tiro-is/ismus huggingface dataset:
þar til karl segir á ég svosum leggja á þig djöfullinn þinn já haltu kjafti helvítið þitt sagði þórður
tók til fótanna og stökk inn í baðstofu
karl gengur vestur vestur túnið og leggst þar í lægð sem er dálítinn kipp fyrir vestan bæinn
liggur þar góðan tíma
svo kemur þórður út mætir hann eyjólfi á stéttinni og segir þá glottandi þórður
ertu nú búinn að leggja á mig
karl gerði nú víst ekkert úr því og þeir slógu þessu nú öllu upp í gaman
en honum dámaði ekki þórði þegar eyjólfur sagði á ég svo sem leggja á þig djöfullinn þinn
heyrðir þú aldrei sögur um hálfdán
sem átti að hafa búið á reynivöllum
nei ekki svo ég muni
en ég heyrði talað um þennan hálfdán sem átti að búa á reynivöllum
hefur þú heyrt einhvurjar sögur af honum hefur engar heyrt engar sögur heyrt um hann nei
og ekki um ingibjörgu nokkra sem átti að vera
hérna í borgarhöfn
hefur þú heyrt einhvurjar sögur af það ganga um þetta einhvurjar sögur svona
þú hefur ekki spurt þorstein frá reynivöllum um þetta spurt hann hann kannski veit eitthvað
þennan hálfdán það getur verið já
hver sagði þér þessa sögu um skuplu
ja þetta var nú saga sem lifði hér á vörum eiginlega almennings já já
og svo held ég hún sé hún er held ég skrásett
ætli sé ekki í þjóðsögum jóns þorkelssonar ég man það nú ekki vel en hún er skrásett já já
en nú hefurðu sagt mér öðru vísi sögur en þessar til dæmis sögur af
ýmsum svona örnefnum hér
hefurðu nokkurn tíma heyrt sögu um káravatn
ekki hér ekki hér ekki hér nei nei nei
og ég man nú ekki eftir neinu
vatni sem að stendur í sambandi við örnefni
engin örnefni sem að sérstaklega fylgja kynjasögur
nema ég hef sagt þér það áður um ullarhrauns þar sem að útburðurinn á að vera já já
nú eru ýmsar sögur hér sem að fylgja svona landinu til dæmis já til dæmis
sögur um klukkugil bæði um papa í staðarfjalli og og fleira jú jú og
svo svona hitt og þetta
hvað finnst þér um til dæmis svoleiðis sögur svona þessar örnefnasögur
nú tvenns konar sagnir hér um það af hvurju klukkugil dregur nafn
til dæmis þjóðsögum guð mundar jónssonar í hoffelli og ég held að hann hafi það eftir konu sinni
að þau munnmæli gengu að
það dragi nafn af því þegar að papar urðu þess varir
að það voru komnir hingað kristnir menn
þá sáu þeir sér ekki annað fært heldur en að hopa af hólmi og eyði eyði leggja öll sín
öll sín helgu gögn
og þá er sagt að þeir hafi farið með þau því að sagan munnmælin segja að þeir hafi búið í
og þar hafi papbýli átt að vera þar sem staðarfjall er nú
og þeir hafi tekið sína helgidóma farið með þá í klukkugil og hent þeim þar
og af þessu
gilið borið nafn
þetta heyrði ég aldrei eldri menn hér tala um
aldrei hér aldrei aldrei nei nei en heyrðirðu þá aldrei talað
þetta um staðarfjallið jú papbýli já jú jú jú það var
það lifði hér í munnmælum
ég skal nú ekki segja ja sennilega bara kynslóð fram af kynslóð
að þeir hafi búið í staðarfjalli og var kallað í papbýli og það er nú eitthvað getið um þetta ég held í
landnámu mig minnir vera papbýli í staðarfjalli
en það ber ekki saman heimildum aðrir vilja segja þetta það sé ruglað saman heimildum
það sé ekki í staðarfjalli hér
heldur að þetta hafi verið ég held í vestur skaftafellssýslu ég man það nú ekki greinilega
bara þessa beinu sögn að þeir höfðu búið í
í staðarfjalli já og það hefði verið kallað papbýli
en en svo segja segja þjóðsögur þjóðsögurnar hér eða munnmælin
að klukkugil dragi nafn af skessu sem að hafi átt að búa þar og
heitið klukka
og svo ég er með þriðju tilgátuna
