tiro-is/ismus huggingface dataset:
maður heyrði talað um það það hefði átt að vera skessa tröllkona í skaftafelli sem var mjög handgengin einari föður þessa jóns
það er nú eitthvað á það drepið í þjóðsögum jóns hérna jóns þorkelssonar
um um viðskipti hans við skessuna hún var ákaflega handgengin jón einari og
mikill vinskapur þeirra á milli og ha hún
sagði honum frá ýmsu
til dæmis hún sagði gerði honum aðvart þegar að einhver reki var kominn á fjöruna og svo framvegis
hann fór mjög eftir hennar ráðum og hann liðsinnti henni á margan hátt
hún leit eftir fénu hans í
í fjallinu sem gekk úti
og hann leyfði henni að hún mætti taka sér kind úr hjörðinni til matar ef henni læði á
ég held svona að eldra fólk hafi trúað þessu þetta hefði verið staðreynd þarna hafi verið
verið tröllkona í skaftafelli svo fór ég nú að
meðal annars sagði þa sagði var það sagt að jón að að einar hefði smíðað dyraumbúnað í helli
þarna inni í fjalli
fyrir hana þar sem hún hafðist við í og það sáust víst minjar til þess ja
allt fram á daga þe þeirra manna sem nú eru nýdánir
um tréverk um um dyraumbúnað þarna í hellinum en
það er ólíklegt að þetta hafi verið það hafi verið gert fyrir fénað
það er það langt frá frá frá byggð og
já og og fén fénaður var þar ekki á vetrum
svo fór mér að detta í hug
hvort þetta hefði ekki getað verið maður sem hefði farið huldu höfði og hafi leitað á náðir einars
einars
og hans hann skotið skotið svona eða
haft verndar haft hann undir sinni verndarhendi
og þá rifjaðist upp fyrir mér saga
sem ég eða atburður úr sögu ævisögu bjarna
nikulássonar sýslumanns í vestur skaftafellssýslu um mann sem jón hét vigfússon
sem var dæmdur til lífláts
fyrir að bera út barn þá voru þarna hjú ungar persónur sem að eignuðust barn
jón vigfússon og helga skúladóttir úr
vestursýslunni þau eignuðust barn og þau fyrir fyrirfóru því og það komst upp og þau voru bæði
og mál þeirra rannsakað og þau voru bæði dæm dæmd til lífláts
en þá hverfur jón
jón úr varðhaldinu og hefur aldrei spurst til hans síðan
aldrei spurst til hans síðan og það er einmitt
ber í sama mund og einar
þessi jónsson í skaftafelli er að
er nýfarinn að búa sjálfstæðu búi í skaftafelli þá er bara einbýli í skaftafelli og þetta er nú
víðáttumikið fjalllendi og skógar miklir þá þar i voru þá og eru enn
og sýnist nú kannski vera og af því þetta var nú svona
dálítið afskekkt þá sýnist þetta hafa verið dálítið svona þægilegt fyrir sakamann að hafast þarna við og leynast
ég fór svo tók svo saman
dálítinn ritling um þetta nú það er
koma þarna ýmsir aðrir þættir inn í eins og til dæmis
skeiðarárhlaup sem að
eru nú nokkuð algeng fyrirbrigði í í öræfum þegar tími er til kominn fyrir skeiðará að hlaupa
hann eymundur jónsson
mikli gáfu og og hagleiksmaður hann sagði oft skemmtilegar sögur
það var svo sem ekkert af því að maðurinn væri neitt skrökinn en hann var skáld í eðli sínu
bæði ljóðskáld og sagnaskáld og hafði gaman af að segja svona skemmtilegar sögur
hann fór fór þegar hann var ungur maður þá fór hann til kaupmannahafnar til náms og lærði járnsmíði þar
á jólunum þá bauð meistarinn honum og
öðrum lærlingum til jólaglaðnings heima hjá sér
var sett fyrir þá ásamt öðrum
veitingum flaska pottflaska af víni
og það var víst ákaflega bragðgott þeir drukku úr henni um kvöldið og
og en þegar drykkjunni var lokið
þá fundu þeir lítið á sér sem kallað er
lítið á sér ekki nema aðeins svona hressir
morguninn eftir þegar þeir vöknuðu þá fundu þeir nú heldur betur á sér já
og þetta varaði svo að þeir fundu
svo það mikið á sér að þeir voru vel ánægðir með það fram yfir nýjár
eymundur bjó hérna í dilksnesi í hornafirði allan sinn búskap
hann var eins og ég gat um áðan hafði lært smíðar og var mik ákaflega
mikill smiður
og hann vann oft við smíðar hjá kaupmanninum á papós þegar verslunin var þar
nú er það einu sinni að hann er búinn að vera þar nokkurt lengi nokkurn tíma um haustið
