tiro-is/ismus huggingface dataset:
engjar mjög miklar engjar
höfðu náttúrulega
þann ókost
í rigningartíð eins og til dæmis hefur nú verið
núna und anfarin ár að þá
fór allt í
í bara flóð og á kóreksstöðum var þetta svoleiðis að
að þegar að voru þurrkasumur þá mokuðu þeir
upp heyi því að það var ákaflega
mikil engjalönd en þau höfðu þennan galla að ef að
rigningar voru
fór bara allt á flot
sumarið nítján hundruð og þrjú þá eiginlega heyjaðist ekkert á
þessum jörðum þarna út á sléttunni eða úti við sléttuna vegna þess að
að þó að
væri nú eitthvað slegið
þá bara kom alltaf
flóðið og fór með þetta djöfulinn til út í grjót og og
það var bara ekkert
enginn heyskapur ekkert sem hét
en þá kom þessi ákaflega góði vetur sem er nú einn sá allra besti
sem að ég man að það það eigin lega var enginn vetur en
þetta svo kallað kláðabað og útrýmingarbað átti að út
átti alveg að
að ganga nú að kláðanum dauðum
lukkaðist nú ekki en það náttúrulega sló ákaflega mikið á hann en ég man það að þennan vetur
var bara bókstaflega
snjólaust allan veturinn það mátti heita alveg snjólaust
að þarna var komið sögu
var móðir mín og systkini mín hin voru upp á völlum
og þangað fer ég líka og á á völlunum ólst ég upp
ég fór alltsvo þegar ég fór frá kóreksstöðum þá fór ég í í beinargerði til
sem að þá var bóndi þar
og og seinna á ketilsstöðum og þar var ég
þangað til ég var
ja kominn um tvítugt og þar náði ég í kellingu sem að
þú heyrir er að rusla
og svo lentum við út í gilsárteig en áður vorum við ég var
eiginlega skógarmaður á hallorms stað í tvö ár hjá guttormi pálssyni
svo fluttum við út í gilsárteig og þar vorum við alla
nú rétt við vorum eitt ár
á höfðaseli
sem var hjáleiga frá höfða á völlum
og þar vorum við
alltaf og þar eignuðumst við fjórtán börn nei
og þar vorum við svo bangað til að við
við hættum búskap þá og nú búa í gilsárteigi
afkomendur
nottulega víðar því þetta er um allt meira að segja já út í löndum
suður í
það er ekki hagt að það er ekki hægt að
telja það þetta er orðið svo margt en hvað geturðu sagt mér af búskap ykkar þarna á gilsárteigi
búskapurinn var nú svona alltsvo gilsárteigur
stór jörð og er
eiginlega ágæt jörð á margan hátt en það var nottulega með
gilsárteig í þá daga þegar við komum þar sem að
að eins og aðrar
jarðir þó að þar væru stórar og og og jafnvel
kostamiklar að þá voru þær erfiðar líka
en þetta breyttist nú allt saman þegar að
áhöldin komu vélarnar skurðgröfurnar og annað þess háttar
þrír hektarar alltsvo túnin
en svo hefur þetta nú tekið dálitlum breytingum því að nú er túnið orðið
eitthvað á ann að hundrað hektara
svo að þessum breytingum hefur það tekið
frá því að að við komum þangað tuttugu og eitt
og enn í dag er það þannig að það búa þarna
ja það er sonur okkar
og á hinum helmingnum alltsvo jörðinni er skipt
býr
dóttir okkar og tengdasonur
manstu nokkuð eftir fjörum sem fylgdu eyðijörðum en eru
en eru nú komnar undir aðrar jarðir
já hér austast í
á breiðabólsstaðarfjöru er fjörustúfur
sem að ber nafnið vindásfjara
inni á inná steinadal er
fjallsrani lágur eða eða svona heiðarás
nokkuð skógi vaxinn sem að ber nafnið vindás
þar er talið að hafi verið bær
sem bar þetta nafn vindás og honum hafi tilheyrt þessi
fjörustúfur
sem að er hér austast á breiðabólsstaðarfjöru
ég þekki öngar
heimildir um það hvenær vindás hefur verið seinast í byggð
sautján hundruð og þrjú er hans að engu getið
í jarðabók
þeirri sem að ísleifur sýslumaður einarsson gerði fyrir þá árna magnússon og pál vídalín
sé vindás ekki nefndur á nafn
