tiro-is/ismus huggingface dataset:
og ég segi honum það að hann hafi verið
um tíma norður á akureyri að læra á tógvinnuvélar
mundi hann geta tekið að sér tógvinnuvélar því að vélamaðurinn minn er að fara frá mér segir sigurjón
ekki veit ég það segi ég en það veit ég
að haraldur tekur aldrei að sér verk fyrir þig
sem hann er ekki full fær um að vinna af hendi er hann einn af þeim segir sigurjón
það held ég segi ég en
skömmu áður þá hafði farist bátur frá arnarfirði sem hét þormóður og með honum fjöldi manns
þá segir sigurjón hvenær getur hann komið suður segir sigurjón
ætli hann geti ekki komið með fyrsta strandferðaskipi blessaður
blessaður láttu hann ekki fara með skipi eins og þormóði sagði hann
þegar að haraldur varð fimmtugur
búinn að vera ein sjö átta ár hjá sigurjóni þá skrifaði sigurjón mikið um hann
og hældi honum og sagði eitthvað á þá leið að hann hefði aldrei fengið þvílíkan mann
man ég þá að ég átti
þá viðtal við vin minn vilmund landlækni en hann
þurfti þá á að halda á ábyggilegum manni ég held ráðsmanni á sjúkrahús
hann spurði mig hvort að þetta væri ábyggilega
sigurjón segði í lesbókinni og sagði ég honum eitthvað á þá leið að hann vissi um þennan mann eins vel og ég
ja hann sagðist nú ekki ætla að segja það að hann vissi
frekar en aðrir því að hann væri löngu orðinn gáttaður á mönnum
ekki leið langur tími eftir að ég kom til aureyrar að ég færi ekki fund guðmundar læknis hannessonar
þá var ég með
þennan umbúnað sem ég
gat áður að ég fékk um fót minn á þingeyri hjá andrési lækni fjeldsted
og undireins og
fékk að sjá þennan leðurhólk
þá rauk hann inn og náði í konu sína til þess að sýna henni þetta og taldi þetta alveg
merkilegan grip
man ég að ég kom til hans
hans nokkru seinna
og nefndi nafn mitt
og þá segir guðmundur nei blessaður ég kannast ekki við
hefurðu verið hérna áður hjá mér
já ég kom og sýndi þér hólkinn sem ég hef um fótinn
blessaður þú áttir að segja maðurinn með hólkinn þá var ég undireins
með ég var svo hrifinn af honum
já já það er ábyggilegt að þessi hólkur verður til þess að
að þú verður góður eftir nokkra mánuði og það varð ég held að það hafi verið árið sem ég hafði hólkinn en svaf þó aldrei með hann en varð að
láta nudda fótinn alltaf að kvöldlagi man ég í seinna sinnið þegar ég kom til guðmundar
hannessonar
sagði hann mér að það væri nú ekkert undarlegt þó hann þekkti ekki hvurn mann þó hann hefði séð hann einusinni
því að hann hefði átt ná frændur sem að hefðu verið svo ómannglöggir mig minnir að hann segði að það
föðurbróðir sinn
eða einhver náinn ættingi og hann hefði ekki þekkt hann og spurt hann að heiti
ég var einhverntíma áður að minnast á með hjálpræðisherinn og þegar að
ég held að það hafi verið nítján hundruð og átta eða níu þá hefði það komið fyrir
að kastað hefði verið fúleggjum í hnífsdal á hjálpræðisshersamkomu
að sænskum manni sem að var þar að halda samkomu
og ég taldi að þetta mundi stafa frá því að þeir hefðu áður lesið um
að það hefði komið fyrir
en nú fór ég að athuga þetta betur og ég held að ég fari rétt með þegar ég segi það að
það muni einmitt hafa verið á
samkomu sem þeir héldu
þessir vesturfara agentar
þeir voru að halda þessar samkomur og það kom snemma
mótstaða
gegn þeim og kom víst fyrir oftar en einusinni að þeir komust ekki lengra en svo að segja
herrar mínir og frúr þá fyllist allt af ópum og
og háreysti salurinn og kastað jafnvel fúleggjum
en þegar að þetta barst með blöðunum um landið nú þá auðtitað
hefur nú þetta eins og gengur
haft smitandi áhrif og þetta varð til þess að að
