tiro-is/ismus huggingface dataset:
dömur báðar undir lok liðnar fyrir mörgum mörgum árum og enginn heyrir ekki heyrist lengur hringla í silfri
hér í þessu héraði og
og enginn verður skuplu var síðan ketill sá hana síðast þe og þá var hún ekki stærri en hrafn
þetta hefur verið einu draugarnir sem að vóru hérna já
já ég heyrði ekki talað um aðra drauga hér
en svo voru nú svo voru nú tröll einhver jú það fóru sögur af
af tröllum af tröllko skessum í í klukkugili í staðarfjalli
þar átti skessa að byggja sem klukka hét og
lætur að líkum að gilið hafi þá dregið nafn af henni þó að
eða komst á kreik sú saga að það héti klukkugil af því að paparnir hefðu
fólgið klukkur sínar í gilinu þegar
yfirgáfu
sem talið var að
en ég heyrði nú
það aldrei
í mínu ungdæmi það sú saga kom upp seinna
og ég er nú helst á því að einhver hagleiksmaður hafi fundið þetta upp af
visku sinni
en hérna he vóru ekki hérna dálitlar sögur um um þetta klukkugil þóttust
menn ekki sjá þarna einhverja skessur og svoleiðis jú jú það var nú það eru til gamlar sögur um það það var
til dæmis get ég sagt þér sögu af því að það fóru það er fremst í gilinu er hellir sem heitir kinnarhellir
hann er alveg niður við ána
alveg fremst í gilinu
nú var það einhvern tíma að menn fóru í göngu og komu þarna í
þeir fóru
að brjóta beinin í þeim var mergur
þau voru það nýleg að þeir fóru að brjóta leggina og éta merginn úr beinunum
þá hefði einn
mannanna átt að segja ja hvað ætli okkur yrði nú ef hún klukka kallaði
í því var kallað kallað
þessa manns sem sagði þetta
með með dimmri og draugalegri rödd einhvers staðar inni í gilinu
nema það brá svo við að maðurinn varð alveg trylltur
og ætlaði að æða inn í gilið hinir félagar hans
þeir áttu fullt í fangi með að aftra honum en þeim tókst nú og koma fyrir hann vitinu
þeim tókst að koma fyrir hann vitinu með því að einn gaf honum svo rækilega á nasirnar að fossaði úr honum blóðið
og þá vitkaðist hann
nema þeir hypjuðu sig þaðan þaðan á burt hið fljótasta svo þeir urðu ekkert var meira varir við klukku
í þetta skipti
svo er önnur saga
hver sagði þér þetta ævintýri manstu það nokkuð
komið í minn huga ég man það ekkert en ég sagði oft börnunum mínum það já en þú kannski
og reyndar hafði það ekkert nafn en það var fósturdóttir mín sem fann út og hún kallaði það segðu mér söguna af stúlkunni með skeljarnar
sagði hún alltaf já já
að segja þér
getur maður ekki gert sér grein fyrir því kannski
já þá er það sagan af stúlkunni með skeljarnar
það var einu sinni fátæk hjón sem bjuggu niður við ströndina og þau áttu eina dóttir og hún hét björg
þau voru ákaflega fátæk og maðurinn hann reri á bátnum sínum út á sjóinn til að fá fisk
sér til bjargar
og svo höfðu þau nokkrar
nokkrar kindur og konan heyjaði fyrir þeim á sumrin uppi í hlíðinni fyrir ofan bæinn
en skammt frá þar bjó
ríkur maður
og hann átti líka dóttir og hún var kölluð fríða
og hún þær léku sér stundum saman en það var nú dálítið ólíkt með þær því að hún lifði við góð
efni og átti margt fallegt þar sem að litla björg átti ekki neitt og gullin hennar voru skeljar úr fjörunni
og og hún var lengi búin að hugsa um það hvað væri gaman að eignast brúðu
en hún eignaðist hana ekki og
og svo að lokum þá fann hún stein í fjörunni sem var eins og brúðuhöfuð í laginu hann var hvítur og dökkur á
bakinu og svo bað hún mömmu sína að gefa sér bót og hún saumaði
skrokk undir þetta og hafði steininn fyrir höfuð og henni þótti afskaplega vænt um þennan hlut
altsvo þessa brúðu
en fríða dóttir ríka mannsins hún
