tiro-is/ismus huggingface dataset:
hann er ansi gefinn fyrir svona grúsk hann er heilsulítill gríðarstór maður
en svo þegar að þeir voru lagstir fyrir þarna í garðanum þá fóru þeir að verða varir við það að
að það var umgangur í húsinu verulegur umgangur og þeir fundu það þá stundum tekið á þeim svona
þeir kenndu hver öðrum um og en enginn kannaðist við að hafa hreyft sig og
og þetta ágerðist alltaf
en hann sagði mér að að fremst í garðanum hefði verið þórarinn olafsson
frá dölum
og og þessi
umgangur þarna og og læti enduðu með því að hann var dreginn á fótunum fram úr garð
þá risu nú allir upp og sáu það að hér
um að ge hér var ekki viðlit að haldast við bæði var þeim nú kalt
og þeir voru hraktir og og svo þetta að
að þeir vissu ekki hvernig þeir kynnu að hafa ef að svona héldi áfram
fóru út í bylinn
og brutust heim í gilsárteig og komu þar svona að áliðinni nótt
nú hallur á
kóreksstöðum hann var mjög
sannorður og og greinilegur maður hann var hreppstjóri í hjaltaþinghá í fjölda ára
og það datt engum manni í hug að
væna hann um neina ósannsögli hvorki í þessu eða öðru og þess vegna finnst mér þessi saga
saga vera allmerkileg vegna þess að þarna var um
um mann að ræða sem að reyndi þetta allt saman sem sagði söguna
nú það var nú trú manna að væri alltaf reimt þarna á þessum húsum
milli tuttugu og þrjátíu ár
og ég var nú aldrei var við neitt eða að minnsta kosti ekki sem að
orð er á gerandi
en eitt var það sem að mér fannst
þarna að það var það að fé var miklu styggara og eins og það
meiri flótti í því þarna á þessum beitarhúsum heldur en öðrum sem að ég hef haft fé á eða hafði fé á
bæði í gilsárteigi og eins áður
og ég setti það nú í sambandi við það að það væri þarna svona eitthvað sem ekki var annars staðar so
ball á hjaltastöðum og það var boðið
það var þannig að það voru nú ekki víða svona rúm húsakynni
svo að það væri hægt að halda ball en
það var nú notað til það sem að fáum hefði nú dottið u í hug að að nota nú og
það var einu sinni að það var ball
um sumarmálin það hefur sennilega verið á sumardaginn fyrsta það var nokkuð algengt að það var haldið þá einhver skemmtisamkoma
var á eiðum að
að hérna það voru
skólapiltar þar
frá ýmsum stöðum
og á ballið var boðið bara sex
hefur nú sjálfsagt orðið að takmarka það svona
nú aðallega menn sem að voru
það er best ég telji þá upp eins og þeir voru það voru tveir synir
skólastjórans sem var þá jónas eiríksson
það var benedikt
hann varð seinna kaupmaður á seyðisfirði dáinn fyrir nokkru þórhallur sem að er lifandi enn
hreppstjóri í eiðaþinghánni á hann er á breiðavaði
merkur maður og og orðinn háaldraður nú er líklegast áttatíu og þriggja ára eða eitthvað svoleiðis
svo var einar jónsson sem var vegaverk stjóri hér hann var frá meðalnesi hann er lifandi enn og
áttrætt
erlendur þorsteinsson hann er dáinn hann var frá egilsstöðum
halldór þorkelsson frá klúku og fór til ameríku og síðastur
júlíus pálsson hann var sonur páls jökuls hann var
var hér á vestdalsheiðinni á seyðisfirði búsettur
en ég veit svo ekkert um hann meira hann fluttist eitthvað í burtu hvort hann er lífs eða liðinn veit ég ekki
en vinnu konur á eiðum voru meðal annars tvær nöfnur sem að
já guðfinnur
þær munu hafa
verið báðar jónsdætur
önnur þeirra var frá hjaltastöðum en hin var eitthvað að ég vissi ekki hvaðan
en til aðgreiningar voru þær kallaðar hjalta finna og
en þessari hjalta finnu var náttúrlega boðið í
í á ballið
en hinni ekki
svo en jóni var ekki boðið en svo notaði hann tímann á meðan að þeir voru á ballinu til þess að
