tiro-is/ismus huggingface dataset:
þegar ég var strákur þá var ég stór og
fáir strákar sem
að reyna að fljúga á mig
ekki lengi en svo var ég hjá bónda þarna í dalnum
og sem var ákaflega fátækur
var oft lítið að éta þar
nema rjúpur og mjólkurgrautur þau áttu þrjár eða fjórar kýr
með mjólk og svo var ég alltaf látinn skjóta rjúpur
það voru svo litlar ferðir úr dalnum í kaupstaðinn að selja
fékk núna
gleymdi því nú gleymdi
sem ég var að segja þér já þú varst
þarna um rjúpurnar já
einhver þurfti að senda
mann úr dalnum það var nú oft illfært í dalnum sérstaklega vegna svellbunga
það er eiginlega ekkert undirlendi það er bara
fjallið og beint ofan í gil
og snarbrattir bungar svona svellbungar að fara yfir
og ef manni skrikar fótum þá getur maður fallið í gilið
og það var eins og það væri enginn maður í dalnum nema þessi strákur júlíus jóhannesar á draflastöðum því að það þurftu allir að fá hann
þurfti að fara eitthvað
og út frá því náttúrlega mynduðust alls konar
ævintýri sem ég lenti í
það er allt saman gleymt
piltur þarna í dalnum sem magnús hét
hann skrifaði heilmikið af sögum upp
bæði úr dalnum og víðar en hann er dáinn þessi magnús
það er heilmikið til
eftir hann alls konar
þar á meðal skrifaði hann sögu
var þetta prentað þú hefur lesið þetta hjá honum já ja ég held að ég eigi nú þá sögu
þetta var nú uppalinsvinur minn
ég held að ég eigi hana nú einhvers staðar en voru ekki
ýmsir einkennilegir menn þarna í dalnum
nú verið afskekkt
það var nú afskekkt það voru níu bæir þar
voru níu bæir nú eru ekki nema þrír
hitt er komið í eyði það er að segja það eru nú eiginlega
tveir bæirnir sem eru lagðir undir næstu jarðir
það er ekki búið þar
heyjað par
ég mætti gjarnan segja þér eitthvað svolítið frá bæ sem ég var þrjú ár á
annað var það sem að
að hann sagði stundum um
hest sem hann átti sem var í rauninni ágætur hestur en dálítið þungur
dálítið þungur og
hann hafði lítið uppáhald á
sagði að þetta væri andskotans jálkur hann hafði það orð um hesta svona sem honum ekki líkaði
nú ætla ég glymjandi guðsorð að flytja æ gakktu nú djöfulsins jálkurinn þinn angraðra sálma og volaðra vitja ég veit að þeir
gleðjast við boðskapinn minn heyr klukknahljóð dynur svo hátt yfir hauður
þorvaldur dauður
fyrstu það er fyrstu hérna ferðina sem farin var um fagradal eftir að vagnavegurinn var gerður
já það var svoleiðis að
að vegurinn hann komst í egilsstaði
egilsstaði nítján hundruð og níu var þá búinn að vera fjögur til fimm ár
í smíðum það var byrjað í reyðarfirði og endað á egilsstöðum
nú þá var náttúrlega gerbreyting á flutningaaðstöðu allri
þá var kaupfélag héraðsbúa það var
staðsetja
á reyðar firði
og menn voru náttúrlega farnir að búa sig undir það að að nota vagna
til þess að flytja milli egilsstaða og reyðarfjarðar
þá var líka á lagarfljóti var bátur
hann var mikið notaður til þess að flytja vörur frá egils stöðum og upp
fljótsdal og og fell
en þessi ferð hún varð nú dálítið söguleg á ýmsan hátt
ég var þá á ketilsstöðum á völlum
og þar hafði verið um sumarið var byggt þetta stóra
hús steinhús sem að brann nú svo að lokum
það var langstærsta íbúðarhús sem að var hér á héraði
var nú opnaður þarna eða mátti nú eiginlega segja það að hann væri opnaður þá var farið að
hrafnkelsstöðum var gerð út mikil útgerð
strax það var áreiðanlega það fyrsta sem ekið var yfir dalinn allan það var það sem að ekið var í þessari ferð
því að þegar að við fórum yfir
var verið að ljúka við síðustu brúna á fagradalsveginum sem var brúin á köldukvísl
og brúarsmiðirnir þeir þeir
