tiro-is/ismus huggingface dataset:
en sannleikurinn var nú si sona að hreppstjórarnir
afsögðu alveg að eiga við þetta því þeim fannst það
vera svo ranglátt á alla vegi
bæði hvað viðkom gjaldi fyrir menn ef eitthvað kom fyrir það voru þrjú eða fjögur hundruð krónur sem átti að borga mönnum lífið var þá ekki dýrara en það
þrjú eða fjögur hundruð krónur
og svo gátu þeir alltaf röflað sig frá því ef það var eitthvað svona
smotterí ef þeir fóru ekki beint af heiminum
réttlætið okkar
með hann samson ég var ekki kominn lengra
en svoleiðis var
að hann byrjaði þarna eftir að hann var kominn til ísafjarðar þó hann væri nú beykir þá in stundaði hann það nú ekki þarna á ísafirði
en stofnaði svolitla smáverslun
hann var nú talinn svona
og lengi var það að
eftir að ég sá mynd af lenín
fannst mér ég hafa fyrir augunum samson eyjólfsson það hefir kannske gert kampaskeggið ég veit ekki hvað það var
nema það var nú svona
hann kom stundum þarna út eftir og rabbaði við okkur og átti viðskipti við okkur
en svo hafði þetta einusinni komið fyrir hjá honum num aumingja karlinum
þeir voru að hafa þessar æfingar þessar brunaæfingar þarna á ísafirði og
einusinni komu þeir að tilkynna samsyni að einhvern vissan dag snemma dags þá myndi þeir koma og æfa sig
á sölubúðinni hans
en hann rýkur undireins til sýslumannsins magnúsar torfasonar og segir honum þetta
að þeir hafi tilkynnt sér þetta og þeir ætli að æfa
en hann hann krefjist þess að það yrði ekki látið fram fara
því að sín sölubúð hún sé þannig byggð að hún þoli það ekki að
þessháttar áveitur séu gjörðar
því að það sé ekki svo þétt vatnsþétt
að það muni skemma fyrir sér vöruna
magnús segist bera það undir þá en hann búist ekki við að að
fari að þeirri beiðni
svo líður og bíður og
svo koma þeir bara og sprauta og sprauta alla hans sölubúð
og samson sagði þannig frá að þeir hefðu eyðilagt
því nær helming meira en þriðjung
gengu nú skrif á milli töluverð út af þessu og lenti í harðri deilu
man ég það að
hann hafði nú ekki
sitt blað þá samson en seinna kom hann upp blaði eftir að hann kom hér suður ég held ég fari rétt með það að hann hafi ekki stofnað það á ísafirði
hann kallaði svipuna
hún var víst stofnuð hérna í reykjavík þó vil ég ekki fullyrða það en
hann skrifaði í blöð þarna á ísafirði og þar með kveðskap sem hann orti um magnús torfason sýslumann
til dæmis um hann stóra manga minn
margt þeir vita og skrafa
aukast sveita vandræðin vill hann enginn hafa
guð honum ekki gefur skjól
gramur er engla kliður
hann hefur kannski
eff joð
fjandinn segist flytja af stól fari hann þangað niður
okkar samson ekki mun hann nú hann skrifaði nú oft um bæði
bústað magnúsar og hans
kontóra þarna og og hve vígalegt
koma þarna upp að og
gapandi gin ferlíkja sem væri fyrir dyrum úti þegar komið væri og svo framvegis
en magnús stóðst þetta allt saman og skrifaði ekki deilur beint á móti honum
það var einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu og karl og kerling í koti sínu
kóngur og drottning
fengu svo völvu til að
dóttir sinni hvaða mann hún ætti að fá en valvan sagði það að hún
að fá son þessara fátæku hjóna
hann heyrir hvað eigi að liggja fyrir dóttir sinni þá
fær hann mann til að að drepa barnið
drepa
þennan dreng
en sá sem hann bað fyr
að drepa drenginn hann fór með hann og kom honum fyrir
langt í burtu hjá hjónum þar
það var yfir stórt vatn að fara það var hinum megin við vatnið sem að
þessi hjón bjuggu
en svo eftir mörg ár þegar drengurinn er nokkuð uppkominn þá fer kóngur að að taka
