tiro-is/ismus huggingface dataset:
velkist hann karlinn sá
höggið svo hátt hann reiðir
að heyið fellur á grund
allt saman upp hann keyrir
annars vegar á
þessi lög
voru þessi lög oft höfð við þau voru alltaf höfð við þau já og hvers ég heyrði þau aldrei undir öðrum lögum jahá
vegna var voru þessi lög höfð nei voru
höfð þessi erindi undir sálmalögum
ja það er
það eins og fólkið bar nú mikla virðingu fyrir öllu sem heilagt var en þetta var nú svona
já það virtist ekki vera önnur lög til og þá voru þau notuð
það var akkúrat það þetta eru
algeng sálmalög eins og ég veit þið vitið en
nú samt aðallega verið unglingar sem sungu þetta var það ekki neinei það tók undir fullorðna fólkið jájá
það var nú siður að allir sungu sem sungið gátu þó var nú
að heyra það það
kannski ekki þótt söngur nú á tímum en það var ákaflega sælt
sælt fólkið þegar það var að syngja
og það var mikið hafði mikið yndi af því og alltaf þegar að að það kom nú kannski einhver og og þá
kunni hann kannski nýtt lag og nýtt erindi það þótti mikill fengur að þessu að þetta skyldi bætast við
og það var afar mikið sem maður kunni af lögum og ljóðum
en nú er það ekki í tísku lengur að syngja og þá gleymist þetta auðvitað gleymast nú ekki
lögin en maður man ekki lengur erindin og þá er auðvitað fylgir lagið með
en mér finnst alltaf að maður gleymi nú síður lagi ef maður hefur lært það heldur en texta en
prestur í stólinn sté manstu það nokkuð
ég muni það núna einhverjir ringir held ég hafi nú verið í því
við vorum nú áðan að tala þarna um ásukvæði
því er ég ekki kunnug nei
nei en
komdu til mín fyrsta kvöldið jóla ekki
eitthvað fátæk í því þó maður lærði margt
en kvæði sem byrjar svona nú er hann guðmundur gamli veikur já það hef ég heyrt
hef heyrt það en ég
en ég kann ekki kann það ekki það var farið með það
heima af fólki sem kom
ekki það að maður lærði það
en var það sungið kannski
það var einhvern veginn raulað áfram já þú manst ekki lagið við það nei það man ég ekki ég get ekkert farið með það ég bara kannast við það
en kvæði sem byrjar svona frá höfða fór ég seint fylgt þá á bakkann var
finnst ég kannst við þessar setningar
það að ég geti neitt við það ráðið
þorkelskvæði en þorkelskvæði þorkell átti dætur tvær
leika dýr í skógi já það hef ég heyrt en
ekki var það sungið eða
hafi bara verið mælt fram
hrafninn flýgur hrafninn flýgur um aftaninn á daginn ekki má já
það hef ég heyrt hefurðu heyrt það já já en ég er ekki viss um
farið með
það er talað um
að þegar að árni gíslason sem seinna varð sýslumaður á hlíðarenda
kemur til vestfjarða
það mun hafa verið í kringum fimmtán hundruð og fimm
þá er í fylgd með honum fylgikona hans sem nefnd er helga
tómasdóttir að nafni en hún mun hafa verið systir ólafs tómassonar skálds
allmikið orð fór af og orti eftir þá feðga þegar þegar voru felldir
en þessi helga tómasdóttir hún var þannig komin af
helgu
fylgikonu jóns arasonar
þau jón arason og hún tóku saman
þá hafði hún búið með
ólafi nokkrum daðasyni að mig minnir og átt með honum dóttir sem þóra hét og þóra þessi ólst
ólst upp ásamt börnum
jóns arasonar
og dóttir þeirra var þessi helga
og bróðir hennar
var ólafur tómasson skáld
hann var ekki giftur henni árni gíslason
en þegar hann giftist
þá keypti hann fyrir hana dalverpi
sem ég er nú komin úr sem heitir hnífsdalur
þetta er skráð
í sögum og þarna settist svo helga tómasdóttir að
hún hafði eignast dóttur eða öllu heldur tvær dætur með árna gíslasyni
hétu margrét
og guðrún guðrún fluttist nú suður í dali en margrét settist að þarna í hnífsdal