opnuðu brúna
við komum að og fóru með okkur á reyðarfjörð
sátu í
í vögnunum
en þessi útgerð hún var nú þannig á staðsett
að það voru tveir
fjórir menn
það var hallgrímur
sem var annar bóndinn á ketilsstöðum og svo vinnumaður gunnars sem eiríkur hét og svo höfðu þeir hvor um sig
til sér til aðstoðar
okkur tvo stráka sem vorum
svona um fermingu annar aðeins fyrir innan en ég var hafði verið fermdur þá
og það sem að
akfærin voru þannig að það voru tveir fjórhjólavagnar og við ókum sínum hvor við hallgrímur en svo voru
auk þess fjórar kerrur
þessu hafði nú verið sankað saman það var nú þannig að á ketils stöðum voru bara til tvær kerrur
jón náttúrlega eins og
með aðra hluti hann var náttúrlega fremstur allra manna með allar framkvæmdir hann var
að búa sig undir þetta með því að að fá einn eða tvo fjórhjólavagna
og hann átti annan vagninn en ég held ég megi segja að
eiðaskóli hafi átt hinn vagninn
jæja við leggjum af stað snemma
morguns og nú átti að vera
átti nú að vera
öll nú að vera fjarskalega fljót til því að
það hafði nú enginn maður hugmynd um það hvað það tæki langan tíma að keyra yfir dalinn
og nú var keyrt léttan og
komum í egilsstaðaskóginn
þá var nú fenginn fengin' þar keyri góð
því að það var nú hestarnir voru nú dáldið óvanir að ganga fyrir
akfærum og þurftu nú að trutta á þá
og svo var nú keyrt bara í loftinu niður á reyðarfjörð og
og við komum þar svona seinni part dags
nú svo var nú farið að hlaða kerrurnar og vagnana þetta var aðallega timbur
og það var tekið á svokallaðri jóhannsensbryggju
en þó man ég nú eftir því að í einni kerrunni voru
voru tvær sementstunnur sement fluttist þá aðallega í tunnum
held eiginlega einvörðungu
nú er farið að hlaða á vagnana
enginn maður hafði hugmynd um það hvað þetta var þungt og heldur ekki hvað mátti nú hafa
á hverjum vagni og aftan í hverjum hesti og
var nú búið að hlaða allmiklu á þá fór ég nú að hafa orð á því hvort þetta myndi nú ekki vera orðið nóg
en því var nú náttúrlega ekki ansað eins og ekki var von því að það var náttúrlega þó vitlaus strákur færi að skipta sér eitthvað af þessum hlutum
og það var hlaðið og hlaðið og þangað til að ekki tolldi meira
komið undir kvöld og þá voru nú hestarnir settir fyrir og og farið að ýta á stað
en þá vildi það nú bara svoleiðis til að það er nú bratt þarna dálítið upp á á heiðina hestarnir drógu ekki
og svo var farið að ýta og náttúrlega berja því að það var nú aðalatriðið að slá vel í
og svona gekk þetta
það tók nú langan tíma að komast
þarna upp á á heiðina sem kölluð er það var allt í fangið
en á endanum var það nú komist
og svo var nú haldið inn reyðarfjörðinn og þá var nú ekkert á móti fyrst var nú slétt alveg og
allt gekk þolanlega
nema bara þegar að hestarnir komu á trébrýrnar
því að þetta voru allt saman trébrýr þá var það glumdi nú í þessu þegar að komið var út á brýrnar og
og hestarnir voru
alveg skíthræddir sérstaklega voru það nú þeir sem voru tveir fyrir vagni þeir lögðust svo fast saman
ýttu hvor á annan að að allt ætlaði um koll að keyra
þó komustum
nú yfir smábrýrnar þarna inn eftir
en þegar við komum svo inn að geitsanni sem er innsta brúin í reyðarfirði
þá tók það sig nú ekki betur út en það
að þessir hestar sem að ég hafði fyrir vagninn sem voru tveir rauðblesóttir hestar
þeir lögðust svo fast saman að annar þeirra hann lenti á hrygginn yfir stöngina
stöngina það var nefnilega stöng á milli hestanna hann lenti á hrygginn yfir stöngina og fæturnir stóðu beint upp í loftið
var nú voru nú góð ráð dýr það varð nú einhvern veginn að reyna að greiða úr þessari flækju
