tiro-is/ismus huggingface dataset:
það var kátt hérna á föstudagskvöldið á hala
því að krakkarnir voru þá úti að gala með sköllum og skelfingarys
það brakaði í húsum en buldi á jörðu
það býsn líktist óskapar veðrunum hörðu þegar allt fýkur andskotans til
þú hefur ekki fengist við að yrkja neinar svona vísur í æsku svona eins og oft var nú gert áður fyrr bændavísur eða
eða neitt slíkt það hefur kannski verið lagt niður þegar þú varst að alast upp að yrkja svoleiðis
ég fékkst ekkert við það nei nei nei
held ég nokkurn veginn úr móð þó vissi ég það var nú maður hérna á næsta bæ á reynivöllum stefán jónsson
sem að orti bændarímu um
mýramenn og það er nú held ég síðasta bændaríman sem að ég hef heyrt talað um hér
hvenær heldurðu að það hafi verið svona hér um bil
svona milli fimm og tíu
einhvern tíma á þeim árum já
ort bændaríma svona ekki nei nei svo ég viti
það hefur komið nokkuð svona af sjálfu sér að þú hefur fengist meira við það að segja sögur já
hefur komið af sjálfu sér komið af sjálfu sér já þú hefur lagt já þú hefur
var þetta nú svona smám saman
fórstu að segja sögur strax og þú varst tiltölulega
ungur maður
frekast í seinni tíð
ég fór að tala við krakkana bæði mína krakka og barnabörnin
að ég fór nú að segja sögur
og svo hefur það þetta nú komið
líka meðal annars af því þegar maður hefur verið á mannfundum þá hefur maður nú talað
og fengið æfingu í því að koma svona fram
og og þá
meðal annars skemmta kannski eitthvað með frásögn
ýmist sönnum frá sögnum og ýmist tilbúnum
og svo eins og gerist og gengur úr ýmsu efni tekið já
þú hefur ekkert byrjað á því þegar þú varst ungur að segja segja þeim sögur
systkinum þínum
svo ung þú ert einna yngstur er það ekki ég er næstur þórbergi
að segja af okkur sem lifum lifðum já
benedikt var yngstur ég var í miðið í miðið
ég man ekki eftir því að ég gerði það nei
ég var heldur fáskiptinn svona andlega fram eftir
já þetta kom eiginlega ekki fyrr en ég var kominn svona undir tvítugsaldur
ég tel að vegavinnuárið mitt nítján
hundruð og átta að þau hafi eiginlega skapað mikil tímamót í mínu lífi eins og ég sagði frá í
þáttum mínum já já
vinnufélögum þínum þá fór ég að fá svona meira andlegt víðsýni
og sem að skapaðist þá meðal annars á þann hátt að
segja meira
og æ ég veit nú ekki hvurnig ég á að orða það já
ég var nú frekar að hugsa um það hvort þú hefðir þá byrjað kannski að segja
vinnufélögum þínum frá ýmsu svona sem gerðist hér í sveitinni áður fyrr og
og þú kunnir kannski
manna best þá frá að segja eða eða treystir þér vel til að segja það var nú til dæmis þetta sumar vegavinnusumarið
bjó til kannski heilmikla sögu sem ég laug í þá vinnufélaga mína nú já já
og þeir svona trúðu nú og trúðu nú ekki sumar gátu nú verið trúlegar
aðrar ótrúlegar
voru þetta meðal annars sagði ég þeim það einu sinni að
að ég hefði verið beðinn að sækja hest af einum vegagerðarmanninum
og að kvöld lagi
og ég hefði komið að mógröf
og mig hefði nú langað að vita hvað djúpt væri vatnið í gröfinni
hafði nú kjálkabeisli í hendinni sem að maðurinn fékk mér
ég átti að sækja hestinn fyrir
en það er svo djúpt niður niður að vatninu að beislið náði ekki
þá stökk ég ofan af ofan á stall sem var í gröfinni
og ætlaði að kanna dýpið þaðan
jú þetta gerði ég nú en þá vill svo illa til
að ég missi beislið
hendi bæði taumnum og höfuðleðrinu hélt í tauminn höfuðleðrið átti að fara á undan með kjálkana
til þess að mæla dýpið í gröfinni
missi þetta
missi beislið niðrí gröfina
og nú vissi ég ekkert hvaða ráð ég átti að hafa til þess að ná beislinu upp úr
