tiro-is/ismus huggingface dataset:
þetta náttúrlega sjá allir að sigfús mundi ekki hafa látið hana fara frá sér á þennan hátt
en svo var það vísa jóhannesar menn greinir nú nokkuð á um það hvernig
hún er rétt hún er um prest líka hún er svona
mikið er hvað margir lof ann
menn sem aðeins hafa séð rann skrýddan kápu krists að ofan
klæddan skollabuxum neðan
hún er höfð á á ýmsa vegu bæði svona og svo er hún líka
höfð þanni
aldrei hafa séð ann skrýddan kápu krists að ofan klæddan skollabuxum neðan
en úr því að ég
er farinn að segja þér vísur svona sem gerðar voru um presta um
það vil ég nú ekkert um segja það er nú leyndarmál
skal ég segja þér urðu til þarna á völlunum einu sinni vísur
um prest þá var séra magnús í vallanesi sem var virðulegur prestur og ágætur og einn af mestu
athafnamönnum hér á austurlandi á þessari öld
meðal annars þá tók hann stundum að sér að verja eða sækja mál þó að hann væri nú ekki lögfræðingur
en hann hann þetta var bráðgreindur maður og og hafði náttúrlega
mikið inngrip í lögfræði og annað þess háttar ekki síður heldur en aðra hluti
en það reis einu sinni
mál hér
út af húsi á seyðisfirði sem var kallað skaftfell
það er ennþá til það var kallað skaftfellsmál en þetta mál
reis út af eignarétti á húsinu sem ég vissi
ekki alveg upp á hár hvernig var nú varið
en séra magnús hann tók að sér að verja málið eða sækja fyrir
menn hér úr héraði sem að töldu sig hafa eignarétt á húsinu
en aftur var það annar á seyðisfirði sem að að
það sama það var sjálfsagt veð fyrir ein hverri skuld eins og menn þekkja nú nú til dags
en svo var séra magnús hann var þannig að eins og
bæði prestar og hreppstjórar voru í þá daga þeir höfðu nú höfðu nú svona yfirskegg og
og svo hökutopp misjafnlega var hann nú stór prestarnir höfðu hann nú svona heldur stærri heldur en hreppstjórarnir
en svo kemur að því að móðurinn fer að verða annar menn fara að raka sig
og það vill til að séra magnús hann er á seyðisfirði í þessu
málaþjarki en þegar hann kemur heim þá er hann
þá verður til
vísa hún er svona verður til þarna á völlunum hún var aldrei feðruð og það skiptir engu máli
vísan er svona mikið flókið
málahregg mæddi prestinn héðan af því missti hann allt sitt skegg ofan bæði og neðan
svo var nú ekki meira um þetta en en málaferlin héldu nú áfram
og en séra magnús hann tapar málinu
þá þá verður til önnur vísa hún er svona
drýldnum klerki vallaness aftur má hans aukast skegg en álitið hvar spyrst til þess
þú ekki fara með hana fyrir mig við skulum láta
af því ég minntist nú á sigfinn mikaelsson þá þá hérna
dettur mér nú í hug að lofa þér að keyra eina eða tvær vísur eftir hann
það var svoleiðis einu sinni
það var á þeim tíma sem að verslun var eiginlega öll sótt á seyðisfjörð
og þangað komu menn nú að af öllu héraði og ofan af jökuldal
og langar lesta ferðir því að það fór nú vika í ferðirnar fyrir þeim sem að lengst
fórum nú venjulega ekki nema tvær ferðir á ári en á seyðisfirði var þá þetta
skaftfell sem þá var gistihús og þar
gistu menn nú og og fengu nú aðra fyrirgreiðslu
einu sinni var það að að það voru margir menn staddir á seyðisfirði og voru þarna í í skaftfelli
var jón
snæland snædal snædal fyrirgefðu snædal hann var nú
þarna af jökuldalnum
var frá eiríksstöðum í jökuldal hann var ákaflega
mikill gleðimaður hann var hrókur alls fagnaðar alls staðar hann var söngmaður mikill og
og hélt alls staðar uppi svona gleðskap þar sem hann var
best að skjóta því þarna inn í að þessi jón
hafði afi hans hafði verið
vilhjálmur sem að lenti í kast við kristján fjallaskáld úti á vopnafirði
