tiro-is/ismus huggingface dataset:
en hvað var gert við hrogn hrogn voru borðuð
venjulegast voru þau bara borðuð ný
var nokkurn tímann gert nokkuð úr þeim
það man ég ekki eftir
við láta benedikt heyra
hrognafiskur eiginlega búinn
búinn að gjóta sko
var á árabátum
segja þér á vorin stundum eftir að maður fór að fiska snemma
var hann voru þau orðin ansi léleg þau voru farin að verða
þetta var aðallega náttúrlega
hrognatíminn er aðallega sko í
seinni partinn á vetrin
eru ágæt alveg
byrja með
hérna þynnast þau og verða svo bara eins og glytta þetta er skænið utan um
er þá og þegar að springa já já
að verða þrjú og ég á eftir að fara ofan til bátanna sem eru að koma að
þú færð kaffi
var ekki veitt mikið af hrognkelsum þarna
jæja það er nú kannski ekki beint hægt
en það var dálítið átt við það samt
það var seinni partinn á vetrin svona
eftir að komið var fram í apríl þá fór að veiðast
og veiddist þó væri svona drjúgt stundum
rauðmaginn var borðaður nýr
nema reyktur stundum dálítið var hann saltaður áður en
nei ekkert saltaður lagður í lög
ja hann var lagður í lög og reyktur þannig stundum
eða oftast held ég reyktur í leginum eða
bara reykingarlegi sem fæst
væri hengdur upp í eldhús man ekki eftir því þó kann það að hafa verið
en hvernig var með grásleppuna ja grásleppan hún var nú borðuð dálítið ný stundum
þótti aldrei góð svo var hún látin síga það þótti betri matur
þá var hún flött
eftir endilöngu og skornir þverskurðir í hana og hengd svoleiðis upp á rá að að fiskurinn var látinn snúa út
var hún nokkuð söltuð nei nei ekki söltuð ekkert
svo hefur hún verið soðin
karfi hefur ekki veiðst
það var nú ekki teljandi það kom fyrir að það fékkst einn og einn karfi svona á línuna
og venjulegast held ég að honum hafi bara verið fleygt hreinlega jæja
karfar
og það var það var lítið um það má segja að hann var borðaður hann var helst aldrei borðaður þar sem ég þekkti til
var nokkurn tímann nýttur til matar skelfiskur
það vissi ég ekki til kræklingur eða
talað um það
nema þá ja ég heyrði talað um að einstaka menn hefðu gert það svona af gamni sínu
prófa þetta
sérstök veiðarfæri til að veiða á skötu og
og lúðu
þau voru það voru sérstök veiðarfæri notuð hér við það sérstaklega fyrr á árum áður en ég fór verulega að muna eftir mér það voru kallaðar haukalínur
þær voru með stærri krókum og lengra á milli króka
voru sáralítið notaðar eftir að ég fór að muna eftir mér aðallega eg heyrði talað um þetta
en en skötu skötu skata og lúða fiskaðist bara á á hérna þorskalínuna
ja það var nú með sérstökum útbúnaði fyrst var nú róið bara
og legið fyrir honum úti fyrir úti fyrir landi hér svo var hann líka veiddur á svokallaðan vað inná fjörðum
hákarlavað hvernig var
þessi vaðarútbúnaður vaður það treysti ég mér varla
þú hefur séð hákarls
þau færi sem notuð voru við hákarl er
ekki séð þau heldur nei nei ég var aldrei fór aldrei í hákarlasetu
beita var notuð
það var einhvers konar einhvers konar kjöt
selkjöt oft held ég en en tilreitt á sérstakan hátt það var látið liggja
í einhvers konar legi lengri tíma það var ákaflega sterk lykt af þessu
hefur meira að segja
það hafi jafn vel verið látinn spirítus í þennan lög hvað þá heldur og eitthvað fleira
einnig hef ég heyrt það að hafi stundum verið bara notaðir hundar sem var lógað til
að búa til hákarlabeitu úr þeim
en þegar veitt var á færi
þorskur já þorskur
útbúið ja
lengi fram eftir og allt fram undir bara núna síðustu tuttugu ár þá var þetta bara strengur venjulegur strengur
strengur með með blýsökku neðan í