að ég álít að það byrjaði svona ein samkoman
en þá dettur mér í hug að segja frá því
að eftir að ég kom nú þarna na í skólann þá varð ég einmitt var við
nokkuð sem að ég get ekki talið að
að stafi frá
frá borgaramennsku eða þess háttar
það var nú þarna kennari okkar halldór briem
og dönsku og líkaði alveg ljómandi
njóta þessarar tilsagnar hjá honum en ég hafði nú ekki
ekki fengið tilsögn í tungumálum eiginlega fyrri nema eitthvað ofboðlítið í dönsku svo kenndi hann mér einnig ensku
í aukatímum
verður það þegar að líiður á veturinn
nemendurnir að ókyrrast í tímum hjá halldóri briem
ég ætla nú ekki að segja að
geti verið
að það hafi verið tilefnislaust
því að maðurinn var dálítið sérkennilegur til dæmis ef hann hló þá fitjaði hann upp á nefið og
og eitt og annað svona
finnst að það sé nú barnaskapur að
gra sig merkilegan út af þess háttar en
var nú ekki hærra á okkur risið þá í bekknum en svo
að ef ég ætti að lýsa því í stuttu máli þá var það svo að það varð smátt og smátt úr því að farið
var að gera at í kennaranum
við skulum segja að hann hafi beðið þá að opna glugga
jú þeir gerðu gerðu það nú opnuðu glugga svo bað hann kannske að loka honum dálítið glugganum
og þá gerðu þeir það en opnuðu hann hérumbil undireins aftur nú svo kom
kom kannski fyrir að einhver lagði fótinn upp á næsta bekk og þá kom briem og fann að þessu
en þetta hefir sett illt blóð þó
merkilegra þá setti þetta illt blóð í nemendurna
svo seinni part vetrarins var það komið svo
að það var kannske oft á tíðum sem vantaði fjórða part eða þriðjung af nemendunum
svo margir urðu óánægðir yfir þessu
að það var víst síst betra í efri bekknum og
þeir höfðu víst grun um það að briem mundi jafnvel hafa skrifað eða ort eitthvað um
þá því hann var hagmæltur briem
en þannig voru ástæður
að hann fór altaf ofaneftir og borðaði miðdegisverð hjá matthíasi jochumssyni og mun svo hafa skilið eftir
opið hjá sér
upp undir þaki þar sem kölluð var náströnd
svo kemur það einhverntíma fyrir morguntíma
í efri bekk við vorum ekki kominn inn því hjaltalín var víst ekki kominn þá
að við sjáum að þeir stilla sér upp eins og nokkurskonar söng corps þarna í efri bekk
upp við kadettuna og um leið og briem kemur inn
að syngja
eins og þegar öldurnar uppá landið skella
þannig krumma kindurnar krunka brauka og rella
einn er slyngur ýta hér
eitthvað líkur tófu lemur fólk með löpp á sér liðugt dillar rófu
þetta sungu herramennirnir en það lá víst grunur á því að það væri
ja það er víst best að nefna ekki hann varð prestur seinna sá maður sem lá grunur á hann lenti einhverntíma í tuski
þannig að hann sagði ég ætla að biðja ykkur að minnast þess að við briem erum orðnir dús sagði hann
já já þetta kalla ég nú halfgerð kjánalæti en þetta varð til þess
að halda ræðu og segja við
hvernig var nú sagan af það var einu sinni kóngur og drottning
og þau áttu eina dóttir sem hét mjögvæn
svo dó móðir hennar drottningin
og hann giftist aftur konungurinn
en hún átti sér skemmu hann hafði svo mikið við við dóttur sína að hann lét búa henni til gullskemmu
og hún er þar
alltaf ein
og hún kom
aldrei til stjúpu sinnar
nema einstöku sinnum ef að stjúpa hennar kallaði hana til sín
svo fór nú konungurinn að taka skött skatta af löndum sínum
en hún er í gullskemmunni sinni en en drottningin
þau áttu eina dóttir
nefnilega seinni seinni konan
er alltaf í gullskemmunni sinni en
stjúpa hennar er í höllinni og og dóttir sem hún átti
og svo fór konungurinn að taka skatta af löndum sínum
eins og þeir voru vanir
