tiro-is/ismus huggingface dataset:
sem þú varst að segja mér núna hef ég sagt nokkuð um þá hefurðu
hefurðu sagt nokkrum þá
ég man það nú bara að hugsa um bara svona í fjölskyldunni já í fjölskyldunni já já já já já
ég hef sagt því þessa drauma
yfirleitt sagt þá morguninn eftir að ég vakna
sagt draumana
nei ég ég hef trú á draumum
og það er svona að það er einatt að
dreymir fyrir daglátum sem maður kallar
að mig dreymir alveg hlutina eins
og þeir gerast
kannski daginn eftir eða þá næst þar næsta dag
það kemur einatt fyrir
við skulum nú sjá ég man nú ekki
mig hafi dreymt aðra drauma sem ég gæti sagt frá
og ég tel svona nokkuð verulegt mark á takandi
var nokkurt hérna
var draumspeki í ættinni það held ég ekki
þetta ég man aldrei eftir að foreldrar mínir segðu neina markverða drauma
það var þá helst ef að
faðir minn hefði dreymt fyrir einhverjum reka hér á fjöruna hann hafði verið hann hafði þóst vera fram við sjó
og það hafði verið mikill sjávargangur og hann
verið að vaða þar í briminu
þetta gat hann vel ráðið fyrir því að hann mundi komast í að bjarga reka á fjöruna
því að brim var allt brim var
alltaf í trú eldra fólksins fyrir ein hverri björg af sjó
brim eða sjávargangur
já ég var nú að segja þér frá því núna nýlega líka
a hverju fólkið hefði tekið mark í draumum sínum í sambandi við sjó eða afla af sjó
en þetta fólk sem að þú ólst nú svona upp með að einhverju leyti eins og oddný á gerði og það fólk
var hún nokkuð draumspök kellingin
ja ekki minnist ég nú þess en ég gæti bara vel trúað því að hún hafi verið það
maður var nú á þeim aldri þá maður var ekki svo mikið að grennslast eftir því hjá fólki
þegar maður er nú yngri þá hefur maður nú minni áhuga fyrir svona dulrænu
en ég þykist
bara viss um það að oddný hefur dreymt merka drauma
en ég man aldrei eftir að hún segði okkur
af merkilegum draumum sem hana hefði dreymt
já hún hefur frekar verið að segja ykkur eitthvað annað svona já hún var þá að segja okkur eitthvað annað
reykjavík handritastofnun íslands sjötta maí nítján hundruð og sjötíu að morgni dags
já við vorum að nefna hann stein okkar dofra
og ég kynntist honum fyrst árið nítján hundruð fjörutíu og tvö það var nú ekki fyrri
en þetta nítján hundruð fjörutíu og tvö ég kom suður í febrúarmánuði ef ég man rétt snemma
og fór nú auðvitað strax að aka ég var til þess kominn suður með bílinn minn
sem var þá nýr af nálinni
fór til gunnars
okkar bjarnasonar því hann var nú aðal maðurinn
fyrir þá amerikanana já já fór þarna uppeftir
og keyrði fyrir hann en svo undireins ef þá var eitthvað i milli þá datt mér þetta í hug
ég hafði áhuga fyrir því að
reyna að ná upp
foreldra minna
þetta var nú í fyrstunni svona er það nú oft hjá mönnum í fyrstunni þeir hafa áhuga fyrir sinni ætt
og ég hafði nú talsvert heyrt um þennan stein dofra eiginlega áður en hann fór af landinu landinu
skil á honum sjálfsagt hallfreður
já já hann var nú ættaður þarna úr borgarfirðinum
hann sagði mér nú ýmislegt karlinn þegar ég kom þarna til hans fyrst
um þegar hann var þarna uppfrá í borgarfirðinum
þá var nú lítið um uppfræðingu í fyrstunni
og hann sagði að þá hefði verið prestur eða prófastur þarna á hesti í borgarfirði
sem hefði heitið arnór
og hann sagðist hafa farið þess á leit við hann að hann veitti sér einhverja fræðslu jú
hann sagðist hafa komið til hans og og verið þar í eitthvað nokkra daga
en eins og þá var nú titt og við höfum nú heyrt síðar
sá sem var á ísafirði þá fyrst forstöðumaður skólans
þeir gerðu það stundum ef þeim þótti að væri eitthvað að þeir höfðu