að yrkja um þá brag
og hann er svona
gleðisólin sumarhlý á sveinum blikar glöðum
hér var boðið brögnum í ball á hjaltastöðum
fljótt sig drengjafjöldinn bjó fæstir þrautum kviðu
allir sex á einni dróg ákaflega riðu
svo er nú farið að lýsa því hvernig þeir hvernig þeir gengu nú frá sér
lund og hjarta tryggt hreina sál og skíra
brölti á benedikt sem bikkjum kann að stýra
það var benedikt alltsvo sonur elsti sonur skólastjórans
fínn var þar á frakkanum fullur ofsakæti minnstur
þór á makkanum meina ég að sæti og
var þórhallur
frægðar ferðunum
í faxið greip með lúku
hokinn sat á herðunum halldór minn frá klúku
priki veifað gat veigalundur fríður einn á miðju ítur sat einar hárasíður það var vinna einar
seinna verkstjóri
hampaði staf í hendinni huga meður glöðum ljúfur sat á lendinni lindi úr egilsstöðum
pískólina skarpur skók skulfu hnefar flestir júlíus í taglið tók og traustur rak á eftir
það var júlíus pálsson
mér er þessi jón minnisstæður aðeins af því að að þegar ég var strákur á kóreksstöðum það mun hafa veturinn nítján hundruð og þrjú
þá var þar ball
það var þannig lagað að á kóreksstöðum var fyrsta samkomuhúsið byggt sem að byggt var hér á fljótsdals héraði
það var byggt um
um aldamótin þegar ég kom þangað nítján hundruð og tvö
þá var verið að ljúka við innréttingu á þessu húsi þetta var timburhús
bara í í einu lagi það var ekkert þiljað í sundur með
ja ekki stein steypu heldur heldur það var hlaðið
steinstétt undir húsið og og var svona sléttað
í hleðsluna með sementi
en á kóreksstöðum voru nú auk þess svona rúm húsakynni húsið var
aðeins notað til þess að að dansa og og svo ef að
voru haldnar ræður og annað þess háttar en veitingar allar voru aftur inni í
í bænum sem var timburhús svona
já og talsvert rúm gott eins og ég segi svo þarna
áreiðanlega betri aðstaða var áreiðanlega betri aðstaða til samkomuhalda heldur en annars staðar
það sem að
mér er minnisstætt frá þessari samkomu það var það að jón
þessi jón kollur sem kallaður var hann flutti þar erindi
og og las kvæði eftir sjálfan sig á eftir þetta erindi það var ákaflega skörp ádeila á ameríkuferðirnar
ákaflega skörp ádeila
þessi jón var auk þess sem að hann var svona prýðilega hag mæltur þá var hann
ræðumaður flutti mál sitt vel
en ég heyrði ekki þetta voru einar fjórar vísur og ég heyrði þær ekki nema í þetta eina skipti og hef hvergi séð þær á prenti
og þess vegna ég bara aðeins lærði síðustu vísuna og man brot úr þeim næstu
alltsvo næstsíðasta vísan
hún endar eða hún endar þannig já að hann er að lýsa
hann er að lýsa því hvernig umhorfs sé á íslandi þegar er að leysa vetrar klakana
þetta var nú ævinlega að vorlagi sem menn fóru
vísan hún endar svona
áin ruddi ísahrönnum út á bláan ránargeim nú veit enginn neitt af þeim
en svo síðasta vísan hún er um það þegar að skipið er komið í haf
með útflytjendurna og þeir sjá til landsins
og hún er svona þeir sem á
þig augum renna og engrar minnstu sorgar kenna
þótt þeir sjái sjóinn spenna syðsta tindinn hægt og seint
þá ærulausa held ég hreint
í þessum dúr var kvæðið
tala þarna um ameríkuferðirnar þá
langar mig nú að segja þér það sem að
metúsalem kjerúlf á á hrafnkelsstöðum sagði við mig einu sinni
það var í sambandi einmitt við þessar ameríku ferðir metúsalem er
nú háaldraður maður líklega svona áttatíu og sjö ára gamall hefur verið mesta kempa og er enn
og bráðgreindur maður
við vorum einu sinni að tala um þessar ameríkuferðir
nokkuð löngu seinna
metúsalem já hann sagði mér það hefðu komið til sín tveir menn