vísur til af í tilefni af því til dæmis þessi vilhjálmur hann
sá einu sinni fjallamenn
nokkuð marga vera að þvo innan úr kindum þar niðri í fjörunni
þeir höfðu verið að lóga fé sínu þar og
og hann sér að þeir
þeir eru að þvo vambir þar og þess háttar eins og menn gerðu nú og fluttu heim með sér þegar að slátrin voru flutt heim
og þá kastaði hann fram þessari vísu
ataðir í aur og skíti og allir farnir í víti
vildi þá nú svona til að kristján fjallaskáld hann var einn af þeim og svaraði strax
og það er hann svaraði á þennan hátt
vilhjálmur oss vinarkveðju vandað hefur
viðmótsblíður
refur vopnafjarðargáttaþefur
en af hverju hann kallaði hann vopnafjarðargáttaþef
veit ég nú ekki
en svo er það á seyðisfirði að þarna eru komnir margir héraðsmenn
á gistihúsin og jón var þar einn og hann var nú
eins og ég hafði áður sagt hrókur alls fagnaðar alls staðar og og var nú að halda þarna
uppi gled skap en svoleiðis var háttað þar að það voru tvær sam liggjandi stofur
og menn voru í báðum stofunum en en voru dyr á milli og jón hélt sig þar og talaði svona við menn á
beggja megin
en þá kemur inn sigfinnur var þá ungur maður og
en sigfinnur var mikaelsson en mikael faðir hans var gellisson
en þegar að sigfinnur kemur inn þá
jón hugsaði nú sem svo sigfinnur var nú
ekki síður gamansamur og og góður félagi
jón jæja
við verðum þá ekki gellislausir í kvöld þegar að
þá segir iy kemur þessi vísa hjá sigfinni
jón er án efa orðheppinn og ekki refum fráskilinn
fráskilinn en leikur gefins glöggt ég finn
af því að hann var þarna í dyrunum
kallar að vilhjálmur kallar hann gáttaþef
hann kristján já já já já
og í tvennum skilningi náttúrlega þetta að standa í dyrum það
en ein vísa eftir sigfinn er nú landfleyg og það hefur nú verið
hún verður til á
þann hátt að að
það var veitt eitthvað
einhver smávegis upphæð var veitt í sýsluvegi á völlunum
og þá var lögferja í hvammi
og sýslu vegurinn lá þar um og svo vestur
yfir sundin þar og í gunnlaugsstaði og svo í
en nikulás sem var oddviti á völlunum
eina þrjá áratugi
hann var sýslunefndarmaður líka og hafði honum hafði verið falið að sjá um þessa vegagerð þetta var nú bara
smáskiterí sem í þetta var lagt eins og var nú yfirleitt til vega á þeim árum
og hann vinnur þetta með sínum
húskörlum því að hann hafði það var mannmargt heimili
en sigfinnur bjó þá í
fátækur og og móðgaðist af því að hann skyldi ekki hafa fengið þarna að vinna
í þessu þó að lítið væri
margar hefur krummi krár kroppað fyrir handan
þrautseigur á þrældómsbás en það er ekki nikulás
þessi vísa
er nú landfleyg að en út af þessari vísu urðu svo
fleiri til á milli þeirra ég kann nú sumt af þeim en sumt
ég man að ein vísan um um nikulás er svona
já alltsvo þau hjón nikulás og þuríður voru barnlaus en ólu upp mikið af börnum
en sigfinnur var aftur barnamaður átti
fjölda barna
ein vísan var svona sem hann gerði um nikulás
engvan hefur eignast krakkann
og ættir að hafa meiri ráð en hangir samt við húsgangsbakkann og hefur margan snauðan fláð það væri nú
að telja þetta nú ekki kannski alveg hárrétt þarna í endann en það verður náttúrlega
að virða mönnum það til vorkunnar það var nú kallað eitthvað sem var kallað skáldaleyfi hér á árunum ég vissi ekki hvað það var
það hefur sjálfsagt verið gripið til þess þarna
en ég man eftir einni vísu líka sem að nikulás gerði aftur um sigfinn og hún var svona
betlandi gengur bæja á milli berandi lygi
lygi róg og spott
vanþakkar gjafir hjálp og hylli og hvergi þakklætis sýnir vott
