tiro-is/ismus huggingface dataset:
stærra tré heldur en vanalega heldur en heldur en þá hafði þekkst og alltaf betra efni bjálki
hann var eitthvað tvö fet á kant
alveg ferkantaður ekki man ég hvað hann var langur
aftur er það annar hellir inní staðarfjalli rannveigarhellir
það er alveg öfugt með hann ef að hann er mokaður út
þá verður sá sem að það gerir fyrir einhverju óhappi
en ekki hef ég nú sagnir af því
ég hef nú öngvar sagnir af því að það hafi verið gert og ekki sagnir af því
það hafi orðið óhöpp nokkur nokkur þess vegna þó er nú eins og mig minni
að það bóndinn á breiða sem var á breiðabólstað ja það er líklega snemma á átjándu öld
hann mokaði út hellirinn
eða lét eða lét moka hann út
og sá hann átti
breiðabólstaður eða breiðabólstaðarbæir eiga staðarfjall
og þess vegna hafði hann sauði sína þar á vetrin
en svo kemur snjóflóð um veturinn og tekur alla sauðina
og þessu var kennt um
ef ég man þetta rétt
ég man þetta rétt hver orsökin var að sauðirnir fóru
að hann hefði mokað út hellirinn
en hitt er áreiðanleg
hann tapaði þarna öllum öllum sauðunum hann var talinn heldur nískur þessi guðmundur
og einhvern tíma átti átti gestur að koma til hans að haustlagi
og hann var að borða
þóttist þá virtist þá ekki vera neitt viðbitið til annað en lýsi
og hann rak bitana
af matnum
sem hann lét uppí sig ofaní lýsisdollu
og allt heimafólk
það rak bitann ofaní sömu dollu bitan sín ofaní sömu dolluna
þá kom einhver gestkomandi þarna
og þá verður kall segir bóndinn guðmundur þarna sérðu nú svo sem
á breiðabólstað það er ekkert viðbitið til nema þessi lýsisdropi
en svo fylgdi það nú með sögunni svona sem hlakk
að hann hefði fengið viðbitið þegar hann fékk sauðina
í snjóflóðið
þeir bjuggu þá tveir bræður hér á
guðmundur á gerði en jón guðmundur á breiðabólstað ætlaði segja en jón á gerði
sennilega hefur verið einhver krytur á milli þeirra
það var fjárhús svona mitt á milli bæjanna sem að guðmundur átti jamm
en svo fer það að ske einn
vetur að lömbin í þessu húsi þau drepa fara að drepast á einhvern einkennilegan hátt
þau liggja liggja steindauð í í húsinu
og sér ekk sér ekkert á þeim
það var vinnumaður hjá jóni
sem hét konráð
konráð
svo verður það einhvern veginn uppi víst
hvort að konsi sagði frá því
eða kom því upp
að hann drap lömbin jón fékk hann til þess að drepa lömbin og á þann hátt
tók hann tók lömbin
stakk snoppunni undir bóginn á því og kæfði það þar
svoleiðis að það sáust engin ummerki
að það hefði hvurnin það hefði verið líflátið og þar kafnaði það
og af þessu mönnum er ég nú kominn já
af af jóni hann átti son sem þórarinn hét
og þórarinn átti
dóttir sem lússía hét
og hún var móðir föður míns hún var lausaleiksbarn
það er einn eitt kennileiti hér í klettunum
sem er kennt við þennan konráð
og var kallaður er kallaður konsakambur
það er þannig voru þannig staðhættir þar
að austan við þennan kamb er svelti sem heitir augnahellissvelti
en vestast í sveltinu er klauf í bergið
sem að fé fór sjaldan yfir en þó kom það fyrir
en ef það fór yfir klaufina
vestur yfir hana
sjaldgæft að það færi austur yfir hana aftur
og dagaði þar oft uppi
að það fer kind þarna vestur
fyrir klaufina í þessum kamb
en konsi hann stekkur yfir klaufina
og vestur í sveltið þar sem að kindin var og þá fékk hann nafnið konsakambur
eitthvað var það
einhver þjóðsaga var um það
að hann hefði farið á þeim tíma til hrollaugseyjar sem ekki þótti viðeigandi
hann hefur sennilega verið formaður þá
og var sagt að þetta hefði verið eitthvað eitthvað nálægt jólum
að þessi ferð sjóferð hans átti að gerast
