tiro-is/ismus huggingface dataset:
ja gæti verið að það væri í sléttaleitisklettum
skammt austan við já eða skammt austan við markargilið
þar þar mun vera ein einhyrndarsvelti alveg
en í það er ekkert sérstakt
utan það að
bóndi einn á breiðabólstað held ég hann hafi verið ég man nú ekki vel hvað hann hét hvort hann hét gísli
var sá sem kallaður var gamli gísli
gott ef ekki var
er að eiga jú við kindur þarna og
hann það endar með því
en þó ekki væri nú hátt niður í það þá þótti nú víst betra að vera í bandi
fara í bandi niður í sveltið og þó einkum til að komast upp úr því aftur
honum gekk sem sagt vel að komast bandlausum niður
en svo þegar að því kemur að ætla að fara upp þá versnaði nú í því
hann situr þarna svo
allan daginn eða já allan daginn og
bíður eftir að komast í kallfæri við einhvern sem færi veginn því það var nú ekkert langt niður á veg þarna
úr sveltinu
og fólk var að hann sá fólk var að fara þarna um veginn þennan dag
en það dugar ekki til hann nær ekki sambandi við neinn mann þarna
og svo er komið þarna alveg fast að kvöldi og hann
og í vandræðum sínum þá tekur hann það til bragðs að henda sér fram af fluginu
en neðan við var
við flugið niðri í skriðunni þar var f þar mun hafa verið snjófönn svo hann lenti í snjóföninu
en þetta þótti afrek nokkuð af kallinum að
að gera þetta að henda sér þarna fram af
í mi segir í mig segir ja mig minnir að sagt
hafi verið að
bundið sig allan fast saman í kút
þegar hann velti sér fram af áður en hann velti sér fram af
þetta er nú það eina sem ég get sagt
verið kennt við einhyrnda rollu
svo langaði mig til þess að
spyrja þig hvort þú myndir nokkuð um steingrím á gerði
það man ég nú mjög óljóst eftir
óljóst eftir því sem af honum var sagt
þótti f göngumaður mikill
fór mikið í fjallgöngur og virtist hafa haft ga mjög gaman af því að fara slíkar ferðir
hann fór oft í hvannadal
þá inn úr klukkugili
en klukkugil er mikið gil sem gljúfur
sem að er framan við hvannadal tengir eiginlega hvannadal
saman við steinasandinn
úr og í
í klukkugili er áin
hérna kaldakvísl
eða dalsá eins og hún er kölluð fyrst i meðan hún rennur fram í gljúfrið
út úr gl gljúfrinu þá er hún orðin kaldakvísl
og s sannarlega er hún köld mjög þetta er samansafn af
kaldavatnslindum
og stundum er einhver vottur af
af jökulmor í henni
en það er nú en kuldi hennar stafar nú ekki af því held ég
heldur fyrst og fremst af kaldavermslulindunum sem að hún er til orðin úr
hann fór já einu sinni ætlaði hann að
inn úr klukkugili og alla leið inn í hvannadal
leiðinni varð fyrir honum foss
hár hár kletturinn sem fossinn kom niður úr niður af að hann komst ekki
upp hann komst ekki upp fossinn upp með fossinum
og varð að snúa þarna frá og hætta við
að fara í hvannadal með þessu móti
annars hefði það getað
verið talsverður tímasparnaður hefði það mátt takast að fara þarna upp
því að annars
því að fa farið var í hvannadal venjulega
að fara nokkuð hátt upp
sem sagt upp upp á gljúfurbarminum alveg og það var nokkuð mikið mikil
hann reyndi líka ýmsar leiðir
hér í klettum breiðabólstaðaklettum
og tók upp á því að finna nýjar
nýjar leiðir í
í klettunum fann leiðir sem ekki höfðu verið farnar áður höfðu þótt ófærar
eitt sinn heyrði eða ég hafði heyrt það að
hann hefði snúið frá
le einni leið sem hann ætlaði sér að komast hér upp upp beint beint hér upp klettana bara
og komast upp í sléttabotn sem svo heitir en
tókst ekki vel fyrir
hann hætti við sneri aftur taldi hana ófæra
og það liðu
langir tímar frá því
að steingrímur gafst upp við að komast upp í sléttabotn héðan að neðan