hún gerði svona grín að þessari brúðu
átti fallegar brúður en hún
var með
þá skammaðist
litla stúlkan hún björg sér hálfpartinn fyrir steinbrúðuna sína hún kallaði hana steinu henni þótti ákaflega vænt um hana
en svo var það hún lék sér með skeljarnar og kuðungana og svo
var það einu sinni að þegar þær eru að leika sér tvær og
hún hafði komið í heimsókn því það var ekkert barn á bænum hjá ríka manninum
svo hún hafði gaman af að koma yfir þó fátæklegt væri nú og leika við hana niðri við ströndina
og einu sinni eru þær að leika sér
og þá sjá þær hvar kemur gamall
förumaður
og mamma hennar bjargar hún var uppi í hlíðinni að heyja hún hafði skilið eftir fyrir hana matarbita
hún skyldi borða en hún átti að passa börn nei segi ég hún átti að passa bæinn
og líta eftir heima
svo kemur þessi gamli
og hann sest fyrir utan og hann er svo ljótur og skorpinn allur í framan og
og þeim finnst það nú báðum að hann vera ákaflega óásjálegur og hann biður hann segist vera svo svangur
og biður þær að gefa sér að borða
og þá segir litla björg ég skal gefa þér af matnum mínum
og hún fer inn og
þennan bita sem að mamma hennar hefði gefið henni og segir ég ætla að gefa þér með mér
en svo finnst henni hann borða svo
gráðugt og
sýnist hann vera svo svangur og hún segir þú mátt borða allt því að ég fæ bita einhvern bita þegar mamma kemur heim
og svo borðaði hann matinn
þá sagði hann þú
ert góð stúlka
en og þið eruð fallegar og góðar stúlkur en viljiði nú gera eitt fyrir mig viljiði gefa mér
þann hlut sem ukkur þykir vænst um
í eigu ukkar
og þá verður nú litla björg verður ákaflega döpur því henni þótti vænst um steinbrúðuna sína sem
hún kallaði steinu og hugsaði sér að hún ætti erfitt með að gefa hana
en ég skal fara heim og sækja eitthvað fyrir þig sagði fríða
hún hljóp heim en hún hugsaði sér að ég skal gefa honum eitthvað drasl
því hann veit ekki hvað ég á og
ég gef honum ekki það sem mér þykir vænst um því henni þótti vænt um dótið sitt brúðurnar sínar fallegu og fallega dótið sitt
og svo kemur hún aftur með með hund
leikfang sem
hún átti ósköp ljótan og leiðinlegan og hún hendir honum til hans og segir þú skalt eiga þetta
þykir þér vænst um þennan hlut af því sem þú átt sagði gamli maðurinn
það kemur þér ekkert við segir hún
og hendir í hann hundinum
en en hún
að hugsa um það hvurt hún ætti að gefa honum skeljarnar sínar
en hún hugsaði að
að ég ég verð að gefa honum steinu ég lofaði
að gefa honum það sem mér þætti vænst um og hún kemur ósköp niðurlút og fær honum brúðuna sína
og hann þakkar fyrir sig en en
honum fannst að
nei þetta er nú ekki rétt sagt frá víst henni fannst
henni björg að það væri afar erfitt að gera þetta afar erfitt að að gefa þennan hlut
en hún gerði það nú samt
og svo fór hann þakkaði fyrir sig og fór og sagði
það getur vel verið að ég launi ykkur þetta seinna
svo fór hann og og hún hló að honum hún fríða og gerði gys að honum
en björg litla fór að gráta og af hverju ert þú að gráta
og hún þurrkaði tárin af sér og vildi ekki segja henni það en hún sá nú eftir brúðunni sinni
en svo fara þær að tala saman og þá sagði
björg litla mamma sagði mér alltaf að vera góð við allt sem væri lifandi og allt sem ætti bágt og þessi maður átti bágt
og honum langaði til þess að eiga eitthvað fallegt og ég átti ekkert betra
til þess að gefa honum
og þess vegna hef ég alltaf reynt að gera eins og mamma sagði og ég ætla
að á ekki að vera svona vond að sjá eftir brúðunni minn sagði hún
svo fara þær heim hver heim til sín
en um um kvöldið þegar hún háttar þá finnur hún brúðuna
