tiro-is/ismus huggingface dataset:
fyrir heimilið því að kristín hún hafði bústjórnina
því að ingunn kona eyjólfs hún er þá enn lifandi
en þá farin það að heilsu að hún var hætt að gefa sig við
öllum húsfreyjustörfum
það hefur líklega verið svona líklega nítján hundruð og sjö
átta sex sjö átta þá kaupir stefán
part úr kálfafellinu
og þann part nytjuðu þeir
það er að segja þeir það sem að heyskapinn snerti og fluttu heim að reynivöllum
því að reynivellirnir voru heldur heyskaparlitlir
áður hafði eyjólfur nytjað jörð austur á mýrum geirsstaði sem að hann átti
keypti einhvern tímann víst
og þar heyjaði
hann á sumrin hafði þar nokkurs konar útibú
og lét svo reka gripi á vetrin austur til þess að fóðra á heyjunum
og sá maður hann hafðist þá við á einhverjum næsta bæ
við þetta býli sem að eyjólfur heyjaði á og hétu geirsstaðir
svo er nú hann þótti dálítið hann var dálítið erfiður í sambúð víst eyjólfur heitinn
svoleiðis að þeim sinnti ekki stefáni og honum þegar til lengdar lét
hann var að
ákaflega ímyndunarfullur eyjólfur heitinn
og var með getsakir á fólk og stefán hefur sjálfsagt ekki farið varhluta af því
hann hafði til dæmis fullan fullan fullan munninn af því að breiðbælingar eða breiðabólstaðarbændur
þeir kæmu inn að reynivöllum og stælu heyi úr hlöðunni hjá sér
var hann að en til þess nú að reyna að verja þetta að þeir eða þeir legðu þetta niður
þá stakk hann ljáum í heystá lið á kvöldin þegar gengið var frá hlöðunni
og svo var hann að hafa í dylgjum við fólkið það væri svo sem ekki mót von
þegar þeir komu að stela heyinu
svona var hann anskoti innbyrlingafullur
og það endaði svo með því að árið nítján hundruð og tólf vorið nítján hundruð og tólf
þá fers fer stefán frá kálfafelli
segi ég reynivöllum að kálfafelli með sína fjölskyldu byggir sér íbúðarhús þar
og reisir bú þar að nýju
en henni varð nú mjög mikið um þetta konunni henni
kristínu konunni hans og þó enn meira móður hennar ingunni
því hún fór með þeim að kálfafelli
og hún svona
beið eitthvað ja maður getur sagt tjón á sálu sinni hún var ekki sterk
svona á taugum
og hún var ekki lengi búin að vera á kálfafelli
dó hún
já þetta var nú fyrsta ógæfan
og kristín kona eyjólfs ja hún beið þess aldrei bætur
hún truflaðist líka á geðsmunum
vandræða alveg
á seinni árum seinni árum
það fór fljótlega að bera á því eftirað hún kom að kálfafelli
að hún var eitthvað veik á á
geðsmunum á sinninu
kannski frá öðru hverju en endurtók sig alltaf þar til þetta var orðið alveg
kyrrstætt
kyrrstæð veiki í henni eða sem sem bráði aldrei af henni
hún það endaði með því að það varð að einangra hana
því að hún
var þá farin að gera svo mikinn eiginlega skaða á heimilinu
að það var ekki hægt að hafa hana lausa
já þetta hlaust nú af þess af þessu
en svo varð hrepps eyjólfur stefán hreppstjóri á eftir eftir eyjólf
en annars hafði eyjólfur kosti
og það góða kosti
hann var sérstaklega greiðugur maður og hjálpsamur og sást þá ekki fyrir
það var veturinn sem að áður en hann þórbergur átti að fermast þá býður hann föður mínum það
hvort hann eigi ekki að kenna honum reikning
þá voru engir kennarar
svoleiðis að um fræðslu var þá ekki aðra að ræða heldur en
það sem krakkar gátu fengið í heimahúsum
jú faðir minn var þessu mjög feginn ef hann vildi gera þetta svo gekk hann austur
frá reynivöllum hingað austur að hala ég held minnsta kosti þrjár vikur daglega
til þess að kenna þórbergi reikning
og þeir nutu góðs af þessu frændur hans hérna á næstu bæjum
því þeir komu hingað líka til þess að vera í lærinu með ragnar þórarinsson og benedikt
