tiro-is/ismus huggingface dataset:
eins og þú vissir og ég hefi nú oft verið að hugsa út í þessa hluti maður er nú orðinn gamall
lífið og tilveruna
þú manst nú hvað þorsteinn sagði forðum
til þess að skafa alltsaman af
nú svona það er alltaf verið að predika manni trú og skoðanir í lífinu
en það er nú svona hvað er haldgott fyrir mann
ég hefi nú hérna
ekki oft hér rekið mig á
ég hef getað lagt trúnað á í lífinu
en þó er
eitt og annað sem
ég held það væri einsog tvennt sem að ég myndi minnast á í þeim sökum
það var skal ég segja þér þannig
að það var nú ekki svo merkilegt til að byrja með
ég var nú bílstjóri eins og þú vissir
þróttarstöðinni
og einhvern tíma er það
snemma vetrar að ég fer af stöðinni til að láta klippa mig
það er hárskerastofa þarna á grettisgötunni þar sem
saman kemur grettisgatan og barónsstígurinn
ég fer á vörubílnum mínum og legg honum þarna
með horninu barónsstígs
fer svo inn og læt klippa mig
þetta var seint á degi ætli það hafi ekki verið á sjötta tímanum
þegar byrjað er að klippa mig þá
dettur mér í hug svona ja hún er ekki nema sex þú ferð
á stöð aftur það
er ekki vert að fara heim fyr en þeir loka um sjöleytið
ég bakka bílnum niður með horninu vörubílnum mínum
en bakka honum á snið þegar kemur fyrir hornið
vestur í grettisgötuna
ég sá enga kvika skepnu þarna vestur í götunni ekki nokkurt líf
en ég sniðaði yfir til þess að verða á vinstri brúninni vegarbrúninni
og fór yfir undir gangstéttina hinumegin
en ég gáði út um afturgluggann en ekki aftur með afturhjólinu eins og ég geri
við förum afturábak
en þegar ég er kominn rétt yfir að vegarbrúninni
vinstra megin það er norðanverðu
þá er kallað snjallt
það eru börn fyrir vagninum
stöðva bílinn á augnabliki út úr vagninum
það er lítil telpa fimm sex ára
í vagni ofboðlitlum vagni og hún er að baksa við að koma
vagninum þessum með litla hvítvoðungnum í
upp á gangstéttarbrúnina
ekki meira en eins og meter frá afturhjólinu
allt um kring og ég gái upp í glugga það er ekki nokkur hræða þú veist það
nú hallfreður að þegar að svona er
þá er nú fólkið forvitið og vill vita hvernig þessu reiðir af
þar var enga mannlega veru að sjá sem að hvur kallaði
það var létt yfir mér þegar ég snéri til baka úr grettisgötunni
ég hafði aðra skoðun á tilverunni og eftir hér
ég vil bara segja
einhver var það sem kallaði og það snjallt og ákveðið
ég man ekki hvort ég hef nokkurn tíma sagt þér það hallfreður
að ég var kunnugur eða öllu heldur handgenginn manni sem að
nefndist
steinn dofri en upprunalega held ég að þessi en maður hafi heitið jósafat jónatansson
hann sagði mér allnokkuð af
ævisögu sinni nú á seinni árum
því að tvö þrjú síðustu árin þá held ég
heimsótt hann oftast nær á viku fresti
en svo var það þannig með hann
hann var einn þarna
ég var orðinn eiginlega hræddur við að þegar hann var nú að fara þetta út
að afla sér fæðu tvisvar og þrisvar á dag í misjöfnu veðri að
að þá mundi hann
geta orðið fyrir slysi svo ég man að ég fór að minnast á þetta við þá sem að
eiga nú að erfa hann
það á víst að erfa allt þetta sem eftir hann er
og þá fór nú haraldur sigurðsson eitthvað að líta eftir honum
hérna sem er á landsbókasafninu frændi hans og svo var það
haukur held ég læknir hann fór líka að líta eftir honum
en endirinn á þessu varð sá að
hann var fluttur
að landakoti hér síðasta árið sem hann lifði og
þar var hann í nokkrar vikur þarna upp á landakoti og ég
heimsótti hann alltaf í hverri viku
hann hafði nú margt að segja um lífið og tilveruna sá karl
hann var búinn að reyna margt