ég vildi nú ekki fara heim til vegagerðarmannanna
og biðja þá að hjálpa mér að ná í beislið það þótti mér nú eiginlega meiri skömm en það að ég gæti framkvæmd þetta
hleyp samt heim eða ætla að hlaupa heim
til þess að ná í vegagerðarhrífu svokallaða sem var höfð til þess að jafna á veginum með
en þá skeði nú það sem verra er að ég kemst ekki af stallinum og upp úr gröfinni
og nú vissi ég ekkert hvaða ráð ég átti að hafa
dettur samt í hug að ég er með hníf í vasanum
og mynda smáspor í grafarvegginn og klifra mig þannig upp
síðan hleyp ég heim næ í hrífuna og kræki beislið upp
því nú var ég í öngum vanda þó ég stykki ofan á stallinn ég gat krækt mig upp á hrífunni
þetta gekk allt vel að ná í beislið þessa sögu sagði ég þeim nú
sumu leyti var hún sönn og sumu leyti var hún login
en þessir félagar þínir vinnufélagar þínir það hafa bara verið menn héðan úr sveitinni var það ekki
tuttugasta og þriðja
júlí nítján hundruð sextíu og níu unnur sigurðardóttir
á svæði
svæði segir frá já við vorum að tala þarna um hann
séra magnús þú varst að segja mér að þú hefðir heyrt sögu af honum já
ég heyrði það að hann hefði átt
var því hann var þar þjónandi prestur og
að hann hefði átt að að kveða hann hefði misst
þegar hann fór heim þá var vist eitthvað á veðri hríðarveður eða eitthvað svoleiðis og missti
hestinn ofan í ofan í pytt sem átti hafa verið a leið hans
og hann hefði verið búinn
átt að kveða hann upp úr pyttinum
hestinn og komast þannig heim
svona um kvöldið og var þá orðinn heldur illa til reika víst var nú búinn að vera lengi þarna að svamla
man ég nú ekki ég ég held nú er þessi vísa ég heyrði nú þessa vísu
sá er ekki líkur neinum dóna
ég held að hún hafi nú verið þetta hafi nú verið kveðið í einhverju háði um séra magnús annars veit ég nú ekki annars held ég
hann hafi nú verið vel kynntur
maður hér í dalnum
sem prestur
en hann var sín seinustu æviár prestur
tjörn því að
hann var fyrst í starrárskógi
og svo skipti hann um braut og og fór út að út að
eitt ár
mér var sagt ég man nú ekki hvernig það var en mig minnir að ég heyrði það
að amtmaðurinn hefði átt að koma til hans að
og það var eitthvað um það leyti fyrst eftir það að hann
að hann settist þar að sem prestur
og þá hafði hún verið ófrísk konan hans og honum hefði átt að finnast
of snemmt
hún hefði verið orðin ófrisk áður heldur
var settur inn í embættið og það var nú eins og
daga að það lá nú dálítið við því
hann hefði farið að skensa hann um það
og séra magnús hefði átt að segja við hann eitthvað á þá leið
hann skyldi missa málið þegar honum
svo heyrði ég sagt að hann hefði hann hefði
flytja sig hér út að ufsum og það átti að vera hálfgert straff á hann hann var látinn vera hér á ufsum á þessu
hann hefði vera kominn prestur aftur að að tjörn þá hefði þessi sami amtmaður þurft að standa fyrir
einhverju barnsfaðernismáli
haft vísu þarna í fyrra skipti sem ég man nú ekki hvernig var nema það var
þannig lagað að hann hefði sagt hefði sagt á þá leið að
hann mundi einhvern tímann þegar honum lægi mest á þá mundi hann missa málið
og þegar hann stóð fyrir þessum rétti þarna og var eitthvað í þessu barnsfaðernismáli
þá var hann alveg orðlaus og hann gat ekkert sagt
missti alveg málið og meira að segja ja það var sagt að hann hefði ekkert getað ekkert getað talað svo hann hefði mátt
og þá hafði hann fengið málið þegar hann þegar hann var búinn að tala við
við prestinn við séra magnús og eftir það var sagt að þeir hefðu orðið mestu mátar eftir það