fyrirlitlegur fáráður flestum mun þykja sigfinnur
þetta sýnir svona hér um bil
hvernig andinn var vil í þessu
en ég vil bara geta
geta þess til þess að fyrirbyggja misskilning að þeir voru
nikulás og sigfinnur
og þau hjón í arnkelsgerði voru vitanlega
hafa vitanlega gert þeim gott eins og öðrum
alveg var
var það sama til dæmis með þetta sem að þeir voru að að karta svona til prestanna að það var engin
óvinátta þar á bak við heldur þvert á móti
ég vissi til dæmis að séra magnús í vallanesi hann
hafði mjög gaman af því að heyra það sem að
þeir gerðu um hann og
svoleiðis að það var svo sem ekki þeir voru ekki að erfa þetta
einhvern tíma var það
séra magnús hann var á ferð eitthvað út í eiðaþinghá
þá vill svo til að það er nýdáinn
það er nýdáinn bóndi á uppsölum í eiðaþinghá þorvaldur hét hann
og af einhverjum ástæðum þá var það svoleiðis að
að presturinn sem að bjó nú á kirkjubæ en en þjónaði
eiðakirkju eða eiðaþinghá líka
ekki viðlátinn
svo jón faðir þorvaldar hann hittir séra magnús og
biður hann um það að jarð að jarðsyngja föður sinn
hann tekur því vel en séra magnús hann hafði
svona það orðtak að hann segir oft þegar að
svona hann samþykkir eitthvað
þá segir hann allright og hann sagði það þarna
en þarna var passaði ég kvíær og
það var þannig að fyrsta
sumarið eða já altsvo fyrsta sem að
ég passaði ærna þá
gekk nú í eina stórrigninguna svona alveg gassalega og það
var svoleiðis að ég
ég skil nú ekkert í því og ég held að það hljóti bara
var ekki steindauður eftir
sumar því
tíðarfarið var svoleiðis já það var það var nú siður bara
það var nú ekkert við það að athuga í þá daga
svo kemur veturinn
þrjú til fjögur og þá kemur kláðabaðið
og það var nú svona að
ég hef nú oft verið að hugsa um það að það er eiginlega merkilegt að það skyldi
vera hægt að með þeim tækjum sem menn höfðu þá að það skyldi vera hægt að að
hér baða
kláðabað um allt land því að það var það var þannig
mér er þetta nú svo minnisstætt aðstaðan frá kóreksstöðum að það voru höfð stór ker
og altsvo út tré
það var nú ja það var kallað pottur
að mig minnir
vera úr lei úr hérna eir vera eirpottur
og í þessum potti var tóbakið soðið
því að þetta var tóbaksbað sem að var
í þessum potti og og svo var
voru kindurnar
látnar þeim var haldið niðri í þessu vatni
eða niðri í altsvo þessu baðkeri
voru tvö ég
sagði nú ekki rétt frá því að að það voru tvö
baðker
voru úr tré bara og
og þetta var flutt á milli bæja
altsvo potturinn eirpotturinn og
baðkerin þetta var flutt á milli bæja
og það var ekki hlaupið auðhlaupið að þessu
þurfti að halda hverri kind
í fimm mínútur niðri í þessu tóbaksbaði
og það voru hafði eftirlitsmenn
svona einn og tveir í hverjum hreppi
til þe sem að fylgdust alveg með þessu og það mátti ekki undir neinum kringumstæðum
bera neitt út af með það að það varð að vera svona
kindurnar voru hafðar fimm mínútur niðri í baðinu
og svo þegar að það var búið
búið þá var kindin látin fara yfir í hitt baðkerið
sem að var nú náttúrlega tómt til þess að byrja með og
og svo þegar að fór nú að
og þar var nú verið að kreysta úr ullinni svona og og
var ákaflega mikið verk við þetta og vesen og sérstaklega var það þó
slæmt að menn urðu
sérstaklega þeir sem ekki notuðu
tóbak
en þó vissi ég til þess að að sumir tóbaksmenn þeir kúguðust í
uppköstum yfir þessu og svoleiðis gekk þetta en
en svo var það annað
að það varð að hafa féð inni
í níu daga eftir böðunina sem ekki mátti
láta nokkra skepnu út og þetta var víst til þess að
að ja það átti að taka kláðamaurinn
eða egg kláðans kláðamaursins
