tiro-is/ismus huggingface dataset:
og ala það upp og annað að hún átti að vera skipstjóri á skipi og það mundi aldrei verða sagði fóstran
og þriðja þrautin var
að hún átti að bjarga konungsbarni
frá dauða og
og það þegar þetta allt væri búið þá ætti hún
úr álögunum og þá sem sé var þetta allt saman búið
og hún komst álögunum en þá þótti hávarði hún svo fríð kona
að hann bað hennar í snarheitum og var slegin upp veisla mikil og fagnaðaröl drukkið
að konungur hefði fundið drottningu sína og dóttir og og
og kolgríma og hávarður héldu brúðkaup sitt
og festaröl var drukkið
með kára og og rósu nei það var eldri dóttirin það var
hérna tunglsbjört
kára og já tunglsbjört kóngsdóttir því að konungur var svo ánægður yfir því að þetta fólk skyldi hafa orðið drottningu sinni til bjargar
fyrir orð kolgrímu þá gifti hann honum dóttir sína
gifti kára dóttir sína og var mikil veisla sem að lengi var í minnum höfð
ég svo ekki sögu þessa lengri
ætlarðu ekki að segja okkur hvernig þú lærðir þessa sögu
heyrði ég í innri drápuhlíð
fyrst árið nítján hundruð tuttugu og níu og seinna hjá þessari sömu konu
konu hún var eitthvað ættuð innan úr dölum en og var þarna um tíma um haustið
hjá foreldrum hans sigfúsar daðasonar
skálds já
manstu hvað þessi gamla kona hét ég man ekki hvað hún hét ég held hún hafi heitið þóra eða þórunn eða eitthvað svoleiðis ég er ekki viss
heyrðirðu söguna oft sagða ég heyrði hana sagða tvisvar svo var ég að segja krökkunum mínum þetta
þessa sögu og þess vegna hefur hún nú víst fest betur í minni mér
en ég er farin að eins og ryðga í smáatriðum í henni
en annars held ég að hún sé í meginatriðum rétt eins og ég heyrði hana
þar sem að hann stendur við gluggann og horfir
þá stendur hann við gluggann og horfir niður í garðinn
og sér að það kemur kona
ung og
hún leiðir
leiðir
stúlkubarn og tekur til að þvo sér og því í lindinni
og honum finnst að hann kannast við konuna og fer að hugleiða hvar hann hafi séð hana
og man það nú ekki en um leið og hann er að hugsa um þetta þá sér hann
spegilmynd konunnar í lindinni og þá rennur
rennur það upp fyrir honum að
sé þetta sé drottningin hans
og þá flýtir hann sér ofan í garðinn og til hennar og spyr hana hver hún sé
segist heita öðru nafni heldur en að hún raunverulega hét en það er
annan mars nítján hundruð sextíu og sjö valdimar björn valdimarsson fyrrverandi bílstjóri
við vorum að tala þarna þú varst að tala þarna um margréti pálsdóttur í hrauni
vegna björguninnar á fólkinu þarna og hennar stínu litlu þarna sem var á tíunda árinu
og bjargaðist í augnavöllunum
nú foreldrar margrétar og systkini hennar það voru páll halldórsson hreppstjóri í arnardal
og kona hans margrét
dóttir guðmundar gamla bárðarsonar í arnardal sem að er kvaddur með því í sem kirkjubókinni að kalla hann
sá góðkunni
hefðarmaður
guðmundur bárðarson í arnardal
nú um pál hreppstjóra kann ég nú fátt að segja föður margrétar
en þó sagði mér amma mín elísabet kjartansdóttir einhverntíma
hún leyfði sér þetta
það að einhverntíma við kirkju þá
hefði páll hreppstjóri staðið upp þetta hefir að sjálfsögðu verið siður þá
hreppstjórarnir stæðu upp og tilkynntu eitt og annað
en hún sagði mér eitthvað á þá leið að páll hreppstjóri halldórsson afi sinn
hefði staðið upp og sagt
hér með lýsi ég eftir
grað meingröðum fola sem horfið hefur
og nokkru seinna segir hún að
sér hafi verið sagt að hafi staðið upp gömul kona og sagt
meingraði folinn þinn páll minn
minn er geymdur hjá mér
þeim hefir eitthvað fundist það á dögum elísabetar og mömmu hennar þetta
eitthvað svona öðruvísi heldur en var á þeirra tímum
og þess vegna var nú þetta nefnt þarna við mig