svo hann það virðist þá vera að hann sé mun eldri
eldri
frá því um sautján hundruð
þeir höfðu nú þann sið
árni og páll að geta allra eyðijarða
kálfafellstaður hálfa
ég held það sé enn þá
í gildi því að það var núna
fyrir fáum áratugum já það var einhvern tímann á árunum milli fjörutíu og fimmtíu
að þá voru samþykkt lög á alþingi um það
að allir þeir sem ættu ítak í annarra manna jörðum yrðu að lýsa eftir því
ef að þeir létu það falla niður að lýsa eftir því þá þá var ítakið ekki lengur í gildi
þá féll það alltsvo frá þeirri jörð sem að hafði haft ítakið og til þeirrar jarðar sem
átti landið sem ítakið var í
en manstu eftir nokkru en ég held að séra jón sem þá var á kálfafellsstað hafi hafi lýst eftir öllum ítökum
og geri þess vegna ráð fyrir að vind að vindásfjara
sé enn þá í eigu kálfafellsstaðarkirkju
en manstu eftir nokkrum fleiri fjörum
og ekki er það nú ljóst fyrir mér nei
ja þakka þér kærlega fyrir
hvaða fjörur voru þetta á mýrum vilhjálmur
mýrum er jörð
upp við fjöllin
svona næstum miðsveitis sem að heitir haukafell
nú hefur verið í eyði síðan nítján hundruð og þrjátíu
haukafell átti ítaksfjöru í
í borgarfjöru
og en borg átti aftur í staðinn
skógarítak á haukafellsdal
sem að heitir borgarskógur var borg kirkju prestssetur eða kirkjustaður
nei en haukafell haukafell
verið bændaeign en borg var svokölluð
konungsjörð sem að síðar voru
nefndar þjóðjarðir eða
en hvaða fjara var hin
næsta fjara fyrir vestan borgarfjöru er bakkafjara
nú er bakki í eyði
búinn að vera í eyði síðan um nítján hundruð og fimmtíu
þar í bakkafjöru fjöru átti rauðaberg á mýrum
ítaksfjöru sem að nefnd var rauðabergsfjara
einhverjir fleiri framámenn úr hernum voru í fylgd með churchill og það var tekin helvíti góð mynd
af honum hérna niður við gróðurhúsin og í baksýn var
býlið blómvangur
sem jóhannes þessi boeskov stofnaði seinna og bróðir hans tók við og frá því býli er ungur maður
fæddur hér og uppalinn
börge boeskov sonur þessa boeskov í blómvangi og hann einn af æðstu mönnum fllugvélaverksmiðja
í bandaríkjunum
og þeir þeir hafa framleitt mik hann er flugvélaverkfræðingur
og hefur átt mikinn þátt í því
að styrðja við bakið á íslendingum í
íslands og öðrum slíkum hér fyrr á árum
mér þótti rétt að ramma þessa mynd inn og senda honum hana
svo hann gæti átt þarna þessa frægu menn við fæðingarstað sinn
síðan breiddist þessi garðyrkja út hérna frá reykjum og víðar um mosfellssveitina
risu náttúrulega garðyrkjubýli á sólvöllum sem var byggt út úr reykjahvoli á ökrum sem var nýbýli á reykjahvoli og það var
það var náttúrulega hér á reykjum og í blómvangi sem var í reykjahvolslandi
þetta var reykjahverfið svo komu ólafur á laugabóli og svo kom
stefán í reykjahlíð og
svo kom ólafur á varmalandi og svo svona mætti lengi telja jakob á norður reykjum þetta er allt í mosfellsdalnum
þessi garðyrkjubýli
og síðan fjölgaði þeim og með þessum mönnum þegar þeir dóu þá tóku nú ekki alltaf synirnir við nú er þetta allt saman eiginlega horfið
og engin garðyrkjustöð eftir hér í mosfellssveitinni hér í
á reykjasvæðinu en tvær eða þrjár mjög öflugar og myndarlegar garðyrkjustöðvar reknar í mosfellsdalnum
og það er á laugabóli
þar er andrés heitinn hann er nýlega dáinn hann byggði upp mjög góða stöð á laugabóli á eftir föður sínum þar
og það er erlingur bróðir andrésar by keypti stöðina af stefáni í reykjadal
og jóel hefur
haldið einhverju við í reykjahlíð
og jóhann í dalsgarði byggði nýbýli sem byggðist á á blómarækt og sem garðyrkjustöð
og þetta stendur eftir og með allmiklum blóma en ást