sína í rúminu sínu hana steinu
og hún varð ákaflega glöð og sagði mömmu sinni frá þessu þegar hún kom heim
og henni fannst þetta einkennilegt og sagði við hana það borgar sig alltaf að vera góð
góður við það sem er hrumt og vesalt
svo líða nokkur ár og þær eru
orðnar
dálítið vaxnar þessar stúlkur þá kemur gamli maðurinn aftur
og segir nú er ég kominn til þess að launa ykkur það sem þið gerðuð vel fyrir mig
og þá hitta þær hann báðar
og þá gefur hann þeim þá opnar hann lófann og segir þið megið eiga þetta og í lófanum hans
liggja tveir kuðungar
og annar er ákaflega fallegur með gylltu svona skelin er gyllt og falleg
en hin ósköp óásjáleg og ljót
og þegar þið megið eiga þetta og hann réttir að þeim höndina
og er það nú laun sagði fríða og greip
fallega kuðunginn
en þá tekur hin hinn og segir þakka þér fyrir og ég þakka þér fyrir að þú gafst mér brúðuna mína aftur
segir hún
svo svo fer hann aftur leiðar sinnar
þegar þær fara að athuga kuðunginn kuðungana þá sjá þær að það er lifandi fiskur í þeim báðum þá segir
segir björg litla nú fer ég með kuðunginn ofan í sjó úr því að það er lifandi fiskur í honum og lofa honum að að lifa
og vera í sjónum því þar á hann heima
og þeir þær fara ofan að sjónum með með kuðungana en
en fríða segir ég held ég sé nú ekki að láta kuðunginn minn í sjóinn því ég ætla að taka fiskinn úr honum
og og eiga hann því að skelin er svo falleg
onei lofðu honum að fara í sjóinn segir
segir björg því að honum þykir svo gott að vera þar þá getur hann haldið áfram að lifa
en hin tekur prjón og krakar fiskinn út úr honum
en þá hleypur svört padda út úr honum sem hoppar upp á kinnina á henni og bítur hana
og þar óx stór og ljót varta og hún óprýddi hana svo mikið
að hún var alla tíð með stóru vörtuna
hún skammaðist sín svo fyrir og og hún var svo vansæl yfir þessu
þær upp og urðu fallegar stúlkur svo einu sinni þá
er björg að fara ofan að sjó til að gá að föður sínum hvurt hann sé að koma af sjónum
og hún gengur ofan í flæðarmálið og það er það er lágt sjávað og hún gengur þar ofan
og þá sér hún svo ákaflega sérkennilegt þar við sjóinn svo hún fer að gá betur að
og þá sér hún kuðung
og henni hún mundi alltaf eftir kuðungnum sem gamli maðurinn gaf henni
og hún hugsar sér að mikið sé hann nú líkur honum þessi kuðungur
svona óásjálegur og hálfljótur
og ég er nú viss um að þetta er sami kuðungurinn segir hún og hún tekur hann
og svona upp úr sjónum og hún leggur hann svona upp að kinninni á sér
litli kuðungur þú ert þarna kominn ég þekki þig aftur
og allt í einu þá rifnar skelin utan af kuðungnum og
þarna stendur svo fallegur ungur maður
og og segir við hana ég þakka þér fyrir lífgjöfina þú hefur leyst mig úr álögum
þá verður hún svo afar undrandi
og og segir við hann hvernig standi á þessu og þá var það að gamli maðurinn sem að
kom og gaf þeim kuðungana að hann var
hann var frændi hans og vildi hjálpa honum og hann bjó sig eins og gamlan mann
en vondur maður sem átti heima
hjá föður hans hann lagði þetta á hann af því að hann honum var eitthvað illa við hann
og hann lagði
á hann að hann skyldi verða að skelfiski og búa í kuðungi og ekki komast úr þeim álögum fyrr en
að ung og falleg stúlka sýndi honum miskunn
og gæði í tvö skipti og
og og kom þessu öllu í kring
og svo var ekki að orðlengja það
að þetta var mikill maður þetta var hertogi og átti lönd og búgarð og jarðir
hún verður náttúrlega frúin hans en
en aumingja fríða mátti hírast með svörtu vörtuna sína og giftist aldrei af því að hún sýndi ekki neina miskunn
