tiro-is/ismus huggingface dataset:
hún sagði mér svo allt hvernig um það hefði farið hún kom svo til mín rétt á eftir
til að segja mér frá þessu ferðasöguna
þegar hún kom út í svokallað víðines
sem er eiginlega beint á móti hjaltastöðum en hinum megin við ána þá
myrkur og og hún var eiginlega búin að tapa
veginum það var nú ekki kominn þá akvegur en
en svona einhver vegarnefna hún var búin alveg að tapa
og komið myrkur svo hún sagðist bara hafa lagt sig út það var undir barð
og og lúrði þar alla nóttina
þangað til hún sá að það fór að birta morguninn eftir þá sagðist hún hafa risið upp
og farið að læk sem þar hefði verið og fengið sér að drekka og svo hefði hún haldið áfram
sér hefði ekkert orðið meint af þessu
sagðir mér af
eyjasels móra var það ekki
um daginn eitthvað nei ég sagði held ég ekkert af honum ég var honum alveg ókunnugur
já það hefur ekkert borist til þín af þeim sögum sem hafa verið sagðar um hann ja ég hef nú eitthvað heyrt um það annars er
það nú halldór halldór hérna pétursson sem að að hefur nú
mest um hann sagt og var nú honum ákaflega kunnugur ég hafði nú eiginlega engan kunningsskap við hann
svo kunnugur að
svo kunnugur sko hvað hann segir þér satt og hvað hann býr bara til
það getur verið náttúrlega jafn gott fyrir því já
þú hefur nú heyrt sumt af þessum sögum er það ekki af flökkumönnum og jú jú maður heyrði náttúrlega í gamla daga
já hún þekkti nú alveg önnu erlendsdóttur já já og gilsárvalla guðmund
en þú manst ekkert eftir halldóri
nei ég man ekkert eftir honum hann var hættur að ganga um ég heyrði bara ýmsar klausur eftir honum nú
nei ég kann
kannt eitthvað af þessu nei nei ég var til dæmis formálinn þegar hann var að hérna að
þegar hann var að gifta gifta já það er nú bara það sem ég man ekki
en þegar hann skildi
ja það ég ég var svoddan krakki skal ég segja þér þegar ég heyrði þetta ég
jú ég heyrði nú eitthvað um það
hann las hann las eitthvað hann hafði einhvern sérstakan formála já það er bara ég man ekki en ég man bara eftir þessu hvernig hann fór að því að
skilja hjónin aftur hann hafði band sem að
klippti hann á milli svo klippti hann og það varð að vera nákvæmlega á miðju hann var
mér var sagt að hann hefði haft
haft miklar serimóníur við það að finna út nákvæmlega hvar miðjan var því að á því reið
þetta var þetta var ekki löglegt nema það væri á miðju ha ha
svo þegar hann var að syngja
þá hoppaði hann svona
eins og maður
og svo sagði hann tromm tromm tromm tromm ha
bíddu við nú man ég vísuna sem hann gerði um gilsár valla guðmund
aftur guðmundar í geði þaut
líkt var það sem gamalt naut
hann skirpti fast og skeggið strauk
hnykillinn í húfunni sem hjólið liðugt rann rann rann rann
var ég svona var vísan um greyið gilsárvalla guðmund
þetta er nú bara svona maður gleymir þessu þegar maður hættir að tala um þetta
þá tapast þetta alveg hreint
en líkti hann nokkuð eftir prestum halldór já já
það heyrði ég hann tónaði og bar sig fjarskalega prest lega að við þetta
og tók þetta mjög hátíðlega sérstaklega giftingarnar
honum var verr við að skilja hjónin aftur
en ég heyrði alveg sérstaklega eins og ég var búinn að segja þér áðan að hann hefði
móðgast alveg hroðalega þegar hann var plataður til þess að gefa saman tvo karlmenn jahá
skíra
jú eitthvað var það eitthvað var það
og jafnvel að skíra menn um alltsvo þá sem að vildu fá annað nafn
ég heyrði eitthvað talað um það en sem sagt þetta er ekki svo ljóst fyrir mér vegna þess að ég
kynntist honum aldrei per sónulega
ég sá aldrei halldór hann kom aldrei í