með nokkru millibili það voru íslendingar aldraðir menn báðir búnir að vera í ameríku
hann sagðist hafa spurt þá báða sömu spurningar
eigum við að fara til ameríku eða eigum við að vera kyrrir
sá fyrri sagði látið ykkur
ekki detta í hug
er mörgum sinnum betra að vera þar heldur en hér
hér er ekkert nema grjót og og og jöklar og og eymd og hafís og
og yfirleitt allt það sem að mönnum er til allra mesta
og ama
já látið ykkur ekki detta annað í hug en að fara til ameríku
þessi maður til hans aftur seinna
seinna er þá búinn að fara hér um
og kemur aftur til hans
og hann segist spurja hann sömu spurningar
þá segir hann að það hafi verið komið annað hljóð í strokkinn þá segir karl
blessaðir látið ykkur ekki detta í hug að fara til ameríku ræktið land
ræktið landið nú svo var s ekki meira um það
svo kemur til hans annar
hann segist leggja fyrir hann sömu spurninguna
og hann svaraði undir ein
látið ykkur ekki detta í hug annað en fara til ameríku
þar er miklu betra að vera svo fór hann nú að segja honum ýmislegt um þær
dásemdir sem að þar væru
svo metúsalem segir svo sagði ég þá sagði ég honum frá því hvað hann hefði sagt þessi félagi hans
sem var nú búinn að vera í ameríku og var auk þess svo búinn að fara hér um og og kynna sér svona
ýmsar aðstæður hér
þá segir karl
lagði hann ykkur þá til nokkurn áburðinn því að ekkert
á ég var nú búinn að minnast á það við þig á sýslufundi það var nú oft ýmislegt skemmtilegt sem að
kom fyrir sérstaklega í sambandi við
skáldskap hjálmars frá berufirði ja hann var eiginlega hirðskáld hnoða þarna þó aðrir væru nú stundum að reyna að
hnoða einhverju saman þá var það ekki neitt
og ekki einu sinni nefnandi
en mér dettur í hug svona tvö
smá atvik sem að urðu honum að ljóði
það var einu sinni á sýslufundi að það var verið að ræða um fjallskil og það er nú ævinlega þannig að
að það er ákaflega viðkvæmt mál fjallskilin
því að það er nú þannig
allir eru nú eiginlega góðir fyrir sig gera allt vel
en en nágrannarnir verri og sumir afleitir og það var anna ansi
urðu ansi skemmtilegar umræður þarna um þetta
en umræðurnar voru á milli nágrannanna jóns
á álfsstöðum í
og halldórs á stekk
þetta eru nestu nágrannar það bara fjallið á milli
og þeir deildu hart um þetta
ádeilan hjá hjá jóni á
halldór var sú að þeir létu fé úr norðfirði standa í rétt kannski jafnvel sólarhringana út
og sveltu það
var algjörlega á móti
en sagði að það væri ef að svo væri þá væri það bara þeirra mál því að þeir áttu að sækja réttina og þeir væru
sjálfráðir hvað þeir létu standa lengi áður en þeir rækju það heim
nú halldór aftur deildi á jón fyrir það að
að þeir smöluðu svo illa afleitlega þarna í
norðfirðinum að fé væri að flækjast þar fram eftir öllum vetri
dæmis það að þeir skiptu
í staðinn fyrir það að smala þessa skoru þarna í einu þá
sitt hvoru megin við ána og
rynni þetta allt á mis og og þetta væri ekki ekkert vit í þessu
jón aftur varði sig mjög harkalega og sagði að það væri þetta væri ekki
kæmi ekki til af góðu
það væri vegna þess að það vantaði menn þeir hefðu enga menn til að smala þetta allt í einu svo að
að ef að þetta ætti að að gerast þá yrði bara að búa til menn
þá skaut nú einhver inn í
það hefði nú stundum verið brallað þá brustu nú allir í
í hlátur en jón skaut því að samt að þeir kæmu þá varla á gönguskóm
bíddu nú við svo þegar að við förum nú í matinn
hjálmar dáldið á undan og og undir diski
jóns þá var nú miði og jón fór að lesa
og þá vísan var þá svona
já það er rétt að segja frá því að jón hann hann var