og svo var sagan búin þetta var nú fyrir börnin
hefurðu sagt þessa sögu stundum börnum já sagði hana mínum börnum
það hafi verið annað eða þriðja árið sem ég var á reykjum að
þá eignaðist guðmundur þerney
og þá heyjaði reykjabúið úti í þerney og flutti heyskap í land
heyfenginn
þá hafði maður nóg fóður það munaði talsvert um það jájá
flytja það á milli já
það var nú farið út með
en það voru flutningarnir í land sem voru erfiðastir já auðvitað
stóð þetta í mörg ár veistu það fylgdistu með því
það var árin sem ég var á reykjum og líklega fyrsta árið á eftir
seinna var það svo hérna
þá eignaðist guðmundur
víðinesið
og rak þá búskap í víðinesi sem synir hans sáu þá um
þá heyjuðu þeir þerneyna með honum
heyið úr eyunni
manst þú eftir álfa og huldufólkssögum frá blikastöðum nei
voru ekki álfasteinar eða
eða álagablettir neinir nei ekki til það var bara enginn
ekki mér vitanlega og áreiðanlega ekki það var
sauðhóll var var klettur
veistu hvaðan nafnið er komið eða hvernig þetta er til komið mér finnst ákaflega
auðvelt og nærtækt að telja
niður við sjóinn var það alla tíð
frá því að þú komst þarna það hefur sennilega alla tíð verið trúlega mismunandi mikið
það var það lítið að
það þótti ekki borga sig en það var alltaf eitthvað lítilsháttar af fugli þar
tókst þér að rækta það upp
ekki fyrr en
ég hætti búskapnum
þá hafði ég tíma til þess að
hugsa um það og og ég
ég hafi náð upp í svona
áttatíu til hundrað hreiður
hvað gaf það af sér í dún manstu það eina sæng já á ári já ég
handa barnabörnunum já það var sniðugt
dúnsæng í fermingargjöf
en það voru önnur hlunnindi á blikastöðum
laxveiði
blikastöðum fylgja fjórtán prósent
af veiði í úlfarsá
var mikil veiði í ánni
mjög breytilegt
hvað hefur hún farið hæst hún hefur farið ja það hefur hoppað svona frá
sjö hundruð í eitt ár
og það hefur nú farið niður fyrir þrjú hundruð ætli meðaltalið liggi ekki nálægt
nálægt þrjú hundruð
svo þegar áburðarverksmiðjan var
stofnsett í gufunesi
þá var tekið dæluvatn á vélarnar úr úlfarsá
og við það rýrnaði veiðin mikið
það samdist á þessum
þessum tíma um það að áburðarverksmiðjan tók bara ána á leigu fyrir visst gjald
og sæi svo um rekstur á henni
hún mátti taka tvö hundruð og fimmtíu lítra minnir mig
ánni var það kannski helmingur af rennsli árinnar það náttúrulega stórskaðaði
veiðina
síðan hefur áburðarverksmiðjan alltaf haft hana á leigu hún hefur hana enn í dag
og það hefur alltaf verið með nokkuð góðu
samkomulagi við
bændurna
það var nú þegar ég var formaður fyrir veiðifélaginu þegar þetta
var á döfinni
og þá komu nú upp raddir
þá var stundaður búskapur á öllum jörðum
sem áttu veiðirétt að ánni og það var nú svona
verið að velta vöngum yfir því hvort bændurnir fengju ekki bara áburð fyrir frían áburð en
hefur þetta ekki verið ágætt búsílag þessi hlunnindi þessi laxveiðihlunnindi
það voru öruggar tekjur
staðsetta innan sinnar lögsögu það skapaði atvinnu
átti þá bæði korpúlfsstaði og lambhaga
grafarholtið líka þeir áttu fjörutíu
og tvö komma fimm prósent af ánni
og þeir þeir buðu ókeypis vatn
áburðarverksmiðjunni
svoleiðis að aðrir áreigendur
svo er nú reykjavík búin að eignast núna
en en en hlutföllin eru samt hin sömu ennþá því
þau lönd til dæmis eins og reynisvatnið
úr þeim löndum sem hún hefur keypt eftir að þessir samningar voru gerðir það er bara áframhaldandi
vatnið fyrir
korpúlfsstaðaland og
það gildir ennþá sá samningur
en var
útræði eitthvað frá blikastöðum nei
en það mun hafa verið
á árum áður ekki ekki í tíð magnúsar
fyrstu árin sem ásgeir heitinn bjarþórsson var á reykjum þá hafði hann nú verið með bátkænu
