tiro-is/ismus huggingface dataset:
að það baular skepna einhvers staðar inní þessum hömrum eða meðfram hömrum
áleiðis áfram og kemur að hellir
fer þar inn og þar er búkolla bundin hann leysir bandið og leggur með hana á stað og leggur á stað með búkollu
en þegar hann er kominn nokkurn spöl þá heyrir hann mikinn undirgang á eftir sér og honum verður litið til baka sér hann hvar tvær skessur koma heldur vígalegar á
þá segir sigurður hvað skal nú til ráða taka kýrin búkolla
og takt þú hár úr hala mínum og settu það á jörðina og legg ég á að þetta verði að svo stóru vatni að ekkert komist yfir nema fugl inn fljúgandi
og eftir lítinn tíma koma skessurnar þarna á eftir þeim og þá er
komið voðastórt vatn sem var svo þær verða nú hissa þá segir stóra skesan við þá minni farðu nú heim
og sæktu stóra nautið hans föður okkar
hann geti drukkið upp vatnið
hin bregður við og eftir litla litla stund þá kem kem ur hún með nautið og það drekkur vatnið og
og það líður ekki langur tími þar til sigurður heyrir undirgang á ný og lítur til baka og sér að skessurnar komnar nærri því á hæla
hæla hans
þá segir hann aftur hvað skal nú til ráða taka kýrin búkolla og takt þú hár úr hnakka mínum og leggðu það á jörðina
og legg ég á og mæli ég um að það verði að svo stóru báli að ekkert komist yfir það fuglinn fljúgandi
og það fór á sömu leið undireins
stórt bál og skessurnar koma
að því eftir litla stund þá verður stóra skessan ergileg og segir
við hina farðu nú heim og sæktu stóra nautið hans föður okkar
það pissa í bálið svo að það slökkni
hún gerði eins og fyrir hana er lagt og og kemur með nautið og
og bálið drepst þarna fljótlega
og sigurður heldur áfram með búkollu en eftir
eftir þó stuttan tiltölulegan stuttan tíma
sér hann að þær eru að koma á eftir honum aftur skessurnar
þá segir hann í þriðja sinn við búkollu hvað skal nú til ráða taka kýrin búkolla
takt þú hár úr hala mínum og leggðu það á jörðina og legg ég á og mæli ég um að það verði að svo stóru fjalli að ekkert komist yfir
nú gerir sigurður þetta og það er ógurlega hátt fjall sem rís upp allt í einu
og svo koma nú skessurnar á eftir honum
ná nálgast fjallið þá verður stóra skessan alveg ráðlaus og segir samt við
þá litlu farðu nú og sæktu stóra nafarinn hans föður okkar ég ætla bora gat á fjallið
hún fór af stað
nafarinn og stóra skessan fer að bora og bora það
það líður ekki löng stund þangað til að
að það er komið gat á fjallið
en skessan var svo bráðlát að hún athugaði það ekki að það mundi ekki vera jafnvítt gatið allt í kring og tróð sér inní
tróð sér inn í gatið og þar varð hún að steini
en sigurður komst heim með búkollu og og þess er ekki og þaug áttu hana lengi
karl og kerling og ekki annars getið en að
var nú ekki sagan lengri
það er sagan af loðinkóp strútssyni sem ég ætlaði að segja
karl og kerling sem áttu
hver leggst á byrði mína svo þungur svo þungur loðinkópur strútsson er það er svarað
hér skal ég nú merja þig sundur undir bagganum ef þú gefur mér ekki hana asu dóttur þína
flestir kjósa fyrðar líf
henni til þín
já þegar þú ert kominn heim í kvöld segir loðinkópur bá skal ég pissa á skjáinn þú getur sent hana út og
lætur hann utan við bæjarvegg og fer svo inn til að borða þegar hann er nýfarinn að borða þá heyrir hann dunar í skjáinn
þá segir karlinn jæja ása mín viltu ekki fara út og sækja ég gleymdi víst
buxna tötrunum mínum úti á
viðarbagganum já já ása fer strax út
en þegar hún
þá er þrifið heldur óþyrmilega í öxlina á henni og sagt hvort viltu heldur að ég beri þig eða dragi þig
