tiro-is/ismus huggingface dataset:
á kálfshólnum sem að voru þá beitarhús
hann sagði frá
á þennan hátt að hann er kominn á beitarhúsin
og þá var svoleiðis
veðrið að það var
og var svona
föl á jörð eða það var dáldið meira en föl svona hálft menn myndu kalla það í miðjan legg eða svoleiðis
og þegar hann kemur á húsin
þá var var svona veður en
hann sagði að það hefði
verið svona veðurhljóð eða hvinur í norðrinu
og hann sagði að sér samt hefði nú ekki litist á þetta
en hugsaði samt sem svo að það gerði nú ekkert þó hann hleypti
kindunum út og léti þær fara þarna út í kálfshólinn sem var rétt utan við
túnið
en og fer svo að raka upp
sem kallað var í húsunum það var að raka svona
og en þegar hann er að því þá bara heyrir hann
veðurhvininn úti svo hann
snarast út
það voru tvö eða þrjú hús á ég man ekki hvort var á kálfshólnum
var bara komið alveg þreifandi bylur alveg þreifandi og hann
hljóp þá nú náttúrlega svona á mis við féð og
eða að öllu heim að húsunum
en veðrið var svo ofboðslegt
að féð það tutlaði út úr höndunum á honum bara við húsdyrnar hann missti
stóran hóp af þeim bara út í hríðina
eitthvað nokkuð
nú samt þarna í hús en þá var nú að komast heim
og veðrið var svona ofboðslegt að það var engu líkt svo hann
en hann náttúrlega þekkti nú hverja þúfu
á leið heim og en það er dálítill dálítill
spölur
út í dalhús af beitarhúsunum þarna
leggur hann nú af stað náttúrlega heim en hann sagði að það hefði verið veðrið hefði verið svo blindvitlaus
hríð að að hann
það var eiginlega ekki
svo heldur hann nú áfram heldur nú
svona er að reyna
að fara með börðum því að það er nú melar svona og
og náttúrlega auð fyrir kunnuga menn mjög auðratað
en veðrið var svona óskaplegt að hann
réði ekki við neitt svo var hann
langt bags
þá var hann farinn að skríða en hann þóttist vita það að hann væri einhver staðar nálægt bænum
en í hvaða átt bærinn væri eða já
það gat hann nú ekki áttað sig á en svo fór hann að skríða
þá sagðist hann hafa eftir
skríða svona dálitla stund þá sagðist hann hafa fundið einhverja
þústu eða svona
að það væri þúfa eða eitthvað
svoleiðis fyrir framan sig
sem að hann vissi upp á hár hvar var
því að það var við
hafði verið mokað út út fjárhúsi þar framarlega og ne
og neðarlega á túninu en
og hann vissi alveg að
þetta var það var örstutt í fjárhúsin
heldur jæja eða skríður eða einhvern veginn
að fjárhúsinu
fer þar svo inn og lokaði og spelkaði aftur
og þar var hann í þessu fjár húsi
þangað til seinni part nætur þá fór nú svona heldur að draga úr
hríðinni
en þá var það svona að það
fórst fjöldi manna hér af að minnsta kosti á austurlandi
í þessu voðaveðri
og og féð skipti mörgum hundruðum sem fórst
það var til dæmis í gilsárteigi þá þar bjó þorsteinn jónsson
hann bjó þar líka nokkur ár á
að þá var margt fé þar á
brennistöðum og gilsárteigi og og gilsárteigshjáleigu því það voru það var
tve tvíbýli í gilsárteigi
og hann sagði að
hefðu farist
í þessu veðri tvö hundruð fjár á þessum bæjum
já mig langaði til að spyrja þig um þessa um þessa hérna
sauðasölu þú hefur heyrt þó nokkuð mikið um hana er það ekki jú ég heyrði nú náttúrlega allmikið um það
en ég man nú ekki eftir sjálfri
man ekki eftir henni en ég heyrði mjög mikið um þetta talað og mér er minnisstætt skal ég segja þér
er það minnisstætt að þegar ég var á kóreksstöðum þarna um aldamót
þá var nú stutt liðið frá sauðasölunni
en menn voru andskoti gramir
og þeir héldu því fram og það hefur sjálfsagt verið rétt
þeir héldu því fram skal ég segja þér að þegar þeir fóru að að
