tiro-is/ismus huggingface dataset:
bíddu nú við hvað sagði ég er ég ekki búinn einhverja vitleysu held ég
var kölluð gamla já gamla björg já og ég að hún hefði verið kona
gamla björns það var vitleysa
gamla björg var systir gamla björns
en kona gamla jóhanns
gamla björg var kona gamla jóhanns
þeir voru nú oft kátir þar
og þá voru þeir nú eitthvað að grínast
benedikt og þórarinn
en birni finnst að þeir haldi vöku fyrir sér og rennur í skap og segir
komi nú bara það sem koma vill þá sagði þórarinn o þetta er nú óþarfa tal
þetta var nú eins og innskot í hvannadalsferðina okkar björns
þegar við komum svo á garðinn
garðinn sem var hlaðinn fyrir nautin sem voru á sumarhögum
einhvern tíma á miðöldum
eða kannski seinni hluta þeirra ég var að segja þeim þér frá því um daginn og ég endurtek ekki það aftur
við settustum svo niður þarna á garðinn það var alltaf venja að hvíla sig á garð á garðinum
ymislegt berst nú í tal á milli okkar björns
þar á meðal klukkugil og skessan klukka
ég sagði nú við björn trúir þú því nú virkilega
að það sé það hafi verið skessa hér í klukkugili
ég trúi því nú alls ekki sagði ég
ég hugsa að nafnið skessa
nafnið segi ég klukkugil
sé dregið af á sem hefur heitað klukka
og orðið annað hvort eitthvað til þarna í gilinu eða gengið þar
eitthvað það markvert gerst við hana sem sem að þótt hefur í minnum hafandi
gilið kennt við klukku
því að þú veist það björn sagði ég
að það eru ýms kennileiti í okk í klettunum heima
sem að eru kenndar kennd við kindur
eins og grá mosatorfa
grámorsutorfa morsutorfa kápustaðir
lauguhrútssvelti og svo framvegis og svo framvegis
eins getur alveg hafa verið með þetta
að klukkugil sé nefnt við klukku við ána klukku
þó að aðrar
sagnir vilji nú halda því fram að þetta sé
og þær upphaflegu sagnir sem ég heyrði um klukkugil
voru í sambandi við skessu sem átti að vera þar og heita klukka og átti margar dætur
en svo kemur aftur seinna tíma sögn sem að segir að klukkugil sé kennt við
við þá papana sem að bjuggu í staðarfjalli papbýlisfjalli sem kallað var
og þegar þeir heiðnu komu
þá hafi þeir tekið klukkur sínar og aðra helgidóma og hent í klukkugil
og af því dragi gilið nafn
ja hvað sem þessu öllu líður
líður segir björn
þá er nú ekki vert að ekki vert að rengja þjóðtrúna
og við skulum nú alls ekki reyna að drepa hana niður með þessu klukkunafni þínu sagði björn
því að þjóðtrúin hún er okkur svo mikils virði að við megum ekki missa hana úr
okkar fórum
jú ég tók því vel að þjóðtrúin væri mikils virði og það væri upp á hana haldandi
þegar við höfum svo spjallað um þetta nokkra stund þá leggjum við nú að stað inn dalinn
þegar við komum í miðfell þá er þriðjungur af hvannadal þá segir björn hefurðu nokkurn tíma
séð fjalhöggin
sem að þeir höfðu þeir gömlu á breiðabólstaðarbæjum
til þess að kurla eða högga við inn á þegar þeir voru að gera hér til kola
nei ég sagði að mér hefði aldrei verið sýnd þau við skulum koma segir björn
fer svo með mig að stórum steini sem er neðst í miðfelli og
er dálítill skúti innundir hann
þar eru þrír trékubbar þarna sérðu nú fjalhöggin segir björn
tvö af þeim voru úr eik sennilega þá ekki komin þarna fyrr en eftir
koma í suðursveit en eitt var úr ljósavið ljósviði
fallega gerður trékubbur
og þarna eru þeir enn
eru þau enn fjalhöggin og verða vonandi svo lengi að þau verða orðin
eitt fúa
þar til þau verða orðin öll að fúa og ekkert sést eftir af þeim
ekki man ég nú eftir því þegar þeir voru að gera til kola kola í hvannadal en allt að því man ég eftir því
