tiro-is/ismus huggingface dataset:
já svo er mál með vexti skal ég segja þér að þegar ég var lítill strákur þarna vesturfrá
þá kom þarna fólk til okkar í hnífsdal
sunnan af landi
lausakona sem hét sigríður og var guðsteinsdóttir það er fáheyrt
einhverntíma hefur nú óskar
nefnt guðstein
sem hafi verið á brimisvöllum
og segir eitthvað á þá leið að hann
verið talsvert sérlundaður maður guðsteinn og búið vanalega lengst af einn í kofa
ekki segir hann eiginlega
mikið meira um hann
en sigríður þessi
svo ég segi nú rétt frá eftir því sem að ég vissi best
með manni sem hét árni þarna í ólafsvíkinni eða á brimisvöllunum
og þau eignuðust son sem hét sigurbjörn og með hann kom sigríður til okkar þarna vestur
hún gerðist fljótt fanggæsla þarna hjá okkur
hvað það er það er ekta vestfirskt fanggæsla sú sem gætir fangs eða fiskifangs
þegar þair hengdu upp fiskinn þá áttu þær að passa þetta og gæta að þessu þegar
sjómennirnir voru ekki við eða voru á sjónum
og svo líka að þvo plögg þeirra sokka og vetlinga og þessháttar
og og elda eitthvað ofan í þá þessar fanggæslur það voru oft konur svona sem að
börn í eftirdragi eitt eða tvö
nein sæmdarkjör sem að þær lifðu við þessar blessaðar fanggæslur
þær áttu að eignast
afli var innan við hundrað þá áttu þær
stærsta fiskinn úr róðri
væri það
að seilast upp á annað hundraðið
þá áttu þær
stærsta fiskinn
og þar að auki góðann málsfisk en málfiskur var kallaður sá fiskur sem var
ofan við átján þumlunga ef mælt var við kverk
aftur að sporðblöku það var átján þumlunga fiskur
jú jú sigríður gerðist þarna
fanggæsla
og var með sigurbjörn en sigurbjörn og ég og sveinn bræðrungur minn
við vorum þeir einu þarna úr hnífsdal sem vorum fermd á sama tíma af karlmönnum til
eða drengjum
og man ég það að þá var komið kaffihús þarna á ísafirði og þótti
nýlunda
þar var selt kaffi og eitthvað af brauði með
og þetta þótti okkur strákunum mikið varið í þegar við komum þarna úr hnífsdal og inneftir að
fá kaffibolla eftir að við vorum búnir að vera hjá prestinum og hann
búinn að taka svona innanúr okkur
þá varð að hafa töluverða famkróka vikuna áður
til þess að eignast fé því lítið var nú millum handa þá af fjármunum þá voru engir bankar eða þessháttar sást varla peningur
svo við vorum nú
að upphugsa ráð við þessu að geta náð í þessi dýrindi kaffi með brauði
svo við fórum oft á kvöldin ef það var logn
á skekktu litlum kopp fram á víkina og stungum þar kola
og þetta gátum við selt fyrir hálfan til einn
eyrir stykkið ef það voru vænir kolar
þótti drjúgur
svo er annað að það var þarna innfrá á leiðinni
nálægt vallaboðanum sem kallað
er á leiðinni þarna rétt við mynnið á hnífsdal
völlurnar eða vallarboðinn þar eru
pollar uppi við landið stórir pollar sem að aldrei fellur út úr
og það kemur stundum fyrir að
hann verður eftir í pollunum og er að synda þarna innanum pollana nokkuð stórir pollar þetta
maður fer ekki upp í hné í pollunum
og þá getur maður kannske ellt þá uppi
og náð þeim og þá
við kannske heila
einn og hálfan eyri
vænir rauðmagar
á ísafirði svona húkkuðum við vanalega í að ná í tuttugu aura
en tuttugu aura kostaði kaffibollinn með þremur
flatkökum með þetta þótti dýrindis hjá okkur þetta hafði ekki sést
bakaríisbrauð með kaffi
og ég man eftir sérstaklega einusinni
hér sigurbjörn sagði okkur sveini frænda mínum vandkvæði sitt
hann átti ekki nema nítján aura
vitað hvernig hún snérist við daman sem átti að taka á móti gjaldinu
við fengum fengum bollana fyrst
ekki man ég nú það
það var nú gott ef ekki var að við vorum látnir borga fyrirfram