þessa sögu heyrði ég nú einhvern tímann þessu var fleygt fyrir þegar ég var stelpa eða unglingur en svo náttúrlega veit maður
langt um liðið en einhver fótur hefur nú verið fyrir þessu samt
er ég hrædd um
ég heyrði til dæmis
að honum hefði verið ætluð ætluð
hann gerði einu sinni vísu um hörpudiskinn
hann fór hér ofan að sjó
nú að reyna að grufla hana upp hvernig hún var nú
ráddu hvað ég rauðleitt sá hjá ragniskvendi
jú í morgun þá ég tamdi það var niður á bakkasandi
víða hafa virðar kennt það við hljóðfæri sem að frægir fyrðar bera og fæðuna líka af má skera
á það smíði listlilegt
ég lengi starði einn þjóðhagi grip þann gerði get ég hans slíkur aldrei verði
þetta hefurðu heyrt ung já þetta heyrði ég ung
að ætti að vera eftir séra magnús því hann hefði gert þetta um hörpudiskinn
niður á böggvisstaðasand sem þá var kallaður og séð séð hörpudisk og hafi náttúrlega farið að virða hann fyrir sér og fundist þetta vera
fallegt fallegt smíði skaparans á þessu og gerði þetta um hörpudiskinn þetta var
þú hefur heyrt dálítið af sögum þegar þú varst að alast upp
já ég heyrði það nú og einkanlega kvæðum
það var svo mikið haft mamma og þau kunnu svo mikið af því svona gömlum kvæðum og
fædd unnur
tólfta júlí nítján hundruð og átta
og faðir þinn hét sigurður hvers son jóhannsson var hann bóndi hér og sjómaður
mest lengst af var hann sjómaður
svo fluttist hann austur á langanes og þar var hann
varst þú þar með honum já ég var þar með honum og þau fluttu þangað pabbi og mamma og voru þar á skálum lengst af
og hann reri þar til fiskjar
bara á árabát
en svo hefur komið hingað aftur og nítján hundruð og nítján fluttum við hér inn eftir og síðan höfum við alltaf verið hér inn á dalvík hvað hét móðir þín ingibjörg sigurðardóttir var hún úr fljótunum nei
hún var ættuð héðan
en en aftur var það
var ættað héðan framan úr sveitinni jóhann þessi rögnvaldsson en
móðurfólkið aftur
móðurættin hans var var utan úr fljótum
frá brúnastöðum af brúnastaðætt
amma hans
hét ingibjörg amma hans sigurðar föður míns hét ingibjörg jónasdóttir og sá jónas hefði verið sonur
jóns og guðrúnar á brúnastöðum
hvaða ár ertu fædd nítján hundruð og átta
eftir að þú komst að austan með foreldrum þínum þá settistu að hér já
við erum búin að eiga heima hér í svæði síðan nítján hundruð tuttugu og eitt
fluttumst hér upp eftir þá
barnaskóla náttúrlega já já það var nú ekki langur tími ég var nú aldrei nema þrjá vetur í skóla og ekkert verið á skóla síðan nei aldrei
áttirðu nokkurn tímann guðrúnu fyrir ömmu já ég átti hana
var hún ekki ákaflega fróð kona jú það var fróð kona mesta fróðleikskona og og vel gefin hvers dóttir var hún
hún var sigurðardóttir og hún var dóttir þessarar ingibjargar jónasdóttur
ólstu upp hjá henni að einhverju leyti eða varstu með henni í æsku ég var með henni þegar ég var smákrakki og ég man vel eftir henni og hún
kenndi mér bæði bænir og svoleiðis þegar ég var lítil
ég minnist hennar alltaf vegna þess
ég er nú búin að gleyma því ég var nefnilega svo lítil ég var nú ekki nema held ég eitthvað fimm
ára þegar við fórum þarna austur
fimm eða sex ára þegar við fórum þarna fyrst
svo ég er nú búin að gleyma því
en ég man alltaf eftir því að ég finn ennþá fyrir því þegar hún var að koma og láta mig lesa bænirnar mínar hún kom þá alltaf á kvöldin
þegar ég var háttuð og lét mig lesa
og mér finnst ennþá stundum þegar ég er nú orðin þetta eldri
einkanlega núna síðan ég var nú þetta fullorðin og eldri kona
finna fyrir því þegar ég er að hátta
finnst mér ég endilega finna það þegar hún hún amma var að koma
