tiro-is/ismus huggingface dataset:
reyni ég yfirleitt að stæla þeirra frásögn
og stundum sérstaklega í sambandi við afa minn hann var hressilegur í rödd þá finnst mér frásögnin
njóta sín betur ef ég get stælt karlinn
og ekki síst reyna að nota hans orðatiltæki
því þau gátu verið dálítið skringileg á stundum
einu sinni sagði hann okkur strákum þessa sögu
nú eflaust sagt þér hana áður ég er svo margt búinn að segja þér þú ert alltaf að pumpa mig með það sama
þá segir hann nú ei einu sinni var bágt hjá föður mínum ha hann gat það samt
nú hvað var það sem hann átti bágt með og gat þa það var svoleiðis að þa það var kýr að beiða hjá honum
en það var svo vont veður að hann gat ómögulega komið kúnni undir tappann
hann átti svolítinn
tappasnigil í fjósinu
hann tók hann og og lyfti honum upp í kómentuna og lét hann hafa kúna þaðan þe
þetta gekk allt vel
þessa sögu sagði hann okkur einu sinni strákum og okkur þótti mikill matur að
í sjón held ég að af
ættingjum steins hafi benedikt bróðir einna verið svipaðastur honum
steinn var laglegur maður og benedikt var það líka benedikt var laglegur maður
okkur fannst það sem mundum nú svona stein meira
yngri eða áður en hann var nú eiginlega gamalmenni að þeim svipaði dálítið saman í
andliti í andlitsfalli sérstaklega nefið ekki alveg ósvipað
og svona kinnbein og höfuðlag ekki ólíkt
benedikt var laglegastur okkar bræðra bæði að vallarsýn og eins í andliti
bækur sem þú hefur lesið heldurðu að það hafi mótað frásagnarhátt þinn
það efast ég mjög um ég efast mjög um það
ég held bara alls ekki
ég held ég hafi bara einhvurn veginn óafvitandi tekið þennan frásagnarhátt sem ég hef notað
án þess að stæla nokkuð eða orðið fyrir áhrifum af neinu
sé alveg óhætt að fullyrða það
en hitt skal ég viðurkenna
að ýmsar bækur sem ég hef lesið
þær hafa haft áhrif á hugsun mína
og og hef vafalaust orðið til þess svona
að gera meir andlega
en annars hefði verið eða orðið
og það er nú yfirleitt svo með alla
að góðar bækur þær hljóta að hafa einhver
áhrif á þann sem les
ég gerði ekkert mikið af því að lesa
útlenskar
skáldsögur eða rómana eins og það var kallað
það voru sérstaklega íslendingasögur nei íslenskar sögur bæði íslendingasögur og íslenskar skáldsögur og annar fróðleikur sem að ég
ég minnist þess að ein bók hafði sérstakleg áhrif á mig þegar ég var ungur maður
og það var bók sem þá kom út og hét hjálpaðu þér sjálfur þármun guð hjálpa þér
þetta var mjög merkileg bók
hún beindi huga fólksins eða lesandans að ýmsu sem að hann átti að gera
og gat gert sjálfur bara af eigin hjálp og eigin rammleik
ég las þessa bók mátti segja upp og upp aftur
og ég gæti trúað því að vitandi og óafvitandi
hafi hún að ýmsu leyti markað mína lífsstefnu
og hafðu nú það hallfreður
alþýðubókin var eiginlega fyrsta fróðleiksbókin sem að við
bræður áttum kost á
hún var í því lestrarfélagi sem að þeir stóðu að faðir minn
ketill á gerði þórður á kálfafelli og þorsteinn á reynivöllum það voru þessir fjórir aðilar sem að
að stóðu saman að bókakaupum
keyptu mikið af bókum allar íslendingasögurnar noregskonunga norðurlanda iðunni gömlu
og fleiri bækur
og og þar á meðal alþýðubókina eftir þórarin böðvarsson getur
hún var með myndum þykk bók
með myndum og miklu les máli
það voru nú myndirnar meðal annars
var ákaflega mikill fróðleikur í henni
og það var eiginlega það eina
fór með þegar hann fór héðan frá hala það var alþýðubókin
það var kannski sá eini arfur sem hann fór með af veraldlegum munum
hafðirðu gaman af sögulegum bókum svona