hann hann kemur á þennan bæ og hann þekkir strax að þetta sé
sama barnið og hann hefði beðið um að drepa
hann biður hjónin að ljá sér drenginn með bréf til drottningarinnar sinnar
þau gera það
þau þora nú ekki annað
og svo leggur hann af stað með bréfið drengurinn og það stendur í bréfinu að hún að drottningin skuli láta
hirðmenn sína drepa drenginn þegar að hann
komi til þeirra
að gleyma þessu sinni þá fer kóngur að taka skatt af löndum sínum
og kemur á bæ þar sem að hann sér þá að drengurinn er þar hann þekkir það
og hann biður hjónin að ljá sér hann hann heim til drottningarinnar í kóngsríkið
og hann skrifar bréf og
og og segir drottningunni að láta vera búið að drepa ham þegar hann hann komi heim
hann eignist ekki dóttir þeirra
en drengurinn og fólkið veit ekkert hvað í bréfinu stendur og drengurinn fer svo með bréfið
en hann kemur
þar sem ræningjar höfðu verið
eitthvert ræningjabæli
þeir leita á honum að vita hvort hann sé ekki með pening og ætla nú að taka það
en þeir finna ekkert á honum annað en bréfið og þeir rífa upp bréfið og lesa það og þegar þeir sjá hvað í bréfinu stendur þá skrifa þeir annað bréf
til drottningarinnar
og segja henni það að
að vera að láta gifta þau strax og vera búin að því þegar hann komi heim
ræningjarnir vilja gera konungi eitthvað illt með þessu svo heldur hann áfram
og til drottningarinnar og færir henni bréfið og
hún sér hvað í bréfinu stendur þá verður hún svo hissa á þessu hún þorir ekki að gera annað en konungurinn skipar
og lætur gefa þau svo strax saman þá er
komið fram
að hann á að eign að hann fær kóngsdótturinnar
svo þegar hann kemur heim þá
spyr hann að því hana að því hvort hún sé ekki
hvort hún sé ekki búin að láta gera þetta eins og hann hafi skipað hún segist hafa gert það því hafi staðið í bréfinu
og hún sýnir honum bréfið og hann getur ekki rekið
sjálfan sig úr vitni
hann skuli hafa skrifað þetta bréf
nú komið fram að hann er búinn að eignast dóttur konungsins þessi fátæki son
gömlu hjóna
en hann er búinn að frétta það að það sé til
dreki á djúpastraumi
og sá sem komist til hans
hann geti ekki komist lifandi frá honum hann drepi alla því að hann éti þá
þessi dreki
af því hann veit að hann kemur þá ekki aftur ef
ef drekinn nái honum þá éti hann
hann með bréfið drengurinn og hann kemur svo víða við
og það biðja spyrja hann allir hvurt hann sé að fara
og hann segir öllum það að hann sé að fara að finna drekann á djúpastraumi ég er nú að átta mig hvar hann kemur
hann er spurður að því hvurt hann sé að fara og hann segist vera að finna drekann á djúpastraumi en allir kannast við drekann á djúpastraumi og
og hann viti allt drekinn á djúpastraumi
og það er kóngsdóttir og það segir prestsdóttir það á þessu prestssetri hún biður hann um það að að ef að hann
var hann seinast hann var búinn að vera á prestssetrinu og það og það var búið allt með lyklana já já
búin að gleyma ég kunni þetta
söguna hún kunni nú líka dálítið
biður hann ef hann finni drekann á djúpastraumi að spyrja hann að því hvar dóttir sín sé niður komin
hafi horfið fyrir einhverjum árum
hann er búinn að koma til ræningjanna já hann er búinn að koma á prestssetrið já já
og það er maður þar gamall sem ferjar alltaf yfir vatnið
þegar hann heyrir hann ætlar að finna drekann á djúpastraumi þá biður hann hann um að spyrja hann að því hvurnin hann eigi að fara að því að
hætta við að ferja þetta séu álög á sér hann sé alltaf að ferja yfir vatnið
prestssetrið og kóngsríkið
var ég búin með kóngsríkið nei þú varst ekki búin