og þá er sagt að hafi dáið eldurinn í kóngsríkinu
en hún sendir en stjúpa hennar sendir hana eftir eldi
og það er gömul kona það er stórt vatn á milli konungsríkisins
og þar sem að gamla konan hin var
hún biður hana að sækja eldinn stjúpdóttur sína
og þegar hún kemur niður að vatninu þá er þar gamall maður ósköp ljótur og hefur svo mikinn hordringul
hann nær oná tær á henni á honum
hún kemst nú ekki yfir vatnið og hann býður henni það hvort hann eigi ekki að bera hana yfir vatnið
hún þiggur það og svo ber hann hana yfir vatnið
og þegar þau eru komin hinum megin
þá hún verður að kyssa hann alltaf
bæði þegar hann leggur af stað stað og eins þegar hann skilur við hana
þá styttist alltaf hordringullinn við það þegar að kóngsdóttirin kyssir hann
svo fer hún
til þessarar gömlu konu að sækja eldinn og hún segir henni nú erið sitt erindið sitt
og gamla konan
þess að drepa hana í vatninu
og hún skuli verða hjá sér í allan vetur og svo lætur hún hana fara
að vera yfir veturinn og hún færir henni bæði kamba
og rokk
vondri ull og öllu og segir henni að vera búin að að spinna þetta á sumardaginn fyrsta og fá sér það þá og vefa
voð úr þessu
og þegar hún er farin gamla konan frá henni þá sest að henni
grátur henni mjögvænu og hún fer að gráta
en þá kemur svo mikið af dvergum til hennar smáu fólki til hennar og
það segir þá að hún skuli ekki vera að gráta þeir ætli að vera hjá henni í vetur
og svo tekur það nú til óspilltra mála það fer að
svo vel er hún ofin og þetta er orðin stór voð og það segir ekkert af því fyrr en á sumardaginn fyrsta þá kemur
gamla konan inn til hennar aftur og segir það að henni hafi nú liðið vel í vetur
mjögvæn færir henni svo voðina og henni þykir nú heldur en
til þess arna koma
og segir henni nú að fara heim til sín hún gefur henni kassa
og segir henni að fara ekki í þetta fyrr en á hennar heiðursdegi
svo fer hún aftur og þá stendur þessi sami maður við
vatnið og þá
biður hann hana að kyssa sig ef hann ber hana yfir vatnið hún gerir það og alltaf styttist hordringullinn
svo hinum megin við vatnið þá verður hún að kyssa hann aftur og þá fer alveg hordringullinn af af
svo fer hún heim til stjúpu sinnar og þá verður hún
blíðmál við hana að hún vildi endilega sjá það sem er í kassanum
lætur það eftir henni að skoða kassann
og þá eru það svo fallegir gullskór sem hún hún kerlingin fær nú
á girnd á
sjá gullskóna
og hún fer með þá og setur þá upp á dóttir sína en hún er svo fótstór dóttir hennar
og ólagleg og og stór öllsömul
að skórnir komast ekki upp á
fótinn á henni hún höggir svo framan af tánum og aftan af hælunum af dóttir sinni
til þess að koma skónum upp á þá kemst hún í skóna dóttir hennar
svo eftir þetta þá
þar nú mjögvæn er í gullskemmunni sinni og hinar í kóngshöllinni
fullur skór af blóði mjögvæn situr heima í gullskemmu sinni snúðu aftur kóngssonur
og hann hélt í fyrstunni að þetta væri ekkert að merka en fuglarnir létu hann ekki í friði þeir fylgdu honum alltaf og sungu alltaf þetta sama
svo fer hann snýr aftur heim
og spyr að því hvort það sé nú ekki önnur kóngsdóttir hér
og hún verður svo að fara og sýna honum hana mjögvænu og hún er þar í gullskemmunni sinni
hann tekur svo skóinn
þessari sem er með fullan skó
og hann setur
skóinn svo upp á mjögvænu og hann passar alveg
svo fer hann aftur með hana og hann giftist henni og þau unntust bæði vel og lengi ég kann ekki þessa sögu
af hverjum lærðirðu þessa sögu ragnhildur ja það
hvenær lærðirðu hana þegar ég var krakki
langt fyrir innan fermingu níu til tíu ára já ég hef líklega verið svona kannski