ja hættu að selja sauðina út
þá hefði lækkað um heiming
ég man eftir því að á kórekssstöðum
var ég náttúrlega við
þegar það var verið að vigta þá var þá var
pöntunarfélagið gamla það var tekið til starfa hér
pöntunarfélagið sem
eftir gránufélaginu
og á undan kaupfélagi héraðsbúa
ég man eftir því á kóreksstöðum að
þeir voru andskoti já eiginlega ergilegir yfir þessu
man ég eftir því að það var mórauður sauður sem hét
hann var kallaður botndalsgráni
mosi botndalsmosi það var fyrir það að hann hafði hafði
gengið í í botndalnum sem er hér vestanvert við hraundalinn
á suður héraði og
og það var verið að
vigta þarna sauðina og þar á meðal var nú botndalsmosi
hefur nú líklega ekki verið nein nein sérstök svona söfnunarkind
en ég heyrði það að þeir voru með botndalsmosa
meðan þeir voru að vigta hann
náttúrlega ásamt mörgu fleiru
en ég man eftir því að þegar að búið var
vigta botndalsmosa og athuga svona um það hvað hann gerði nú og
að þá slógu þeir því föstu bræður
að það væri akkúrat helmingi það væri akkúrat helmingi
eða helmingur að því verði sem að þeir hefðu fengi fyrir sauðina
sem þeir fengu þarna
fyrir þennan botndalsmosa það hefur sjálfsagt verið svipað
yfirleitt ég heyrði talað um það að það var
það voru margir menn áreiðanlega
sem að bara græddu stórfé
og það voru þe náttúrlega fyrst og fremst þeir sem áttu margt fé og voru hér á jökuldal og þar
þar sem að var nú kannski fé gekk nú nálega alveg úti
svona í öllum meðalárum
það er alveg áreiðanlegt að það var yfirleitt svona að það var
um helmingi minna sem að þeir fengu fyrir sauðina jafnþunga sauði
þarna eins og þeir höfðu fengið
þegar sauðasalan
leið nú og beið
það voru nú eiginlega mestu vandræði þarna bara á tímabili því að
verið var nú að lóga þá þeir gerðu svo lítið svo var
að ég held að það hafi verið mjög erfitt að selja bara sauðakjötið
því ég vissi það að
slakterí á reyðarfirði
nítján hundruð og ellefu og nítján hundruð og tólf
og þá var það svona að það var
farið eiginlega
það var eiginlega talað um það væri ekki hægt að selja eða ég heyrði talað um það það væri ekki hægt að selja
selja nema lömb
og þau voru seld altsvo til
til noregs það það voru nor norðmenn sem að að keyptu
keyptu lömbin og
ég man eftir því að það var var
svoleiðis þarna á árunum fyrir jája eða um
um hérna fyrra stríðið
að þá var það svona að það var
eiginlega helst ekki hægt að selja nema bara lambakjöt og ég man
man svo vel eftir því hvernig það var meðhöndlað það var skrokkurinn var tekinn í fjögur stykki
skrokkurinn lambsskrokkurinn
altsvo hann er fyrst er hann klofinn að endilöngu
og svo þverskorinn og svoleiðis var það og það varð að að
varð einhvern veginn að hnoða því í tunnuna hvort að það var
það átti bara að fara einn skrokkur í í tunnuna
en hvort að það var nú ófrávíkjanlegt það þori ég ekkert um að segja
en ég vissi bara það að það var mjög
álit sem menn höfðu á fullorðnu og geldu fé mjög
og ég held að það hafi verið minnsta kosti erfitt að selja það þó heyrði ég aðeins eða varð aðeins var við það
verið að spaðsalta sem að kallað er það var dálítið
farið að gera að því að að spaðsalta altsvo
og og senda til noregs en ég held að það hafi ekki gefist vel
en aftur þetta
sem að var í fjórum stykkjum það heyrði ég aldrei að væru nein vandræði
með að selja
en þú varst að minnast þarna á einhvern mann áðan já
veit nú ekki hvort að ég má nú eiginlega segja það vegna þess að það er ekki alveg víst að ég muni það rétt
en en það er áreiðanlegt að það var
mál manna
betri eða eða réttara sagt stærri bændur af til dæmis af jökuldal