svo kemur hann í kóngsríkið og hann er spurður að því hvurt hann sé að fara og hann segist vera að finna drekann á djúpastraumi
hann biður hann að spyrja hann að því að ef hann finni hann hvar dóttir sín sé sem hafi horfið fyrir einhverjum árum
og svo er það ekkert meira hann segir það er ekkert meira heldur en þetta
svo heldur hann áfram ég held það sé ekki fleiri sem hann hittir
já hann kemur að vatninu
að spyrja drekann að því
ef hann finni hann
já og svo
kóngsdóttirin þá er það svo heldur hann áfram og hann sér ekkert af honum fyrr en heldur hann kemur þar sem drekinn á djúpastraumi
og hún og hann kemur þar
kemur út
stúlka til hans og hann spyr hana að því að hvort hún viti nokkuð hvar drekinn á djúpastraumi sé
hún segir það hann sé í þessu húsi
og hann skuli nú hann skuli fara gætilega og hann skuli fara bara strax aftur því hann
finni mannalykt og hann drepi alla og éti alla sem að hann sem komi þar nálægt
svo tekur hún það til bragðs að hún felur hann undir
gólfinu það er einhvers staðar í þessari svo að drekinn finni hann ekki og finni ekki lykt af honum
og drengurinn biður hana svo að spyrja drekann að öllum þessum spurningum sem hann var
beðinn um að spyrja
og svo um kvöldið þá er hún búin að ganga frá drengnum og kóngsdóttirin
og og nú kemur drekinn heim og hann segist finna að
mannaþefur í helli sínum það sé hér einhver maður nálægt hún segir að það sé ekkert að marka það hafi valva flogið þar yfir og
með mannsbein í nefinu og það sé
lyktin sem hann finni hann trúir þessu
það var það sem ég gleymdi
hann á að færa sér kóngurinn sem hann fer ég vissi að það var eitthvað eftir
kóngurinn sem að
sem rekur hann fyrst frá sér til þess að
láta drepa hann hann biður hann um það að færa sér lokka þrjá lokka úr hausnum á honum
drekanum á djúpastraumi
svo er hann kominn þarna þar sem að stúlkan er hjá drekanum
drekinn og
hann biður hana um það að vera ekki alltaf að vekja sig og hann verður alltaf svo illur í hvurt skipti og hún og hún þá kippir hún alltaf
lokk úr hausnum á honum þangað til að hún er búin að fá þrjá til þess að færa drengnum
hann spyr hann að því að hún spyr hann því að
eða það hvar dóttir þessa konungs sé hann segir það hvort hún
það sé hún því hann var búinn að ræna henni drekinn
síðasti kóngurinn sem hann kom til drengurinn
og svo þegar að
hann er búinn með þetta þá tekur þá taka þau
exi og
högga hausinn af drekanum
svo fer hann með
kóngsdóttirina með sér þegar þau eru búin að drepa drekann
og geta nú kippt lokk úr hausnum á honum og farið með til þess að
fyrsta kónginum sem að bað hann um það að færa sér
lokkinn úr hausnum á honum
manstu ekki eftir því jú jú
svo fer hann með kóngsdóttirina og henni þykir svo vænt um það að hún vill endilega eiga
hann er nefnilega heitbundinn þarna hinni
er eiginlega maðurinn hennar svo hér
svo kemur hann hann til
í kóngsríkið þar sem og færir kónginum dóttir sína og hún vill nú helst af öllu eiga hann
hann getur það ekki því að hann er giftur hinni og svo er
kemur hann til til prestsdótturinnar sem bað hann að spyrja um lyklana
hann sagði henni það að lyklarnir
undir eikinni þar sem hún hefði verið með ræningjunum ég held fyrir sjö árum
hún mundi þá eftir því hún fann það fundust lyklar
svo kemur hann hann að vatninu sem ferjumaðurinn er
hann spyr hann að því að
hvað hann hafi sagt um það hvenær hann gæti hætt við að ferja
hann hefði sagt það að það þyrfti ekki annað en að hrista þann sem hann bæri síðast að hrista hann oní vatnið og
segja ferjaðu á eftir mér og svo fer hann heim í kóngsríkið og hann segir