stráklingar það hafa nú verið heldur
ekki alveg öruggur með það nema að
hann reiddi fram þarna nítján aura fljótlega sigurbjörn en
þá vantaði einn eyrir
kom loksins með tölu
við málinu hún sagði nú stúlkan að það gerði nú reyndar ekkert til med einn eyrir
en við björguðum
nokkuð málinu við áttum tvo aura annar hvur okkar við sveinn
svo það bjargaðist málið en við mundum þetta þetta var hálfgert ævintýri bara
sjálfsagt reikna ýmislegt út frá
sölunni á rauðmaganum og og kolanum og svo aftur þessa tuttugu aura sem við urðum að gjalda
jæja nú þetta var nú sonur sigríðar guðsteinsdóttur
og árna í ólafsvík en
orsök þess að hún flæmdist þarna frá brimilsvöllum
druknað í sjóferð að mig minnir þessi maður hennar sem hún bjó með hún sigríður okkar
svo hafði sigríður
kynnst manni sem að hét matthías var
líklega hefur hún kynnst þessum matthíasi þarna á ísafirði nema að hún
eignaðist dóttur með þessum matthíasi ég held
hann hafi verið frá vatnsfirði þarna inn í djúpinu matthías og
hún hét hildur matthíasdóttir hún giftist kennara honum súdda sem við kölluðum
ágætis kennari talinn
og er í kennaratalinu
en svo hefur þetta svona í kennaratalinu þegar að talið er upp hérna hildi og og hann sigurð sigurðsson súdda sem þeir kölluðu hann var krypplingur hann sigurður ágætlega
vel gefinn og mikill tungumálamaður
þýsku ensku og ja hann var löngum út í þýskalandi
einn son lét hann heita john
það var einhver stórvinur hans þarna úti og hún kom til mín hildur eftir að hann var dáinn
ég var kominn suður og
var að þakka mér fyrir hvad við höfðum verið henni móður sinni henni sigríði
ég var að segja honum ólafi að það væri ábyggilegt að guðsteinsdóttir hefði hún verið því
það og sagði þetta svo sem til áréttingar því að hildur hefði komið hérna til mín
ég held að þau hafi átt eitthvað sjö börn súddi og hildur
og það er held ég sæmdarfólk yfirleitt
svo var
ég má segja um átján hundruð níutíu og níu
þá kemur þarna frá súgandafirðinum
maður að nafni guðmundur guðmundsson frá vatnadal í
fluttist til hnífsdals og var þar
tvo vetur að ég held
og vor við sjóródra alltaf kallaður guðmundur vatni
deir voru svo mikið fyrir að ég held að það hafi verið frá prestinum þarna í holti
holti honum stefáni stephensen hann gerði svo mikið af því
að skíra þá upp kalla þá styttra nafni guðmundur stokk og og svo og svo framvegis
nefndi hann þá einn og annan
og þá fóru hnífsdælingar og bolvíkingar og ísfirðingar þeir vildu ekki vera minni heldur en presturinn í holti og þeir fóru
líka að skíra þá styttra nafni
þeir kölluð til dæmis þarna í hnífsdal hjá okkur til aðgreiningar það var til dæmis guðmundur guðmundsson
guðmundur tanni var einn kallaður hann var ættaður frá tannanesi í önundarfirði
hann var frá kálfadal það var einhversstaðar í gufudalssveit held ég
svona var haldið áfram með það einn var frá frakkanesi ég held það hafi verið í dölum
jóhannes hann var aldrei kallaður
en jóhannes á frakkanum
svo að þetta hefur smitað frá sér þarna presturinn
það var sagt um prestinn þarna stefán stephensen hann var lengi í vatnsfirði
afi þeirra hans þorsteins sem á
apótekið þarna reykjavíkur
ojá það eru engir smælingjar út af því
já já hann var alltaf að uppnefna þá
nú nú ég var komin það langt með hana sigríði mína
að það var hún hildur og það eru sjö
sem að sigurður og
hildur eignuðust börn en svo var það átján hundruð níutíu og níu
þá var það guðmundur þessi frá vatnadal að hann eignast barn
ég tel að þau hafi verið tvö annað hafi annað hvort fæðst andvana eða dáið undireins