þarna niðurfrá og og fór eitthvað til til fiskjar
en það var nú hvort hann hefur gengið á milli eða farið á hesti það skal ég ekkert segja um en
en það var að minnsta kosti ekki eftir að ég kynntist honum
það lagðist af
var eiginlega
óvinnufær eftir að ég kom að reykjum hann sat mest inni og las fyrir gömlu konuna
ragnheiði
spjallaði við
samgönguleiðin norður í land var þarna
merki um það örnefni eða annað í landi blikastaða
það eru þá vöðin á úlfarsá
sem er nú kölluð korpa þegar komið er þarna ofaneftir
ég tel nú að hún heiti úlfarsá
annars er nú það ekkert fátítt að
sama áin sé kannski með mörgum nöfnum eftir því í gegnum hvaða lönd hún rennur
rennur
eru merki um þessar þjóðleiðir við ánna já
þjóðvegurinn kemur hérna fyrir ofan gamla gamla hestaumferðin hún var fyrir neðan blikastaði
líklega hefur hún legið um hlaðið á korpúlfsstöðum
og svo fyrir neðan tún á blikastöðum
og upp að bænum varmá
og þar upp
að ósum varmár hestaþingshóll
heitir í varmárlandi til dæmis það bendir til
þarna hafi verið áningarstaður
hann hann sést greinilega ennþá
hvernig breyttist lífið í mosfellssveit með tilkomu hersins í síðari heimsstyrjöld
með tilkomu hersins þá breytist það þannig að
fólk til starfa í landbúnaði
breytist það þannig að þá eru komnar vinnuvélar jarðyrkjuvélar skurðgröfur og jarðýtur
og þá eykst ræktun í stórum stíl ekki aðeins á blikastöðum heldur um allt land eða
fljótlega eftir það þá þá komu nú mjaltavélar
annars var það vandræði á kúabúunum að fá mannskap sérstaklega vegna
það hefur þurft mikinn mannafla til að mjólka á svona stóru búi eins og
mjólka á korpúlfsstöðum
heldur illa séð
vinna bestu mjaltamennirnir
þeir náðu þetta átján til
og margir fengu
að leggja miklar mjaltir á sig
og kaupið hefur kannski ekki verið eins hátt
hjá hernum eða hvað nei
náttúrulega stóðst engan veginn
en var þetta ekki vaxandi markaður keyptu þeir ekki mjólk og kjöt
jújú auðvitað gerðu þeir það og það voru
já verðbólgan fór úr böndunum enn einn ganginn
hækkaði þá ekki verð á öllum vörum jújú jújú það var
það var brjálað verðlag
fór eitthvað land undir hernaðarmannvirki eða
undir herinn á blikastöðum það
voru altso með vakt í
gerðinu sem við köllum þá voru tvö og þrír menn sem
í einhverjum kofa annað var það ekki
hefur það ekki verið hálf nöturleg vist að vera í smá kofa þarna frammi á nesi það geri ég ráð fyrir
hvernig var að umgangast hermennina
við höfðum eiginlega sama og engin samskipti við
þú segir að það hafi verið lítið um landbúnaðarvélar fyrir síðari heimsstyrjöldina komu þeir með þessar vélar
eftir stríð herinn hann
ekki dómbær á það
en það var nú talið að
ameríkanarnir hefðu komið
með miklu meiri tækni með sér heldur en bretarnir
en þá hefst mikil ræktun líka á blikastöðum
þú stundaðir meðal annars byggrækt er það ekki var ekki stunduð byggrækt
blikastöðum
átti tæki til þess og var nú ákaflega hlynntur
áhuga klemensar á sámsstöðum og og hans tilraunum og og var með
var með kornrækt uppi á reykjum ein tvö ár held ég
það er einhversstaðar til falleg mynd af
kornbindum á reykjamelunum
mér þykir nú mikið ef jón á ekki mynd af því jón á reykjum
hvernig tókst til með þessa ræktun var uppskeran sæmileg
það var alveg hægt að fá
búið að
finna upp betri afbrigði sem
gefa meira og
fljótsprottnari og vindþolnari
en hvernig stóð á því að þið hættuð þessum
þessum rekstri
það var nú bæði
vegna manneklu og
þurft margar hendur til þess að vinna já maður varð bara að einbeita sér að mjólkurframleiðslunni og
hvað var