það er nú tekið vel á móti honum og nú fær hann að eiga konuna dóttir konungsins
en konungurinn
þegar hann heyrir af öllum peningunum sem að drekinn hafi átt þá vill hann endilega fara og leggja á stað
til þess að taka
mikið af peningunum nóg var alltaf ágirndin í kóngunum
það segir svo ekkert af honum fyrr
að hann kemur
þar sem karlinn er að ferja hann hann
og það er sá
fyrsti sem kemur og hann hristir hann af sér og ofan í vatnið og segir ferjaðu á eftir mér
og hann hann var svo alltaf að ferja kóngurinn komst ekki úr þeim álögum
en en hinn settist að í ríkinu hans og átti dóttir hans og þau eignuðust bæði
börn og buru
af hverjum lærðirðu þessa sögu
það man ég nú ekki ég held hann þegar þú varst krakki hann er nú víst nei hann er nú víst dáinn það var unglingur sem var að segja okkur þessa sögu
öll hans systkini dáin og ég held þau hafi verið ellefu eða tólf nema ein stúlka hér á höfn
varstu ung þegar þú lærðir þetta já já þá þótti mér svo gaman að þessu
saga er ekki best að byrja bara á byrjuninni
það var kóngur og drottning í ríki sínu
og karl og kerling í koti sínu og karl og kerling já já í
hvar voru þau karlinn og kerlingin
það byrjaði sagan þannig að það var
einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu og karl og kerling í koti sínu
geturðu ekki eitthvað sagt mér meira jú svo
minnir mig að kóngurinn ætti dóttur
kóngur og drottning ættu dóttur en
karl og kerling þau ættu son já
eitthvað meira þú getur sagt mér meira já þú manst þetta meira já karl og kerling áttu son ha en svo var það
karl og kerling áttu son
ég held það hafi verið í skírnarveislunni
eða þegar kóngsdóttir var nýfædd þá kom valva og spáði fyrir
bað um að
að gefa sér segja sér sögu um það þegar að
svona snöggvast þú getur nú þú manst nú eftir öllu sem ég hef sagt þér
nei ekki ekki öllu
ekki öllu
ég tapa mér svona stundum ég man svo lítið og svo aftur man ég
barna því að kóngsdóttirin valva spáði því að kóngsdóttirin ætti að eiga ætti að eiga
strákinn í kotinu
fyrir mann
að hann átti
að eignast dóttir
dóttir þeirra þau áttu að eigast
að eigast já
en konungurinn hann er svo illur út í það að þau næðu saman ef að ef sonur hans ætti
dóttir þeirra
þessi sem að
og hvað gerði hann þá til þess að þau gætu ekki
hvað gerði hann þá til þess hann lét smíða sér
hann lét smíða kassa
og lét drenginn í og svo lét hann það út á sjó
þennan kassa með drengnum í
hvað varð svo af kassanum hann henti honum út á sjó já en hinum megin
við fjörðinn
og þau áttu
áttu ekkert barn
á myllu myllu sem að karlinn átti myllu sem að
hann er að vitja um mylluna kornmylluna þessi malari
að myllan skuli ekki ganga
hann fer svo að leita því finnur kassa í í spjöldum kornmyllunnar
það því gengur ekki myllan af því að það er mylla myllan gengur ekki
þar finnur hann kassann
og þá er og hvað gerir hann við kassann ragnhildur
hann brýtur hann upp og þar finnur hann barnið í kassanum
en þau áttu ekkert barn þessi hjón
barna auðið og hvað gerðu þau við drenginn
þau ólu hann upp hann hann ólst svo upp hjá þessum hjónum
þetta var vont ég skyldi tapa mér til svona bara mér varð hálfhverft við og þá
ég veit ég næ mér nú einhvern tíma aftur
hann ól svo upp þetta barn hann færði
konunni sinni þetta barn og hann verður svo kátur og glaður að að að finna þetta
þau ólu svo barnið upp og það segir svo ekkert frá frá honum fyrr en eftir mörg ár þá er hann orðinn
líklega nokkuð gamall kominn undir tvítugt og þegar konungur er að segja
taka skatta af löndum sínum
nokkuð mörg ár
og fermingar sem við köllum núorðið finnst þessi drengur