sauðasalan var þá fengu þeir allt borgað í gulli
og þeir voru svo menn voru svo skal ég segja
ég vissi veit ekki
það hefur verið svona eins og einhver sultur eða su peningasultur
en það var þannig að menn hér upp á
til dæmis uppi á jökuldal til dæmis þessi maður sem ég nefndi guðmundur í fossgerði
á jökuldal ég nefndi hann mér þykir verst ef ég segi nú eitthvað ósatt um hann
en ég heyrði það sagt að hann hefði
verið hann var á seyðisfirði og var að taka á móti greiðslu fyrir
fyrir sauði náttúrlega
eftir því sem að sagan sagði
hafði hann þá í
peningana í skinn leyst
það voru nú góð ílát hér á í gamla daga það voru skinnleistarnir
koma utan af vestdalseyri
og verið á leiðinni inn í kaupstaðinn á
öldu
en hvernig sem að það hefur nú viljað til
að þá týnir hann skjóðunni hann týndi þessu
og þá voru nú engin göruljós og ekki ekki luktir eða neitt vesen
það var ekki ekkert hægt að gera þetta var alveg komið
sá ekki
sást ekki handa skil
og einhverjir voru það nú sem að vissu nú að þetta hafði nú
þetta hefði nú ekki tekið sig vel út hjá guðmundi og
vorkenndu honum nú karlinum
en hann ég man eftir
hann hefði brosað karlinn og sagt
ja heldurðu að birti ekki einhvern tímann núna eins og vant er og daginn eftir fór hann snemma
svona þegar byrjað var að birta og fann skinnleistinn og allt saman
með neitt ve gera neitt vesen út af þessu
en það endaði á því að skeiðarnar fundust allar þarna í kassa hjá henni ég man guðmundur gamli beykir hann var ekkert
það ýmsir smámunir þarna sem að komu fyrir og var nú hlegið að þá
til dæmis var það eitt eða annað sem að vantaði víst þarna
að koma með að sunnan eða senda að sunnan úr reykjavík en vantaði
og danskurinn þegar hann fór að skrifa íslandsferden það var rit sem var skrifað um þetta eftir á
þá skopaðist hann að því það voru sjampanjíglös eða þessháttar sem
víst og var víst ekki til er
tóku sopann
danirnir
svo veturinn eftir þá fór ég aftur í skóla norður norður á akureyri
þá var nú hjaltalín gamli orðinn heldur lasinn svona
en þó var hann að reyna lengst af að kenna okkur
þá man ég að hann kom einhvern tíma til mín upp á herbergi og
sagði að
hann hefði hugmynd um að við mundum vera af sömu ætt og sagði
spurja mig fyrir því amma mín væri talsvert ættfróð
jú jú svo skrifaði ég henni bréf ömmu minni
föðurmóður út í þetta og sendi hún töluvert um
ætt þeirra hjaltalíns og hennar svo að hjaltalín var mjög svo
hrifin að mér fannst af þessu
svo var það nokkru seinna eftir að bréfið kom
þá kemur hann til mín ég fór strax með bréfið til hans
og þá kemur hann til mín upp á herbergi og segir mér þetta er alveg rétt sem konan segir
erum bæði af sömu ættinni
litlu seinna átti hann afmæli karlinn
sendi hann beint eftir mér að ég kæmi
til þess að sitja afmælið veisluna hjá honum
sem ég gerði en hvað ætli hann hafi
mest rætt um þá ja
það var það að hann myndi svo vel eftir gömlu skutlurunum
þarna í djúpinu og var svo frámunalega hrifin af þeim
og þeirra störfum lýsa því hvernig það hefði gengið til þegar þeir voru að skutla bæði seli og hnísur og annað
nei það var maður þarna á ísafirði skipasmiður sem hét valdimar haraldsson
hann sagði mér að faðir sinn
haraldur hann hefði verið með kristjáni í reykjafirði
þegar hann var að skutla á seinni árum
hann hefði látið orð falla um að hann hefði oft fallið í stafi yfir því hvað hann hefði verið hittinn
hann hefði lýst því þannig að það hefði oft komið fyrir
þegar hann var að skutla þá hefði hann senst aftan að plitti sem var í skutnum og alla leið fram í barka