klekjast út á þessum níu dögum og og deyja en annað hvort hefur þetta nú ekki orðið þannig
farið svona úrskeiðis
því að eins og ég sagði áðan þá fór
lifði kláðinn þetta
allt saman af en hann var náttúrlega aldrei annar eins vágestur eins og hann
hafði verið áður
svo svo er það veturinn altsvo heyskapurinn var nú svona
fjarskalega lítill hann var svo lítill að það var
ég man eftir því að krakki á kóreksstöðum ég heyrði talað um það
að þegar að búið var að baða
allt féð og láta það þá' var það látið standa inni í níu
níu daga
að stand inni í níu daga
og ég man eftir því að á kóreksstöðum þá heyrði ég
talað um það svona af
af mönnum sem að
þeir sögðu að
ýmsir sögðu þeir
hér fyrir norðan og það var nátturlega þeir sem að voru fyrir vestan fljót og jökulsá
þeir hefðu ekki átt strá eftir
handa sauðfé
það var búið að standa inni þessa níu daga
svoleiðis var nú heyskapurinn þá var
maður í hjaltastaðaþinghánni sem lifði lengi eftir þetta
hét geirmundur magnússon
hann hafði hérna fæðst og alist upp
í borgarfirði
hann sagði mér að hann hann var þá
þarna þegar að þetta kláðavesen var
um tvítugt
og hann var hjá
hjá í húsavík sem er á milli borgarfjarðar og loðmundarfjarðar hann var þar
og vinnumaður
ég man nú ekki alveg hvað hann sagði mér um það hvað bóndinn hét en mig minnir hann
héti jón en það skiptir
náttúrlega varð að baða eins og allir aðrir menn og
og það var náttúrlega að ganga hart eftir því að það væri allt alveg
eins og það átti að vera hjá honum eins og öðrum þó að hann væri afskekktur þarna
á í breiðuvíkinni á milli
loðmundarfjarðar og
og borgarfjarðar en hann sagði að níunda daginn
þá átti bóndinn
ekkert hey hann átti ekkert hey
níunda daginn handa fénu hann átti eitthvað
handa kúnni það var ein
kýr en hvað
það var nú mikið veit ég ekki en hann átti ekki tuggu til þess að gefa fénu
síðasta daginn af innistöðunni altsvo
níunda daginn
en hann hafði það
tólf um kvöldið
hann vakti yfir fénu um daginn þó hann gæti ekki gefið því og til klukkan tólf
þá hleypti hann fénu út öllu og ég man það nú ekki alveg
það er mig minnir það nú vera vík þarna sem var
en það skiptir ekki máli en bara hann rak það út
féð og hann skipti sér aldrei af því allan veturinn og það gekk prýðilega fram
veturinn var góður annað var þessu
viðvíkjandi með veturinn
sem að mér er nú
minnisstætt en
það var svoleiðis að þegar að
þegar að hérna ja um veturnætur þá hætti
nú að rigna
og fór eiginlega að verða
sæmilegasta tíð
þar með var það að það fór að verða svona
ekki hestís heldur manngengt yfir blárnar þarna í
hjaltastaðaþinghánni
sem að va allt var nú á floti
náttúrlega frá frá rigningunum en
en þetta var orðið svona kindarhelt
og mannhelt nokkurn veginn
á með því að að rekja sig svona á á brotunum
svoleiðis var það að það
hafði fundist ær úr
hún var frá hvannstóð í borgarfirði var dilkær
og dilkær voru þá nátturlega ekki aðrar ær en þær sem ekki hafði náðst í við fráfærurnar
með lambi
og hún kom fyrir
á kóreksstöðum í afréttinni þar
og var komið með hana heim
vildi svoleiðis til að það var líka ær úr frá þórsnesi
í hjaltastaðaþinghá
og ég er sendur með þessar þrjár kindur yfir í sandbrekku
þetta gekk allt saman vel ég komst nú þarna yfir þó að það svona vel hélt
kem í sandbrekku
þá er enginn karlmaður þar við svo að
ég fann ekki neinn karlmann en dettur í hug af því að ein ærin var frá þórsnesi
og hin
fara með þær út í þórsnes sem er rétt utan við sandbrekku eins kunnugir vita
þegar ég kom að ánni þá voru skarir að þessu
ég kom ekki kindunum yfir