en kannt þú ekki eitthvað af sögum af gilsárvalla gvendi
nei ekki nema bara
maður hann gekk þarna um og og bar rokk á milli og svona og smíðadót og bréf
einu já einu man ég nú
eftir með guðmund
sem var dáldið merkilegt þá var ég á kóreksstöðum strákur þá
kom hann neðan úr borgarfirði
hann var þannig að að
það var hægt að biðja hann fyrir hvað sem var hann var svo áreiðanlegur
og til dæmis þetta
eins og gunnþórunn var að segja
ég vissi til þess að hann bar rokk neðan úr borgarfirði og suður í breiðdal
það var einhver rokkasmiður þarna í borgarfirði og og það kom aldrei fyrir annað en að hann skilaði því stráheilu
en þetta sem að ég ætlaði að fara að segja þér frá var þannig að að
það var líka
líka hægt að biðja hann fyrir bréf
og það var alveg sama hvað þau voru mörg
hann skilaði nákvæmlega réttu bréfi á réttum stað en það er fullyrt að hann hafi ekki verið lesandi
en einu sinni var það þegar ég var strákur á kóreksstöðum þá kemur hann og er að koma neðan úr
sést til hans þarna niðrá ófærunni en hann kemur beint frá sandbrekku
þá eru nú einhverjir strákar og þar á meðal ég sem að bíða nú eftir honum á hlaðinu því að
allir minnsta kosti strákar höfðu nú svona gaman af því
ræða við guðmund
guðmund og sjá hann
svo kemur hann og segir tekur upp úr vasa sínum nokkur bréf
ég man nú ekki hvað þau voru mörg en það voru þó nokkur bréf
og segir að hann segist vera hérna með bréf til hans sveins
það var einhver þeirra sem að tók nú við þessu mig minnir að það vera annaðhvort karl eða
einar það voru
taka við bréfinu af honum og segja þetta er ekki bréf til sveins
o jú segir guðmundur hvað andskotinn nú ertu fallega vitlaus þetta er ekki til sveins
og þú lýgur því þetta er til sveins og hann var
hann var ekki ofan af því tekinn hann snerti ekki við bréfinu að hann vissi nákvæmlega að þetta var bréf til sveins
þó að hann gæti ekki lesið utan á neitt bréf
og svona var það að
að hann það var hægt að biðja hann fyrir bréf hvert sem var og hann skyldi alltaf skila nákvæmlega réttu bréfi á réttum stað
það var eitthvað það sem að hann raðaði þessu bara eftir einhverjum vissum reglum
hann hefur sett
sjálfsagt á sig bara hvernig bréfin litu út já
eins eða skriftin ekki eins nei þær gátu alla vega verið
en ég vissi það að í þetta skipti þá þýddi ekki að fara að prútta við hann hann
hann hélt sér fast við
vóru nokkrir álagablettir þarna á kóreksstöðum
ekki man ég nú eftir því ég man
og niðri í engjunum það er nefnilega víða þarna í hjaltastaða þinghánni sem eru þessir stuðlabergsklettar
eins og er nú náttúrlega víðar
þar sem að sjór hefur tekið inn hér áður fyrr og
það var tekið
að þessir drangar
þeir voru svona þeim var spyrnt frá og og látnir hrapa niður og þá féllu þeir þannig að
að þeir brotnuðu svona í þetta var ákaf lega gott hleðslugrjót
að þeir voru að byggja þarna fundarhúsið og eins þegar að byggt var
timburhúsið sem að var þar
það var svona timburhús með veggjum á bak við og en
þeir höfðu ekið grjóti þarna úr þessum klettum hún sagði mér það guðrún gamla á kóreksstöðum
það var þar gömul kona hjá henni
að henni var svo ákaflega illa við það þegar var verið
þessum dröngum þarna og hún sagði að að það
hefndi sín einhvern tíma á þeim því að hún taldi það að þetta væru bústaðir huldufólks og annað þess háttar
að öðru leyti man ég nú ekki eftir því að það væru neinir sérstakir
álagablettir eða
þess háttar það en ég vissi það að
að guðrún sem var móðir þeirra bræðra sem bjuggu þar að
henni var ekki vel við þetta heldur