og hann hefði verið settur í gapastokk á jóladaginn fyrir tiltækið
og til er vísa
um konsa í sambandi við hrollaugseyjaferð
en ekki þessa hrollaugseyjaferð
og hún er svona eitt sinn fór til eyja konráð nefndur maður er
selaslátt að heyja mánuður
af vetri var
sá hann kóp og sló til hans að bragði
en hann kippti sér af hans birkistaf eyði þetta tafði
nefnilega kópurinn enda var ekki að tefja við það að
flýja undan stafnum hjá konnsa
það fylgir ekkert sögunni hver hefur sett saman þessa vísu nei það fréttist ekki
en já jahá
nei það frétt ég hef engar sagnir af því
en eru þetta sagnir sem hafa gengið svona í ættinni
hver sagði þér þessar sögur manstu það nokkuð
þessar sögur já ja því þeir sögðu ég held faðir minn hafi sagt mér þessar sögur
þær lifðu hér einsog hver annar
umgangur á þessum bæjum
átti að vera eitthvað
áttu að vera nokkrir vættir í þessum hrollaugseyjum
nei nei nei öngvir vættir en í hrollaugshólum
þar var mikið af huldufólki
og það virðist ekki vera nein skreytni
lában jú jú það mátti nú segja að það væri nú nokkur álag konar álagablettur
í þessum hrollaugshólum ja það lá eiginlega blátt bann við því
að heyja í hrollaugshólum
eitt haust
eða seinni part sumars að þorstein fóstra konu minnar
honum fannst sig vanta fáa bagga til þess að fylla hlöðurnar hjá sér
svo hann fer og slær þennan blett slær þarna í hrollaugshólum en var alveg blátt bann við því að það væri slegið í hrollaugshólum
já já hann hirðir heyið og það verkast vel
en svo missir hann tvö hross um veturinn á ó eitthvað óskiljanlegan hátt
annað lá dautt frammi í hesthúsdyrum um morguninn þegar var var farið að gefa hrossunum
eitthvað milli þorra og þrettánda en hitt veiktist um haustið
á eitthvað einkennilegan hátt og
varð til þess að drepa sig sjálft það virt það var það
var nú byrgt í hesthúsi
það var sjáanlegt að það var alltaf að leita
hrossið að komast út
en svo var það einu einn einn morg eitt kvöldið þegar átti að fara að
þá var hann horfinn úr hesthúsinu og það var snjóföl á jörðu og var hægt að hno rekja brautina
og það lá að brautin lá að læk þar nokkurn spöl frá
og hesturinn var með hausinn á kafi í læknum
alveg eins og hann hefði stungið sér þar niður
í lækinn til þess að drepa sig sjálfur
og þessu var kennt um sem að þorsteinn sló í hrollaugshólum
þingeyingar voru hér á ferð ég held að það hafi verið suður þingeyingar ég man nú ekki hvort það voru hvorir það voru
þeir komu nú báðir þingeyingar þeir úr báðum þingeyjarsýslunum hér í bændaför
og meðal annarra gistu menn hjá benedikt bróður á kálfafelli
og þar á meðal var einn maður sem var sem
skrifaði honum aftur um vorið aftur
seinna um sumarið
og fer að segja honum frá þessu
að það hafi verið dul nokkuð dulrænn maður í hópnum
og hann hefði séð hóp
af af hul fólki vel búnu standa framan
undir austasta klettinum í hrollaugshólum
alveg eins og það stæði þarna uppábúið til þess að taka á móti gestum
en mörgum mörgum árum áður
þá er það kona úr öræfum sem að kemur eða kemur fer í
kaupstaðarferð líklega á papós þá
ég man eftir þessari konu og hún var hún var dulræn skyggn
og hún segir þegar hún kemur einmitt á þessar slóðir alveg á sömu slóðir
að þá hafi staðið hópur af fólki undir þessum kletti
sem að hún taldi að hefði verið
og þessar tvær sagn sögur virðast vera sagðar af
sannsögulegu fólki
og því ekki ástæða að rengja þær og ég veit að þessi kona í öræfum þetta var merkiskona
og hún sá fleira dulrænt heldur en þetta
hvað hét hún eða heitir hún hét guðrún held ég áreiðanlega