og í gegnum blýsökkuna var var hérna teinn
svona eins og álnar langur teinn eða kannski vel það og sinn öngullinn í hvorum enda niður úr þessum teini
þetta var kallaður ballans
en raunar fyrst þegar ég man nú eftir allrafyrst þá var bara hafður einn krókur niður úr sökkunni
voru notaðar hneifar
voru stórir stórir krókar settir þar já þeir voru stundum kallaðir það ég heyrði það
annars var það ekki algengt nafn á þessum krókum hérna fyrir austan
eg hugsa að það sé frekar í öðrum landsfjórðungum notað
alltaf sakka alltaf sakka já voru engin orð önnur notuð ja ég hef heyrt mörg önnur orð
ledda og lóð og
það er algengt austfirskt orð bara sakka bara sakka já já
hafi verið notaðir
steinar nei ég man ekki eftir því
færið var sjaldan beitt
neinu það kom fyrir
að menn beittu kverksiganum úr fiskinu
en svo svo var það einkanlega núna á seinni árum
að það var farið að hafa
venjulegan línuöngul
neðan í handfærisönglonum og þá var beitt krækling á á litlu önglana
en svo náttúrlega alveg breyttist þetta þegar þegar þegar nælonfærin komu þá var þá var bara öngu beitt því að það
er það fylgja þessum önglum sem notaðir eru á nælonfærin eins konar beita
ljósabeita já það er einhvers konar já það mætti gjarnan nefna
en þegar þegar veidd var lúða á færi var þá beitt
ég ég vissi nú bara aldrei sérstaklega
það hljóp oft lúða á færi hjá
var nokkurn tímann notað hérna orðatiltækið að beita sig niður nei það hef ég aldrei heyrt hér notað þakka þér kærlega fyrir
víðimelur tuttugu og þrjú
tuttugasta og fjórða febrúar nítján hundruð sextíu og sjö valdimar björn
valdimarsson segir frá
já ég var nú víst búin að dragast á það þarna í
fyrra sinnið sem við töluðum saman að segja þér eitthvað lítillega frá sveitinni minni
sem að heitir eyrarsókn
eða skutulsfjörður mundum við alvegeins geta nefnt það í norður ísafjarðarsýslu
detta hérað skutulsfjörðurinn
takmarkast af svæðinu frá arnarnesi
og að hnífsdal
arnarnes að sunnanverðu og hnífsdalur að norðanverðu standast hér um bil á
þessi svæði
þarna arnardalur og hnífsdalur arnardalur að sunnan og hnífsdalur að norðan
fyrst hefi ég fundið arnardal
nefndan þar sem þormóður er á ferðinni sem flestir kannast nú við
og kemur
þarna að landi í arnardal er með vinnumönnum föður síns að fara út í bolungarvík að sækja skreið
dvaldist í arnardal nokkra daga var í tjaldi fyrst framan af og síðan á heimili
húsfreyjunnar
kötlu móður þorbjargar
kolbrúnar þarf ekki að rekja það lengra því þetta er skráð í sögum
næst er nefndur arnardalur
tólf hundruð fjörutíu og fjögur að mig minnir þegar að þórður kakali kemur í arnardal
og ræður þá
sigmund gunnarsson til að fara með ógnarbrandinn
í flóabardaga
sem einnig er skráð í sögur
þá líður alllangur tími þangað til að arnardalur finnst
skráður
mig minnir að það sé
næst um fjórtán hundruð sextíu og sjö
þegar sólveig björnsdóttir dóttir björns
þorleifssonar og konu hans ólafar ríku
tók við örfum sínum þarna vestur frá áður nefndur
arnardalur
solveig þessi
sat um
all langan tíma í bolungarvík og eignaðist þar að minnsta kosti sex börn
með jóni þorlákssyni skrifara sínum og veit ég ekki betur en að öll þessi börn eftir því sem að ég hef nú athugað
hafi alist upp í ísafjarðarsýslu eða á vestfjörðum
en það vissi ég ekki fyr en fyrir örfáum árum
og má fullyrða að þessi ætt okkar
sé vafin þarna inní
og nóg um það
nú næsti bær þar fyrir innan heitir kirkjuból
eru takmörkin á milli arnardals og kirkjubóls
við bás einn sem nefndur er merarbás
en básar þessir eru á hlíð sem kölluð er kirkjubólshlíð og er þekkt fyrir