og þar til við
seinni tíma menn hér á breiðabólstaðabæjum
fórum nú fórum nú samt þessa leið árið nítján hundruð og fjörutíu
við fórum reyndar
ekki alveg
eins að eins og eins og steingrímur hafði ætlað sér hann ætlaði að fara hér upp að neðan
en við komum niður
niður að ofan
og gekk ágætlega og var svo oft farin þessi leið síðar
hefur verið farin fram á þennan dag þe þegar að me með hefur þurft og
jafnvel hafa menn gert sér leik að þessu að fara svona
þetta í tilraunaskyni án þess að hafa eiga nokkurt sérstakt erindi með því
þetta þetta var jú nítján hundruð og fjörutíu vorið nítj
nei haustið nítján hundruð og fjörutíu
en um vorið nítján hundruð og fjörutíu
þá lögðum við í aðra leið
niður af fjallsegginni hérna og niður að niður að bæjum
og það var að fara niður úr svonefndri gerðisskoru
ekki höfðum við heyrt þess getið að steingrímur hefði nokkurn tíma farið þá leið
og það hafði aldrei spurst
neinar sagnir um það að nei að þessi leið
hefði verið farin fyrr en áttunda júní nítján hundruð og fjörutíu vorið nítján fjörutíu þá
fórum við
þessa leið nið niður gerðisskoru
það var dálítið einkennilegt m við það að
úr svelti
eða ætluðum að taka kind úr svelti rétt neðan við sléttabotn það var ær sem að
pabbi átti en hún var geld ekki með lambi
við misstum hana nú niður svo
hún í staðinn fyrir að við gætum handsamað hana í sveltinu þá stökk hún nú niður og það var nú allt í lagi hún fór svo bara
sjálf heim eða eitthvað í áttina heim á leið
snerum
ætluðum nú og fórum upp aftur upp í sléttabotn og upp á egg upp á eggjarnar
og til þess að stytta okkur nú leið heim þá ákváðum við að reyna að komast niður úr svonefndri gerðisskoru sem er rétt
liggur niður rétt vestan við gerðistindinn og niður í skriður en á meðan
á leiðinni upp og erum í sléttabotni
þá förum við að heyra dynki mikla
og og það varð og við ræddum um það hvað hvað þetta væri
nú þetta var nú á stríðsárunum og ými von á ýmsu
þá til sjós og lands líka meira að segja
við vorum fjórir saman og þeir félagar mínir tveir eða þrír af þeim minnsta kosti héldu því fram að þetta
þetta væru fallbyssuskot
af herskipi sem væri einhvers staðar úti hjá hrollaugseyjum
hins vegar vildi ég ekki halda að það
heldur að þetta væru bara þrumur og eldingar
en af því að það var nú glaða sólskin og hvergi skýhnoðri á á lofti
þá þótti það nú heldur ótrúleg li tilgáta hjá mér að þetta væru
að þetta væru þrumur og eldingar
þetsu þetsu heldur þet þessu linnir
en e fer alltaf að færa sig alltaf að færast í aukana eftir því sem við komum hærra upp
og þegar að við erum komnir upp úr sléttabotni
þá var þetta orðið svo m mikill hávaði og
að það er eiginlega ekkert hlé á þetta bara alltaf stanslausar
drunur en við fö lögg
leggjum nú í að fara niður í gerðisskoruna fyrir það og
það gekk nú bara v þá re það gekk það gekk vel og þá reyndu reyndist
enginn vandi fara hana niður
við komum niður í niður í skriður svo niður úr skorunni og niður í skriður
þá var þetta nú orðið svo þá voru komin skýbólstur yfir yfir hérna öræfajökulinn
sýnilegt að það er að gera skúr
þetta reyndust svo náttúrulega vera þrumur og eldingar
við fórum fljótlega eftir
niður í brekkur hér að
sjá eldingarnar
og svo jafnvel k þegar við komum heim þá kom heljarmikil kornéljas skumpa
og síðan re regn rigning en það stóð nú
nú hvo ekki lengi yfir þessi úrkoma
en þa en þrumuveðrið það var eins og það gengi hér austur með með hafinu austur með fjörunni og austur með hafi
og færðist alltaf austar og austar
en það var alveg óvenju mikill
