tiro-is/ismus huggingface dataset:
ef að mikill vöxtur var í þeim sem sem sannarlega gat komið fyrir að væri mjög svo
hins vegar og þá var auðvitað að leið manna lá yfir þau í ve miklum vexti
ja góðri útsjónarsem semi
nú tekist menn sneru þá hreinlega frá þeim heldur en að hætta sér í í tvísýnu
en í jökulsá það var allt aftur á móti allt annað mál um það gengu ýmsar sagnir
það var nú sagt svo í mínu í minni æsku að það væru
það væri gert ráð fyrir að tuttugu menn biðu bana í jökulsá
og þá var náttúrlega eins og venjulega í svona sögnum að þá var
þá voru nítján þegar farnir einn var eftir
gæti maður sagt að sá tuttugasti hafi þá farist nítján hundruð tuttugu og sjö
hann jón heitinn pálsson svínafelli í öræfum
hann hann lenti í ekki
fórst ekki í jökulsá heldur í jöklinum rétt ofan við jökulsá
og það var sagt svo
að í ingólfshöfða myndu líka eiga eftir að farast tuttugu alls
þar vantaði einn á
en hann átti að en svo hrapaði nú
unglingspiltur til bana í
ja það var einhvern tíma í
þrjátíu held ég tuttugu og níu eða svo
svo að það varð ekki þá það átti að vera sá tuttugasti það var ekki langt á milli
að þessir tuttugu kæmu í ingólfshöfða og jökulsá
náttúrlega fleiri hættulegar ár hér fyrir austan kolgríma var það ekki ja hún gat sjálfsagt verið það
ekki svo mikið vatnsfall lengi vel nítján
til dæmis þrjátíu og fimm
þá var hún brúuð
en hún var ekki
orðin eins vatnsmikil þá eins og hún varð síðar
þá var það heinabergsvötnin þau gerðu þann grikk að
fara á bak við öldurnar þarna í austurlandinu
og í kolgrímu
heinabergsvötnin sem voru sem voru vatnsfall sem var jafnvel meira heldur en kolgríma og þegar þetta var orðið sameinað
þá reyndist brúin nú
brúin á kolgrímu vera helst
til lítil
já bara í hversdaglegum svona vexti kolgrímu og allt of lítil þegar að þegar að
jökulhlaup kom í hana
kolgrímu sem gerði árlega
eftir hún var kom eftir að heinabergsvötnin voru komin í hana
ég man nú ekki eftir manntjóni
í þeim vötnum hvorki kolgrímu
heinabergsvötnum
eftir neinum sögnum um það þó má það vera að slíkt hafi gerst
en í hornafjarðarfljótum þar heyrði m heyrði maður talað um mannskaða
ég held ég vil nú ekki segja neitt ákveðið um það samt en það var
skömm
ja það var á þessari öld að minnsta kosti en ekki löngu eftir aldamótin
þá ferst maður í hornafjarðarfljótum
þorleifur að nafni bóndi í
í í holtum á mýrum e
fleiri mannskaða man ég nú ekki eftir í bili úr hornafjarðarfljótum
en svo vóru eyðibýli sem að vóru hér
suðursveitinni ef við eigum að fara að
rannsaka það allt saman þá værum við helst að byrja austur í austurlandi
frábúið
á tímabili einhvern tímann á nítjándu öldinni
skulum nú sjá hvað hét nú bærinn ég eða býlið
se held það bara heitið
þetta mun líklega ve hafa verið sel frá skálafelli
upphaflega en svo hefur verið búið þar um eitthvað um lengri eða skemmri tíma
og svo þar í suður úti á sléttunni nær nærri nærri því úti undir fjöru
þar var eyðibýl þar er eyðibýlið
sem að fór nú ekki í eyði fyrr en
eitthvað á milli n átjánhundruð og níutíu og nítjánhundruð
það er nú svona með mig að ég er nú farinn að gleyma
man oft illa nöfn og nú kem ég ekki fyrir mig nafninu á býlinu
en sem sagt
a löngum búið
það var ekkert ekki ég held það hafi ekki ve kotbýli verið beinlínis
heldur allsæmileg afkoma þar
svo er eyðibýli svo er eyðibýli á skammt þar vestar á svonefndri grind
eitthv af eitthv eitthvað var búið þar
um lengri eða skemmri tíma
og en þetta var eiginlega eyðibýli eyðibýli
úr smyrlabjargalandi smyrlabjörg munu eiga hafa átt land þarna á grindinni