lastu nokkurn tíma sagnfræðirit eða neitt slíkt íslandssögu
jú jú ég las hana ég las hana og ég las landafræði
svona þessar bækur sem kallaðar voru kennslubækur þó ég varð aldrei á skóla þá las ég þetta
já það var til dæmis
landafræði gröndals hún var í gamla lestrarfélaginu þeirra fjórmenninganna
og þetta var lesið jafnvel var lesið þetta upphátt á kvöldið úr landafræðinni
það var það var það var yfirleitt var þetta þetta var nú eiginlega
sé óhætt að segja
aðallestrarefnið í þessari sveit það
sem að þessir fjórir menn höfðu
verið mjög lítið um bókakaup hjá öðrum
mjög lítið sem einstaklingar keyptu bækur á þeim árum
enda fáir sem hafa nú haft peninga til þess
og ég hef nú einatt verið að hugsa um það hvurnig faðir minn hefur getað eignast aura til þess að
borga þessar bækur
en það var nú svona að hann var fróðleiksfús
og hann hefur sjálfsagt orðið að fórna einhvurju til þess að geta verið með að
afla þessa þessa fróðleiks
bækur voru náttúrlega ekki dýrar á þeim árum
en það var heldur ekki úr miklu að spila
það hefur ekki verið mikið afgangs af afurðum af svona
tuttugu og fimm sex ám sem faðir minn átti
það hefur ekki verið mikið eftir af þeim afurðum sem að þær gáfu
var búið að taka það sem að heimilið þurfti út á það
það var fært frá
aðallömbin sett á
og venjulegast kindunum lógað svo veturgömlum þá var meira verð í þeim
og af því þetta voru hagalömb þá voru þau náttúrlega rýrari á haustin heldur en dilkar hefðu verið
þá var þetta eina eina ráðið
gera þær verðmeiri á þennan hátt
þú varst að fara með dálítið af vísum í dag fyrir mig og ég held nú það manstu nokkrar fleiri andskotinn þinn
alveg ertu dæmalaus maður hallfreður
ég kann svo mikið af vísum að ég mundi vera búinn að kveða þig undir stólinn í svefn áður en ég yrði þrotinn
eins og þú getur nú getið nærri maður sem hefur sungið látlaust
í í bíl frá úr möðrudal og í egilsstaði
hugsa svona um ýmsar
já þú vilt kannski
fara með veðurvísur ýmsar svona
nú er úti veðrið vott
verður allt að klessu ekki fær hann grímur gott að gifta sig í þessu
nú er úti hregg og hríð hristist
hristist skegg á körlunum
einhvur segir aum er tíð uppi er snjór á fjöllunum
nenni ég ekki að nauða við þig þó nóga hafirðu bolla nefið á þér neglist
við neðra gat á skolla eftir hvern er þetta það held ég þetta er þetta er þjóðvísa já já
nenni ég ekki að nauða við þig því nóg er í þér kvefið
nefið á þér neglist við neðra gat á peði
þú kannt þetta afi minn fór
já já já og litla jörp með lipran fót jú jú já já
nú þú kannt þá allt sem að ég kann nei nei nei eða flest
lof mér að heyra fleira
ég var að láta þig hafa í dag þessa eiríkur sem ána beit já já já já
svona ganga sakirnar sumra út um heiminn vogs fyrir víðu vakirnar vik fyrir utan strauminn
ærnar mínar lágu í laut
ætli hann hafi ei undan skúr orðið fyrir gríðarbyl
haukabrekku hlíðum úr hrapað niður í tungugil
gimlur við honum gripu þar
greiddist ferð með róms um jörð barkastaðarafrétt af ofan svo í vambarfjörð
dvaldi hann þar um dægur skeið dauninn slæmur af honum varð
þarma götu lagði leið og loks kom út um kríkarskarð
ætli hann hafi ei undan skúr og svo rekur hann leiðina sem hann hefði farið
varð eru þessar vísur héðan úr sveit nei þær eru ekki héðan úr sveit nei nei
vil ég vil
ekki staðhæfa um það nei nei hver orti þær en þær eru ekki hver orti þær
eins og mig minni mér vera sagt það þórarinn heitinn föðurbróðir hann kenndi mér þetta þessar vísur
hann kunni margt bæði fallegt og ljótt manstu ekki fleira sem hann kenndi þér
það var nú til dæmis heill bragur sem ég lærði eftir honum hvalbragurinn svokallaði
