tiro-is/ismus huggingface dataset:
þá stóð hann einn eftir kvenmannslaus blindur
og með tvo
pilta
annan ungan ungling eyjólf að nafni en hitt var nokkuð roskinn maður þorlákur
hét hann
og þeir voru svo bara þrír þarna
þeir mölluðu eitthvað fyrir sig sjálfir
og það gekk svona fram á sum fram á sláttinn
en í sláttarbyrjun þá kemur maður
að reynivöllum kristján bárður að nafni
strandamaður víst að uppruna
því ég sé hans getið í stra i hérna í
í hérna sögu strandamanna ég man nú ekki hvað hún heitir
að hann er þar
kennari var á búnaðarskólanum ég held í olafsdal
var svo einhver ár kennari á ströndum í ég man nú ekki hvaða hreppi
hét bárður kristján
hann kemur að neðra bænum er þá
í einhverju snatti eftir togurum
ég meina strönduðum togurum vita hvort hann gæti ekki
bjargað einhverju
af járnadrasli eða vélahlutum sem enn voru eftir í þeim
og eyjólfur átti einn slíkan togara
og það semst svo með þeim að kristján
hann fær togarann eða fær að gramsa í togaranum ég vissi nú ekki upp á hvaða býti
en sennilega hefur hann átt að fá eitthvað
af því sem að fémætt
gat talist
sem að kristján bjargaði
en þetta verður til þess að kristján sest þarna að
og verður þá fjórði karlmaðurinn á reyn neðri bænum á reynivöllum
og hann hjálpar svo eyjólf við heyskapinn um sumarið
fyrir þetta gekk þetta nú allt miklu greiðlegra fyrir strákunum eftir að kristján kom
en um haustið
þá kemur kristján með konu sína guðrúnu móðir sverris
kristjáns sonar sagnfræðings
og hann er þá strákurinn með fimm ára
gamall og er þá og þau eru á reynivöllum þann vetur
þessi þrjú
og ein dóttir sem þau áttu ég held hún hafi heitið ingibjörg hún var dálítið blest á máli
talsvert mikið en svo kom þegar leið á veturinn
þá kom sonur
sonur sonur hérna kristjáns sem hann hafði átt með ég held held með fyrri konu sinni guðmundur að nafni
og hann var svo var þar svo líka það sem eftir var vetrarins
og þessi fjölskylda hún er svo þarna fram á vorið
en þá kemur dóttir
eyjólfs
og tengdasonur sigurður sigurðsson söðla smiður
þá koma þau að reynivöllum og setjast þar að
og og og hjá þeim enti eyjólfur sína ævi ég held það hafi verið nítján hundruð tuttugu og tvö
að hann dó tuttugu og tvö heldur en þrjú að hann dó
en þau héldu sínum sínum búskap áfram þarna á reynivöllum
sigurður og guðrún guðrún dóttir eyjólfs
svo deyr sigurður
átta úr lungnabólgu
þau átti þrjú börn tvær stúlkur og einn pilt
og þau voru öll vangefin það var svo merkilegt
eða önnur stúlkan
og pilturinn líka
hann var ekki svo mikið ekki mjög svo ekki svo mjög vangefinn vangefinn andlega
því hann las mikið og hafði gaman af því að eignast bækur
og var alltaf smátt og smátt að auka bókakost sinn
en hann var afskaplegur klaufi við verk
og svona einfaldur og mátti heyra á öllu og sjá að hann var ekki
eins og hann átti eins og hann átti að vera
og það var svipað með stúlkurnar
en svo bagsar hún með þetta með börnin sín
svona upp upp og ofan verki farin
eftir að sigundur deyr ég meina konan hans
hún tók tók tók unglinga
suma úr reykjavík líka af austfjörðum sumir þeirra voru dálítið stálpaðir og voru hjá henni fram
fram yfir fermingaraldur og það hjálpaði henni náttúrlega mikið
og svo er það að einn pilturinn hann kemur til hennar nokkuð stálpaður nærri nálægt fermingu
og er svo hjá henni fram yfir fermingaraldur og og lengur
fer þaðan ekki fyrr en hann er uppkominn maður
og þá er hann búinn að festa ráð sitt
og þá lætur guðrún hann hafa hluta úr jörðinni
gefur honum hluta úr jörðinni sinni til þess að reisa sér nýbýli á á reynivöllum