já já það var kona stúlka sem var að
koma til okkar og vera hjá okkur og hún var að segja okkur þessa sögu
og hún sagði að það hefði
gamall maður austan af héraði
hefur náttúrlega verið ættaður úr suðursveit hann hafi verið rekinn til sveitar sinnar og var svo á mörgum heimilum hann hafi verið að segja þeim þessa sögu
já þessi hjörleifur sem þú varst að tala um áðan já
hjörleifur þakka þér fyrir
já svo þetta hafa verið svona mjög svona erfið ár þarna í gilsárteigi já þau voru það
en samt var það svona við bröltum
og fram úr þessu öllu saman jahá
þurftum aldrei að fá neina aðstoð
en svo komu
vélarnar vélarnar til dæmis skurð grafa skurðgrafan
kom nú til sögunnar og og svo hvur vélin af annarri og nú er þetta allt saman bara
ja það er segja þarna
þar sem að voru áður mýrar og
mýrar og og forarsund og og svo móar
þetta allt saman orðið bara
sléttur töðuvöllur
ég veit nú ekki alveg upp á vist hvað
mikið hey verður þar núna til dæmis í sumar en ég veit það að það verður
mikið það er áreiðanlegt að að
nokkrum þúsundum hesta
það er svo mikið
látum okkur nú sjá
þegar þú varst þarna á kóreksstöðum þá var svona dáltið mikið af fólki þarna þetta var fólk á öllum aldri var það ekki
já það var það það var á öllum aldri og ég veit nú ekki man
nú ekki alveg upp á hár hvað það var margt en en það hefur áreiðanlega verið
tuttugu
það hefur verið milli fimmtán og tuttugu en og það
voru fleiri jarðir þarna sem voru með svona mörgu fólki ég hef gaman að segja þér frá því
það er nú rétt svona til þess að brosa að því
sandbrekku
sem er nú bær þarna nær fjallinu
það er nær fjallinu kóreksstaðir eru alltsvo neðar það er eiginlega tvær
bæjarraðir þarna á stykkinu hjaltastaðaþinghá var svoleiðis
um það leyti að
var var margt fólk
þegar ég var á kóreksstöðum þá var á sandbrekku
var sigfús
faðir þorsteins sem að
nú hefur búið og býr á sandbrekku
þar var maður sem að gísli hét var frá hólshjáleigu
og og hólshjáleiga og hóll eru aftur norður við
alltsvo fljótið
var þéttbýlt þarna
kallað jafnvel
hólstorfa eða eitthvað svoleiðis sem að það voru
ja minnsta kosti þegar að ég kom í kóreksstaði voru þar að minnsta kosti
þrjú ef ekki fjögur bú
þau voru nottulega ekki ekki stór
en en en þaðan var þessi gísli og hann var vinnumaður á sandbrekku
og honum fannst nú að hann vera dáldið hagmæltur
ég held að það hafi nú ekki öðrum hafi nú yfirleitt ekki fundist það en einu sinni þá
dettur honum það í hug að gera nú vísu um fólkið allt á sandbrekku
og ég ætla að lofa þér að heyra hana en
það nefnilega sýndi það eða vísan sýndi það að það hefur verið sextán
manns í heimili og það var bara eitt bú
hann vísan er nú svona hjá honum
tobba
ranka hildur jóhanna
halldór faðir sigfúsar sigfús faðir barnanna steini bróðir guðrúnar
guðrún dóttir hjónanna
runólfur og árni sís halldór yngri guðmundur gunnar
og gísli síðastur það var skáldið
kunni enginn þessa vísu nema ég ég lærði þetta sem krakki en það
nöfn á því öllu bæði körlum og konum
hvar varst þú á skóla
það var nú nottulega
ekki mikið minna vera
það var nú nottulega barnaskóli var nú ekki orðinn
fastur en þó var það nú þannig að að það var nú svona
vísir að því að að minnsta kosti svona á
á stærri heimilunum þá var nú einhver barnakennsla
en og svo var ég seinna að þá var ég einn
vetur á eiðaskóla alltsvo búnaðarskólanum gamla
nú þarna er nú upptekin eiginlega mín skóla
og hvað var þetta svona margar vikur þessi barnakennsla hvað var hún margar vikur á veturna
jafnaði
held ja
skal ég segja þér