þeir gerðu til kola þarna til þess að hlífa skóginum frammi í fjallinu þar sem frek sem frekara var þá
notaður bæði til eldsneytis og til fóðursauka á vorin þegar að heylaust var
þá gefið kúm og öðrum nautgripum til þess að geta sparað
töðuna sem að þeir þau þeir fengu
svo höldum við nú björn ferð okkar áfram inn hvannadal inn kálfafleti
inn hjá stórhól
inn hjá nautastíg og dálítið inn fyrir nautastíg sjáum enga kind
dálítið fyrir innan nautastíg þar setjustum við á hæð til þess að borða nestisbitann okkar við spjöllum svo saman
líklega ætlum við ekki að finna neitt fé í dag
en þegar við komum svona miðjan veg í hvannadal þá koma tveir hrafnar fljúgandi á móti okkur
og þá segir björn eitthvað vita þessir á
meinti
vísa okkur á kindur sem væri innar í hvannadal
þegar við höfðum borðað höfðum
borðað bitann okkar þá segi ég við björn ætli við þurfum nú að vera að fara lengra
við skulum koma hérna inn á næstu hæð sagði björn já já ég tók því vel
svo stöndum við upp og göngum þennan spöl sem að hann talaði um inn á næstu hæð
var nokkuð hár hryggur og sást vel yfir af honum
og þá sjáum við tvö lömb
fyrir stafninum á hvannadal
þar var grösugt nokkuð þar sem þau voru eins og
er og var fyrir stafni dalsins að neðanverðu
en við þóttustum þekkja að þetta væru lömb þekkja það frá eldra fé af því þau höguðu sér þannig á beitinni
það var talið lömbin
þau stæðu alltaf létu alltaf hausinn vísa undan brekkunni þegar þau bitu
það væri gagnstætt við það sem fullorðið fé gerði
og við sáum það að þessar kindur þær snéru hausnum niður að brekkunni niður að ánni fyrir neðan þá þau
við höldum svo áfram
inn dalinn og komustum inn fyrir þau
fyrir inn fyrir þau án þess að þau verði vör vör við okkur fórum það hátt upp
í brekkunni að þau urðu ekki vör við okkur
og þegar við komum nú komum nú að þeim þá varð það nú mikill sprettur sem þau tóku
og setja sig þá beint beint á brekkuna
við vorum með hunda með okkur og við sáum það að við mundum ætla að tapa þeim og settum hundana
á þau og þeir flæmdu þá eða þau lömbin niður undir ána
og þar gátum við tekið þau
já þið sáuð þarna þið þóttust sjá þarna lömbin já já og við
fórum svo inn brekkuna nokkuð fyrir ofan þau og komustum inn fyrir þau
en það var mikill sprettur sem að lömbin tóku og þá beint á brekkuna fram
á undan okkur
en við sjáum það að við mundum ekki ætla að komast fyrir þau aftur
og settum þá hundana á þá á þau
og þeir þvældu þeim nú niður undir ána
og þar stóðu þeir yfir þeim hundarnir þegar að við komum að þeim
já já svo ætlum við nú að fara að reka lömbin fram
en þá taka þau í sig þá þrjósku að þau vilja ekkert fara einhvern lítinn
spöl gátum við nú samt nuddað þeim en þá gáfust þau alveg upp
svoleiðis að við urðum að taka þau á herðar okkar og bera þau
við áttum einna erfiðast með stangirnar sem við vorum með
því í þá tíð voru alltaf notaðar stangir svokallaðar fjallastangir
svona vel mannhæð á hæð
við vorum í mestum vandræðum með þær þær en höfðum það þannig
lömbin á herðar okkar og héldum í fæturna í afturlappirnar
fyrir framan okkur með annarri hendi
og svo myndaðist þarna eins og eins og
nokkurs konar kengur á milli handleggjanna og brjóstanna brjóstanna
og þar stungum við stöngunum í
höfðum þær
þannig í sjálfheldu en það gerði okkur dálítið erfiðara með burðinn á lömbunum
og svo urðum við að bera lömbin alla leið fram í rannveigarhellir
þetta hefur verið eitthvað líklega hálfs þriðja klukkutíma gangur
eða meira þegar við vorum með
ekki fram yfir
þrjátíu kíló
svona tuttugu og fimm til þrjátíu kíló að þyngd og þegar við komum fram í rannveigar hellir þá er farið