að það væri verið að sprengja eða velta dröngunum niður þarna úr hrafnaklettunum þetta hétu hrafnaklettar
alveg sérstakir þar niðri í engjunum
en um annað veit ég ekki
annars var þar utan við bæinn það var
það var kallað vígi
og það var þannig að það var eiginlega varla hægt að komast upp
á einum stad upp á þessu vígi var
og því var trúað að þar væri hefði verið grafið eitthvað jafnvel
menn og og þess háttar og það mátti aldrei hreyfa við neinu þar
og engar sagnir um hvað hefur
hvort það hafi einhvern tíma verið varið það vígi eða hverjir hafi barist þar það var nú það var nú
munnmælasaga um það til
að þar hefði kórekur alltsvo landnámsmaðurinn hann hefði varist í þessu vígi
og verið að honum sótt en það passar nú ekki við
það passar nú ekki við til dæmis fljótsdælu eða þess háttar
nein sannindi
vígi hét þetta og náttúrlega hefur verið
tiltölulega gott að verjast þarna á þessu vígi það er það stutt fyrir utan túnið alveg sérstakur
hár klettur
þú hefur ekki
heyrt þetta ha þú hefur ekki heyrt þessa sögu er það þessa já nei nei aldrei áður nei nei
ég er ekkert kunnug úti í hjaltastaðaþinghá
þú hefur ekki heyrt
já þú hefur já þessi saga hún kemur ekki heim og saman við nei hún kemur ekki heim og saman
við fljótsdælu fljótsdælu já
sigurbjörn hefur nefnilega ekkert verið viljugur á að segja mér sögur hann hefur mikið frekar sagt öðrum sögur
ha ha það hefur nú verið vegna þess að að
að hérna ég hef átt á hættu að hún færi að leiðrétta fyrir mér ef ég hef notað
svona skáldfákinn heldur meira heldur en henni hefur fundist
góðu hófi gegna
en hún veit nú um þetta að það er til þetta vígi þarna hún hefur náttúrlega
talað um það en ég hef ekkert komið þangað út eftir ég hef einu sinu sinni bara komið í kóreksstaði
þegar ég var unglingur þá fór ég þangað með systrum mínum á á ball
maður hafði nú gaman af því að ná sér í svona skröll þá eins og nú
ekki veit ég sönnur fyrir því hvernig
því hefur vikið við en heyrt hefir maður um margréti þessa já þórðardóttur
heyrðirðu nokkuð sögur um hana sem kölluð var galdra manga
miðjan aldur þá fluttist hún þarna úr strandasýslunni og vestur yfir líklega yfir jökulinn
hún hlýtur að hafa komið þannig
drangajökulinn
þessar sögur sem að gengu af margréti sem að líkindum eru nú
lagfærðar af
þessum fyrri konu börnum séra þórðar
manni hennar því hún var seinni kona þessa séra þórðar þarna
á snæfjöllum eða hvar það var nú
þú hefir nú heyrt um þessa galdra möngu
heyrðir þú sögur af henni þegar þú varst að alast þarna upp ég
heyrði sögur af því að
galdra manga það mundi ekki hafa verið
sá maður sem ekki hefði
samasem legið flatur fyrir fótum hennar ef að henni hefði tekist að
koma auga á hann fyr heldur en hann á hana
þetta heyrði ég
og einhverjar
sögur eru nú um galdra möngu að
að djúpi þarna á snæfjallaströndinni
þá hafi hún fyrst leynst þarna í fjárhúsi
og fjármaðurinn hann hafi leynt
leynt henni
þangað til loksins að bóndinn eða presturinn þarna séra þórður varð var við hana
maður sér nú þetta að það var þó fjármaðurinn hann var
svo hrifinn af henni að hann gerði það fyrir hennar orð að leyna henni þarna í marga daga þangað til
presturinn varð var við
við hana
en mér skilst að
fyrri kona séra þórðar hún hafi þá verið fallin frá þegar þetta varð nema
það fór þannig að hann giftist galdra möngu á endanum
þetta er talin að hafa verið ljómandi skemmtileg manneskja með ljóst hár og blá augu
en annars heyrði ég lítið um þetta
ég man eftir því að fyrir um eitthvað tuttugu og fimm sex árum eftir að ég kom hingað suður
að þá var ég einhverntíma að tala við hann braga heitinn sveinsson