margt í heimili hjá ykkur á þessum árum eftir síðari
heimsstyrjöld
það var nú ansi breytilegt
maður bjargaðist nú heilmikið með konur
þá fór nú talan sem var eitthvað á milli tíu og tuttugu
og svo þegar maður
þá var æði margt annars var nú eiginlega lágmark að hafa þrjá menn að vetrinum
ekki alltaf að það náðist
eftir stríð þá bjargaðist þetta töluvert
á þessum stóru kúabúum kúabúum hérna í nágrenni reykjavíkur
þegar hægt var að fá dani
danska verkamenn
smalamennska í
mosfellssveit hvernig var staðið að þeim og átti átti blikastaðafólkið ekki þátt í þeim jú jú oft sendum við einn mann
hafi verið flest árin
voruð þið með margt fé neinei þrjátíu kindur
þegar ég tók við á blikastöðum fjörutíu og tvö þá var stríðið búið að standa í tvö ár
og það var nú ekki komið í algleyming þá
snúningsvélar
þær voru til á blikastöðum
og afburðargóðir dráttarhestar
var réttað síðan í hafravatnsrétt
ég held að það hafi verið sextíu til sjötíu ær á reykjum
þá þurfti náttúrulega að setja fleiri menn á
allt farið ríðandi var það ekki jú jú jú
það þurfti að ríða um alla mosfellsheiðina
fóruð þið síðan í aðrar réttir líka eða
fé á blikastöðum að það þurfti ekki nema bara í fyrstu leit að senda mann
og selduð þið síðan lömbin til sláturfélagsins sláturfélags suðurlands
tókuð þið heim slátruðuð þið eitthvað heima
það var tekið slátur heim jájá
mikið slátrað af nautgripum
ég slátraði nautgripum heima
og kálfum
þannig að þið hafið haft kjöt fyrir fjölskylduna
já mikil ósköp jájájá
selduð þið kjöt beint frá blikastöðum á þeim árum
já ég seldi nautgripakjöt
meðal annars seldi ég nautgripakjöt á reykjalund
hvað hét nú matráðskonan sem var á reykjalundi hörkudugleg
snjáfríður hún keypti hjá mér þegar ég þurfti að farga af ungum gripum að þá
þá vildi hún kaupa það
nú er búið að taka fyrir allt slíkt já og banna heimaslátrun og já
snjáfríður var ánægð með viðskiptin við mig já
og þú með viðskiptin við hana já já já
þú hefur ekki verið með aðra viðskiptavini svona í reykjavík keyptu kjöt ekki fasta kúnna neina
annars ég hef nú stundum verið að hugsa um það hvurning fór að því að
að klára verkin
já þegar maður
við lögðum mikla vinnu á okkur hjónin já
en hver var ástæðan fyrir því að þetta stóra mikla bú
hætti rekstri
ástæðan var náttúrulega fyrst og
sú að við vorum orðin fullorðin já og
sáum ekki fram á það
að afkomendur okkar kærðu sig um að taka hérna við búrekstri
og hvöttum þá ekki
það var náttúrulega ekki um að ræða annað en magnús son okkar hann hefði verið fullfær um að
að taka við rekstrinum en
þegar hann kom frá námi frá landbúnaðarháskólanum á ási þá
mátum við
aðstæðurnar þannig að það yrði ekki búskapur um alla framtíð
svoleiðis að það var bara tilfellið
hættum búrekstrinum já
en það hefði nú þótt undarlegt hér um miðja öldina eða upp úr síðari heimsstyrjöld að þessi jörð
ein stærsta jörð
með eitt stærsta kúabú landsins hætti rekstri
ég er náttúrulega ekki
það sem hefur verið að gerast hér
nærliggjandi löndum
jú það
sérstakleg við jarðir sem liggja svona nálægt þéttbýli
já þeim er þéttbýlið það
það þarf alltaf aukið land já
við sáum framá um sjötíu og þrjú þegar
takmarkaður tími sem þetta yrði rekið búskapur og þetta land yrði svo dýrt að
það borgaði sig ekki að reka búskap á því
enda er það komið á daginn
fyrir nokkrum árum voru
um það að kaupa blikastaðalandið
hvernig stóð á því að ekki varð af kaupunum
ja það stóð bara einfaldlega þannig á því að
þeir höfnuðu því tilboði sem við vorum tilbúin að ganga að
menn náðu ekki saman um kaupin
það var algjörlega
þá var reykjavík tilbúin til að kaupa