þórarinsson á gert gerði benedikt á gerði en ragnar á breiðabólstað
og þeir komust í
tugabrot
ég man það
og ég man vel vel eftir því þegar eyjólfur var að leggja þeim svona reglurnar hvernig þeir ættu að setja staf hvernig þeir ættu að
setja stafina
svo er nú eining undir einingu og tug undir tug
þetta var mér alltaf í minni og fannst þetta merkilegt já
og hann var ekkert hann tók ekkert fyrir þetta nei nei þetta var bara
eins og hver önnur greiðasemi hans ég held hann hafi haft gaman af þessu
þessu í og með
og þetta voru þetta var þetta var eiginlega fyrsti skólinn hans þórbergs
gestrisinn mjög
konan hans hún ingunn þetta var
myndarhúsfreyja mjög myndarleg húsfreyja vel verki farin
og líklega vel í meðallagi eða kannski meira af greind
en hann átti hvað
eitt tvö þrjú börn framhjá henni
hún leið það allt með þögn og þolinmæði og eitt af því var alið upp á reynivöllum
annað ól oddný heitin á gerði upp
stúlku hún fór svo að reynivöllum eftir uppúr fermingu og var þar
að detta í hug að spyrja þ ig þarna um
um stein langafa þinn já gamla stein sem kallaður var
það var mjög siður það var mjög tíðkað í suðursveit á
fyrri árum eða um og uppúr síðustu aldamótum að
að kalla menn gamla fengu viðurnefnið gamli
gamli gamli steinn gamli björn gamli jóhann
þetta voru allt þekktir formenn á áttæringum í suðursveit á sínum tíma
svo var gamli svo var gamli þorsteinn sigurðsson
einn af gamlingjunum ekki veit ég hvernig stóð á því að þeir fengu þetta gamla nafn
ekki endilega veit ég það en
það var nokkuð al títt þetta
en hvað viltu vita um gamla stein ég veit nú ekki mikið um hann svoleiðis
ekki ne ekki nema það sem aðrir eru margbúnir að segja eins og eins og faðir minn og þórbergur
þeir hafa nú sagt ýmislegt um hann
ég man aðeins eftir gamla steini
ég mun hafa verið sjö ára þegar hann dó
nokkur síðustu ár ævi sinnar þá lá hann nú eiginlega í kör
hann fór þó stundum í góðu veðri
til þess að sigða garðana og undir bökkunum
sigða hann hann hann sem sagt
með sigð eða hníf einhvers konar
hann gat heyjað svolítið á þessu
kannski fengið eina þrjá bagga af heyi undan bökkunum þegar hann var búinn að skríða þar um allt og skera upp
stráin
þá fór hann út í góðu veðri svona
í septembermánuði og var var þá á
grárri
vaðmálsbrók
eða föðurlandi og
yfirleitt þá ekki nema það væru sólskinsdagar til þess að fara í þetta leiðangra sína
þetta er nú ég man bara eftir aðeins eftir honum frá þessum
þessu stund þessum tíma hann var að sigða undir bökkunum
undir lónabökkunum
en að öðru öllu jöfnu lá hann uppi í rúmi og hafðist lítt að
eftir eftir að ég man eftir
hann þó sá ég hann nú ganga um
gráu
vaðmálsbrókinni og
og einhverjum sokk einhverjum sokkum
en sj sjaldan á skóm held ég hann var ha hann gekk alltaf haltur
hafði gert það á langri ævi eða að mestu leyti held ég ég bara man það nú ekki hvað ég heyrði um það hvernig hann varð fyrir meiðsli á
á fæti svoleiðis að hann gekk alltaf hálfgert á tánum á öðrum fætinum
og var nánast haltur
hann hafði mikinn áhuga fyrir því sem var að gerast á heimilinu
á heimilisstörfum hvernig þau gengu fyrir sig
og hvatti þá oft til
stórræða frekar en hitt
aðrar minningar um lang um þennan langafa minn hef ég nú lítið
hann var á sínum tíma formaður á sunnansandaskipinu
í áratugi
þótti góður sem slíkur góður formaður
og svo að
aðrir formenn sem voru svona sluddufengnari þeir fengu hann stundum til þess að hjálpa sér við
ja kannski bæði við lendingu eða þó einkum við útróður
og hann mun hafa verið nokkuð hann mun hafa verið nokkuð lagviss það er að segja góður að sjá
