tiro-is/ismus huggingface dataset:
hún sagði mér annað ævintýri sem ég ætla nú að reyna að segja ykkur já og
og ég var nú að segja mínum börnum það og svona
og ég held nú að
að það sé nú að minnsta kosti ekki mikið breytt eða ég vona ekki ég muni það það
og á ég þá jájá að segja þér
segir okkur ævintýri í dag er
tuttugasti og fimmti ágúst nítján hundruð sextíu og fimm
já þessi saga hún ber nafnið
kóngsbörnin þrjú
og það voru einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu og það er nú ekki getið um nafn drottningarinnar en kóngurinn hét hinrik
var annað sem norðurríki hét það var lítið þar
svo ber það til tíðinda
já þú varst að segja mér þarna að þeir þeir voru þarna heima já já einhverjir þessir rekstrar rekstrarmenn já já
og faðir faðir minn hann fór með þeim til þess að
að hóa saman kindunum þegar þeir voru tilbúnir að halda áfram
og þá man ég eftir því að
sem ég sá nú til þeirra síðast var það að faðir minn hann tók eina kind
og ég þóttist
sjá að það mundi vera
svona gemlingur en það þetta var nefnilega seinni part vetrar
lætur það svona á háhest á sér og kemur með kindina
kindina heim
mér þótti þetta undarlegt
og fór að horfa á þetta þá sé ég að þetta er kollótt gemlingsgimbur
hann skaut henni þarna inn í kúahlöðuna
þar var hún fram úr og hún var látin hafa þar
vatn því að töðu hafði hefur þó ekki væri nú af stóru að taka
þá fékk hún náttúrlega
hún vildi og þurfti
en þetta var þá þannig að að hann
taldi sig sjá það að að þessi kind eða þessi gemlingur hann myndi
myndi ekki ganga upp á sveitir því að þeir vissu nú ekki einu sinni hvað
myndu fara langt
en langmest var það nú að það var farið í fljótsdal
og fell
það kom nú fyrir náttúrlega það kom nú aðeins fyrir að það var
ekki farið nema í í skógana með
fé sem þeir voru að reka á milli en aðallega var það í fljótsdalnum og fram fellunum
já egilsstöðum fimmtánda október nítján hundruð sjötíu og sex sigurbjörn snjólfsson segir frá
þetta var nú nokkuð algengt ekki náttúrlega
á hverju ári því það fór nú
verulega eftir tíðarfarinu en það var mjög
að menn ráku upp í fljótsdal
upp á sveitir ráku
hér af ystu bæjum í í hjaltastaðaþinghánni það var mjög mikið um það
ég var nú ekki aðal aðeins einu sinni sem að ég man eftir því að ég sá menn
það upp
ja ráku það upp annað hvort þarna skörð eða
ráku það til héraðs
og þeir komu þessir menn það voru tveir tveir menn
sem voru með þetta fé komu í kóreksstaði
og þar voru þeir um nótt því mér er það minnisstætt að það var verið að
flytja féð eða færa það til
og svoleiðis að það
væri þannig að að það væri hægt að gefa því
og það var gert og ég man það að mér
þótti féð sérstaklega fallegt
það var nefnilega reglulega vænt og fallegt fé
voru svo hyggnir að þeir þegar að þeir sáu fram á
heyleysi eða eða
að þá var ekki gott að vera staddur með fé til dæmis niðri í borgarfirði og þá fóru þeir bara
oft fyrir að ég
það var farið
upp á ja upp í fell og fljótsdal
ég man aldrei eftir því að ég
sæi komið með
hóp fjárhóp úr borgarfirði undir þessum kringumstæðum nema þetta eina skipti
en hvernig svo hvert þeir fóru með féð
en ég vissi bara það að
að því ég heyrði
talað um það að féð hefði gengið vel fram hjá þeim
áreiðanlega fleiri sem ráku þó að ég ekki vissi
eða sæi
nema þarna þetta fé
held að ég hefði nú verið búinn að segja ykkur frá því áðan að já að
þessir menn frá ósi sem komu með féð
þeir fóru ég man eftir því að þeir fó það var sagt að þeir hefðu farið upp í finnstaði
finnstöðum var alltaf í þá tíð var alltaf
stórbúskapur og þar var voru miklir dugnaðar og ágætismenn
og sérstaklega var það nú árni sem að
var faðir þessara eldri finnstaðamanna sem
þeir eru nú
dánir og árni náttúrlega líka hann þótti alveg framúrskarandi
duglegur og og ágætur maður
og ég man eftir því að ég heyrði það allt saman sagt eitthvað sér til gamans að hann hefði
látið þá hafa hey og hús
þarna frá ósi
og það væri nú hann tæki aldrei neitt fyrir það en það væri stundum að sjórinn hann
það var nefnilega reki talsverður
og það kom sér vel fyrir menn sem ekki
áttu sanda sjálfir en að geta fengið rekaspýturnar
en hvað satt var í þessu það veit ég ekkert
en hitt veit ég að árni ég man eftir honum sá hann
og þau hjón bæði sigurveig hét kona hans
að þetta voru úrvals manneskjur
eins og reyndar synir þeirra voru og
það var áreiðanlegt
tímabilið þarna frá
og a áttatíu
og fram undir nítján hundruð var ákaflega
erfiður kafli mjög erfiður
til tvö
held ég að hafi verið já það var áreiðanlegt
að þá var þessi stóri og mikli bylur sem að
drap
bæði menn og skepnur þessi svokallaði knútsbylur
að faðir minn hann sagði okkur frá því
seint á árum sínum hann var þá vinnumaður á
það var kona sem að bjó þar og hún var náskyld
föður mínum en ég man ekki alveg upp á víst en mig minnir hálfvegis að hún vera
að hún vera hérna föðursystir hans
en hann var hjá þessari konu og
og hafði mikið erfiði þar hann sagði til dæmis
sem að þætti nú ekki trúlegt nú til dags
að hann fór hann
fór á
það var náttúrlega matvara og annað þess háttar
það voru kol voru kol
það hefur náttúrlega ekki verið neinn stór slatti en það var nú svona að menn þurftu nú að sækja
kol til þess að geta svona
þess háttar
og hann það var einn bagginn var það að hann hann sóttir kol til þess að
það væri hægt að járna hest
kom þessi mikli hann passaði alltsvo faðir minn hann passaði þá
fé á kálfshólnum sem kallaður er það eru
beitarhús
frá dalhúsum
að það er að segja að það var það í seinni
tíð en áður hafði þar nú verið búið
en það var nú ekki búið þar eftir að ég man eftir mér það var ekki
en hann passaði fé