en maður má nú eiginlega ekki eyðileggja þessa gömlu þjóðtrú og þessar gömlu þjóðsagnir
en ég held nú því fram að klukkugil dragi nafn af á sem hefur heitað klukka
annaðhvort gengið þarna úti dagað uppi
eða eitthvað orðið til sem að sögulegt hefur þótt og gilið dragi nafn af henni
því að hér til dæmis í breiðabólstaðarklettum og víðar eru örnefni sem að
eru dregin af á eða hrút eða hrútum og fest þannig í málinu
staðinn
það er til dæmis hér svelti í gerðistindunum sem heitir lauguhrútssvelti
verið einhvur guðlaugur eða eða laugur sem hefur átt þann hrút
það eru kápustaðir og það er sennilega dregið af á sem hefur heitið kápa
það er svartkollusvelti
sennilega dregið af svartkollóttri á sem hefur dagað þar uppi
og svona það eru til kápustaðir
og svona gæti ég lengur talið
í seinni til hafa orðið svelti til sem að hafa verið kennd við manninn eða kindina
sem að við manninn sem átti kindina eða við kindina sjálfa
vil ég halda að þetta geti alveg verið það sama með klukkugil það dragi nafn af henni klukku
ánni klukku
ja þessu var trúað fyllilega trúað
allt fram á mína daga að það væru skessur í klukkugili
og það þótti helvíti grunsamt að
að vera þar til dæmis í dimmu
einu sinni voru þeir í fjallgöngu
björn föðurbróðir minn og stefán benediktsson í skaftafelli faðir ragnars sem nú býr þar
stefán var þá á sléttaleiti
og það er ekki alveg fullbjart þegar þeir koma að svokölluðum garð
sem er á takmörkum fannadals og fjallsins fyrir framan
og þar gín klukkugilið við eiginlega þar sem það er dýpst
og þegar þeir sitja þarna á garðinum og bíða eftir birtu
þá heyra þeir sagt dimmri röddu niðrí gilinu bjössi stebbi
þetta sagði ég heyrði björn heitinn aldrei segja frá
en ég heyrði frétti þetta eftir stefáni
og það af sannorðum manni sem að hann sagði þetta
oddný gamla hún vildi nú hafa það það væri ekki allt klárt með klukkugil
einu sinni vorum við sagði oddný í grasaferð á breiðabólstaðar bæjunum
við hvíldum okkur
á garðinum sagði hún og mér rann blundur blundur á brá þá dreymdi mig
að torfan sem við sátum á
hún fara með heljarferð
niður brekkuna og alla leið niðrí gilið og við það hrökk ég upp og lofaði guð sagði oddný
það var ekki allt klárt með það sagði
en hvað finnst þér til dæmis með þetta
þessa þjóðsögn þarna um að
papar hafi verið hér í staðarfjalli það er ekkert ólíklegt það getur satt verið
því þarna á þeim öld þeim árum
þá hefur verið gott að búa
í staðarfjalli
mikið land fyrir framan fjallið
áður en vötnin fóru að ná meiri krafti og og skógur
og veðurskýlt
svoleiðis að það er margt sem getur bent bendir til þess að þarna hafi verið gott að búa á þeim á öldum
og þetta var afskekkt
kemur ég þarf að hugsa mig um það
ég man seinni vísuna af því sem ég kunni
það gerir ekkert til
vesæl þá mín voru kjör
verkja stundu þyrnar árið heilt ég kúrði í kör og komst ei út fyrir dyrnar
en ég get nú ómögulega komið fyrir mig hvernig sú hin fyrri er
sem ég kann
en svo orti hann fleira
það ekki
jú jú jú jú hann orti fleira en það er víst allmikið á landsbókasafninu eftir hann er mér sagt
því hefur verið bjargað þangað
hann hefur ekki verið neitt ákvæðaskáld þorsteinn nei það held ég ekki ekki hef ég heyrt talað um það
hann oddný heitin á gerði hún var samtíða honum á hofi í öræfum
hún þá upp vaxandi stúlka komin að tvítugsaldri eða um tvítugt þegar hún fór þaðan
og hingað að hala vinnukona
já nú man ég það illkynjaða
eitruð pest
árið mitt sextánda pressaði mig og píndi mest með plágum allra handa
handa
vesöl þá mín voru kjör
verkja stungu þyrnar árið heilt ég kúrði í kör