af ættfræði og hann var að minnast lítillega á þetta með þessa galdra möngu sem að
talað var um
hann sagði mér frá því að í manntalinu sautján hundruð og þrjú sem er nú fyrsta manntalið okkar þarna
þar væri nafn galdra möngu nú ég var frámunalega undrandi að heyra þetta
möngufoss hann er þarna innantil á snæfjallaströndinni og okkur var sagt þegar við vorum ung að
þarna hefði galdra möngu verið drekkt í þessum möngufossi
já hún hefir verið orðin gömul sagði bragi heitinn sveinsson þegar þeir drekktu henni jæja segi
ég já
hún er þarna í ma manntalinu sautján hundruð og þrjú já já hún er þar og hvað gömul áttatíu og sjö ára
ha áttatíu og sjö ára já
fyrri konu börnunum það er sagt að þau hafi amast við þessari seinni giftingu föður síns þórðar
en hver sagði þér sögurnar af möngu þarna
man nú ekki vel hvað gamla fólkið það var að fara með þetta þarna í hnífsdal þetta elsta fólk þegar ég man fyrst
og það var alveg haldið fram sem ég var á þeirri skoðun þangað til ég kom hingað suður
að það væri ábyggilegt og ég hugsa að flestir þarna fyrir vestan telji það öruggan sannleik að
þessi foss hann sést langar leiðir hann sést þvert yfir djúpið og alla leið yfir í hnífsdal til dæmis
ég taldi það alveg öruggst að þetta væri rétt að möngu hefði verið drekkt þarna í þessum fossi
okkur var sagt þetta í æsku og tókum þetta fyrir góðan og gildan sannleika
gengið þarna fleiri
tugi eða hundruð ára en alltaf um þessa möngu
eitthvað er nú í þjóðsögunum um þetta en það kann að vera að það sé ekki sagt að
henni hafi verið drekkt þarna en fólkið trúði nú þessu þarna á vestfjörðunum
annars finnst mér það einkennilegt með alla þessa galdratrú að
almenningur eða almúginn virðist algjörlega hafa fylgt þessu og trúað þessu
og tekið það fyrir góðan og gildan og öruggan sannleika
alla þessa galdra
voru nokkrir menn þarna var nokkurt fólk þarna í hnífsdal
þegar þú varst að alast upp sem
trúði á illt augnaráð eða ef
verða andheitir sem kallað var
ekki heyrði ég það
þetta eins og danskurinn nefnir onde öjne
nei ég heyrði það nú ekki
þó var nú talað um oft svona að
vera illeygur og þessháttar jú
maður heyrði það nú
og bæri þennan svip og svo framvegis en
þetta eins og danskurinn talar nú um onde
gæti verið galdrar sem því fylgdu
en þessu hafa þeir nú trúað á sautjándu öldinni við sjáum nú hvað presturinn
þessi jón magnússon segir
við vorum að tala þarna áðan um einhverja sögu sem þú ætlaðir að segja
voru nokkrir draugar í hnífsdal nei ekki get ég nú
heyrðu hvaða gísla áttu við
nei það var nú eiginlega ekki
þó trúði það nú á eitthvað svona að það það væri til eitthvað
skipstöpum eða slíku
ég skal segja þér lítilræði
nú að minnast á þetta þú hefir nú heyrt sagt um það sem að
kom fyrir nítján hundruð og tíu átjánda febrúar hjá okkur
þá var ég nú orðin kennari barnakennari þarna í hnífsdal
það hafði verið mikil fannkoma
eina eða tvær vikur mikil ofankoma af snjó
og festi talsvert í fjöllum
fönnina
sautjánda til átjánda febrúar
eitthvað um hálf níu en vanalega vorum
og ég fór ofaneftir með honum föður mínum hann ætlaði að afgreiða mann sem ætlaði út í bolungarvík
hans snærum þarna
en pabbi segir svona við hann blessaður gáðu nú að þér
nú er þó snjóflóða hætt
fresta því að fara óshlíðina núna því að
ég held að geti fallið niður snjóflóð
hann er að fara niður stigan þarna
sem hann var að afgreiða þessa útgerðamenn sína
þá heyrum við eins og dynk
og þá var það snjóflóð sem var að falla þarna
og þegar við komum þarna fram að glugganum á þessu húsi