og börðu á fingurgómana á þeim á víxl hægri og vinstri
svo þessu var víst steinn dofri fyrir eftir því sem hann sagði mér
en hann kunni illa hörkunni
og hann var farinn þaðan um kvöldið
og það var ekki meira úr þeim lærdómi
þetta sagði mér nú af þessari
fyrstu fræðslu sem hann naut þarna á heimaslóðum í borgarfirðinum
svo fór hann náttúrlega heim
til sinna sinna ættingja þarna
í borgarfirði og var
sagðist hann hafa farið til ólafsvíkur minnir mig ég held ég fari rétt með það og
gerðist þar barnakennari
um skeið
ég held einn til
tvo vetur sem hann var
svo langaði hann náttúrlega
að komast til reykjavíkur og svo varð það úr að hann fór suður
og þá kynntist hann hannesi þorsteinssyni
hann var nú alla tíð að mér skildist
mikill áhugamaður um að glugga í ættfræði og þessháttar og
hannes hefur nú talið að hann væri töluvert kominn inn í þessháttar hluti
ekki getur maður nú skilið annað
því að ég held ég fari rétt með það það hafi verið á tveimur þingum sem að hannes var
að þá starfaði dofri aðallega að
því að taka saman þetta sem að hannes gaf þá út af sýslumannaævunum
og þó að hannes segi nú eitthvað á þá leið að það hafi lítið borið á því að að
dofri hafi fært fram ýmsa hluti sem ekki hafi getað staðist í reyndinni
nú á á síðustu árum að hann segir en lítið á því borið þegar að hann hafi verið að starfa fyrir sig
að þá finnst mér nú þetta
ósköp miklir vankantar á þessu hjá hannesi annars ætla ég ekki að fara út í að dæma það
hann getur versnað svona allt í einu þegar að hann er farinn frá honum þá förum við nú að glóra í þetta betur
en vitanlega var þetta si svona með vesalings karlinn
að hann hafði áhuga fyrir öllu sem að viðkom okkar
gömlu ættum
kann að vera að hann hafi stundum farið of langt ég
veit það ekki margur kom nú til hans og margur fóru nú ánægðir frá honum að mér skildist
ættir síðast man ég eftir því
nokkrum mánuðum áður en hann fór á spítalann
það kom einn maður
grjótnesi ég held það hafi verið á sléttu
og sagði honum að hann væri kominn út af sigvalda langalíf
og hvurt hann gæti ekki rakið fyrir sig frá sigvalda langalíf það mun vera
frámunalega erfitt að rekja frá sigvalda langalíf og ekki ef ég get það
rakið það svo öruggt sé
frá sigvalda langalíf ég ætlaði undireins að fara nei farðu ekki valdimar björn stattu við
ég vil nú ekki trufla
langt að kominn að hann
fái notið þess sem hann þarf með um uppfræðslu
staldraðu sagði
svo ég gerði það staldraði við til að heyra hvað hann hefði að segja þarna um sigvalda langalíf
allt var það nú held ég
fornbréfasafninu sem hann tók
hann rakti frá illuga þorvaldssyni sem var kominn af þorvaldi okkar í vatnsfirði
og það voru eitthvað þrír illugar sem hann tók í held ég fimmta eða sjötta bindi
og komst svo niður að einhverjum merkis illuga þarna
hann sagðist ekki vilja segja að þetta væri ábyggilegur sannleiki en þetta væri það líklegasta sem hann teldi
að væri ætt þessa illuga
væri kominn af illuga þorvaldssyni frá vatnsfirði
og benti á það að hann hefði nú verið þarna í vatnsfirði og
og smíðað kirkjuna þar og
ég var nú að segja þarna frá honum dofra okkar
þegar ég kynntist honum svo fékk ég hann til þess
þá var þetta komið í mig að reyna að ná
mínu fólki
það er best að segja það eins og það var
ég ætlaði bara í fyrstunni
að fá teknar saman ættir foreldra minna
þegar ég var byrjaður á þessu
þá fór dofri að benda mér á það og síðan vilmundur okkar landlæknir skólabróðir vor
það færi betur á því að taka þetta saman á breiðari grundvelli eins og vilmundur vildi segja