og komst ei út fyrir dyrnar
en þessi ýktsýki sem hann kallar það er víst sama og
aflleysisveikin eða mænuveikin
sem að síðan hefur verið síðar ge hefur gengið
en afleiðingarnar af þessu sem að
hann fékk í fótinn var það að annar fóturinn varð alveg afllaus og krepptist
svoleiðis að hann varð að hoppa á öðrum fæti
ég hef nú alltaf staðið í þeirri meiningu
og gengið á hnjánum
en mér hefur nú verið sagt
sagt af seinni tíma mönnum sem að ég tel nú fróðari en mig
að það hafi ekki verið nema annar fóturinn sem hefði bilað
en hvað sem því leið leið þetta voru nú tildrögin að þjóðar að þjóðsagan segir
að þorsteinn veiktist
og þetta ljóð hans
hans það heitir æviraun og byrjar svona á þessum
erindum sem ég er búinn að fara með
en annað hef ég ekki heyrt úr rauninni
og þar af leiðandi ekki numið en sjálfsagt er þetta þessi kvæðabálkur hans á
þjóðskjalasafninu
hann orti mikið og hefur verið mikill hagyrðingur
draumana já já
og var ekki líka fór ég ekki líka með fant í fötum sínum nei heldurðu ekki ha nei
þú fórst með draumana fyrir mig ég man það já já
ekki heldurðu ekki fant í fötum sínum nei lof mér að heyra
það var kvæði þetta kvæð þessi kvæði sem að ég
numdi eftir þorsteini tól kenndi oddný heitin á gerði okkur strákum
eitt kvæði nefndi hún fantur í fötum sínum
og það er svona mér þótti skrýtið mjög að sjá meti það enginn slaður
einn sem hér þeysti yfir frá í dragt sem herramaður
sýslumaðurinn síst það var
og sannur
og hvorugs hestur
um hans titil eða hvaða heiti hann bar helst að mig vita brestur
kápu fláræðis klæddur í
og kænsku langbuxum rörum
vestið og treyja n voru ný af vélum og skálkapörum
hvinnsku vettlinga hafði sá á höndum sínum báðum dýlda ódáðum hrokans
koll stóran hatt upp á hálsklút úr lygaþráðum
ranglætisdýrið renndi á skeið með ræningjabeisli sterku
svo stefndi áfram svikaleið um syndanna eyðumerkur
hnakki drambsemdar húkti í
harðýðgi meður barði guðleysisgjarðir
kjaftalofs í stöð keypt spánný úr kúgun sporar harðir
og sannur ekki prestur það gat verið prestur en bara ekki sannur prestur
svona yngri en þorsteinn hagyrðingar já já hann var nú skáld
hugsa um hvort það hefðu verið hagyrðingar þarna í
öræfum ja ekki svo ég haf
var enginn hagyrðingur á hofi
það var hérna sonur oddnýjar á gerði og þeirra jóns og
oddnýjar
einn sonur þeirra var eitthvað uppalinn á hofi
og hét einar áreiðanlega heitið einar
hann lenti gott ef það var ekki annar þar líka sem hét
halldór halldór
halldór og var kallaður breddu dóri
og þessa
til til breddu dóra
klæjar þig á kviðarelg kölski til þín vendi
laugi hann þig úr lifrarbelg með ljóta breddu í hendi
að yrkja til
hef ég nú ekki heyrt
sómavalinn sigmundur situr á bleikum hesti
og það má heyra
á þessu að báðir hafa þeir verið eitthvað hagyrtir þessi menn en annað hef ég ekki heyrt eftir þeim
páll er nefndur bjarnabur bara líkur presti
vóru engin heyrðir þú aldrei um nein kraftaskáld hér í sveitinni nei það heyrði ég ekki
það heyrði ég ekki
en svo er mikið skáld í öræfum núna þorsteinn jóhannsson á
hnappavöll á hérna svínafelli í öræfum
nákom náfrændi já eða já
bjarna frá vogi
hann er ágætur
hagyrðingur
en ég kann ekkert eftir hann nei
hann hefur oft flutt
kvæðabálka hér á mannamótum
já já en það hafa ekki verið neinir hér neinir hagyrðingar nein hérna krafta
ekki svo ég muni að ég
talað um nei vigfús
séra vigfús hefur ekki verið talinn kraftaskáld nei það er hans er eiginlega ekkert getið við skáldskap eftir að hann kemur
hingað eða lítið lítið
þó er ein vísa til eftir hann
um son sinn kristján