út lög í brimi
einhvern tíma strandaði
frönsk skúta í su í suður af breiðabólstað í blindbyl
á vetrardegi
ætli ég held helst það hafi verið á skírdag og
og biður þórunni
konu sína að í fá sér nú fötin sín hann ætli að klæða sig
nú hefur hann ekki verið mjög gamall orðinn þá og líklega ekki og ekki kominn í kör
þórunn var nú ekkert
hann hafa fötin
hún bjóst við því að það mundi til
draga til eins ef að ef að hann kæmist á strandstað
þá mundi hann ná sér í vín og drekka sig haugafullan
það hafði hann fyrri ti til siðs oft þegar svona við svona tækifæri einhver
segir nú við hann hún s þórunn segir svo við hann
þegar hún kemur með fötin til hans þú þkelfur þteinn hún var smámælt
þú þkelfur þteinn
a é ég skelf ekki af af kulda
é ég skelf af hug
já svo var nú ekkert meira með það
hann hefur sjálfsagt farið þetta út á fj út á fjöruna þetta ég held mér sé óhætt að segja að þetta hafi nú
farið allt saman vel með þetta strand m það hafi orðið
mannbjörg þarna og en þetta var síð
þetta var fyrst fyrsta held ég
að strandað hefði á suðursveitarfjörum
og þetta mun hafa verið eitthvað líklega í kringum
ekki langt frá átján hundruð og
og sjötíu líklega
þær strönduðu nokkrar
hér á s fjörunum í suðursveit frönsku skúturnar
og það þótti víst heldur þægilegur strandstaður
flotið yfirleitt upp í upp í svartan sand mátti segja þess vegna björguðust menn yfirleitt
með góðu móti af þessum strönduðu skipum
þó held ég að hafi nú verið síðasta skútan sem strandaði hér í suðursveit síðasta
af henni held ég að hafi fa
sem var nú álitið að hefði bara verið fyrir
óhapp ekki ekki þurft að fara svo
hins vegar var það og þetta mun hafa verið líklega
nítján hundruð og þrettán hún strandaði
mjög svo líflegt hér í suðursveit þegar að frönsku skúturnar voru komnar á miðin
ég man eftir að við unglingarnir höfðum
gáfum okkur góðan tíma oft til þess að
að horfa á að horfa á þær
áður en ég varð áður en ég varð til
frekast
jæja já hvar var ég
já þú varst að segja við hann ragnar að hann hefði kannski gaman af að heyra þetta já
ég minntist á þau já skúturnar skúturnar já
frönsku skúturnar þar va það voru alveg dásam dásamlegir dagar
í mínum huga þegar þær voru komnar á fiskimiðin hérna
eða jafnvel annari viku góu
maður fylgdist vel með þeim hvernig þær
báru sig til á miðunum og
og hvort það
var ge og ga og var að geta og við vorum að geta okkur til um það
hvort þeir væru nú að fá hann
eða ekki
það gat nú auðvitað verið
sitt á sitt af hvoru annað hvort fengu þeir fisk eða þeir fengu ekki fisk
eiginlega það var eiginlega nítján hundruð þrjátíu
þann vetur það var
síðasta síðasta v vertíð þeirra frönsku hér á miðunum
byrjaði vetrarvertíðin með því að
við komumst nú ald við
komumst á sjó þeir hérna á sunnansandaskipinu eða suðursveitaskipunum sem voru þrjú á þeim
þrír áttæringar
hétu svanur vongóður og vonin
svo bar nú svo við þennan þennan vetur að
í fyrstu mun hafa verið í fyrstu viku
góu þá komumst við á sjó aldrei þessu vant
það var ekki oft ekki í mínu minni að komist væri á sjó svo snemma vetrar
en og nú fór ég fór þarna á sjó líka á
og þetta var nú sem sem sagt byrjun vertíðar átti nú að vera von um góð aflabrögð en það varð nú ekki það voru
tíu fiskar sem við drógum alls líklega tólf menn
tíu fiskar og
þá voru frönsku skúturnar komnar á miðin
ég man eftir því að e ein lá rétt utan við okkur þar sem við vorum að leita eftir fiski og þeir höguðu sér svona
líkt og við og voru ósköp aðgerðalitlir við veiðiskapinn því það var lítið að hafa