þá sjáum við að það eru eitthvað þrír menn
í fjörunni fyrir neðan
en það var svo mikill snjór að það var erfitt að fara afþví að þeir mokuðu þá ekki það var bara slóð og hún var
erfið að fara hana ef það var um fjöru fóru þeir bara fyrir neðan gengu á sandinum
og við sjáum það að þessir menn þeir hverfa
þetta var lárus nokkur auðunsson
hann hafði staldrað við til að tala við mann sem að hét sigurður sveinsson
sveinsson
en sigurður sveinsson hann átti heima í búð
og hann var að fylgja börnum
í skólann eitthvað tveimur eða þremur og eitt af
barn þessa lárusar auðunssonar
en þegar hann mætir lárusi
þá fer hann eitthvað að rabba við hann en hefðu þeir nú
ekki talast við þá hefðu þeir líklega báðir sloppið við snjóskriðuna
en þeir fórust nú þarna og þessi börn líka með þeim
svo man ég að það var
einhverntíma fyrir ekki mjög mörgum árum ætli það
sjö til átta árum þá var ég
staddur niður á þjóðskjalasafni
og þar var líka vilmundur okkar hér
fyrverandi landlæknir
og björn karel
sem margir kannast nú við doktor björn
karel og þeir voru að ræða saman vilmundur og hann
um drauma og fyrirburði og þessháttar
og man ég að birni karel fórust orð eitthvað á þá leið að
það virtist nú ósköp auðvelt að skera úr því
hvernig stæði á draumum eða þessháttar
yfirleitt væri það það sem að kæmi fram við menn mum í vökunni
og svo dreymdi þá á eftir eftir því sem að þeir
hefðu þá haft
að starfa
eða eða komið fram við þá
þegar þeir eru nú búnir að ræða þarna og björn er farinn inn
starfs þá
segi ég svona við vilmund
við höfum nú þekkst svo lengi vilmundur og ég
veit að
því sem ég ætla nú að segja þér
þykist vita að þú trúir því að ég sé ekki að segja það þannig að
skálda það eða segja það öðruvísi en það hafi verið
nei ekki trúi ég þér til þess
hann var að minnast á þetta hann björn karel áðan gagnvart draumum
segja þér einn draum
já þú skalt gera það segir vilmundur
þetta var nóttina sem að snjóflóðið féll í hnífsdal
átjánda febrúar nítján hundruð og tíu já alveg rétt segir vilmundur já nú hvernig var það
það var þannig að mig dreymir
ja ég held rétt áður en ég vakna um morguninn mig dreymir að ég kem út fyrir húsið okkar sem stendur nú þarna uppi
heimabæ í hnífsdal og verður reikað út fyrir húsið
eins og þú manst þá er þarna svæði
nokkuð breitt svæði frá húsinu okkar og út að húsunum þeirra páls pálssonar og þeirra þarna fyrir
húsið okkar
ég man það segir vilmundur
en hvað heldur þú að ég sjái þarna á svæðinu
fjölmargar líkkistur standandi þarna á svæðinu
já skrítið var það
vilmundur já þær voru bæði smáar og stórar allar dökkvar
á litinn eða svartar
taldi þær nú ekki en mér virtist að þær myndu aldrei vera færri en tuttugu
en svo þótti mér
þarna nálægt
og ég segi við þá hvað til hvers eru þessar kistur
afhverju standa þessar kistur hér
líkkistur hér
og þá er mér svarað
og þær voru nú settar niður hérna þær eru að bíða eftir að hann séra guðmundur komi til að syngja yfir þeim
nú mér skildist að það ætti helst að vera séra guðmundur í gufudal hann var þá kominn til ísafjarðar
var þá uppgjafa prestur þarna á ísafirði ef ég man
já en svo vaknaði ég að ég hélt litlu seinna og fór á fætur en
þetta snjóflóð féll þarna
eins og ég sagði og það var eitthvað um tuttugu manns
tuttugu eða tuttugu og eitt sem að fórust þarna
og ég man að ég segi við vilmund
ja hvað segja um svona af hverju þarf mig endilega að dreyma þessar svörtu kistur þarna
það fórst nú fólk þarna frá honum páli og þarna stóðu kisturnar
vestan við húsið hans páls afhverju dreymir mig endilega þessar kistur