en er hörð lí hörð barátta í þessum bisniss því innflutningur blóma er náttúrulega galopinn
en snúum okkur aftur að að
náttúrunni og náttúrulífinu hvað segirðu mér af álfum og huldufólki í mosfellssveit
hér á árum áður manstu eftir slíkum sögum
já sko á þessum árum frá því að ég kem hingað uppí sveitina innan um sveitafólkið
hér og fram
yfir nítján hundruð og þrjátíu
þá þá voru ekkert útvarp bara sími og þá
marga starfsfól þetta starfsfólk sem hér var það gerði sér ýmislegt til skemmtunar
og það bæði sagði draugasögur álfasögur og fór með var
kvöldvökur og las kvæði upp úr bókum og ég man vel eftir því
skömmu eftir nítján hundruð og þrjátíu að það að það barst hingað
bókin salka valka og þá voru hér
heimiliskennari á reykjum því krakkarnir í reykjahverfinu voru það mörg að það var skóli hér svona barnaskóli
ingibjörg jónsdóttir frænka mín þetta var ungt fólk og vel gefið og opið fyrir nýjungum
og þá var þessi saga lesin hér á kvöldvökum
en það uppgötv mamma uppgötvaði svo að við krakkarnir vorum stundum að hlusta
og henni líkaði það nú ekki allskostar því að sums staðar
þótti halldór kiljan nokkuð orðhvatur og jafnvel orðljótur og ekki beint barnahjal sem hann var að skrifa um
þar kynntist ég fyrst skrifum halldórs laxness og hafa verið mér mjög hugleikin og skemmtileg
að lesa
lesa úr þeim bókum þó ég sé alls ekki bókamaður og og í
texti sem er í bundnu
en texti í óbundnu máli hefur átt betur við mig að rekja hann heldur en í bundnu máli
þannig að þú kannt kannski ekki þulur og kvæði úr gamalli tíð hér nei ég held að ég hafi verið þannig barn að ég
ég var með hugann við útivistina og minna við bænalestur og þulugerð eða og lestur gekk
mér afskaplega illa að læra að lesa og bækur voru svona og sérstaklega kvæði
voru nú ekki mitt fag en hitt verð ég að segja að séra hálfdáni helgasyni til hróss hróss að honum tókst að láta okkur fermingarbörnin nítján hundruð þrjátíu og fjögur
læra þrjátíu sálma fyrir ferminguna
og það þeir sem ekki komust fram úr því voru á nippinu að ná
fermingunni
ekki víst hvort þeir næðu fermingunni en það man ég vel
og það þótti
en nú þykir það með ólíkindum að við skyldum hafa lagt það á okkur
var þetta stór hópur sem fermdist saman þegar þú fermdist átta krakkar manstu hverjir það voru já
átta krakkar voru fermd nítján hundruð þrjátíu og fjögur og sá níundi úti í viðey sem að komst ekki í land og var fermdur
daginn eftir á hví á annan í hvítasunnu
útí viðey séra hálfdán
fermdi hann og það var
kristófer eyjólfsson í laxnesi
það var sólveig sigurðardóttir í lambhaga og það var málfríður einarsdóttir í kollafirði og það var
þór
held ég hann hafi verið á blikastöðum hann var uppeldissonur magnúsar á blikastöðum
og enn vantar mig klara klængsdóttir kennari hér við skólann í áratugi
þá er ég kominn með sjö þá vantar mig einn það er sjálfur það er ég sjálfur
nítján hundruð níutíu og fjögur þá gerðum við reisu
reisu í kirkjuna heilsa upp á prestinn og minnast þess að þá voru
sextíu ár síðan við fermdumst jahá og þá var
þarna gleymi ég líklega einni konunni og þá þá voru
tiltæk við vorum fimm sem mættum á staðinn og þá
vantaði okkur málfríði hún vildi ekki koma
sesselía gunnlaugsdóttir silla gunnlaugs hún var úti í danmörku og þór var látinn
og þarna koma átta sko já
en hvað segirðu mér af álagablettum voru álagablettir
draugatrú og álfa
að ég ruglaðist bara alltaf í þessu ég mátti ekkert vera að að spekúlera í einhverju sem ég sá ekki og ég get ekki munað neitt af því
það festist alls ekki í mér svoleiðis lagað