á það minnsta kosti nú
fleiri eyðibýli mætti sjálfsagt telja það er nú ekkert mikið eitthvað er í borgarhöfn
ja ef við eigum að telja upp eyðibýli
í dag þá er nú eyðibýli á skálafelli vesturbærinn er lagstur í eyði hefur ekki verið búið þar í nokkur ár
og svo á smyrlabjörgum þar er austurbærinn hann er farinn í eyði
nú uppsölum þar voru var lengi vel
tvíbýli
er hann búinn að vera eyði í eyði annar bærinn
á uppsölum vesturbærinn hann er búinn að vera í eyði í ein
minnsta kosti fimmtíu ár
svo ef við höldum vestur eftir lengra
í borgarhöfninni
þar er nú orðið ansi þar er nú orðið ansi grisjað grisjuð byggðin
og gæti
farið meira þar af bæjum ef á næstunni ef svo fer sem horfir
þegar að ég var að alast upp hér í sveit þá munu hafa verið sex býli í borgarhöfn
lengi framefir frameftir
ja eitt tvö þrjú fjögur og er nú er nú víst óhætt að segja að þau séu fimm
fimm að það sé búið í um fimm húsum þar
líklega sex sjö
hús sem búin
búið er í nú en
þó er nú farið eitthvað í eyði
og í að minnsta kosti tveimur þeirra þar sem nú
bara e einn maður í hvoru
borgarhafnarlandinu voru býli
á nítjándu öldinni
einhver sem að hafa lagst í eyði
og ef við komum i svo í kálfafellsstaðaland
kálfafellsstaðalandareign
ég man nú eftir svona í fljótu bragði
eyðibýlum sem þar urðu það var einbúi
krikabakki
ja leiti er nú bara farið eyði núna á síðustu árum
og brunnar líka farið
fyrir tveim þrem árum
kálfafelli
og þar var þríbýli
lengi fram eftir þessari öld
og jafnvel fleiri býli stundum áður
í ein altsvo nú er bara eitt býli þar sem er í byggð á kálfafelli
svo þegar kemur þarna vestur yfir steinasandinn
þá er það já við vorum við vorum komnir þarna að sléttaleitinu já
það fór í eyði nítjánhundruð fimmtíu og eitt sléttaleitið
svo skammt þar frá austan austar með fjallinu
er annað eyðibýli sem heitir eða hét í steinum steinar
og voru í byggð
þar til átjánhundruð tuttugu og átta
að þá lagðist býlið í eyði fyrir vegna
ja grjóthruns úr fjallinu og
þykir engum mikið þó að það hafi farið í eyði þess vegna en svo varð nú meira sem varð
sem ásótti það býli það voru steinavötnin þau komu þar fram með þá suður með fjallinu
og lögðu undir sig
graslendið
og fólkið
það er sagt svo að það hafi með naumindum bjargað sér úr úr bænum upp upp í
upp í brekkurnar þar fyrir ofan og ke haust þetta var í stórrigningu en um sumar um sumartíma
mjög mikilli rigningu að sagt er og þá vildi það s til að kona
húsfreyjan í steinum hún var vanfær og hún fæddi barnið þar undir steini
og þetta gekk nú allt vel
barnið sem þarna fæddist það varð
merkismaður þarna
sínum tíma í suðursveit
sem sagt verið átján hundruð tuttugu og átta
og þá var bærinn fluttur frá s steinum
og að sléttaleiti og búið þar til átján hundruð fimmt nítján hundruð fimmtíu og eitt
sem er dálítið á aðra öld
nú ja svo komum við að eyðibýlinu
vestast í suðursveit altsvo fellið
fellið það fór algjörlega í eyði átján hundruð
ég held sjötíu og eitt
átján hundruð sextíu og níu þá kom svo mikið jökulhlaup
kom þá austan með fjallinu
og allt graslendið eiginlega fór í sand og
og ja við getum nú sagt það var nú ekki sandur eiginlega heldur stórgrýtisurð mikil líka
fólkið bjargaðist þá með naumindum úr
upp upp upp í brekkurnar í fjallinu
og síðan hefur fellið verið í eyði
eitt sinn var það stórbýli mikið
um sautján hundruð og og fram eftir átjándu öldinni þá var þetta mikið býli sýslumannssetur til dæmis og
og miklar byggingar og enn þann dag í dag sést móta
og húsaskipaninni jafnvel þetta hefur verið miklar byggingar að sjá mörg
mörg hús
já þú sagðir að