að bregða birtu að kvöldi
og við skildum þau svo eftir þar byrgðum þau í hellirnum
og löbbuðum fram vorum komnir heim eitthvað um klukkan átta
og þegar ég kem heim þá bíður mín góður matur kjötsúpa
sem að mér
einna best sem mér var borin boðið eða borið á borð sérstaklega þegar ég kom einhvers staðar að
en mamma hafði alltaf þann sið
þegar að ein farið var að heiman til einhverra verka að hafa einhverja matarbreytingu
og þá helst kjöt ef það var til
handa manninum eða mönnunum þegar þeir komu heim
nú fer faðir minn að spyrja mig úr göngunni hvernig þetta hefði gengið og ég sagði honum það allt eins og það var
og við spjölluðum um þetta í nokkurn tíma og
þá fór faðir minn að
segja mér af af ferðum sínum í hvannadal
og ýmsu sem hefði gerst í sambandi við þæ þær en því verður nú sleppt hér
svo spurði ég hefur nokkur komið hér í dag
þá svaraði mamma og sagði þær komu hér
reynivallasystur hún steinka og hún jóa
hvurt voru þær að fara hvaða erindi áttu þær sagði ég og ég veit það ekki sagði mamma þær spurði eftir þér
nú spurðu eftir mér sagði ég og var dálítið skrýtinn líklega steinka bað fyrir lítinn böggul til þín
ég stakk honum undir koffortslokið
úti í stofu undir undir koffortslokið þitt úti í stofu
ég varð nú
glaður við þegar ég heyrði þetta að ég hefði fengið böggul frá stúlku
og stúlku sem að ég var farinn kannski að hugsa meira um heldur
en aðrar stúlkur
svo flýti ég mér að borða
tek týru sem stóð þar í baðstofunni fer út í stofu
til þess að skoða böggulinn
opna kofortið og undir lokinu liggur þá böggull vel saumað utan um
um hann
ég spretti svo frá bögglinum
og þegar ég kem að innihaldinu þá er þar bréf
dálítill bréfmiði og á honum stendur
ég ætla að gefa þér
þetta í jólagjöf steini nei hún byrjar svona sæll steini
ég ætla að biðja þig gefa þér þetta í jólagjöf sem er í bögglinum
því ég er hrædd um að þú farir kannski í jóla köttinn
og ég get ekki vitað að svo góður drengur lendi
þá ófétishít
og undirskriftin er svo þín steinka
jahá mín steinka ætli það sé virkilega
ég braut dálitla stund heilann um það en þótti mikið vænt um undir skriftina og síðasta ávarpið
svo spurði ég mömmu að því hvort þær væru mundu vera farnar
inneftir stúlkurnar
ég veit það nú ekki
þær fóru niður að breiðabólstað en hvort þær eru farnar eða ekki það veit
ég gæti best trúað því að þær séu ekki farnar
en nú fannst mér að ég mætti til að
þakka steinku fyrir þessa gjöf það var
milliskyrta úr hvítu lérefti
og saumað í hana fangamarkið mitt s og þ
saumað í lítið speldi sem var neðan við opið á skyrtunni
og nýir sokkar ljósmórauðir sokkar
þetta var jólagjöfin skyrtan og sokkarnir
og nú fannst mér að ég mega til að fara og þakka henni fyrir þetta geng svo ofan að breiðabólstað
fer þar svona hóflega ná nálægt gluggunum í stofunni
til þess að skyggnast hvort að nokkrir gestir munu vera þar
jú þær eru þar systur og fólk frá breiðabólstað að tala við þær
ég að fara inn
og þakka steinku fyrir gjöfina
það var kannski ekkert víst að ég gerði henni neinn greiða með því
að vera að þakka henni fyrir þetta svona í heyranda hljóði
svo ég hugsa með mér að það sé be best að vokka hérna úti fyrir og vita hvort ég geti ekki náð tali af henni um leið og hún
svo vokka ég nokkra stund fyrir utan gluggann en það hóflega langt frá honum að ég sást ekki
en mér leiðist svo þetta rölt
og hugsa með mér að það verður að bíða að ég þakki henni fyrir þetta eða þá að ég sendi henni línur og þakka henni fyrir það
og ég tek svo það af að rölta heim
en aldrei veit ég nú