kristján stafar kverin flest kristján fræðin lærði fyrst
kristján yrði komið til prests ef kristján þar til menntaðist
kristján gæti komið til prests ef kristján þar til menntaðist
kristjáni yrði komið til prests ef kristján þar til menntaðist
ég man nú ekki eftir að ég hafi heyrt
annan kveðskap eftir kristjáni
og hann var aldrei kenndur eða þau hjón við um við galdra eftir hingað kom
langaði til þess að spyrja þig um gengu nokkrar sögur af ísleifi á felli
ekkert engar sérstakar annað en það þetta þetta var talið að
talið ágætt yfirvald vald og góður maður
og var virtur og metinn af öllum héraðsbúum
annað hef ég nú ekki heyrt um hann talað
engar sérstakar sagnir bundnar við hann ekki svo ég muni
og alls ekki og ekki heldur
við son hans sem var
það var ekki eins mikið litið upp til hans
var víst sæmilega gott yfirvald eða kannski gott
svo var svo var hérna svo við komum nú fram á þessa öld
var ekki gengu ekki einhverjar sögur af eymundi í dilksnesi
jú einhverjar sögur voru nú um hann
fyrst og fremst ja fyrsta sagan er nú um þetta að það er ungur maður í
arnanesi hjá stefáni
vinnumaður sem eymundur heitir
og þau fella hugi saman halldóra
dóttir stefáns og eymundur
eymundur var vel lagtækur enda af smiðum
en stefán vill ekki gifta honum dóttir sína
en svo semst með þeim
að eymundur fari til danmerkur
járnsmíði
og að því námi loknu
þá hét stefán honum að
samþykkja ráðahag þeirra hans og halldóru dóttur sinnar
og það verður svo úr að eymundur fer út og lærir
og einhvers stannar hef ég nú lesið það
að hann hafi verið dálítið hikandi
þegar hann var nú búinn með námið hvort hann ætti nú að fara heim
eða sitja áfram í danmörku og halda iðn sinni
hafi átt að ráðfæra sig við jón sigurðsson forseta
hvað hann ætti nú að gera hvort að stefán mundi nú halda þessi orð sín
og jón hefði átt að segja það að hann þyrfti ekki að kvíða því
að því sem að stefán lofaði það stæði eins og stafur á bók
og þeir þekktust vel stefán
og jón því að þeir voru samtíða á alþingi
og svo fer eymundur heim
og það er ekkert að tvíla um það hann fær halldóru
og þau ganga í hjónaband
og stefán hann hefur sennilega átt held ég dilksnesið jörðina dilksnesið þá nema hann
setur þau þar niður og þar fara þau að búa
og þar búa þau í mörg ár
svoleiðis að börn þeirra eru öll uppkomin þar í dilksnesi ég man nú ekki
hvað mörg börn þau áttu en þau áttu þau áttu nokkur börn
svo fóru þau til ameríku
og öll börnin eða flest börnin líka
en hann var ekki lengi í ameríku ekki mörg ár
en hafði þar
því að hann var mjög hérna
nærfærinn við sjúklinga og fékkst við einhverjar lækningar
og hann meira að segja varð til þess að lækna föður minn
það var svoleiðis með hann
eða það sem að að föður mínum gekk var það
að hann kom einu sinni heim
ég man nú ekki úr hvaða ferðalagi um nætur tíma og var dimmt
en í bænum inngöngubænum stóðu bæði
bæði vatnsskjólur
og svo stóð kyrna þar
með ein með hérna eirlög
eða blásteini til þess að lita skinn í
og nú er því faðir minn svo þyrstur
að hann ætlar að drekka þarna úr einni vatns skjólunni
en tekur þá skjóluvillt og sýpur á blásteininum
en var þessa nú fljótlega var en renndi þó einhverju niður
en gat ælt því mestu upp
strax aftur
en eftir þetta þá hafði hann
mikil óþægindi einkum fyrir brjóstinu
og var semsagt ekki heill maður
eyjólfur heitinn hann fæst þá við hómópatalækningar
og það var auðvitað farið til hans en hann gat ekkert
svo fer hann til eymundar
og hann gefur honum ráð
sem að dugðu ég man ekki hvaða matur það var sem hann átti sérstaklega að borða nema