af kraftinum þegar hann var að senda frá sér skutulinn
en eftir því sem að ég veit
veit þá hafa þeir víst verið
talsvert hittnir þessir karlar
þetta var víst alveg sérstök list og það hefi ég heyrt að það hefði verið talsvert mikið af þeim þarna bæði í arnarfirði
og eins þarna við ísafjarðardjúp þessar skutlur og þeir jafnvel skutluðu hvali
náttúrlega rifu sig af þessum skutlum þeirra en þó kom fyrir
að þeir ráku á land þessir skutluðu hvalir
einhversstaðar á landinu
og ef að það rifnaði út úr og
skutullinn stóð eftir þá var hann vanalega alltaf merktur
svo að þeir gátu helgað sér hvalinn
og þá áttu þeir alltaf skutulshlutinn skutlararnir
og víst þeir sem að fylgdu honum hlut í hvalnum
þetta hefur allt horfið núna
á seinni árum heyrist aldrei
talað um um hann en ég hef lesið einhvern tíma um hann
thorlacius þarna sem var í breiðafirðinum
hann hefði verið jafnvígur á og ekki síður að skutla heldur en að skjóta byssu
hæft ekki síður með skutlunni
verið mestu listamenn þessir skutlarar þeirra
ég held eiginlega að þeir hafi verið fremstir þarna í arnarfirðinum
nú og svo þessir breiðfirðingar sem við vorum að nefna
þeir komu þó nokkrir þarna úr arnarfirðinum til ísafjarðar eða ísafjarðardjúps skutlarar
sem að talsvert orð fór af þarna lengi vesturfrá
þetta hefur líklega verið bara frá landsnámstíð þarna trúlega
þeir hafa lært svona hvor af öðrum
þessa fimni eða íþrótt
en það lítur út fyrir að þetta sé alveg niður fallið þetta er náttúrlega í fyrstunni skotfimni bara
líklega í fyrstunni frá vígamönnum
verið með í svona ferðum
nei þetta var eiginlega allt um garð genginn
þegar ég er kominn á legg
átján hundruð níutíu og og fimm til nítján hundruð
en við sjáum ef við lesum þarna eftir hann olavius hann
hefur töluvert að segja um þetta og það á hans dögum þá hefur þetta verið mikið en voru ekki hérna
ýmsir menn sem skutu rjúpur og refi og jú jú jú þú
mættir segja mér eitthvað frá
byssu þeir höfðu örvar eiginlega til þess að að skjóta með
jú síðast var þetta bara eitt hagl eða svoleiðis sem þeir
höfðu á rjúpuna
þeir voru ekki að eyða heilum skotum
nema ef þeir lentu í hópum af rjúpu þá náttúrlega lema þurftu þeir að hafa stærra skot
þeir höfðu einhvern veginn lag á því að láta það fara svo dreift
þeir fengju kannske fimm sex
rjúpur í einu
annars var ég nú sjaldan með þarna í þessum rjúpna
ferðum en það var töluvert af rjúpu þegar ég man fyrst eftir þarna
og eins man ég þarna á akureyri eftir að ég kom þar
þessa tvo vetur sem ég var þarna fyrir norðan
þeir veiddu oft svo hundruðum skipti þarna
upp af svalbarðheiðinni og þar þeir fóru þarna upp
í fjöllin fjöllin
hvernig var það þarna fyrir vestan lögðu þeir inn rjúpuna eða var hún étin heima
mest af henni selt þeir vöfðu þetta í pappír og og geymdu það
var nú oftast nær kalt að vetrinum og þá geymdu þeir þetta nokkuð lengi þangað til að ef að ferðir féllu annaðhvort til reykjavíkur eða þá bara til útlanda
sendu þeir þetta kaupmennirnir tóku þetta af þeim og seldu það nú það virtist alltaf vera
útgangur á þessu þetta seldist jafnóðum held ég
rjúpan
hafði gamalt fólk nokkra ótrú á því þarna fyrir vestan sem þú manst eftir í hnífsdal og þar
þar í kring hafði það nokkra ótrú á því að skjóta fugla
ja frekar fannst mér það nú það
fannst mörgum
eitthvað lítilfjörlegt við það að vera að eltast
við fugla það heyrðist mér nú alltaf
manst þú nokkuð eftir því að gamalt fólk hefði sagt það yrði enginn feitur af fuglakjöti nei
ég heyrði nú ekki það alltaf
ég man það að það var aðallega að þeir snöruðu þær þeir snöruðu rjúpurnar