það er nú áreiðanlegt að það var eina tvo vetur þarna
sem að voru kennslukonur
til helminga
á hvorum bæ alltsvo egilsstöðum og ketilsstöðum sem voru nú stærstu heimilin þarna
og það hefur nú líklega verið svona
hefur nú líklega verið svona
ja ætli ekki
sex vikur hefði ég hugsað
sex vikur he fði ég
það hefði verið svona stöðug barnakennsla
þarna á þessum bæjum og og víðar var það nú
dregið saman það var
talsverð
ég hugsa að það hafi
betra hvað
barnakennslu snerti ég hugsa það
ég held að það hafi
verið svona svipað þessu það hafi verið svona sex vikur á en svo voru nefnilega börnin þau
þau voru færð á milli svoleiðis að þau fengu nottulega
meiri kennslu
já þau hafa fengið meiri kennslu en ja vegna þess að þetta var nefnilega fært á milli
til dæmis börnin frá egilsstöðum
þau voru upp á ketilsstöðum þegar skólinn var þar
alltsvo með heimabörnunum
og svo aftur öfugt svo þau eiginlega fengu nú svona mestan part vetrarins við kennslu
það að þetta er ekki rétt hjá sér við ég var aldrei upp á egilsstöðum
þetta hefur ekki alltaf verið svona þetta var ekki svona það var bara
kennarinn var á egilsstöðum að hálfu og hálfu á ketilsstöðum
og við vorum bara heima á ketilsstöðum og það egilsstaðafólk aftur á ketilsstöðum
eftir því að til dæmis bergur þeir voru yfir á ketilsstöðum ekki þegar að guðrún var kennari
ertu viss um það já já
já hún var nú líka kennari
hún þórey frá
nema í sumum þau hafa ekki verið nema í sumum vetrum sem að krakkar hafa farið svona á milli nei nei
það var eftir það að
seinna átti heima á og dó þar var orðinn kennari þá var voru krakkarnir
sitt og hvað á skóla bæði á ofan af völlum innan af völlum og utan af völlum
já sko hún var bara í beinargerði og ketilsstöðum
nei það var ekki fyrr en einar kom en þá voru þá komu börnin að af bæjunum í kring
þau sem gátu gengið en þau sem að lengra áttu að þau voru bara um kyrrt á ketilsstöðum
höfðu þar bæði fæði og húsnæði
og þarna var kennslukona guðrún
sem seinna varð kona jónasar frá hriflu
hún var kennslukona á ketilsstöðum
og þar kynntist ég
ég jónasi
frá hriflu og og varð svona baneitraður framsóknarmaður að
að það hefur enst fram á þennan dag
þú hefur nú ekki
mikinn tíma til að lesa um dagana
jæja ég hafði nú
ég hafði nú
nú alltaf ein einhver útskot svoleiðis
en það fór nú nottulega illa í í lokin ja nú get ég ekki orðið lesið ég bjóst nú alltaf við því að ég mundi nú
hafa þessa sjón ég hafði ákaflega góða sjón
mikil rjúpna og grenjaskytta og sá mér fannst ég sjá bæði í jörð og á
fjórtánda mars nítján hundruð sextíu og sjö herdís jónasdóttir segir frá
já þú varst að tala þarna um söguna af honum grámanni já
það var einu sinni karl og kerling í koti sínu mikið fátæk þau áttu bara eina kú til að lifa
nokkrir gárungar við karlinn
þú getur selt beljuna og fengið tólf fyrir tólf kýr fyrir
karlinn var heimskur og trúði þessu
svo leggur hann af stað með beljuna þegar hann er nýfarinn af stað þá fær hann mjög vont veður
hann veit ekkert hvar hann er staddur og getur ekki komið kúnni neitt áfram
svo mætir hann manni með stóran poka á bakinu maðurinn segir við hann hvað ertu að flækjast úti með beljuna í svona veðri
þú kemst ekkert áfram nú skulum við skipta taktu pokann sem ég er með en láttu mig hafa beljuna
hvað er í pokanum segir karl
kjöt og bein í pokanum karlinn leggur af stað með kjötið
það sem sé í pokanum
svo opnar hann pokann þá skreppur gráklæddur maður upp úr pokanum og segir
það verður nú ekkert af því að þið étið mig í kvöld
hvað eigum við þá að borða segir karlinn
við skulum já svo fer maðurinn út