það var ekki nýbýli nei ekki ekki styrkt af ríkinu
heldur bara byggt á eigin spýtur
og hann hjálpaði henni nú svo svona eitthvað lítils háttar fyrstu
árin en svo þegar hann þurfti nú meira að fara að
eiga með sjálfan sig og sitt heimili þá féll það nú alveg niður
og þá varð hún nú að vera alveg ein með krakkana
nema það sem þá kannski nábúarnir voru eitt hvað að hlaupa til hennar þegar henni reið mest á sem var nú minna heldur en
hefði átt að vera
og svo er hún orðin það fullorðin að hún getur ekki lengur haldið þessu saman
og henni var svo komið í á hælið í kópavogi
og hún lifði þar ekki nema ég held misseri eða hluta úr misseri
þá dó hún og var flutt var flutt hér austur jarðsett á kálfafellsstað
og strax upp og upp úr þessu
þá er verið að reyna að koma þeim börnum hennar á hælið líka
en það gekk erfiðlega en tókst þó að lokum að koma þeim
þeim stúlkunum á hælið
en pilturinn úr reykjavík sem að var á býlinu sem að guðrún var búin að gefa honum
hann hét örn
örn erevsen en konan hans þóra
jóhannsdóttir hér úr suðursveit þetta voru myndarhjón
þau tóku
gísla
son guðrúnar og hann er svo hjá þeim
ég man nú ekki hvaða ár það var það hefur verið svona líklega um
eitthvað nær sjötíu
að hann datt og lærbrotnaði
og þá var það var hann sendur suður til þess að láta gera að þessu
og þegar hann kom svo aftur
þá var hann hægt að koma honum á elliheimilið á höfn
og þar er hann enn
svona fór nú með þá fjölskyldu en þær eru á hælinu í
á kópavogshælinu þær systur
önnur hét ingunn en hinn valgerður
en þær höfðu ákaflega gaman af því að koma til hinna nábúanna og vinna hjá þeim og hjálpa þeim
þær gátu dá þær gátu dálíti þær gátu dálítið unnið svo na undir góðri stjórn
sei sei já
en það var meira sem ég ætlaði að segja þér þarna í sambandi við þennan kristján þetta var ágætúr maður
var talinn hér ágætur maður
og það sem að hann gerði
það var að hann kom manni á fætur
fékk mænuveikina fékk mænuveikina nítján hundruð og fimm
það var ari mágur minn
næsta bæ við reynivelli á efri bænum á reynivöllum og varð alveg máttlaus allur neðri hluti líkamans
svoleiðis að hann varð að skríða það sem hann bjargaði sér áfram
á hnjám og höndum
en kristján
hann smíð smíðar honum umbúnað svo hann getur
hoppað áfram
umbúð umbúðir
sem hann gat hoppað áfram á hækjum
eða svona
tekið fæturna stutt hvora fyrir aðra en hann aðallega hoppaði
og ef að kristján hefði ekki komið
ja þá má nú hamingjan vita hvenær ari hefði komist á fætur
þetta var nú náttúrlega ekki nema bráðabirgðaumbúnaður en
eftir þeim umbúnaði þá smíðaði þorsteinn fóstri ara eða hann var fóstri hans að nokkru leyti
umbúnað miklu fullkomnari og ég og úr úr úr úr hérna járni
léttar járnspelkur sem að hann studdist við
og svo var sett
hérna settur botn í þetta þar sem hann sat á líka
svoleiðis að hann hoppaði helvíti vel áfram á þessu
við vorum strákarnir við höfðum ég var á efri bænum á reynivöllum
þegar að þetta var ja þetta var já auðvitað þetta var trúlofunarárið mitt
svo ég var
og guðrún kona kristjáns það var mjög myndarleg húsfreyja
bæði það sem matargerð og
að allri vinnu laut
en ekki held ég hann hafi haft neitt upp úr þessu trollaraveseni sínu
ekki nokkurn hlut
ég var að tala um þarna þetta þessi lausaleiksbörn hans eyjólfs
að dóttir hans var alin upp á gerði hjá oddnýju
en fer svo að reynivöllum upp úr fermingu
og er þar svo áfram
þá gerist það hér í suðursveit að það er maður
sem að hreppsnefndin er orðin hálfhrædd við
að muni ætla muni koma til með að íþyngja henni sveitinni