búinn að vera lengi þarna í ameríku ég held
þrjátíu ár ef ég man rétt
stundum út í skógum
sagði mér að hann hefði haft þar eitthvað
ketti sem hefðu
veitt fyrir sig skógarrottur þar og hann sagðist hafa
flegið af þeim skinnin og selt og lifað á þessu
þó nokkuð langan tíma
en alltaf var
fyrir íslenskri ættfræði bæði
eftir að hann kom út hann sagði mér nú glöggt af því þegar hann fór af landi burt
að hann hefði verið hjá hannesi þorsteinssyni
og hjálpað
sýslumannaævirnar að mér skildist ég held það hafi verið að þriðja bindinu
meðan hannes var á þingi þarna einusinni sagðist hann hafa
skrifað þó allnokkuð
þarna í í þriðja bindið nú hannes
lét nú svo að það hefði nú verið sæmilegt sem hann hefði skrifað í þriðja bindið segir hann en
ósköp einkennileg lýsing að hann skyldi versna svona eftir að hann fór frá honum en svona er með allar verur við erum víst öll mannleg
en eftir því sem mér skildist á steini dofra
haft ofan í sig þarna í kringum aldamótin þegar hann var þarna hjá honum hannesi og þeim
fimmtánda apríl nítján hundruð sextíu og sjö
að víðimel tuttugu og þrjú
valdimar vald valdimar björn valdimarsson
segir frá já þú varst að tala þarna við mig um daginn um þennan atburð
sem þú gerðist það ekki fyrir norðan
eyri í seyðisfirði vestra maður að nafni guðmundur bárðarson
höfuðkempa
hann hafði áður verið bóndi í vatnsfirði og víðar en á seinni árum sínum settist hann að á eyri í seyðisfirði
þetta var hefðarbýli
og er enn eyri í seyðisfirði
var jón dan sem maður kannast við frá
sinni tíð og margur sæmdarmaður búið
þarna var oft áður að komu inn síldargöngur á fjörðinn og
veiddu þeir þá kópsíld
eða millumsíld sem þeir seldu oft góðu verði til beitu
og gðmundur hann hafði
útgerð og
búnaðist þarna vel og
mesti sæmdarmaður í hvívetna að ég tel
hann lifði fram til ársins
nítján hundruð en dó að mig minnir annan apríl nítján hundruð
svo þarf ég að segja frá
það mun hafa verið árið nítján hundruð og þrjú þá var faðir minn valdimar þorvarðsson
bóndi og útgerðarmaður í hnífsdal
hann hafði þá fyrir landi tvo árabáta
sexæring sem hann réri á réri á sjálfur og annan bát sem hann hafði formann á
þá kemur til hans dóttir guðmundar bárðarsonar sem þá var sest að á ísafirði
guðrún guðmundsdóttir
og fer þess á leit að hann taki son sinn jóhann magnússon
sem háseta
man ég þá að ég hlustaði á þetta og segir þá gamli maðurinn eitthvað á þá leið
að hann gæti látið hann hafa skiprúm
á á bátnum hinum sem hann hafði formanninn á en þá segir jóhann hann var víst þá á sextánda ári
að ég vil ekki
hér í hnífsdal nema ég fái að róa hjá þér segir hann við gamla manninn valdimar
föður minn en hann var víst talinn vera heldur góður aflamaður
það varð úr að hann tekur jóhann sem háseta
þetta var þrekinn maður og var
duglegur maður hann er nú enn lifandi held ég austur á nesi í norðfirði fengist þar
söltun á síld ef ég man rétt
jú jú svo
er þess að minnast að nokkru seinna þegar jóhann hafði verið þarna eitthvað í hálfan mánuð eða þrjár vikur þá kom guðrún enn í heimsókn og var þá harla ánægð yfir þessu að
sonurinn var háseti þarna hjá föður mínum
og settust þau inn í stofu þarna á heimili okkar
okkar ég var þá víst þrettán ára eða á fjórtán da ári
og man ég að hún fór þá að segja
föður mínum ýmislegt af högum sínum hún hafði orðið snemma ekkja að
maður hennar
jón að nafni hafði hrokkið
út af skipi eftir
þau voru búin að vera samvistum í ein þrjú ár að ég held og búin að eignast eitthvað þrjú börn
svo það var endirinn að hún settist að þegar hún var orðin ekkja sem ráðskona hjá föður sínum