kristín níelsdóttir frá sellátri frá sellátri
segir okkur ævintýri í dag er tuttugasti og fimmti ágúst nítján hundruð sextíu og fimm
og við erum stödd í stykkishólmi
já þessi saga hún ber nafnið kóngsbörnin þrjú og
voru einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu og það er nú ekki getið um nafn drottningarinnar en kóngurinn hét hinrik
og hann var vænn maður og hæglátur mjög og mikils virtur konungur
ríkti yfir stóru ríki sem kallað var suðurríki
en í nágrenninu við
sem norðurríki hét það var lítið þar
ríkti konungur og drottning og
drottning hét hermína
en konungsnafnið annað hvort man ég nú ekki eða þá að það að þess var ekki getið
svo ber það til tíðinda að konungur hinrik konungur hann fer í hernað
sem hann var vanur á sumrum
og kveður drottningu sína og börn sín og segist auðvitað muni koma aftur um haustið
en svo kemur hann ekki aftur og hann fól fól
frænda sínum sem snorri hét að stjórna ríki sínu á meða að hann væri
fjarverandi en hann kemur ekki aftur um haustið en það fréttist að hann muni hafa vetursetu í nágrannaríkinu
sem áður er nefnt
svo líða þrjú ár og aldrei kemur konungur heim og alltaf hefur hann vetursetu þarna
og frændi hans snorri hann stýrir ríkinu ásamt drottningunni
ber nú ekki annað til tíðinda en en kóngsbörnin sem eru þrjú þau vaxa upp og og
dóttirin hét helga
en sigmundur hét eldri sonurinn
nei geirmundur hét eldri sonurinn en sigmundur hét yngri sonurinn og
helga var þeirra yngst hún var kvenna vænst og kunni allar kvenlegar listir
og allt þar fram eftir götunum
en geirmundur sem var eldri hann var ójafnaðarmaður
mikill og lá jafnan á skógum og veiddi dýr og
og vildi helst ekkert
vera með fólki að neinu ráði var sérlundaður
en sigmundur var mjög
mjög þægilegur maður og glæsilegur og hann
var á allra
að skammt frá kóngsríki þar
þar bjó karl í koti sínu sem átti son þann
þann er valur hét
hann var efnilegur maður en fátækur mjög eins og eðlilegt var
venjulega er nú
og stundum kom hann og lék sér við kóngsbörnin og það var vinátta mikil á milli þeirra
svo skeður það að
einn eitt vor þá
tekur drottning sótt mikla
og kallar börn sín til sín en þá er geirmundur á skógum að veiða dýr og er eigi viðlátinn
svo hún kallar börn sín þessi tvö til sín og segir að sótt þessi muni leiða sig til dauða
og segir að það muni verða erfitt fyrir þau þegar að hún
sé farin
faðir þeirra sé
orðinn heillaður af drottningu þeirri í nágrannaríkinu sem hann hafi haft vetursetu hjá
sem hermína heitir eins og áður er sagt
og hann muni nú tæplega koma heim eða en þetta viti nú enginn
að svona almenningur viti ekki um þetta
og hún biður þau að
að gæta þess að ef að það kæmi fyrir að hermína
í þetta ríki sem hún hefur grun um að hún muni setjast í sitt sæti
ætla sér það
að þá skuli þau ekki dvelja lengi í kóngshöll
heldur skuli þau fara á skóg og ganga þangað til þau koma
og þá muni tveir fuglar sitja þar
og þeir muni
syngja en þau eigi að fara þann veg sem að
að blái fuglinn sé við þau megi ekki fara veginn sem rauði fuglinn sé við
því að þá fari illa fyrir þeim en þau eigi að fara þar sem blái fuglinn syngur
syngur því þá muni þau komast til fóstru sinnar sem býr langt inni í skóginum og hún mun kunna ráð fyrir þeim
svo kveður hún börn sín og að því búnu andast hún
og þá var harmur kveðinn mikill að að börnunum og og fólki því að hún var ástsæl mjög
en af því að
snorri sá er
hafði ríkisstjórn á hendi vissi vel hvar kóngur var þá gerir hann sendinefnd út að segja kóngi tíðindi þessi