hann kemur eftir dálitla stund með stóran sauð segir karlinum að slátra honum
svo lifðu þau góðu lífi meðan þau voru að éta sauðakjötið
þegar það var búið þá fer grámann aftur og kemur með annan sauð
og þegar það er
þá fer hann í þriðja sinn kemur með þriðja sauðinn
morguninn eftir koma menn úr konungsríki
og segja að konungur vilji hvort það sé ekki
sem heiti grámann jú konungur vill finna hann
karl og kerling verða voða hrædd því þau héldu nú að
grámann meira
svo fer hann heim í kóngsríki
kóngur
tekur honum vel og spyr hvort hann hafi tekið sauðina sína já segir grámann
af hverju gerðir þú það
þú verður ég ætla að senda menn mína út í skóg
með uxa og þú verður að stela uxanum því annars verður þú verður að stela uxanum því annars læt ég drepa þig það get ég ekki segir grámann
vera hræddir við þennan grámann því það er búið að hengja hann
þegar þeir eru komnir svo halda þeir áfram þegar þeir eru komnir í hvarf þá stekkur hann niður fer á bak við tré og verður á undan þeim og hengir sig upp í
annað tré
þegar þeir koma þangað þá segja þeir eru þeir orðnir tveir þessir grámannar
við skulum skilja uxann eftir og vita hvort að hinn er kyrr
svo þegar þeir eru farnir þá tekur hann uxann og fer með hann heim og segir karlinum að slátra honum
hann segir karlinum að sníða flá belg úr uxahúðinni
karl gerir það svo segir hann við kerlinguna bræddu nú mörinn og búðu til kerti úr mörnum kerling gerir það
morguninn eftir gerir kóngur boð eftir honum stalstu uxanum mínum
já segir grámann af hverju gerðirðu það af því þú skipaðir mér það
nú verður þú að stela rekkjuvoðunum úr rúmi okkar konungshjónanna í nótt
þú hefur gert í rúmið góða mín. nei elskan mín þú hefur áreiðanlega gert það nei nei nei nei þú hefur gert það svo stæla þau dálitla stund
þangað til að drottningin segir það þýðir ekkert að vera að stæla um þetta við skulum bara henda rekkjuvoðunum ofan á gólf og fara svo að sofa
þegar þau eru sofnuð tekur hann rekkjuvoðirnar fer með þær heim til kerlingar segir henni að þvo þær og þurrka þær úti í sólinni kerling gerir það
stalstu rekkjuvoðunum úr rúminu mínu
rúminu okkar konungshjónanna
já segir grámann af hverju gerðir þú það af því þú skipaðir mér það
en nú verður þú að stela okkur konungshjónunum úr rúminu í nótt það get ég ekki ja þú um það
það er komin engill af himni ofan og við verðum að fara út í kirkju og biðja hann að fyrirgefa okkur syndir okkar
þau fara út fáklædd út koma inn í kirkjuna og sjá
sjá hérna hvítklæddan engil
inni við altarið þau fara inn skríða inn á fjórum fótum og biðja hann fyrirgefningar
ég skal fyrirgefa ykkur segir segir engillinn ef þið skríðið ofan í þennan belg. þau gera það
en þegar þau
tekur hann fyrir opið og segir ég er enginn engill ég er grámann í karlskoti og nú er ég búinn að stela ykkur og
belgnum nema því aðeins að þið lofið mér því að gefa mér dóttir ykkar fyrir konu og hálft ríkið meðan þið lifið og allt eftir allt eftir ykkar dag
þau þorðu ekki annað en að lofa þessu morguninn eftir gerir kóngur boð eftir honum
og hann hann gefur honum dóttir sína og það var haldin stórveisla og hann flutti heim í kóngsríkið og varð þar kóngur
mikils metinn en tekur karl og kerlingu heim til sín og eftir
það þurftu þau aldrei að vera svöng þá er nú sagan búin jæja hvernig líkar þér þessi hefurðu ekki heyrt hana áður
jú jú var nokkur þula höfð aftan við þetta
nú ekki eftir að það væri við grámann það er frekar
ég fór nú með einhverja þulu í sumar já þú fórst með einhverja þulu í sumar já en