hann var með svona gervitennur eins og ég og hann átti dáldið erfitt með
ráða við þær stundum svo hafði hann yfirvaraskegg grátt svona klippt og
þegar hann var að halda ræður þá fundu þeir nú það út einhverjir að hann
talaði eiginlega mest með skegginu
það var nú hlegið að þessu jón var ágætismaður og þoldi vel þó að
svona spaugað við hann en vísan hjá
hjálmari hún er svo svona
jón til síns mannleysis fann mælskan úr skegginu bunaði og rann
við vitum það flestir eins vel eins og
svo ha ha
mundi ég eftir annarri vísu sem hann gerði hm mig hann hann skáldaði nú mikið um mig
að það var einhvern tíma
að sýslumaðurinn hann þurfti að vera í réttar haldi einn dag sem að sýslufundurinn stóð yfir
svo hann biður mig að stjórna fundinum þennan dag
ég settist náttúrlega virðulega í sæti oddvitans fyrir borðsendann og
og sagði nú eitthvað við þá að við hefðum svona léttar umræður á meðan
og hafði orð á því eitthvað
sem að næstur mér sat að hann passaði nú að gefa mér vel í nefið
jæja svo gerðist nú ekkert sögulegt þennan dag en um kvöldið þá fékk ég vísu og
og hún var svona
með ánægju skipaði hann oddvitans sess því oflætið var honum gefið
þá aðstöðu notaði hann einkum til þess að ókeypis fengi hann í nefið
af ýmsum
það voru náttúrlega alltaf til einkennilegir menn
sem betur fór en nú er nú er þetta allt saman úr
nú er þetta allt saman orðið dautt nú er alveg eins
þessir umrenningar hér það voru náttúrlega ákaflega merkilegir
einstaklingar á margan hátt til dæmis eins og halldór hómer að
ég þekkti hann nú aldrei persónulega
hann hélt sig meira þarna á uppsveitunum en lifði nú þó eiginlega fram á
þann tíma sem að ég mundi hafa munað eftir honum ef ég hefði séð hann nokkurn tímann
hann var ákaflega það voru ákaflega merkilegar sögur margar af honum
hann hefur hefur sjálfsagt verið fæddur leikari vafalaust
fæddur leikari
svoleiðis að en hann hefur bara verið svona
ja líklega svona hérum bil hundrað árum of snemma á ferðinni hann nú hefði hann sjálfsagt verið í í tölu
leikara
þarna við við leikhúsið ef að
ef að hann hefði verið lifandi nú
lék alla skapaða hluti
og hann söng og hann dansaði hann gifti hjón
skildi þau svo að og hann fékk hann fékk
til dæmis hafði hann nú fyrir hempu
þá hafði hann nú bara svona klæðispils eða svoleiðis af
kvenmanni svona stórum kvenmanni og
lék allt mögulegt en honum var nú ekki hann tók nú til dæmis þessar
giftingar hann tók þær nú dáldið alvarlega ég man eftir því ég heyrði talað um það það hefði einu sinni verið
leikið á hann svoleiðis að að það voru nú tveir karlmenn
það var einhver unglings maður sem fór í kvenmannsföt og
og svo gaf hann þá saman
hann fokvondur og sagði að þetta væri helvítis hneyksli og hérna
skildi þegar hann skildi hjón aftur
þá hafði hann það þannig að að hann lét þau halda í
sinn enda hafði band spotta svona af vissri lengd og lét þau halda í sinn endann hvort og klippti
akkúr það varð að vera nákvæmlega á miðjunni
sem hann klippti svo í sundur og þá þá var þetta búið
en yfirleitt hafði hann meiri áhuga fyrir að gifta heldur en að skilja en þó
varð það nú náttúrlega að gerast
eina sögu heyrði ég
það var nú annar formaður hér sem að guðmundur gilsárvalla guðmundur
hefur nú verið mikið um hann skrifað
og reyndar um halldór hómer líka að það var einu sinni að
þeir komu gistu báðir á
eiðum hjá skólastjóranum sem að þá mun hafa verið jónas eiríksson
og þeir voru látnir borða saman alltsvo það var borið á borð fyrir þá
undir alltsvo saman en þeir voru dáldið ólíkir að því leyti til að að halldór hómer hann var