og á endanum tókst það nú að ná hestinum þarna út og þá var skipt um og
annar hesturinn settur í staðinn grár hestur
en blesi var aftur settur fyrir kerru
nú svo var nú nú fór að þyngjast róðurinn þegar kom upp í grænafellið þá var þetta nú allt
á brekkuna
og það er ekki að orðlengja það að við erum alla nóttina
að komast upp á miðjan dal alla nóttina
það var pískað og það var ýtt og og
jæja öll möguleg ráð notuð sem að hægt var svo þegar við komum upp á miðjan dalinn þá er kominn morgunn
þá héldum við nú að að að
væri nú búið allt það versta
sem nú var náttúrlega á tímabili
ekkert í fangið eftir það út dalinn og þetta gekk nú svona slysalaust
þangað til við komum út fyrir köldukvísl þá er nú tvennt til bæði er það að að út
út innsta hálsinn er nú dálítið mótdrægt þó að lítið sé en það sem að gerði þá
í þetta allt saman
var tvennt annað var það að keyrin voru nú alveg uppurin og í öðru lagi það að
þar var vegurinn svo nýr þar var ofaníburðurinn
svo laus að
versnaði þetta fyrir alvöru
og við erum allan daginn
bókstaflega allan daginn að komast út í gegnum egilsstaðaskóginn
vagn arnir lentu sérstaklega voru það nú fjórhjóluðu vagnarnir þeir lentu nú út í kantana
hestarnir orðnir alveg stein uppgefnir
við líka og það það var verið að taka af til þess að koma vögnunum aftur upp á miðjan veginn
og þetta gekk allan daginn
og að lokum komustum við nú samt niður yfir hálsinn þá er komið kvöld og þar var nú skilið eftir
eitthvað létt á kerrunum og eitthvað um
klukkan tólf minnir mig að við koma í ketilsstaði
þá var allt orðið uppgefið bæði menn og hestar
og mér er það minnisstætt að þegar að við
já þá voru nú engar brýr á ám eða lækjum þarna inn vellina
þó að það væri nú hægt að skrölta þetta svona með vagna að þá varð að aka yfir það á auðu
að þegar að við komum í unalækinn sem er fyrir utan ketilsstaði
þá lagðist sá blesótti í lækinn
sá sem að hafði nú orðið í mestum þrengingunum þarna hjá mér á
brúnni þá lagðist hann í lækinn
það var pískað og en það var ómögulegt að fá hann til að standa
svo tókum við nú hann frá kerrunni og það var alveg sama hann hreyfði sig ekki svo voru tekin af honum aktygin og
og og hann pískaður og og hann
svo man ég eftir að ég
kippti kippti út úr honum beislinu
þá stóð blesi upp og labbaði þar upp á balann og og hristi sig og fór að kroppa
nú myndi náttúrlega margur halda að þetta hefði verið eitthvað
einhver sér stakur
klaufa og asnaháttur þarna á ferðinni en það var bara ekki tilfellið það hafði enginn maður hugmynd um það hvað
mátti ætla hestinum að draga enginn maður hafði haft hugmynd um það hvað þetta timbur var þungt
hvernig vegurinn var þarna alveg nýr
til dæmis eftir að kom út fyrir köldukvísl
þá þá óð allt í mölinni bara
eins og með aðra hluti þetta lagaðist nú allt saman menn smá lærðu þetta nú og og
fyrstu árin eða sérstaklega var það nú fyrstu árin þá voru hinar ótrúlegustu sögur af því hvernig þetta
tók sig út hjá mönnum
þetta var að velta út af var verið að hvolfa og og
en aldrei man ég eftir því að það kæmi fyrir að það yrði slys
hvorki á mönnum eða hestum náttúrlega akfærin voru brotin og alla vega
en að öðru leyti urðu engin slys
þrítugasta júní þrítugasta maí nítján hundruð sextíu og níu
sigurbjörn snjólfsson gilsárteigi heldur áfram frásögn
frásögn sinni já þú varst
ferð var það ekki jú að ég
hef oft
oft flogið það í hug síðar
hvað þetta hefur nú eiginlega verið allt saman eðli legt þó manni finnist það nú hlægilegt nú
það er það að þegar að að