að það nái yfir talsverðan hóp af fólki þarna vesturum sagði vilmundur
svo ég sansaðist á þetta og fór að athuga þetta mál á þennan hátt
og þessvegna varð nú úr þessu það sem komið er þessi fjögur bindi sem að komin eru
og verða aldrei meiri frá minni hendi
arnardals og eyrardals ættir
en dofri tók að sér sökum þess að bragi
sveinsson sem ég var að segja þér frá og var nú eins og nokkurskonar fóstursonur hans þarna
bragi sveinsson frá flögu
hann tók að sér að taka saman
fornættirnar þessar arnardals og eyrardalsætt
það varo fljótt um braga ég veit ekki hvort þú hefur heyrt það hvernig hann fór úr heiminum
hafði þessháttar störf að hann var við ættfræðistörf að vetrinum og fram á vor
var svo vanalega við smíðar hérna í reykjavík ellegar
úti á landi eftir því sem verkast vildi
svo er það eitthvað eitt vorið
og þá ræður bragi sig til þess að starfa þarna við brúarsmíðina
við þjórsá
og ég flyt hann ofaneftir því við höfðum svo mikið saman að sælda þarna á safninu
og svo fer hann austur
en þegar hann var búinn að vinna þarna í nokkrar vikur þá kom það fyrir að það var einhver
maður sem var þarna með
lyftingarkrana eða þessháttar sem hafði þá tekið
járnbita brúarbita og var að færa hann til
þarna við brúna en eitthvað óhapp hefur komið fyrir
lyktaði þannig að
járnbitinn þessi sem að hékk þarna í krananum hjá manninum hann slóst í höfuðið á braga
og þar fór hann af heiminum
kvaddi hann heiminn
dofri þegar hann heyrir þetta að bragi sé
farinn af heiminum þá varð honum mikið um því þetta var eiginlega eins og fóstursonur hans
honum fannst því hann var nú einn af þessum skapmiklu
gáfu sig undir það að þiggja lærdóm af honum þetta voru eins og synir hans
að minnsta kosti þessi maður eftir því sem ég vissi nú best eða skildi
og þegar ég fer að minnast á þetta að bragi
hann var nú búin en það var hvorki hálft né heilt sem ég fæ þarna frá honum jóhannesi sveinssyni
viðkomandi fornættunum því hann var nú búinn með töluvert
ja af því að bragi var nú byrjaður á þessu segir karlinn þá
er nú best að ég athugi þetta segir hann ef að þú vilt láta það í höndurnar á mér svo það varð
hann tók þetta að sér og var með þetta held ég í tvö ár fyrir mig
fyr byrjaði ég ekki á útgáfunni þessarri
svo fór ég nú að sýna þessum mönnum sem störfuðu með mér bæði ara gísladyni og
ólafi d kristjánssyni
í hafnarfirði skólastjóra
og þá kom þetta upp eins og við höfum heyrt að
þeim fannst alltaf að steinn dofri færi oft á tíðum
einum ættlið lengra heldur en þeir gátu samþykkt
og jafnvel að
eitt og annað væri ekki nógur grundvöllur fyrir
að væri rakið saman og svo framvegis
ég fékk ólaf til þess að fara í gegn um þetta áður en þeir endanlega
létu þetta á þrykk út ganga
þessar fornættir frá dofra
og hann skar niður held ég þriðjung til helming af því sem kom frá blessuðum karlinum dofra
en dofra var ekki vel við það þegar hann sá það alltsaman og kallaði ólaf ættarspillir
þetta alltsaman eftir að bækurnar voru komnar út og
lét hann nú hafa eintökin fyrstu tvö sem gefin voru út og
og svo kom ég alltaf
alltaf til hans svona öðru hvoru og við röbbuðum nú svona saman
hann var nú orðinn svo gamall þá komin á níræðisaldur
síðustu árin sem ég var að koma til hans
það var nú sérstaklega síðustu tvö árin sem ég kom til hans
ég held ég hafi komið að
minnstakosti alltaf vikulega til hans og margt var nú sem hann sagði mér
ég var nú að spyrja hann að þessu í fyrstunni hvernig hefði gengið til þarna þegar
breyttist um hans hagi að hann fór frá hannesi
og út í lönd hann sagði mér það allt