hvort ég eða hvenær ég þakkaði steinku fyrir þetta sérstaklega
það hefur minnstakosti þá dregist fram á jólin þá fór ég ég og fleiri strákar í heimsókn
að reynivöllum
og þá þykir mér ekki ólíklegt
að ég hafi notað tækifærið og þakkað henni fyrir jóla gjöfina
þetta var var voru
var fyrsta gjöfin frá steinunni til mín fleiri komu
við vorum ordin nokkuð kunnug
ja mikið kunnug
því ég var búinn að vera á reynivöllum þá þegar þetta gerðist í þrjá vetur
þessvegna vorum við við vel kunnug og svona ýmislegt borið til á milli okkar
bæði í góðu og vondu
ég man eftir einu sinni þá flugustum við á
og fólkið fór að tala um það að það væri best að ganga á milli þeirra
en þá sagði húsfreyja nei látiði þau vera það berst bara í barnástum með
og það voru víst orð að sönnu
og svo er nú þessi hvannadalsferð búin
hefurðu sagt hana áður steinþór þessa sögu já
ég líklega get um hana í nú nú já já þó efast ég um það
það var eitt sem mig langaði til að biðja þig að fara um fara með úr þú ættir að fara með þarna
dálitla dálítinn dálítinn kviðling sem byrjar svona láttu láttu fljúga valina
kanntu nokkuð lag við það nei
nei láttu fljúga valina langt fram á dalina brattar yfir heiðarnar berja þar
þar rjúpurnar suðrá sandinn sigla þær og hitta mömmu sína láttu fljúga valina valina þína
og þegar maður syngur þetta fyrir krakkana þetta er krakkavísa þá veifar maður höndunum upp
eins og það sé vængir þarna á flugi
þú hefur lært þetta í æsku já já ég lærði þetta í æsku
og svo var þessi smáþula líka fyrir krakka
klappa saman lófunum og vinna sér inn bita ekki láta hann pabba
pabba sinn neitt af þessu vita
stígur hann við stokkinn eða hún við hvort sem var átt
stuttan ber hann sokkinn ljósan ber hann lokkinn litli strákahnokkinn
stígur hún við stokkinn stuttan ber hún sokkinn
ljósan ber hún lokkinn
litli stelpuhnokkinn
kanntu nokkra þulu eða vísu um kindur
ja ég man það ekki ekki man ég nú það
nokkuð rifjast upp ég er hræddur um að það sé ekkert
ja þetta er nú algeng vísa ærnar mínar lágu í laut leitaði ég að kúnum
allt var það í einum graut upp á fjallabrúnum
gráa þokan grípur féð og geymir það í dölunum
oft hún gerir órótt geð okkur staðarsmölunum
litlu lömbin leika sér ljóst um
grænan haga þegar þau sjá að ekkert
er úlfurinn þeim til baga
þetta er nú eina sem ég man
við kindur
það má vel vera að ég kunni eitthvað meira þó ég muni ekki eftir því núna
ja bíddu nú við
flekka mín er falleg er fylgja henni systur tvær
langt langt á fjallið leita þær laufatýr sem enginn nær
þetta er um hana flekku
ég vissi það ég skildi það vel þegar ég lærði vísuna
hvað orðið laufatýr þýddi
það hafði ég numið úr þá kenningu hafði ég numið úr rímunum
laufatýr og laufaskorð
bæði karl og kvenkenning
lærðir þú aldrei neinar svona kalla og kellingasögur eins og svona
búkollu og
söguna af mjaðveigu mánadóttur og svoleiðis sögur nei ég
lærði það aldrei en ég hef lesið þær sjálfsagt í þjóðsögunum já já já ég var ekki að hugsa um það en það hefur enginn
kellingin á gerði hefur
ja ég man nú ekki eftir því ég minnist nú ekki þess að hún segði okkur neitt af svoleiðis sögum
það voru svona annars annars eðlis sögur sem að hún sagði
okkur og heyrðirðu svoleiðis sögur nokkurs staðar annars staðar nei
og kellingasögur nei eiginlega ekki
kellingarnar kellingarnar kveða það með sér
það var ég hafði hárið hérna na um
árið nú sést ekkert nú sést ekkert niðrundan á mér
kanntu ekki þessa vísu nei hver orti þetta þú það veit ég nú nei nei nei þetta er göm þetta er þetta er gömul vísa
þjóðvísa þjóðvísa já já