en þá er geirmundur kemur heim af skóg og fréttir lát móður sinnar þá reiðist hann mjög yfir
því að hann skyldi ekki vera látinn vita
nú og og þá segir nú bróðir hans að að hann hafi hann sé aldrei heima og það sé ekki hægt að eiga við hann
og þá reiðist hann ennþá meira og segir
móðir sín hafi sagt þeim hann segist vita það að hún hafi
þeim eitthvað
þar eð drottning bað hann sigmund að segja ekki neinum frá þessu þá þorði hann ekki að segja bróður sínum þetta
en hann gengur þó fast eftir svo að lokum þá fær hann að vita það
móðir hans hafði sagt
hvar faðir hans væri og hvernig það væri
þá verður hann ennþá reiðari
og fer á eftir þeirri sendinefnd sem búið var að senda á stað og
nær henni og ríður sem ákaflegast og og verður á undan henni til föður síns gengur þá í höllina þar sem verið er við drykkju
og og tekur til
að tala óvirðulegum orðum um hermínu og og kónginn hennar
og er hinn reiðasti og segir
föður sínum lát móður
sinnar
verður þá konungur fölur við
en hermína tekur illa upp orð hans og skipar fólki sínu
að reka hann út en lætur sveina sína fara á eftir honum þá var út fyrir höllina komið
og hann er færður í dýbleisu
nú vill hinrik konungur fara á eftir syni sínum og vita hvað af honum hefur orðið
en hermína sagði að hann mundi það mundi allt í lagi vera
og þeir myndu gera honum gott í eldhúsinu og hann gæti fundið hann á morgun en af því
að hinrik konungur var
var allur á valdi hennar
þá fór hann nú ekki en var mjög daufur um kvöldið
að morgni þá
býst hann til að finna son sinn en finnur hann hvurgi og það er leitað að honum en hann finnur hann ei
þá segir hermína við skulum taka gleði okkar og nú skulu allir fara og hressa sína
lund og fara út á skóg á veiðar
kóngur kvaðst hinrik kóngur sagðist mundu fara heim í ríki sitt en svo fær hún um talað að það er farið
á veiðar konungarnir báðir og hún og margir þeirra sveinar
fram eftir degi og menn eru á veiðum en þá er konungur altsvo maður hermínu
er víkur sér eitthvað frá
hópnum þá ræðst á hann villidýr eitt mikið og verður honum að bana
þegar að hermína drottning fréttir þetta þá grætur hún mjög og er harmi lostin
en það var nú uppgerð ein því hún var fegin að bóndi hennar var úr sögunni
er farið heim og og kóngur er búinn honum er búinn grafreitur eða haugur hann er heygður
með mikilli viðhöfn
og þegar þetta er allt búið þá vill konungur fara hinrik konungur fara með sendinefndinni sem komin var
var til að segja honum lát drottningar heim í ríki sitt
grætur hermína svo mikið og hún er svo harmi lostin og biður hann að skilja sig ekki eftir taka sig með sér og verður það úr
að þær fara þau fara bæði heim í suðurríki þar sem konungurinn átti heima hinrik
konungur átti heima
gengur svo
búa þau svo ferð sína og segir ekki af ferðum þeirra fyrr en að þau koma í skóg þann er námunda er við höll
höll hinriks konungs er þá slegið tjöldum en menn sendir til hallarinnar að
láta vita að konungur sé þegar að koma og hver sé með honum
þá er búið að slá tjöldum og fólk var komið til náða þá gengur hinrik frá tjöldunum
gengur skógarstíg nokkurn
uns hann kemur að litlum bæ
og þar kemur út
gömul kona og tekur hún honum frekar fálega
þá er þar komin fóstra drottningarinnar sem hún talaði um við kóngsbörnin
hún segir honum að hann hafi illa gert að hugsa ekki um ríkisstjórn sína og vera ekki hjá sínu fólki
honum væri mátulegt þó eitthvað kæmi illt fyrir hann
biður hann hana að vera nú þægilega og telur nú um fyrir henni en hún er ekkert blávatn
og segir að hann skuli vara sig á drottningu þeirri sem hann sé nú að taka að sér