og það var óvenju mikið þrumuveður svoleiðis að ég minnist ekki
annars eins hvorki fyrr eða síðar og þá síst af öllu í glaða sólskini
eins og eins og eins og
var eins og veðrið var þegar byrjaði
nú þetta er nú þetta er nú
sm leiðslufrásögn af leið okk af ferð okkar í niður í gerð niður í gerðisskoruna
en þá leið heyrði ég aldrei
talað um að steingrímur á gerði hefði farið þó hann hefði farið margar torfærar leiðir
svo við töldum við hefðum þarna skotið honum ref fyrir rass með því að fara þessa leið
síðan hafa ýmsir lagt það í vana sinn að fara þarna upp
fyrst og fremst bara sér til gamans eða geta sagt frá því að þeir hefðu gengið á tindinn
gerðistindinn
auðvitað er hægt að komast á gerðistindinn líka norðan frá á mjög auðveldan hátt
jæja þetta er nú um hann steingrím að segja
ég bara minnist ekki að ég hafi
svo var ég
langaði mig til að spyrja þig um um hérna
benedikt og kristínu
það hafi verið erlendsson já benedi benedikt erlendsson en eins og suðursveitungar á þeim árum
þá hét hann benedikt ellend ellindsson
sögðu suðursveitungar þá
man nú ekki mikið eftir að segja frá honum auðvitað heyrði ég ýmsar sagnir af honum
en ég veit nú að pabbi hefur verið búinn að segja þér það
glöggt um það hvað hvað það hefði svo
get nú é ég þykist nú ekki geta bætt neitt
bætt neinu við það og síður en svo náð því öllu
þetta var gerðist nú allt fyrir mitt minni en hins vegar
faðir minn s að einhverju leyti samtíma með þeim feðgum
já ég vil nú segja kristni syni hans já það var
ég held það hafi verið já
en ég man nú ekki hvað kona
benedikts hét
sem hefur þá verið dáin
löngu fyrir þennan tíma
átt hérna átt pálma fyrir son já
benedikt átti pálma f held ég mér sé óhætt að fullyrða fyrir son
eftir pálma man ég nú aðeins hann var nú orðinn gamall maður
maður þá og ég lítill stráklingur
og pálmi var einn af þeim mönnum sem ég var hræddur við
vildi ekki ég vildi til dæmis ekki koma í í baðst inn í baðstofu ef pálmi
sat fyrir
á rúmi ekki veit ég af hverju það var nú að ég
en það var nú tilfellið að ég var smá hræddur við
við ýmsa eldri menn á mínum barnsárum
og man ég þá sérstaklega eftir pálma þessum sem ekki var nú nema einu sinni á ferð hinga og kom hér við þe á leið
sinni á milli einu sinni á ferð altsvo sem ég man eftir
annar sem að ég var hræddur það var eyjólfur heitinn á reynivöllum
ég mun hafa verið að segja frá honum um
ég var hræddur við hann líka
og í þriðja lagi var ég svo hræddur við bónda einn í öræfum
sem jón hét og var árnason bjó á hnappavöllum
ég bar mjög mikinn ótta í brjósti að nálgast hann og fór sem sagt ekki
inn á meðan að hann var
a á ferli hér innan há húss
jæja hann pálmi já
hann var einfættur hann hafði annar annar fóturinn var tekinn af
um ökklann ég held hann hafi held hann hafi kalið svo
að varð að taka fótinn af
en allir þessir þrír menn sem ég óttaðist mjög höfðu það sameiginlegt að þeir voru með skegg
og ég er að halda kannski að það hafi verið þess vegna sem ég var hræddur við þá
hins vegar var ég þó alvanur
skeggkörlum
í mínu í minni æsku afi þo var var með alskegg
og þórarinn bróðir hans hann var með alskegg
þórarinn sem var þá bóndi á breiðabólstað og hans bóndi á gerði hann var líka með alskegg
svo að það þurfti auðvitað ekki til
ég væri hræddur við alla skeggkarla
en gengu ekki dálitlar sögur af sigurði á kálfafelli
jú jú það gengu nú miklar sögur af honum ýmsar gamansögur gamansamar sögur
hann hét gamli hann var kallaður gamli sigurður hann var einn af þessum gömlu
þó hann væri nú ekki formaður samt en hann var oddviti