og láta mig hafa bænirnar
og lagði svo hendina ofan á kollinn á mér og
stundum sagði hann ég er árinu eldri en ég var í fyrra og
og svo fór hann að tala um það hvað hvað hvað ert þú gamall
og sagði þá ekki neitt hvað hvað hann væri gamall aldrei
og hann var hann var það var verst þegar hann var til dæmis á ferð einhvers staðar þá var hann viss að
eða fólk vera á ferð og ætla að
þá var hann viss að fara í felur
leggjast niður á milli þúfna eða eða í skjóli við eitthvað
og og reka svo upp ógurlegt öskur þegar að fólkið
gekk hjá til að gera því illt
hann kom sér ógurlega illa svoleiðis lagað oft
og hann hann var gamall maður
alltaf á þessu flökti alltaf þessi ókyrr og það var verst þetta að hann vildi aldrei
enga aðhlynningu
hann var alltaf þegar hann þegar hann kom ég ég ég var
á heimili þar sem hann
hann kom nú oft og honum þótti vænt um húsbændurna þar og hann hann
að lofa sér að vera í kofa úti á hlaðinu
ekkert vildi hann nema einhverjar tuskur bara
skjóls
stundum gað það komið fyrir að hann að hann kom kannski
heim í bajardyrnar að morgni til þegar hann
fyrr heldur en fólk átti nú von á því að hann færi það og þá þá kannski lamdi hann innan
veggina og
og allt með hamri eða sleggju
að manni maður gað verið hræddur við hann bara
kom nú aldrei að neinni sök nema þarna í þetta eina skipti
og síðast dó hann í hlöðu
í heyhlöðu á bæ þarna í dalnum
hvar var hann
eftir því sem að ég veit best þá var hann fæddur á böggvustöðum böggvustöðum það er stutt frá dalvíkinni
þá þekkti ég það
það var þarna stutt frá akureyri og og það var sonur það var dóttirsonur
að hét guðjón
og hann var með alveg sama sjúkdóm það var svo einkennilegt með það
ég veit ekki hvort hann ég held nú að hann sé nú dáinn núna annars er stutt síðan hann var á akureyri akureyrarspítala
litla klepp sem kallað var
og hann hann
sagt af honum þá var það svo alveg nákvæmlega eins og hjá birni
þessum frænda hans
það var svo skrýtið að
ég er nú búin að gleyma
þegar hann fékk þessi köst hann hann fékk oft eins og brjálæðisköst
þá ég man eftir því að á fremsta bænum í svarfaðardal þar sem ég ég var þá þá
eina viku í einu svona á bæ
stundum var hann ekki nema eina eina nótt eða tvær þá var nú snjóþungt og var
var nú mokað niður í lækinn fyrir neðan bæjarlækinn það voru ekki
alltaf var mokað og það voru kannski fleiri tröppur niður
niður í skjólið til bess að ná í vaðnið niður að bununni
og þá ég man það að hann einn morgun þá hljóp hann svo margar ferðir kringum bæinn og niður í
vaðnsskjólið
og öskraði
þessi lifandis ósköp og þá þóttist hann vera að fæla bjarndýr frá sér
hann var svo hræddur við bjarndýrin að þau myndu koma þarna frameftir
það var margt
margt skrýtið og hann setti það fyrir sig kannski
sumum bæjum hann þorði ekki að koma
á suma bæi fyrir það að þeir þeir mundu sitja um líf sitt mennirnir eða menn menn sem voru þar
einu sinni man ég eftir því að
hann var sendur átti að fara að rífa við
eða hrís það var kynt undir
var að svíða svið að haustinu haustinu til
hann sendur
á þann stað sem átti að rífa viðinn
hann bar svo hann var svo duglegur að bera
á sumrin bera á bakinu
á sum heimili þá bauðst hann til að þegar verið var að binda á túnunum að
garð
og hann hann var svo duglegur við það og sterkur reglulega sterkur
og þá fór
í eitt skipti þá ætlaði hann að fara að rífa hrís og fer nú með reipi til þess að binda það í og bera það á bakinu
hafa verið einir þrír kílómetrar sem hann ætlaði að fara
en hann tók svo langan krók
til þess að koma ekki nærri mönnum sem hann sá að