þeir höfðu hrosshárssnörur og snöruðu þær
og þá sögðu þeir að ef að
hérna þeir rótuðu upp
einhver vindur
að þá bar kannske lausasnjóinn yfir þar sem rjúpan var og þá bældi hún sig vanalega niður
og þá brugðu þeir yfir hana snörunni um leið
þeir voru að segja mér frá þessu ég var nú sjaldan með þeim
já já það var talsvert
áhuga fyrir þessum rjúpnaveiðum
eins var það með með æðarkolludrápið það var talsvert mikið
ég held það hafi nú verið þannig að
þeir hafa margir haft áhuga á því að gera þeim það til
bekknis þessum eyjabændum ég veit ekki hvernig það var
þeir voru margir sem að
jú frægur var nú finnbogi
nokkur úr skötufirði
kenndur við litla bæ held ég í skötufirði hann var talinn aldeilis fyrirmyndar skytta nú og
þá má nú ekki gleyma skyttunni okkar þarna í hnífsdal hann guðmundur pálsson í hnífsdal
hann var talinn frámuna góð skytta
hann lifði nokkuð fram yfir aldamótin guðmundur
var víst búinn að legga að velli marga tófuna um sína daga og hnísuna
að síðasta árið sem að guðmundur pálsson skytta lifði hann átti heima í fremri hnífsdal
en um vorið
part í verbúð þarna og settist þar að um
vorið
hafði hann einn eða tvo menn sem að fóru með honum á flot svona öðru hvoru karl aumingjanum ef gott var veður
og einusinni sem oftar
þá fer hann á stað með laufann sinn eins og þeir sögðu karlarnir byssuna sína
að vita hvort hann sæi
nokkra hnísu
jú jú það var ekki langt liðið þangað til guðmundur gamli kom með hnísu í land
en það var talið að
hnísugörnin hún væri eitthvað sú besta ýsubeita sem að væri fáanleg
og um
nóttina á eftir þá fer guðmundur með beittar lóðir með hnísugörn
og kemur um miðjan dag og
var þá hátt í báðum skutum hjá honum af ýsu sem hann hafði fengið á hnísugörnina
nú nú skildi maður halda að það hafi verið mikill áhugi
gamla að að leggja þetta inn hjá kaupmanninum alla þessa ýsu sem hann fékk þarna
ekki var það nú að sjá gamla konan hún margrét
konan hans hún kemur þarna ofan í fjöruna og segir við hann
blessuð björg er þetta sem þú hefir nú fengið af ýsu
já ég held að við getum nú gert einhverjum glatt í sinni
guðmundur minn úr því við erum nú gestir hérna niður við sjóinn
og hún linnti ekki látum fyr en það var búið held ég að bera mest alla ýsuna úr báðum skutum
heim á hvert eitt einasta heimili þarna í byggðarlaginu
það fékk þetta tvö fjögur sex ýsur á hvurjum bæ
og loksins
er það hér allra síðasta lítið var nú eftir í skutunum
þá kemur gamla konan ofan í fjöruna aftur og segir við guðmund sinn heyrðu guðmundur minn það hefur aldrei verið sent til hennar þessarar gömlu konu sem hún nefndi
þá segir guðmundur gamli
blessuð vertu það
að senda til hennar líka
og þá voru senda fjögur
fimm ýsur til þessarar kerlingar
svona var nú hugsunarhátturinn þá í þessu gamla fólki
það var einhvern tíma að guðmundur gamli pálsson
tveir hásetar með honum og annar þeirra var sonur hans kjartans guðmundssonar seinna hreppstjóra í hnífsdal
gerði á þá vont veður
þeir eru nú að byrja að halda í land
þá sjá þeir bát rétt fyrir framan sig
sem er að
farast það voru þrír menn á honum
og þetta stóð svo naumt að þegar þeir koma þarna að
þá var einn þeirra sokkinn það djúpt
að kjartan óð með handlegginn upp að öxl og náði í hárið á manninum hann hét
guðbrandur og var úr aðalvík ég held að dóttir hans sé enn á lífi sesselja guðbrandsdóttir hérna
svona björguðu þeir þá og voru á litlum bát þriggja manna fari
og komust heilu og höldnu með þetta í land
það sýnir
að honum skyldi lánast þetta svona vel
að bjarga mönnunum ég heyrði það oft að