fór nú ósköp lágt með þetta þegar hún var að segja mér frá því hún sagði mér þetta
en svo heyrði ég líka að
presturinn á þessum tíma mundi hafa sagt einhverntíma frá stólnum
víst eftir predikun held ég grátt nærpils góðrar guðbjargar
minnar annaðhvurt fokið stolið eða strokið
ég veit ekki þetta kann að vera einhversstaðar annarsstaðar frá ég veit það ekki
ég heyrði nú þetta þegar ég var svolítill strákur en hvað viðkemur þessum börnum systur
margrétar í hrauni
þá er nú sigríður
pálsdóttir hún var húsfreyja í tungu í skutulsfirði
en hennar börn fóru til önundarfjarðar og þaðan kemur þessi saga sem að
gils segir í ystu nesjum af þessu slysi þarna í
það er skráð þar heyrðir þú einhverjar sögur af þessu ég
hafði nú ekki neinar sögur af því nema það sem hann kjartan sagði mér eins og ég sagði þér þarna
síðast og ég tíndi nú ekki upp það sem að gils hefur borið fram þarna á prenti í frá ystu nesjum
en það fer nokkurn vegin
saman það sem hann sagði og og kjartan mundi af frásögn fóstru sinnar sem var dóttir margrétar
já systkini margrétar voru hún sigríður en það fór til önundarfjarðar hennar fólk
og af því var komið jón
cóinu sem þeir kölluðu hér reykvíkingar og fleira merkt fólk
nú bróðir þeirra var guðmundur pálsson í arnardal en dóttir hans var sigríður
sem að bjargaði matthíasi jochumssyni forðum þegar hann var örvinglaður eftir missi konu sinnar
hún var ekkja eftir efnaðann kaupmann þarna og giftist þá magnúsi jochumssyni
en hann var nú held ég fátækur þegar hann giftist henni en svo kom matthías og fékk hjá þeim
peninga til þess að ferðast
til englands og var þar held ég á annað ár
annars heyrði ég þorvald lækni einhverntíma nefna þegar ég var svolítill strákur að nefna þennan magnús og kalla hann magnús misríka
misríka þá var þetta magnús jochumsson en
ég hefi heyrt að það muni hafa farið mikið af þeim efnum sem að ekkjan átti
þegar magnús tók við hann hefir kannske ekki verið svo mikill verslunarmaður
jæja nóg um það svo var
kristín
pálsdóttir ein systirin hún var gift kristjáni ebenesersyni í reykjafirði þessum fræga skutlara
kanntu nokkrar sögur af þessum
kristjáni ebenesersyni já ekki nema
merkismaður og hreppstjóri þarna í
ég kann tvær vísur eftir hann
fríður rýkur reykjafjörð rausn og dyggð fram knúði
kappa lýkur á kólg og jörð kristján hugumprúði
er hreppstjóri
og á til kvöð
ef að þing skal setja
álma þó í æðstu röð ísfirðinga etja
þetta er vel mælt hann var talinn mikill höfðingi ég sendi honum þarna
heitir hann nú aftur þessi sem hefir barist dyggilega fyrir okkur þarna í jótlandi
ja nú var ég of fljótur á mér
barist með honum bjarna þarna út i jótlandi ég sendi honum bókina okkar ættartöluna
og hann var hrifnastur af þessum vísum um
hann kristján en hann sagðist hafa heyrt það þegar hann kom þarna vestur að þetta hafi verið sannanlegt mikilmenni kristján í reykjafirði
voru nokkrir annálaðir kraftamenn þarna
ja ekki hefi ég nú sérstaklega heyrt um það
þó er talað um
gríðarlega háan mann
sem að átti að hafa verið þarna inn í djúpinu
hann sagði mér hann kjartan föðurbróðir minn
að það hefði vísa komið þarna um hann þennan mann hann var víst mældur einhverntíman ég held á þingi
þar var alinin höggvin þar í stein víst á þingvöllum
nú hann hefir kannske farið suður og látið mælast
mörgum þótti maðurinn langi mælast
þrjár álnir og þrjú kvartel og þumlung
það hafi ekki verið styttri alinin þá heldur en núna var það ekki eins og yard eða eitthvað svoleiðis
annars skal ég ekki fullyrða um það ég hefi heyrt þetta einhverntíma að hún hafi verið styttri á tímum þarna
alinin
þýska alinin er það ekki en
svona einkennilegum mönnum
þarna jú ég man eftir sterkum mönnum