var að eltast við þær þar og missti þær síðan upp í syllu í kletti
þar utan við túnið
og gat ekkert átt við það meira en fór nú samt heim í kó í sandbrekku
og sagði nú frá þessu og
en svo kemur það bara upp úr dúrnum að þessi ær frá þórsnesi hún kemur fram í féð
en ærin úr borgarfirði frá hvannstóð
hún kom ekki hún kom ekki neins staðar fram
og það var nú verið að stríða mér á því að
borga
ána eða kindurnar úr því að þær kæmu hvergi fram
því að ég hefði átt að skila þeim til
hús bændanna þar eða þeirra sem að
gátu tekið við þeim
en mér leist nú ekkert vel á þetta ég hafði nú hálfgerðan beyg af þessu ég vissi nú ekki hvernig ég átti nú
því að að
borga hana ég var nú
en hitt að
að ærin kom hvergi fram það var eiginlega sneypa fyrir mig
líður og bíður
veturinn en á viku
af góu
koma orð um það frá sandbrekku nei frá ánastöðum
að þessi ær dilkær hefði komið þar fram
í fé þá var ég nú sendur eftir
þótti nú eiginlega vel að því kominn að koma þeim nú til húsa
svo fer ég og sæki
kindurnar og mér er það minnisstætt að ég kom með þær að
þeir voru tveir bændur þá og bræður á kóreksstöðum hallur og sveinn
ágætir menn og
láta þær inn
er mér dáldið minnisstætt að ég man eftir því að hallur hann tók gimbrina
gimbrina og var að skoða hana eitthvað svona
og hélt henni svona milli fóta sinna var að skoða hana
á henni hausinn þá man ég eftir því að hann sagði
tja það er ekki svona liður á lömbunum hérna
þetta sýnir svona hér
bil hvernig veturinn hefur verið
að hann var nefnilega bara hreint og klárt enginn vetur
og ég hef oft hugsað um það að ef að þarna hefði komið vetur
líkt og og var nítján hundruð og
og þó að hann hefði ekki verið alveg svo slæmur
þá hefði orðið gerfellir á öllu bæði austur og norðurlandi
alveg gjörfellir
en mig langaði til að spyrja þig hérna um það hvernig
þú heyrðir nú eitthvað frá þessum erfiðu árum kringum átján hundruð áttatíu og tvö og áttatíu og
ég heyrði það og ég get bætt dálitlu við þarna náttúrlega
viltu
taka það bara
eða á ég að lofa þér að heyra fyrst eitthvað af því ja það væri
ef þú vilt bara mér er alveg sama
það er kannski betra að þú haldir bara áfram að segja frá þessu árferði þarna upp úr nítján hundruð og fjögur
eg gæti haldið áfram
dálítið dálítið já já
jaá ætlarðu þá að opna já ég er búinn að því
ég var nú búinn að segja þarna svona dáldið frá því hvernig það gekk
allt fram til nítján hundruð og fjögur
þá fór nú að verða eftir það fór nú að verða svona
til dæ ja það var nú til dæmis þetta þessi vetur þarna
sem ég var að segja ykkur frá
þrjú og fjögur
að hann var nú náttúrlega sérstaklega góður en
en annars var það nú svoleiðis eftir því sem að mig minnir
tíðarfarið
veturna frá nítján hundruð og fjögur
og fram undir nítján hundruð og tuttugu
voru yfirleitt voru yfirleitt erfið ár
erfið ár
og ég man eftir því að á á þessum tíma
sem að ég var þá á kóreksstöðum ég var þar nú
áður heldur en að ég fór svo upp á héraðið að
þá man ég eftir því að það var
iðulega eða ekki kannski á hverju ári en það var oft að það var rekið fé
upp í fljótsdal
og af úthéraði
og til þess að að hérna bjarga
því því að því að
á upphéraðinu var venjulega
betra altsvo til jarðar ég man til dæmis eftir því síðasta árið sem að ég var í svínafelli þá
man ég eftir því að þá komu tveir menn frá ósi í hjaltastaðaþinghá
þeir komu með fé
ég man nú ekki verulega hvernig var til jarðar en en það segir sig náttúrlega sjálft að
að reka fé þarna
þá man ég eftir því að þa það komu
þá var ég í svínafelli faðir minn var þá lifandi
að það koma tveir menn frá ósi í hjaltastaðaþinghá og þeir koma þarna inn