eyðibýlinu
þar v það eru sævarhólar og eru á
svonefndur hólalandi útsuður af af hérna
skálafelli
þar var byggð ey ég held mér sé óhætt
það hafi verið farið í eyði átján hundruð níutíu og þrjú
sævarhólarnir já
og þar í suður út við sjóinn eru sævarhólaklettar
tveir klettar annar er uppi í fjörunni en hinn er svona aðeins laust frá landi
ekki held ég að hafi nú þótt nein sérstök hafnarbót að þeim klettum annars er það stund
er það nú sums staðar hérna suðurströndina að svona klettar gangast út í sjó að
að þar myndast
orðið eitthver afdrep fyrir báta að lenda þar upp
en ég held það sér nú varla í sævarhólum að það sæv við sævarhólakletta
einhver ár á einhverju sérstöku tímabili
ég var kominn með
eyðibýlarunin ruð rununa
að felli
sem fór já í eyði átján hundruð sjötíu og eitt fyrir fullt og allt
og svo áður höfðu farið í hjáleigurnar voru farnar í eyði
hjáleigurnar frá felli voru farnar í eyði áður
sennilega fle allar farnar í komnar í eyði fyrir átján hundruð
það var til dæmis bakki eyðibýlið bakki
sem er skammt austan við
var skammt austan við fellsbæinn
og hefur nú verið líklega nokkuð lengi í byggð samt
og það sést ennþá móta þar fyrir tóftum þó nokkrum tóftum
svo voru það
antasel útá útá hérna aurnum
nokkuð útá aurnum eða aurunum
en þar hefur nú líklega ekki verið búið nema eitthvað stutt
það nú fleirri voru þau nú býlin
og það var já
þau voru norður á sandinum veit enginn með vissu hvar þau voru nú
það voru tvö býli þar
þau voru nú
þar er nú komið aftur að því að nú er nú er ég kominn nú er
sálin komin í baklás
en ég ætlaði að spyrja þig um eitt
heyrðir þú aldrei neinar sagnir um
hvernig ástandið hefði verið hér í móðuharðinum móðuharðindunum
nei ég hef nú bara ekkert minni til þess
af að ég hafi nokkurn tíma heyrt um það
en móðuharðindin hafa náttúrlega orðið sjálfsagt suðursveitungum erfið eins og
flestum öðrum á íslandi á þeim tíma en
minnist ekki að ég hafi heyrt talað um að að öskufall til dæmis hafi orðið
neitt sérstaklega mikið
ekkert um það að
að flýja nei
ekki á betri mið að flýja heldur en var þá hér um slóðir
það ég býst við því að ha
oræfahlaupunum hafi nú verið aftur á móti verra hér heldur en í móðuharðindunum
mig minnir að ég hafi nú einhvern tíma heyrt það að hafi öll byggð lagst nið í eyði
ja allt austur í nes
í öræfahlaupinu fyrra eða síðara ég man nú ekki
líklega fyrra
að það er það er nú svo eins og suðursveitungar hafi verið ósköp
talfáir um það sem gerðist
hér fyrr á öldum og eitt talfáir og enn minna þó skrifað
og þess vegna vita menn nú bara lítið um
sögu þessa
landsvæðis
getur verið að menn hafi nú frekar bjargast hér við sjóinn
já mér þykir það nú líklegt að sjórinn hafi nú verið
svona nokkuð þeim til bjargar frekar en víða annars staðar
það voru þau voru fiskisæl miðin hér úti fyrir
þau hafa verið það sjálfsagt löngum og stutt og stutt að sækja þó að hafnirnar
væru engar
þá þurfti ekki svo mikið til að
hægt væri að afla kannski heimilinu nógu af fiski fiskibjörg
fyrir árið tveir þrír góðir róðrar gátu kannski dugað til þess að það væri hægt að
fá fisk sem dygði heimilinu e
árið út
það mun löngum hafa verið svo
það er nú sagt svo að í
munnlegum sögnum hér í sveit
hrollaugur jarlsson sem var nú
landnámsmaðurinn hér á breiðabólstað
að hann hafi haft verskála á hrollaugseyjum og
og stundað þar stundað þar sjóróðra eða menn hans
en ég legg nú ekki kannski svo mjög
trúnað á það að hann hafi nú
að þaðan hafi verið útræðisstaður
eins og nú horfir til dæmis við og
þá eru hrollaugseyjar ólíkasti eiginlega ólíklegasti staðurinn til þess að gera út