einu sinni kallinn kvað við kellinguna sína mikið
gerir ellin að ekki ætla ég að geta það
svo þú hefur lært svona
ha þú hefur lært svona þú hefur ekki lært svoleiðis sögur nei
nei nei bara lesið þær í þjóðsögunum já ég hef bara lesið þær í þjóðsögunum já
ekki svo ég muni það getur náttúrlega vel verið að ég mun
það var kona það gerðist dálítið
með konu á kálfafelli sem guðbjörg hét
það var verið að það var á nýársnótt
að það var verið að spila þar og guðbjörg er meðal annars í spilinu
nema það merkilega skeður að það verða allt í einu tveir
tígulkóngar
í spi í spilinu
og það varþjóðtrú að annar kóngurinn
væri kominn frá djöflinum sjálfum eða jafn vel djöfullinn sjálfur
og þessvegna var það venja
segir þjóð sagan
að þegar slíkt gerðist þá var að henda spilunum saman
og hætta allri spilamennsku
nú gerist þetta á kálfafelli að það koma tveir tígulkóngar í spilið
hvurnig það hefur gerst kannski einhver af hrekk laumað honum í spilið til þess að gera þarna sögu
en afleiðingarnar urðu þær að ein sem við spilið var hét guðbjörg
en nóttina á eftir þá brjálaðist hún
mikið um þær þegar að ég var krakki og það var nú svona að að
menn trúðu því eða létust trúa því að huldufólkið það
en að menn sæju það nú jú jújú ég heyrði nú talað um það til dæmis að
það voru ýmsir
staðir já til dæmis eins og
hvollinn þarna í borgarfirði og
og og ýmsir staðir á
já ýmsir staðir á héraði ég man til dæmis eftir að á kóreksstöðum
þar voru nú ákaflega einkennilegir klettar
það voru þessir hérna
já það voru eiginlega stuðlabergs
drangar sem að stóðu hingað og þangað til dæmis utan við kóreksstaði var
svoleiðis drangi sem að hafði verið og var nú raunverulega enn upp
úr áramótum þegar að ég var þar að
það er kallað vigi
þar átti að hafa þar áttu
þar átti
ummæla sögunum átti kórekur
að verja sig á þessu vígi en það passar nú ekki
söguna hvorki fljótsdælu eða droplaugasona sögu svoleiðis að en upp á þessu vígi var
svona græn torfa talsvert stór
sama var það niðri í engjunum voru
hrafnaklettar og var ákaflega fallegir drang
í þessu og þetta er auðvitað frá þeim tíma þegar að
sjórinn hefur gengið þarna alveg inn
í alla ása og svo svo þessir hellar sem voru þarna hingað og þangað
til dæmis eins og dalahellir sem var þarna í
jæja eiginlega rétt í
ja þar sem að auðsjáanleg sjávarmörk voru
og sömuleiðis voru hellar þarna fyrir norðan
það var kallað jórvíkurhellir það var þarna framan við
jórvíkurtjörnina og svo annar utan við alveg utan í ásunum og hann
hann var fullur af vatni ég veit ekkert hvað hann var djúpur hann var bara kallaður vatnshellir að það var auðvitað alveg
frá þeirri tíð þegar að
sjórinn gekk þar inn
svo hefurðu nú heyrt sennilega nokkuð af sögum þegar þú
fórst nú að fara víðar um
nú farið þó nokkuð mikið um sveitina og og heyrt á mál manna
en það var nú svoleiðis skal ég segja þér
ég var á þessu flakki svona
að þá varð það nú eiginlega bara
ja það komst ekki verulega að neitt fyrir pólitíkinni
hún var alltaf nokkuð
ofarlega og
það er ekki hægt að segja frá því en
var ég búinn að segja þér frá sögunni um það þegar kötturinn átti að fara
í dalahellirinn nei nei það var gömul saga og guðrún
sem var húsmóðir mín á kóreksstöðum og hún taldi trúði því að ég held
beint á móti
kóreksstöðum alltsvo hinum megin við sléttlendið sem er á milli bæjanna þar þar eru dalir og sandbrekka
sem að standa þar á ystu
já eiginlega ysta hálendinu ef
kallar það en
en þar í í brekkunni móti norðri þar er hellir
og þegar að ég var á
kóreksstöðum
rétt upp úr aldamótum
þá er hýst fé í þessum