það sem nefnt er básaveður
merarbás ekki hefi ég nú
örugga vissu fyrir því en ég sé það í íslenska fornbréfasafninu þetta nafn
merarbás
annars eru það nefndir bara básar þarna
eiginlega held ég tveir básarnir
en þetta eru landamerkin milli jarðanna
ég held það sé fjórtán hundruð níutíu og fimm
sem ég sé getið um það að rekið hafi hvalur á kirkjubóli
og kom mér það undarlega fyrir að hvalur hefði rekið inn á kirkjubóli
en þá fór ég
að athuga það
að kirkjuból nær í raun og veru út
þessum básum
svo það gæti verið að hefði rekið hval þarna á hlíðinni
ég man ekki til annars að ég hafi annarsstaðar séð að það hafi rekið hvalur þarna við skutulsfjörð
en tilefnið mun vera það
að getið er um þetta
að eitthvað fimm eða sex árum seinna eða í kringum fimmtán hundruð til fimmtán hundruð og eitt
er getið um málaferli sem hlutust út af þessum
þessum hvalreka og er það aðallega vegna ýms
sem að búandinn hafði notfært sér af hvalnum til dæmis seymi
en en það voru sinar úr hvalnum sem munu haf verið raktar upp og notaðar sem
þráður eða til þess að sauma með og var víst dýrt á þeim árum
var nokkuð seymi notað
jú ég heyrði nú talað um seymi
þegar var verið að sauma skinnklæði
en skinnklæðin voru þannig að það var brókin hún var þannig
endann eða undir skóinn ilina að það var lagt á milli tvöfalt skinn
skinnið yfir náttúrlega báðumegin við þetta og saumað
það var kallað seymi
það sem þeir höfðu
reglulega sterkt sem þeir höfðu til þess að sauma þetta með
og leggir hafðir til þess að draga í gegn
draga þetta í gegn
og ég sá að þeir tönnuðu þetta karlarnir þegar þeir voru að sauma þetta til þess að fá það víst nógu mjúkt
en þair gátu gengið svo frá
þessu með brækurnar að þær voru pottþéttar alveg
láku ekki þegar þetta miðseymi var haft sem kallað var
en svo er það eitt með kirkjubólið
að það er sextán hundruð fimmtíu og sex
það kemur þetta fyrir sem að
sem að nefnt er
brenna þeirra kirkjubólsfeðganna
það voru jónar tveir feðgar sem voru brendir þarna
á báli
voru nokkrar sagnir til enn um það þegar þú varst að alast up svona hjá gömlu fólki
var nokkuð talað um eða minnst á það
og það mundi vera réttast líklega að ég færi nei ég var nú meira að hugsa ég var nú meira
nú meira sko að hugsa um það sem að
stendur skrifað þarna heldur hvað þú heyrðir fólk minnast á
þú varst eitthvað að tala um brenndu feðgana um daginn já já ég var að tala um það um daginn ég hef það einhversstaðar
lítillega uppfært
ég skal kom að því seinna að geta um það við þig
en það var þetta sem við vorum að tala um jörðina kirkjuból
það er fyrst sem að ég hef fundið nefnt um kirkjuból að það
að þar hafi verið hálfkirkja sem þeir kölluðu
hjá kirkjubóli
eða eigandi að kirkjubóli var eftir því sem ég best veit fyrr á fimmtándu öldinni
jón nokkur ásgeirsson sýslumaður okkar þarna
og erfði þetta eftir hann dóttir hans guðfinna
en sonur hennar var sturla þórðarson sýslumaður og
rétt fyrir fimmtán hundruð en átti hana stutt því að hann seldi hana
í kringum fimmtán hundruð
einum
af ættinni okkar sem hét narfi sonur jóns einarssonar
murta
en murti var engin nefndur eins og við höfum heyrt nema sá sem hét jón það fylgdi alltaf jóns nafn með murtunum
en murtarnir eru lengi nefndir þarna við ísafjarðardjúp
narfi þessi jónsson hann keypti kirkjuból um fimmtán hundruð og sonur hans jón narfason
narfason hann er víða skráður og held ég það sé óhætt að segja
að ættingjar hans eða murtarnir
þeir hafi verið eigendur að kirkjubóli
að minnsta kosti í þrjú hundruð ár það er óhætt að