en það hafa löngum þótt góður góð fiskimið við hrollaugseyjar
og sagt var nú það á
svona í frásögur munnlegum frásögnum
frá átjánd frá nítjándu öldi frá því á nítjándu öld að þá hafi svínsendingar róið til fiskjar
á sumrum
út á svonefndar leirur áttu þar fiskimið e fyrir utan fyrir utan hrollaugseyjar
þar áttu þeir að það áttu að vera góð lú lúðumið
veiddist oft mikið þar af lúðu o í á sumrum
það getur vel verið að svo
hafi verið og ég held að það sé nú enn þann dag í dag að
að sjómönnum þyki lúðuvon á þeim slóðum
hún hét brennhólar það var einhvers staðar þarna úti í öldunum ég man eftir því að
þegar ég var unglingur þá kom stundum
kvísl dálítil jökulkvísl fra fram á sandinn á milli stemmu og veðurár
og þessi kvísl var kölluð brennhólakvísl
og það mun hafa verið þá hún mun hafa runnið þá fram fram úr jökulöldunum einhvers staðar ekki langt frá þeim stað sem að
hjáleigan brennhólar var
brennhólar já
en nú er það hi nú vantar mig alveg hitt býlið hvað nafnið var á því
en það var eins með það að menn vita nú ekki
hvar ekki nákvæmlega og langt frá því að þeir viti það nákvæmlega hvar það býli var
en það hefur veri var í byggð svona langt fram eftir átjándu öldinni
sigurbjörn snjólfsson gilsárteigi segir frá
það verður nú ekki mikið mikið að segja frá því þó ég sé nú orðinn þetta gamall
og hef náttúrlega upplifað ýmislegt
þá er það nú svona að þegar maður ætlar að fara að segja frá því að þá eiginlega dettur botninn úr manni
en mér datt nú í hug aðeins að segja þér frá því svona til þess að byrja með
hér í gilsárteigi sem ég er nú búinn að vera í bráðum fjöru tíu og fjögur ár
hefur verið gömul trú
sem nú eru að vísu niðurlögð en voru hér inn og upp með gili
árgilinu gilsárgilinu sem að
gilsá fellur úr í fellur eftir úr gilsárdalnum
að það hafi verið svona ofurlítið meira um að vera heldur en almennt gerist
sem sagt að það hafi verið þar dáltið reimt
nú í minni tíð þá passaði ég hafði ég þar nú fé um tuttugu ára skeið
og varð aldrei var við neitt svo ég get nú ekki sagt af minni reynslu neitt
annað en það sem að ég varð var
við þar að fé var miklu styggara í húsum heldur en nokkurs staðar annars staðar þar sem ég hef passað fé
miklu meiri styggð í því sem mér þótti stundum dálítið einkennilegt
eftir það að við hættum að hafa fé þarna á þessum húsum og húsin fóru að verða tóm og auð þá sást iðu lega
ljós á húsunum og það var svo almennt sem þetta sást
að það var sagt svona bara ja nú er ljós á selinu sögðu krakkarnir
og heimilisfólkið allt horfði á þetta margsinnis að það var ljós þar stundum virtist það vera alveg kyrrt
á húsunum en einum tvisvar eða þrisvar
sinnum sá ég það hreyfast út frá húsunum
þarna var ekki um um það að ræða að nokkur mannaferð gæti verið það var algjörlega útilokað
en nú síðustu árin hefur höfum við ekki séð þetta það hefur ekkert orðið vart við þetta
en í sambandi við þetta
dettur mér í hug að segja ukkur
eða þér segja þér sögu sem að að hallur
hreppstjóri og bóndi á kórastöðum sagði mér
um ferðalag þeirra hér yfir yfir dalinn frá seyðisfirði
fyrir nokkuð mörgum árum
árum þetta voru einir fjórir menn þeir munu vera allir gengnir nú til feðra sinna
ég var svo mikill klaufi að ég skrifaði ekki þessa sögn eftir halli en eftir því sem að ég man næst
eða man helst þá er efnislega
er hún efnislega eitthvað á þessa leið
að það var að haustlagi að fjórir menn voru úr hjaltastaðaþinghá voru staddir á seyðisfirði og voru með hesta
lestaferð
hallur var einn af þessum mönnum og mig minnir að það vera sveinn bróðir hans sem