ég vil heldur að þú dragir mig sagði ása
þá var þar að kominn tröllkarl og hann tók í hárið á henni og dró hana á eftir sér svo segir nú ekki af ferðum þeirra fyrr en þau komu í
hellirinn þar sem karl hafðist við
ekki verða konan sín nei segir ása
þá tekur hann ásu fer með hana inn í klefa
setur hana og setur hana þar á stól bindir höndurnar á henni aftur á bak og hárið upp með stólbrúðunum stólbrúðunum
lætur hana kemur svo með fullt fat bala af vatni og setur bera fæturna ofan í vatnið að þessu öllu búnu
sjóðheitan matinn inn einhverjar krásir og setur í keltuna hennar til þess
þarna sagði hún skyldi nú hírast lokar svo hurðinni og fer burt
svo fer alveg svo næsta dag þegar karlinn fer á skóginn þá fer á sömu leið þá
er bagginn svo þungur þegar hann ætlar að standa upp og hann segir eins og fyrr hver leggst á byrði mína svo þungur svo þungur
og það er svarað loðinkópur strútsson er það og hér skal ég
merja þig undir bagganum ef þú gefur mér ekki hana signýju dóttur þína og flestir kjósa fyrðar líf og fá skalt þú hana segir karlinn
stendur nú karlinn upp með baggann og já hvernig á ég
var eins og fyrra kvöldið hann ætlaði að gera viðvart á sama hátt
er kominn heim og farinn að borða þá bunar í skjáinn
segir karl æ signý mín skrepptu nú út og sæktu vettlingatötrin
ég gleymdi þeim víst úti á viðarbagganum já signý fer út
og það fer á sömu leið þá stendur úti heilmikill tröllkarl og þrífur í öxlina á
heldur ég beri þig eða dragi þig
ég vil heldur að þú dragir mig segir segir signý
og svo dregur hann hana og fer með hana eins og ásu já þegar hann kemur í hellirinn þá
þetta við hana hvort hún vilji verða konan sín nei segir signý líst ekki á þennan kall
jæja það fer á sömu leið
setur hana í sömu pynting una
og ásu og lokar svo að sér og segir nú ekki meira af þeim systrum í bili
nú hér skal ég merja þig undir undir bagganum ef þú ekki gefur mér hana helgu dóttur þína
og karl svarar eins og áður og flestir kjósa fyrðar líf og fá skalt þú hana
kemst hann nú heim og þegar hann er farinn að borða þá dunar í skjáinn og þá segir karl æ helga mín farðu nú út og sæktu burutötrið mitt
ég gleymdi því úti á viðarbagga
já helga fer út og það fer á sömu leið það er kominn þar stór tröllkarl og þrífur í hana
og segir hvort viltu ég beri þig eða dragi eg vil heldur að þú berir mig segir helga tók hana lagði hana á öxlina og bar hana heim í helli sinn
þegar þangað kemur
segir hann við hana eins og hinar systurnar hvort hún vilji verða konan sín ja
helga segir að það geti náttúrlega vel verið en en ekki strax þau verði að hafa en þau verði hérna að hafa það eins og alminlegt fólk að halda
veislu hann skuli fara á morgun og veiða dýr og fugla til þess að hægt sé að búa til alminnilega veislu þetta líkaði karli vel og lét helgu fá bara
þess er ekki getið að hann væri að pynta hana neitt
hann taldi víst að hún mundi ætla
morguninn eftir þá fer karl á stað þá
fær loðinkópur helgu lyklakippu og segir
hún megi opna allar
allar hurðir í hellinum nema eina sem að lítill lykill gengur að sem hann bendir henni nú á já já helga tekur vel í þetta
svo fer karl á skóginn og
og fer að veiða en helga
fer að athuga um þennan hellir og lýkur upp öllum hurðum og einkum þessi sem henni var nú bannaðar þá rekst hún á systur sínar hún losar þær báðar
og fer með þær fer vel með þær tekur ásu og og svo tínir hún saman heilmikið af dóti
í hellirnum og treður því í poka og lætur ásu ofan í pokanum og segir henni það að hún ætli að senda