orðið nokkuð nokkur börn og það þótti hreppsnefndinni nú ekki björgulegt ef hann héldi svo áfram að hlaða niður kannski börnum
og fékk hann til þess
að standa upp af þeirri jörð sem hann bjó
með því móti að þeir útveguðu honum aðra
aðra jörð
og þeir fengu þá geirsstaðina hjá eyjólfi
í býttum til ábúðar handa þessum einari
og einar þessi hann er afi einars braga sigurðssonar
gengur þetta sinn gang hann býr þarna hann bjó þarna nú ekki lengi kannski eitt tvo ár eða eitthvað svoleiðis og fluttist svo austur
einar hann var giftur náfrænku minni því að
faðir faðir hans nei faðir hennar konu einars
og amma mín guðný amma mín þau voru systkini
og það var svolítið merkilegt þegar að guðný giftir
giftir sig hún giftir sig manni hér á breiðabólstað sem bjó í vesturbænum á breiðabólstað sem brynjólfur hét
og einar þá er hann í öræfum
hann var upprunninn þaðan einar pálsson
þá lendir hann í veislunni
og átti að segja
við brúðurina ja þetta verður nú seinni konan mín
og en þá er hann giftur maður
en það verður svo stutt hjónaband þeirra brynjólfs og guðnýjar hún hét guðný þessi guðný benediktsdóttir frá sléttaleiti
hjúskapur þeirra varð stuttur ég man nú ekki þrjú fjögur ár eða eitthvað svoleiðis
þá deyr hann úr lungnabólgu
og þá er guðný laus
og það leið ekki á löngu að einar fær guðnýju fyrir konu
og þar með var það komið fram sem að hann sagði í brúðkaupsveislunni veislu guðnýjar í
fyrra skiptið
hún hét áreiðanlega guðný já
já og þá er það þá hefði nú gamla fólkið
sagt ja jafnvel undir svona kringumstæðum enginn veit hvar ill orð kunna að lenda
já já láttu nú vera
svo heyjar eyjólfur í stað inn fyrir sem hann missti nú geirsstaðina þá heyjar hann á þessum parti í borgarhöfn
sem að einar stóð upp af frá
og er þar með fólk sitt
part úr sumrinu
og þar á meðal vilborgu þá tuttugu og fimm ára að aldri
lækjarhúsunum er þá
ógiftur maður um fimmtugt
sem jón hét
svolítið smáskrýtinn
en besti kall og það skeður nú það einkennilega að mörgum þótti
að þau heitbindast jón í lækjarhúsum og vilborg
og það voru nú margir hiss hissa á vilborgu þetta
var myndarstúlka og lagleg stúlka
jón var myndarlegur líka
að því leyti að hann var
leiðis vel verki farinn
en þótti nú heldur svona
grunnhygginn og skal ég ekkert segja um það það hefur kannski ekki verið samtíðin hefur kannski ekki kunnað að meta hann
en það verður úr að þau ganga í hjónaband
eyjólfi var nú ekki vel við þetta að þótti nú dóttir sín taka niður fyrir sig
en þetta urðu nú afleiðingarnar af því að einar var rekinn úr gamla garðinum
að jón giftist og vilborg dóttir eyjólfs hreppsstjóra
verður hans kona
það var ég það var fyrsta brúðkaupsveislan sem ég var í
það var brúðkaupsveisla þeirra jóns og vilborgar
og af því að vilborg var uppalin hér á næsta bæ við hala
þá bauð hún öllu fólki hér af þessum bæjum í brúðkaupsveisluna sína eða þeirra
og það var fyrsta
sem að ég var í
þeirra hjónaband varð ágætt
aldrei efnuð og kreppuárin þau komu við
við þau eða kreppuárin þeirra
ekki síður heldur en aðra þau áttu fjórar dætur allar myndarlegar
og ég hygg að það sé nokkur ættstofn frá þeim kominn
fluttist til reykjavíkur með dóttur sinni og tengdasyni þegar hún var komin á háan aldur
og dó þar en hélt fullum sönsum
og var ekkert farin að tapa sér andlega eða ekki víst sem teljandi var hún komst eitthvað yfir nírætt
það voru einu mennirnir hér í suðursveit sem ég vissi um að kunnu að tefla á þeim árum sem að
sem að vilborg er að alast upp á gerði það var hún og faðir minn
og þau tefldu saman og hún hefur eflaust lært það af þeim oddnýjarsonum