fullyrða það þeir hafi verið eigendur að kirkjubóli í yfir þrjú hundruð ár
og þessir jónar jónssynir sem að þarna voru nú brendir
þeir voru komnir ábyggilega af þessum
narfa og jóni murta narfasyni það er enginn efi
mjög svo
hressilegir menn eftir því sem sagt er frá í sögum
jafnvel sjálfur
séra jón magnússon á eyri
segir eitthvað á þá leið þó þeir hafi verið svona hressilegir menn
bjartir yfirlitum með krúsað hár
þeir nú verið þessir djöflar sem þeir
verið eða eitthvað á þá leið
jæja þá er víst nóg búið að segja um þetta næsta jörð þarna fyrir utan
er svo tunga í skutulsfirði
talað er lengi um tunguþing og á tunguþingi
voru þeir dæmdir þessir jónar feðgar í skutulsfirði
annars var það um þó nokkuð langan tíma að ég held sem að
þessar sveitir
eyrarsókn og hólssókn í bolungarvík voru taldar í vestur
ísafjarðarsýslu náði þá vestur isafjarðarsýsla að arnarnesi
að hólssókn
ísafjarðarsýslu
norður ísafjarðarsýsla byrjaði þá ekki fyrr en við arnarnes og svo áfram inn með djúpinu
ég minnist þess að hafa lesið um
deilur út af skógum þarna í tungu
þar er nefndur eyrarskógur og mun það vera skutulsfjarðareyri sem átt er við eða prestssetrið þarna á
sem að við almennt núna nefnum tunguskóg svo er nefndur annar skógur skógur
botnsskógur hann mun hafa verið ofar þarna og er talið að kirkjuból hafi átt þann skóg
skógarleifar eru enn þarna við
skutulsförðinn okkar
allmiklar þarna einmitt á sama stað
og hefir ekki tekist að brenna það alveg upp eins og víðast á landinu
já þá þá er það nú eyri
jú við höfum nú nokkra sagnir af eyri og
það hefur víst
komið það eru einhverjar sagnir um það að kirkjan á eyri hún hafi verið
rænd það hafi verið ráðist inn í kirkjuna og og stolið úr henni ýmsum
dýrum munum
veit ég ekki vel hverjir það mundu hafa átt að vera en
eitthvað hefir það nú verið í kring um fjórtán hundruð eða á fimmtándu öldinni
nú svo er það hnífsdalurinn
hann hefur á þeim sjötíu árum verið nefndur fremri hnífsdalur og neðri hnífsdalur
neðri hnífsdal
það mun hafa verið í kringum
þá er í fylgd með honum fylgikona hans sem nefnd er helga tómasdóttir
að oddeyrargötu tuttugu og fjögur júlíus jóhannesson segir frá
það var víðvíkjandi þessum mat sem ég var
við áttum heima þá á ytri varðgjá
já inni á syðri varðgjá þá bjó bóndi sem hermann hét já bjó góðu búi þar
en sigling hafði ekki komið um vorið fyrr en komið langt fram á vor
og veit ég nú ekki af hvaða sökum það var því ég man ekki eftir neinum ís eða
þvíumlíku
en einn morgun þegar að við komum á fætur á ytri varðgjá þá sjáum við að það er komið seglskip inn á
til handa og fóta pabbi minn og jóhann bóndi sem ég var að segja frá áðan
þeir ruku af stað
þá var allt flutt á bátum í land og borið á bakinu úr bátunum og upp í pakkhúsin
en við höfðum ekki smakkkað grauta eða brauð á ytri varðgjá
ég man ekki hvað lengi en ég gæti trúað að það hafi verið í tvo mánuði
sem við höfðum ekkert svoleiðis engan kornmat en við höfðum alltaf nógan sjómat
og mjólkina og skyr
frá sumrinu áður sauðaskyr eða svoleiðis
rjúka á stað þarna á bátnum og fá strax vinnu
eltiskinnsskjóðu undir hendinni
og í skjóðunni var rúgmjöl
og hann býður þeim mömmu minni og sigríði konu jóhanns
að lána þeim þetta þangað til að karlarnir koma úr kaupstaðnum aftur
nú vissi hann vel að þetta var
til áður og aldrei hafði hann boðið bað fyrr en hann sá fram á geta fengið það borgað
ég þekkti þennan hermann lítið og
hef ekkert af honum að segja ég held hann hafi verið bara góður karl
en jú jú þær vilja þiggja þetta konurnar og það er settur upp
pottur
og soðinn vatnsgrautur mjölgrautur handa okkur við vorum sjö börnin