á kórastöðum
og ég man fyrir víst að einn maðurinn var þórarinn jónsson sem bjó
jórvík
og ég held áreiðanlega að það hafi verið þórarinn ólafsson hafi verið sá fjórði
þeir gátu verið fimm þó ég muni það ekki
þórarinn ólafsson hann bjó í dölum
þeir eru að koma af seyðisfirði og munu hafa verið
að fara þessa svokölluðu haustferð með hesta marga
þeir lenda í alveg glórulausum byl þegar þeir koma upp í brekkurnar og fara að halda út á dalinn gilsárdalinn
þá kemur alveg iðulaus norðanbylur á móti þeim
þeir héldu áfram á meðan að stætt var brutust áfram með
hann kyngdi niður snjó jafnframt og sást ekkert fyrir náttmyrkri því að þeir lentu í urðu dagþrota
þegar þeir voru komnir á miðja leið
þá skilja þeir eftir burð inn á hestunum á svokallaðri
svokölluðum stangarármel þá taka þeir ofan af öllum hestunum og ætla að reyna að koma þeim
lausum hér niður í gilsárdalinn
en það gengur ekki heldur að það er ekki nema tiltölulega stutt sem að þeir komast með hestana og verða svo að skilja þá eftir
og ætla að reyna að bjarga sér til bæja
nú það er til þess að gera svo langa sögu
stutta þá
er næst að segja frá því að þeir koma að lokum
aðþrengdir mjög á þessi beitarhús sem eru svona
klukkutímagang hér frá gilsár teigi eða tæplega það
rekast á húsið þá treysta þeir sér ekki til að halda lengra húsin voru þá tóm
það var ekkert fé í þeim en
og voru heldur
svo húsin voru heldur illa tilhöfð það fauk inn um þau en þeir reyndu nú að byrgja
þeir gátu annað húsið
og báru svo hey úr heystæði þar fyrir innan fram
í garðann og reyndu að
að liggja þar
nú þegar að þeir voru lagstir fyrir þarna í garðanum og búnir að vera þar dálitla stund var náttúrlega
vistarveran var köld og heldur leið
að þá verða þeir varir við varir
umgang í húsinu þeir verða varir við það að það er það er eitthvað á kreiki þar og
og það er tekið á þeim og alla vega þeir kenndu nú hver öðrum um en enginn kannaðist við að hafa hreyft sig
gekk svo nokkuð lengi einkum bar á þessu þegar
voru svona að því komnir að sofna en
þessi ókyrrð þarna í húsinu hún
hélst og ágerðist
og endaði með því að þórarinn olafsson í dölum
hann er dreginn á fótunum fram úr garðahöfðinu
þá leist þeim ekki á blikuna og drifu sig nú upp þarna um nóttina þó að að veðrið væri vont og
og tvísýnt um það að þeir næðu hér í gilsárteig
en það lukkaðist samt þeir drifu sig hingað heim
það er rétt að geta þess að hallur björnsson á kóreksstöðum hann var fæddur þar og uppalinn og var þar mestan sinn aldur
eins og hann gat og ég fullyrði það að þess vegna fyrir mín kynni af honum að
sagt þarna eins rétt frá eins og hann vissi best nú
það er rétt að
geta þess að það var
gömul sögn um það
að þessi reimleiki þarna á selinu alltsvo selhúsunum þetta hétu selhús
það voru þrenn
beitarhús hér í gilsárteigi og þessi voru yst og lengst í burtu
að hefði eitt sinn verið unglingspiltur sem hefði passað þarna fé á þessum húsum
hann hefði komið heim hér í gilsárteig og þá vantaði hann af fénu eitthvað
heldur svona slæmar viðtökur og honum var skipað að fara og og hafa upp á á þessu sem hann vantaði
nauðugur og hryggur
kom ekki aftur
en þegar að farið var svo að undrast um hann og farið var að leita að honum var náttúrlega byrjað á því að fara á selið
þá var hann hengdur þar fyrir garða höfðinu hafði fest
snærisspotta upp um raft og stytt sér þar aldur
nú um sannleiksgildi þess arna veit ég ekki neitt
en hitt fullyrði ég að ljósið þarna á húsunum það
gat enginn maður
gert sér grein fyrir því að það gæti verið af náttúrlegum