og margrétarnafnið held ég sé enn í dag þarna í ættinni okkar
ef ég ætti nú að rekja þetta svolítið þá mundi það vera þannig
að margrét árnadóttir
sem var nú hálfsystir þeirra eins og við vitum nú náttúrlega að halldóru
hér konu guðbrands biskups sæmundar árnasonar hákonar árnasonar
gísla árnasonar sýslumanna þessa
mér var að detta þetta i hug það var núna fyrir skömmu það var verið að biðja ólaf
að gerast áskrifandi að þessu riti sem ég er að reyna að koma á framfæri og þá sagði einhver
nei ég vil ekki gerast áskrifandi að því þetta er
við séum á útkjálka en við erum nú samt af þessu fólki og þeir meti nú sem vilja
jæja þetta var nú svona með þetta pláss sem ég
það er víst komið nóg um það en svo var það eitt sem ég vildi nú nefna ennþá
að það er þarna skammt fyrir
fyrir framan það sem við nefnum neðri hnífsdal það er eiginlega hjáleiga frá neðri hnífsdal
upphaflega og bærinn er nefndur hraun
þar litlu framar
var kot eitt sem nefnt var augnavellir augnavellir voru í byggð
í byrjun nítjándu aldar og í klausturpóstinum átján hundruð og átján er sagt frá því
fallið hafi snjóflóð
á þennan bæ þarna augnavelli
en föðurbróðir minn sagði mér nú undan
og ofanað um þetta því að hann hafði
alist upp þarna í hrauni og fóstra hans sem var dóttir húsfreyjunnar sem þá var þarna
hún hefur sagt
fóstursyni sínum frá þessu töluvert hvernig þetta gekk til
þetta var víst þannig að á skírdag
víst tuttugasta og fyrsta mars átján hundruð og átján gerði vonskuveður þarna á vestfjörðunum með
mikilli snjókomu og hríð
stóð í tvö eða þrjá daga þetta vonskuveður
og þá er það á föstudaginn
að húsfreyjan hún hét margrét pálsdóttir frá arnardal
hreppstjóra hún
hafði oft miðlað þessu fólki þarna síðustu vikurnar vist sem
að var þarna í augnavöllunum það var víst eiginlega orðið
skortur á mat hjá þeim og heyi og öðru og hún var nú
ung þarna
að búa þarna í þrjú til fjögur ár ásamt manni sínum kjartani jónssyni
og hann húsbóndinn þarna í augnavöllunum kom
víst daglega fékk þá alltaf miðlað einhverju fyrir sig og og sína
er það á föstudaginn föstudaginn langa vitanlega
þá kemur hann ekki sökum
að hríðin var svo mikil þarna
margrét húsfreyjan var víst ekki róleg yfir þessu og hún
hvað liði þarna í augnavöllunum en sér ekki neitt
og segir við mann sinn og hjú
ekki er ég ánægð með þetta
ég held að það sé ekki eins mikill bylurinn núna eins og hann var sem hún tiltekur fyrir nokkrum nokkrum nokkrum vikum
og þá sá ég alltaf greinilega bæinn í
fara og vita um blessað fólkið þarna í augnavöllunum
jón leggur af stað það var víst skömmu fyrir dimmingu og hann kemur ekki fyrr en í í myrkri aftur
hafði syrt að með kvöldinu svo það ekki meira en svo að hann kæmist heim
og hann sá ekkert nema
einn heljar snjóskafl þarna þá hafði fallið skriða snjóskriða þarna og tekið af bæinn
nú ég efast um að ef að gamla konan hefði nú ekki
að athuga um þetta að
hefði verið tekið eftir
að eftir hálfan annan til tvo sólarhringa voru þeir búnir að
draga þarna upp úr sköflunum
tvo þriðju
fólkinu sem var þarna
lifandi auðvitað allt marið og
segir í klausturpóstinum
eitt af þeim var níu ára telpa kristín að nafni
dóttir hjónanna
hún var bjarnadóttir hann
bóndinn þarna ættaður frá stakkadal í aðalvík
en kona hans hét helga jónsdóttir og var frá minni bakka í skálavík
kristín var dregin þarna upp eftir hálfan annan sólarhring með lífi úr skaflinum nú ef við
að fara að athuga þetta svolítið betur
þá komumst við að því að eftir eitthvað tólf ár þá giftist kristín litla
manni sem hét eirikur