þótti standa sig vel í því starfi jafnvel þó
þó að hann væri
nú ekki skrifandi
og gæ og skrifaði þess vegna ekkert hjá sér
en hann mundi allt hann þurfti ekki að skrifa
nú þórbergur hann hefur nú tekið saman allmikinn pistil um hann
minnir mig vera
þú hlýtur að hafa heyrt eitthvað um þetta eftir föður þínum
jú ég heyrði það nú eitthvað svona eitthvað heyrði ég nú það en
aðallega er það nú líka en al aðallega er það nú sem að
sem þórbergur tók saman um um sigurð
og og víða kemur fram í
í frásögnum þórbergs
mér nú ekki að betrumbæta
hans frásagnir af af sigurði nei já eða bæta yfirleitt neinu við
átt ég átti mikla samleið lengri tíma
með þórhalli bónda á breiðabólstað
og þórhallur var fæddur og uppalinn
á kálfafelli í nábýli við við sigurð
og það einkenndi nú þórhall
kunni margar sa sögur og
gat jafnvel gert
svona lítt
líkt merkilega s lítt merkilega sögu að ansi
rösklegri frásögn og skemmtilegri
taldi þórhallur að
gamli sigurður hefði
margt sem að hann óttaðist þar s umfram aðra aðra menn
til dæmis var hann
sjósóknari mikill áhugamaður um sjósókn
ekki af því en ekki að því skapi kjarkaður
sannindi fyrir því hvað hann gat verið kjarklítill sigurður sagði þórhallur mér það að
eitt sinn hefðu þeir verið úti í
úti í úti í fjöru
og búa sig til róðurs á kálfafellsskipinu svan
að sigurður gamli átti í og reri á
og þá var það einmitt
svona hlaupaformaður
á þessu á ski á svan þen þennan dag
sjór var frekar vondur
en svo þegar að kemur að ýta skipinu frá landi
þá verður sigurður hræddur
með gamla birni formanninum
þá verður sigurður svo hræddur að hann grípur í gamla björn
svoleiðis að hann missir af skipinu og þeir báðir og þeir standa eftir í fjörunni
þegar að skipið fer frá
skipið fer heldur bara sitt strik út á mið án þess að skipta sér nokkuð af körlunum í landi
þeir sjá það sigurður gamli og björn gamli
að draga fyri óðan handóðan fisk þarna á á skipinu
tiltölulega skammt frá landi
og það þykir nú
gamla birni heldur aumt að sjá hann væri nú víst væri nú standa nú eftir í landi
og fer að veifa vill fara að veifa þeim að þeir komi í land að sækja þá
en sigurður gamli ræðst þá á björn og
og hrindir honum og segir honum að hætta þessu
nóg illt búinn að gera þó hann
fari nú ekki
úr úr fiskdrætt úr fiskidrættinum
gamli björn lætur sér segjast og þeir fara svo inn
vandræðum sínum að tína síli á fjörunni
og tíndu eitthvað af sílum
nú að gera hva ætlarðu nú að gera altsvo formaðurinn
honum var þá sagt það að það væri nú komið að landi
og ætti að fara að seila út fiskinum og hann
marglofaði þá guð fyrir björgunina því veðrið
komist þetta af
þrátt fyrir
svona tvísýnt veður
svo er nú
já þetta hafa verið sögur sem að þórhallur hefur sagt þér þetta eru sö þetta sem þórhallur sagði mér já já
já hann hafði gaman af að segja sögur mjög gaman af og gaman að hlusta á hann líka
var kannski ekki alltaf að
ganga úr skugga um að þetta væri nú allt saman sannleikur sem hann sagði en fyrst og fremst að þetta gæti þó farið vel
í munni sagan
að finna þarna nokkra ka fengum þarna tvo gamla menn í viðbót
si gamla sigurð gamla björn jafnvel bj ja björn var nú fundinn áður reyndar
ein var sú íþrótt sem að gamli sigurður hafði umfram flesta aðra að hann var mjög góður á
á hjarni það er að segja á harðfenni í fjöllum
vegleysur miklar þó að öðrum þó
öðrum sýndist ófært þá dreif hann sig í að fara kannski á hjarni
og þá hafði hann þá aðferð að hann settist klofvega á á stöngina fi og sneri lét snúa niður
og renndi sér svoleiðis
næstum því á hvað sem fyrir var