það var af því að við gátum ekki lifað það var lífsins ómögulegt
að lifa af þessu sem maður fékk
þetta voru engin laun sem maður fékk frá hannesi eða þaim
til þess að eiga að lifa á því
en við höfðum
þrír eða fjórir minnir mig að hann segði
stofnað félag sem við kölluðum frímerkjafélagið
og þetta frímerkjafélag það kom nú saman
við höfðum töluverðan áhuga á þeim sviðum gagvart frámerkjum
áður var nú orðið stofnað sögufélagið ég var nú með að stofna það
síðast frímerkjafélagið það var síðasta árið sem ég var á landinu
og okkur kom saman um það að
að það væri ómögulegt við gætum ekki lifað af
þessum launum sem við fengum svo það væri helst að reyna að komast út af landinu
og svo var það á einum fundinum þá var það loksins ákveðið að við færum allir til ameriku
ameriku
það var ráðið en hvernig við ættum að fá pening til þess það var aldrei
og þegar að kom að því
að að leggja á stað þá gáfust þeir allir upp í frímerkjafélaginu nema ég
ég varð einn eftir
og ég sagði við þá að ef að ef að ég hefði einhvern kunnugan þegar kæmi til
út í skotland þá mættu þeir ekki vera hissa á því þó ég hefði gefið út víxil eða einhverja ábyrgð
á þá og þeir yrðu að reyna sem þeir gætu að leysa leysa það svo ég kæmist leiðar minnar að ég vísaði á þá
og þeir töldu það sjálfsagt að þeir tæku því mannlega
nú svo lagði ég af stað
mætti gjarnan segja þér eitthvað svolítið frá bæ sem ég var þrjú ár á
og það var einkennilegt fólk
segja mjög gott fólk og vandað en
þessi bær
bær er í sölvadal og heitir eyvindarstaðir og það er búið þar núna
þegar ég var þar þá
páll hét bóndinn og móðir hans hét rannveig
og þau bjuggu mjög góðu búi höfðu allsnægtir
þegar að gamla konan dó
þá fór hann að búa með ráðskonum
og þær voru alla vega mislukkaðar
og það endaði með því að hann var ja ég held að hann hafi ekki átt fyrir útförinni sinni
en það var mjög vinsæll maður og hann
og hann kemur fram í sögunni eftir magnús í þessari ballferð
álagablettir þarna í dalnum já hingað og þangað og mátti ekki slá það
ef það var slegið þá
hérna varð bóndinn fyrir einhverjum hnekkir skepnum
bókum það er að segja
sem þú hefur heyrt
um álagablettina
urðu menn nokkuð til að slá þetta nei menn forðuðust það þegar þeir vissu það
nei ég man ekki eftir því en það hafa ekki verið neinar tjarnir þarna eða vötn það var þarna tjörn ein
að vestanverðu nei austanverðu í dalnum sem var kölluð presttjörn
það voru hér í gamla daga þá voru þá voru bæði kirkjur
kirkjuhús víða í dalnum
einhver kirkja á kerhóli það er nú löngu komið í eyði
þar hérna var prestur sem að hét ákaflega einkennilegu nafni
þessi prestur
og hann hélt saman við vinnukonu á agnúastöðum það var fremsti bærinn þá
hélt saman við vinnukonu þar og lenti í tjörninni og drukknaði og síðan er hún kölluð presttjörn
saga hefur gengið þarna í dalnum já já já já já
var hann innlendur ég veit ekkert um það
á kerhóli var prestur
fyrrum daga
hvernig var vísan ég hef alltaf kunnað hana
um flet
sá er scrodie hét
hann hefur ekki verið vel hagmæltur sá sem orti þetta nei en ég hef hana kannski líka skakka
en svo kann ég eina vísu eftir
ég gleymdi henni nú þegar við vorum að tala um jóhann stóra hann var nú vel hagorður stóri jóhann á skáldsstöðum
lamb á haustin til að fóðra
prestlömbin bóndinn varð að taka lamb af prestinum
hvernig sem að ástæður hans voru með hey og svoleiðis
svo var nú sagt að þau hefðu komið ljót sum á vorin úr
og sum jafnvel aldrei komið drepist
og þar á meðal hafði hann fengið
lamb hann jóhann halldórsson stóri jóhann sem kallaður var langafi minn