loðinkóp með þetta heim til foreldra sinna en ef hann ætli að opna pokann þá eigi hún að segja ég sé til þín
svo fer
morguninn eftir þegar karl fer að leggja á stað á skóginn loðinkópur fer að leggja af stað á skóginn þá
segir helga við hann ég tíndi nú saman heilmikið fatadót og ýmislegt rusl sem við höfum ekkert við að gera
en foreldrar mínir geta nú kannski notað þú ferð nú með pokann heim til þeirra fyrir mig já já loðinkópur lofar því
en þú mátt ekki skoða í pokann
því ég sé í gegnum holt og hæðir
ég sé til þín þá segir loðinkópur vel sjá augu í helgu minni þau sjá gegnum holt og hæðir og helli minn
þá fer hann
heim til karls og kerlingar og þau verða náttúr lega alls hugar fegin að sjá dóttur sína aftur og það er ekki
að orðlengja það að næsta dag
fer á sömu leið já næsta morgun þá segir hann við hana hvort hann sé ekki búinn að veiða nóg nei helga segir þetta sé of lítið þau verði að halda stóra veislu og myndarlega
og loðin kópur er voðalega lukkulegur yfir þessu öllu
en það fór á sömu leið að hún var búin að ganga frá signýju í poka þá
og þá alveg eins og í fyrra daginn að hún lagði þetta fyrir hana að segja ef hann ætlaði
loðinkópur
vel sjá augu í helgu minni þau sjá gegnum holt og hæðir og helli minn
svo fær hann karli og kerlingu pokann og þau verða alveg himinlifandi yfir því að fá nú báðar dætur sínar heim
hvert ætlar þú kolsvört kolamær á krókstaf að ríða heim ég en hvert ætlið þér
drekka skal komst þú nokkuð þar já víst kom ég þar
hvað sástu þar sögðu tröllin
brúður var á bekk sett breiddir voru dúkar full voru öll ker svo flóðu út af þá sögðu tröllin og ríðum og ríðum og skellum undir nárann og látum ekki brúðurina bíða
hvert ætlar þú kolsvört kolamær á krókstaf að ríða
heim ég en hvert ætlið þér
i dimmadal drekka skal komst þú nokkuð þar já víst kom ég þar
hvað sástu þar brúður var á bekk sett breiddir voru dúkar full voru öll ker svo flóðu út
og ríðum og ríðum og skellum undir nárann og látum ekki brúðurina bíða sögðu tröllin og þeystu af stað
ég en hvert ætlið þér i dimmadal drekka skal komst þú nokkuð þar já víst kom ég þar
hvað sástu þar
brúður var á bekk sett breiddir voru dúkar full voru öll ker svo flóðu út af og ríðum og ríðum og skellum undir nárann og látum ekki brúðurina bíða sögðu tröllin og þeystu af stað
svo eftir nokkra stund er helga komin heim til foreldra sinna og þau urðu nú alls hugar alls hugar fegin að fá hana nú líka eins og hinar dæturnar
þau urðu nú alls hugar alls hugar fegin að fá hana nú líka eins og hinar dæturnar
drekka nei segir hún ósköp eymdarlegt
og það er það sama þeir halda áfram að drekka og éta tröllin öll
nei segir hún þá leist honum ekki á blikuna fannst
ekki einleikið vill hvorki neyta svefns né matar þreif í öxlina á henni
þá eiginlega datt nú allt í sundur bæði keppir og og klæðnaður og
og trédrumbur allt fór fram á gólf þá varð loðinkópur reiður og hélt að hin tröllin hefðu gabbað sig sem að komin voru á undan og þarna lenti í bardaga og
ósköp og hætti ekki fyrr en allir allt hyskið lá í roti hentust á með hnútum og hvurju öðru
morguninn eftir þá leggja
þau af stað karlinn og og helga heiman frá sér til að vita um hvernig ástatt sá í dimmadal þá var þar allt þar í einni
dautt í einni hrúgu og þau
þau kyntu eða
búa til stóran bálköst og
því búnu þá hirða þau það sem fémætt var í hellinum og fluttu heim til karls og kerlingar og það segir sagan að þau hafi
lifað góðu lífi eftir það
smjörið rann og roðið brann og sagan upp á hvern mann sem hlýða kann brenni þeim í kolli baun sem ekki gjalda sögulaun fyrir miðjan dag á morgun