sérstaklega svona
kurteis og nettur og vildi nú hafa borðhald allt mjög snoturt og hátíðlegt
en guðmundur gekk nú að því með allt öðrum hætti hann
hann tók bara kjötbitann í annarri hendinni og og hafði svo sjálfskeiðung í hinni
og og allt eftir þessu en þegar að
hómer sá það hvernig hann gekk að að þessu þá stökk hann upp frá borðum
og sagðist ekki sitja til borðs með svona helvítis svíni
guðmundur var kenndur við gilsárvelli í borgarfirði hann var þaðan ættaður
það varnú saga um það sem að sennilega
ja ég sel hana nú
ég keypti hana að
síðasta ferð alltsvo milli borgarfjarðar og héraðs
hún hefði nú endað eiginlega í skriðunum það er þannig að hann er að fara
frá borgarfirði og ætlar til héraðs og en
skriðurnar eru nú þarna á milli njarðarvíkur og borgarfjarðar eins og allir vita
þar er krossinn þar hefur nú alltaf þótt
þótti minnsta kosti áður fyrr
svona óhreint dáldið í þeim
en guðmundur fer eins og hann er vanur fer leggur af stað til héraðs en
snýr aftur í skriðunum það var víst ekkert að þeim eða neitt þess háttar
en mér var sagt að einhver hefði hefði nú haft það upp hjá
honum að hann hefði mætt sjálfum sér í skriðunum
en þá fór hann heim í gilsárvelli sagðist vera kominn til að deyja
og hann lagðist fyrir þar og það virtist ekki vera að að hann væri neitt veikur en hann reis ekki upp hann hann dó þar
hvað hefur nú verið til í þessu það veit ég nú ekki
en ég man eftir guðmundi hann kom til dæmis oft í svínafell
til foreldra minna
sömuleiðis kom hann í kóreksstaði en og ég man eftir því að móðir mín hún átti stóra skál
geysi
stóra skál
sem að hún notaði nú eiginlega aðallega til svona til þess að
eða þess háttar
þegar hún bjó til
lummur eða pönnukökur eða þess háttar en hún skammtaði gudmundi ævinlega í skálinni
og hann kláraði alltaf úr henni
veit nú ekki upp á hár hvað hún hefur tekið mikið en ég gæti nú vel trúað að hún hafi tekið einar þrjár fjórar merkur
síðasta skiptið sem ég man eftir honum að hann kom í svínafell
reykjavík tuttugasta og fimmta
janúar nítján hundruð sextíu og sjö að víðimel tuttugu og þrjú
valdimar björn valdimarsson heldur áfram sögu sinni af sigurði skurði
já já heldurðu bara að þú
sér vitleysa er þetta sem mig hefur verið
að dreyma sigurð okkar jóhannesson þarna frá gilsbrekku
og hann var eitthvað að tala um það að þetta
á dívani og sofnar fljótlega
dreymir að sigurður kemur enn á ný og segir nú er allt seinna sem segir
skipið er á leiðinni að fara af stað þetta sem ætlar að fara vestur
og þetta er ekki rétt
kista sem er að fara vestur mín er ennþá vestur á landakoti
kristjan vaknar litlu seinna og
segir með sjálfum sér ja þetta er ekki einleikið segir kristján
hann fer að hringja og hann fer að tala við
aðal hjúkrunarkonuna
hjúkrunarkonuna þarna á landakoti og segir
við hana að hún megi til með að athuga hvernig þetta sé lagað eiginlega hvurt það sé rétt kista sem hafi farið
í skipið þetta gufuskip sem sé að fara vestur
hún bregður við skjótt hjúkrunarkonan og athugar og það kemur upp úr dúrnum að
þetta var ekki rétt kista sem var komin þarna niður í skipið niður í lest
sendur bíll fljótlega og skipt um kistu
og þá er opnuð kistan hans sigurðar og þetta reyndist rétt að vera lík sigurðar lá þarna í kistunni
síðan var farið með það ofaneftir
og þarna skil ég við sigurð okkar skurð þar fór líkið af honum vestur og
til hans byggðar þarna í súgandafirði og þar var hann jarðaður eftir því sem ég best veit
það var víst nítján hundruð og fimm
nema ég réri með föður mínum
á sexæring