þú manst ekki eftir tilteknum blettum sem var bannað að slá til dæmis
jú jú ég heyrði mikið talað um það
það var eitthvað einhverjir álagablettir til já en ég veitti því ekkert frekar athygli nei
það hafa ekki verið blettir sem að hafa verið
helgir í eftir að þú tókst við búskap hér og
þá var ég búinn að gleyma því hvar þeir voru já
og enda
var erfitt að afla heyja og haglendi lítið hér í mosfellssveitinni miðað við gripafjölda og maður var
var nú kannski svona eitthvað laus í rásinni með að halda
halda því til haga hvar voru hvar mátti slá og hvar ekki mátti slá
draugar segirðu voru hérna manstu eftir einhverjum já já já ég man írafells móra voru einhverjir svona staðbundnari hér nær nei nei það var írafells móri mikið talað um hann
meðal annars eins og ég segi áður en útvarpið kom og eitthvað við að vera á kvöldin og þegar
var verið svo að láta okkur krakka fara að sofa
og stundum var það kvöldvökur og einhver vinnumaður var að segja okkur sögur það voru náttúrulega draugasögur og við vorum öll afskaplega myrkfælin
enda alin á draugasögum
og voru mér heldur ógeðfelldar því sjálfur var ég myrkfælinn
og lagði þar af leiðandi eiginlega ekkert svona á minnið
og kann ekki neinar sögur þetta var eitthvað sem höfðaði ekki til mín
álfasögur draugasögur álagablettir og
og hitt og þetta en það var afturámóti annað
sem höfðaði til mín það var nykur hér í bjarnavatni já og söguna af honum hef ég oft sagt og oft birt
hvernig er hún segirðu ja hún er helvíti löng og mikið
mikið mál að segja frá henni
já þú vilt ekki segja frá henni bara núna jú jú ég get minnst á það að hér voru ýmsir
greindir menn og skemmtilegir
gáfaðir vinnumenn utan af landi sem komu hérna og voru gjarnan fjármenn og hér inn svona tvo kílómetra inni á fjalli uppí húsadal
hérna fyrir ofan reyki er fjárhús
og þar voru hafðar svona
hundrað og tuttugu til þrjátíu kindur og nokkrir hrútar og þangað fór fjármaður á hverjum degi
og sinnti þessum hefðbundnu störfum eins og gert hafði verið í þúsund ár með fjár halda fé á beit
og hann var alltaf að segja okkur ýmsar
ýmsar sögur og það sem hann sá í fjallinu í ljósaskiptunum
og það voru alls konar meðal annars sagði hann það að nú hefði hann loksins orðið var við nykurinn
að hann hélt að þannig var að
hann rak náttúrulega roll hann háraði rollunum á morgnana og leysti svo hey og undirbjó og svo þegar þær höfðu klárað
heyið þá
rak hann þær á á haga hér og hvar þar sem hann gat
komið þeim á hey og mokaði snjó ofan af beitinni
og svo fór hann heim og skildi rollurnar eftir og svo komu þær venjulega svona þegar fór að bregða birtu heim að fjárhúsum
og í eitt sinn sem að hann
var þarna
því að láta kindurnar út varð hann var við eitthvað eitthvað í hópnum sem honum sýndist vera heldur stærra en rollurnar
hann fór eitthvað að skoða þetta nánar og
og þá sér hann bara steingráan lágvaxinn lítinn hest sem er í hópnum og hann fer að hyggja mikið að honum
og þá rifjast upp fyrir honum að hann skuli nú fara varlega með að fara ekki að
að ríða
svona hestum sem eru að flækjast að vetrarlagi í fjárhópum
og honum dettur strax í hug að þetta gæti verið mink gæti verið
nykur nykur
hann sér að hófarnir eru öfugir og þá staðfestist það allt saman á honum og skyndilega
þyrlast gerir þyrlast skafrenningurinn svona eitthvað yfir
hópinn og næsta sem hann vissi var að nykurinn var horfinn og og hann honum sýndist hann
hlaupa af fullum krafti inn allt fjall og í áttina að bjarnavatni
og það var talið að hann hefði aðsetur í bjarnavatni já
þetta er svona í fljótu bragði