svínafelli því þetta var í
þá bjó faðir minn bjó til æviloka þarna í svínafelli
létu féð vera á á
kallað það heitir fell
og það rífur nú venjulega dálítið
úr því
var nú talið að það væri
sjaldan sjaldan alveg jarða jarðlaust
væri ekki einhver
snöp
en þarna
það svona að þeir sleppa fénu þarna á á
neðsta hjallanum í fellinum
og koma heim í svínafell
nú þeir áttu nú eitthvað tal við föður minn og ég man eftir því að það var farið
þá með þá inn og þeim var gefið kaffi
og eitthvað fleira ég veit það ekki
en þeir fengu minnsta kosti hressingu svo fóru þeir
að kindurnar höfðu nú svolítið dreift úr sér sem ekki var nú nema lítið svo fara
þeir en faðir minn hann fer með þeim
þegar þeir eru nú búnir að hóa kindunum saman svona og koma þessu allt í það lag sem að
þeir vildu hafa það
þá sé ég það að faðir minn hann tekur eina kind
já við vorum að tala þarna um myrkfælnina
já það er nú það auðvitað verða börn kannski myrkfælin á vissu tímabili
af því að hlusta á og heyra mikið af reimleikasögum og öðru þvílíku
en ég held samt að sú reynsla
sem að þau verða fyrir af því sé bara af hinu góða það geri ekki svo mikið til þá
þá að skaði þau ekki til til langframa mikið
ég hef sjálfur töluverða reynslu af þessu og ég vildi ekki hafa farið á mis við
ég minnist þess
þetta eiginlega hófst einhvern tímann í grárri fornöld finnst mér ég man e mjög lítið
eftir þessu hva hvenær þetta var
en það byrjaði þó
um haust
sumars finnst mér hafa verið
við afi heitinn sátum hér afi þórður afi og ég vorum sátum hér úti á garði
og ræddum um
alheiminn fannst okkur vera og tunglið horfðum á sáum það
fyrir augunum afi heitinn var að segja mér að það tunglið mundi vera
komið vegna
gosa sem hefði verið í
hafinu og í kyrrahafinu það væri eiginlega
hraunsletta úr kyrrahafinu sem að hefði myndað tunglið
var farið að rökkva nokkuð mikið þegar þetta var
og afi
og við gerum það
förum inn í baðstofu
það var ekki orðið það var nokkuð skuggsýnt orðið en ekki orðið það skuggsýnt að ástæða þætti til að
að kveikja ljós
það var auðvit auðvitað ekki um o olíuljós ekki nema olíuljós að ræða
bara olíulampa þá var sparað ekki kveikt á þeim fyrr en
orðið var nokkuð vel dimmt oftat oftast var
það þannig en
við sitjum við sitjum við sitjum á rúminu man ég eftir hjá ég sat við hlið afa
og hlustaði á hann hann
að segja mér sögur
að hann narraði mig inn með sér a
til þess að hlusta á sögur
sem ætlaði að segja og þá man ég eftir hann sagði mér söguna af
skálholtsdraugnum hún var ansi römm draugasaga
og ég hef nú lesið síðan þjóðsögum jóns árnasonar
ég var nú svo ungur að árum þegar þetta var að ég var nú víst ekki vel talandi og þegar afi heitinn var búinn með þessa
deyja mér nú meiri dögur
ég gat ekki sagt s á þessum árum
jú hann neyðist til þess að segja mér áfram sögur
en upp úr þessu upp frá þessu kvöldi þá fór hann að lesa mér sögur líka
því ég gerði mig ekki ánægðan e hann var nú reyndar búinn með flestar sem a sem hann kunni og kunni hann þó margar
þá fór hann að lesa sögur ekki endilega alltaf þjóðsögur
það voru fornaldarsögur norðurlanda íslendingasögur og þvíumlíkt
ætli að ég hafi nú ekki verið svona fimm ára eða þvílíkt þegar þetta var þessar mundir fimm kannski sex
ekki verið orðinn læs að vi nei tæplega læs held ég
svo svo er það nú eitt kvöld eina nótt
þá var austan vindur
nokkur strekkingur
og ég vakna um miðja nótt í rúmi foreldra minna þau voru ekki heima
þau höfðu eitthvað farið að heiman
en ég vakna þarna í rúmi foreldra minna
við einkennilegt hljóð sem ég heyri