að slá
því hann sagði að það væri ómögulegt að vita upp á hverju þessir strákar tækju þeir þeir þeir væru vissir
reka í sig ljáinn
og það var það var svo lengur vegur sem hann fór bara fyrir þetta
nú var hann náttúrlega svo langt frá
að þeim dytti hann í hug
já já það
að tala þarna um annan mann
í sveitinni
já það var nú jón oddsson hann var líka
það var mikið seinna hann var það var nú þá bjó baldvin heitinn þar
þorvaldsson á böggvustöðum
þessi þessi jón hann
ég veit ekki hvernig það hefur verið þegar hann var barn þá hefur hann sjálfsagt fengið
beinkröm
það var eins og það væru skökk beinin og öll
liðamót víða
á hans líkama og ósköp skrýtinn í göngulagi og
og var var svo vont að skilja hann
aldrei verið kennt að lesa
lærði það bara af
vörum manns það sem hann kunni
og það var náttúrlega hann var á hreppnum eins og
gefið með honum af hreppnum og komið fyrir hingað og þangað
það þótti öllum vænt um jón hann var svo mikið hann var svo ágætur svona þægur og góður
og hann var náttúrlega hafður
aumingjar voru nú
bera eldivið og út ösku og bera vatn og bæði í fjós og og bæinn
var þar annar maður líka þeir voru samtímis á böggvustöðum
nú dálitið skrýtinn líka svo voru þeir nú að tala saman jón og þessi þórður
og af því sem
að þórði fannst hann nú
vera yfir jón hafinn dálítið og gat nú gert svona ýmislegt
betur en hann og hafði nú
eins og betra verksvit þá fer hann að spyrja
jón oddsson
hvað hann hefði í kaup hjá baldvin
þá segir jón ja hvenær varst þú fermdur
þórður var aldrei
þórður var aldrei fermdur en jón var það nú heldur ekki hann var það heldur ekki því það var ekki
hægt því hann gat ekki lært neitt
en það voru nú
var nú margt nú
margt svona
í þá daga þegar ég man nú svona
þá var var nú margt skrýtið fólk sem að hefði mátt núna kenna
meira heldur en gert var
en þá var nú bæði það að fáfræðin var svo mikil
það var eins og
það væri ekki fólk legði það ekki
á sig neitt að kenna svona
svona manneskjum
maður sér það vel núna
hvort að það hefði ekki verið hægt
jón var miklu stöðugri svoleiðis að það vildu vildu svo margir kenndu
allir í brjósti um hann og vildu allir hafa hann því það voru engin vandræði með hann
en aftur var það með björn að
hann hann hann var svo óþrifinn og var ómögulegt að
ráða við það að þrífa hann
alminnilega þegar hann var
svona í útihúsum og og vildi hann hann var svo óþægur og vildi ekkert þiggja stundum það var
svo mismunandi
það var ekki hægt en en aftur var það með jón að að hann var svo þægur og gott að fást við hann það var
það var mikið betra
margir svoleiðis þessir aumingjar og það var svo aumt að fást
hefur nú hérna
það hefur nú sjálfsagt verið búið að það er einhvers staðar búið að skrifa um björn og eins elíná
elíná jónsdóttir
það er nú oft búið að koma um hana já
en svo ég spyrji nú um annað
heyrðist nokkurn tímann
um tilbera snakk eða tilbera nei nei nei
það heyrði ég aldrei
ég held að það hafi ekki verið í mínu minni þarna nei engin trú á það nei nei
þeir hefðu lagst niður
í fjöruna og hlustað gömlu mennirnir já já það heyrði ég talað um
ef þeir ætluðu að róa eða ætluðu eitthvað lengra til þá þá þá
voru þeir að reyna að fá
skýjafarinu
eftirtektin var svo mikil hér í gamla daga
það er allt annað en núna nú tekur enginn mark á neinu
vill enginn trúa neinu
þekktir þú menn sem kunnu að spá í vetrarbraut
nei ég þekkti það ekki
það það var svo mikið
til dæmis þegar engin var klukkan
hef hef ég hugsað um það þegar engin var klukkan til og og þá var þá var allt miðað við að ef að sást
stjarna
