur tröllskessan heim
og lemur fégur högg á dyrnar
tröllin berja alltaf fégur högg
og konan fór til dyranna
bauð henni inn gjörðu svo vel og komdu í bæinn sagði hún við tröllskessuna
og fór með hana inn í baðstofuna
og hvar má ég nú sitja segir tröllskessan og skimar í allar áttir
alls staðar nema á ruslakistunni minni þú mátt ekki sitja á henni segir konan
þá hlassar hún sér á ruslakistuna
og brotnar lokið
og þá finnur hún strákinn tekur hann setur hann í poka sem hún hafði með sér
og skálmar með hann upp á
fjall í hellirinn þar sem hún átti heima lét hann nú fyrir ofan sig um kvöldið og
en strákurinn sofnaði ekki og þegar hann heyrir að kerlingin er farin að hrjóta þá
læðist hann út úr hellirnum og hleypur heim til ömmu sinnar
núnú svo gleyma þau nú þessu og það líður tíminn
og nokkru mikið
nokkuð seinna þá geltir tíkin aftur ákaflega svo konan sendir strákinn að vita hvurt það kemur ekki einhvur
og þá sjá þau sjá þau skessuna koma niður fjallið
hleypur hann nú inn til ömmu sinnar biður hana að
fela sig nú vel af því nú sé tröllskessan
og þá lætur hún hann oní fatakistuna
svo kemur tröllskessan lemur fjögur högg á dyrnar
og hún fer út og býður henni inn
og hvar má ég nú sitja segir skessan
og skimar um alla alla baðstofuna
og alls staðar nema á fatakistunni minni þú mátt ekki sitja á henni segir konan
þá hlassar hún sér á fatakistuna en það var svo sterkt
lokið að hún gat ekki brotið það
nú þá leysir hún þessi leysir hún vind þessi ósköp svo strákurinn fer að skellihlægja
þá opnar hún lokið tekur strákinn lætur hann í pokann
skellir honum á bakið og labbar upp í hellirinn sinn
og svo fer það eins
stekkur svo í burt læðist strákurinn út úr hellirnum
og stekkur heim til ömmu sinnar og skríður upp fyrir hana eins og hann var vanur
núnú svo geyma þau nú þessu og það líður tíminn þangað
þangað til nokkru seinna
þá geltir tíkin í þriðja sinn
konan sendir strákinn að vita hvurt einhvur komi
þá sér hann skessuna koma niður fjallið eins og í hin skiptin
og hann hendist inn og biður ömmu sína að fela sig fela sig nú
vel þá lætur hún hann í fífupokann
svo kemur skessan
og þá býður hún henni
inn í eldhús í staðinn fyrir að hún er vön að bjóða henni inn í baðstofu
þá skimar hún um allt skessan
og hvar má ég nú sitja segir hún
alls staðar nema á fífupokanum mínum þú mátt ekki sitja á honum segir konan
og þá rekur tröllskessan hausinn í fífupokann
svo hart að strákurinn skrækir
meiðist í fætinum
tekur hún fífupokann með öllu saman skellir honum á bakið
og fer með hann upp í hellirinn
núnú en þá sofnar ekki kerlingin og svo þegar strákurinn
er orðinn leiður á því að bíða
eftir því að hún sofni þá skríður hann út úr hellirnum
en lætur sveðjuna hennar þversum fyrir dyrnar
til að tefja fyrir henni svo hann komist svolítið lengra
nú heyrir hún þegar strákurinn fer og
flýtir sér nú eins og hún getur en þá dettur hún á sveðjuna
og sker sker sig í sundur
og hún datt niður dauð og strákurinn komst
komst heim til ömmu sinnar og svo fóru þau daginn eftir og tóku það sem fémætt var til
og skildu kerlinguna eftir dauða í
hellirnum og þar með er sagan búin
sagðirðu þessa sögu oft börnum já
það gerði ég
hafir kunnað hana lengi
og hvenær var það
og ég veit það nú ekki ég er
löngu fyrir aldamót ég er fædd átján hundruð áttatíu og sjö það hefur verið svona
átján hundruð og níutíu og eitthvað kannski tvö þrjú
hvar lærðirðu þessa vísu heima á húsafelli og hver kenndi þér
búin að gleyma
hver var hún
hún hét ingibjörg jónsdóttir deildartunguættuð
fædd átján hundruð og átján
laugardagurinn
þrítugasti júlí nítján hundruð sextíu og sex að rauðsgili í borgarfirði
steinunn þorsteinsdóttir segir frá