var víst ekki nema mátulega hrifin af því
því það er nú oft si svona þegar einir og aðrir
þykjast góðir fyrir sinn hatt
að þeir vilja hafa sitt hjá sér og
svo vildi hún hafa sæmund til þess að fylla þennan félagsskap þar
þá segir sæmundur svona þegar hún kemur til hans og segir honum frá þessum
félagsskap og þá segist hann hafa sagt svona hvaða æfingar eru þetta sem þú ætlar að hafa
og þá var það eftir hann steingrím indæll sem kliður ástarfugl við
lind
sæmundur vildi fá hana til að útlista það betur með þennan
klið og þennan indæla fugl sem að var við þessa lind
og hann sagði að það hefði endað á því að þetta var náttúrlega af óforskömmugheitum úr mér hann viðurkenndi það
henni þótti og rauk út og varð og varð ekki meira úr því að ég kæmi í það sinn
því ég vildi fá upplýsingar hvur
þessi ástarfugl væri sem hefði verið við þessa lind
ég held að þetta sé í kvæðinu svíf þú nú sæta
hann steingrím
angrið að bæta um mína sál
tónaregn þitt táramjúkt
titra niður á hjartað hrjúft eins og dala daggir svala
þyrstri rós í
í þurrk
indæll sem kliður
og sæmundur gat látið sig hafa þetta að fara að snúa út úr þessu svona gengur það stundum þegar fólk er ungt og
hefur ýmislegt í huganum
ætli við sleppum honum sæmundi mínum
hitti hann oft eftir að ég kom hérna suður
hann var nú í þessu braski
manstu ekki eftir turnhúsinu þarna rétt við laugaveginn jú jú já
og hann var niðri og ég man þegar ég kem fyrst inn til hans
má nú segja að það sé göfugra eftir því sem hærra kemur í þessu húsi segir sæmundur
ha hvað áttu við með því sæmundur minn segi ég ja magnús dósent er hérna fyrir ofan
eftir því sem neðar kemur í því
annar sæmundur
ég var að minnast á hann þarna
næst á undan hann hét eyjólfsson og hann var fyrsti kennari
kennari okkar
hnífsdælinganna
eftir að skóli var stofnaður reyndar ég held að ég hafi nú minnst á það um daginn að
það voru svona betri heimili sem kölluð voru þarna í hnífsdal þau höfðu áður fengið
fengið stundum
heimiliskennara eða farandkennara
ég vissi að faðir minn sagði að það hefði verið í einn eða tvo vetur sem að
hefðu verið kennarar og verið að kenna þeim og þar á meðal nefndi hann mann að nafni
matthías sem að var úr álftafirðinum ég nefndi það víst um daginn
hann var að búa til vísu þar sem hann snéri við
við nafninu sínu afturábak en ekki fram er það skrítin spretta
sá hét maður sahíttam sem að gerði þetta
hann var víst held ég álftfirðingur að ætterni hann kenndi þeim að skrifa
og eitthvað lestur og eitthvað fleira svona reikning
að mér skildist
svo var stofnaður þessi blessaður skóli þarna í hnífsdal og byggt hús
en fyrsti kennarinn var hann sæmundur eyjólfsson
sonur eyjólfs jóhannssonar í hvammi í norðurárdal ég held ég fari rétt með það
nú þetta var mesti merkismaður hann varð nú aldrei nema eitthvað þrjátíu og sex ára
nefndi það um daginn að hann hefði eftir að hann fluttist nú suður aftur þá giftist hann merkis konu henni elínu briem
ein gagnmerkasta kona
á þeirri tíð
hún var skólastýra eða skólakennari þarna við ytri eyjaskólann einmitt hjá ykkur þarna í húnavatnssýslunni
og bjó til þetta sem kallað
kvennafræðarinn
það var varla nokkur merkiskona held ég á íslandi
upp úr aldamótunum að hún átti ekki það sem kallað var var kvennafræðarinn
elínu briem
en við skulum nú ekki vera að rifja þetta upp aftur þetta
brúðkaupsljóð sem þeir hengdu upp yfir dyrunum hjá þeim
að það var nóg að setja það einusinni var ég tel það nú vera landinu til vansæmdar
hann hérna hafði
stundum haft áhuga fyrir fleira fólki þarna í hnífsdal heldur en heldur en