rótum runnið það var alveg útilokað það fullyrði ég
ég var nú búinn að lofa þórbergi þórðarsyni að segja honum
þessa sögu ásamt fleirum en við höfum nú ekki hist núna nýlega og og það
aldrei orðið af því
nú svo er þessi saga ekki lengri
þá missti ég föður minn og heimilinu var sundrað eins og
venja var í þá daga
og en það er nú önnur saga
í í svínafelli var það siður að faðir minn hann las alltaf
las alltaf á kvöldvökum
sögur og og
ég var nú orðinn og við eldri börnin vorum orðin ákaflega spennt fyrir því að hlusta
meðal annars það sem hann las það man ég eftir því að það voru þjóðsögur jóns árnasonar og það þótti mikill fengur í því
en það fylgdi nú sá böggull skammrifi samt að
þá varð maður svo hroðalega myrkfælinn þarna voru nú göng dimm og nokkuð löng til baðstofu
og það kom nú fyrir stundum
í sögunum að það var nú svona gripið í menn þegar menn voru að fara upp stigann
og ég átti nú alltaf von á því þegar að farið var að skyggja á kvöldin að
að það kæmi nú loppa úr myrkrinu og tæki nú í fótinn á mér
ekki var það nú samt
en ég man eftir því að stundum á kvöldin þegar
sem allra mergjaðastar
að þá þorði ég ekki láta fæturnar lafa niður fyrir rúmstokkinn því undir rúminu var náttúrlega myrkur og
og öllu myrkri fylgdi nú
það sem maður var nú smeykur við
og ég hafði það til siðs að sitja á fótunum uppi í rúminu þegar að sögurnar voru svona krössuðu sem
allra mest
þarna er ég svo í hjaltastaðaþinghánni þar til ég er ellefu ára gamall
það var náttúrlega á þeim árum um aldamótin eins og
allir vita að þá voru nú ýmsir svona dálítið kynlegir kvistir sem að voru nú
á ferðinni sem nú eru farnir að
til feðra sinna
og er nú ýmislegt fólk sem að ég man eftir frá þeim tíma
jafnvel förumenn til dæmis eins og gilsárvalla guðmundur sem var mjög merkilegur maður á margan hátt en um hann hefur nú
verið skrifað dálítið og ég hef nú ekki þess vegna
eiginlega eða tel ekki rétt að vera að rifja það upp sömuleiðis var anna erlends dóttir
og fleiri halldór hómer sem að var hér
meira á upp sveitunum sem var afar merkilegur maður og hefði sennilega verið ef
hann hefði verið svona sjötíu árum seinna á ferðinni þá hefði hann sennilega verið kominn í í
tölu þeirra sem að
var fæddur leikari en þá var nú ekki aðstaða til þess að að þróa eða þroska þá list með mönnum
en hann var þannig að að hann
var eiginlega alltaf að leika hann var alltaf að leika allt sitt líf
og meðal annars gerði hann mikið í því að leika presta og hann
það var uppáhaldsskemmtun manna
manna þegar hann kom á bæi það var það að láta hann gefa saman hjón
hann hafði nú ekki skrúða ekki svona ekki hempu
en úr því var nú bætt með því að það var fengið svona
geðugt
peysufatapils svart
og og það var hengt svona yfir axlirnar á honum og þetta
lét hann nú duga því að það var ekki völ á öðru betra
hafði alls konar serimóníur við þetta þegar að hann var að gefa saman hjón
stundum var nú leikið á hann og þá varð hann nú verulega vondur
það var leikið á hann á þann hátt að að það var einhver strákurinn sem
bjó sig bara í kvenmannsföt og og svo
komst ekki halldór að því fyrr en á eftir að hann hafði gefið þarna saman tvo karlmenn
og þá var hann reiður og sagði að þetta væri hreinasta hneyksli
svo kom það nú stundum fyrir með hjónin að það entist nú ekki sambúðarhæfni þeirra kannski ekki einu sinni út
kvöldvökuna og og þá þurfti hann nú að fara að segja þau í sundur aftur og
við það hafði hann alveg sérstaka að ferð
að hann lét þau
taka í sinn endann hvort á svona loðbandsspotta eða þótti nú eiginlega best að það væri hrosshár