eitt af því var held ég rauða úr eggi sem hann átti að borða
en hver sem meðulin voru nú þá varð faðir minn albata af þessu
og hann þakkaði það meðulum og ráð leggingum frá eymundi
hann var líka
mjög nærfærinn að hjálpa sængurkonum
heyrt hef ég þá sög sú saga gekk hér
en þorleifur getur nú ekkert um það í ævisögu sinni þegar að kona hans sigurborg
hérna fæddi fyrsta barnið jú hann segir það að eymundur
hafi verið sóttur en hún getur hann getur ekkert um það að hann hafi gert meira
en sagan segir sem hér gekk um sagði að eymundur hefði farið í smiðju
smíðað fæðingar tengur og tekið barnið með þeim
já ég gæti nú vel trúað því að þessi saga væri sönn hún hafi ekki verið spunnin upp
en svo heyrði ég aðra sögu
svipaða þessu sem að sveinn bjarnason frá fagurhólsmýri sagði
í viðtali í hérna hjá ríkisútvarpinu núna fyrir hvað þrem fjórum árum
þá er hann á þá er hann kominn yfir nírætt
en hélt sér alveg að bæði að róm og minni að manni virtist
og hann segir hann er að
um séra svein sem var prestur í sandfelli og síðar í
og síðar á kálfafellsstað
að hann hafi einu sinni hjálpað konu á hnappavöllum með því að smíða fæðingartengur
og taka barn
ég hafði aldrei ég hafði aldrei heyrt um þetta áður
ég hef gleymt að spyrja sigurð á kvískerjum hvort þetta mundi vera satt eða hvort að hann hefði heyrt eitthvað um þetta
en vel má þetta vera satt og og ég veit
sveinn hefur ekki farið að búa þetta til
í eymundur var vel hag vel hagmæltur
hann orti til dæmis erfiljóð eftir guðmund
jónsson í þinganesi
hann drukknaði í hornafjarðarfljótum á besta aldri
var að flytja hey
vestan úr skógey því þó að þó að þinganes
væri landmikil jörð þá voru slægjur ekki miklar þar
ekki sem þóttu aðgengilegar og þess vegna urðu þeir að sækja
heyskap þennan langa vel ja hvað ætli það sé
tveggja klukkutíma lestargangur á hvora leið tveggja og þriggja á þriðja tíma lestargangur hvora leið
hann er að flytja hey á milli í þetta skipti
og er að fara með lausu hestana vestur í skógey
en það var eitthvað knappt um brot þarna á fljótunum sem var farið yfir
brotinu og hesturinn á sund og með þeim afleiðingum að guðmundur drukknar
nú var guð mundur talinn syndur
og var giskað á að hesturinn mundi hafa
að hann mundi hafa hafa orðið fyrir höggi af hestlöppinni einhverri
og rotast og beðið bana og drukknað þess vegna
og ey og eymundur hann yrkir svo erfiljóð eftir hann
en því miður þá er ég alveg búinn að gleyma ég kunni nokkuð í
ljóðum en ég er alveg búinn að gleyma því
nema eitt eitt
ein vísan er svona
hvort það er fyrsta vísan það er gott ef það er ekki
herjans fljót á hvers manns slóðum hvað ert þú að grafa og vinna
vilt þú engu öðru sinna en að bana drengjum góðum
ef ég væri auðkýfingur er
þig skyldi grafa niður niður í jarða ystu iður um þig skyldi spenntur hringur
þetta er nú það sem ég man úr úr þessum ljóðum en hann var talinn hagyrðingur góður
já svo var hann líka hafði hann þann kost hann sagði vel frá og gat þá logið vel við
hann var talinn lyginn
en ágæt ágæt ágætur smiður
sú saga var sögð eftir honum
að hann smíðaði sér byssu
og svo þegar hann fór nú út
hann var nú búinn með hana eitthvað síðla dags fór svo í rökkrinu um kvöldið
að reyna byssuna
og þetta var framhlaðningur
og skýtur út í myrkrið
og um morguninn finnur hann ég man ekki ég held það hafi verið álftir
hvort það voru fimmtán eða átján álftir sem hann fann dauðar
ég held nú annars að
mig minnir hálfpartinn að skipin hafi verið tvö
en þetta hafi verið eins og forystuskipið sem þau voru á ég held það