móðir bjarna sem að nú býr á hofsnesi
kona sigurðar sem bjó þá á hofsnesi mig minnir endilega hún heita guðrún og ég gisti einu
níunda júlí nítján hundruð sjötíu og níu
steinþór þórðarson bóndi á hala segir frá já ég ætlaði eiginlega að spyrja þig hérna
örnefni
hér á
um örnefni sem sagnir ganga um hér á
inní fjöllum
það er nú ekki í kasti gert að telja það upp nei ég var bara að hugsa svona um þessi örnefni sem
sem einhverjar sagnir ganga um einsog
nú en ekki önnur
ekki önnur örnefni ekki önnur örnefni nei
nei ekki önnur örnefni en þessar sagnir ganga um
nei neinei eigum við þá ekki að byrja hérna þá á tindunum fyrir ofan bæinn það held ég já sem að spá veðrinu
annar heitir sá eystri heitir gerðistindur
en sá vestri fosstorfutindur
og fosstorfutindur er hæsti tindurinn af þremur hérna í fjallinu þriðji
tindur heitir kvennaskálatindur og er vestast
og dregur nafn af lægð sem er í brekkunni
stutt ofan við þjóðveginn hérna milli breiðabólstaðar og reynivalla svona nærri miðja leið á milli bæjanna
og er kallaður kvennaskáli
en við seinni tíðar menn höfum nú kallað hann kvennaskál
en af hverju hann ber þetta nafn kvennaskáli
veit maður ekki
en við erum að giska á að hann beri kannski nafnið af því að þegar konur voru í heimsókn
frá reynivöllum og breiðabólstað gagnkvæmt þá gengu þær alltaf á leið hvor með annarri
þessa lægð
og af því höldum við að lægðin hafi hlotið nafnið kvennaskáli
dálít nokkuð djúp lægð þar uppí brekkunni
vel má vera að þær hafi se sest þar kannski á stundum er þær voru að skrafa saman
og fengið sér þá
afdrep undir góðri hæð sem þar er og gat verið logn þó það blési annarstaðar á
og af þessu viljum við nú halda að hann heiti kvennaskál
og tindurinn fyrir ofan heitir kvennaskálatindur hann er
hefur það einkenni fram yfir hina tindana hann er nú fyrst og fremst lægstur af
af þeim og svo er einstakur mjór strípur uppúr honum
svona til að sjá tvær mannhæðir en er eflaust meira þegar að því að honum er komið
bara mjór strípur
svo kemur fosstorfutindur austan við og hann er hæstur og hann ber nafn af kletti
er við rætur fjallsins og heitir foss
og hann dregur nafnið af því að í rigningartíð
þá safnast svo mikið vatn þarna í lægðina ofan við fossinn
að það kemur mikið vatn og fellur í einum fossi fram af klettinum
og þar af dregur hann foss nafnið foss
svo er í klettinum eða klettunum fyrir ofan fossinn svona heldur austanvert
tvær torfur
mér sýnist nú þær hafi nú mikið blásið upp í seinni tíð þessar torfur og þær eru kallaðar fosstorfur
og austanhallt efst í fjallsegginni er tindurinn
sem heitir fosstorfutindur
og ber þá nafn af torfunum
svo hé
austar
hérna beint uppaf bæjunum á að vera beint uppaf gerði er tindur sem heitir
gerðistindur
og honum fylgir sú náttúra
ef að rigning er í aðsigi þá hrapar úr honum alveg og alveg óbrigðult
en úr fosstorfutindi á að hrapa og hrapar þegar þurrkvon er
hann er ekki alveg eins öruggur eins og gerðistindurinn
en það má fylli fyllilega svona gefa honum gætur
já já þetta gekk allt vel
já svo er austan við gerðistindinn dálítill flái í fjallinu
alveg klettalaus
ég veit nú ekki hvað breiður upp og niður
hann er dálítið dálítið breiður
og dálíti dálítinn spöl austur í fjallseggina
hann er alveg klettalaus
en dálítið grösugur dálítið gras í honum
og þar eru
einatt kindur á sumrin og haustin og og geta verið um allan tíma árs
þegar fé er í fjalli
svo kemur austan við sléttabotn
gengur niður frá honum að austan gil
sem heitir rótargil
og dregur nafn eflaust af hvannarót sem hefur verið í gilinu ég man það þegar ég var að fara í kletta