börnunum yfirleitt sem voru á skólaskyldu aldri og og nokkrum sinnum hafði það komið fyrir að
hann boðaði til kvöldfundar fyrir
almenning þarna í skólahúsinu og þegar það var orðið samansafnað
þegar svona kom fyrir þá var hér um bil hver einn einasti maður sem að safnaðist þarna að
las víst sæmundur upp ljóð ekki held ég
ljóð mun hann hafa lesið upp fyrir þeim eftir því sem ég hefi nú gluggað í og komist eftir
nú svo er það einusinni að það var
eitt skoska skáldið
watt eða einhver james
þessi skoski
þrátt fyrir allt og þrátt fyrir allt þrátt fyrir stríð og baslið allt
verið einhverjir gestir ísfirskir gestir nema
hvort það hafi verið af því að
þessir skutulsfirðingar eða ísfirðingar að þeir hafi öfundað
hnífsdælingana af af að fá þennan upplestur frá sæmundi
þá snéru þeir því
þarna á ísafirði
í kaupstaðnum það var
kominn svolítill kaupstaður þarna
á þeim árum þetta er um átján hundruð og níutíu og eitthvað
hljóðaði þannig í þeirra munni þegar kom til ísafjarðar
þrátt fyrir allt og
þrátt fyrir allt hnífsdælingar sækja salt
en þannig var skal ég segja þér það voru nú þarna þessar selstöðu verslanir
ja það var nú þarna hjá okkur
ásgeirssen það var nú alíslenskt
já það held ég nú
til þess víst að gylla fyrir þeim að kaupa þeirra vöru saltið í fisk
það var víst ekki svo mikið sem þeir söltuðu
þegar þeir voru búnir að fá töluverðar byrgðir af salti þá vildu þeir náttúrlega selja þeim salt
en brennivínið höfðu þeir alveg takmarkalaust og rommið
en en það var dýrara rommið heldur en heldur en brennivínið
svo að þeir hafa komið sér saman um það til þess að lífga upp
í þessum viðskiptum salt viðskiptum að
í hvurt skipti
þeir komu og sóttu salt hnífsdælingar og aðrir náttúrlega þarna úr djúpinu
þá fengu þeir á eina flösku brennivínsflösku
svo að ísfirðingum mun hafa
eftir saltinu
eftir að þessi saltflaska kom á stúfana
nema þeir snéru þessu þrátt fyrir allt og þrátt fyrir allt hnífsdælingar sækja salt
nú kannske verið óvildarmenn hnífsdælinga sem sögðu það að þeir hefðu oft á tíðum sótt salt
tvö og þrjár tunnur það er svona sex pokar
var regla í þessu með saltflöskuna hún var sú að
þeir tóku hana ekki upp fyrr en þeir voru komnir
að leiðinni að beygja út úr skutulsfirðinum
en þannig er að yst í firðinum heitir
það er sker sem er
frá laust
og um fjörur þá þá brýtur á
boða og kallaður vallaboði en
til þess þarna á vestfjörðunum að
við segjum synir sonu og svo fjörður fjörðu og svo framvegis
en þá var ekki nóg með það að segja fjörðu heldur urðum við líka að segja fjörður
já og það er til jafnvel enn í dag að segja ja hann fór enn nú norður í fjörður
í staðin fyrir að segja hann fór a inn inn á völlur eða velli þá sögðu þeir karlarnir hann fór inn á völlur
og ég tók eftir því hann var nú víst að sumu leyti alinn upp þarna á ísafirði
hann sigurður okkar thoroddsen hann var nú
þarna bryggjuna og það
og hann sagði alltaf völlur líka
já þetta hefur altso tíðkast um svo langan tíma
eins er það hérna
er akkúrat til þess að við gleypum undireins við því að segja bolungavík
en þetta er búið að vera frá landnámstíð held ég næst
um því bolungarvík þetta er alveg það sama það getur vel verið að
ásgeir sem var að skrifa þetta um daginn
að hann hafi rétt fyrir sér að það eigi að vera buðlunga eða bolungavík en
þetta er í sem bókmenntunum svona frá fyrstu tímum bolungarvík
og við eigum að fara að endilega breyta því
koma meira til við getum ekki tekið við þessu svoleiðis
það verður að fást viðurkennt
jæja þetta var nú svona bara lauslegt
að hann var nú að lesa þessi