og þegar konungurinn kemur þarna að taka skatta af löndum sínum og já
hvað gerir kóngur þá
ljá sér
og það stendur í bréfinu að
það var ræningjarnir
en nú nú hlýtur þú að muna hvað gerðist hvað gerðist hvað gerðist á leiðinni nú leggur hann af stað er það ekki
og kemur kemur
og sofnar þarna
hvar sofnar hann
einhvers staðar í bæli hann vissi ekkert af neinum manni en en en
fundu bréfið í vasa hans og þeir skrifuðu af því að hann bað um að
hann bað þau eða drottninguna
gifta
drenginn hverjir skrifuðu þetta í bréfið hvað gerðist þegar nú var drengurinn þarna sofandi
og einhverju sinni þá fer hann inn eftir til til ísafjarðar til þess að sækja vöru
en hann hafði fengið sér
hressingu og þeir voru víst allir um borð í bátnum hressir það var
víst flutningabátur aftan í mótorbát
en kvika var töluverð við landið þegar þeir komu þarna til bolungarvíkur
og losuðu sig aftan úr mótorbátnum og lentu bátnum en báturinn fór
flötu sem að kallað er
og féll inn í hann sjór kolblár eins og þar segir
segir svo að ja þórður sagði það að það hefði sykrast öll bolungarvík
hún hafi öll orðið sæt svo bolvíkingar hefðu sopið megnið af henni upp
hann orti brag um þetta og sökum þess að
að þeir vildu nú gjarnan taka við þessu bolvíkingar og láta lesa þetta upp á mannfundum þarna
jú sei sei en en stóð nú víst ekki nema viku til hálfan mánuð þá voru þeir búnir að fá nóg já já já
þessi sykur úr bolungarvík
en þá komu þeir þarna inn í
hnífsdal þá vildi hann koma á fornar slóðir og finna þá þessa kunningja sína
en gleðimaður töluverður var nú þarna hjá okkur
guðmundur sveinsson sem var nú kaupmaður þarna
ja það er nú of mikið að segja að hann hafi verið líkur þessum gleðimönnum þórði
ekkert ólíkur samt kunni vel að meta gleðskap og þess háttar kæti
guðmundur okkar og þeir fara til hans og segja honum þetta að nú sé
þórður kominn þarna bæði finnbjörn og
og páll víst og fleiri
og fara þess á leit að hann láti nokkurn hluta af
af búðarplássi sínu þarna niðri
til þess að hann fengi að fara með þessa rímu sína sykurrímu
í þessum sal hjá guðmundi og síðan var
það haft þannig að
settar upp eitthvað sex eða átta tunnur
og síðan var nokkuð af borðum sett þar á og
og þá myndaðist svona dálítill pallur og
þarna fór þórður upp á þennan pall og hans kona solveig
svo páll og hans kona
kona þorbjörg finnbjörn og hans kona halldóra
ég held það hafi ekki verið fleira og þetta fólk náttúrlega stillti sér upp framarlega
var komin þarna sena
stillti sér upp framarlega á senunni og
byrjar þórður
að kveða og kveður við raust rímuna sykurrímuna
en hann stoppaði eitthvað
tvisvar eða þrisvar ég held það hafi nú ekki verið oftar
varð hann að
hann hafði fleyg
í vasa sínum og og hann neytti þess en snéri
undan þá á senunni á meðan á því stóð og þetta sá ég að hann bauð bæði finnbirni og
og eins páli jónssyni
þetta stríðsöl og síðan tók hann til aftur og kvað við raust og
og þetta þótti besta skemmtun já já
annars var lítið um
á þessum árum þarna vestur frá þó man ég eftir að
talað var um að maður sem að hét jón andrésson
var lengi fanggæsla þarna í hnífsdal þú veist hvað það er
hlutakonur
en aldrei getur nú jón gamli andrésson heyrt undir það en samt var hann fanggæsla þarna
en ég heyrði að finnbjörn elíasson þá var nú ekki þórður kominn hann hefði leikið þarna og svo jón gamli
í einhverri verbúðinni þarna það var nú held ég fyrsti sjónleikurinn sem ég heyrði nefndan þarna í hnífsdal
það mundi hafa verið svona
átján hundruð og níutíu og eitthvað