að það mátti alltaf sjá eitthvað af hvannarót í þessu gili
svo er það svona miðja vegu heldur nær sléttaleiti heldur en breiðabólstaðarbæjum
þar er hár strípur í fjallinu
svona miðja vegu í klettunum það er að segja í miðri hæð
hár strípur
og mjór sem heitir bergur
ekki veit ég af hverju hann ber hann ber það nafn
og norðan við þennan stríp er torfa falleg grastorfa
sem að kindur halda sig einatt á þegar þær eru þarna í fjallinu
en vestan við kvennaskálatind
gengur svona klettalítill flái eða flái með strjálklettum strjálrákum
sem heita flár
flárnar
svo er ég nú búinnað segja frá helstu helstu örnefnunum hér í klettunum ég er ekki að telja
sveltin sem eru hér þó má geta um eitt svelti
sem er framan í ja jæja það er eiginlega ekki svelti
en við eina torfu sem er gróin framan í gerðistindinn hann er alveg gróðurlaus niður fyrir miðju
það er aðeins ein torfa í honum smátorfa
og var alltaf kölluð
laugrungstorfa
en við viljum nú halda að það sé nú afbakað kannski úr lauguhrútstorfu
að það heiti lauguhrútstorfa
þó skal ég ekkert um það staðhæfa hún var alltaf kölluð laugrungstorfa
þessi torfa hún er falleg græn og
dálítil dálítil skriða útfrá henni
þetta er eiginlega eina gróna gróna eini gróni bletturinn
framan í gerðistindi fyrir ofan miðju
svo er náttúrlega mikið af sveltum sem að bera ýmis nöfn
einsog augnahellissvelti efra og neðra gærusvelti svarkollusvelti
dimmraddarsvelti
borgusvelti af hverju heitir það borgusvelti vita menn um það nokkuð það heit dregur nafn
af því að það var vilborg vinnukona á sléttaleiti hér í seinni tíð
hún átti á sem að fór í svelti þarna og af því dregur það nafnið
svo eru bíldubásar og básarnir grámosatorfa
það er nú einna fallegasti fallegast það er nú ekki beinlínis svelti en þó er féð tregt að fara úr því það er efst í egginni
stutt vestan við sléttaleiti
sléttaleiti þar efst
svo er stigasvelti
það er nú nútímasvelti
og dró nafn af því að það var ekki hægt að komast að að kindunum
við fórum svo með stiga
sem við reistum upp og gátum komist
að neðan til þeirra
en nú hafa strákar hér í seinni tíð þóst fara þetta alveg án þess að
vera að bera sleða stiga með sér þetta er nú framförin
klettamennskunni hér á breiðabólstaðarbæjunum
já rótargilshellir já fylgdi honum
já já fyrirgefðu
sjáðu til hvernig var hún aftur
hann var mokaður út
já ef hann var mokaður út einmitt einmitt
að endurtaka hana
nei já já
já en svo er nú eitthvað af láglendinu er það ekki eitthvað einhver
einhver örnefni sem að sagnir fylgja hérna niður á láglendinu
kannski bara ekki það er nú eiginlega ekki
en hvernig var það voru menn nokkuð svo ég spyrji þig nú pínulítið um þetta
um þetta fjall hérna fyrir ofan
voru menn fóru menn sér nokkurn tímann að voða í því
nei það hefur aldrei orðið neitt það
aldrei orðið neinn mannskaði eða nein meiðsli af þessum klettaferðum hér
og eru þó margar klettaferðir búnar að fara
en einu sinni hefur mér nú orðið einna verst við
og það var í breiðabólstaðarklettum
við vorum þrír í klettum þá
var ég björn steinsson föðurbróðir minn og bóndinn á sléttaleiti þorsteinn jónsson
við vorum að taka úr svelti hér ofarlega í klettunum austanhallt við bæinn
björn var látinn síga niður í sveltið til að handsama kindina það var lamb sem að hann átti
jú jú þetta gekk allt vel að handsama lambið og svo bindur hann lambið í
í streng streng sem að við áttum að draga og drógum lambið upp á
en þegar við erum búnir að draga lambið svona miðja leið
þá smokkast það úr bandinu hafði ekki verið nógu fast bundið