eru til nokkrar sögur um aflraunir eða tök
ég man eftir það var
kall sem að nefndur var guðmundur justsson
justs nafnið það kemur fyrst þarna í bolungarvík ég man til dæmis eftir því um átján hundruð þá er talað um
einn sem fermdur er held ég rétt upp úr átján hundruð
justsson guðmundur þessi justsson hann var
má segja að hann var í lambadal í dýrafirði kona hans hét sigurborg og var af arnardalsættinni
því sagði það mér einhverntíma ég man ekki hvurt það var móðir mín hún var nú frá dýrafirði eða systir hennar
hefði þótt heldur þungur svona til vinnu guðmundur þeir voru oft sagðir vera svo þessir
þessir sterku menn þeir voru heldur þungir til vinnu eða latir svona það hafði verið einhverntíma
um um sláttinn að þá vaknar sigurborg og fer að kalla í guðmund
indælis veður guðmundur blaktir ekki hár á höfði
skjágluggarnir víst en þá er sagt að guðmundur hafi sagt því hann hafi litið upp í skjáinn
þó blakta stráin sigurborg
en önnur saga er til um guðmund að hann var
einhverntíma að sækja björg sína til ísafjarðar því þá var nú ekki alltaf verslun þarna
í dýrafirðinum eða kannske verið alveg uppurið
það sem þeir þurftu með fór til ísafjarðar
eða skutulsfjarðareyrar og fékk tunnu
af korni
það er nú ekki sagt nákvæmlega hvort það hafi um verið malað korn eða hvurnig það hafi verið en það mun hafa verið um tvö hundruð pund
ég hefi minnst á þetta einhverntíman við hann ólaf okkar hérna þ kristjánsson í
hafnarfirði
hann sagði nú svo já það er sagt svo
af okkar fólki að guðmundur hafi komið með þessi tvö hundruð pund yfir breiðadalsheiðina og
og gengið
fram bjarnadal þar sem það átti heima að kirkjubóli í bjarnadal með sín tvö hundruð pund í poka
en þegar hann kom að
veggnum bæjarveggnum
þá skyldi maður ætla að guðmundur hefði sett niður sín tvö hundruð pund
en ólafur þ segir að það sé
almæli þarna eða hjá þeim sem best vissu
að hann hafi aldrei sett niður pokann
en hann studdist
vegginn með pokann á bakinu
en en ísfirðingar segja en ekki ólafur
að það hafi verið orpt í mjóalegg og kálfa yfir breiðadalsheiðina með pokann
en áfram hélt hann með hann og alla leið inn í botn á dýrafirði sem heitir að lambadal
pokann á bakinu þetta kalla ég mann sem er vel af manni
mynd er af honum hjá mér þarna í arnardalsættinni
það var hissa á því fólkið hans að ég skyldi vilja taka myndina af gamla manninum afþví að hann var svo illa til fara já já sagði ég það væru aðrir hlutir
þó hann væri illa til fara
manstu fleiri sögur af þessum guðmundi
nei ekki man ég það nú
það myndi það nú kannske þetta frændfólk hans hérna til dæmis eins og konan
þá var mér að detta í hug að minnast á
það eru feðgar
sem að hétu sigvaldi sveinsson og haraldur sonur hans
jafnframt sigurbjörn sveinsson sem var nú
hjálpræðishers maður hér og síðan skáld og loksins
loksins þjóðskáld þeirra ja hvað á maður að segja
segja eyjaskáld þeirra þarna í vestmannaeyjunum og það er þá
fyrst að segja að það mun hafa verið árið nítján hundruð og fimm
þá kom til okkar maður úr norðurlandi sem að hét sigvaldi sveinsson
og hann var hjá okkur all lengi og það er einhver sá
dyggðugasti maður og mesti vinur minn
vandalausum sem
sem að ég hef verið í samvinnu með
síðan kom sonur hans haraldur
og hann var hjá okkur ja sextán ár hann var nú fyrst
fermdur hjá okkur og var þá eitt eitt ár
og síðan kom hann nokkrum árum seinna og var hjá okkur í sextán ár
bestu vini mína og það er víst nóg að
segja þetta
því að það er alltaf vandi á því þegar á að fara að tala um þá sem hafa reynst manni vel
ævina
þeir eru margir sem hafa hér reynst okkur vel
af þessu verkafólki
bróðir sigvalda sveinssonar var sigurbjörn sveinsson