en hitt hét friðbert
og hann er fæddur snemma á árinu nítján hundruð
og guðmundur lætur skjótlega fara með hann vestur í súgandafjörð
þetta varð mesti athafnamaður þarna í súgandafirði og
hann giftist og átti eitthvað sex til sjö börn
og ég held að það sé komið út af þeim núna eitthvað þrjátíu og sex manns þarna í súgandafirðinum
það er nú hvorki meira né minna
hann hét friðbert og var guðmundsson náttúrlega frá vatnadal
þessi sigríður var lengst af þarna
hjá okkur í hnífsdal
var dugnaðarkvenmaður á margan hátt hún var lengi fanggæsla og síðan fékkst hún mikið við að þvo
fisk í akkorði eða samningsvinnu sem kallað var
og stóð sig furðanlega
því að það hafði komið fyrir hana að
ekki löngu eftir að barnið
friðbert var flutt þarna
þá langaði hana til að fara vestur
til að heimsækja barnið komst inn að þar sem kallað er stakkanes
og þar datt hún og
ulnliðsbraut sig og komst aldrei lengra
og ég er viss um að það hefur hamlað henni mikið um dagana
síðast ég held eitthvað um nítján hundruð og fimmtán eða þar um bil þá fer
hún norður að akureyri
lendir þar í fiskiþvætti eins og víðar þetta er svo sem ekki nein
heljar afrek eða saga
en það er saga af konu sem bægslaðist áfram í heiminum
og man ég að hún sagði mér
einhverntíma
hefði verið þarna á ferðinni matthías jochumson skáld og komið þarna þar sem
að þvo fiskinn fyrir utan
nálægt gleráreyrunum gleráreyrunum eða þar
og matthías hefði sagt komið þið blessaðar elskulegar
stúlkurnar mínar og
það vildi ég nú að ég ætti brjóssykur hefði ég athugað að hafa hann með mér þegar ég fór af stað
því hann átti oft lítið af aurum
svona í vasanum konan sá víst um flest þessháttar
þá ræki ég upp í ykkur hvurja fyrir sig einn einn brjóstsykursmola hefði ég haft hann með mér en ég athugaði ekki um það að hafa hann með mér
ég var að segja við sigríði
liti helst út fyrir að þarna hafi verið að komast á allmikið
ekki sagði hún nú meira af því vináttuþeli matthíasar
síðla dags fjórtánda ágúst nítján hundruð sjötíu og sex
sigurbjörn snjólfsson frásögn sinni af barna pétri
já já ja þú varst kominn þarna
tala þarna um barnsvon hjá þeim hjónum já já
nú það var nú orðið þannig að
að það voru nú
börn
orðin mikið fleiri og þeim var nú komið fyrir
hingað og þangað
það var og yfirleitt fór fjarska vel um þessi börn því að það voru
voru langflest börnin þau voru bara tekin
svoleiðis að þau voru eins og þau væru
væru eiginlega í foreldrahúsum næstum að segja hjá þessu fólki en svo fór nú
það var nú til dæmis á
á norður völlunum að þar var nú komið bam svona á flesta
held alla og þá þegar að næsti sveitarfundur var
haldinn ég man nú ekki hvort að það var sama vorið eða seinna
en þá var nú farið að halda dálítið í þessu því það var erfitt að
að koma börnunum fyrir en
svo var það á fundi
sem ég hlustaði nú á mál manna
nikulás hann hann
gerir fyrirspurn eiginlega til
svona ýmsra manna sérstaklega þeirra sem að
áttu nú annað hvort uppkomin börn eða eða engin börn
að hann gengur svona á röðina og og spyr
þennan og hinn
hvort að hann geti ekki tekið barn og það var nú
yfirleitt og ég man eftir því að þá
kemur að því að hann spyr óla
halldórsson sem var
bóndi á höfða og átti uppkomin börn
kona hans hét herborg
og þetta voru myndar hjón
nikulás spyr hann nú hvort að þau treysti sér nú ekki til þess að taka barn
en óli svaraði því strax
neitandi og segir jafnframt að hann segist vita það
herborg sín hún taki það bara ekki í mál
þá bjó í hvammi og lengi síðar árni
árni árnason var hann víst að mig minnir