þarna á báðum búunum
og ég man svo vel eftir þessu
við krupum á eldhúsgólfinu meðan hann var að sjóða grauturinn og bium voðalega
armadd yfir hvað hann þurfti mikla sudu svo er komið að því að potturinn er tekinn og borinn inn í
fast í huga mínum
að ég man hvernig krókarnir voru sem þar báru pottinn á á milli sín ég man vel hvernig
ég held ég geti smíðað þá
og það var farið með pottinn inn á settur inn á búrgólf
svo var eitthvað svolítið eftir af mjölinu og bar bökuðu kökur á glóðinni
og við fylgdum beim eftir krupum á gólfinu öll eins og systkin
svo er það nú búið og nú fer allur skarinn inn í búr
þá kemur það upp að það hafi dottið
helvíti stórt moldarstykki úr tjafinu og beint ofan í pottinn
grauturinn var út um allt gólf en potturinn var fullur af mold
þá sprakk blaðran
var nú grátur og gnistran tanna
en svo um nóttina erum við vakin
þá voru karlarnir komnir
að handan og pabbi sagði að það hefði verið byrjað á því um morguninn að flytja rúgmjölið úr skipinu í
bakaríið schiöthsbakarí
gamli shiöths altso ekki
ekki sá sem átti bakaríið síðar og bakað rúgbrauð
þeir komu
nú stutt hérna inn á pollinn
og við voryum vakin
gefið heitt rúgbrauð þá var ekkert smjör til svo við fengum tólg við og
það er líklega einhver sá besti matur sem ég hef smakkað um mína ævi
af hinum ættmennum þínum af hinum
við höfum verið að reyna feðgarnir að
ná þeirri ættartölu það endaði með því að við týndum einum ættlið
höfum hvergi fundið hann
en það kom maður vestan úr skagafirði
flutti hér inn á eyjafjörð sem þorsteinn hét
hvers son hann hefur verið veit ég nú ekki
en hann byrjaði sinn
búskap hér á jörð sem kölluð er öxnadalskot
blómsturkarfa það
er grænahlíð eða ég man ekki hvað það heitir
hann byrjaði þar búskap
og bjó þar ég veit nú ekki hvað lengi en hann átti son sem bjarni hét
svo flutti þessi þorsteinn í
og þaðan í sustaði
en bjarni sonur hans
flutti í guðrúnarstaði það er í eyði núna
og þaðan fram í sölvadal
að draflastöðum
í sölvadal fór að búa þar þessi bjarni
þessum þorsteini týndum við á
fundið hann síðan
hvað hefði orðið um hann
þessi bjarni
hann flutti frá guðrúnarstöðum og í draflastaði já giftist þar
og eignaðist talsvert mörg börn
þar á meðal son sem var skírður jón
og þorstein
þessi þorsteinn hann gerðist verslunarmaður
strax strákurinn var alltaf að versla með allt mögulegt
og seinast flutti hann burtu austur á austfirði
og þar varð hann svo ríkur að hann varð ríkasti maður á austfjörðum þessi þorsteinn
jón bróðir hans
bjó á draflastöðum
og var almennt kallaður digri jón
hann hafði íþrótt sem að ég hef ekki heyrt að neinn
sem hér hefur verið
hafi haft að undanteknum honum
og hún var sú að það stóð ekkert vatnsfall fyrir honum hann hann hérna skreið í botninum
þetta er nú lý gilegt en þetta er satt
hérna út frá því get ég sagt þér tvær sögur af þessari íþrótt hans
hann var drykkfelldur mjög þessi jón hagyrðingur
og hann orti þetta um sjálfan sig
girndin þjónar geðs í tröðum gota um fróni þenur sinn digri jón frá
frá draflastöðum dreitti flóna höfðinginn
á næsta bæ á móti draflastöðum að
austanverðu í sölvadal þar er bar sem nú er í eyði hét anastaðir
þar bjó bóndi sem að stefán hét
og það er ekki lengra á milli bæjanna það er djúpt klettagil bara á milli
og eftir því fellur þessi núpa
en það er ekki lengra á milli að svona í hægu veðri þá kölluðust þeir
milli yfir gilið
bændurnir
svo kemst jón
að því að stefán ætlar í kaupstað
hann var altso langafi minn
afi pabba míns
taka það fram þessi digri jón