menn fara að fást við þá hluti sem þeir hafa ekkert vit á ekki nokkurn skapaðan hlut
það var enginn maður sem hafði eins og ég sagði áðan sem hafði hugmynd um það hvað var verið að gera þarna fyrst og fremst
var óhætt að leggja á hestana og svo það sem að að var nú allra verst að það hafði enginn hugmynd um það hvað
hvað hérna timbrið var þungt sem að þarna var verið með
ég vil alveg sérstaklega taka fram í þessu sambandi var það að þó að þarna væri nú
farið svona bjánalega að og allt pískað áfram pískað og pískað og pískað
að þá var það ekki fyrir neina
ja illmennsku eða neitt þess háttar þetta bara héldu menn það að að hestarnir vissu
ekki hvað þeir gátu það var það var bara að ýta við þeim láta þá vita hvað þeir ættu að gera
þetta breyttist allt saman
mjög fljótt og ég
verð að segja það
að hérna sú breyting sem varð á þegar að farið var að aka á
og vögnunum
að flytja allt á klökkum af seyðisfirði hún var meiri og hún var miklu
afdrifa ríkari þá og og fljótari að virka
heldur en þegar að að bílarnir aftur leystu af kerruna
þetta var svo geysilega snögg breyting þarna að það var varla að það að það sæist
að menn væru með
lestir á fagradal á veginum heldur allt með
kerrur og vagna en
aftur var það þegar að bílarnir komu svo að þeir voru mörg ár þeir voru nokkuð mörg ár að útrýma
vögnunum og á brautinni
þeir voru voru það
jæja ég veit nú ekki hvort að það er nú meira um þetta að segja
slái botninn í það
svæði dalvík að kvöldi tuttugasta og þriðja júlí nítján hundruð sextíu og níu unnur sigurðardóttir segir frá
já þú varst að tala þarna um kvæði áðan já hvernig kvæði voru þetta
þetta voru alls lags svona ættjarðarkvæði og ýmislegt svoleiðis sem
og þulur og alls lags
margar þulur sem að ég lærði þulur
ég lærði fjöldamargar þulur ég hafði mjög gaman af að læra þulur
sem að ég sem að ég lærði nú og það var til dæmis ég
ég lét hann hafa eina þulu
gömul og ég veit að hún er ákaflega gömul
hann hélt nú bara að hún væri síðan í pápísku einhvern tímann hvernig var þessi þula
hún var hún var svoleiðis til komin átti nú
ég held helst að hún hafi verið eftir þessa ingibjörgu
pabbi sagðist hafa lært hana þegar hann hefði verið krakki og af ömmu sinni ingibjörgu ömmu
var hún hér á brimnesi því hann var alinn þar upp
hann sagði að amma sín hefði sagt sér að hún hefði verið þannig tilkomin að það hefði komi þessi maður á bæ og beðið konuna að gefa sér að drekka
hún hefði haldið á dreng á handleggnum
og hann hefði tekið af henni drenginn
drenginn og kveðið þessa þulu við
hún var að sækja honum drykkinn
og hún er hún er svona kenna vil ég þér kveði kæri minn son
lærðu
skildu það lífs er þér von lærðu eða skildu það líka sem fyrst
að elska þinn skapara og jesú krist að elska
þinn skapara og anda helgan göfgaðu jafnan guð þinn og mann
göfgaðu jafnan guðs eining hann er sem ræður heims öllum hring
hann er sem ræður himni og
bið þú hann því barn ertu um blessun og náð
bið þú hann því barn ertu að bæta þín mein líkamans og sálar svo hún verði hrein
líkamans og sálar til lækninga þér
komdu þar sem kristur á krossinum er
komdu þar sem kristur á krossinum var hann
allar heimssyndir
hann þér fyrir allar heimssyndir galt þess offurs njótandi og einnig hins alls
þess offurs njótandi þá verður þú lærðu hans orðið og lifðu í trú
lærðu hans orðið því lofa hefur hann að veita þér allt sem við þarft og kann
að veita þér allt sem við þarft í heim láttu ekki lund þína laðast eftir seim
láttu ekki lund þína leiða góðu frá taumhald hafðu jafnan tungunni á
með tungunni ætíð talaðu gott hafðu ekki á henni háð eða spott