og hinn lætur nú ekki mikið yfir því og telur hana
ágæta í alla staði
hún segir svona við hann ég skal ég ætla að gefa þér rakka nokkurn sem mun
verða þér til
ja ágætis eða og hann er fylgispakur og hann er svo þefvís að hann getur rakið
allra spor
svo fær hún honum rakkann og hann er mjög fallegur
og þegar hann hann horfir á hann og horfir í augun á honum þá finnst honum eins og
í mannsaugu
og hún segir honum að hann sé vitur mjög
svo fer fer konungur til tjalda sinna og er nú
sofið af um nóttina og að því búnu er gengið til hallar þá er
morgnaði
er nú kóngi tekið vel og
og snorri
fær honum ríkið í hendur og segist hverfa burtu því að hann hafi ekki ætlað að taka þetta að sér svo langan tíma
nú nú tekur sest kóngur í ríki sitt en er heldur daufur
og skömmu seinna gerir hann brúðkaup sitt til drottningarinnar
saknar hann sonar síns geirmundar hann kom aldrei fram þar sem hann yfirgaf hann í höllinni
hjá hermínu drottningu hann hvarf og kom ekki fram
og þótti honum skaði mikill því hann áleit að þessi sonur sinn
yrði hermaður mikill og víkingur
og ætlaði honum mikið honum fannst sigmundur vera alltof linur
er já haldið brúðkaup þeirra
og þá er veisla langt fram á nótt og í marga daga en að endir fyrsta dagsins
helga átti skemmu og bróðir hennar bjó þar skammt frá
þá er að þau eru gengin til náða þá þá segir sigmundur
nú skulum við búa ferð okkar eins og móðir okkar sagði og eigi dvelja og
hefur það nú allt farið eftir sem hún sagði og munum við nú fara
svo það verður úr
að þau búa ferð sína og halda á skóg
þau ganga nú lengi lengi þangað til þau koma að gatnamótunum sem að drottningin sagði frá
sjá þau þá fuglana tvo
en þau verða ekki sammála um það að sigmundi minnti að það hefði verið rauði fuglinn sem
átti að sá vegurinn sem þau áttu að fara þar sem rauði fuglinn var en helga hún segir að það hafi verið blái fuglinn
en sem þau eru ekki sammála um þetta þá
geta eða finnst að þeim ekki vilja halda áfram
en þá sjá þau hvar svartur og ljótur gammur kemur
sest í tré ekki langt frá og þá verður helga hrædd og biður bróður sinn að að gæta sín
þá skulum við koma segir sigmundur og þá ganga þau
eftir veginum sem rauði fuglinn var af því að hann honum minnti það endilega en þetta var reyndar öfugur vegur
svo ganga þau lengi lengi og það verður alltaf svo ömurlegur vegurinn eftir
ganga lengur
svo koma þau fram á hamra
og gammurinn þessi ljóti hann hefur alltaf verið svona álengdar en
þegar hann kemur þarna fram á þessa hamra
steypir hann sér þar ofan fyrir og hverfur
en þar sem þau standa þarna uppi og eru orðin ráðvillt þá kemur hönd mikil upp á hamrana og grípur þau
og og potar þeim niður fyrir og niður í stóran hellir þá sjá
sjá þau þar þursa ljótan
og og hann setur þau þar í afhelli nokkurn
svo kemur hann og fær þeim mat og segir við helgu vilt þú eiga mig
hún neitar því svo þegar þau eru orðin ein þá
þegar þau eru orðin ein þá segir
sigmundur
ekki veit ég systir mín góð hvað við eigum að gera
og þau spurja hvurt annað og geta engin ráð fundið
og svo eru þau í haldi þursinn færir þeim mat en segir alltaf við helgu vilt þú eiga mig
og aldrei segir helga annað en en nei
þá er það eitt kvöld að þau heyra
mál í hellirnum þau fara að hlusta og leggja fara fram að hurðinni og reyna að heyra hvað sagt er
þá segir heyra þau að það eru tvö tveir þursar að tala saman
og þá heyra þau það að hann segir nú get ég ekki beðið lengur
nú fer ég
þursinn sem að var vanur að koma
nú get ég ekki beðið lengur nú ætla ég að eiga helgu hvort hún