og ég veit nú ekki vel hvaðan það kemur
og ég hlusta nokkuð lengi í ofvæni
og hugsa reyni að að hugsa um hva hvaða hljóð þetta geti verið helst dettur mér í hug að þetta sé
vinnumaðurinn a sem þá var á heimilinu lúðvík geirsson
að hann sé að skera sér í nefið þetta var hljóð sem líktist einna helst því og
og lúðvík var neftóbaksmaður dálítill
og skar í nefið svona þegar að með þurfti
en ég hlusta þó nokkurn tíma en svo
verður mér litið á hliðargluggann sem var á baðstofunni það voru eins konar
kvistgluggi á baðstofunni
og hann sneri út að sundi sem var á milli baðstofunnar og
fjóssins
var járnþak á
baðstofunni en fjósið var með torfþaki og það var
gróið vel
þá sé ég hár á þessum kvistglugga hliðargluggi var þetta nú kallað
þá kemur einhver flyksa svört flyksa fyrir
gluggann
og ekki bætti það nú úr skák og mig undraði mjög hvað þetta væri nú
og svo held ég nú á áfram að horfa á gluggann og ég fer að sjá ýmislegt bera þar fyrir
og ég kem
það kemst einhvern veginn inn í huga minn
að þetta sé kelling á glugganum se og hún hafi verið svartklædd
þetta hafi verið pilsið hennar sem skaust fyrir gluggann áðan
tekur kellingin upp á því að að fara
stíga fram á fótinn við gluggann
og þá sá maður að svona koma dekkju
ekki mikla ekki langt inn á gluggann en þó dálítið
og þetta gekk lengi nætur ég horfi á þetta
undrun mikilli og
og reyndar hræðslu
nú ég sagði auðvitað frá þessu morguninn eftir þegar að ég
þegar fólk kom á fætur
það var nú lítið gert með þetta og eins og enginn vildi
ansa þessu neitt ég mér fannst þetta vera
heldur slæmar undirtektir á svona merkilegu máli
en svo verður það nú úr
að þetta endurtekur sig að nokkru leyti á hverri einustu nóttu
í í nokkur misser ja í nokkur misseri ég ligg vakandi í rúmi mínu og sé
kellingarfjandann alltaf vera þarna á glugganum með ýmiskonar skrípalæti
stundum meira að segja eru það fleiri en ein því það þær koma með bæði frá
norðurhlið og suðurhlið á gluggann og jafnvel kom fyrir að sú þriðja brá sér upp á gluggann og
og upp á glugga
pallinn sem var yfir glugganum og lagðist þar og fór að teygja sig niður fyrir
en það var nú ekki mjög oft sem þær urðu svona margar
en svo kemur það fyrir líka þegar fram frá liðna frá liðu stund fram fram líða
stundir
en hann var nú á allstóru stafnþili þarna
og líklega verið heldur erfitt um vik að gera miklar æfingar þar
ég var áhorfandi að þessum leikjum þessara kellinga í fleiri fleiri misseri ég þori nú ekki að segja hve lengi en
ég minnist þess að þetta var
la verið þa
gekk yfir langan tíma
og það var oftar einu sinni ég sagði fólki að ég sagði fólkinu frá þessu
hvað fyrir mig bæri á nóttinni en það var eins og það vildi lítið um það tala
ég gekk um gólf í baðstofunni og var hinn æstasti hvaða óskapar
kæruleysi þetta væri að vilja ekki fylgjast með þessu betur
þetta gekk svo þar til
líklega tveimur þremur árum síðar ég vakna einn morgun
þá er orðið albjart af degi þetta er snemma þetta er um vor
orðið albjart sem sagt fólkið sefur í baðstofunni
allir nema ég
og það kom fyrir að ég sá þetta
í björtu líka á glugganum og eins og það var það í þetta skiptið ég sá eitthvað
þá en svo allt í einum
heyri ég sama hljóðið og ég heyrði í upphafi þegar þessi reimleikar byrjuðu
þá fyrir nokkrum misserum
að það er kannski hljóð sem einna helst líkist því
að sko verið sé að skera tóbak í nefið
en þegar ég er búinn að liggja og ég er nú mjög svo skelkaður við þetta og þegar
hef legið svona nokkurn tíma og hlustað á þetta hljóð þá
kemur hausinn á honum stjarna gamla fyrir gluggann