og og þegar að að hann heyrir þetta
hann hafði nú eitt eitt péturs barnið og og
fór með það eða þau þessi hjón alveg eins og þau ættu það
því að þetta voru prýðismanneskjur á allan hátt
að þegar að óli neitar þessu þá man ég alltaf eftir því að árni hann
réttist svona upp í sætinu og segir mikill andskoti er mér að heyra þetta
að taka eitt
barn unga er rétt eins og að fóðra lambhrút
man ég eftir því að það var almennur hlátur
því að þetta þótti
pass a svo vel hjá árna
sneri sig svona eða réttara sagt svaraði svona þó að hann væri ekki spurður
var nú farið ákaflega að harðna í í álinn en
þá var skal ég segja þér á
í mjóanesi hann hét páll olafsson sem þar bjó sem var seinna
bóndi eða síðast var
bóndi í hamborg í fljótsdal og þar dó hann en hann var alltaf
svona bókaði fundargerð á þessum fundum
en á hafursá
bjó sig bjó hérna guðmundur kjerúlf
hann var bróðir þorvarðar kjerúlf sem var var
læknir og dó á besta aldri
en bróðir hans
og einn af þessum kjerúlfsbræðrum bjó í sauðhaga
svona dálítið óvenjulegur maður hann var dálítið veiklaður en
prýðisvel greindur maður
að jónas
sem var skólastjóri á eið um þegar búnaðarskólinn var þar
hann sagði mér að páll hann væri sá
best gefni
sem hefði verið á þeim skóla á allan hátt
en en hann var
var veiklaður en gamansamur og
hann fór nú svona að
gera vísur út af þessu veseni þarna öllu saman og
og ég man nú ekki nema sumt af þeim en ég man eftir því að til
dæmis hann segir þetta um pál sem var fund arritari þarna á þessum fundi
hann segir um hann þetta
það ja hann hét nefnilega páll kjerúlf þessi maður og
fundarritarinn
hét líka páll og
í einni af þessum vísum segir hann þá stóð upp hárlaus
nafni minn og hélt um stjórnarhlunna það var nefnilega
hann stóð upp og og studdi svona hendinni ofan á gjörðarbókina það var stjórnarhlunninn
en svo en sagði að kona péturs auminginn
væri orðin eins og tunna
hann hafði séð það
um þetta að
að hérna guðmundur
bróðir þessa páls
guðmundur kjerúlf
var einn af kjerúlfunum að
hann hafði sagt það að
svona í ræðu
að sér fyndist nú
það ekki vera að
hvort pétur yrði í vallanesi eða einhvers staðar annars staðar hann sagðist bara ekki skilja þetta og
alls ekki taka þátt í þessu
og um þetta segir segir páll
í sauðhaga já þá stóð upp
já þá stóð upp
guðmundur frændi minn
taldi hana besta
þetta borgaði sig nú ekki að vera í þessu þrasi þrasi og taldi hana besta að láta pétur
veslinginn bara að unga út fyrir presta og
langur og mikið rætt
og þar með var það að þuríður kona nikulásar nikulás var
var oddviti í
eitthvað þrjátíu ár og hún álíka lengi ljósmóðir þarna á völlunum
og hún var eiginlega meira heldur en að vera ljósmóðir hún var hjúkrunarkona alls staðar þar sem einhvers þurfti við
þar var hún og var hin
ágætasta kona á allan hátt en einhvern veginn var það nú þarna
að breytast á því að hlusta á þetta
og allir skömmuðu nú nikulás
og um það segir páll já það er rétt að geta þess að
þau áttu ekkert barn nikulás og og þuríður en fóstruðu
bara mörg börn það var alltaf fullt af börnum hjá þeim
en páll hann kallaði hana alltaf jómfrú þuríði
og um þetta segir hann nú þegar að hún gat nú ekki hlustað á þetta lengur heldur en að leggja orð í belg
þá stóð upp sú jómfrúin
sem allt vél þóttist kunna en það var eins og oddvitinn hann ætti þær átján minna
hún varði svona vel
málstað bónda síns
svo verður það nú þannig að að þetta verður
það urðu eiginlega úr þessu málaferli þannig að
ég man eftir því að það endaði svoleiðis að að sýslumaður hann
hann bannaði
þeim að vera í vallanesi og bannaði séra magnúsi