kvæði upp fyrir þá
náttúrlega haft sitt gildi fyrir hnífsdælinga en
samson eyjólfsson
sonur eyjólfs jóhannssonar frá hvammi í norðurárdal
þetta voru mestu merkismenn að mörgu leyti þessi sæmundur hafði snemma
farið til noregs
lært þar beykisiðn
reykjavík sautjánda maí nítján hundruð sextíu og átta
að víðimel tuttugu og þrír valdimar björn valdimarsson bifreiðarstjóri segir frá já þú varst að
þarna um hann samson já það var bróðir hans sæmundar eyjólfssonar
jóhannssonar frá hvammi í norðurárdal
samson þessi hann hafði farið til noregs
komið svo aftur og sest að á ísafirði þar hafði hann stofnað
heldur lítilfjörlega verslun
eða smá verslun mundi það vera nefnt núna
þetta var nú svona það voru regerandi höfðingjar á verslunarsviðunum þarna og
þeir gátu nú líka farið á músaveiðar og þeir voru ekkert hrifnir af því að þessir smælingjar þeir væru
að seilast inn á sinn vettvang eins og við getum skilið
voru þó ekki stórir höfðingjar stundum já já en
þannig var nú að
ég kynntist honum ofurlítið ég var nú ungur maður þá en ég kynntist honum ofurlítið samsyni
og hann var töluvert sérkennilegur maður samson
mér þótti gaman að ræða við hann
því að hann var
hann var enginn hégóma maður
en svoleiðis hafði nú komið fyrir að já á ég kannske að byrja á því fyrsta
hann hafði kynnt sér ýmsar
ýmsar bókmenntir það var nú sem ég lagði nú mest upp úr
og það róttækar bókmenntir
hann hafði kynnt sér
raskolnikov og standelse og þess háttar og
og við vorum að ræða orum þetta einhvern tíma ég man eftir að ég hafði ekki fengið þessháttar upplýsingar
öllu betri fyrri en frá samsyni eða samson
og ég man að ég var nú eitthvað búinn held ég að lesa í raskolnikov ég átti hann en en ég fór reglulega að lesa var hann fyrir alvöru eftir þetta
að ég hafð talað við samson
en svoleiðis var að árið nítján hundruð og fimm
ég held ég fari rétt með það hafi verið nítján hundruð og fimm
þá kemur til okkar yfirvald þarna á ísafjörð
magnús okkar torfason það hefur kannske verið
fjögur sem hann hefur komið ég skal ekki fullyrða það
hann magnús okkar torfason þarna til ísafjarðar
já já þetta var nú mikilhæfur höfðingi á marga lund og
hann var núna síðast þarna í fylgiriti
tímanum og ég ætti nú ekki að þurfa að presentera magnús vorn
þó við ættum nú þarna í töluverðum deilum það er víst ekki rétt að ég fari að segja
frá því ég get gert það ef þú vilt já já já
magnús kom
þarna úteftir til okkar undireins og hann var orðinn okkar yfirvald og
ég veit að hann kom nú fyrst þarna til
föðurbróður míns sigurðar þorvarðssonar og
og sat þar part úr degi hjá
honum og öll hans fjölskylda það var víst vani eða háttur víða á íslandi þetta að
þeir kæmu og kynntu sig svona yfirvöldin þegar þeir kæmu í meiriháttar pláss
eða svona þar sem eitthvað var af fólki sem var talið fyrir
jú jú hann kom
þarna heim líka en þú veist
magnús og frúin
stendur að apótekinu þarna uppfrá
en þau skildu nú seinna hann og kona hans það var ekki nema nokkur ár sem
saman þarna á ísafirði
hann reyndist okkur að mörgu leyti vel magnús og ég vissi að hann sagði við föður minn
að ef hann þyrfti með einhverjum lögfræðislegum leiðbeiningum þá skyldi hann leita sín
því enda þótt hann ætti að dæma eitt og annað seinna að þá mundi hann samt geta
bent honum á ýmislegt ef að svo vildi verða
svo að þetta var ósköp svona hæfilegt svona til að byrja með
jú jú svo var það nú þannig ég verð líklega að segja það eins og það var
gamli maðurinn hann faðir minn
var einn af þessum gömlu körlum sem að
ekki létu bjóða sér nema svona alveg takmarkað er út í það fór