lét þau halda
í sinn endann hvort og svo skar hann sundur í miðju og þar með var athöfnin eiginlega búin
svo söng hann hann söng ákaf lega mikið og lék lék stökk
og hafði alls konar kúnstir í frammi en
eins og ég sagði áðan að hann var of snemma á ferðinni og hann var dauður áður en þjóð leikhúsið kom til sögunnar og
og að því
að því bjó hann nú blessaður karlinn
en svo voru nú fleiri menn sem að að voru nú dálítið einstæðir
til dæmis man ég eftir manni þarna sem að var nú bóndi í hjaltastaðaþinghánni um það leyti sem
að ég var þarna krakki
eða að minnsta kosti hann bjó annað slagið hann hét hallgrímur og var kallaður hallgrímur harði
seinna var nú eiginlega bætt við þetta af svona sumum dálítið
ókærnum mönnum
kallaður hallgrímur harðkjaftur af því að hann lét engan eiga hjá sér hann hafði hann gat svarað fyrir sig líka
viðurnefni alltsvo hallgrímur harði það mun hann aðallega hafa fengið í sambandi við það að hann lenti einu sinni í
vondu hér yfir heiðina var að koma frá seyðisfirði og kól hann kól á fótunum
og með þeim afleiðingum að hann missti allar tærnar á báðum fótum
nú þá var nú ekki
þá var nú ekki hægt að koma mönnum á sjúkrahús það var ekki hægt að fljúga með þá í einu hasti til reykjavíkur svoleiðis að hann
varð nú bara að liggja og og stjákla svona eftir því sem hann gat á meðan að tærnar voru að rotna af honum
samt greri hann nú að lokum em fyrst fór náttúrlega holdið af tánum og svo voru kjúkurnar berar eftir
og það var mál manna að hann hefði snúið
þær af sér og jafnvel hent þeim í tíkina
að lofa henni að hnasla á þeim því að hann hafði ekkert við þær að gera úr því sem komið var
en jónas læknir á brekku hann sagði mér einu sinni sögu jónas kristjánsson læknir á brekku
sögu eftir hallgrími
eða sögur
sögur margar því að hallgrímur varð fyrir því óláni löngu seinna
að að hann það hljóp skot úr byssu hjá honum hann var rjúpna veiðum og
eyðilagði eiginlega að mestu á honum handlegginn það fór í annan
handlegginn það fór í aflvöðvann og og tætti hann í sundur en og þá lenti hann til jónasar læknis því að hann var þá kominn á brekku
kominn að brekku í fljótsdal þá
en jónas hafði
afar miklar mætur á hallgrími og og
sagði af honum sögur bæði í sambandi við við þetta hvað hann hefði verið
verið harður og
og ekki látið á sig
fá neitt hvorki
eða hvorki brugðið sér við
sagt var um fornmennina
en hann sagði að hann hefði verið að segja sér ýmislegt frá því þegar að að
tærnar voru nú að rotna af honum þarna og meðal annars sagði jónas það að
hann hefði sagt sér það að að hann var nú á fótum mikið
þrátt fyrir það þó að þetta væri nú allt að grafa í sundur og
og rotna upp að einu sinni hefði hann nú orðið fyrir því að
ja það vildi nú safnast fyrir gröftur svona í sokkunum og
hann gerði nú ekki mikið með það
en tíkin hún hefði einu sinni gert sér þá þann óleik
að hún hefði étið framleistinn af öðrum sokknum fyrir það að að hún fann eitthvað matarkyns þar í
um nóttina
og ég man eftir hvað jónas hló mikið að þessu
hallgrímur fluttist svo ofan í borgarfjörð og bjó á innsta bæ þar sem að hvannstóð heitir
hvannstóð hefur verið í eyði nú um
eða var í eyði eftir að hallgrímur fór þaðan um nokkurt árabil en nú er farið að búa þar aftur en þessi
bær er nú dálítið afskekktur og og það var nú svoleiðis í þá daga að þá var nú ekki síminn milli bæja og
og menn sem að voru nú svona afskekktir þeir urðu nú dálítið út úr
og það hafði einu sinni borið við því að hallgrímur var mikill bjargræðismaður alla vega hann hann til dæmis
gekk mikið til rjúpna