að hafa þau
með þessum kjörum og því sem á undan var gengið
en þá fór það nú svoleiðis að að
þetta dreifðist nú allt saman þá var
nú verið að leggja
fagradalsveginn pétur hann fór þangað í vinnu
og var þar náttúrlega eins og alls staðar þar sem hann kom nálægt
verkum hinn nýtasti maður
og upp úr því lenda þau svo til
norðfjarðar hjónin og með
þá eitthvað af börnum en einhver börn urðu nú eftir á völlunum
en mér er þetta dálítið minnisstætt
af þeirri ástæðu að ég var þá á víkingsstöðum
ég var þar í þrjú ár var eiginlega ráðsmaður hjá herborgu sem var ekkja jóns
ívarsson ar sem að dó þar af slysförum og
eitt af börnum péturs og þeirra var á víkingsstöðum hjá herborgu
og það var farið með hann bara eins og hann væri
sonur hennar
hann hét sigurður og en þegar að
þetta var nú búið að að banna pétri
að vera í vallanesi og banna öllum að hýsa pétur nema svoleiðis að hann
tæki
svona hegðun og og færi algjörlega eftir því sem að prestnefndin uppalagði honum
en þegar að pétur far þetta tilboð þarna um það að
að vera á jaja fá húsnæði þarna á
sprekatekju í skóginum og
og engjar í vatninu
þá svarar hann því til að að og ég heyrði
nikulás lesa það bréf að
þetta treystir hann sér ekki til hann treystir sér ekki til að skilja konuna þar eftir eina
með börnin en hann átti nefnilega eftir þeirra kokkabók átti hann að vera í vinnu þar sem að best
væri borgað
svo það varð nú ekkert af því
en svo er það einu sinni eitt kvöld þarna þegar að ég var á víkingsstöðum
þá kemur pétur
er það seint um kvöldið þá er bankað og
og herborg fór til dyra kemur inn hálfgrátandi
og segir að nú sé pétur
og svo framvegis og
fjarskalega aum yfir þessu
ég sagði henni að við skyldum nú taka þessu bara rólega
að hægt væri sjálfsagt að pétur kæmi inn og yrði í nótt og svo kæmi
annar dagur og og
og þetta varð svo og hann var þarna í þrjár nætur en
upp úr því verður svo þetta að hann fer í í vinnu niður á
fagradal í fagradalsveginum en kona hans er
fer í arnkelsgerði til þuríðar og
sem sagt að þá var nálega öll þessi vandræði um garð gengin
lendir svo úr fagradalsveginum lendir hann til
norðfjarðar þá var nú norðfjörður að byggjast upp
pétur var
eins og ég hef áður sagt hinn mesti afreksmaður á allan hátt og hann var átti stóran þátt
var þar hinn nýtasti og ágætasti maður
spyrja þig að því sigurbjörn hvort þú hefur alist upp með
einhverjum sem kunnu mikið
kunnu vel að segja sögur alls konar
náttúrlega að nokkru leyti og alveg sérstaklega var það skal ég segja þér
að faðir minn
snjólfur hann var nú ákaflega mikill sögumaður og
og það vildi svoleiðis til að svínafell það er nú
eiginlega nastum að segja næsti bær við kóreksstaði
þar var lestrarfélag
og meira að segja var mikið
af bókum og ég vissi það
faðir minn hann fékk þar alltaf bækur og og hann las á
hverju einasta kvöldi þá las hann þangað til að við vorum öll sofnuð
og það er áreiðanlegt að að ég
ja ýmislegt af því sem að hann las þar hefur tollað í mér alla mína
mína ævi
en sagði hann þér sögur alls konar það var ekki mikið það var amma mín sem gerði það
hvað hét hún hún hét vilborg og og jónsdóttir
og hvernig sögur sagði amma þín þér
hún sagði mér hún sagði mér skal ég
segja þér hún sagði mér nú ákaflega mikið
hund huldufólkssögum
það er til dæmis eitt sem ég hef
ég var nú búinn að segja þér frá þorgeirsbola og öllu því en
en það var annað
staðaráin sem að rann á milli
var prestssetrið
og og svo svínafell sem var alltsvo austan við ána hitt aftur
hjaltastaður vestan við og það var mjög stutt þar á milli