þá slær á þau þoku
og kolgríma segir við munum fara hér upp undir
fara hér upp undir
rósa eða rósbjörg eða eitthvað svoleiðis já getum við ekki bara kallað hana rósu gerðu
eitthvað var það kennt við
rós
rósa og tungl tungl tunglbjört tunglbjört já hét hún ekki mána
tunglbjört og rósa já jæja við látum þær heita það jájá segðu bara aftur þá nöfnin ha segðu bara
tunglsbjört eða tunglbjört og rósa
þær voru kvenna vænstar og voru komnar nokkuð
á legg eða voru að verða gjafvaxta stúlkur
þær voru ljósar á hörund með ljóst hár eins og móðir þeirra
nú skeður það að
drottningin verður ófrísk og um það leyti fer konungur úr landi
og þegar hann kemur aftur þá veit hann það að konan sín er ófrísk og
og svo fæðir hún meybarn en það er ákaflega ólíkt dætrum þeirra það er svart á
hár með brún augu og öðruvísi heldur en
hinar litu út
þá hugsar konungurinn
já þá hugsar þá
fannst konungi hann ekki eiga þetta barn
af því það leit allt öðruvísi út heldur en heldur en hinar dætur hans
og varð
lagði fæð á drottningu sína hélt hún hefði verið sér ótrú
sagði svona leit móðir mín út hún hafði svart hár og brún augu
en dætur hennar hinar þær voru bláeygðar með ljóst hár eins eins og hún sjálf
nú fannst konungi þetta ekki geta verið að hann ætti þetta barn og
og alltaf magnast í honum óvildin og og leiðindin til drottningar sinnar
er það þegar sko þarna kemur aftur
já eitthvað klikkað við þetta
það magnaðist alltaf óvild konungs til drottningar og þar að kom ekki ekki löngu eftir eftir barnsburðinn
að hann skipaði að bera barnið út
svo þurfti hann eitthvað að víkja sér frá og þurfti að fara í eitthvurt ferðalag og skipaði
að láta ekki barnið vera fyrir augum sér þegar hann kæmi aftur hún skyldi sem sé vera búin að að bera það út
hún átti dygga bernu og kallar hana nú til sín
og segir við hana mér vitraðist í nótt kona ein sem að
að ég held að verði að geti orðið mér eitthvað til bjargar
skalt þú nú fara að eins og ég segi
þú skalt taka körfu og láta barnið í og búa vel um og ganga með hana
ofan að sjó og hér er vík framundan og
þú skalt hafa körfuna helda og setja hana á sjóinn
og sjá svo hvernig fer og svo skalt þú koma heim aftur
nú gerir þernan þetta hún gerir eins og hún sagði og og eitt var það sem hún átti að gera
hún átti að setja ljós í körfuna
einhvers konar skriðbyttu í körfuna svo að hún sæist
og þetta gerir þernan allt og svo kemur hún aftur heim og segir drottningu
nú líður og bíður
honum er sagt að barnið hafi verið borið út
en en drottning hún er ekki mönnum sinnandi og svo niðurdreginn og alltaf
finnst henni konungur meiri og meiri fæð á sig
svo hún er þarna undirokuð
og þar að kemur að lokum að hann rekur hana í burtu
hún fer og gengur eitthvað út í bláinn
uns hún kemur að að kotbæ einum
þar er fyrir gömul kona
og hún tekur henni vel og segir við hana að hún skuli koma inn
og og hvílast hjá sér
og segist muni fylgja henni eða láta fylgja henni þangað sem henni sé óhætt
svo er hún þar um nóttina en um en um morguninn fær hún henni rakka
og segir nú skaltu láta rakkann ráða
og hann mun koma þér á þann stað sem hentar þér
leggur hún á stað og konan gaf henni nesti
og það og hún gengur lengi lengi og alltaf rennur rakkinn fyrir
uns þau koma að kastala einum
nú víkur sögunni aftur að kolgrímu á á skipinu þá var það um nóttina þar sem þokan var
svo mikil
að hún vekur kára og segir
nú skalt þú koma upp og skjóta út báti því ég vil í land
ognar óráð er í þér fóstra mín segir hann
ég vil fara í land segir hún og ró þú bát
sjá þau þá ljóstýru eina í fjö