fóstbræðrum sínum sem voru um tíma
já þetta eru nú miklir bálkar en
svo vorum við að nefna í gær var það ekki björn einhvern
gamla björn já jú ég var að nefna hann björn björnsson
gekk undir nafninu gamli björn
æ já eignin sagði hann hann hafði það orðtæki eignin
einu sinni voru þeir á sjó hér hann var formaður
ég var að segja þér frá því í gær líka sko það var formaðurinn sem að steinn afi minn ýtti
eftir hans beiðni eftir björns beiðni
hann var formaður nú var það einu sinni að þeir eru í skútu hér hér
á sunnan sandaskipinu
en ég vissi ekki hvurra hluta vegna það var að björn er formaður á skipinu af einhverri tilviljun
í þetta skiptið
svo rússa þeir nú í skipinu og
meira og minna orðnir fullir víst og björn líklega ekki bestur
svo ætla þeir nú að fara frá skipinu
en geta ómögulega losað sig frá því skútan er komið á stað
kom búin að set setja upp segl og komin á skrið
en þeir geta ómögulega losað sig undan skip
undan skútunni
þar til faðir minn hann stendur upp og segir sjáið ekki að mannhelvítið tekur skakkt í stýrið
hann stýrði þá alltaf undir skútuna í staðinn fyrir að stýra frá henni
a hvað segir eignin segir hann að ég taki skakkt í stýrið
var í staðinn fyrir að tak stýra frá skútunni þá stýrði hann alltaf undir hana
hann sagði anskoti vel frá björn
og var alveg ófeiminn að segja frá
já einu sinni sagði hann okkur
þá sögu að hann hefði verið með konu úr borgarhöfn sem snjólaug hét
á ferð austur borgarhafnarfjall
það þótti styttra að fara fjall veginn heldur en þjóðveginn
og í þetta skipti fóru þau fjallið
og við settustum niður á fjallinu sagði björn
þá segir hún ekki gerir það
það nú til þó að hold komi við hold
mikið ógn velgdi mér við eigninni
það var nú eiginlega ekkert
að heyra frásögnina hjá birni
heldur viðbjóðinn sem var í röddinni þegar hann sagði þetta mikið ógn velgdi mér við eigninni
einu sinni spurði hann
okkur stráka að því
þekkið þið ekkert erasmus í efrafirði
í ytrafirði í ytrafirði
nei sögðum við
nei þekkið hann ekkert
það er vondur kall það er vondur kall hann er svo ógn harður við þá sem gamlir eru
orðnir
en hann hafði þá farið í selveiði
svokölluð fjarðarsker björn gamli
og erasmus var þá vinnumaður í firði og var var með í ferðinni
og honum fannst að hann vera eitthvað harður við sig
í það skipti
hann er svo ógn harður við þá sem gamlir eru
einủ sinni sagði hann við nábúa sinn í borgarhöfn
fór magnús út í ós í gær já var honum svarað
veidd'ann veidd‘ann nei hann veiddi ekkert það var gott það
var gott hann vildi ekki róa í gær
hann hafði þann starfa hér björn eftir að hann var orðinn gam
gamall maður og svona mikið hættur störfum
ganga um sveitina og sauma skinnföt
og byrjaði þetta venjulega svona
svona eftir áramótin
og fór svo kannski bæ frá bæ
og saumaði eftir því sem þurfti
hann átti tvo sonu annar hét þollákur
þessi sem var hjá eyjólfi
þegar að þegar að stefán fluttist frá honum
en hinn hét sigurbjörn
sigurbjörn
mjög lagtækur maður og söngvin vel já
hann láki sagði björn gamli hann láki hann
syngur nú lágt en laglega en hann bjössi
hann bjössi hann syngur nú vel
þessi láki eða þessi þollákur hann var nú talinn svona frekar lítilmenni
voru þetta sögur svona sem að gengu hér um sveitina sem þú varst að segja mér núna
eftir honum birni
það efast ég um
ja við höfum þá komið því á kreik hér
strákar frá hala
því hann sagði okkur þetta sagði
þetta einu sinni hér á hala
og okkur strákunum þótti nú matur í þessu og mundum vel sögurnar
svo er þessi saga þarna um um
fram á fram á fram á eitthvað sem þið hélduð að væri meri