þetta er miklu lengri saga og skemmtilegri ég skrifaði hana einu sinni á nokkrar blaðsíður og lét skólastjórann í barnaskólanum hafa þetta til þess að
lesa fyrir óþekka krakka
já ja þessi var ágæt
hvað um drauma og fyrirboða hefur þig dreymt fyrir atburðum
já þú spyrð um drauma og þess háttar og
þá kemurðu nú
að tómum kofunum því að því að strax lítið barn á óðinsgötunni
dreymdi mig mikið og alls konar rugl var í gangi og ég þótti eitthvað undarlegur og
áreiðanlega verið skoðaður af lækni og eitthvað svoleiðis því að mig dreymdi svo mikið ég svaf svo illa
mér fannst ég sjá einhverjar sýnir og og það var heilmikið mál
er mér sagt frá þegar ég var í uppvextinum og svo rámar mig vel í þetta að mig dreymdi afskaplega mikið
og pabba þótti það náttúrulega ekkerr skrýtið því sjálfur var hann svoleiðis líka hann dreymdi fyrir hinu og þessu
og ég ætla ekkert að fara að rekja neinar draumasögur hér en
hitt er annað mál að að mitt líf hefur verið svona meira og minna
í mikið af draumum
og ýmsu af því taginu
og oft pabbi hvatti mig til þess að spekúlera í
í draumunum sem mig dreymdi og ég hef gert það alla tíð ekki af neinni visku eða
kunnáttu en mér til svona gamans svo vill nú svo til að ég segi nú yfirleitt konunni draumana mína
og hún er þá einhvers vísari um þessi mál og við höfum þetta fyrir okkur svona
sem dálítið grínmál hitt er annað mál að mig dreymdi eftirminnilegustu
dreymt dreymdi mig meðan ég var til sjós með pabba í þrjú ár og svo ekki síst
þegar ég var úti í ameríku og og hann var
lá hér banaleguna heima og
allt það sem þá barst á milli okkar er náttúrulega hlutir sem erfitt er að skýra
gruflandi að því að þarna voru alvarlegir hlutir að gerast og ég þarna vestur í ameríku og ekkert hægt að gera
sjötta september og var jarðaður um viku seinna hér á lágafelli
og ég var náttúrulega ekkert að koma alla þessa leið
það var útilokað dreymdi
fyrir andláti hans já já hann kom bara mér fannst hann koma koma til mín og og það
og ganga um í herberginu sem ég svaf og það er miklu lengri saga en þetta
ég ætlaði að segja frá einum af mörgum draumum sem mig dreymdi um þetta leyti þegar
faðir minn dó
allt sem í kringum það var að þá fannst mér ég
vera á sundi í sundlaug og mér var svona heldur þungt um andardráttinn og það var eitthvað erfitt sund
enda þjálfaði ég mikið sund
á skólanum í bandaríkjunum og það var nærtækt en skyndilega varð ég var við það að ég sé pening
í vatnsborðinu
að mér fannst svona
silfurpening af eldra taginu silfurdollar eða eitthvað svoleiðis
og ég verð var við að hann fer að sökkva
ákveðinn í að ná þessum dýrgrip
og missa ekki af honum og láta hann ekki sökkva og
fer að kafa og kafa og kafa á eftir honum en næ honum aldrei og verð svo að gefast upp vegna þess að ég var nær
köfnun og hann seig áfram og hvarf til botns
ég vildi meina það jafnvel að þessi draumur hefði verið svona staðfesting á því
að pabbi væri dáinn
svo komu nú
um það þannig að nítjánda september nítján hundruð fjörutíu og sex þá fæ ég bréfið frá
frá pétri bróður
þar sem hann segir mér allt af létta hvernig þetta gekk til þegar ég ber þetta saman við draumana sem ég hafði svona punktað hjá mér og skrifað ýmislegt
þá er þetta þessi draum mest
dreymir mig þarna á hverri nóttu einhverja drauma og þá er meðan að hann er
að heyja síðasta stríðið áður en að hann
deyr
og þetta þótti mér dáldið merkilegt en
aldrei þótt gaman að tala um þetta
það rifjar upp óþægilegar tilfinningar
og líka hitt að ég hef tekið eftir því að þegar ég tala við fólk sem að er ekki svona sinnað og dreymir kannski aldrei