hvernig líst þér á þetta núna nú
hafa einkaaðilar keypt þetta og ætla að koma þarna upp íbúðarbyggð
á landinu hvernig líst þér á þær hugmyndir
fimmtándi mars nítján hundruð sextíu og sjö valdimar björn valdimarsson segir frá
já ég minnstist lítillega á það áður
að ég hefði orðir samskipa þarna norður þegar ég fór í gagnfræðaskólann tveimur mönnum
sem ég nefndi og voru andrés björnsson og lárus rist
andrés var á akureyri þennan vetur næsta
og hélt einhvern tíma ja minnsta kosti einn fyrirlestur sem ég man eftir
það var um fyndni
þar ræddi hann um íslenska
danska fyndni og þýska fyndni
og komst að þeirri niðurstöðu
að fyndni dana og íslendinga væri mjög frábrugðin
en aftur taldi hann að
fyndni þjóðverja og íslendinga hún líktist um margt
og í þessu sambandi man ég að hann nefndi fyndni þjóðverja
og gat þess
vilhjálmur þýskalandskeisari það
hefði ekki verið leyfilegt fyrst að ræða um hann opinberlega
en svo sagði hann að leyfið hefði komið að þeir mættu
taka til meðferðar í fyndniblöðum um hann og hans málefni
og sagði hann þá í einhverju
blaði hefði verið heil síða með spurningarmerki og undir das grosse fragen
ekki hafði nú verið meira þar þetta var nú fyrir fyrra stríð þetta kom betur í ljós ýmislegt í
svo var það lárus okkar rist að einhverntíma
var það maður sem að ég ætla nú ekki að segja beint að ég hafi trúað á hann
en allt að því í langan aldur hann sagði við mig
að hann væri alveg gáttaður á mönnum
ekki ætla ég nú samt að taka undir það orð en þó var ég mjög hissa þegar að lárus rist
hitti mig hér eða að við hittumst hér eftir að ég kom til reykjavíkur eftir nítján hundruð fjörutíu og eitt
og hann sagði mér það að hann væri orðinn róttækur í skoðunum
sökum þess að þetta var einn af þeim mönnum sem ég vissi óeigingjarnastan
enda hafði hann hlotið prýsis uppeldi í eyjafirði á einhverju besta heimili þar
hjá jónasi á hrafnagili
svo eftir það fór
athuga um þessa politík en aldrei hefi ég í raun og veru viljað gefa mig í hana
hún sé svo grálynd oft á tíðum
þarna var nú þriðji maðurinn með sem ég hefi ekki nefnt áður hann hét valdimar pálsson
hann var held ég þingeyjingur að ætterni
vinnumaður að mér skildist einhverntíma
hjá sigurjóni gamla á laxamýri og þegar við komum þarna til alureyrar þá fylgdumst við upp bryggjuna við valdimar og
þá sé ég að
þar fer roskinn
og hleypur við fót líkt og smali
þá kallar valdimar við raust
sigurjón sigurjón
nú maðurinn stoððar
og þeir ræðast við þá er þetta sigurjón á laxamýri
svo var ég nú eins og ég sagði áður
og þá voru nú
voru að smíða
lítið hús niðri á oddeyrinni fyrir fyrir sigurjón
og þá voru þeir að segja okkur frá því að þeir væru stundum að spyrja sigurjón að einu og öðru svona
gagnvart hvernig þeir ættu að haga sér
smíðina á húsinu og eitt og annað á sögðu þeir að hann svaraði þá oftast nær bara hafa það
fínt og flott elskurnar mínar góðu snjólaug mín hún vill hafa það svo
svo voru það þessir feðgar sem ég minntist á
haraldur og sigvaldi og og svo sigurbjörn bróðir sigvalda
að ég lét ekki þess getið á sínum tíma
þá skrifaði haraldur mér bréf vestan af ísafirði
en við höfðum verið saman í hnífsdal í sextán ár búið
búið alltaf á sama herbergi og vorum held ég innilegir vinir
og erindið var það að biðja mig að komast eftir því hjá sigurjóni frá álafossi
hvort að hann myndi geta fengið atvinnu þar
en hann hafði verið um tíma norður á akureyri
og lært þar á tógvinnuvélar
nú þegar ég kem þarna til sigurjóns
það var að vetrarlagi þá segir sigurjón við mig hvort að þessi maður sé orðinn vanur