hver kenndi þér þessa sögu grámanns söguna já
ég veit það nú ekki þú hefur lært hana fyrir norðan var það
og þú hefur oft sagt hana krökkum já afar oft
já já hún er nefnilega dálítið öðruvísi eins og þú hefur hana en hún er í bókinni já
það er farið að breyta þeim dálítið þegar
að setja þær í nýjar bækur já
ég sá hana í
gamalli bók sem ég átti
var það öðruvísi þá var það þannig að karlinn fór
var við messu og heyrði prestinn segja
gæfi
eina kú fengi hundrað kýr eða þúsund kýr í staðinn
ég hef bara heyrt hana svona og alltaf sagt krökkum hana svona
ég man ábyggilega eftir því síðan ég var smákrakki þessari sögu
og krakkar hafa haft gaman af þessu
hvað eru þetta nú gamlir krakkar sem hafa gaman af
þessari sögu af grámanni
svona upp í tíu ára
hafa gaman að sögu eins og grámanni þau ósköp ung
svona vel vel talandi já já
svona minnsta kosti fjögurra og fimm ára það er ábyggilegt
þú varst að tala um það að þú myndir einhverjar huldufólkssögur
sem ég heyrði þegar ég var krakki um aldamótin þar sem ég var þar var kona
sem að seinna fór til ameríku eftir aldamótin hún sagði mér eina sögu
ég hef nú ekki oft sagt hana en ég man hana þó nokkurn veginn vel
hún var norðan úr
strandasýslu annað hvort úr bitrunni eða steingrímsfirðinum þessi kona
en ég kynntist henni í hrútafirðinum
frá því þegar hún hefði verið ung stúlka þarna þarna fyrir vestan þá hefði sér verið sögð saga
sagði hana gömul gömul kona sem þóttist muna eftir stúlkunni sagan er aðallega
var trúlofuð manni á öðrum bæ hafði oft farið að heimsækja hann um sumarið
lá leið hennar fram hjá björgum með sjó fram en þá voru ekki aðrir vegir heldur en með fjörunni víða
hún man sérstaklega eftir skrítnum klettum sem hún gekk fram hjá oft á tíðum
einu sinni er hún sein fyrir og fer fram hjá klettunum eða þessa sömu leið
í myrkri þá sér hún ljós uppi
hérna gafl á húsi og hún sér skrautklædda konu hún stendur í dyrunum
konan kallar til hennar og segir henni að koma að tala við sig stúlkan gerir það hún lætur hana fara inn
þar gengur ungur maður um gólf í rauðum kyrtli konan
segir við hana þetta er sonur minn
hann þráir og elskar þig svo mikið hann er svo oft búinn að sjá þig ganga hérna fyrir
og hann langar svo mikið til að giftast giftast þér ef þú vilt ekki giftast honum þá deyr hann af sorg
konan segist ekki geta það því hún sé heitbundin öðrum manni
fastar að henni þá segir maðurinn móðir mín láttu hana fara hún getur ekki þetta
svo fer hún út
og leggur af stað heimleiðis en þegar hún lítur til baka þá er ljósið horfið og húsið
hún kemur heim til sín
svo giftist hún manninum og á og á svo barn með honum
hún sagði yfirsetukonunni söguna þessa frásögu
hún segir við hana þú skalt ekki vera nokkra stund ein fyrr en búið er að leiða þig í kirkju eftir
eftir að þú áttir barnið
þá er látin unglingsstúlka vera hjá heima hjá henni og hún er aldrei ein nú er fólkið
komið heim eitt kvöldið og er að borða
hún tekur til matinn og stúlkan
tekur til matinn og svo svo er bara eftir eftir að fara með eina skál inn konan segir við hana
farðu inn með þessa skál ég kem undir eins á eftir
eftir svolitla stund segir
hún varð eftir frammi sagðist koma á eftir mér segir stúlkan það er farið fram að gæta að henni og þá liggur hún
meðvitundarlaus á gólfinu
og ekki gat henni batnað þetta hún dó upp dó upp úr því
en þessa sögu sagði konan að allir hefðu trúað
trúað að hefði verið sönn og hefði hún aldrei verið ein fyrr en
ekki dáið
en það hefði áreiðanlega verið móðir mannsins sem talaði við hana
í klettunum sem hefði ráðist á hana