og gat og gat þannig komist leiðar sinnar þó öðrum þætti ófært
ýmsar sagnir minnir mig nú að þórhallur segja mér frá því
nú er ég orðinn lens ég man nú ekki eftir
já við vorum að
þarna um mennina á ísnum já já
látum þá nú liggja milli hluta núna en ég man eftir öðrum viðburði
sem komið hefur fyrir á lífsleið minni sem
ég hef ekk aldrei getað fundið botn í hvern hvers eðlis var
og það var þegar við
afi heitinn fórum kvöld eitt út í hesthús hesthús sem var hérna á
á hlaðinu
og í voru tvö trippi
og þetta var á góunni snemma á góu
pabbi var ekki heima
ég held hann hafi verið
ja fyrsta menningarmótinu sem að haldið var hér í
í austur skaftafellssýslu
eða þetta var kannski eins konar
inngangur að menningarfélaginu og menningarmótunum
hann var sem sagt austur í nesjum á á mannamóti sem að
ja eins konar formáli
að menningarmótunum sem voru
stórviðburður
árlegur stórviðburður
suðursveit í allmörg ár eftir þetta
en afi heitinn
hafði það til siðs eða þá einhver hér á bænum að fara út í hesthús á kvöldin
og vitja um trippin þau voru það hafði verið þau voru bundin á haus á hérna
kvöldin þegar þau voru látin inn það er að segja smeygt
á þeim og þannig höfð meðan þau voru að éta
kvöldgjöfina
síðan var skroppið út til þeirra og og þessum böndum svipt af hálsinum á þeim
þegar haldið haldið var að þa þau væru búin að éta
nú biður afi minn afi minn þórður mig um að koma með sér út í út í hérna
hesthús
því hann ætlaði að fara að smeygja bönd hálsböndunum fram af trippunum
þetta er svona um tíuleytið um kvöldið
og það var gott veður
ekki tunglskin samt en
en allbjartur í lofti logn og
og s stilla
þegar við höfum farið
þegar að við vorum búnir að fara út í húsið út í hesthúsið og hann búinn að taka
böndin af trippunum þá komum við aftur i inn stönsum aðeins
hér utan við dyrnar
en þá heyrum við
undirgang mikinn hér niðri á túni austur hjá gerði
sem er næsti bær hér austan við svona
hann hefur nú verið þá svona um tvö hundruð metra í burtu
styttri nú því síðar hefur hann nú verið færður mi mikið í á áttina hingað svo að nú er það ekki nema
það eru kannski röskir hundrað metrar á milli bæjanna
en þá heyrum við þennan hávaða já
það er eins og það sé komið ríðandi á
ha hestar einn eða fleiri á harðastökki í áttina hér að bænum
og það voru tveir hundar þá hérna á hala
hétu kópur
fyrirferðarmiklir á alla vegu
geltu oft mjög svo frekjulega
og þeir koma þarna hlaupandi í í þennan í
í þessa umferð hver svo sem hún nú var
með gelti miklu
ólátum
við sáum hundana vel
en ekkert meira og við sáum ekkert að hverju þeir voru að gelta
en sáum hvað þeir ge að þeir geltu mjög kappsamlega
hér neðan framan við stéttina var kartöflugarður það var hlaðið í kringum hann
svona mittishár torfgarður
og þeir koma hundarnir
hlaupa upp á garðinn að austan og hlaupa hann vestur svo og gelta og gelta
en þetta sem á ferð var
það fer rétt neðan við garðinn
og hundarnir virðast alveg fylgja því
því fast
hljóðunum að dæma
og þeir halda svo áfram hér i inn og vestur
tún
og svo er það ekkert meira hverfa hverfur bara
út þegar það er komið það langt frá bænum að ekki gat heyrst lengur í þessu
þetta hef ég aldrei getað fundið út eða áttað mig á hvað það hefur get hefð já hefur getað verið
það var það bjart í í lofti og jörðu að
það átti að vera hægt að sjá vel
hafi þarna nokkuð verið á ferð við sáum hundana vel en ekkert meira
það var sn þetta þegar þetta skeði þá var eilítill snjógráði á jörðu
ekki hví ekki hvít jörð varla grá
svo hugsuðum við okkur um það morguninn eftir þegar bjart yrði orðið