henni hvað órétt er blótið og bakmælgin banvænir þér
blótið og bakmælgin banvænir
synd krists orði og kenningu kastaðu ekki í vind
krists orði og kenningu kæra hafðu þér hefurðu gáð að hvað gefa skal þér hefurðu gáð að hvað guð hefur þar sett
þá bevísar þú því að þú sért guðs barn í ótta drottins vertu ölmusugjarn
í ótta drottins vertu umberin lýð mótganginn allt
eins og meðlæti líð mótganginn allan með því allan yfirvinn hafðu þér kæran krossbikarinn
hafðu þér kæran kristí und hugsaðu jafnan um heimferðarstund
hugsaðu jafnan heim í föðurland allt það sem annað aktaðu ekki grand
allt það sem annað yfirgefur þig dauðinn þá kallar og sýna vill sig
dauðinn þá kallar og dvelur ekki nú
vertu til reiðu með vakandi trú
vertu til reiðu og það veit guð þinn hann hefur sál þína í himnaríkið inn
hann hefur sál þína í himnanna dýrð sú sem að aldrei er útsögð né skýrð sá sem að aldrei yfirgefa kann lærðu um ævina að lofa og dýrka hann
lærðu mitt kvæði og litla veittu bón þyl ég svo gæluna og þagnaður er jón
var nokkurt lag við þetta var þetta bara þulið svona já ég man ekkert eftir því að það væri þulið annað en
haft svona og hann hefði það svona
en það var það var þula
sem að mamma
nú stundum og var að kveða við krakkana og pabbi jafnvel líka
og þau höfðu lag við það og eins til dæmis við gilsbakkaþuluna
ég man að þau höfðu lag við það eða svona kvæðalag
og svo var það þula sem
hún gerði hún hún snjólaug heitin á krossum og hún
hann hafði þau höfðu við hana bæði sama kvæðalagið
og hún og hún sagði það mamma sagði það að hún var ábyggilega eftir snjólaugu og hún hefði gert hana við hann
jón son sinn hann var faðir þeirra
hans hérna
þorsteins eyfirðings og þeirra bræðranna jóhanns eyfirðings og þorsteins hann jón þessi
sem hún átti að hafa gert þessa þulu við
og ég man nú eftir því að þau höfðu kváðu þetta oft við krakkana mína og það var
við það kvæðalag
en ekki við þessa sem ég hafði ég man aldrei eftir því annað en hún væri höfð svona
já við vorum að tala þarna
en þetta er nú náttúrlega
farið að dofna kannski yfir þessu eins og fleiru ég man eftir því að hún að
hans guðjóns míns mannsins míns
að hún sagði að það hefði verið sú trú þegar hún var krakki að það
ætti heima huldufólk hérna uppi í melrakkadalnum sem er hérna uppi í fjallinu
benti til þess að það mundi hafa vera einhver þar upp frá sem hún
henni þótti það að það koma til sín kona það var nú að vori til og þá var nú orðið lítið
um eldivið það var nú ekki annað en svörður þá eða mór sem kallaður er
en hún var dálítið birg af eldivið og
henni finnst að það koma til sín kona með poka og hún biður
biður hana að hjálpa sér nú með svörð í pokann og hún þykist segja við hana já þú getur farið þarna upp í brotið mitt og fengið þér í pokann
og þá segir hún við hana og þakkar henni fyrir en
en um leið segir hún og hún gengur frá henni þá segir hún ja það er nú langt fyrir mig að bera svörðinn því ég á heima uppi í melrakkadal
og eins man ég eftir því að
tengdafaðir minn hann sigurður tengdafaðir minn hann hefði mjög mikla trú á þessu huldufólki hann sagði
að sig hefði dreymt huldukonu oft og hún hefði sagt sér ýmislegt
á sauðanesi og það er þar þarna fyrir ofan er svona
ekki verulegir klettar en það er svona
hávaði þarna
fyrir ofan og hún sagði það er kölluð fífulág þarna fyrir neðan rétt
bæinn á
á sauðanesi og
hann sagði að hún hefði sagt sér að hún ætti heima í þessum þarna borgum eða fyrir ofan fífulágina hún hefði oft oft komið til sín
og mig minnir helst af öllu já að hann segði