og smokkaðist úr því og það niður fyrir
en það þótti mér leiðinleg sjón að sjá þegar ég sjá sá lambið kastast klett af kletti
auðvitað dautt
andskoti brá mér illa
var eins og það sýndi manni
hvurnig gæti farið ef ekki væri nógu vel um búið þegar menn væru látnir
síga í svelti
hér í brekkunum jú þar eru mörg örnefni en eins og
borgarhvammur gerðishvammur
grámosagúll jaðar
mosar háumosar haukatorfa auðnuhvammur hvammur
grænhólar dýin
fátt sé nefnt og svo er nú ekki að tala um helghól en það er nú spurning sem við erum að velta fyrir
fyrir okkur af hverju heitir hann helghóll að vísu fylgir þjóðsaga
af hverju hann heitir það
en okkur þykir hún nú ekki meira en svo trúleg og viljum leita annarra sagna
en þjóðsagan er sú að á reynivöllum bjó bóndi sem helgi hét
en það er ekki getið nafn bændanna hér á breiðabólstaðarbæjum
en það var einhver ósátt á milli bæjanna út af ágangi því að löndin
lá liggja saman og ekkert sem að hindraði búsmala að ganga hvor í annars landi
nú ætla þeir breiðabólstaðarbændur
einu sinni að sitja fyrir helga þegar hann kom hér eitthvað austan úr sveit og drepa hann
og og jarða hann
stutt fyrir vestan helghól á sléttum bala þar
og er enn dálítil hæð
ég veit ekki hvað marga marga metra á lengd
svona þrjú fjóra metra á lengd og tvö þrjú á breidd sem var kallað helgaleiði
þar undir áttu breiðbælingar að hafa heygt
hrollaug hérna hann helga
tekið bát
og hvolft þar yfir hann
og þessi hæð hún var mjög lík í laginu og bátur
mjór til endanna fór svo breikkandi að miðju hvoru megin
allt var þetta talið rökstuðningur við það að sögnin væri sönn
að helgi hefði verið heygður þarna og
helghóll borið hans nafn
en við höfum nú rekið þarna niður í þessa hæð og ekki fundið neina skriðu svo það virðist að þessi moldarhæð sé
tilkomin af einhverju öðru
þú ert vilhjálmur vilhjálmur helgason er það ekki jú og hvar ertu fæddur
á brekku í mjóafirði brekku í mjóafirði og hvenær tuttugasta og sjötta september
átján hundruð áttatíu og átta
hvers son ert þú benedikt hann er benediktsson
hvers son er ég hvers son ert þú benediktsson og hvar ertu fæddur í mjóafirði
apríl átján hundruð áttatíu og níu já já já
það er víst satt
hvað var aðallega veitt þú ert fæddur í febrúar nei i september
þú ert heldur yngri nei eldri þú ert eldri
var ekki stundaður útvegur úr mjóafirði jú mikil
bátum
hvað voru þeir stórir
þeir voru svona sem kölluð voru í gamla daga tveggja þriggja
það voru svona tveggja þriggja og fjögra manna för og hvernig voru veiðarfærin
það var lína og handfæri lína og handfæri já hvað voru línurnar
venjulegast voru það þrjú bjóð og sjö strengir í bjóði
sem kallaðir voru þetta voru sextíu faðma langar línur þá það er að segja tuttugu
þrjú bjóð já hvað er
tuttugu og einn strengur tuttugu og einn strengur já já
farðu með þetta frá bíddu aðeins benedikt komdu
svo flæktist maður aftur úr mjóafirði sko um tíma þegar maður fór
það var venjulegast róið með þrjú bjóð á árabátonum já sjö strengja bjóð já og sextíu faðma strengi
það hefur verið já og þétt á milli já svona tvær og kvart alin á
verið svona stutt á milli já ha það hefur verið svona stutt á milli já þá var þéttur fiskur nokkuð þéttur og
og gott að hafa
flesta gott að hafa þétt krókaða línu já já
hvað var haft í beitu já það var helst beitt með það var náttúrlega síld var nú aðallega beitt en
af og til krækling og það var tálbeita alveg hreint alveg
besta beita sem til er það er kræklingur villi já já já svo eftir að leið á þá var ofurlítið farið að veiða kúskel til að