svo var nú ekkert meira með það svo var nú ekki farið á sjó aftur
ja allan þann vetur í suðursveit
en fljótlega upp úr þessum róðri þá fór að koma líf ko koma líf
líf á miðin það sáum við á þeim frönsku að þær voru farnar að fá hann
svona tveim þrem dögum eftir að við vorum þarna á sjó
og það gerði norðan strekking sem stóð yfir í nokkuð marga daga
og þær virtust vera að rótfiska þá á meðan
frönsku skúturnar því að það var ekki
það var venjulegast ekki svo hvasst hér undan
undan suðursveitinni þegar hann var norðan
nógu hvasst til þess samt að ekki væri nú farið að á sjó á árabátum
svo eftir líklega upp undir hálfan mánuð sem þetta norðanbras var búið að standa
þá lyngdi hann nú
og svona um miðjan dag og
þá tökum við eftir því að það kemur skúta lítil
skúta það voru tvær sem skáru sig alveg úr hvað þær voru litlar af frönsku skútunum sem þarna voru á miðunum
en þær skáru sig lú líka úr að öðru leyti
mótora og gengu
allt öðru vísi heldur en heldur en hinar sto stóru skúturnar
þær æddu um sjóinn næstum eins og hraðbátar nú á dögum
svo var það eitthvað um þrjúleytið
einn daginn líklega verið í síðasta föstudag eða svo í góu
að við sjáum að ein skútan þessi litla önnur
hún kemur og leggst skammt undan fjörunni við atker
og þeir skjóta út báti
í land koma upp í fjöru nú það var nú við skildum ekkert í
hvað þeir meintu með þessu og var nú svona dálítið
handapat á okkur hérna sunnsendingunum að vita hvað um væri að vera
og all og það verður svo úr að allir
karlmenn af þessum bæjum breiðabólstaðabæjum sléttaleiti og reynivöllum
þeir þjóta út á út á fjöru
fjöru til þess að hitta þessa menn sem komu í land á bátnum
það var stálahald á
breiðabólstaðalóni og fljótfarið yfir það og það þegar að við komu út á út á
út að fjörunni
þá er kom eru koma þar fjórir
fjórir fransmenn berandi sína tunnuna hver á öxlinni
og en þeim va virtist nú verða
dálítið svona hverft við þegar þessi mannfjöldi dreif þarna að
og hentu tunnunum frá sér ofan á ísinn
reyna svona að ná einhverju sambandi þarna við þá það var nú ekki mikið
frönskus kunnáttu
á meðal okkar
einhverjir kunnu ei einhver fáein orð í ensku og það var reynt að bjarga sér eitthvað með því við þá
þeir eru komnir með t þessar vatnstunnur og ætla
og vatnið þarna í lóninu var nú ja sennilega ekki neitt fyrsta flokks vatn
en það kannski mátti nota það sérstaklega hefði nú átt að nota það til þvotta
það mikið til drykkjar því þeir tíðkuðu nú s víst lítið vatnsdrykkju
fransmennirnir á þeim árum
hjálpum við þeim nú til að setja vatn í tunnurnar fylla tunnurnar af vatni
það er ekkert svo með það þeim er svo velt fram að sjó
tunnunum og fram að bátnum sem þar var sem
á í land þetta var svona nokkur
nokkur bátur
minnsta gott fjögurra manna far kannski heldur meira hann var djúpur og og víður en ekki langur
sennilega ekki mikið gangskip
en líklega æði stöðugur
stöðugur
nú þótti ekki gerlegt að setja tunnurnar í bátinn upp á þurru landi
því það mundi verða erfitt að koma honum þá á flot
þeir voru með sterkleg færi þarna með sér fransmennirnir og þau og það er svo
tekin
þeir eru þa þei bátnum er svo ýtt fram að sjó
það er svona sæmilegt sjóveður þarna orðið
og þurfti þó að taka lag eða lög til þess að komast út
þeir ætla nú bara hiklaust að drífa sig strax út þegar að þeir eru
tilbúnir án þess að huga nokkuð að því hvort að hvort að lag kom eða ekki
svo með okkur í hóp var þorsteinn guðmundsson
í okkar hóp var þorsteinn guðmundsson hér frá reynivöllum hann var einmitt formaður á sunnansandaskipinu