eignaðist þrjú börn með
ráðsmanni held ég sem var þar hjá guðmundi föður
og hét magnús
og þessi þrjú börn
hétu karitas magnúsdóttir
móðir bjarna jónssonar læknis
í reykjavík núna
og kristján
magnússon og jóhann þessi magnússon sem ég var að segja frá nú
hefja þau samræður þarna guðrún og faðir minn en ég var þarna líka nærstaddur inn í stofunni
og heyrði á samræður þeirra
gengu út á
æviár föður hennar guðmundar bárðarsonar þess merkis manns
og sagði hún að síðustu árin
hefði guðmundur leigt að mér skildist
nokkurn hluta jarðarinnar að eyri í seyðisfirði manni að nafni jón
jakobsson
en faðir hans jakob tómasson var þá sestur að hjá syni sínum jóni jakobssyni
og bjó þetta líka þarna á eyri í seyðisfirði
jakob tómasson var sagður vera allgóður járnsmiður
en svo verður
nítján hundruð að þeir
eldri mennirnir jakob tómasson og guðmundur bárðarson hittast oft að morgni dags eftir að þeir eru nýkomnir á fætur
og taka þá viðræður og enduðu þær viðræður vanalega með því að annarhvor þeirra bauð hinum á
víxl að koma inn of taka snaps
en svo er það einusinni og það mun hafa verið eftir því sem ég sé
annan apríl nítján hundruð þá segir guðrún að faðir sinn
guðmundur bárðarson hafi komið inn í húsið
heimilið þeirra
og sagt
æji elsku dóttir mín ekki veit ég hvað hefur verið í brennivíninu sem hann gaf mér
í morgun hann jakob
en gefðu mér nú eitthvað að drekka og segist hún þá þjóta inn í búrið og
sækja mjólk en þegar hún kemur fram
er gamli maðurinn guðmundur faðir hennar dottinn á gólfið
allur blár í framan og og mállaus hún
skildi ekki það sem hann sagði og hún segir að hann hafi verið bara í andarslitrunum og
dó litlu seinna
nú eru litlar sannanir í þessu að
og eins gæti það hafa verið að ef hann hefur fengið þetta snaps hjá jakob tómassyni að
það hafi
tekist skakkt til með glas eða eitthvað svoleiðis við vitum nú að smiðir þeir hafa oft sýrur sem að viðkoma þeirra
starfi saltsýrur og fleira
maður er nefndur guðjón og var ólafsson
námunda við seyðirfjörð hann hafði verið vinnumaður þarna
á eyri í seyðisfirði þá þegar þetta kom fyrir og auðvitað hefur síast út þessi
síðustu orð guðmundar bárðarsonar svo að það er að athuga
en guðjón hafði þá sögu að segja ekki ætla ég að gera þá sögu að minni að
þeir hafi nú heyrt þetta ummælin sem guðmundur bárðarson hafði síðast
og hafa
þeir svo eitthvað farið að minnast á
vitanlega við
jakob gamla tómasson
og einusinni eða tvisvar segir hann að það hafi komið fyrir að bátur hafi verið á leiðinni inn fjörðinn og þá hafi þeir sagt við jakob gamla nú er sýslumaðurinn að koma jakob
guð minn jesús
gamli hafi sagt
og vitanlega afþví að þessi orðrómur var á ferðinni maður getur ekkert sagt um það ekki ætla ég að fara að segja að hann hafi verið morðingi
en svona gekk þetta til
nú bróðir guðrúnar guðmundsdóttur þessarar sem ég var að segja frá
var jón guðmundsson kaupmaður í eyrardal
faðir þeirra var kistulagður
og þá heyrði ég að guðrún sagði föður mínum að hún hefði minnst á þetta við hann hvernig þetta hefði orðið
þegar faðir hennar féll frá
og sagt við hann hvort hann teldi ekki að þetta þyrfti að rannsaka
hvurnig á þessu öllu gæti staðið
þá segir hún að jón bróðir sinn hafi sagt
faðir okkar er dáinn hann verður ekki lífgaður aftur og það skiftir mestu
fleira hef ég ekki að segja um þetta mál
hvenær heyrðirðu þessar sögur þetta heyrði ég
það mun hafa verið nítján hundruð og þrjú sem jóhann magnússon sonur hennar réðist þarna hjá
og þrem vikum seinna þegar hún kom úteftir