hann kom til ísafjarðar árið átján hundruð níutíu og átta
hann hafði verið þrjú ár að ég held suður í reykjavík
hafði lært þar skósmíði
og var fullnuma í skósmíði en þá
hafði endað á því loksins þriðja árið að hann gekk í hjálpræðisherinn
síðan kom hann til ísafjarðar eins og ég sagði átján hundruð níutíu og átta
hann orti mikið af sálmum fyrir þá þessa hermenn
og var einstaklega
vel séð margt af því sem hann orti því þetta var
mikið þarna jafnóðum og spilað
ég minnist þess sérstaklega til dæmis
eitt ljóðið hans
það byrjar þannig þótt allar elfur þrotni
þá treystu dýrðar drottni og
svo framvegis djúp hans miskunn er
en það er nú eins og gengur alltaf með snákana
hann átti náfrænda þarna sem að hét björn og var við sjóróðra í hnífsdal
hann hefur nú heyrt þetta eins og fleiri þetta sem
sigurbjörn orti og á skammri
stundu var hann búinn að snúa þessu þótt allar elfur þrotni
hans vísa er þannig þótt allar elfur þrotni og eins er tannpínan
þótt brenni jaxl og brotni og bili hauskúpan
ég finn til meina minna og minnst þó lækna kann
eða enga fró kann finna
en svona er það þegar ég kom
til akureyrar eins og ég sagði þér þá var það þannig að ég varð að bíða þarna rúman mánuð eftir því að komast í skólann
og þá vissi ég nú um engann sem mundi vera frekar að heimsækja til þess að
að afla mér gistingar heldur en sigurbjörn
og þá var hann búinn að stofna þarna
skósmíðavinnustofu með eitthvað þremur verkamönnum á oddeyrinni
og hann tók mig undireins með opnum örmum og kona hans þá var hann giftur konu
héðan úr reykjavík hólmfríði hermannsdóttur
ég var hjá þeim eitthvað í fimm vikur gekk alveg
prýðilega þau alveg léku við mig þarna
marga sá ég nú sem að komu þarna inn þessar
fimm vikur sem ég dvaldi hjá sigurbirni
man ég nú eftir til dæmis skrítnum karli sem að kom þarna sem að
mér var sagt að héti sigurður þorláksson hann hafði það að atvinnu að hann
rak alltaf kýr fyrir þá þarna
akureyringa
lítill maður vexti og með skakkann
skakkann hausinn
hann hafði verið talsvert mikill óreglumaður og dottið einusinni í hann að bregða hnífi á hálsinn og byrjaði aftanfrá
en hann hafði sagt hann guðmundur hannesson þegar hann kom til að
því hann hafði ekki fyrirfarið sér alveg og þegar guðmundur kom þá fór hann að reyna að eiga við þetta og sagði einstakur
sóðaskapur er þetta að byrja ekki heldur framaná
en það fór nú svona hann bjargaði honum til lífsins aftur með þessu að sauma þetta saman allt sem hann hafði skorið á
en þeir kölluðu hann sigurð söðladót þetta var húnvetningur og allir þessir menn
hann hafi verið annaðhvort hálfbróðir
eða albróðir jóns þorlákssonar hérna gamla sem er getið um og var frægur maður á sinni tíð
en það var nú svona óreglan gerði nú þetta allt hjá þessum karli
svo var annar sem að kom þarna stundum
suðursveit
júlí nítján hundruð sjötíu og níu steinþór þórðarson bóndi á hala segir frá
já við ætluðum að fara að tala þarna um síli
já það rak oft mikið af sílum sem að nú er kölluð loðna og heitir það kannski
en hér gekk það alltaf undir nafninu síli og sílareki þótti góður fengur það kom
oft hrúga af sílum upp í fjöruna þetta hljóp lifandi í land og
það var náttúrlega ekki hægt að torga þessu öllu nýju
þá var þetta se bara sett í haug eða hauga heima og svo breitt þegar að þurrkur kom
þetta þótti bara ágætur matur hert síli og
það var einatt þegar að lítið aflaðist af sjó
en síli hafði þá rekið um veturinn þá þótti gott að koma með síli út á engjar og hafa þau í
þú myndir nú kannski vilja segja mér þarna aftur eitthvað af síla af sílamenginu já
já já þegar
mikið aflaðist þegar að mikið rak þá varð að herða þetta
og þessu var nú bara kastað á jörðina