en eitt var það sem að
ja ég trúði alveg fastlega í þá daga og sem að hún sagði mér
það var það að það heyrðist
oft jæja eða minnsta kosti nokkuð oft heyrðist eitthvert væl eða svoleiðis
í ánni eða árgilinu fyrir norðan
ég þykist nú alveg vita nú og reyndar
þykist ég nú hafa vitað það áður að
þetta sem að varna heyrðist það var þannig að það var það var foss í ánni
það var foss í ánni rétt á á
vestan við svínafell eða eiginlega hér um bil mitt á
hún fellur þar fram af
þetta var ekki mikið vatnsfall en gat orðið dálítið svona í leysingum
ja í þverhníptum kletti og það var þannig að þegar að
norðan norðan átt var þá stóð svona vindurinn beint
beint inn gilið
það var hér um bil að þegar var hér um bil hánorðan
og þá var það einmitt sem að það heyrðist þetta væl og það var
alveg því var slegið föstu að þetta væri útburðarvæl þarna hefði verið borið út barn
hann vildi aldrei heyra neitt um að talað
en amma mín vilborg
hún hét vilborg jónsdóttir og var
ein af níu systrum ég held að þær hafi verið níu
þær voru annað hvort átta eða níu mig minnir nú frekar
voru frá jórvík í breiðdal
þar voru kallaðar jóvíkursystur
og þær voru svona þar voru annað hvort átta eða níu og tveir bræður
fólk út af þessum
jórvíkursystrum er nálega á öllum f jörðum hér eða öllum austfjörðum
nú svo var náttúrlega fleira sem að
eitt sem að hún
hún kenndi mér hún kenndi mér vers
ákaflega mörg vers
og og hún fór ég man eftir því að það var
langoftast að hún fór með mig út á hlaðið
og þá lét hún mig fara með
svona bæn til dæmis klæddur er ég og kominn á ról
kristur jesús veri mitt skjól í guðsóttanum gefðu mér að ganga í dag
svo líkist þér líkist þér
og þetta og svona var það með alla hluti
hvað varst þú að segja ég sagði bænin er ekki búin
man nú eftir þessu bara
hvað sagðirðu að væri endirinn á þessu þessari bæn guð gefi mér skilning og næmi að læra það sem gott
það er hér eða var og er enn á hverjum einasta firði hér í
austfirðingafjórðungi
til dæmis vilhjálmur
ráðherra við erum þremenningar af jórvíkurkyninu
voru einhverjir fleiri sem
sem að þú heyrðir segja sögur
já það voru konur til dæmis ég man
eftir tveimur konum
það var nú eftir að ég kom í kóreksstaði ég var nú svo ungur
þegar að faðir minn dó og að
þar komu konur og og og eiginlega
fleiri konur því að það var
en ég man alveg sérstaklega eftir einni konu sem stein unn hét og hún var móðir
jóns í firði
sem var mjög þekktur maður hann varð hann var
kennari á eiðum nokkuð lengi hjá honum jónasi vegar að hann var
þegar að hann var skólastjóri þar og svo
fluttist hann til seyðisfjarðar og var
var þar hjá stefáni jónssyni
alltsvo svona
framámaður við
því að stefán
p h sem kallaður var hann
lagði nú eiginlega alveg undir sig seyðisfjörð allan á tímabili
og þar var jón
móðir hans ég man eftir því að hún kom í kóreksstaði
og hún sagði bara
sögur sem að var alveg eins og hún læsi af bók allt að
kannski alla kvöldvökuna
sömuleiðis var þar maður sem að friðfinnur hét hét hann ekki frissi já hann var
var einkennilegur maður á ýmsan hátt
glögg merki þess að að þegar skorturinn var á
nokkuð löngu fyrir aldamótin
að hann var svona líka að hann gat sagt sögur alveg
reiprennandi hann var bráðgreindur maður en afar
einkennilegur er dáinn fyrir svona fimm sex árum
manstu nokkuð eftir hvernig þessar sögur voru sem
sem steinunn sagði ég man það nú ekki bara ekki ekki
ég man það nú
en ég held nú að það hafi verið að mestu leyti hafi það nú verið bara
skáldsögur sem kallaðar voru það var nú til dæmis skal ég segja þér þegar að