mjög ánægð yfir því að sonur sinn væri orðinn háseti þarna þá sagði hún þessa sögu
rétt eftir að atburðirnir gerðust
það er nítján hundruð sem að gamli maðurinn deyr
það munu vera tvö til þrjú ár liðin þá
að að guðrún henni var svo skapþungt þegar hún var að minnast á þetta
að hún muni hafa sagt nokkurnvegin eftir því sem að hún taldi rétt vera
það hefur verið mikið talað um þetta náttúrulega
já jú jú
það er ekki gott að segja um svona hluti þetta getur hafa orðið fyrir slys eða eitthvað þessháttar
þarf ekki að vera neitt glæpsamelegt við það þó maður viti það náttúrlega ekki því þetta er órannsakað mál
jæja það er þá best að láta þig hafa hana aftur þessa sögu að það var þannig
árabilinu ég held frá áttatíu til níutíu einhverntíma á því skeiði
að þá hefir
verið sjómaður sem hefur komið sunnan af breiðafirði
og hét eyjólfur
hefur sjálfsagt verið sjómaður góður
en líka levemaður töluverður og
hann hér kom nú fyrst til
ísafjarðar því að það var nú si svona eins og þér er kannski kunnigt
að mikið af þessum
bátum fiskibátum þeirra á þessum tíma
það var frá ísafirði færabátarnir sem þeir voru á breiðfirðingarnir þeir voru bæði formenn og stýrimenn þarna úr
og fengnir þarna sunnanað þannig hefur eyjólfur
í fyrstunni vestur að ísafjarðardjúpinu
en svo var það þannig að
þá var þetta orðið svo lífleg verslunin þarna hjá okkur vesturfrá
að þeir voru alltaf að senda fiskinn
verkadan ýmist til kaupmannahafnar eða jafnvel til spánar og portúgals
nú þessir sjómenn og
ævintýramenn og áhugamenn þeir voru nú heldur betur á því að komast í svoleiðis ferðir
svo að okkar
blessaður breiðfirski eyjólfur hann kemst einhverntíma
með áleiðis til portugals
á skipi náttúrlega sem var að selja fisk frá ísafirði þurkaðan verkaðan fisk
og þeir koma þarna í höfnina í
og þar fá þeir að fara í land bæði eyjólfur og öll skipshöfnin eða mest öll skipshöfnin
en þeir týndu eyjólfi
fundu hann ekki og leituðu víst mikið að honum
áður en þeir fóru
fóru þá daginn eftir
og þá var eyjólfur ekki kominn og þeim þótti það mjög leitt
eyjólfur sagði mér sjálfur söguna
að það er að segja um það þegar hann var þarna í portugal
og hvernig komstu þá af eyjólfur hafðirðu nokkra peninga
ja peninga hafði ég litla
það var ekki ausið í okkur
peningum þarna svona simpla háseta á
en hitt var það að ég hafði tvær eða þrjár tómar flöskur
nú hvaða gagn hafðirðu af því segi ég ég fékk eina flösku
púrtvíni
já já og svo hefi ég betlað mér inn ég
ég varð varð nú að vera þarna
í hálfan mánuð á þriðju viku og og þá reyndi ég að
betla mér inn svolítið aura
fór svo að ég fékk alltaf svona
að ég gat eignast tvær eða þrjár tómar flöskur og og þá gat ég eignast alltaf í býttum
á gler
nú eitthvað hefirðu þurft matarkyns eyjólfur það var nú aðallega drykkurinn sem ég lifði
eftir eitthvað rúman hálfan mánuð þá komst
nú jæja
nú þaðan komst ég aftur
til íslands eftir eitthvað hálft ár
og fór þá til ísafjarðar
en svo var það nú þetta sem að þá kom fyrir
að þeir voru nýbúnir að fá þetta sterka romm
þarna hjá ásgeirsverslun sem var tiltekið þetta sterka romm var kallað sextán gráðu romm
og það sveif fljótt á þá maður
þeir voru fljótir að fara yfirum þá
var það einhverntíma skip
frá ásgeirsverslun var að fara út
og hann hefur verið eitthvað óstyrkur á fótunum einn þeirra nema hann hrekkur fyrir borð og þeir náðu honum ekki
svo leið og beið og eftir hæfilegan tíma líklega nokkrar vikur
þá flaut hann
og fleiri menn verða nú að koma til sögunnar
maður er nefndur ólafur og
kallaður ólafur á grænagarði
ólafur á grænagarði mun hafa verið ættaður norðan úr strandasýslu