í vinnu hjá smíðavinnu hjá kaupmanninum og svo þegar hann fer heim
gefur kaupmaðurinn honum
hann kemur heim til kaupmannsins og kaupmaðurinn hann trakterar hann
einhverju víntári eymundur var ekki
enginn drykkjumaður hann svona bragðaði vín ég heyrði aldrei getið um að hann hefði
sést kenndur á almannafæri
en kaupmaðurinn kj gaf honum vindil
sem að eymundur kveikti í um leið og hann steig á bak og reið í burtu
og hann var að reykja vindilinn frá papós og niður á almannaskarð
þá þóttist hann nú vera búinn að reykja nóg í bili og hann slökkti í vindlinum og stakk honum niður hjá sér
en svo kveikti hann í honum eftir að hann kom heim á hverjum degi
degi og reykti svona dálítið
nægju sína og hann dugði honum í viku
eftir að hann kom
nei ég heyrði hann nú ekki segja þetta sjálfan en
en mér var sagt þetta af manni sem að
sem að hafði þetta alveg beint frá honum jaá hver var það
það hann hét lúðvík gestsson
hann hé lúðvík gestsson hann var náfrændi lúðvíks hérna
jósepssonar sem nú er ráðherra svo það er ekki ástæða til þess að rengja hans söguburð
af svona vel ættuðum manni
það er nú sá eini draugur hér í s sem að
ég heyrði talað um hér í suðursveit það var hin svokallaða skupla
hún dró nafn af því að hún hafði skýluklút um höfuðið eða skuplu
annars hygg ég að hún hafi átt að heita í lifanda lífi sigríður
og var vinnukona á kálfafelli
svona lítilfjörleg fyrir sér nú fór hún í skóg
hafði hana með sér eitthvað sér til hjálpar
og það e segir sagan að það hafi verið sólskin og hlýtt í veðri bóndann syfjaði
og hann lagði sig fyrir og sofnaði
en vaknar við það að
að það er eitthvað að rjála við andlitið á sér þá er það stelpan
hún var þarna yfir honum hún hafði þá verið búin að gera öll sín stykki þarna
eins og það er kallað og var með puntstrá
með þessu
bóndinn var heldur fár við og spratt
upp og tók svo óþyrmilega á henni að hann sneri hana úr hálsliðnum
já nema hún gekk aftur og fylgdi honum og hans afkomendum
síðasta sem hún s gat sagt að að hún skyldi fylgja honum og hans hans ætt í níunda lið
nú ýmsir þóttust verða varir við hana og hér fram á seinni ár
en hún va fór vís var víst allt fór víst alltaf smáminnkandi og sá sem síðast
sá hana að hann sagði það að hún hefði ekki verið stærri en hrafn
já það var ketill jónsson sonur oddnýjar gömlu frá gerði
þegar hann sá hana síðast að hún hefði verið svo sem eins og hrafn
ekki stærri
nú um aðrar afturgöngur heyrði ég ekki talað um í suðursveit en svo var önnur í nesjum
nesjum sem oddrún var kölluð
hún var eitthvað fluttist austur að bjarnanesi eitthvað á snærum séra magnúsar ólafssonar
hún var víst úr vestur skaftafellssýslu
svo vill vilmundur jónsson fyrrverandi landlæknir hafa það hann las mér þátt sem
hann kallaði oddrúnarþátt þessi oddrún hún var víst meiriháttar kvenmaður og hún fór réðist
bústýra hjá séra magnúsi
að bjarnanesi en hann var ókvæntur þá og
hún var víst heldur bet af betri ættum og þótti
kunna vel fyrir sér þessi stúlka átti góðan klæðnað
með o og skautbúning m góðan með alls konar
silfri sem honum fylgdi nú
eins og tíðkaðist í þá daga
svo er hún búin að vera þarna nokkuð lengi í bjarnanesi það dregur ekki saman með presti
presti og henni eða prestur svona heldur skágengur hana
svo var það einu sinni að prestur kemur heim úr úr ferðalagi og kemur þá með
kemur þá með k með konu með sér og er þá giftur
nú henni brá náttúrlega ónotalega við
oddrúnu eins og von var og hún fyrirfór sér
fór í allan allt allt allan skartbúninginn sinn og út í
tóftarbrot á túninu og fyrirfór sér þar
og hún fylgdi svo afkomendum séra magnúsar og
þó að menn ekki sjæðu hana þá
heyrðu menn til hennar
því það hringlaði alltaf í silfrinu
sem hún var skreytt með
ég heyrði talað um það heyrði ýmsa tala um segja frá því þeir hefðu heyrt hringlið í oddrúnu nú og það
þá beið það ekki lengi að það kom einhver af þessari ætt nú eru þessar