ekki held ég að hafi nú verið framað þá já já þetta þótti besta skemmtun af því annars var ekki völ
þetta var nú í þann tíð
þessara karla þórðar
kristjáns nokkurs ólafssonar sem þeir kölluðu kristján fótlausa
ég man ekki hvort ég nokkurn tíma nefnt hann
hefi ég nokkurn tíma nefnt hann
nei þetta var harðskeyttur
karl hann var kominn innan úr djúpi ættaður innan úr djúpi kristján m ólafsson hefi ég séð að hann
skrifar sig gríðar fjörmaður og þótti ósköp vænt um að
strjúka svona um
hnjákolla mega á kvenfólki ef að svo bauð við að horfa en
hann hafði snemma orðið háseti á einhverjum árnapungunum kristján
og þá kom það fyrir einhvern tímann að hann hafði fengið illt í fót
þegar hann var til sjós á þessum handfærabát annars komu þeir vanalega inn á vikufresti þessir
þessir bátar þá voru þeir vanalega búnir að draga í þá nokkurn veginn í lestina
en hvað sem því leið að einhvern tímann þegar aumingja kristján kemur inn
þá er fóturinn orðinn
helgrafinn
og þá er læknir á ísafirði þorvaldur jónsson sem þú hefur
hefur nú sjálfsagt heyrt talað um var þarna í langan aldur
á ísafirði einn með eldri læknunum þarna
þeir voru nú ekki mikið fyrir ampútasjónir
eða þess háttar þeir fengust sjaldan við það þar
en þeir sáu það það var komið sem þeir kölluðu kolbrandur í fótinn á
en þarna var þá
læknir sem hét halldór torfason
og hann fór seinna til ameríku svo þeir höfðu einhvern veginn náð í hann
og hann magnaði svo þorvald gamla lækni svo að hann tók sig til
að reyna að fara að taka fótinn af kristjáni
og þeir tóku hann víst hér eins og þrjár fjórar tommur
fyrir neðan hnéð þar var hann tekinn í sundur ofan við kálfa
og kristján var að lýsa þessu töluvert fyrir mér á stundum
hvernig þetta tókst til hjá þeim þeir voru víst þrjár eða fjórar klukkustundir að þessu
hefði nú gengið erfiðlega því kristján var töluverður
levemaður áður og var víst vanur spíritúósa
hérna þeim gekk víst illa að svæfa hann
þó fór svo á endanum að hérna að þeir höfðu getað svæft hann
en svo eftir þessa þrjá eða fjóra klukkutíma sem þeir höfðu voru að
að ampútera hann þá fór svo að þeir höfðu alls ekki getað vakið hann aftur
en það sagði kristján mér
aldrei hefði hann á sinni ævi heyrt önnur eins andskotans öskur þeir hefðu verið að öskra upp í eyrað á sér
að reyna að vekja sig en hann sagðist hafa orðið að láta undan að síðustu
og vaknaði við
en þetta var nú einn af köppunum sem var með með
þórði grunna og finnbirni alltaf man ég eftir því að hálka var og kristján var að fara upp brekku
var það vanalega að hann skall á rassinn en oft ef að það var
mikil hálka eins og er nú til dæmis núna
og brekkurnar svona miklar þarna í hnífsdal þá rann hann alla leið fram í sjó
en vanalega hafði hann það svoleiðis að tréfóturinn hans stóð hæst upp í loftið á meðan hann rann svo hann rak
hann aldrei í nokkurn tímann
sá fjórði þeirra hét ólafur bergsson
hann var held ég ættaður sunnan undir jökli var held ég ekta jöklari
alltaf var það svo skal ég segja þér að fyrir hverjar stórhátíðir
það eina sem menn vita þó með vissu að það var
að það það voru norðlendingar norðlenskir menn sem að reru
hér á vetrarvertíð frá
frá hálsahöfn
og lagði og átti að hafa lagst niður
með sjóslysinu mikla sem varð þar hvað fimmtán hundruð sjötíu
og þrjú held ég mér sé óhætt að segja hafi verið
svo og svo margir bátar fórust nú þarna það er nú einhverjar svona
fleiri en það er nú fleiri en ein tala nefnd í sambandi við báta og
og menn sem að fórust þarna
til dæmis í þorleifur í hólum í bók sinni
samgöngur
og verslunarhættir í skaftafellssýslu