hann var talsvert fyrir votar vörur
átti flatbytnu eina litla mjög liðlega og
notaði hann þessa flatbytnu sína aðallega
til þess að flytja heim vistir
ef hann þurfti með því þetta er nokkuð innarlega
fyrir vestan kaupstaðinn þarna inn með skutulsfirði
grænigarður en
stenst nokkurn veginn á eða því sem næst að það sé í
hlaðið upp bólverki eða bryggja við verslunina
og um flæðar var ósköp gott að lenda svona eða
róa flatbytnum að
vínverslunin hjá ásgeirsverslun á horninu
og það var talað um stundum að gefa sér ávísun út á horn
fékkst ekki nema þá
sérstakar ávísanir væru
eða þá bara í peningum að borga helst
þessar votu vörur þarna nú svo er það einhverntíma sem oftar að hann er að fara til þess að
sækja sér vistir að kvöldlagi ólafur
og fer á sinni flatbytnu eða doríu eins og hann var vanur þegar hann fór
til þess að sækja sér vistir
og rær sem leið liggur frá grænagarði og stefnir beint
þarna að ásgeirsverslun en þegar hann er kominn eins og miðja vegu
þá verður hann þess var að það er eitthvað á floti þarna
og sér að það muni vera lík
en ólafur
hann var athugull maður og hafði athugað það að fara ekki svo á sjó að hann hefði ekki eitthvað með sér ef að
eitthvað ræki eitthvað svona
og hann hafði tekið kaðalhönk og bundið hana í röng á doríunni
verður honum þetta til mestu heilla
losar þarna fljótlega kaðalhönkina kaðalhönkina úr rönginni
rær að líkinu
heldur árum í sjó seilist til og nær í
nei þetta verðurðu að taka
dró það aldrei upp það er misminni mitt
hann brúkaði kaðalhönkina
til þess að binda utanum hálsinn á líkinu
og svo batt hann í röngina aftur
svo fyrir þesu færðist allur í aukana og réri
beina stefnu upp að bryggjunni við ásgeirsverslun
þegar hann kemur þar þá er
komið flæður sjávar hátt í sjó svo honum
tekst vel að leggja að
nú verður honum gengið inn í búðina þá
tilbúnir að loka
og þá sér hann árna jónsson verslunarstjóra
vanalega hálflugt með gleraugu hann stóð fyrir innan disk
árni
ég fann lík
árni var nú ekki vanur
svona við minniháttar smælingja að ansa undireins
svo hann ansaði honum
engu til að byrja með
svo ólafur endurtekur þetta
en í þriðja sinnið segir hann
hvað fæ ég fyrir það árni
reykjavík tuttugasta og fjórða apríl nítján hundruð og sjötíu á handritastofnun íslands
valdimar björn valdimarsson heldur áfram með söguna af eyjólfi
eftir þessu með árna i þriðja sinn
hvað fæ ég fyrir það
að árni
sagt ætli það sé ekki best
átuna ólafur
þá var komið að því að loka og og var víst lokað
svo fáir vita hvernig
með vesalings ólaf en
sumir telja
hann muni hafa fengið einhverja glæju samt út á átuna
er að segja frá því að árni
sá vitanlega að þegar hann fór að athuga þetta að þetta var
sá maður sem hrokkið hafði út af þessum fiskibáti hans fyrir nokkrum vikum
nú er það þannig
með vesalings ólaf
sem við vorum að segja frá að hann er nú alveg úr sögunni
en þá verður
næst að taka til máls um það að nokkrum dögum seinna
tekur árni sig til
og ræður hann var vanur að segja einn af mínum mönnum eða einn af
mínum vinnumönnum
það voru sérstakir menn sem hann kallaði sína vinnumenn það voru menn sem að
notuðu hressingu og voru hans góðu viðskiptamenn og
trúir þjónar og þá lét hann vinna svona verk á landi
og þá ræður hann þrjá menn
og ég er nú á því sem hún vinkona okkar sagði forðum að páll jónsson þessi sem ég
var að nefna
hann muni hafa verið einn af þeim
hann ræður þrjá menn af sínum góðu vinnumönnum vinnumönnum til þess að taka gröfina að þessu líki
og þeir fara upp í kirkjugarð og byrjaþar að grafa og þar með er eyjólfur einn