að hún hefði sagst heita brynhildur hefði sagt sér til nafns
hún hefði sagst heita brynhildur og hann var oft að tala um hana þessa
huldukonu og að sig hefði dreymt hana
og hún sagði hann var nú
var nú formaður lengi á bátum og
hún hefði oft verið búin að koma til sín í draumi og segja sér ýmislegt
og það var alveg hann var alveg fastur á því að
það væri til huldufólk
já en þú varst að segja mér áðan að
það hefði einhver kona vitjað
vitjað hérna einhver huldukona látið vitja mennskrar konu til að hjálpa sér í barnsnauð
ég heyrði það það var
kona ekki
langt frá sem að var sagt að það hefði einu sinni komið til hennar maður og beðið að hana að fara með sér
hjálpa konunni sinni hún gæti ekki fætt nema það kæmi þar mennsk kona til að fara höndum um hana og hún hefði gripið
og farið með þau með sér og og það var sagt að hún hefði
morguninn þegar hún vaknaði þá fannst henni að hún henni fannst hún taka skærin og fara með þau og leggja þau frá sér þegar hún kom heim aftur
en fannst þetta vera merki þess þetta mundi vera rétt sem hún fór með
og hún var oft búin að hjálpa bæði að taka á móti börnum og hjálpa skepnum líka og hún var mjög lagin
það hafi nú fylgt henni einhver blessun fyrir þetta
það var nú eitt það hafði nú trú á því að það
fylgdi því nú blessun ef að það gæti gert
fyrir huldufólkið eitthvað því til þægðar
það var nú oft talað um það
langrækið líka ef það snerist
en svo aftur eins eins ef það var með því þá átti það að vera því allt til góðs
þetta var nú svo oft talað um þetta og maður heyrði nú þetta
hefur nú verið nokkuð
en það er náttúrlega eins og annað með trúna hún hefur sitt að segja og það ekki svo lítið
en þú varst að segja þarna áðan um
prest sem átti að ferma já
ég heyrði það nú þegar ég var nú krakki þá heyrði ég það að séra baldvin sem var síðasti prestur hér á ufsum
hann hefði farið horfið oft á gamlárskvöld og
og það er steinn hérna fyrir sunnan ána og það var sú trú að hann hefði farið þangað til þess að finna
huldufólk sem átti heima í steininum
og einu sinni var sagt að hann hefði haft autt rúm við altarið þegar hann hefði verið eða ferma
og það hefði átt að vera fyrir þessi huldubörn hann hefði
að ferma þarna huldubörn og þau hefðu bara náttúrlega verið sést neinn
nema hann hann hefði séð þau náttúrlega en engir aðrir í kirkjunni nema plássið hefði bara verið ætlað þeim
við gráturnar
en svo er nú þetta náttúrlega eins og annað ég veit ekki hvort það hefur
nú eitthvað náttúrlega hefur nú verið hafður einhver flugu þóst minnsta kosti að það hafi átt að vera einhver fótur flugufótur
fyrir þessu hvort sem það hefur nú verið eða ekki
þetta var nú svo almenn þessi huldufólkstrú hérna áður
það þóttist sjá ljós og og ég heyrði nú sagt líka að já það hefði oft séð ljós hjá þessum steini
þarna fyrir sunnan ána
ég tel nú víst að nú sé enginn farinn að verða var við þetta
lengur það sé nú allt horfið með margmenninu
býst nú við því
voru nokkrir hérna
álagablettir hérna
heyrði nú um það
að það væru álagablettir mig minnir nú eins og ég heyrði það væri hérna úti í hólsfjallinu hefði verið
einhver sem að ekki hefði mátt slá
heyrði nú ekkert um það hérna niður frá þetta getur náttúrlega verið hérna fram í sveitinni frekar
verið einhverjir blettir þar
lengra fram frá
nú ekki heyrt um það hérna niður frá að það hafi nú verið neinn sérstakur blettur sem ekki hefur mátt slá
úr hólsfjallinu að það hafi verið einhver partur þar sem ekki mátti slá
grafnir fjársjóðir eða slíkt nei ég man nú aldrei eftir því að ég hafi heyrt neitt um það