þá skyldum við nú fara og vita hvort við sæjum ekki einhverjar brautir í í hérna
snjógráðanum
en þá hafði nú það skeð um nóttina það hafði snjóað s svolítið
að jörð var minnsta kosti orðin alhvít
svo að hefðu spor verið einhver í gráðanum þá
var ekki lengur hægt að finna þau
á þessum árum
var það mjög áberandi að þessir hundar tveir sem hér voru
að þeir sýndu oft ansi mikinn mikil ólæti og með gelti og
gauragangi
það hafði komið fyrir s ekki ósvipað á öðrum bæjum líka
það var eitt sinn til dæmis á aðfangadagskvöldi fólk á hala er þá að var þá að
svona tygja sig til jólahaldsins
karlmenn að raka sig og
svo voru konur að bjástra við matargerðina
og þeir sem voru að raka sig það var pabbi minn
lúðvík gestsson vinnumaður hér á hala um lengri tíma um fleiri ár
já þegar að þeir eru að raka sig þá heyra þeir hundgá mikið úti
og það var það var auðvitað í þeim kol og
skiptið sem ég man eftir honum að hann kom í svínafell
þá var það að haustlagi og hann gisti þar náttúrlega eins og hann var vanur
en það voru nú dáldil vandræði oft það að hýsa veslings karlinn og
en það var nú gert samt en svo um morguninn þá er
héla um nóttina en
en heima á túninu á dálitlum sléttum bala á bak við bæinn voru einhverjir heimflutningar af blautu heyi
morgun þá er
birtir allt upp með glaða sólskini
hjá foreldrum mínum þá var benedikt föður bróðir minn sem að seinna varð bóndi á
tókastöðum í eiðaþinghá hann er dáinn fyrir æðilöngu
kemur til guðmundar þá er hann svona eins og hálfnaður úr skálinni það var skyrhræringur í skálinni
var kominn svona hálfnaður í skálinni
þá var benedikt að tala um það við hann að hann að hann skuli koma breiða með sér þetta hey
en honum varð nú ekki vel við það ef átti að fara að láta hann gera eitt hvað hann tekur því illa mjög illa en en
benedikt af einhverri bölvaðri stríðni þá heldur hann áfram að nudda við karlinn
og hættir ekki fyrr en hann er búinn að að hafa hann út segir honum að hann geti klárað úr skálinni þegar hann sé búinn
svo fara þeir að breiða heyið og ég heyrði það að það söng alltaf í
svo þegar þeir voru búnir að breiða heyið þá kemur guðmundur
og móðir hún hún
er nú með skálina og segir honum að nú skuli hann klára úr skálinni
en hann var þá orðinn svo vondur að hann vildi ekki líta við skálinni tók pokann sinn og og og prik
labbaði af stað
og og skammaðist svo lengi sem ég heyrði til hans
þá fór hann út með fjalli út í dalinn
og ég varð aldrei var við það og ég er viss um að þetta hefur verið hreint einstakt a guðmundur gengi frá
skálinni án þess að klára
hvorki þar
var orðinn svo vondur og ég sárvorkenndi aumingja kallinum mér ég vissi það nefnilega
hann mundi taka þetta nokkuð nærri sér
þó svona færi
bæta svolitlu við
önnu erlendsdóttur já já hún var förukona hér á héraðinu og gekk um
í fjölda ára
hún átti sveit í
hlíð jökulsárhlíð og þangað fór hún aldrei hún vildi ekki eiga það
að nokkru móti á hættu því að hún var hrædd um að hún yrði þá stöðvuð eitthvað og fór þangað aldrei en hún
gekk ákaflega hś mikið hér um um austurhluta héraðsins
já og jafnvel tunguna líka og fellin
mér er dáldið minnisstætt í síðasta skiptið sem að
var á ferð eða sem ég varð var við hana á ferð þá var ég á ketillsstöðum á völlum það var komið fram á
haust
og orðin frosin jörð en
kerling hún var nú farin að verða þá svona dálítið
völt á fótum en þó hélt hún nú áfram svona uppteknum hætti að
að fara á milli að hún var með
kollótt prik það var svona hálft hrífuskaft hún var með kollótt prik í hendinni og fór að tala um það við mig