átti með honum tvær dætur ríkey
eiríksdóttur og guðríði eiríksdóttur
svo missti hún hann í sjóinn með honum hilaríus
kolbeinssyni
þú hefir heyrt talað um það hallfreður
það er heilmikil ætt þarna séra eyjólfur kolbeins var þarna hjá okkur þá
þessi hilaríus
að bjó til sýslumannaævirnar frá staðarfelli
hafi heitið jens
þetta skip við fiskiveiðar þá það kom aldrei aftur
þar fórst eirikur síðan
ólst
þetta fólk upp þarna hún giftist aftur hún kristin
þorsteini nokkrum
fór með honum inn í hraundal það er inn undir jöklinum drangajöklinum alla leið fram í dal þar upp undir jökul jaðrinum
var ég nú á leiðinni reyna að fylgjast með þessu hvað yrði nú af þessu fólki guðríður lenti á endanum
ari gíslason hefir sagt mér
eftir gömlum konum í súgandafirði
að hún hefði verið ljósmóðir
af guðs náð
en ríkey eiríksdóttur var ég lengi að leita að en ég varaði mig ekki á því að hún
hún hafi farið yfir jökulinn drangajökulinn og og yfir að munaðarnesi þarna í strandasýslunni
þar giftist hún manni sem eiríkur hét og var bóasson
og þau áttu víst
sem komust á legg og ég veit ekki betur en að það sé komið út af því
henni kristínu litlu
fjögur hundruð og fimmtíu til fimm hundruð manns
svo það hefir hérna borið sinn ávöxt
umhyggjan gömlu
í hrauni fyrir þessum sum smælingjum í augnavöllunum
já þú varst að tala um hvaða heimildir þú hefðir að þessari sögu áðan
þú raktir það alveg
greinilega hvaða
heimildir þú hefðir af þessari sögu um snjóflóðið
en svo er það líka gils hann hefir skrifað frá ystu nesjum
talsvert greinilega það er þannig lagað skal ég segja þér að
margrét þessi pálsdóttir sem
hvernig er það heyrðirðu þessa sögu þegar þú varst þarna fyrir vestan
heyrði þessa sögu
frá kjartani
föðurbróður mínum
og eftir hverjum hafði
hana eftir
fóstru sinni
margréti kjartansdóttur í hrauni
en foreldrar hennar voru kjartan jónsson
og þessi margrét pálsdóttir sem við vorum að einmitt að minnast á
þessi unga kona sem að var að líkna þessum
smælingjum þarna og hann segir nú ennþá greinilegar frá þessu hann gils í
frá ystu nesjum að hann minnist eitthvað á það
daginn áður hafi bjarni bóndinn þarna í augnavöllunum jónsson
komið eins og fyrri
ofan í hraun
og sagt mig var
mig var að dreyma mjólk í nótt
en kjartan þessi föðurbróðir þinn hann hefir ekki sagt þér þetta með drauminn
gils hefir skráð
vissi kjartan nokkuð um það nei
hann sagði mér ekkert um það bara um sem sagt
snjófljóðið sjálft já
umhyggju gömlu konunnar hún hafði ekki á sér neina ró gamla hérna
að fara út og inn ekkert skil ég í þessu
ég ætti þó að greina bæinn í augnavöllunum
það er ekki eins mikill bylur núna og var eins og hún sagði
þrem fjórum vikum
greindi ég alltaf bæinn í augnavöllunum en nú get ég ekki greint það það er eitthvað óeðlilegt við þetta
sagði amma þín nokkuð frá því hvaða fólk hefir bjargast af þeim
sagði hérna föðurbróðir þinn nokkuð um það
þessu fólki bæði í klausturpóstinum og eins þarna hjá honum gils og það kemur nokkurnvegin heim
ein af dætrum þeirra jóhanna
svo tveimur árum seinna eiga þau aðra jóhönnu
látin heita eftir þeirri fyrri og svo fórst þar líka kristján ketilsson
gils segir sem var vinnumaður
en ég held að ég
hafi athugað það rétt að helga
jónsdóttir húsfreyja þarna í augnavöllunum hún hafði verið tvígift fyrri maður hennar
hafði heitið ketill ég má segja ketill og er jónsson þau hafa búið í tungu í skutulsfirði
sömu sveitinni
og þar missti hún víst þennan ketil en barn þeirra kristján
er altso frá fyrra hjónabandi
hennar
tuttugasta