svo hann segir nú þegar hann sér að þeir ætla að drífa sig í ólagið
stopp sagði e þorsteinn þá
þeir líta upp frakkarnir og eru hvumsa við nokkuð sjálfsagt og bílt við virtist vera
en en hlýða þó þeir stansa við og
verður það nú það kemur nú lag
og þorsteinn formaður hann s skipar þeim að fara og þeir grípa til
til að draga bátinn á flot og við
suðursveitungarnir að hjálpa þeim til að koma honum út
og það gekk nú bara sæmilega vel tunnurnar voru eftir í fjörunni en þeir voru með streng
en þeir höfðu þær á strengnum og svo þegar þeir voru komnir á flot
drógu þeir þær út að bátnum heldur þótti okkur nú þeir fara
ó svona ekki ekki minnsta kosti sjómannslega á
að því að komast frá landi því þeir reru ekki frá eins og tíðkast alltaf hjá suðursveitungum
róa úr fjörunni en þeir bara stjökuðu sér áfram á árunum meðan þeir höfðu botn með þeim
en þetta gekk nú
og þeir drógu svo tunnurnar út
og með okkar hjálp það segja við veltum tunnunum út í sogin
og mér sýnist það nú að
þeir hefðu nú aldrei frá landi
ekki verið komnir þarna til þeirra
þeir voru nú svona það viðvaningslegir við brimsanda sjómennsku
nú svo er ekkert meira með það þeir fara svo út að sínu skipi og
með tunnurnar og þetta gekk nú allt vel en það
eitt sérstaklega sem vakti athygli mína
á þessum mönnum þetta voru þeir voru fjórir og voru allt myndarmenn flest ungir menn einn dálítið
aldraður
en þeir voru svo töturlega til fara ég hef aldrei séð annan eins ósköp
það var ómögulegt að sjá hvernig fötin höfðu verið upphaflega
það var bót utan á bót
og ekki sem snyrtilegast saumað
og það af lí lítil saumakunnáttu
það var aðeins eitt fat þarna á þessum fjórum sem var nú nokkurn veginn
hægt að kallast fat
sá sem elsti var sá elsti var í
maður svona kannski um fimmtugt eða svo
þetta var það var blár svona
klæðisjakki með sex gullnum gullhnöppum
eða gulllituðum hnöppum framan á
og hann virtist nú vera eins og hafa kannski helst forystuna hjá þeim
ég hugsaði mér að þetta væri kannski þetta væri kannski stýrimaður hjá þeim á skútunni eitthvað þvílíkt
en hinir þrír ungu mennirnir
það var nú bági búnaðurinn sem var á þeim
líður þessi dagur og virðist vera komin einhver deyfð yfir fiskiríið hjá þeim
skúturnar hafa líklega verið á milli tíu og tuttugu þessa daga á miðunum
hverfa svo hverfa þær næstu nótt greinilega allar horfnar daginn eftir
virðist sem sagt hafa tekið tekið af aflabrögðin
og síðan hafa varla sést skútur
á miðunum við suðursveit
eftir þenna eftir þennan dag
en þú varst að minnast þarna áðan á torfi á nokkra menn sem allir voru kallaðir gamli og voru allir formenn
já þessir þrír voru minnsta kosti formenn jó gamli jóhann gamli björn
og gamli steinn
og kannski hafa þeir nú verið fleiri
fleiri voru þeir sem höfðu viðurnefnið gamli til dæmis í gamli sigurður en hann var nú ekki bon aldrei bendlaður við neina formennsku
á sj á sjó að minnsta kosti
já gamli þorsteinn
einnig en hann var ekki formaður en þessi gamli jóhann var hann ekki hvað geturðu sagt mér af honum
gamli jóhann hann var
ættaður utan úr rangárvallasýslu held ég mér sé óhætt að segja hafði flust hingað austur
og fór að nam land
í borgarhöfn og byggði bæinn græntanga
held ég um tíma hann hafi sest þar að
já og þetta mun hafa verið ki kirkjujörð og kirkjueign
annars gerði fo bjó nú jóhann víðar
á býlum hér í suðursveit til dæmis mun hann hafa búið á skálafelli
og hann bjó á sléttaleiti
og þarna í græntanga í borgarhöfn og ég held á einhverjum parti á öðrum í grennd í
hérna borgarhöfn gott ef ekki á neðra bænum á neðra bænum sem kallaður var
hann átti hann kom jú ógiftur