það ekki eins og að atburðirnir liggi í loftinu og maður grípi þetta þegar það þegar það er að fara hjá
já eins og það liggi í loftinu segiir vilmundur
ekki gott að segja um það
þarna fékkstu nú eitt
um þessa viðburði
urðu aldrei slys þarna í óshlíðinni
jú fyrir kom það
sagt hér
þegar að það var nokkuð sem þeir nefndu sterka rommið
þeir fengu stundum fengu stundum
romm sem var talið allsterkt
ekki veit ég nú hvort það hefir verið af því en en það var maður á leiðinni
frá ísafirði til
sjóróðra út í bolungarvík ég held átján hundruð og níutíu og eitthvað
og hvarf á hlíðinni
og það vissi enginn hvernig þetta hefði atvikast
og ég man að skúli thoroddsen
skrifaði
um þetta þá í þjóðviljanum um hvarf á þessum manni
og hann taldi að það var
það var ófæra þarna á leiðinni fyrst frá hnífsdal út í seljadal
sem að kallað var pallurinn
sagði að það væri þessi pallur sem gerði það
að fólk færi svona það var álitið að
þeir myndu ekki komast yfir þennan pall ef að sleipt væri eða frost
og hrapa í sjóinn
svo var fenginn
sunnan úr reykjavík til þess að
að höggva pallinn þeir voru ekki byrjaðir að sprengja þá það þekktist ekki hér
sprengja svona kletta eða höggva holur
í klettana og sprengja ég held að hann hafi heitið lúðvík alexíusson þessi maður
eða alexíusson var hann sem kom sunnan að og
og fór að sprengja en lækkaði töluvert
maðurinn fannst ekki allan veturinn og ég held að hafi verið komið
þá var það í gili þarna á leiðinni milli seljadals og hnífsdals það hafði
auðvitað fyllt með snjó strax um haustið og aldrei leyst úr því
en vegurinn þarna mjög tæpur ef farinn
efri leiðin
en oft fóru þeir þessa neðri leið þá urðu þeir að fara yfir pallinn og svo fjörur út eftir
þessi maður hafði farið efri leiðina
þar sem að var svo afar mjó gatan og ef hálka var þá gátu þeir hrokkið
en hann hafði verið með poka
bundinn í bak og fyrir
hefur vegna hálkunnar hrokkið
fram úr götunni ofan í gilið þetta snjór í gilinu
pokinn stungist fram yfir höfuðið höfuðið farið á undan á hallann
og setið bara fastur í gilinu
og þannig lá hann með ummerkjum
ég var að nefna leiðina þarna
frá hnífsdal og út í seljadal það er líklega fjórði partur af leiðinni
frá hnífsdal til bolungarvíkur út í seljadalinn
seljadalurinn
mun hafa verið kölluð í róm
því að jón indíafari hann segir
að þegar að sextán hundruð og átján má ég segja að það var
þá réri þá réri hann segir hann til fiskjar úr veiðistöð sem hét í róm
róm
en það var víst þessi seljadalur
og þarna í seljadal í fjörunni er standklettur
sem kallaður er páfinn
páfinn í róm
eins veit ég um mið þarna fram í dalnum sem kölluð eru rómshögg
mér dettur í hug í sambandi við þetta
að einhverntíma var ég að lesa þessa bók
eftir jón gamla indíafara þar sem hann er að segja frá þegar
kom til indlands og eins og við vitum þá skráði hann heila sögu af sínum ferðum
þar stendur einhvursstaðar þarna þegar hann kemur til indlands þá komu þeir þar sem að voru
ávextir töluvert af ávöxtum
sérkennilegir ávextir segir hann og þeir voru í laginu eins og kýtur
þetta skiljum við vestfirðingarnir við sjáum nú til þetta er líklega um sextán hundruð tuttugu og fimm síðan eru hvað
þrjú hundruð og fjörutíu ár við nefnum það ennþá kýtur þarna á vestfjörðum eða kýtu það er er gotan í
ég man eftir þarna á vestfjörðunum annað en kýta og kýtur
mátti svo þetta hefir verið í fullu gildi árið sextán hundruð og tuttugu þegar jón var þarna á ferðinni
en ávöxturinn þessi sem hann talar um
sem nú er nefnt bananas
það er alveg svona í laginu eins og gotan já