og ég hefi víst skrifað um það í lesbók morgunblaðsins
þegar við lentum í vonskuveðri og urðum að lenda í ósvör
þetta skrifaði ég í blað
árið nítján hundruð og sex
að vorlagi að ég ætlaði út á fiskiskipi
frá ísafirði
það var vorið sem að þeir fórust þarna við
kútterinn sem fórst við viðey og drukknuðu flestir af
ég held allir mennirnir annað skip fórst uppi á
mýrum ef ég man rétt þau vor víst þrjú sem fórust
á flot þessu skipi okkar sver einmitt þann daginn
eða nóttina sem gerði þetta vonsku veður
skipið sem ég ætlaði út á hét sigga eða sigríður hét það nú held ég að réttu lagi
þegar við komum skipinu á flot enda komið á hálf neikvætt veður
við komustum fram á pollinn með skipið
og lögðumst þar fyrir akkerum
svo gerði þetta
vonsku norðvestan veður þarna á pollinum á ísafirði og við ætluðum
haldast við þarna
flestir eða allir uppi á dekki alla nóttina því við bjuggumst við að skipið færi af kjölnum
á hvorri stundu sem væri
hékk það fram að birtingu ég man það að það fyrsta sem við sáum
þegar að birti
ísafirði eða tanganum sem kallað er það var
verslunarstjórinn árni jónsson
þá um dægramótin þá sprengdi
skipið sem kallað er
okkur rak
alla leið upp undir kirkju
þarna áttum við skipið eitthvað í þrjá eða fjóra daga vorum smátt og smátt að reyna
grafa bæði undan skipinu sjálfu og lænu fram
til þess að reyna að fleyta því af stað á flot
endirinn á því var sá að það var settur vírstrengur úr skipinu alla leið niður í norðurtanga þar var víst
settur
vir endinn á
dráttarspil eða gangspil
og þegar hækkaði í sjóinn eða undir flæðina þá var skipið dregið af stað alla leið út
en ég gat ekki fylgt því eftir þá því ég var orðinn veikur í hné af öllum
undan skipinu
ég var kominn upp á spítala og þar lá ég í fleiri vikur
það virtist nú svo að þetta hefði nú verið mikið óhapp og hefur sjálfsagt verið það í raun og veru fyrir mig
en þetta varð þó til þess að ég fór í skóla seinna meir því að ég var veikur í fæti á annað ár
vegna þessa
um haustið fór ég norður á akureyri og þar í gagnfræðaskóla og var þar í tvö ár
en þriðja veturinn var ég
suður í reykjavík í verslunarskólanum
svona sér maður oft atvikin þau verða
þegar ég var fimm sex ára
þarna í hnífsdal hjá foreldrum mínum
þá kemur stúlka sautján til átján ára
jónsdóttir
ættuð ættuð frá grasi sem er skammt innan við þingeyri
þetta var einstaklega vel gefin stúlka
stórum kostum búin á margar lundir eins og þar segir
hæfileika manneskja
lærði tungumál þarna fyrsta veturinn sem hún var það var maður sem hét
guðmundur bjarnason
skipstjóri hann kenndi henni dönsku
annar hét böðvar
hann hafi verið bróðir konunnar hans jóhanns þorsteinssonar kaupmanns á ísafirði hann var ættaður að ég má segja
hann hafði lært eitthvað ensku og hann kenndi henni ensku
þeir voru margir frámunalega hrifnir af þessari stúlku ég held
flestir ungir menn verið skotnir í henni
ég heyrði sagt að hún hefði samt verið aðeins trúlofuð einum þeirra leynilega samt
og mun hann hafa heitið karvel
en þá er nú að nefna fleira til sögunnar
þá var sýslumaður á ísafirði maður að nafni sigurður briem
hann var þarna skamman tíma hálft til eitt ár fékkst hann við
margt meðan hann var þarna
munu þeir hafa haft mikinn áhuga fyrir því
eyjabændur og þeir sem að höfðu
æðarkolluvarp á lendum
hegnt yrði þeim mönnum er
við mundum nú vilja nefna leyniskyttur það var víst nokkuð mikið um þarna í sjávarþorpunum
við ísafjarðardjúp að
að þeir skytu kolluna ég
held að það hafi bara næstum því verið í trássi við þessa eyjabændur að þeir voru að skjóta kolluna eða hvað