og snúið svo við með hrífu
og látið liggja þá yfir
nóttina ef að þurrlegt var þar til þetta var orðið þurrt og þetta þótti bara ágætur matur
og ég minnist þess á sumarin á stundum þegar að ekki aflaðist neitt af sjó eða eitthvað lítið
að þá var þetta þá var komið með sílin með kökunni út á engjarnar það var
þá maturinn síli og flatkaka smjör við
það var fjaran hérna hún gaf marga máltíð
það var líka svo ágætur maður sem að stundaði fjöruna það var faðir minn og hann bjargaði
margri máltíðinni
einu sinni var það eftir að ég var farinn að búa
og föður mínum fannst hann þurfa að sækja svona ráð þá undir mig
kemur til mín seinna part dags og segir
ég ætla að skreppa á fjöru steini ég var alltaf kallaður steini á þeim árum
nú þú þarft þess ekki sagði ég
því þórarinn er nýkominn af fjörunni hann þórarinn það er nú eins og þegar hundur mígur í þúfu þegar hann fer á fjöru
gengur rétt fram að flæði og svo ekki meir
jæja sagði ég far þú þá bara svo fór hann á fjöru lónið var á haldi
og er nú brosleitur þegar hann kemur heim það fór eins og mig grunaði steini minn
hann þórarinn mundi ekki ganga mikið af fjörunni ég fann vænan sel rekinn
austan til á fjörunni
en hann hefur aldrei farið svo langt austur
þetta er nú eitt dæmi um það hvað faðir minn passaði vel fjöruna
fjöruna hann gekk hanan yfirleitt oftast nær markanna á milli
og hann sagðist aldrei fara svo að fjöru á fjöru
að hann tæki ekki stein með sér og stingi í vasa sinn ef hann f yndi ekki annað
öðru sinni var það um vetrartíma þá var
vor þá var
ónýtur ís eða ófær ís hérna á lóninu svo að það var ekki hægt að komast það
og varð að fara austur á steinasand austur fyrir lónið og þar út á fjöruna
og svo vestur sléttaleitisfjöru
og vestur á breiðabólstaðarfjöru sem tók við vestan við sléttaleitisfjöru
nú kemur faðir minn til mín einu sinni svona fyrra part dags og segir
hvort hann megi ekki fá hann þeytil á fjöru
það var hestur sem við áttum
þýði nokkuð að vera að fara á fjöru svona seint sagði ég
ekki allt uppétið sem hefur rekið
það getur nú vel verið en það er ekkert betra
að klárinn standi aðgerðarlaus inni heldur en þó ég róli honum þetta nei nei sagði ég þú mátt taka hestinn
svo tekur hann nú hestinn og fer á fjöru
og ríður fjöruna langt vestur ekki þó nærri vestur í mörk
kemur nú skeiðríðandi aldrei þessu vant þá ríður faðir
minn nú hart því yfirleitt fór hann aldrei nema klyfjagang ekki þegar hann var síns síns liðs
segir þegar hann kom heim jæja steini minn ekki var þessi ferð alveg til einskis ég fann mikið rekið af sílum
það fóru svo margir af þessum bæjum til þess að tína síli
síli og þetta var allmikið ætli ekki verið hestburður sem kom á bæ af sílum
já þarna er ég nú búinn að nefna tvö dæmi áberandi
já já já en það hefur verið svona en hvernig var
einu sinni fór hann á fjöru milli jóla og nýárs
og fann fann þá rigaþorsk rekinn
og honum var skipt á alla bæina hérna þessa þrjá í þrjú stykki
það var góð máltíð á
hvert heimili var nú víst gerð ur plokkfiskur eða að minnsta kosti var það hér
úr þeim hluta sem hingað kom
ég man eftir því að eyjólfur heitinn hreppstjóri á reynivöllum
hann var hér einhverra erinda þennan dag og lenti í þessari máltíð með okkur
þegar hann kemur svo heim að reynivöllum þá segir hann frá því að hann hafi svo sem smakka ð nýnæmi á hala
hann hefði smakkað þar nýjan fisk
fólkið ætlaði nú ekki að trúa honum
en varð samt að gera það því að
hann kallaði til allra sinna sanninda að þórður hefði farið á fjöru og fundið fisk rekinn og hann hefði verið nógur nóg máltíð
á alla bæina
já hákarlaveiðarnar
það var oft mikil björg af hákarlaveiðinni veiðunum