eða eða eða ég ætla nú ekki að tala um sólina og tunglið þá var farið eftir þessu
hver voru
eyktamörk
það hefur ekkert komið til
eftir að þú
komst á legg þá hefur verið komin klukka já já
ja það sá það alveg á sólinni hvað
sást til hennar já
sólin var komin á hádegisstað og svona á miðaftann þegar
þær voru á engjunum
en af draumum hef ég haft gaman alltaf síðan ég fór
fór fyrst að
og hafði gaman að og hef hef gaman af því
mig dreymdi til dæmis um daginn það var nú ekki langt það var nú ekki langur draumur
ég var búin að vaka dálítið um nóttina undir morgun sofnaði ég
þá þykist ég vera fyrir norðan eins er nú alltaf þegar mig dreymi þá er ég alltaf fyrir norðan
og þá er ég stödd á milli bæja
og á veginum
þá þá þykist ég sjá að það kemur maður
neðan
frá sjó eða þá þá leið sem komið er neðan frá dalvík
ég ég ætla að bíða eftir honum hugsa ég með mér ég ætla að bíða eftir þessum manni hann er ógurlega stór fannst mér og
og svona berhöfðaður hefur
annað hvort tösku eða eitthvað undir hendinni en
hræimaður grár eins og hann væri
eins og það væri síðar
logndrífa svona og allur grár að utan
og ég ég er að horfa á hann og finnst
kannast við hann þangað til ég heyri hann kalla þegar hann er kominn
nokkra faðma frá mér þá
þá sé ég
er sonur minn sem ég
missti
en hann segir við mig
og heilsar mér nú og segir við mig ég ætla ekki að stansa lengi núna
en í því vakna ég
draumurinn var ekki lengri og hugsa með mér þegar ég vakna guð minn góður nú er ísinn að koma
mér fannst það ég
mig dreymir oft svona á undan undan
ísinn er nærri
en það var það fyrsta sem ég heyrði þegar ég opnaði útvarpið um morguninn þá
væri kominn upp að grímsey
og það var svo langur tími þá sem að alltaf var kalt og hríð og vond vond tíð
hérna undanfarið
það var alltaf fyrir svona veðrabreytingum og vondu
hvað dreymdi menn til dæmis fyrir
hafís og kuldum og hríðum og slíku það var alltaf
það var svo mikill heyskapur það var svo mikið
oft var talað um það að það væri fyrir fyrir fyrir ís og snjó og
og harðindum þegar það var mikill heyskapur í fönninni
þá dreymdi svo mikið svoleiðis
dreymdi menn nokkurn tímann
tala þarna áðan um bjarndýr
það hafa engar sögur farip af bjarndýradrápum
um allt svona frá dalvík til dæmis til hríseyjar og frá hrísey yfir að látraströnd
á ísnum og farið var með
var með farið var með hesta og sleða þar yfir þá var nú verið að tala um það
það var aldrei það bar ekkert á því
en maður vonar nú að ísinn
ekki að koma eins og var nú þá
tímans þá held ég að það komi nú ekki til til
hann kom nú svo emma þá eða
stuttu upp úr nýári eða janúar svona
já heyrðir þú
ísaárinu átján hundruð áttatíu og tvö
já ég man nú ekki svo um það nei þér hefur ekkert verið sagt af
nei ég man bara það að það var rosalega
hart í ári og
mislingasumarið sem kallað var hún var fædd
systir mín var fædd það sumar
það var alltaf hríð
minna í hverjum
man eftir að mamma sagði það
þér hafa ekki verið sagðar neinar
eldri tímum frá nítjándu öldinni fyrr o ég er nú búin að gleyma þessu
að gleyma svo óskapalega miklu
kenndirðu börnum þínum þulur
fórstu með þulur nokkurn tímann fyrir þau já já ég gerði það ég fór með þulurnar fyrir þau
og sagt þeim sögur dálítið já það sem maður mundi nú þá í það
sögur sem að þú kunnir sem þú hafðir lært svona
hvort þú hefðir sagt þeim þær
hefði ekki tíma til þess
ég kenndi þeim þulur en þau
gleyma þessu öllu nú
ég veit það til dæmis með dóttur mína
sem ég er hjá hérna hún
hún man ekki neitt nema þegar maður fer að rifja þetta upp