sem ég var að segja þer frá áðan
verið verðugur að taka gröfina
og það gengur all sæmilega
að taka gröfina en þegar að þeir eru komnir svona líklega tvo þrjá metra eða eitthvað svoleiðis niður
talsvert langt niður í gröfina þá fara þeir að þreytast og eru orðnir mjög þyrstir
er þar á ferðinni einhver góður kunningi einhvers þeirra
og hann kallar til hans hástöfum og segir honum að
þeir séu alveg að deyja úr þorsta hér
og hvurt hann vilji ekki svo vel gjöra að fara beina leið ofan í ásgeirsverslun og finna verslunarstjórann árna jónsson og
segja honum að þeir geti ekki haldið áfram nema þeir fái einhvern svaladrykk
og maðurinn lofaði að gera allt sitt besta
til þess en árni mun hafa vitað hvað þeim best kom en það var sterka rommið
og hann mun hafa sent þeim tvær flöskur af sterka romminu
eyjólfur tók strax við annarri flöskunni
og setti hana á munninn
en hætti ekki fyrr en hann hafði lokið úr henni
en litlu seinna
datt eyjólfur eins og skotinn
flatur á jörðina og veltist ofan í gröfina
og þeir fóru nú eitthvað að reyna fyrst voru fjarskalega bagir yfir því hinir tveir
en afþví að það var eftir hin rommflaskan þá
settust þeir samt niður og fóru nú að athuga hana og og hresstu sig á henni einhvern tíma
seinni flöskunni
leið nú nokkur tími sem þeir voru þarna yfir þessari flösku og
voru nú held ég búnir að tæma hana
að lokum þegar að þeim varð litið ofan í gröfina
kemur þá ekki fyrir
rekur hann þá ekki upp á þá skjáinn allt í einu hann eyjólfur
svo þeim verður hverft við
hva hann er þá lifandi hann eyjólfur
ja hvur veit nema eyjólfur hressist
hressist
hann hefur hresst líklega í það sinn eyjólfur
en þetta voru svo miklar samgöngur þá milli breiðafjarðar og jafnvel borgarfjarðar pósturinn hann fór alltaf þarna suður
hún sagði okkur hún halldóra
þetta hefði verið komið þegar hún hefði verið eitthvað tíu ára þá sagðist hún hafa heyrt þetta í borgarfirði
og þú sérð nú laxness hann er nú með þetta
þetta hefur komið svo snemma þarna í borgarfjörðinn það hefur komist náttúrlega beina leið
póstarnir voru alltaf þarna og viðskipti svo mikil þarna vesturum
það er það var amtið skal ég segja þér
nú heldur hún af stað fer þessa leið sem hann sagði henni
seint um kvöld kemur hún að litlu húsi hún bankar á dyr og kemur stór maður með
stór maður út hún spyr hvort hún geti fengið að vera hann segir það vera
þarna er hún um nóttina og morguninn eftir
vísar hann fylgir hann henni á leið og segir
hvaða leið hún skuli halda hún kemur aftur það kvöld að öðru húsi þá kemur líka maður
fullorðinn maður til dyra
og hún spyr
hún geti fengið að vera og hann segir það vera hún er þar um nóttina og morguninn eftir þá þá fylgir hann henni á leið
þá kemur hún að þriðja húsinu bankar þar á dyr það kemur maður til dyra
hann fer með hana inn
þar er kona inni
með tvö
tvö stúlkubörn eru að leika sér á gólfinu en konan heldur á litlu barni
og konan segir við hana taktu barnið á meðan meðan ég fer fram að ná í eitthvað handa þér
hérna konungsdóttirin sá það að þetta var drengur og hún sá það að hann var blindur á öðru auganu
hún tekur dúkinn upp og þurrkar honum um augað og þá batnar því
morguninn eftir segir maðurinn við hana ég fylgi þér á leið
átt erfiða þú átt erfiða leið fyrir höndum þú átt að fara upp hátt fjall
og þar eru svo margir sem hafa orðið að steini sem hafa ætlað sér að fara upp í konungshöllina
og þeir hafa mjög hátt þú verður að passa þig þar að líta aldrei til baka ef þú gerir það þá verður þú
að steini
hún lætur treður upp í
treður upp í eyrun á sér setur þykkan dúk um höfuðið