og fjölni í gær sögu af því þegar þeir voru að
já nei ég má ekki segja hana
en hver var þessi maður
þessi þessi þessi halldór
nú var það halldór já halldór jakobsson halldór jakobsson já já
hérna maður járngerðar hún var dóttir magnúsar ríka á bragðavöllum
það var nú kvæði gamalt sem ég var að muna eftir
en þú minntist á kvæði sem að þú sagðir
ríður í garð hvernig hafðirðu það
ríður maður í garð hvernig maður kemur ríðandi maður kemur ríðandi já það byrjaði ekki svona
þar ríður einn herra í garð höfðum við það nújá
þar ríður einn herra í garð
segir bóndinn segir bóndinn já en seinna hef ég heyrt segir prestur sko en það er seinni tíma
þar ríður einn herra í garð segir bóndinn
þar ríður einn herra í garð var alltaf tvítekið
og það var þulu svona murr við það
já gakk í kring lát hann koma inn
þetta kunni maður nú ef þetta bara ef mér tækist að tækist að
en þetta er náttúrlega svo algengt þetta vita allir eða kunna svo margir en kannski ekki allir með bónda og bóndans kona
en það var eina vökunótt að haninn tók að gala
já ég hef heyrt það líka kann það ekki var það sungið eða hvernig var farið með það það var raulað
ábyggilega raulað
en grýlukvæði og grýluþulur
ég er bara búin að gleyma því
ég gæti nú kannski eitthvað rifjað upp af því
en ekki held ég ég sé nú í standi til að fara með það en það var þónokkuð af því sem var farið með
endaði svona njólafætur undir og naglkörtur á þegar var búið að lýsa henni jájá ein þulan var svoleiðis
og grýla kallar á börnin sín þegar hún fer að sjóða
hvernig lærðirðu þá þulu
grýla kallar á börnin sín þegar hún fer að sjóða til jóla
komiði hingað öll til mín
nípa típa nægja tægja nútur fútur nafar tafar láni gráni leppur skreppur og leiðindaskjóða völustakkur og bóla
ég held að þetta hafi nú ekki verið lengra þú manst kannski fleiri
ekki í hastinu held ég nei við vorum að tala þarna um ævintýri um daginn
veit ekki hvort ég hef það á korteri ég
þarf að fara frá í veðrið eftir korter það er nefnilega það
þá skulum við bara
láta það bíða já
já ég held það ég veit ekki hvort ég hef það alveg fyrir víst og ég
þar ríður einn herra í garð segir bóndinn þar ríður einn herra í garð segir bóndinn
gakk í kring lát hann koma inn segir bóndans kona gakk í kring lát hann koma inn segir bóndans kona
hvar á hann að sitja
á mínum stól við mína hlið segir bóndans kona hvað skal herrann borða segir bóndinn
súpu og steik súpu og steik segir bóndans kona hvað skal eg þá drekka segir bóndinn
skal herrann sofa segir bóndinn í minni sæng við mína hlið segir bóndans kona
í fjósi hjá mínum svínum segir bóndans kona
svíns svíns lúsin bítur mig segir bóndinn snúðu þér við og bíttu hana aftur segir bóndans kona
manstu hvort það hafa verið fleiri erindi á eftir þessu nei
þetta var alltaf það síðasta já þetta var það síðasta en voru nokkuð fleiri erindi
voru ábyggilega inni á milli fleiri já hvar
lærðirðu þetta
þetta var bara heima ég vissi ekkert
lært þetta börnin
gæti nú hugsað um það
það var nú að borða og drekka fyrst spurði hann alltaf
hvað herrann ætti að borða og hvað hann ætti að drekka og svo kom alltaf hvað skal ég þá og svo svaraði hún alltaf
en já eitt man ég núna
sko því sleppti ég úr
altsvo eftir það
þegar hann er búinn að fá súpu og steik súpu og steik segir bóndans kona þá hvað skal eg þá borða segir hann
og þá varð það úldinn sel og súrt kál svaraði bóndans kona
þú vildir raula það fyrir okkur já
hvað skal eg þá borða
hvað skal eg þá borða segir bóndinn úldinn sel og súrt kál svarar bóndans kona