og svo eitt vorið þegar að þá var verið að safna lömbunum þá
framvísaði hann sínu lambi ljómandi fallegu og vel fóðruðu og og ljómandi fallegu
og bundin
spjöld á milli hornanna á lambinu og á því stóð
á skáldsstöðum hef dvalið alla þessa vetrartíð í haust var mér það happ útvalið
horuð þaðan burt ég skríð mig hefur jóhann illa alið úti loksins þetta stríð
og það var sagt að þetta lamb hefði alveg borið af lömbunum
sem að klerkur fékk
og það er til miklu fleira eftir jóhann
sonur jóhanns bróðir sterka jóhannesar hann
fór að búa
á hæðargarði
og hann átti son sem að
hannes hét og var eitthvað skólagenginn ég held að hann hafi verið á hólum eða
hann fór að skrifa
eftir hérna
skáldskap eftir jóhanni það var það var langafi hans líka
og mér líkaði ekki það sem að hann skrifaði
mamma mín kunni mikið
sonardóttir jóhanns
kunni mikið eftir hann
og hún var eins að hún
það væri ekki farið nógu rétt með
svo ég fer í hannes og það endaði með því að ég bannaði honum að birta nokkuð eftir jóhann
hann spurði mig
hvaða vald ég hefði til þess að banna sér það því þetta hefði nú verið langa fi sinn hann var langafi minn líka sagði ég
voru lesnir húslestrar þegar þú varst að alast upp já alltaf alltaf já alltaf lesnir húslestrar
var mest á jólunum náttúrlega voru sungin gömlu lögin við passíusálmana
gömlu lögin já já
gömlu grallaralögin pabbi minn átti bók sem var kallaður grallarinn ég las nú aldrei neitt í honum
það voru gömul lög
það heggur á sumum gömlu lögunum þegar það er verið að lesa passíusálmana núna
einstaka sálmi sem við vorum krakkarnir látnir læra utanbókar
en þegar þú heyrir í honum kristni hallssyni
fannst þér hann syngja eitthvað líkt því sem sungið var í gamla daga
nei ekki verulega nei
foreldrar mínir sungu bæði
pabbi las vanalega lestrana þar sem hann
átti heima í það og það sinn
en svo hafa verið lesnar sögur
já það voru lestrarfélög
í hreppnum
eða félag og keyptar bækur
alltaf ögn á hverju ári í félagið
svo gengu þær bæja á milli og máttu vera svona
þetta var lesið á kvöldin
kvöldvökunum
bæði fyrir og eftir fjósatíma
það var til þess að halda okkur krökkunum við að prjóna
var krakki
ég var búinn að segja þér að þau bjuggu þar
og rannveig þau voru mæðgin hann var sonur rannveigar páll
og þar var allt til af öllu mátti segja ég man það að okkur systkinunum ég átti nú ekki nema eina systir
fluttum héðan úr sveitinni og þar fram eftir þá brá okkur mikið við
þar var alltaf kjöt og slátur og
og svo nóg af brauði og smjöri
og það var fært frá svona sjötíu og fimm til hundrað ám
fjórar fimm kýr hann hafði fimm kýr
og það var alltaf
nóg til af öllu það voru farnar tvær kaupstaðaferðir
frá þessu heimili
þá var farið með vörur á mörgum hestum að heiman
það var prjónasaumur allskonar sjóvettlingar hálfsokkar heilsokkar fingravettlingar
vaðmál pabbi var vefari
og mikið af vaðmálum
tólgin frá haustinu áður
það var flutt í skinnbelgjum
tekinn belgur
svona góðri kind sem slátrað var um haustið búinn út og
þegar mörinn var bræddur
var alltaf tólg á einum hestinum
og sem sagt það var maður gat eiginlega ekki hugsað sér
neitt sem nokkurn tímann vantaði
nema þá að það kom fyrir
sækja meðul
eini bærinn í dalnum sem var til kerra hestakerra en enginn vegur
það var skrölt með þetta
svo var til alls konar svona
ég man eftir einu sem var kallað trogberi
það var ekið áburðinum úr húsunum stungið út
á veturnar þegar færi var fyrir þennan sleða þetta
þetta var nú eins konar sleði á túnið
þá var ekki notað til eldiviðar nema sauðataðið