og svo þegar hún kemur að fjallinu þá fer hún að halda upp og heyrir mikinn hávaða fyrir ofan
fyrir ofan sig aftan sig en hún passar sig að líta aldrei upp og komst upp á fjallið en hinum megin við fjallið þar er konungshöllin
hún fer þar heim
og inn í höllina hún sér það að það er margt fólk inni hún þekkir þar konungssoninn hann situr við hliðina á ungri
stúlku og konungshjónin á aðra aðra hlið hans
og hún sér að hann þekkir þekkir hana ekki svo er hún þarna daginn en um kvöldið
þá sest hún fyrir utan gluggann á herberginu sem að brúðhjónin áttu að sofa í
og fer nú að leika sér að gulltaflinu þegar brúðurin kemur langar hana svo mikið til að eiga taflið og biður hana að láta sig hafa það með því
skilyrði að ég fái að sofa hjá brúðgumanum segir konungsdóttirin og hin vildi vinna
svo fer næsti dagur alveg eins og sá fyrri
en um kvöldið fer hún aftur út að
út að herberginu fyrir utan er fyrir utan gluggann og er nú að leika sér að hringnum
hún segist skyldu láta hana
að hún fengi að sofa hjá brúðgumanum
svo kemur þriðji dagurinn
og allt fer á sömu leið hún er í höllinni
og og sér hann þekkir hana konungssonurinn þekkir hana ekki
en allt í einu koma þrír menn inn í höllina tveir koma á undan og þeir eru með sitt ginkeflið
hver en á eftir þeim gengur maður
hlið hliðina á honum gengur öðru megin
kona með
smábarn á hendinni hann heldur á tveimur stúlkubörnum sitt á hvorri öxl sitt á hvorum handlegg
en hinum megin
maðurinn spyr konungsson hvort hann þekki ekki þessa konu hann segir nei
þetta er konan sem þú áttir börnin með og þetta eru börnin þín segir hann
þá rankar hann við sér en þegar þær sjá að hann er að þekkja þekkir hana
þá opna þær munninn og ætla ætla að fara að leggja eitthvað á þau
en þá komu mennirnir með sitt ginkeflið hver og settu upp í kerlingarnar
og svo voru þær teknar og brenndar á björtu báli
en brúðkaupsveislunni var snúið upp í það að konungsdóttirin og kóngur þau þau gifta sig
ekki lengri sagan ha
var nokkur þula höfð aftan við þetta ég tel það nú sjálfsagt það var nú oftast nær sama þulan höfð fyrir aftan allar sögunar já köttur
út í mýri setti upp á sig stýri þetta er nú endirinn á henni úti er ævintýri
ég man það nú ekki í svipinn hvernig
manst þú nokkuð byrjunina
ég mundi hana betur í
áttu börn og buru áttu börn og buru
þá er sagan búin köttur úti í mýri setti upp á sig stýri úti er
hver sagði þér þessa sögu ég held áreiðanlega að mamma hafi sagt mér hana fyrst
en þú hefur oft sagt hana er það ekki já já
krökkum hana
hún hefur alltaf gert mikla lukku hjá þeim já og líka hjá ungum krökkum ojá nokkuð ungum
ég var krakki svona farin að stálpast þá voru oft yngri börn með
og þau lærðu lærðu það af hinum eldri
sitja róleg og hlusta
svo þar af leiðandi hafa þau
ung börn gera nú á tímum
ábyggilega svona fjögurra ára gömul fóru þau að hlusta eftir sögum
jafnvel yngri þriggja og fjögurra ára en þau hafa kannski haft
þessir yngri krakkar
meira gaman af ævintýrum og hin eldri svona af huldufólkssögum og
þau vöndust á þetta að vera róleg og stillt og hlusta og mundu þá eftir sumu en kannski ekki öllu
en nóg til þess að
þau höfðu ánægju af því og voru stillt
þó þau ekki gætu sagt hana það gátu frekar
eldri börnin gert
það kannast nú allir við
verið lesnar þjóðsögur þarna á bænum já já já
en þú manst ekki fleiri sögur sem þú hefur heyrt sagðar þú varst að tala um einhverja huldufólkssögu áðan
ein enn sem ég var
það var einu sinni karl og kerling
koti sínu sem áttu sér tvær dætur önnur hét ása
önnur helga