febrúar nítján sextíu og sjö víðimel tuttugu og þrjú valdimar björn valdimarsson segir frá
þú varst að minnast á þessi básaveður já stundum heyrði ég það jafnvel nefnt klúkuveður
ég var nú að reyna að gera mér grein fyrir þessu hvernig
orsakaðist þessi
miklu veður sem komu þarna á skutulsfjörðinn
að það hafi verið og sé þannig að
þessi veður þau komu þarna ofanað vestfjarðahálendinu það er vanalega í suð austan átt
sem að hann hvessir svona mikið
skutulsfjörðinn og mér skildist að
stormurinn mundi koma ofan arnaardalinn
fyrir jaðarinn á fjallinu sem að heita ernir þarna
síðan inn með kirkjubólshlíðinni þarna inn með básunum sem eru nú þarna á hlíðinni eins og ég var að nefna áðan
og síðan alla leið inn í
þarna á milli naustanna og
kaupstaðarins
og þetta má heita bara
eitt gæruveður eins og við sögðum vestfirðingarnir
rok gæra á á sundið það er varla stjórnandi veður
tvisvar man ég eftir að þetta varð að grandi
þó að björguðust nú mennirnir í seinna sinnið
fyrra sinnið var það þannig
hét guðmundur lúðvík guðmundsson hann var formaður á
mótorbát fyrir árna gíslason fiskimatsmann
ísafirði og stundaði sjóróðra frá
árni hafði útvegað frá danmörku að ég held
og þetta var nú svo oft sem það kom fyrir að þegar að
hvessti þarna á hnífsdalsvíkinni hjá okkur þá urðum við bæði seint og snemma að rjúka af stað til þess að
koma mótorbátunum okkar
í örugga höfn inná polli eða inná bryggju þarna við ísafjörð
og þessi guðmundur lúðvík hann hafði
og sá hvað verða vildi það fór ansi með mikið veður þarna
og hann braust um borð í sinn mótorbát ég held við fjórða mann þeir hafa verið þrír með honum
einn eða tveir voru nú mágar hans
það sagði mér þetta greinilega
formaður sem þá var þarna á öðrum bát þeir fóru víst jafnt af stað af hnífsdalsvíkinni
hann hét friðrik tómasson og fórst nú seinna á straumnesröstinni
hann sagði að þeir hefðu mátt heita að hafa fylgst inn skutulsfjörðinn
en það hefði virst að það hefði alltaf
kom inná fjörðinn
hann sagði að það hefði verið tæplega að þeir hefðu greint norðurtangann það er það fyrsta sem
við skutulsfjarðareyrina það heitir norðurtangi það sem komið er að á hægri hönd
þegar farið er inn fjörðinn
köllum sundin
og þegar kom þarna
verið hræddastur n við að það yrði of grunnt við norðurtangann og ræki sig þar á og sagðist
að glóra svona út í rokið
hann hefði séð svona rétt fyrir ofan sig
og svo rak á
heljar dembu
gæru rokgæru og hann sagði að eftir svona eina eða tvær mínútur þá rofaði eitthvað
í á milli bátanna
og ég var nú ekki viss að ég greindi rétt mér sýndist eins og ég sæi hlunn á bát
gat náttúrlega ekki ráðið við neitt til þess að gera nokkurn skapaðan hlut ég varð að halda
undan veðrinu og
mátti þakka fyrir að ég flaut ofan á
en komst samt heilu og höldnu innfyrir alla leið inn að bryggju en guðmundur kom ekki
og þegar við fórum að athuga um morguninn þá sáum við þarna mastrið á bátnum við norðurtangann
örskammt frá landi
annað skipti sem ég man eftir
var nú víst nokkrum árum seinna
það var formaður þarna og hét magnús pétursson
hann var nú ættaður þarna úr skutulsfirðinum átti bræður ég held að það hafi verið einn eða tveir með honum þarna
bræður sem hétu jón pétursson og kristinn pétursson þetta var frá engidal í
skutulsfirði þetta fólk hann var á mótorbát sem nefnd var h e x a
ég má segja hann kom sá bátur
fyrst frá svíþjóð og var vist siglt upp frá svíþjóð og
sænsk vél víst í honum
en magnús var ný búinn að taka við þessum báti
lárus marisson held ég hafi verið lengi með hann
og það var eins með hann að
bátinn frá hnífsdal og inn á höfnina