konulaus utan úr sveit utan úr rangárvallasýslu
náskyldur magnúsi
torfasyni sýslumanni
þessi jóhann var magnússon
svo ekki voru þeir nú bræður en kannski bræðrasynir jóhann
borgarhöfn og magnús torfason
já þeir hafa sennilega verið nokkuð misheppnir þessir formenn var það
þeir voru það nú svona dálítið þeir þóttu nú
svona gamli björn hann þótti nú dálítið sluddufenginn
sem formaður og hvað var það var hann ekki
nógu ákveðinn eða ég veit það nú ekki hvernig það var en
það var ei til dæmis er ein sög sag saga til um hans
slys slys slysagang í sjómennsku
hann er einhvern tíma
að reyna að ýta á flot í svona líklega heldur sludd sjó
og hann er búinn að fá þrjá uppslætti
sem sagt það þrisvar sinnum búin að kasta skipi upp í fjöru hjá honum án þess að kæmist út en
en allt samt var þetta nú slysalaust það var engin meiðsli á mönnum við það
teljandi væri að minnsta kosti þá snýr hann sér að gamla steini
búa sig í það að ýta út og biður hann nú koma og taka lagið fyrir sig
já já segir gamli steinn tók því vel að skyldi gera það og
býður stutt eftir lagi og skipar þeim að taka á og og
fara út
þá gellur nú í einum hásetanum hjá gamla birni að það sé ekkert lag þetta
þá kallar gamli steinn upp og segir
víst lag og haltu
haltu kjafti og og ha hugsaðu um ár þína og róðu
og svo var ekkert meira með það að ski skipinu gekk bara vel út í gegnum brimgarðinn
og ég held það hafi ekki borið neitt sögulegt meira til heldur til
þann þann daginn
gamli jóhann hann ha var nú
gat nú haft það til líka að vera sluddufenginn sem formaður
það virtist hafa verið svo með gamla björn og gamla jóhann að þeir voru eins konar
ígripamenn
sem formenn o og voru ekki að staðaldri kannski
með neitt skip
en voru alltaf tilbúnir samt ef að
ef á þurfti að halda að einhverju fa varamaður kæmi til sögunnar og sérstaklega átti það nú við björn
gamla björn
bjó í borgarhöfn minnsta kosti hluta af
ævinni á sínum búskap
hans sonur var sigurbjörn
sem bjó í lengi í borgarhöfn
gamla garði í borgarhöfn
og sonur gam si og sonur sigurbjörns var pétur sigurbjörnsson
og vann þar sem vélsmiður
já og sigurbjörn fór með syni sínum þá á höfn líka
líka en var þá yfirleitt hættur s öllum störfum hann var fyrir elli sakir
það hann átti bróðir
hérna si björn
björn sá hét þorlákur þorlákur sögðum við segjum við hér í suðursveit
ja það er nú kannski of mikið sagt hjá mér ég held við segjum annars fleiri þollákur
svolítið kyndugur karl þessi þollákur hann
hann giftist ekki og var ekki við kvenmann kenndur
en var vinnumaður
á svona ýmsum stöðum í suðursveit
ekki ekki merkilegur vinnumaður hann
var til dæmis um tíma vinnumaður hjá eyjólfi hreppsstjóra á reynivöllum
og taldi
að þar væri gott að vera
það væri go svo gott undir bú þar og nóg af öllum mat
og mátti það víst til sanns vegar færa
var mun hafa verið lítt eða ekki
búsvelta nein á reynivöllum hjá eyjólfi hreppsstjóra
meðal annars hafði hann mikla fuglatekju fuglaveiði
á af landareign sinni fellsfjörunni og fell og
breiðamerkursandi því þar verpti mikið af máf og skúm
þess vegna var máfsungaveiði og skúmsungaveiði mikil þarna á sandinum
og sem sagt þar var yfirleitt nóg af kjötmetinu að borða
þá vildi þorlákur helst vera þar
því að það væri svo gott það væri alltaf nóg að borða þar
svo var líka fjaran rekasæl það rak mikið oft á fjöruna til dæmis
fiskreki á vetrarvertíð fiskur sem annað hvort
ra rak selrifinn í land
eða bara hreinlega hljóp lifandi upp í fjöru á eftir loðnunni
hljóp oft loðna í land mikil og og hún var hagnýtt til manneldis