og krökkunum ég var nú búin að kenna þeim krökkunum litlu hennar en svo er allt týnt
týna þessu öllu niður
ég var búin að lesa inn á eða
hafa þær inn á plötu
dálítið um
þorbjörg r pálsdóttir segir sögur
það var einu sinni karl og kerling þau áttu engin börn
og karlinn var svo reiður við konu sína út af því og sagði að það væri henni að kenna
en aumingja konan var ráðalaus og gat ekkert varað sig
lemja hana og lúberja hana um kvöldið ef hún verði búin að eignast barn
konan verður alveg miður sín og karlinn fer en hún sest niður bara útundir bæjarvegg og fer að gráta
búin að sita dálitla stund þá kemur til hennar kona og segir við hana af hverju ert þú að gráta
ég er nú að gráta af því karlinn minn skipaði mér að eignast eiga barn í dag en ég sé nú engin ráð til þess vertu nú ekki að gráta að því arna góða mín
gakktu hérna upp á mýrina þar eru tveir hrafnar taktu annan hrafninn og vefðu hann innan í föt og búðu um hann eins
og sittu með hann þegar karlinn kemur heim
þetta þótti konunni þjóðráð hún hætti að gráta
og fór eftir fyrirsögn konunnar út á þessa mýri og svo og náði öðrum hrafninum fer með hann inn í baðstofu og vefur hann
í föt og býr um hann eins og nýfætt barn
svo líður dagurinn um kvöldið kemur karlinn heim
og sér þegar hann kemur inn í baðstofuna þá sér hann að konan situr undir reifa stranga hýrnar nú heldur brúnin
á karli
en konan lét
skipti sér ekkert af því þó að hann kæmi inn þá segir hann
atlarðu ekki að sækja mér eitthvað að borða jæ þú verður þá að sitja undir honum syni okkar á meðan segir konan
heldur svona stutt í spuna
voðalega hrifinn og tekur við reifastranganum og hann finnur að þetta er volgt eitthvað
og er að hossa því en en
það fer eitthvað að væla hann heyrir eitthvert hljóð úr stranganum svo fer hann að horfa inn í
það var nú siður hérna áður fyrr að binda stóra skýlu á nýfædd börn og hann fer að horfa
inn í skýluna og þá segir karl og mitt er auga og mitt er nef og mitt hefur til þín runnið
en svo vill barnið ekki þegja og hann fer að ganga með það um gólf og það er það sama hann heyrir alltaf eitthvert eitthvert hljóð heyrir alltaf eitthvert hljóð úr
dettur honum það ráð í hug að ganga út að glugga og opna gluggann lofa barninu að sjá út jæja
þá er ekki betur búið að krumma en það að hann þegar hann sá út þá losar hann um vængina og flýgur út um gluggann
karl verður dauðeyðilagður og sest niður og situr þar óskup lúpulegur þegar konan kemur upp með matinn
þá verður hún heldur hvöss á brún og segir hvað ertu búinn að gera
nefndu ekki það segir karlinn hann fór syngjandi og kveðandi upp til himins
þar með er sagan búin
en hvernig er sagan af honum sigurði og búkollu
það var nú þannig að það var nú karl og kerling sem áttu einn son sem sigurður hét þau áttu líka eina kú og sigurður passaði kúna
eitt kvöld þegar sigurður kemur heim þá hafði hann ekki fundið kúna og segir móður sinni það að hann finni hvergi kúna
ja hún segir að hann verði megi til með að fara næsta dag og leita að kúnni
svo útbýr hún hann með nesti og nýja skó og morguninn eftir leggur sigurður á stað og gengur lengi lengi
þá segir sigurður baulaðu nú kýrin búkolla hvar ef þú ert á lífi
þá heyrir sigurður að kýr
langt í burtu svo gengur hann á hljóð ið og held og nú er hann búinn að ganga nokkuð lengi þá segir hann aftur baulaðu nú kýrin búkolla ef þú ert á lífi
og það fer á sömu leið hann heyrir
kýr baula og það er nær svo hann heldur áfram í sömu átt og eftir lítinn tíma kemur hann að háum hömrum
og þá segir hann enn baulaðu nú kýrin búkolla ef þú ert á lífi þá heyrir