skafti var og þorsteinn erlingsson þeir þeir voru á seyðisfirði
með sitt blaðið hvor að
neðanmáls í voru voru neðanmáls í
voru sögur í blöðunum og það þessu var
haldið saman og var lesið og ég er alveg viss um að hún hefur eitthvað lesið af því
en til dæmis
íslendingasögurnar
það man ég ekki eftir að hún læsi ég man ekki eftir því nei ég var nú að hugsa um hvort hún hefði sagt þér draugasögur eða
tröllasögur eða eitthvað slíkt
draugasögur tröllasögurnar voru nú eiginlega ekki ja þær voru næstum að segja held ég búnar að ganga sér til húðar
en það var aftur
ja draugasögur við getum kallað það og og eins
svona huldufólkssögur
var æði mikið um þær þegar að ég var krakki
og það var nú svona að að
menn trúðu því eða létust trúa því
að huldufólkið það það væru raunverulegt
og en að menn sæju það nú jú jújú ég heyrði nú talað um það
fjórða nóvember nítján hundruð sjötíu og eitt þorsteinn guðmundsson fyrrum bóndi á reynivöllum segir frá
á ég að fara með þetta þessa vísu eftir hafliða já já nú
það var hafliði nikulásson sem að kvað
u um stefán sigurðsson háseta á hákarlaskipinu elliða
það var til svona stefán keppir einum að í
aflateppu ránar og er heppinn undir vað ekki að sleppa grána
ef á hákarl út hann rær er það talið skrítið
hann hefur farið ferðir tvær og fengið nauðalítið
drengir hafa sau sumir sagt sú er skoðun gróin að hann hafi ólánshatt
átt og haft á sjóinn
slíkan árans álánsnagg sem ekki er betri en poki höfðu drengir fyrir flagg í fiskileysu og roki
fiskileysu og roki
hatts hatts er sagan helst til löng höfðinu þó hann þjóni
en piltar sögðu hann sprýddi ei stöng hjá prívat sigurjóni
í hann vildi ég eiga staup öllu sviptur háði og láta hann hafa
hattakaup helst í stjórnarráði svo er þetta nú ekki lengra
það sem hann á við þarna með hattinn hann hafi verið notaður fyrir flagg
það var svoleiðis einn morgun þegar stefán ætlaði upp á dekk þá finnur hann hvurgi nokkurs staðar hattinn
sem hann var vanur að hafa svona hvurs dags
þá var eitthvað búið að færa að því við hann að hann mundi ekki það mundi ekki stafa neitt happ af þessum hatti þetta væri
ólánshattur og fiskifæla mesta
svo þegar varð nú stefán að sætta sig við þetta hann finnur hvurgi hattin og þegar hann fer upp á
er kominn upp á dekk þá benti honum einhvur á það að horfa upp í upp í reiðann
þá var hatturinn búið að hala hann upp í flagglínuna alveg upp í topp og það er það sem átt er við að
að hann hafi verið hafður fyrir flagg í fiskileysu og roki
svo er þetta nú ekki lengra
já hann kallar sigurjón þarna í einni vís í vísunni privat sigurjón
en það var nú þegar við vorum í landi
hér það var
ráðskonurnar í sjóbúðunum höfðu
voru venjulega kölluð prívat það voru þeirra prívöt prívatherbergi
þeir sögðu nú að sigurjón hefði gaman af að kíkja inn í prívötin
og svo kölluðu nú einhvurjir gárungar hann prívat sigurjón
ég heyrði nú talað um það í mínu ungdæmi að það hefði verið
skessa
í tíð einars jónssonar
sem býr þarna býr í skaftafelli
e líklega
frá ja hann er líklega hann er fæddur held ég sautján hundruð og tvö og er farinn að búa í skaftafelli sautján hundruð tuttugu og sjö
sonur hans er jón
einarsson í skaftafelli sem býr þar
þeir þeir voru ákaflega miklir smiðir báðir
þessir feðgar og sveinn pálsson
getur um jón þennan í
í ferðabók sinni og og
getur hans sem mikils hagleiksmanns og fræðimanns og gáfumanns hann segir að hann kunni
norðurlandamálin lesi þau
og hann kunni lesi sér til fullra nytja þýsku
þýsku og hann kunni
töluvert hrafl í bæði hérna grísku og hebresku