og kallar til stefáns og biður hann að lána sér nú kút
og kaupa fyrir sig á hann kútinn
jú jú það var nú vel hægt
svo fer karl í kaupstað og þegar að jón gamli sér að hann muni kominn
þá leggur hann af stað ofan í gil þá var
áin í vexti en í miðri ánni stendur geysilega stór steinn eða klettur
karl hefur engar sveiflur
því hann stingur sér bara í ána og það gengur allt saman vel þó langt var
fór heim í anastaði en svo varð þeim sú skyssa á
körlunum að þeir fóru að súpa á kútnum það var kominn borði á hann
þá leggur jón gamli á stað þegar hann stingur sér á botninn þá dregur kúturinn hann upp
en hann er kominn þó það langt að hann nær í klettinn
veit karl ekkert hvað hann á að gera
kútnum vildi hann ekki fleygja hann vildi ekki drepa sig fyrir hann heldur
gat einhvern veginn fjötrað kútinn við skrokkinn á sér
hann hafði báðar hendur lausar
og fór það sem eftir var
kom með kútinn inn á draflastaði
hin hin sagan sem
ég heyrði af honum
þá þá var verið að varða fjöllin hérna suður
frá eyjafirðinum og suður byggja vörður vegavörður eða svoleiðis
þar koma þeir að
á sennilega hefur það verið þjórsá
ég er nú ekki svo kunnugur að ég er hræddur um að það hafi verið einhver
hér spræna úr henni þjórsá
þeir komust ekki yfir
með nokkrum ráðum
og það er sendur
og karl fer suður og hann skríður yfir ána og heldur áfram að hlaða vörðurnar svo komu
heyrt af karlinum
og ég hef nú heyrt fleira en
fleira en þessar af honum en ég man þær nú ekki
ýmsu að segja frá
og þessi digri jón hann átti son sem jón hét og það var faðir pabba
sá jón
hann var afi minn
ég man nú ekki fleira að segja frá honum
þeir voru ákaflega ákaflega skrítnir í vexti ég man svo vel eftir afa mínum jóni
föður pabba
þeir voru skrítnir í vexti þeir voru frekar lágir
en alveg reknir saman
pabbi minn átti bróðir sem helgi hét þeir voru báðir með hærri mönnum
þreknir ákaflega
heyrðirðu ekki alls konar svona sögur af
draugum og huldufólki og öðru slíku jú ekki
ég heyrði það náttúrlega ég var ekki mikið fyrir það gefinn nei
þó gat ég ekki annað þegar ég var strákur þá var ég lánaður burtu
smala
og var látinn sitja yfir ánum dag og nótt
svoleiðis fjallið það var djúp skál í fjallið stór skál og mikil
svona bithagi
og í miðri skálinni stóð klettadrangur
ég var vanalega með ærnar í þesari skál
svo var það eitt kvöld að ég var eitthvað lasinn
bað húsbónda minn að lofa mér að hafa ærnar inni fyrri partinn um nóttina skyldi láta þær snemma út að morgninum
misstu ekki bit
og hann hafði nú ekkert á móti því en svo var bróðir hans þar og okkur kom illa saman strákunum
og hann spillti því þessi bróðir hans að ég fengji að hafa ærnar inni
svo ég fór með þær og það var þoka og norðan nepjukuldi hálfgerð rigning
og mér
leið eitthvað illa svo ég fór upp undir drangann og legg mig þar út af og steinsofnaði
svaf alla nóttina
morguninn þá dreymir mig það að mér þyki ég sjá huldukonu eða konu koma út úr klettinum
og hún gengur þarna til mín og segir við mig nú áttu að fara að þér er nú óhætt að fara að vakna
að hafa saman ærnar þínar þú þarft nú ekkert að flýta þér þær eru allar á beit hérna út á vothömrunum
það voru klettar þarna í fjallinu sem að
vothömrunum
ég hrekk upp og mér sýndist ég bara sjá hana ganga burtu
stökk á fætur sá ekki eina einustu rollu nokkurs staðar
hleyp af stað og af því hún nefndi vothamrana þá hleyp ég nú í þá áttina þetta reyndist alveg rétt þar voru ærnar með tölu
nú trúði ég þessu fast að þarna væri huldukona
og nú var um að gera að koma sér vel við hana vegna ánna svo ég hafði nú alltaf mat með mér til næturinnar