og hann var komminn ekki þó eins langt inn í fjörðinn og guðmundur heitinn lúðvík þegar slysið varð hjá honum
eða hans bát
hann var eitthvað dálítið fyrir utan norðurtangann
þá kom rokhnútur sagði hann á bátinn og skellti honum á hliðina
þeir héngu svona þeir gátu klifrað upp á hliðina hinumegin
einn eða tveir fóru nú samt i sjóinn
en björguðust þó yfir í hina hliðina og þannig héngu þeir á honum
ég held í hálftíma
þó fór svo á endanum
að þeir gátu eitthvað rétt sig og björguðust af
báturinn líka hann fórst ekki
ég man nú ekki eftir fleiru svona tilfellum
hefir heyrt það jafnskjótt og
hafa verið svona
nítján hundruð og tuttugu og eitthvað
frekar tuttugu
eitthvað svoleiðis gæti ég trúað og það hefir auðvitað verið talað um þetta þarna
rætt um þetta og þetta eru talin eiinhver verstu veðrin sem
þarna við skutulsfjörðinn þessi
þessi básaveður
voru aldrei neinar frásagnir þegar þú varst
sagt nokkuð af þessum veðrum svona manna á milli nei ekki minnist ég nú þess
talað um þetta kannske bara svona í samtali
nú tæpast
nokkrar umræður við fólk um
ég hef heyrt marga minnast á þetta básaveður sem vafasamt
voru nokkrar sögur þarna fyrir vestan um
sem gerðu veður
heyrt hefir maður það jú jú þú hefir nú heyrt hérna um
hjá agli skallagrímssyni
þegar átti í deilunum við eirík blóðöx
og setti upp hrosshausinn
forðum
heyrt hefir maður
verið settir upp lönguhausar og setta á milli kofta og látnir gapa
voru nokkrir gamlir menn þarna fyrir vestan
sem kunnu sögur af því til dæmis föðurbróðir þinn sem virðist hafa verið fróður maður hann var talsvert rýninn kjartan já
nei ekki heyrði ég hann
beint segja neitt frá því þó var hann nú víða heima
heima sá karl
eitt dettur mér í hug þegar þú ferð að
þetta hér og það er
sem að þú hefir nú sjálfsagt lesið og það er saga sem heitir
voru engir galdramenn taldir þarna fyrir vestan til dæmis á nítjándu öldinni
nú hefi ég einhern grun um það að
maður þarna norður í grunnavík
þórður að nafni sem hafði átt galdrabækur hefirðu nokkuð heyrt um það
heyrt hef ég að
þórður hafi verið þarna á munaðarnesi í strandasýslu faðir
möngu sem kölluð kölluð var galdra manga
og ég held að hann hafi verið guðbrandsson sá maður
hann var víst talsvert bókhneigður og og var talinn eiga allnokkuð af bókum
það snérist víst upp í það að hann var talinn galdramaður og þetta mundi eitthvað af þessu hafa verið galdrabækur sem að hann hefði átt
ekki veit ég sönnur fyrir því hvernig því hefur vikið við
þú heyrðir kveðið já
það heyrðum við voru kveðnar rímur jájá það voru kveðnar rímur
stundum öll kvöld þegar búið var að kveikja ljósið
svona um sexleytið þá var farið að kveða rímur og var kveðið kannski allt kvöldið
hverja heyrðir þú helst kveða og það var nú bróðir minn bæring hann var mikill kvæðamaður
og kvað oft og ýmsir sem voru að koma og þar á meðal
bjarni bjarnason frá höskuldsey sem drukknaði úr höskuldsey hundruð og sextán
hann var ákaflega mikill kvæðamaður og kvað mjög fallega en það var jafnan siður að tveir kvæðu ef að hægt var
og þá var kallað að kveða undir
og hann hafði svona
kvað með honum en aðeins svona lægra eins og styrkti kvæðaskapinn
já já og kvað hann alla vísuna jájá kvað alla vísuna
að hann eiginlega byrjaði alltaf
og það var kallað að kveða undir
þetta þótti mikil skemmtun
og manni lærðist að
að þekkja allar kenningar og annað í gegnum þetta
þær voru nú margar
neinei maður lærði
það var kveðskapur það var líka mikið sungið í rökkrunum í sellátri
jájá það var gert en þegar að komu kvæðamenn þá var alltaf kveðið já