það var þurrkað enginn svörður tekinn eða neitt svoleiðis
og eitt var það
mátti ekki hirða þegar þurfti að drepa hest þá mátti ekki hirða kjötið af honum þá mátti enginn éta kjöt þar af hesti
fyrr en þau komu þarna pabbi og mamma og kenndu þeim að borða það
og þótti góður matur
já hann hafði það svoleiðis á haustin að hann seldi nokkrar góðar
kindur á fæti það var kallað að fara með á markað
og hann seldi þar nokkrar góðar kindur fyrir peninga
og þá peninga notaði hann til
að borga hreppsgjöldin hann átti ævinlega aura
eitthvað svolítið
svo var tekinn annar flokkur sem var slátrað heima það var svona af
eldri kindum góðum geldum ám og
svoleiðis fénaður það var slátrað bara í heimilinu
voru fjallalömbin þeim var slátrað heima
gærurnar voru ekki seldar
þær voru rakaðar heima og notaðar í skinnleista
oddeyrargötu tuttugu og
nóvember nítján hundruð sextíu og níu júlíus jóhannesson segir frá já þú varst að tala
það er fjarskalega mikið í minni mínu að þar var járnsmiðja
og var smíðað
öll hestajárn voru smíðuð ljábakkar og
og þar voru þessi heimsins lifandi skelfing af gömlum munum
nú er það allt eyðilagt horfið
sérstaklega man ég eftir því að það voru til
sem kallað var þófar það voru reiðtygi
það voru ullarpófar
og því fylgdi ístöð og gjörð og
sumir sem áttu enga hnakka
en á eyvindarstöðum voru til voru til tveir söðlar eldgamlir
og þeir voru allir saman slegnir með látúnsskjöldum
grafið á þá bæði myndir og og hérna
allt öðru vísi heldur en að söðlar urðu seinna
sveifin á þessum gömlu söðlum hún kom hér alveg upp undir herðablað á konunni sem sat í þeim
og þeir voru smíðaðir úr íslensku leðri
svo var til hnakkur
hann lifði maður rannveigar
og hann var nú líkastur eins og klifsöðlar voru seinna það voru bogar bæði að framan
og upp á bakið
maður sat eins og í stól eða einhverju
svoleiðis og það var smíðað úr íslensku leðri
svo voru það þessir þófar þeir voru hafðir handa
vinnufólkinu sem ekki átti reiðtygi
man ég eftir þar eldgömlum íslenskum ljáum til að slá með
og orfum gömlum orfum og þess
mér þótti skrítið að á veggnum í smiðjunni hékk
belgur elkiskinn og það var fyllt með þessum svokölluðu ljáböndum
þá var ekki hafðir hólkar á orfinu heldur voru þeir voru þeir bundnir með einskonar þvengjum ljáirnir
þetta skrölti allt hálflaust og ljáirnir voru
hálfhringmyndaðir þetta var eins og
kattarklór hvert ljáfar ég skil ekkert í hvernig það hefur getað heyjað með þessu
svo voru til gamlar hirslur
það voru til á heimilinu þrjú
þrjú hérna
skatthol
svona með hallloki
náttúrlega séð skatthol
þau voru með hallloki fyrir ofan
einni kommóðu man ég eftir
hana átti rannveig húsmóðirin og hún var svoleiðis það var leynihólf í henni sem að
ekki neinn fann
nema sá sem hafði einhver kynni af því
þar hafði kerling sitt stáss
í einu hólfinu
ég hef verið að gera
gera fyrirspurn til þessa fólks sem að
ja það er nú eiginlega enginn orðinn af þessari ætt lifandi sem ég man eftir
hvað hafi orðið af þessu til dæmis hirslunum það var víst selt
þegar að maðurinn eða páll seldi jörðina
svo átti hann systir sem hét ingibjörg
og hún átti alls konar hirslur líka
og stássföt
svo giftist hún
og hún og maður hennar fengu jörðina
fyrst seldu hana
ég sagði áðan að
það var farið bara tvær ferðir í kaupstað á
það vildi til að það var sendur maður fyrir jólin
í kaupstað til að það var lagt til frá öllum bæjunum
kaupa svona brennivín
rúsínur og þess háttar
en þetta var allt saman til á eyvindarstöðum
það var þarna smákot á kerhóli finnastöðum á
ánastöðum var nú ágætur bóndi og átti nú allt af öllu í seljahlíð