að þegar að þessi slys voru að koma fyrir og þeir horfðu á menn sem voru að farast
þá munu þeir sumir hafa orðið hræddir og jafnvel ekki þorað að leggja að þessu þegar
það er best að vera ekkert lýsa því ég veit ekkert um það vel
þó mun þetta hafa komið fyrir
vitanlega þegar vont er orðið veður þá er ekki gott að segja hver getur bjargað öðrum
því það eru allir þá að reyna að bjarga sjálfum sér
en það er fjarska misjafnt
eftir dugnaði og kjarki mannanna
hvað lánast eða lánast ekki
ég man eftir því að ég heyrði það
ég held að það hafi verið sumardaginn fyrsta nítján hundruð og tíu þá fórst bátur úr bolungarvík
formaðurinn hafi heitið jason ég heyrði að
karvel nokkur jónsson góður formaður þarna hjá okkur
hann kom að þessum bát þar sem hann var kominn á hvolf og
og einn maður var á kili
og þeir köstuði
um manninn þar sem hann var á kilinum
en hann sýndi ekki nokkurn nokkurn lit á því að
reyna að taka i bandið og aftur fór hann
og það fór allt á sömu leið þá gat hann ekkert átt við þetta náttúrlega lengur
enda vonskuveður
svona hefir það nú verið stundum
þessir litlu bátar voru að
það var lítil von
ég man líka að ég heyrði það að
sigurður nokkur hinriksson var talinn mikill sjógarpur
frá seljalandi og
það hafði komið fyrir svona
menn sem að voru að farast hann hefur sjálfsagt ekki séð nokkra leið að bjarga þeim
en svo var eitthvað skvaldur um það að sumir hásetarnir þeir hefðu heyrt þegar þeir
voru að hverfa af heiminum síðustu dagana þá hefðu þeir heyrt veinin í mönnunum
svona voru nú sögurnar þetta heyrði maður þegar maður var krakki og maður botnaði ekkert í þessu
þetta hefir þótt alltaf náttúrlega óttalegt að þurfa að fara framhjá svona
menn voru að
farast og geta ekki neitt rétt hjálparhönd
nenni nokkru meira núna
veiðarnar
já þetta var merkismaður karlinn
þessu leiti með byssuna
hann var fenginn til þess að
vinna tófu inn um allt djúp
og ég held norður í jökulfjörðu og allstaðar hann þótti svo duglegur og laginn
við þetta við sjáum það nú að þeir það er nú ekki sama hvur er við þessar tófuveiðar
það er nú getið um það strax í alþingisrímunum jóa ref um ótal leiti oft á grýttum fjallastig
styrkinn þó ei þingið breyti það var dauðans hrætt um sig
hann fékk víst aldrei styrkinn og hann
hafa verið húnvetningur að ég held og
við vorum einhvern tíma að leita að honum hvað hefði orðið af honum
við séra jón guðnason og ekki linnti nú séra jón guðnason látum fyr en hann
fann hann og þá hafði hann farið þarna norður þar sem hann var fæddur og þar kvaddi hann þennan heim þessi jóhann sem reið um
mótaleiti en þeir veittu honum
engan styrkinn samt þingið
sem kallaður er þórólfshnúkur
og við höfum alltaf heyrt það hnífdælingar eða þessir
eldri menn heyrðum það snemma að
það veri í höfuðið á landsnámsmanninum þórólfi bræki hann var kallaður bræki ekki veit ég hvað
einhvern tíma að það myndi vera sama orðið og þetta bræge á
og þórólfur það er sagt að hann hafi numið suman skutulsfjörð
og það mun vera hnífsdalur ég tel það ábyggilegt
að minnsta kosti er þórólfshnúkurinn hann er þarna
og þeir sögðu þetta gömlu mennirnir að það væri ábyggilegt að
að þeir hefðu alltaf heyrt það að hann væri heitinn eftir landnámsmanninum
dóttir þórólfs brækis
hún mun hafa gifst inn í álftafjörð ef ég man rétt og
dóttir hennar mun hafa verið bjargey sú sem getið er um í hávarðarsögu ísfirðings
sem var duglegast við að róa til fiskjar þegar hávarður guggnaði og
lagðist í rúmið eftir að hann missti soninn og dugði vel
því að hún fylgdist vel með ferðum þeirra þarna innan frá laugabóli ef ég man rétt og