helli og þá var það til dæmis að að þegar að verið var að smala til og annað þess háttar ég man eftir því að
við sáum það blasti við frá kóreksstöðum ullarflekkirnir í brekkunni það var féð var rúið þarna
en þetta er alveg hætt fyrir löngu en þá fylgdi saga
svona þjóðsaga að það hefði köttur einhvern tímann
hérna flúið inn í þennan hellir hellirinn var nefnilega svoleiðis að hann hann
var nú í opinu ég
hellir í opinu var hann nú svona dálítið hár en svo
lækkaði það eftir því sem að innar dró
og þar var ákaflega mikið af sauðataði bara í þessu sem að hafði safnast og svo
hrapaði líka smám saman niður úr
hvelfingunni fyrir ofan
það síðasta sem ég vissi að að
þessi hellir væri notaður var þetta þegar að ég var á kóreksstöðum þá var rekið þarna
saman fé og látið jafnvel
liggja þar við
á svona framan af vetri
en þessi saga sem að
var sögð þarna hún var á þann veg að það hefði köttur einhvern tímann fylgdi fólkinu þarna
þegar það var að sýsla við fé og svoleiðis þarna í þessum helli
hafði farið með því svo hundarnir þeir ætluðu nú eitthvað
að taka hann til bæna og hann
gat forðað sér inn í hellirinn og hundarnir fóru á eftir eitthvað
en komu til baka aftur en kisa ekki
en svo var sagan varð það já hún endaði svoleiðis að
það er í í njarðvíkurskriðum er svona einhver
að þar kom kisa út eftir því sem sagan sagði
sannaði það að þarna átti að vera
samgangur á milli þessa dalahellis og hellisins sem var í í skriðunum
milli njarðvíkur og bakkagerðis
en ég held að það hafi nú ekki verið margir sem að
trúðu þessu en en þetta það var til samt
hvað finnst þér um hvað finnst þér um til dæmis
svona þessar þjóðtrúars agnir eins og
draugasögur og huldufólks sögur
sannleikurinn er nú sá að til dæmis með þessar sögur sem kallaðar eru draugasögur
því trúi ég alveg eins og nýju neti
og og huldufólkssögurnar eru margar að mér finnst svo
merkilegar að maður á að láta sem
nokkuð um það að
menn menn eða heyrðir þú nokkurn tímann sagðar útilegumannasögur jájá
það var talað það var náttúrlega aðallega var það
fjalla eyvindur það var nú aðallega mikið talað um það og
jú menn
trúðu því áreiðanlega mjög margir að það
að væru úti legumenn til dæmis í ódáðahrauni og og og víðar þar vestur
vestur menn trúðu því áreiðanlega
ég hugsa að það hafi nú verið svona upp og niður sem menn gerðu það
jafnvel létu þetta nú svona
inn um annað eyrað og út um hitt en
en ég held að það hafi verið lítið um það sem menn hafi alveg
tekið af með það að
ég held að menn hafi haldið meiriparturinn af mönnun um aldamótin hafi
trúað því að að útilegumenn væru til og hefði verið til
en það átti náttúrlega allt saman að vera
vestur og norður og til dæmis í ódáðahrauni útilegumenn í ódáðahraun
eru máske að smala fé
það var eitt
mér datt nú í hug allt núna bara
að á kóreksstöðum var eins og ég var nú að segja þér að þar
bókasafn lestrar félag
var mikið ákaflega mikið notað
og svo var líka
á tímabili sveitarblað
sem var kallaður
hét hjalti það var gekk svona um um sveitirnar og og menn
jafnvel skrifuðu í það og alla vega
og einhverjir
það var alltaf einhver nefnd manna sem að sá nú um þetta blað nú er þetta orðið svo að
það finnst ekki nokkurs staðar ég hef
gert mikla leit að því og beðið um
sem voru á mínu reki eða það finnst ekki nokkurs staðar
neitt blað af þessum
hjalta hann hét hjalti blaðið
en svo það virðist að vera að það hafi
ja einhvern veginn eyðilagst nú var það á kóreksstöðum þar brann aldrei ekki minnsta kosti
fundarhúsið þar sem að þetta
hefur vafalaust verið til bókasafnið
ég veit ekkert hvernig stendur á þessu en