en ég heyrði það einhvern tímann jú ekki hérna ég heyrði það að það hefði átt að vera hérna yfir hálshorninu
eða á hálshöfðanum hafði einhver grafið þar niður
einhvern fjársjóð eða fé
en ég veit nú ekkert hvað það
náttúrlega hafði nú aldrei neinn fundið það eða haft neinn hugmynd um hvar það væri
og svo getur það nú líka verið bara tilbúningur
ég veit nú ekki ég hef nú aldrei heyrt það neitt frekar ég heyrði nú einhvern tíma ávæning af þessu þegar ég var bara krakki
að það hefði verið einhver maður sem hefði grafið hér niður einhverja peninga
sem hann hefði átt hér úti
í höfða einhvers staðar yfir í hálshöfða
svo hef ég nú aldrei heyrt það náttúrlega síðan ég varð fullorðin neitt minnst á þetta þetta hefur horfið náttúrlega með þessum
aldri sem farnir eru
það er nú svo margt sem hverfur með því og horfið er í gleymsku allt saman og farið
en hvernig var með þessi hvernig var skal ég segja þér með
ja nú hafa náttúrlega menn verið hérna menn
fengist hérna við voru engin sjóskrímsli hér o ekki heyrði ég nú minnst á það ég heyrði
aldrei nefnt um það neitt en ég heyrði minnst á þorgeirsbola
hann átti nú að vera hér ganga hér ljósum logum þegar að þegar að þau voru krakkar pabbi og mamma til dæmis
ég man nú aldrei eftir honum síðan að ég að ég heyrði neitt um það eftir
ég varð fullorðin manneskja en ég heyrði oft talað um þorgeirsbola þegar að ég var stelpa
það var oft verið að tala um hann og ég man
mig minnir nú helst af öllu að pabbi segðist nú einu sinni hafa heyrt í honum
eitthvert baul hann var þá strákur og hann var
svoleiðis myrkfælinn eða neitt þannig
hann sagðist hafa farið þá þá var nú þá ekkert nema sjóbúðin hérna náttúrlega í láginni sem kölluð er þarna niður frá
það voru bara sjóbúðir þar sem að þeir áttu sjómenn og voru þar og héldu þar til en hann var þarna uppi á brimnesi og
og hann sagðist einu sinni hafa heyrt einkennilegt baul
og ég man eftir þessu að amma mín sagði ég man þó óljóst eftir því að guðrún
sem líklega hefur verið
brjóstveiki í þá daga
og hún var oft úti í fjósi
henni fannst það vera betra fyrir sig að vera í fjósinu og var það stundum
og ég man óljóst eftir því að hún var að segja frá því að að einu sinni hefði hún verið að úti í fjósi sem oftar
og þá hefði hún heyrt eitthvað koma
upp á fjósburstann fjósmænirinn og sér hefði heyrst það bara eins og það væri dregið
eitthvað eftir eftir fjósmænirnum og farið yfir hann
og hún taldi víst að það hefði verið boli
þetta náttúrlega
um það hvernig hann hefði
hvernig hann hefði orðið til bolinn
ónei ekki verulega það átti nú að vera einhver sending eins og var nú í þá daga oft talað um
og ég heyrði sagt að hann hefði getað breytt sér í ótal líki
hunda og ketti og allt mögulegt
dottið um hann í göngunum og svoleiðis
einhvern tímann heyrði ég nú sagt að rósa heitin á tungufelli sem var hér átti heima hér fram í sveitinni hún var þá
mig minnir að mér væri sagt að
að anna tengdamóðir mín hafi nú sagt mér það því hún var alin upp hjá rósu þessari á tungufelli
og hún hafði hefði það eftir henni sjálfri að hún hefði sagt það að hún var þá í syðra holti að hún hefði einhvern tímann
farið á fram á vökunni eins og þá var nú
og þegar hún fór inn aftur
datt hún um eitthvað í göngunum og hún fór af því að þukla svona fyrir sér því það var nú eins og allir vita ævinlega dimmt
í göngunum og þá fannst henni hún finna eitthvað lítið
liggjandi sem hún átti ekki von á að væri þar
og hún taldi það þá hefði trúlega einhver
og hefði farið að varð víst hálf svona bilt við náttúrlega