ég var nú strákur að
þetta væri sér svo óþægilegt að hafa þetta kollótta prik svo ég
tók nú við prikinu og smíðaði á það bæði húna
setti svona
hafði það svona hæfilega langt smíðaði á það húna og setti svo auk þess
patrónu neðan á það og
og broddnagla þar neðan í og henni þótti þetta svo óskaplega vænt um þetta
var ég látinn fylgja henni út fyrir
ána þá voru nú allar ár og lækir svona óbrúadar og
og þegar hún skildi við mig þá
þakkaði hún mér svo
svo ákaflega innilega fyrir þetta og sagðist
vita það að guð launaði mér þetta einhvern tíma
svo frétti ég það eftir að ég kom í gilsárteig að hún hefði komið í staði með þetta prik
og dásamaði það svo
fjarskalega hvað sér hefði verið þetta góður og mikill greiði
en svo upp úr þessu þá þá fer hún norður í hlíð
ég held helst að hún hafi nú verið flutt þangað og þar lifði hún í nokkuð mörg ár
og var svo ákaflega ánægð og sagðist hefði verið komin fyrir lifandi löngu þangað ef hún hefði vitað
að þar væri svona gott fólk eins og þar var og
þar lifði hún nokkur ár í
náttúr lega hárri elli og ákaflega sátt við lífið
en síðasta umgangs kona
hér á héraðinu var margrét
hún gekk hér um og það er nú bara ekki mörg
ár síðan að hún hætti eða síðan hún dó
fór á milli svona á seyðisfjörð og svoleiðis
man það nú ekki alveg upp á víst
það er langt síðan en það var dáldið spaugilega saga af því ein sem
mig langar til þess að segja þér
það var þannig að hún átti sveit í skrið dal
en þar vildi hún aldrei vera en aftur var hún hér út um eiðaþinghá
og fell og hróarstungu mikið
og var þá oft svona nokkuð nokkurn
tíma á hverjum bæ en
þeir vildu nú svona oddvitar vildu að skriðdælingar bara borguðu með henni og hún
fengi að vera
þar sem hún vildi helst vera þeir borguðu bara með henni eitthvað sanngjarnt
en þeir vildu það nú síður
í skriðdalnum og kváðust helst bara að hún yrði flutt hreppaflutning til þeirra
þá var oddviti í tungunni sveinn á hey stöðum hann er lifandi enn
á er kominn á níræðisaldur en
þetta var ágætis karl og
og vildi náttúrlega allt vel gera fyrir önnu fyrir hérna margréti ekki síður en aðra
en svo dettur nú karlinum það í hug að að flytja nú margréti heim til þeirra
og semur um það við hana bara að að hún fari með sér
uppeftir og
og maður veit nú ekki hvað þeim hefur farið á milli en en hann fór með hana bara til oddvitans
þar var þeim tekið vel og
heldur að vera á öðrum bæ sem að
og fer þangað til gistingar svo er
sveinn hann er þarna
langt fram á dag daginn eftir og ekkert ber til tíðinda en svo fer hann heim
með lausan hest náttúrlega en þegar hann kemur út á vellina
stutt hér fyrir framan egilsstaði þá nær hann margréti þá er hún þar á úteftirleið
þá tók hann hana náttúrlega upp á hestinn og reiddi hana þangað sem að hún vildi fara
hvað hún yrði stöðug
og svo urðu þeir bara náttúrlega að borga með henni bara eftir þetta
þetta er eitthvert það sniðugasta bragð sem ég veit til að nokkur oddviti hafi gert
nú ýmsum datt það nú í hug að þetta hefði allt saman verið skipulagt á milli þeirra
þeirra áður
var þetta já já
þetta hefur náttúrlega farið yfir sveitina
já já já já menn höfðu ákaflega gaman af þessu og og var
þetta þótti alveg sérstaklega sniðugt hjá verið farinn að þú hefur verið farinn að
búa í gilsárteigi þegar þetta var
löngu löngu
hún kom oft til mín þessi gamla kona
einu sinni þá
á vetur jæja
að minnsta kosti komið fram á blá haust
og þá var hún á leiðinni út í hjaltastaðaþinghá
en varð dagþrota það er nefnilega löng bæjarleið frá eiðum og út í hleinagarð og
hún varð eiginlega dagþrota