vill eða vill það ekki og bróðir hennar á að vera í steik í brúðkaupið okkar
verða þau nú mikil skelfingu lostin vita nú eigi hvað til bragðs skal taka
en nú víkur sögunni heim í kóngsríki þá er
annar dagur brúðkaupsins eða veislunnar
stendur yfir þá saknar konungurinn barna sinna og spyr hvar þau muni vera
sjálfsagt í skemmu sinni segir hermína og eyðir því og þau muni ekki hafa gengið til veislu og munu koma þegar líður á daginn
en það verður nú ekki og þá lætur konungur fara að leita þeirra og þau finnast ekki
þá verður nú hann harmþrunginn mjög og sendir sveit manna á skóg til að leita en
það er sama hvernig leitað er þau finnast ekki
þá lætur konungur þau boð út ganga
að hver sá sem að geti fært sér börn sín aftur
að hann skuli eignast helgu kóngsdóttir ef það verði
karlmaður eða
en verði það kona þá skuli hún fá
að eiga son sinn ef hann geti fært sér þau bæði aftur
en það urðu nú margir til þess að svipast um og enginn engum varð neitt ágengt
svo leið nú tími
þá segi valur karlsson sem að var alltaf í koti sínu hjá foreldrum sínum
ekki þykir mér það nú mannlegt af mér
að reyna ekki að leita leiksystkina minna og mikið er til þess að vinna
býr hann nú ferð sína en foreldrar hans
fannst ekki þetta ráðlegt ferðalag þar eð margir vaskir menn höfðu reynt og ekkert orðið ágengt
en hann gengur í kóngsgarð og finnur konung og segir við hann
nú mun ég leita
barna þinna og stendur þú við orð þín ef ég finn þau þó að ég sé ekki nema
fátækur karlsson víst geri ég það segir konungur
hvar hyggur þú að þeirra sé að leita eigi veit ég það segir konungur en gefa skal ég þér rakka
nokkurn þann er mun verða þér að liði og hann gefur honum rakkann
svo tekur hann við honum og hann fylgir honum vel rakkinn
svo gengur hann á skóg og
og þegar þeir eru komnir út á skóg þá segir rakkinn nú munt þú láta mig ráða og
skalt þú fylgja mér og halda í skottið á mér
og finnst honum þetta vera undarlegur hundur sem tali svona
samt verður það að hann hugsar að það sé ekkert verra úr því þessi
þessi hundur sé svona svona merkilegur að hann tali að þá hljóti hann að vita lengra en nef sitt hans nær
svo leitar
hann og leitar og fer í ótal króka og finnur þá leið sem systkinin hafa farið
svo koma þau að hömrunum þá segir rakkinn
nú megum við eigi fara því nú sefur þursinn
og hann sefur svo laust að við munum ekki megum ekki fara á meðan hann er í hellirnum við
skulum fela okkur og bíða þess er dagar þá fer hann á veiðar því nú ætlar hann að fara að undirbúa brúðkaup sitt
og finnst nú vali karlssyni þetta merkilegt mjög
og segir að að nú skuli þeir segir að hann skuli ráða
fela þeir sig svo og bíða þess er dagaði
og sjá þeir þá að þursinn fer á veiðar
og fylgir honum annar
svo þegar þeir eru farnir þá segir
hundurinn nú skulum við koma og freista þess að komast ofan bergið það er nú
auðgert því það er bratt mjög
nú fer valur karlsson að gægjast ofan í bergið og finnst honum að hann muni ekki komast þarna niður
en hundurinn segir
sest þú á bak mitt eg mun komast niður
og varð það að úr hann settist á bakið á hundinum og svo vissi hann ekki hvernig það var nema hann komst niður
nú skalt þú ganga í hellirinn eg mun líta eftir mannaferðum segir hundurinn
svo fer hann í hellirinn og leitar uns hann kemur að afhellirnum
þess er áður getið og en hann getur ekki lokið honum upp
þá fer hann fram
sé búinn að kanna allan hellirinn það sé enginn þar nema þar sé hurð ein mikil og hann nái henni ekki upp
þá fer hundurinn inn og krafsar í hurðina og hrekkur hún þá upp
og varð nú heldur fagnaðarfundur þá sjá kóngsbörnin hver er kominn