flæðarmálinu tekur er hún fljót gamla konan að innibyrða þetta sem ljósið er í og þar liggur í ungbarn
hefur hún það út á skip sitt
morguninn eftir er þokunni létt og sigla þau nú hraðbyri heim
í að kastalanum
og hún gengur þar
til strandar og þakkar nú kára fyrir með mörgum orðum og segir
það að hann muni ekki þurfa að iðrast þess að hafa lofað sér með þessa sjóferð
og vel hefur nú gengið fóstra mín segir hann svo tekur hún körfuna með barninu og fer gengur
til síns heima
svo nokkuð nokkuð mörgum dögum seinna eða einhverjum tíma seinna
þá kemur að garði
ung kona
með henni rakki
hún tekur við konunni kolgríma og býður henni vist hjá sér
og segir að hún muni hún skuli passa barn sem hún eigi
sem kolgríma segist eiga
tekur hún nú við litlu barni og kennir
hennar eigið barn en talar ekki um
fóstrar hún nú barnið og líður svo líða svo nokkur ár
gengur svo sagan fram að það
þarna er ég nú ekki viss þarna er eitthvað um það
að konungur fer að heimta skatta af löndum sínum og kemur þarna í þennan kastala já
og en hvað liðu mörg
býður hávarður honum að gista hjá sér
og hann gerir það
gistir en um sólaruppkomu þá stendur hann við við gluggann á kastalanum og horfir út þá sér hann
meybarn
eitthvað komið á legg ég man
nei segðu bara þennan kafla aftur
líða svo nú nokkur ár
að konungur hann fór að heimta skatt af löndum sínum og kemur þarna í kastalann þar sem hávarður bjó
og býður hann honum að gistingu og
og þiggur hann það svo
er það um morguninn að hann stendur við gluggann mjög árla morguns
og sér niður í garðinn og að lind sem þar var
og sér hvar kemur ung kona og leiðir
meybarn við við hönd sér og
að þvo þvo sér og barninu úr lindinni
en lindin var beint fyrir neðan gluggann þar sem hann var og sér hann nú að
þetta muni er ákaflega fögur kona og fagurt barn sem hann
sem að hún leiðir og er að þvo barninu úr lindinni og finnst hann eins og kenna þetta þessa
þessa þennan svip á þessari konu
og hann fer að hugsa um hvar hann hafi séð þessa konu
og þá sér hann þegar hún stendur við lindina þá sér hann spegilmynd hennar í lindinni
og þá rennur það upp fyrir honum að þetta er drottning hans hún er komin þarna
þetta finnst honum afar einkennilegt og hann hafði alltaf borið kala til hennar en iðraðist á eftir hvað hann hefði verið
hérna vondur við hana
og var löngu búinn að fyrirgefa henni og var kominn á þá skoðun að hann hefði haft hana fyrir rangri sök
og hann verður ákaflega glaður þarna að hann skyldi nú hitta hana aftur og fer út
og þau hittast þarna við lindina
og hann spyr hana hver hún sé og hún fer nú undan og segist heita
man ekki hvað það var
en samt kemur það að eftir að þau tala dáldið saman að þá kemur að því að
að þau viðurkenna hvort annað að þau séu hún sé drottningin
og þau þekkjast og allt það og þetta sé barnið þeirra
og hún segir hann segir henni þá að á þessum árum sem
þau voru aðskilin þá hafi hann hitt föður hennar og
vissi ég ekki að til væri svona ljót kona
verður þá gnýr mikill og fellur kolgríma í ómegin
og fellur þá af henni hamur og er hún þá hin gjörvilegasta kona segir hún að hún hafi átt að
hún féll í ónáð hjá
stjúpu sinni
því að hún var kóngsdóttir og féll í ónáð hjá stjúpu sinni vegna þess að föður hennar þótti svo vænt um hana
og hann var hún var svo afbrýðisöm að hún lagði á hana
að hún skyldi verða hin herfilegasta kerling og ekki komast úr þeim álögum fyrr en hún ynni þrjár þrautir
fyrsta var það að hún átti að
að fóstra
ungbarn sem að enginn mundi ekkert barn mundi þýðast hana svona hræðilega ljóta