í kaupstað fyrir jólin til að kaupa fyrir fólk
en svo var farið með vorullina á vorin
með tólginni og prjónasaumnum og vaðmálunum
það var farið með það á mörgum hestum reiðhestum
kaupa til sumarsins kornvörur og þess háttar og allt svona mögulegt
hann skuldaði aldrei neitt
páll meðan hann var
og þá var farið á stað undir kvöld
sólskin og svoleiðis þá mátti ekki vera á ferðinni með ullina því að hún léttist svo mikið
og það var farið hér ofan ofan undir akureyri komið hér svona seinni part nætur
þá var tekið niður af hestunum og
voru karlar og konur
heimilinu
sérstaklega man ég eftir að það var ein gömul kona sem guðrún hét hún fór ævinlega á vorin
hún reið ævinlega sama hestinum
og hún átti annan þennan stóra mikla söðul
kerlingin var heldur lítil og það sá eiginlega ekkert nema höfuðið á henni
upp úr söðlinum og
svo þegar búið var að taka út og binda klyfjarnar og
að vera kominn maður fram að saurbæ
á undan klyfjahestunum
svo að þeir legðu ekki í ána hún var nú oft mikil á vorin og erfitt að ferja vörurnar
hann hét brynjólfur
við vöktum þá nótt sem von var á fólkinu úr kaupstaðnum
og það kom ævinlega hestur frá eyvindarstöðum
fyrst sem hét hvað hét hann nú
hann var snjóhvítur
hét bliki og það voru ævinlega þyngstu klyfjarnar á honum
svo kom brúnn hestur bróðir
blika næstur á eftir honum
svo kom skjótt skjótt hryssa sem var systir þeirra hún kom næst svo fór að tínast einn og einn hestur frá hinum bæjunum
þangað til að allt var komið svo kom kerlingin guðrún gamla
steinsofandi steinsofandi
og það var það versta fyrir okkur strákana það var að ná kerlingunni af baki og koma henni í rúmið
en annars tókum við alltaf ofan af hverjum hesti sem kom og sprettum
honum svo hann gæti
naslað svolítið í túninu og velt sér og svoleiðis svo komu bændurnir
vinnumenn þeirra eitthvað svona inn á milli svona góðglaðir syngjandi í hóp á eftir
það var skemmtileg nótt þetta skal ég segja þér andskoti var gaman að henni
en ævinlega hreint var það bliki gamli sem kom á undan
þessi kolsvarti hann hét blakkur
og maður varð ævinlega að taka þá báða ef það
því að hinn elti bara eins og folald hver þeirra sem var
tekinn í haganum
og við þurftum stundum að reyna þá þessa bræður við strákarnir
bliki var aðeins fljótari en brúnn
bliki var reiðhestur brynjólfs en blakkur var reiðhestur minn svo var margt af hestum til góðir hestar
piltur sem var þarna hét brynjólfur sonur
getið jú hefurðu heyrt sögur af honum sigluvíkur sveini
nei það er nú lítið
við vorum nú frekar ungir
ungir þegar hann dó
og brynjólfur þessi var hagyrðingur
sonur hans hann fórst í eyjafjarðará
ungur
var giftur og farinn að búa átti tvö börn
hann fór með börnin sín niður að á klæddi þau úr
fötunum og baðaði þau áin fellur þarna rétt meðfram túninu
og svo fór hann sjálfur úr fötunum og baðaði sig en hann kom aldrei á land aftur
jú náttúrlega líkið kom það fannst undir eins
konan mín sem að ég átti þá hún var kaupakona hjá honum
þetta sumar og hún kom fyrst þarna að
hún náði sér aldrei eftir það
hver sagði þér
söguna þarna af forfeðrum þínum
móðir mín sagði mér nú mest frá jóhanni stóra jóhanni
hún var sonardóttir hans
og pabbi var nú að segja mér ýmsar sögur af digra jóni hefurðu sagt þær sögur stundum
nei en það kunna nú margir eða þekktu eða þekktu til
þetta voru eiginlega margþekktir menn hér í firðinum
forfeðrum þeirra já já
já það er nú sjálfsagt ég hef nú einhvern tímann verið að
segja þeim það er langt síðan þú hefur sagt þeim þetta
ég man það nú ekki björgvin heitir elsti sonur minn