plægja kúskel til að beita með
eftir að á leið var beitt nokkru öðru
kom fyrir á haustin þá var beitt lungum og görnum úr kindum
og fuglagörnum þegar þær fengust og hnísugörnum ágætar fyrir ýsuna já fuglarnir
ágætar þóttu þær góðar fyrir ýsu
hvað veiddist aðallega hvað já ja þorskur og ýsa aðallega h
veiddust nokkrar fleiri
sótt fyrir skata og lúða steinbítur
og hlýri
þetta var það sem aðallega veiddist
á línu á línuna
hún var söltuð á eftir já
skyrhákarl eða bara
þurrkaður ha eða hertur
skyrhákarl eða glær hákarl
hvar var hákarlinn
hvar var hákarlinn grafinn hann var grafinn oní sand
og alltsvo oní fjöruna
það mátti ekki setja hann í mold en það var haft
var svo óhreinlegur nújá var haft var haft utan um hann já já
haft utan um hann skápurinn
venjulega en svo var nú alltaf látið ég man það nú ekki upp á hár strigi eða
utan yfir þetta var hann látinn heill
var hann látinn í heilu lagi hákarlinn þegar búið var að slægja hann nei nei
var hann skorinn
sundur já hann var skorinn sundur í stykki sko hvað var hann grafinn djúpt og eins var með skötuna náttúrlega að
hún var alltaf bara tekin af henni börðin eiginlega
og þaug sett í já sandinn eða mölina hákarlinn var grafinn svona eins og tvö fet niður
hákarlinn var skorinn alltaf upp já já já já og og settur
hvað var hann grafinn djúpt hákarlinn
það var nú ekki svo mjög djúpt
það var mætti
hvað mætti maður segja upp undir tvö fet var það nú held ég já alltaf alltaf það
fet þrjú fjögur fet nei ekki
það var gert
ein alin það var meira en ein alin
verið hálf önnur og tvær álnir sem var grafinn niður
það var kallaður ke
það var kæstur hákarl kallaður
látinn vera lengi hann var látinn vera nokkuð lengi
tvo og þrjá mánuði
látinn vera lengi
þetta að það færi úr honum
þetta kæsulykt sem var alltaf vildi verða af honum svo var hann bara skorinn upp í lengjur og hengdur upp í
upp í hjallana
látinn vera lengi eða
var hann var hann jafn lengi var hann látinn vera jafnlengi í í hjöllonum nei var hann látinn vera jafnlengi niðurgrafinn hvort sem það átti að vera
jafnlengi
jafnlengi já hvort það var skyrhákarl eða glerhákarl
já en skatan
skatan ég man nú ekki hún var nú ekki mjög lengi
hún þeir létu hana nú oft kæsast dálítið í fjöronum bara
það var oftast þannig
liggja sko á bryggjum eða svoleiðis
var hún aldrei soðin þó væri bara kæst ha var hún alltaf söltuð
söltuð á eftir
hún var aldrei soðin
soðin öðruvísi heldur en eftir að búið var að salta hana nei nei
á eftir þá fór þetta óbragð af henni úr henni
sem alltaf vill vera í nýrri skötu
hvernig var með þorsk þann þorsk sem saltaður var var og seldur í verslun varð hann ekki að vera af ákveðinni stærð þorskurinn já
nei nei hann var náttúrlega alltaf í þá daga þurrkaður
og svo þurrkaður fyrst saltaður og svo þurrkaður
leggja hann inn sko hjá kaupmanninum sem var þá var konráð hjálmarsson og
ýmist það var bæði þorsk eða málsfiskur
allur fiskur allur fiskur sem var yfir átján tommur átján þumlunga
var kallaður þorskur það var kallaður þorskur sko
nú já en frá átján niður í tólf
kallaður smáfiskur smáfiskur en hann var
gjaldgengur það var gjaldgeng verslunarvara fyrir því hvað var gert við allan þann fisk sem ekki var gjaldgeng
hann var notaður bara aðallega til
hann var bókstaflega skal ég segja þér hann var bara saltaður og kallaður bútungur
smáfiskurinn hann hefur ekki verið þurrkaður sá fiskur
saltaður þá gátu ekki gert eiginlega peninga úr
staflar af þessum smáfiski já já já
og hann var aldrei flattur sá fiskur nei nei nei