og það þótti gott að hafa endahnykkinn langan já um að gera
væri nógu langdregið í endirinn það þótti eitthvað svo tilkomumikið já var nokkurn tíma tekið undir endirinn
síðasta seiminn
af öðrum já nei ekki man ég nú ekki ekki
heima ekki man ég nú til þess annað hvort kveðið undir alla vísuna eða ekki já það var gert
ég man ekki eftir öðru
heima hjá okkur
já já en ég var að segja þér þarna áðan að það er líklega sama ólafs nafnið
þessarra skálda
kára ólafssonar guðbjartar olafssonar og guðmundar ólafssonar þá ætla ég að minnast á það
ólafur minn þ kristjánsson hann sagði mér það
að hann hefði einhverntíma lært tvær vísur
eftir guðbjart ólafsson
þær eru svar til sighvatar borgfirðings og ég hefi aldrei heyrt mergjaðra
það er best að tala ekkert um það ég kann ekki vísuna ólafur hlýtur að
kunna þær báðar
en þessi guðmundur ólafsson svo
gef ég honum þetta upp sem ég var að segja þér manninum
sem var að tala við mig þarna í símann frá
bræðraborgarstígnum
um niðja hans guðmund
og svo líður og bíður svo er það einhvern dag þá er ég hringdur upp sem oftar
og þá er það guðmundur okkar illugason sem er að taka saman fyrir
borgfirðinga núna
bændatal með öðrum fleiri og hann segir við mig svona
heyrðu mig eitt ætla ég að segja við
þig
kona var þarna uppfrá nítján hundruð og þrjátíu sem
hét hét jórunn og var guðmundsdóttir
talin færust i borgarfirði til að yrkja hátíðarljóð árið nítján hundruð og þrjátíu
hún var ísfirsk
getur þú ekki eitthvað upplýst mig um hana
og ég svaraði nú þá til svona til að byrja með en sagði að ég skyldi reyna að athuga þetta
en ég hefi nú lítið farið þarna uppeftir núna undanfarið
svo ég hringi til ólafs
þetta muni vera dóttir guðmundar
ólafssonar skálds jæja svo fer ég í jón
jón á melgraseyri
og segi
við hann hvurt hann kannist nokkuð við þetta fólk jórunni guðmundsdóttur og
guðmund ólafsson hvurt ég man eftir honum
síyrkjandi nætur og daga segir hann
það er nú líklega að ég muni eftir honum
já afhverju ertu að segja það
jórunn guðmundsdóttir kannastu ekki við hana jú jú hún var dóttir hans
jæja segi ég já já já það er ábyggilegt hún var dóttir hans
hún kvað vera dáin fyrir hálfu ári segi ég gift upp í borgarfirði manni sem hét magnús sigurðsson
sem er dáinn fyrir eitthvað rúmu ári
voru í arnþórsholti í lundarreykjadal já já
þetta var kunningjakona mín segir hann annars
með hann eins og job að hann
í kýlum síðast þegar hann var þarna hjá okkur og hún amma mín læknaði þetta dásamlegt
skildum ekki öll smitast af þessu en hún læknaði það nú
já þá er það fengið
svo fór ég í vilmund okkar landlæknir hvort að hann hefði nokkuð sönn fyrir því því hann hefur sagt við mig að hann sé
oft að fást við
og ég sagði honum náttúrlega að það væri nú enginn vestfirskur djöfuldómur víst á
ferðinni en samt hugsaði ég nú að þetta mundi nú mega athuga svona og hann var á því
og hann fór að leita að þessu hann bar sig saman við
sýslumanninn þeirra ísfirðingana jóhann gunnar og þá hafði hann fyrir eitthvað tveimur árum komið í heimsókn
þarna að arnhólsholti til jórunnar og hún hafði
í þessari heimsókn sýslumanninum að
faðir sinn hefði verið guðmundur ólafsson alþýðuskáld
áttu nokkuð
segja af þessum guðmundi ólafssyni já það mundi ég nú vilja segja
ég hef hérna er mikið skráð eftir karlinn það er lítið skráð eftir hann en þó er eitthvað hér
formannavísur
en kanntu ekki eitthvað sem
verið prentað ég kann ekkert eftir þá
þetta er skráð eftir hann en heyrðirðu ekki meira um karlinn jú jú ég heyrði margt