þá segir hundurinn engan tíma má nú missa og skuluð þið upp koma
og þá finnst þeim að þau geti ekki farið upp því það sé ekki nokkur leið að komast en hundurinn komst það og hann
sagði þeim takið þið í rófu mína
og hann selflutti þau þannig öllsömul upp
en svo þegar að upp er komið nú megum við hraða okkur sagði hundurinn og svo hlupu þau öll á stað
en þá er
heyra þau dunur miklar
nú eru þeir að koma þursarnir segir hundurinn
og nú eru engin önnur ráð en að þið verðið að klifra upp í tré en ég verð að tala við þursana
stendur þá hundurinn á miðri götunni og snusar upp í loftið þegar þau hafa falið sig
koma þá þursarnir og fara mikinn
hvað eru þið að fara segir hundurinn við erum að leita
ég er að leita að brúði minni segir þursinn sá er helgu ætlaði að eiga
og hvað ert þú að fara ég er að fylgja bróður mínum segir hinn
hvaða ósköp liggur ykkur á ætli
fyrir neðan hamrana því
að enginn kemst upp þessa hamra ég fór fram á brúnina áðan og það kemst enginn maður þessi litlu mannpeð þau komast ekki það
skyldum við ekki hafa leitað nógu vel bróðir segir þá þursinn sem fyrr talaði
kannski höfum við ekki leitað vel segir hinn
og þannig talar hundurinn um fyrir þeim að
þeir fara ofan fyrir hamrana aftur
en þá var hundurinn ekki seinn á sér og steypti þar fram af stórum björgum svo að þeir biðu bana
héldu þau nú á stað heim í heim í kóngsríki og komu þau þangað
síðla kvölds en
sem þau eru komin þangað segir hundurinn nú skuluð þið fela ykkur í skóginum ég ætla að njósna fer hann nú sem leið liggur
heim í kóngsríki
kemur hið snarasta aftur og segir eigi mun óhætt vera að koma
því drottning hún hefur fengið vitneskju um það að þið séuð að koma heil á á húfi og
þau má hún nú ómögulega ná til ukkar því þá getur hún breytt ukkur í einhvur kvikindi því að þursinn sem að var
í hellirnum
hann lét hana fá töfrastaf hún keypti töfrastafinn af honum
og lofaði honum kóngsdóttur í staðinn og það ert þú helga
hún ætlaði að borga töfrastafinn með
með þér
lætur hún þau svo fela sig í skóginum
en kemur en fer sjálfur til hallarinnar aftur
gengur hann nú fyrir konung þar sem konungur var kominn til herbergja sinna
og segir við hann
þegar að þú ert giftur illri konu
þegar að hún er komin í sæng þá skalt þú fara á fætur
og hann segir honum hvar hún geymi töfrastafinn og þú skalt brjóta hann og þá mun
betur fara
og fer hann svo aftur nú er það til að taka að þau ætla að ganga til sængur konungshjónin
en drottning vill eigi til sængur ganga og er órótt mjög
segir þá konungurinn og talar blíðlega við hana að hún skuli
stilla skap sitt og koma og hvílast
það er eitthvað sem liggur þungt á mér segir hermína drottning en eigi veit ég vel hvað það
svo talar hann nú samt um fyrir henni að hún gengur til sængur en þá er hann heldur hana sofnaða
þá læðist hann á stað og fer
til þess staðar sem hundurinn til sagði að hún geymdi töfrastafinn en það var í öðrum herbergjum
en þá er hann er
og ætlar að fara að brjóta hann þá
kastar þá kemur hermína og sér hún hún rekur nú nú upp op mikið en
það var of seint því að í því braut konungurinn töfrastafinn
er þá hundurinn kominn
en og val en í því hann brýtur töfrastafinn þá dettur hundurinn niður
kemur þá í ljós að hann er í álögum
þar kominn geirmundur kóngsson
og hefði hún breytt honum í hund en hann rann heim á leið þá er hann var orðinn hundur og hitti gömlu konuna í skóginum og
hjá henni dvaldist hann þangað til að hún gaf konuninum hann
og nú hefði þessi nú hefði hann frelsast úr álögunum og konungsbörnin úr