neitt og er ekki beinlínis í sambandi við tilveruna sem ég kalla það er náttúruna
og umhverfið himingeiminn og og trúna að þá
er greinilegt á svip margra að þeir halda að ég sé bara að búa til sögur
en ef við svissum svolítið yfir í annað
yfir í yfir í náttúruna hérna í mosfellssveit
og svona óhefðbundnari búskap ef svo mætti að orði komast
yfir í veiðiskap fuglaveiði silungsveiði álaveiði refaveiði
og annan veiðiskap já
hvaða sögur geturðu sagt mér af svona hlunnindum hér í mosfellssveit já það var
náttúrulega rjúpan það var gengið til rjúpna alltaf og það var veitt rjúpa og þeir voru frægastir hér rjúpnaskytturnar
jakob á norður reykjum og hjalti á æsustöðum og svo voru hér vinnumenn á reykjum og ég bar lítils háttar lið svona upp úr fermingunni
ásgeir bjarnason faðir bjarna ásgeirssonar
kærleikar með gömlu hjónunum þau voru nú afinn og amman á heimilinu og tóku okkur öllum krökkunum fagnandi
að hann átti haglabyssu númer sextán sjálfur hafði hann verið feiknarlegur veiðimaður vestur á mýrum og og lagt mikið til bús
búsins af fugli sel og allskonar veiðiskapur sem ásgeir var í og ég svona
svona hlustaði á sögurnar hans og svo gaf hann mér haglabyssuna tvíhleypta haglabyssu númer sextán
og ég byrjaði að skjóta smávegis rjúpu með því
og endur var ég líka eitthvað að fást við svona um og eftir fermingaraldurinn
það var engin mynd á því hinir þessir sem ég taldi þarna upp og og svo voru það
úlfarsfell og
og svo voru það náttúrulega veiðimennirnir allir bræðurnir í miðdal
alveg fæddir veiðimenn lágu yfir hverri tjörn og
og vatni sem var í heiðinni mosfellsheiðinni seljadalsá þar voru
skjótandi
og allt þetta og seinna var tryggvi
autoriseraður eða útnefndur sem minkabani fyrir mosfellssveit
og skaut marga minka en tófan var hér alltaf á hlaupum
og tryggvi var og þeir bræður frægir veiðimenn og alkunna er hvernig guðmundur frá miðdal varð þjóðfrægur
veiðimaður fór í allar ár landsins og uppgötvaði nýja staði og nýjar ár og var hinn merkilegasti
veiðimaður og innleiddi mikla menningu á því sviði og og þarf ekki að rekja það hér
manstu eftir einhverjum náttúrulegum refagildrum eða hlöðnum refagildrum engum refagildrum þeir refir sem unnust voru voru unnir annað hvort á greni
eða skotnir á hlaupum eða svona var legið fyrir þeim
í byrgjum þeir héldu mesti til á mosfellsheiði eða já hérna fyrir ofan í seljadalnum og
seljadalnum og mosfellsheiði og hér á svæðinu dálítið
var þessi rjúpnaveiði svolítið búsílag hér já já var hún seld já já til reykjavíkur það var lítils háttar
en annars var stórt heimili sem borðaði rjúpu meðal annars algjörlega á jólunum
það var alltaf borðuð rjúpa heimaveidd rjúpa hérna á reykjum já já
og seinna
færðist nú dálítið yfir í svínakjötið og nú er það komið yfir í fuglana
silungurinn hefur kannski ekki verið mjög mikill hér var skammadalslækur og og þar voru svona lækjarlontur sem við lágum í að veiða og
taka með höndunum og
og stöðugt að veiða la í skammadalslæknum
það var miklu meira vatn í honum í gamladaga og það var þar var þar silungur svona
lontur litlar já tíu fimmtán tuttugu sentimetrar fiskur þó
og svo var það hafravatnið við sóttum feiknarlega mikið í hafravatn
og miðdal þetta fólk sótti í vatnið
það var vænn og fallegur silungur í þessu og og svo lagðist netaveiði niður smátt og smátt
við það þá minnkaði stangaveiðin og það er grunur um að
til dæmis hafravatn sé yfirfullt af smáseiðum sem þrífast ekki vegna þess að
að þarna er náttúrunni ekki hjálpað til þess að
mæta sko notkun eða veiði úr vatninu