danskt vin franskt vín segir bóndans kona
skal sidde en
er nokkuð talað um hvar herrann eigi að sitja jájá ég sagði það áðan hvar skal herrann sitja jaá ég gleymdi hvar bóndinn á að sitja
sko á mínum stól við mína hlið segir hún segir bóndans kona já bíddu nú við
hvar skal eg þá sitja segir bóndinn
undir borði á einum kút segir bóndans kona
þessu gleymdi ég líka
manstu til þess að nokkurt frændfólk þitt væri í danmörku
nei eða hefði verið þar einhvern tíma þá man ég eftir kvæði
sem sungið var og var voðalega sniðugt það var elsabet er komin á kjól hafiði heyrt það aldrei heyrt
ég hafi tíma til að syngja elsabet er komin á kjól ef þið kærið ykkur um það já þakka þér
er nú að muna lagið
á kjól villvillvillvillvomm hún setur sinn pilt á stól villvillvillvillvomm
gefur honum graut í skál grallaravimm bomm bomm bomm bomm talar hún sitt danska mál villvillvillvillvomm
tuttugasta júlí nítján hundruð sextíu og fimm kristín níelsdóttir frá sellátri
frá sellátri segir frá
hún segir fyrst sögu af langafa sínum
árið átján hundruð þrjátíu og sjö eða átta ég veit nú ekki hvort
er réttara þá flutti sá maður er hét andrés hannesson
í sellátur í stykkishólmshreppi
sellátur í helgafellssveit sem þá var þar eð að þá var stykkishólmur og helgafellssveit einn hreppur
það var um vor sem hann flutti og
svo er sláttur hófst um sumarið
þá er hann að slá
hjá bænum og slær suður eftir túninu
og þegar hann er kominn að tanga nokkrum
að þá var siður að leggja sig á hádegi og fá sér dáldinn hádegisblund
og hann gerir það í þetta skipti
þá var hann kominn að skarði sem heitir kúaskarð
og hinum megin við þennan tanga er dáldið vik
sem heitir hundagjá
en milli þeirra er þessi tangi
sem að kallaður hefur verið heiðnatangi en ekki veit ég nú
hvort hann hefur fengið nafnið í þetta skipti eða út frá þessum atburði eða þá hann hefur heitið það áður en það get ég ekki sagt
en þá dreymir honum þegar hann sefur þennan hádegisblund að honum þykir koma til sín kona
hún segist vera huldukona og eiga heima í þessum tanga
og segist hafa misst manninn sinn í sjóinn en búi með ungum syni sínum í tanganum
og hún segir að heiðnatanginn sé túnið sitt
og biður hann að slá það ekki
því að hún hafi af því nytjar hann heitir henni því að hann skuli ekki gera það
svo þegar hann vaknar
þá hugsar hann um drauminn og heitir því með sjálfum sér að hann skuli ekki skuli aldrei slá þetta
land og síðan hefur hann aldrei verið sleginn þessi tangi
og það var trú manna að að ef að hann væri sleginn þá kæmi eitthvað fyrir skepnurnar
og það var eins og
eins og garður eða þúfnaröð sem er ofan til á á tanganum sem að aðskilur hann
og það var alltaf siður að húsbóndinn hann sló
ekkert kæmi nú fyrir
það var hans starf að slá fram með þúfunum svo það færi ekki neitt
væri ekki gengið á rétt konunnar í tanganum en skepnur máttu nú ganga á honum og það var ekkert fengist um það
en mikið gras var og við krakkarnir vórum þegar
að var verið að búa um æðarfuglinn á vorin þá rifum við stundum sinu á tanganum
og við fengum svona jæja svona leyfi til þess svona með hálfum
huga svona rifum við það því það var eitthvað svona dræmt um leyfið að rífa sinu á tanganum
bjó þessi maður þarna en
en dóttir hans tók við sem margrét hét og bjó eftir hann og hann
hennar maður hét jón og aðra sögu ætla ég að segja af
honum á gamlárskvöld fór hann eitt sinn
út í hjall sem stóð utan til á eynni
og fór að sækja sér rikling lúðurikling og rafurbelti
rafurbelti er af flyðru skal ég segja til skýringar fyrir yngra fólk það er röðin utan með uggarnir sem teknir voru af og