austur skaftafellssýslum þar getur hann um
miklu fleiri báta og menn sem farist höfðu
sagt er frá í
gömlum annálum
og hvernig á
þeirri ti
sögu sök hvernig á þeim þeirri sök þorleifs stendur
veit ég nú ekki en mér sýnist að
þorvaldur thoroddsen hafi í ferðabók sinni ha haft sa sömu töluna og þorleifur
í hólum
annars er ekki getið um
um sjóslys
hér í suðursveit ekki neitt sem að
heitið getur ekki nein stórslys
og er það dálítið
og er það dálítið frábrugðið sem að er til dæmis í mýrdalnum þar
urðu hvert stórslysið á fætur öðru á á nítjándu öldinni
en það er eins og að þeir hafi s sloppið betur við þetta hér suðursveitungar
til dæmis á góuþrælinn
góuþrællinn er illræmdur dagur í
í sjóferðum eða var
það var reyndar góuþrælinn sem að skipstapinn mikli var fimmtán hundruð sjötíu og þrjú
og svo aftur í mýrdalnum sjöt átján hundruð
þa en
þá sluppu suðursveitungar
en naumlega þó
það var eitt skip sem að reri
sem reri frá bjarnarhraunssandi
í suðursveit þennan dag
í ágætis sjóveðri
en þegar þeir eru svona að komast á grynnstu mið þá
gjörbreytir veðri og sjólagi gerði þarna foráttubrim
og það er róið
all snarplega til lands
svo er nú bið eftir lagi þarna
hann hét halldór halldór jakobsson formaðurinn átti heima í hestgerði
þótti mikill mikill formaður hann var nú ekki innfæddur suðursveitungur heldur aðfluttur
og hann meðan hann bíður eftir laginu þá sem að tók nú nokkuð la óvenju langan tíma víst
að fá lag
þá er sagt að halldór hafi sagt svona
ég held ég ætli nú bara ekki að fá lag með ykkur í land
þá gellur við gamli sigurður í á kálfafelli
sem var vel þekktur maður á sínum tíma hér í suðursveit og lengi oddviti
nú hann gellur þá við já og segir jú jú þú skalt það
skal við skulum í land og og svo kallar hann nú lagið og þetta gekk nú
báturinn fór í land þetta var áttæringur og hann fór í land
og það er sagt svo að hann hafi staðið svo upp á endann að það hafi sandur gengið inn í
ann framstafninn yfir yfir stafninn að framan og ofaní bátinn
hann er svo svo
er í fjörunni eru tvær fi skipshafnir
fyrir sem ekki höfðu róið ge höfðu hætt við að róa því það brimaði svo skjótt
þeir taka svo bátinn þá eru skipshafnirnar orðnar þrjár og og bera hann
mátti segja meira en drógu upp á fjöru
upp í í naustið þar þar sem hann var skorðaður af
þeir voru bara þegar þeir eru búnir með það
að ganga frá bátnum þá er sagt svo að hafi verið komið svo mikið brim að það hafi runnið orðið norður yfir kambana
fjörukambinn
brimið
eða sjórinn
svona var það nú þetta gekk nú alveg slysalaust en það var önnur saga aftur
sem sögð var úr mýrdalnum um þetta
þar urðu skipstap skipskaðar miklir og mann og manntjón
ég he mig minnir að að vera
eitthvað átján hundruð og tvö eða þrjú
þá varð nú eitthvað
slys hér
sandinn í suðursveit en
hef nú ekki haft miklar sagnir af um það hvernig það var ein einhverjir dóu tveir eða þrír menn held ég
sem að fórust þá
lengur sóttur sjór frá
sandinum hérna í suðursveit heldur en líklega víðast hvar annars staðar á á suðurlandi
og gekk yfirleitt
slysalítið
eitt sjóslys varð þó nítján hundruð og tuttugu hér í suðursveit
þá fórst ja þá hvolfdi
áttæringi í landróðrinum
í lendingunni með þeim afleiðingar að tveir menn drukknuðu
og sá þriðji slasaðist all verulega
voru ekki hættuleg þessi vötn sem voru hér báðum megin steinavötnin og
og jökulsáin
jú ví vissulega voru þau gátu þau nú verið það steina ég hef nú ekki heyrt talað um neitt slys í steinavötnum
með sæmilegri
aðgæslu var nú á var nú hægt að bjarga sér frá þeim annað hvort með því að
bara fara ekki út í þau