og lét alltaf matarskjóðuna upp undir klettinn og sagði góða sagði góða kona þú mátt eiga matinn minn ef þú pasar ærnar
en af hverju sem það hefur verið þá vantaði mig aldrei rollu um sumarið
en aldrei
aldrei varð ég var við hana meir
þetta er nú það eina sem ég hef orðið
en heyrðirðu ekki sögur um þetta voru ekki
enn það er enn
svoleiðis þarna það eru vissir blettir sem að
eru einhverjir álagablettir
svo var nú lengi vel trúað að það væru draugar hérna fram á kannski fleiri en einn líklega tveir
fram á stórhólsleiti sem kallað er en ég hef nú enga
hvernig það er en ég veit að það er satt að
það hefur oft komið fyrir að hestar hafa fælst þar
á þessu leiti og það er sagt að þetta séu bræður sem drukknuðu í eyjafjarðará þarna undan
leitinu
var bóndi frá norðfirði sem jóhannes hét
hann datt af baki þarna utan í leitinu og hesturinn hefur dregið hann
og hann fannst þar dáinn jóhannes
og sennilega hefur hesturinn fælst
það er nú svo stutt síðan að hann dó að ég man eftir honum
en svo getur það hafa verið líka að hann hafi verið drukkinn og dottið af baki
en ég heyrði það þegar ég var strákur að það voru ýmsir sem að sögðu frá því að hestar hefðu felst parna
á þessu stórahólsleiti
svo náttúrlega var nú heyrði maður nú það var nú
verið að hræða okkur krakkana á draugum og öllu mögulegu ég var aldrei neitt gefinn fyrir það
og ég var eiginlega aldrei myrkfælinn
sumir voru það svo þeir þorðu ekki bæja á milli
samtíða þegar ég var unglingur
sem var afskaplega myrkfælinn hann leið ósköp mikið með því auminginn
hvaða draugar voru hér svona frægastir
hleiðargarðs skotta
gengu ekki einhverjar sögur um
nú ekkert svoleiðis
ha jú jú hún átti að vera bundin hingað og þangað og alltaf losnaði kerling
og hún er sögð ég held að hún sé sögð við lýði ennþá en hún er víst gengin upp að hnjám
heyrðu ég
ég hérna ég veit ekki hvort við
það á
við fórum einu sinni við vorum sendir einu sinni tveir svona stráklingar jæja hann
var nú rúmlega tvítugur og ég var á sautjánda árinu og við vorum sendir
að vori til það var vorið nítján hundruð og sex snjóavorið mikla
en mig langar til að spyrja þig meira
í firðinum
ég get lítið sagt af því kanntu ekki einhverjar sögur af þorgeirsbola
ljósum logum hér ja hann átti nú að ganga ljósum logum hér og
digri jón á draflastöðum var dáinn
þá tók við búi bar tengdasonur hans
sem hét gunnlaugur
hann þóttist alltaf vera að sjá
verið eitthvað á taugum á karlinum
hann stökk stundum um
túnið á draflastöðum og barði með heypoka eða kálfskinnsbuddu alltaf í kringum sig
þá þóttist hann vera að reka þorgeirsbola og þá var
húsavíkur skotta
sat á húðinni
og það endaði vanlega með því að jón gamli afi minn hann var
þá á dráflastöðum líka en hann bjó þar ekki
hann tók hann og hélt honum í bóndabeygju þangað til að rann af honum þetta æði
var sonur þessa
gunnlaugs
hann hét júlíus
og þeir voru mjög
á líkum aldri faðir minn og þessi júlíus þeir voru sko
systkinasynir
og einu sinni þegar þeir voru litlir drengir þá
þetta er nú haft eftir júlíusi í hvassafelli það var hann sem að
og það var einu sinni þegar þeir voru litlir drengir þá voru þeir að leika sér inni í baðstofu og þá vissu þeir ekki fyrr til en að
þessi saga er nú höfð eftir júlíusi ég kann hana eiginlega ekki
strákar urðu hræddir
amma mín hét guðrún
hún kom stundum niður að þessu og
bjargaði strákunum þegar þeir voru komnir upp í rúm
og rak skottu í burtu
já já ég skal segja þér að það eru náttúrlega ótal ótal ævintýri sem að
ég hef sjálfur lent í ég get til dæmis sagt þér að