mun það hafa verið hennar verk aðallega að svona
fór að tókst að koma fram hefndum
fyrir son þeirra ólaf bjarnyl eftir því sem segir í hávarðarsögu ísfirðings
heyrðirðu nokkuð fleira
jú það eru þarna fell sem að kölluð eru
kistufell miðfell
og heiðarfell og svo þrír standar sem kölluð eru þjófar
en þeir eru á leiðinni upp í kistufellið
mjög greinilegt alveg að sjá í dalbotninum og við mændum oft á þessa þjófa
sem ætluðu sér að komast í kistuna gullkistuna þarna upp í fellinu
nú svo voru þarna hvilftir margar
bakkahvilft og miðhvilft og fremstahvilft miðhvilftin
er skrítið nafn
ég var að segja þeim frá því
þarna í orðabókinni að það heitir hólmshús þarna fremst í botninum í hvilftinni
og miðhvilftarkíki
sérkennileg nöfn
er nokkur hérna saga sem fylgir þessu kistufelli
nei ekki hefi ég nú heyrt neina sérstaka sögu um um kistufellið
en þetta er einstakt þetta fell og sumir segja að það sjáist um mest alla vestfirði
ja ég veit að það
sést þarna út fyrir bæði súgandafirði og og eins sést það nú hjá okkur þarna á djúpinu víða
ég klifraði upp á þetta fell það er einstigi það verður að ganga upp að norðanverðu í fellinu
gott að klifra það upp en það er talsvert breitt þegar upp er komið og þar sér maður niður
yfir flatneskjuna þarna vestur úr
og eins þarna ofan í dalinn okkar og til bolungarvíkur
en hvernig er það er nokkur sögn um af hverju hnífsdalur heitir hnífsdalur
já það mundi vera fjall þarna upp af seljalandi eða þar það er við skutulsfjörðinn seljaland
sem ég hef heyrt talað
kallað það hnífa
því er það haft eftir álfi magnússyni skáldinu að þá var hann víst kennari þarna
í holti
þá langaði hann víst til þess að skreppa einhvern tíma til ísafjarðar og byrjaði svona þegar hann fór að segja frá því í ljóði
ég ætlaði norður á ísafjörð og ofan hnífa ég stökk
það er þarna á bak við okkur
fjall hnífa fjall ég veit ekki
sönnur á því hvort það er af því dregið hnífsdalur
kanntu eitthvað meira úr þessu kvæði sem þú varst að byrja á þarna það held ég ekki
en bolungarvíkin aftur þeir hafa nú viljað breyta nafninu á henni núna en það er nú
til dæmis með þessa bók sem
ég gaf út þarna ættartöluna fyrsta og annað bindi
að þar er alltaf bolungarvík og þeir vildu nú sumir að ég breytti nú til ef ég held áfram núna
og setti bolungavík en við getum það alls ekki það má vel vera að þetta
nafnið eigi að vera þannig skrifað en það er nú svona ýmislegt þarna vesturfrá hjá okkur við segjum líka völlur
það er þarna skammt frá hnífsdal
fyrir innan vallarboða sem kallaður er það er kallaður völlur og það er kvenkennt
völlurnar að fara inná völlur er sagt mundi vera líklega velli en þetta mun hafa verið
verið í fyrstunni völlu eins og syni sonu og svo framvegis
en þetta helst og eins er það hjá okkur að þeir sögðu oft í fyrri daga
norður norður í fjörður
jökulfirðina það hefur sjálsagt verið í fyrstunni fjörðu
en þeir hafa nú gert þetta
úr þessu fjörður í staðinn fyrir fjörðu
í staðinn fyrir firði
það er svona margt þarna
nú það er nú eins það segja nú margir enn í dag fæturnar hendurnar og fæturnar
rétta er fæturnir og karlkenna þær
þetta er nú svona alþýðumálið er svona
þú hefir verið þarna í hnífsdal
já ég var þar lengi var þar yfir fimmtíu ár eiginlega nema þetta sem ég fór í skóla
lengstaf þarna
tíunda
júlí ellefta júlí nítján hundruð sjötíu og níu
steinþór þórðarson segir frá
já en það var svolítið meira sem ég ætlaði að segja þér þarna um hann eyjólf
það er að segja hvað gerðist fyrir honum þegar stefán og hans fólk fór um vorið