hva nú er örnefni hér álafoss já álarnir voru hér í ánni
hún var þá ekki það heit að þeir gætu ekki farið upp og ofan alla ána og það voru aðallega
danskir og þýskir og útlendingar sem voru hér við garðyrkjustörf og fjósamenn sem lágu í því að veiða ála
og það og það kom alltaf áll einn eða tveir ef maður hafði gat á
á pokanum sem lagt var í bleyti saltfiskurinn það var nú étinn saltfiskur á hverjum degi
og þá skreið alltaf einn eða tveir álar inn í fiskpokann
og voru of seinir að forða sér út þegar hann var tekinn og þannig fiskaðist áll en hann var nú lítið nýttur nema heimilin
sem voru hér útlendingaheimili aðallega þjóðverjar þeir fengu álinn
og notuðu sér hann
útlendingar borðuðu hann já og þá var áin hefur kannski verið svona mest fjörutíu stiga heit
ef að var lítið næst hverunum og laugunum já næst hverum og laugum en hann slapp yfirleitt í gegnum þetta
svo náttúrulega var fullt af þeim niðri á álafossi í sundlauginni í stíflunni þar og fyrir neðan stífluna já
en en selveiði hérna við ströndina nei ég man aldrei eftir neinu slíku ásgeir gamli kom með bátinn sinn vestan af
mýrum og hafði hann í í hestaþingshól
og reyndi hér eitthvað eitthvað að róa til fiskjar bæði
þaðan og eins frá langatanga en það var hann var orðinn of gamall
gamli maðurinn til þess að ráða við það en
að róið væri en það var á stríðsárunum eða eftir stríðið
þá var bátur í langatanga og þeir áttu hann einhverjir sveinn þórarinsson
í láguhlíð og eitthvað fóru þeir á sjó
þegar þið voruð í þerney og víðinesi þá var ekki selur þar nýttur nei nei nei
nei nei en en hafliði pétursson móðurbróðir minn kom vestan úr breiðafjarðareyjum nítján hundruð tuttugu og níu eða þrjátíu
og hafði með sér saltað selkjöt
og það smakkaði ég og borðaði
selkjöt
mér þótti það hvorki vont eða gott ég var bara
svangur unglingur og ég var aldrei spurður hvað ég vildi borða heldur hvort ég vildi borða eða ekki
og eitthvað svona og þá var náttúrulega
allt borðað sem að kjafti kom
bæði saltað selkjöt sem var mjög dökkt á litinn hérumbil svart og
svona dálítið beiskt og mikið salt
hvernig var samgöngum háttað þegar þú fyrst manst eftir hér í mosfellssveit ja
samgöngur hér í mosfellssveit þegar ég man fyrst eftir voru nú
svona að færast úr þessu hefðbundna aðferð að það yrði
að allt alltaf væri gengið eða farið ríðandi það voru að byrja
vélknúin ökutæki eða bílar voru að
byrja að ryðja sér til rúms hér
í kjölfarið á hestvögnunum sem áður er getið og fluttu mjólkina í bæinn það voru hestvagnar og bílar voru að
koma meir og meir í landið og í uppúr nítján hundruð og tuttugu þá má heita að
bílfært hér upp að reykjum á þessum léttu bílum sem þá voru
og samgöngur voru þá svona með mjólkurvögnunum
og ríðandi með
klyfberahesta og svo örfáir bílar og þeir þóttu
mikill viðburður að komast í bíl ég man að pabbi eignaðist bíl líklega nítján hundruð tuttugu og átta eða níu
og hann var til framyfir alþingishátíð
en síðan gerist það þegar garðyrkjumönnum vex fiskur um hrygg
að þá náttúrulega eignast þeir allir bíla og bílaeign mosfellinga á árunum nítján hundruð og þrjátíu til fimmtíu
hún var dáldið óvenjuleg og mikil
svona upplýsingar sem ég á í fórum mínum og fer nú
ekki að rekja það en en
það lætur nærri að árið nítján hundruð fjörutíu og eitt
held ég hafi tekið og tvö ár til hvorrar hliðar
hliðar að þá voru skráðir fyrir utan reykjavík
hér í gullbringu og kjósarsýslu einhvers staðar um fjögurhundruð bílnúmer voru þá í notkun
en af þeim voru bara áttatíu í mosfellssveit
og það var hátt hlutfall