að það var heitið að gjalda hverjum tíu krónur
sem að gæfi upp
þann sem sekur væri um æðakolluskot
nú litlar tekjur þá hjá þessum blessuðum vinnukonum margrét
meir en svona
fjörutíu eða fimmtíu krónur ef hún hefur þá haft það á á
ef maður fær fjórða hlutinn af árskaupinu sínu það langar nú margan til
þá hafði margrét séð
að skotinn var æðarfugl hún sá að þetta var í einhverri vissri vör
í hnífsdal þetta
frá þessu að hún
horft á þetta hvort það mætti ekki kæra þetta því að það væri goldið fyrir það
en húsbóndi hennar hann sagði henni að hún skyldi ekki láta sig inn í það
fer margrét fram á að hún fari í kaupstað það fékk hún
þá segir húsbóndi hennar við hana ég ætla nú að biðja þig
margrét mín lengstra orða
þú farir nú ekki að kæra fyrir sýslumanninum þó þú
að segja mér frá þessu skoti sem þú hafir horft á nei nei ég skal ekki gera það segir margrét
svo þegar hún kemur úr kaupstaðnum
þá segir húsbóndinn
þú hefir þó aldrei farið og kært þetta fyrir sýslumanninum æðakolluskotið sem þú horfðir á margrét
ég sá sýslumanninn á götunni segir hún
nú nú sástu sýslumanninn á götunni
en málið var víst ekki rætt öllu meira
en daginn eftir kemur sýslumaðurinn og setur þing í barnaskólanum í hnífsdal
þar eru þeir kallaðir þeir sem að réru frá þessari vör þar sem hafði verið skotið og
svo mætir nátturlega margrét hún
var nú undireins sótt
og þeir eru nú tregir til að
játa því að þeir hafi verið vitundarvottar
skotið hafi verið
eða að skotin hafi verið æðakolla þarna í vörinni
samt verður það að einn eða tveir af þeim segist ekki fara á móti
því þegar þeim er sagt að þeir munu mega búast við því að þeir verði að staðfesta framburð sinn
og þá játa þeir að þeir hafi horft á að
einn þeirra sem að karvel hét hafi skotið æðakollu
en það var unnusti margrétar
leynt færi
svo litlu seinna eða um vorið eftir þá
níræður líklega ef hann lifði núna
margrét fór nokkru seinna út til danmerkur og þar var hún
ameríku
og var þar milli tuttugu og þrjátíu ár að ég held en þegar hún kom
svo upp
yndisleg stúlka
sagði mér það
hefði verið í flestum borgum
þú hefir getað ferðast víða já svona smátt og smátt sagði hún ég hefi ekki farið allt í einu
síðan ég kom er ég búin að vera hér um bil í hverri einustu borg í ameríku
en svo var það systir mín sem var henni
auðvitað sérstaklega vel kunnug eins og ég
hún hafði einhvern tíma gengið á hana um þetta
hvurnig stæði á þessu að hún hafi farið svona víða og verið
verið í svona mörgum borgum í ameríku og þá fékk hún það upp úr henni hvað það var hún var alltaf að leita
leita að honum karvel
og fann hann aldrei
ó já svo kom hún upp
það þýðir ekkert að ræða það meir hún endaði víst ævi sína hefi ég heyrt fyrir þremur árum úti í kaupmannahöfn
fyrst eða fyrsta partinn þegar þú varst stráklingur ha
vissi þetta þá ég var stráklingur sex eða átta ára
var skýr svona og setti mig inn í þetta ha
já þetta er sannleikur
hún elísabet hún er lifandi enn þú getur yfirheyrt hana þess
hún sagði mér þetta já já
þetta sagði einhver skáldkona sem að hérna fyrir nokkrum árum
nei fyrir nokkrum vikum átti tal við mig hún sagði að þetta væri stórkostleg saga
það gerist margt þó okkur finnist það kannske lítilmótlegt þá er það nú satt
þetta er stórt í brotunum stórt í sniðunum
þessi lítur ekki að öllu sem hún sér
hún hefur haft sinn karakter sitt hjá sér
af formönnum og öðrum slíkum
ekki hvað ég gæti tínt í þig
þetta er bara það fyrsta sem ég man svona já já já já
ættum við að nefna nokkuð gagnvart
kynntumst nú fyrst þú manst nú við kynntumst
við komum saman þarna