að fundust takmörk sem ekki var sem hopað frá
og þá var nú hreppstjóri okkar kjartan guðmundsson þarna í hnífsdal
það voru líftryggingar á þessum sjómönnum okkar þarna
að heita að vera orðinn formaður þá þarna
höfðu þeir talað saman
tvö eða þrír hreppstjórar og einn af þeim var hálfdán okkar
örnólfsson hreppstjóri
bolungarvík faðir hálfdáns hálfdánarsonar og þeirra fleiri örnólfs og fleiri sem maður kannast nú við og margir
og þá hafði þeim komið saman um það að
þessi lög um
líftryggingar sjómanna væri bæði svo ófullkomin og saman óviðurkvæmileg
er viðkæmi líftryggingu manna og gjald ef að til kæmi að
það það væri alls ekki þolandi eins og það væri og þeir mundi ekki taka að sér að líftryggja
fyr en að lögunum væri breytt og þeir höfðu borið þetta undir
viðkomandi sýslumann það var vitanlega magnús torfason
og hann hefði þeir höfðu sagt honum þetta ákveðið að þeir
ekki eiga við
róum við
þennan vetur og næsta vor
vor og það er ekkert líftryggt og eins í bolungarvík það er ekkert líftryggt
svo er það annað haust þar frá
þá kemur magnús torfason
sest að í húsi föðurbróður vors sigurðar þorvarssonar
bróður föður míns valdimars og gerir boð fyrir okkur að koma
jú jú faðir minn fór víst í heimsókn þarna bæði náttúrlega til
bróður síns og og sýslumannsins
og þar tilkynnir sýslumaðurinn honum að það sé ekki að tala um að þó að þeir hafi dregið það í
tvö eða þrjár vertíðir að líftryggja
þá krefjist hann þess að þeir gjaldi fullt gjald
að það sé ekki að tala um
hann borgi ekki einn eyri til þeirra hluta að líftryggja fólk sem sé búið að vera í hættunni
og komið úr henni
og fara svo að líftryggja það eftirá eftir að þeir séu búnir að vera í háskanum
þeir séu komnir úr
það sé ekki nokkuð
þar á milli hann rótist ekki frá því
jú jú svo heldur magnús
tvö réttarhöld og þar eru þeir kallaðir þessir formenn
ég og steingrímur árnason og fleiri
guðmundur nokkur heitinn stefán sem var þarna í hnífsdal og og við
berum það allir að
að þetta sé rétt sem að hreppstjórarnir hafi borið fram og
rétt yfir okkur öllum og lét suma sverja
þetta sé rétt fram borið
þá var málafærslumaður á ísafirði
guðmundur hannesson seinna sýslumaður á siglufirði
vildi athuga þetta mál fyrir okkur
og hafði kallað á hreppstjórann inn þegar hann var á ferðinni þarna
en þeir vildu seinna segja að hann hefði kallað á hreppstjórann til þess að koma sinni
að vildi magnús torfason segja og hellt í hann áfengi
til þess að breyta skoðun hreppstjórans á réttum hlutum
í þessu máli og þannig var það borið seinna fram fyrir stjórnarráðið hérna
en þetta fór allt suður og
í yfirrétt og
gamli maðurinn faðir minn lét sig aldrei nokkurn tímann með að borga einn eyri
og magnús lét það allt fara suður og þar var það tekið
yfirrétt og
þar mættu þeir ég held að það hafi verið eggert claessen og einhver annar
hans félagi og tóku þetta fyrir
könnuðust nú aldrei við hér áður fyr að það hefði nokkurn tíma komið fyrir að alþýðumaður að minnsta kosti hefði unnið sigur á móti því opinbera sem kallað var
svo það endaði víst á því að við urðum að borga málskostnaðinn en
ekki meira
réttlætið var það að
lögfræðingurinn guðmundur hannesson seinna sýslumaður á siglufirði hann er víst enn lífs
á óviðkvæmilegan hátt
tekið hreppstjórann inn í hús
sitt og helt í hann áfengi og þá fengið hann til þess að breyta skoðun gagnvart réttu máli og
og umbreytt svo ranglega að þessu sem að
stjórnin vildi hafa
það er gott að minnast á það að svona var nú réttlætið
aumingja magnús hann boraði sig út úr þessu á þennan hátt