þótti góður matur
og hún var borðuð á ýmsa vegu til dæmis ný soðin ný
og þó einkum hert hún var hert og borðuð sem sagt sem
a harðfisk sem og borðuð sem sagt sem harðfiskur
þetta var besti matur
bruddu menn þá beinin líka í henni já
það var það var gert minnir mig nú vera
þá var þá var hún
ri þá var slitinn af henni hausinn og jafnframt rifinn
og ri rifinn úr henni maginn
og svo var hitt
hitt hert sem eftir var
ég held yfirleitt að hafi beinin verið
beinin verið bara stífð upp líka
svo mátti náttúrulega líka rífa fiskinn utan af af utan af
beinunum en ég held hafi nú ekki verið gert þetta var svo beinin voru svo smágerð að
ekki það þótti ekki taka því að skilja þau eftir nú þetta var nú
eitt af mörgu sem að bar reynivallabónda í
í haginn
nú svo ráku kannski oft selir þarna upp á fjöruna
og jafnvel ráku hákarlar þar og
og hvalir kom fyrir að báru þar á land því
fellsfjaran va þótti mjög rekasæl
og hva hún lá vel fyrir hefur legið vel fyrir straumum
já legið vel fyrir straumum þarna og þess vegna borist þar fleiri fleiri á land heldur en heldur en á flestar aðrar fjörur
enda var hún fjara lengst þarna
þetta er nú um þá bræðurna gamla björn og þorlák að segja
auðvitað er hægt að segja væri víst hægt að segja margt og mikið um þá meira
var talsvert merkilegur með sig
gat haft
til að vera svona
og jafnframt sposkur um leið
einu sinni gekk hann yfir fjall yfir borgarmýrafjallið það er að segja úr borgarhöfn
og austur á mörk og í fylgd með honum slóst kona nokkur
héðan úr sveitinni ja ekkja held ég hún hafi
svo fer hann að segja ferðasögu sína á eftir björn og hún var nú svona og svona
a hann sagði
um konuna ekki bað hún nú mig um það beinlínis
en hún sagði svona rétt til svona
ekkert gerði nú til þó að hold kæmi við hold
mikið ógn
hann s þetta sagði hann
mjög svona hæglætislega og af ekki neinum
ekki neinu fumi og eiginlega marg endurtók þetta
það er sagt svo að
ég heyrði pabba segja það að
þegar að bj gamli björn gekk í kirkju
þá hafi hann alltaf hneigt eða beygt sig í hnjánum
þegar hann kom inn í kirkjudyrnar eða gekk inn á kirkjugólfið og hann
ja við þóttumst nú vita af hverju það hefði komið það hefði ekki það hefðu legið sérstakar ástæður til þess
því að í kálfastaðakirkju var líkneski af ólafi konungi helga
ólafslíkneski og
hann það var siður meðan
líkneskið var í kirkjunni sem hafði verið liklega frá því á
sextándu öld eða kannski lengur þá hafði það verið senn venjan að kirkjugestir
hefðu hneygt sig þegar þeir gengju inn á gólfið hneygt sig fyrir fyrir hérna líkneskinu
og nú var
líkneskið fokið úr kirkjunni því altsvo kirkjan fauk í knútsbylnum
bíddu nú við hvaða ég man ekki hvaða ár
átján hundruð f áttatíu og fimm
sex eitthvað svoleiðist
þá fauk kálfastaðakirkja og ekkert bjargaðist úr kirkjunni nema líkneskið
það fannst úti á túni eiginlega óskemmt eftir veðrið
en upp úr því var svo var svo líkneskið sent á þjóðminjasafnið
og þar mun það vera ennþá enn þann dag í dag geymt
en suðursveitungar héldu áfram
að hneygja sig
fyrir ólafi konungi helga þó að líkneskið væri komið til reykjavíkur
svona eldri
gert þetta frá barnæsku og þar á meðal var það björn gamli björn
fleiri voru gamlir menn líklega í suðursveit
þó held ég að jón gamli
á smyrlabjörgum hafi haft þetta nafn lí gamlanafn líka
kona gamla björns
var gamla björg hún var nefnd gamla björg já
var héðan úr suðursveit
nú hefur líklega
einhver he henni yngri k komið með bjargarnafnið
og þá hafi það
til þess að aðgreina þær í sundur þá
þessi eldri verið nefnd gamla björg hún heitir gamla björg