en það vill nú svo einkennilega til að ég
man aðeins eftir
byrjun á á
einu kvæði sem að var í í hjalta
hjalta
það var svoleiðis skal ég segja þér að þá var á
kóreksstöðum mikið hann var þar mikið
jónas benediktsson hann var bróðir þórarins
sem að var í gilsárteigi á undan mér
og var þingmaður
stutt þó
en þessi jónas hann var
síðari hluta dags fjórtánda ágúst nítján hundruð sjötíu og sex sigurbjörn snjólfsson
maður hefði verið mikill jarðabótamaður já
og hagleiksmaður á allan hátt bæði til
sálar og líkama en og
það var áreiðanlegt að hann hafði talsvert mikið með að gera
þetta sveitarblað sem hjalti hét og
og ég hef gert talsvert mikið til þess að reyna að spurja það upp
að það væri hvo hvo hvort það væri ekki einhvers staðar eitthvað af
af hjalta
ekki fundist það er enginn maður sem
gefið neinar upplýsingar um það hvað af honum hefur orðið en ég bara strákurinn
lærði svolítið af af
einu kvæði sem að hann
leggur hjalti langferð í lesið hjalta enn á ný
flytjið hjalta för sinni á
og færið hjalta á bókaskrá
dalabændur finnur fljótt fær sér gisting þar um nótt
biður þá að beina sér best fær leið að gerði er
jónas hann var
að hafði safnast
lengi bjössi
lengur bjössi ei latur er
en lítill fyrir manni
en eflaust til hans ástir ber einhver fríður svanni
ég man eftir þessu að
ég það kom í
mig dálítill
keppni
það hún stóð nú ekki lengi því ég réði bara alls ekki við þetta
voru þér nokkurn tímann
sagðar sögur af af svona af kóngum og drottningum
körlum og kerlingum og þeirra börnum jú það var dálítið það var dálítið um það
dálitið og ég er nú ekki frá því að
til dæmis steinn og
jafnvel frissi
og það var önnur kona ég man nú ekki hvað hún hét hún kom nú í kóreksstaði og
og sagði sögur
en ég man ekki hver hún var en
yfirleitt var það nú ekki en það var verið að segja okkur krökkunum meira
sögur af kóngi og drottningu og og karli og kerlingu í koti sínu og svo framvegis en
það var dálítið um það en ég ég nú
gleymdi því undir eins
hvað kom til að þú skyldir ekki leggja þær sögur á minnið
mér fannst þetta svo ómerkilegt mér
fannst að svo ómerkilegt og þetta var auðsjáanlega að mér fannst eintóm lygi allt sem að þarna var
ég vildi hafa það ég vildi hafa þetta dálítið raunverulegt
vildi meira með það
og þess vegna voru draugasögurnar mér miklu
já ég trúði þeim dálítið
en þessar sögur aftur um kónga og drottningu það
fannst mér bara
vera svona rétt til þess að vella eitthvað við okkur krakkan
svo hefurðu nú haft gaman af skáldskap
já ég hafði það í bundnu máli ég hafði það nú
strax svona dálítið
en og ég kunni nú orðið
til dæmis þegar að ég sat yfir ánum
var maður nú
þá gat maður nú svona rifjað ýmislegt upp
en svo hefur
bara týnst eftir því sem að alvara lífsins hefur orðið meiri
þá hefur það nú ekki
ja hefur farið í glatkistuna meira eða minna
hala suðursveit fyrsta desember nítján hundruð níutíu og fimm torfi steinþórsson segir frá
já ég var nú að
hugsa um að spyrja þig þarna um fleiri menn sem
í gær heldur aðra menn eins og björn arason
það er nú held ég ekki mikið ja það er það er að segja
það sem ég gæti sagt þér um björn arason er nú fátt eitt held ég eða ekkert
nema það sem er í
ne nema það sem að þórbergur segir frá honum í bó
úr suðursveit
nú já þar er nokkur nokkur þáttur um björn arason já já já já
en svo voru nú ég man nú ýmilegt fleira sem ég var að hugsa um þarna
örnefnið eyhildarsvelti einhil
ekki hvað ég kannast nú við nafnið aha kannski
en ég kem því nú ekki fyrir mér fyrir mig hvar það hvar það svelti hefur verið
einhyrnd