látnir harðna og þetta þótti hátíðarmatur
og hann er að sækja í hjallinn til þess að borða
á gamlárskvöld en þegar hann er kominn á heimleið með með rafabelti og riklinginn
og er staddur á stað sem er kallaður hamar
það eru dálitlir klettar nokkuð háir
þá staldrar hann aðeins við af því honum heyrðist dáltið einkennilegt hljóð
og þegar hann fer að hlusta þá heyrir hann að það er sungið það er sungið rétt sem sagt
rétt hjá honum eða honum heyrist þetta vera í hamrinum
og hann gengur þar fram á hamarinn
og hlustar og heyrir að það er lag úr passíusálmunum
en hann gat ekki greint hvað hvaða vers það var en þó fannst honum hann kannast við einstaka orð
en ég heyrði það aldrei hvað hann giskaði á úr hvaða sálmi þetta hefði verið
en hann hlustar á þetta góða stund og
heimleiðis og athugaði það að þar var allt fólk samankomið heima svo það var engum til að dreifa
nú kann ég ekki þessa sögu lengri eða þessar álfasögur
en ég held ég verði að bæta einni til viðbótar
að þegar að ég var orðin fullorðin
bjó ég og minn maður á þessum stað
að þá var það
árla morguns að rakt var á það voru búnir að ganga töluverðir þurrkar
og við fórum mjög snemma á fætur svona um sexleytið
og fórum að slá til þess að nota rekjuna
og þá erum við
stödd fyrir sunnan áðurnefndan heiðnatanga
það heita hundagjáarklettar annars vegar við heiðnatangann
ég held ég hafi sagt áðan er þessi hundagjá
hún hækkar það hækkar nokkuð landið annars vegar við hana og það voru alltaf kallaðir hundagjáarklettar
þar stóð á gamalt lambhús þar við þetta gamla
lambhús vorum við að slá
þá heyrum við ekki betur
en það sé verið að syngja
og hefur maður minn orð á því að það sé verið að syngja eða hvurt ég heyri það ekki
og ég fer að hlusta og okkur heyrist báðum að það sé sungið
og spilað undir á eitthvurt hljóðfæri sem að var eins og ásláttarhljóðfæri ekki ólíkt mandólíni eða þess háttar
köstum þarna orfunum frá okkur og hlaupum fram á klettana og við getum ekki betur heyrt en þetta sé rétt svona
undir fótunum á okkur
og ég segi að það hljóti að hafa lent einhvur þarna því ég hef nú ekki verið mjög fyrir hjátrú
og það sé bara einhvur þarna
og hann segir að það
sé vitleysa það geti enginn verið þarna en ég vildi nú ganga úr skugga um það og fór ofan í hundagjána og gekk alveg í kring
svo svo það var alveg útilokað að þarna væri nokkur maður
en þegar þetta gerði ég nú ekki fyrr en að við heyrðum þetta lag eða þennan söng deyja út en ekki könnuðumst
og og engva skýringu hef ég getað eða við getað gefið á þessu
ég held að við höfum aldrei sagt frá því fyrr en núna
þú manst ekki nein þú manst ekki erindið
við ekki utan tvö orð sem ég minnist þess
að við vorum sammála um að við hefðum heyrt rétt
og það var á glampandi sund
og það var það eina sem að við vorum alveg viss um þegar við ræddum um það
heyrt og og við vorum með börnin okkar
fjögur fjögur börn sem við áttum en þau sváfu heima í bænum
meira að segja fór ég þangað til að ganga úr skugga um það því ég ætlaði að vera alveg viss um að það væri ekki hægt að skýra þetta
lært dálítið af þulum var það ekki
jú það var töluvert til af því
það var mikið farið með svoleiðis í rökkrunum
stundum settist maður niður og hugsaði
viltu að ég fari með þulu já þakka þér fyrir
það var nú ein þula sem okkur fannst nú bera af öðrum þulum hvað lengd snerti og
það er nú í þeirri þulu eins og
eins og fleiri þessum gömlu þulum að þegar maður fer með það eins og maður lærði það
þá eru nú sumar sumar setningarnar vitanlega þannig sko að