bútungurinn eða þessi smái fiskur sem ekki var verslunavara og ofurlítið þurrkaður stundum eða oftast nær eitthvað ofurlítið
svo var hann settur í stafla og geymdur bara og notaður fyrir manneldi til manneldis
heimilin náttúrlega notuðu það sem þau þurftu
en svo var hérna til dæmis á mjóafirði og hérna á fjörðunum að héraðsmennirnir hérna ofan af fljótsdalshéraði þeir keyptu þetta stundum töluvert
borguðu þeir það þeir borguðu það venjulegast með landafurðum venjulegast með landafurðum já
tólg og kindum eða þá tólg eða einhverjum svoleiðis
hvernig var með
þorskhausa voru þeir nýttir já þeir voru sérstaklega seinni part sumars þá voru þeir alltaf hertir
en en á vorin og eða á sumarin þá voru þeir bornir á tún hér
en þann tímann sem að til dæmis um sláttinn
þá var þeim safnað í forir og geymdir
var nokkurn tímann söltuð lúða
það man ég ekki eftir hún hefur alltaf verið hengd upp hún var alltaf hert þegar það var mögulega hægt alltaf hert já
voru þá hert hvernig voru hvernig voru gerð rafabelti það er ugginn
það er ugginn utan af já já og hvernig voru þau verkuð
það var nú til að þau voru gerð sjálfæt sem kallað var
það líktist
bara hengd upp já þau bara hengd upp
og látin látin gerast sjálf svona
úlnuðu náttúrlega
það þótti mér alltaf vondur matur
já þau eru það
en þetta er afbragðsmatur að borða þetta bara nýtt nýsoðið mér þótti
var allur fiskur soðinn sem ekki var hertur
var aldrei steiktur fiskur jú
það var steiktur nýr fiskur var steiktur stundum minnsta kosti eftir að ég fór að muna eftir ég veit ekki hvað
kann að hafa verið hvernig það kann að hafa verið áður
hvaða fiskur var reyktur
það var síld
var hún stundum reykt já
bara þorskur hreinlega það kom fyrir að hann var reyktur
en en það var ekki neitt teljandi samt það bara kom fyrir svona þú telur ekki
svo er já eg ætlaði nú að spyrja um hrognkelsaveiði á eftir sérstaklega en hvaða fiskar
úr sjó komu þarna aðrir við vorum upp þorsk ýsu skötu og lúðu og hákarl
náttúrlega fengið stundum löngu og keilu jú jú það fékkst en það hefur verið
fisk já alveg eins já
var ekki nýttur innmaturinn úr fiskinum jú sundmaginn sundmaginn já hann var nýttur hann var
verkaður og soðinn niður í súr
hann var soðinn og hellt í ílát eða í ílát
lítils háttar pressaður stundum
og svo var hann eða oft kannski pressaður lítils háttar svo var
þetta sneitt niður og látið niður í súr
hvað var gert með lifrina
hún var nú yfirleitt alltaf brædd en ekki alltaf til manneldis
henni var safnað í tunnur og svo var hún brædd á haustin til til
til sölu bara
lýsið var selt
var en svo var hún líka brædd ný til manneldis svona lítils hátt ar
notuð bæði eintóm lýsið var bæði borðað eintómt og svo í bræðing mikið
saman við tólg hvernig hvernig hvernig var hann
hvernig var bræðingur búinn til
það var það var brædd tólg
og sett saman við lýsið
eða lýsið saman við tólgina hvort maður vill segja þetta hefur verið brætt saman
svo var hann oft hrærður það var kallað að slá hann þegar þegar þetta var ekki alveg storkið orðið
hvað var haft annað út á hvað var haft á fisk
ja það var nú það var ýmist tólg sumir höfðu lýsi sérstaklega út á siginn fisk
að hengja upp og láta síga
tólgin verkuð á nokkurn sérstakan hátt
það var ekki gert það var aldrei gerður hér hnoðmör eða neitt svoleiðis eins og gert er fyrir vestan
ég veit ekki til að það hafi nokkurn tímann verið gert hérna austur frá
innmatnum á fiskinum það var kút maginn hann var stundum notaður
og hvernig var hann verkaður
soðinn svoleiðis og stundum og sums staðar var hrært rúgmjöli saman við lifrina
áður en hún var látin í