já af hverju er nokkur saga um það hversvegna þetta er kallað róm og páfi
nei ekkert hefi ég nú heyrt neitt um það svo er einn klettur þarna
sem að nefndur er
nál
nú minnst á þetta bæði við doktor jakob og fleiri menn sem hafa fengist við þetta
mál okkar íslenskuna
og þeir voru nú að minnast á
en þessi klettur þarna í fjörunni hann er örskammt frá frá þessum kletti sem ég nefndi áðan
og var nefndur páfinn
en þetta er stór klettur eins og stærstu blokkirnar hérna ekki svo hár samt
en nafnið nál
það er ekki gott að leysa úr því
heyrðirðu nokkurntíma sögur af draug sem kallaður var mópeys
jú heyrt hef ég það
ég get nú nefnt ofurlítið í sambandi við það
að þarna var hjá okkur
gamall maður
sem að var kominn af
ekki þó sonur hans
heldur eitthvað þriðji liður frá arnóri í vatnsfirði
hann hét jón arnórsson
hafði verið nokkuð lengi bóndi á höfðaströnd í jökulfjörðum
svo ég segi nú allann sannleikann eftir því sem ég veit best sannast og réttast
var nú gamli maðurinn giftur áður
hann jón arnórsson hafði misst konuna sína
en svo lék
að kvænast aftur konu ég held af sömu ætt
eða jafnvel systur fyrri konunnar en ekki vil ég fullyrða það samt að ég fari rétt með
en það gekk víst erfiðlega hún var víst töluvert yngri en hann sú kona
svo frétti hann á endanum að nú væri
kona þessi orðin þessi orðin föstnuð
hreppstjóranum þeirra og það var eins og gengur
þá varð hann eitthvað leiður með sjálfum sér
bjó víst til vísu
og mér er sagt að hún hafi hljóðað þannig
eins er hann í öllu séður oddviti vor kær
séður oddviti vor kær
kristjönu mópeys meður málmarunnur fær.
já það gengur svona
þá hefur hann þóst vita eitthvað um mópeys
en ekki kann ég nú að greina frekar um
hann einhverntíma heyrði ég nú að hann hefði komist í bát þú hefir
heyrt það hefirðu heyrt það er langt síðan
nei nei ég sá þetta einhverntíman það var held ég skrifað um það
það var mikið
en hver sagði þér af þessum jóni arnórssyni
á seinni árum sínum
að á fyrri
sínum ég held jafnvel áður en hann gerðist bóndi þarna á höfðaströnd í jökulfjörðunum
þá hefði hann átt heima þarna í hnífsdal
hnífsdal og einmitt þarna uppfrá þar sem við vorum nú í neðri hnífsdal eða heimabæ
hann sagðist hafa nú undanfarið þá hafa róið í kálfadal það er þarna á óshlíðinni
verið á bát
það var huldustúlka sem hét álfheiður og hún festi ást á á syni bóndans í nágrenninu og þá var það að
einhvur álög eða ég man nú ekki hvurnin að ef hún færi
og gæti hlýtt á messu þegar biskupinn kæmi sem var væntanlegur til að vísitera að þá gæti hún verið í mannheimum og átt
son bóndans og elskað hann og eignast ódauðlega sál og ég veit ekki hvað meira og meira
og svo en fólkið hennar það vildi ekki missa hana
og svo gekk hún svo gekk hún á kirkjugólf sko þegar að biskupinn var að messa en þá fannst henni alltaf að það væri eins og
eins og einhver bruni í fótunum á sér hún var alltaf að tvístíga og átti svo bágt með að vera kyrr
en svo svo var hún á leiðinni út og þá fór biskupinn frá altarinu og sótti hana
og leidda hana inn á kirkjubekk og þá
gat hún hlýtt messuna og svo eignaðist hún son bónda og þetta fór allt vel þetta er efnið í í hérna
í þessu kvæði en ég get ekki munað nema bara viðlagið
viðlagið kristín ég held að það sé svona rétt
álfheiður gekk á kirkjugólf og messuna á hlýddi
ég held að það sé sisvona
þú manst ekki hvernig lagið var við þetta viðlag neei ég get ekki verið viss um það
þetta kvæði fór með kona sem anna hét og var ættuð innan úr dölum ég var hjá henni einu sinni vann
hjá henni um hausttíma í slátri og öðru þvílíku hún sagði mér ýmislegt gamalt