ég heyrði margt þeir voru nú þrír þarna eins og ég sagði þér þessi þessi skáld
það var kári ólafsson það er faðir ólafs kárasonar hér
sem var lengi kaupmaður á ísafirði og svo skipstjóri um langan aldur
dóttir hans
hans heitir jóhanna torfhildur gift garðari þorsteinssyni ég talaði við hana nýlega
og hún sagði mér að þegar að tengdafaðir sinn hefði
farið af heiminum þá hefði sig allt í einu langað til að búa til nokkrar vísur um hann
sem hún gerði og þetta kom í morgunblaðinu
og hún sagði að fólkið hefði verið að segja við
hvaðan úr fjandanum hefurðu þetta að
yrkja vísur og ég sagði
satt var að ég vissi ekki til að ég hefði það frá einum eða neinum sagði hún þarna sérðu
er ekki haldið mikið uppi hróðri þeirra þessarra karla þarna vesturum
en við vorum að tala þarna um guðmund staupa
hann sagði mér það hann guðmundur okkar sveinssn í engidal að það hefði
haldið brúðkaupsveisla þarna í engidal einhverntíma
þá var ólafur þarna sestur að aftur í engidal og víst kominn í kör sem þeir kölluðu svo þú hefur heyrt talað
kallarnir voru orðnir ónýtir til alls og kerlingarnar þá fór það ekki á fætur og þá var sagt að það væri komið
í kör það hefur nú oft verið kaldleg hjá því að vera að snöltra þetta
þegar það var orðið lasburða nú
það var ekki talið viðeigandi að hann
ekki einhverja einhverja góðgerðir í veislunni líka ólafur staupi
en guðmundur segir þetta hafi verið afi sinn sem hann var
en ég var hissa á því
að það voru allskonar góðgerðir bæði
og allskonar góðgerðir borið hinu fólkinu
en afa moínum ólafi sem þú kallar staupa segir hann honum var
borið bara hvað heldurðu að honum hafi verið borið segir hann fullan bolla
tómt brennivín
að halda það að honum hafi þótt gott í staupinu
svona var nú þetta
nú meira sem ég vildi nú segja út af þessum guðmundi ólafssyni
með skáldin það er oft svona
reikult með þau
barn þarna víst í jökulfjörðunum hann giftist víst ekki
það var víst ekki hjónabandsbarn sem hann var kominn útaf þessi maður þarna á
bræðraborgarstígnum eins var med þessa jórunni
það var nú ólafur þ sem að hafði það nú upp fyrir mig
það atvikaðist alltsaman
en þannig var mál vaxið að þarna
löngum þarna inn í djúpinu
þar var gömul ætt eða eða eða fólk af gamalli ætt
sem þú hefur heyrt talað um þarna í húnavatnssýslunni sjálfsagt
séra halldór ámundason á melstað í húnavatnssýslu
en sonur hans var ámundi halldórsson á kirkjubóli
og hans sonur halldór ámundason þeir voru báðir á kirkjubóli
í langadal en
bróðir ámunda var daniel halldórsson á hólmum í reyðarfirði
en en sonur hans var halldór daníelsson sem var hér hæstaréttardómari í reykjavík
þetta var svo sem ekki smá ætt talin vist og verið
svo kemur þetta einhverntíma fyrir að hann hefur kveðið mikið fyrir hana
heimasætuna þarna dóttir halldórs ámundasonar á kirkjubóli hún hét steinunn
nema það fer svo að hún eignast þessa jórunni
og ég talaði nú einhverntíma við hann frænda minn hann hávarð friðriksson hann hafði nú heyrt ýmislegt
fyrir hafði komið í sveitinni
og hann hafði eftir föður hennar halldóri ámundasyni
sem seinna fluttist til bolungarvíkur ásamt steinunni
að hann hefði sagt halldór
hún lenti í svartbytnu keraldi sem hún komst aldrei upp úr
en hún hafði verið lítilfjörleg eftir það að hún eignaðist afkvæmið og ekki mönnum sinnandi alla ævi
svona hljóðar nú sagan
en vilmundur var mest hissa á því að hann hefði aldrei séð þessa manneskju í bolungarvík eða heyrt um hana talað
já þannig var nú þetta tilkomið
svo að jórunn er af þessu merkisfólki komin hefur verið
er nú þetta tilkomið
af sögum af þessu fólki