og það var mikið gert af því að menn færu í setu eins og kallað var fyrir mitt minni
það aflaðist einatt óhemju af hákarl
það var í tíð föður
föður míns og hann var þá farinn að róa
þá var svo margt af karlmönnum hér fyrir vestan steinasand
að það voru tvö skip sem var hægt að manna út
annað var nú minna fjóræringur
og og og
minni báturinn hann var í fiskileit og aflaði vel
en hinn var í hákarlasetu
og það er þarna sjóveður í viku dagstætt í viku sagði hann
og þá eru þeir búnir að afla níutíu hákarla
sem allir lágu óuppskornir í fjörunni
því það gerði sem að sjóveður var
dag eftir dag þá var ekki hægt að sinna því neitt að skera hann og þessvegna beið það þangað til
brá til annarrar áttar og sjóveðrið
sjóveðrið var búið
og þá voru hákarlarnir níutíu
þetta var góð björg á ja líklega sjö bæir sem þá hafa verið kannski hér fyrir sunnan
steinasand
en þeir sögðu nú faðir minn og hans jafnaldrar
að þeir hefðu heyrt talað um að nokkur nokkuru áður
hefðu hundrað og tuttugu hákarlar
legið óuppskornir
í fjöru
svo kom það fyrir að hákarl hljóp í land á vetrin
til þegar mikil ganga var en það var nú ekki öðruvísi en það kom fyrir
ég man yfirleitt mjög lítið eftir því að hér hlypi hákarl í land mjög lítið
en þorskur gat hlaupið í land lifandi
og það kannski
svona nokkuð um munaði á stundum
einu sinni bjargaði faðir minn eitthvað rúmum fjörutíu fiskum á þann hátt
svo ég segi nú frá segi eins og það gerðist hann var að koma úr skógi
og þegar hann kom hér austan við steina fjallinu þá sá hann mikla göngu
og þegar hann er svo búinn að leysa úr viðar böggunum
þá segist hann ætla að skreppa á fjöru og fer þá í skógarfötunum
og meðal annars var hann í buxum utan yfir
utan yfir innri buxunum úr striga
skút úr striga úr skútusegli
þetta gerði hann til þess að hlífa hinum hinni hinum venju legum buxum sem hann var í
og hann gefur sér
ekki tíma til þess að fara úr strigabuxunum þegar hann fer á fjöruna
lónið var á haldi og hann skokkar út lón fram á fjöru
og þegar hann
honum verður svo mál að leysa buxur
og þegar hann er þarna á setum sínum
þá sér hann hvar fiskivaða kemur upp í sjó upp í sogina sogina og upp í fjöruna
og hann sagðist hafa tek hann sagðist hafa drifið upp um sig buxurnar í skyndi
hafði bundið hér bundið strigabuxurnar uppum sig með snæri en fann þá hvergi snærið
og í asanum þá hleypur hann svona fram
með buxurnar uppum sig óbundnar og ógirtar
og falla fljótlega niður á hæla á honum
og hann sagði að enginn fiskurinn hefði landfest sjálfur heldur sagðist hann hafa staðið í flæðinu
flæðinu og látið þá fjara uppi við fæturna á sér gripið þ á svo þar og hent þeim upp á þurrt
og þannig sagðist hann hafa getað bjargað fjörutíu þorskum vænum þorskum
en helvítis strigabuxurnar sagði faðir minn
nú þær sem gerði mér bölvunina því
því ég var alltaf eins og ég væri í hafti í þeim og gat ekki bjargað eins miklu eins og ég hefði annars getað
en þú skyldir ekki fara úr buxunum sögðum við strákar ja ég gat ekki gefið mér tíma til þess sagði hann
svona var nú með þessa sjó
fjöruferð
en það var einatt að það að það að það
hérna hlupu í land þetta þrír fjórir fimm
og kannski fleiri fiskar sem að fylgdu þá sílavöðunni sem í land hljóp
einu sinni var það á annan í páskum þá fór faðir minn á fjöru í svona tvísýnu
veðri og óð þá lónið eða álræsið
en og var svona hálfgerður norðanbylsnæðingur
hann finnur fimm hnísur sem höfðu hlaupið í land um nóttina í norðar í norðan kaldanum
því það var frek frekari að það hljóp í land
þegar hann var á norðan eins og það sækti á vindinn heldur en ef það var af annarri átt
það var svo farið með hesta og bjargað
fimm hnísur fyrir þrjá
áðan já
já þá var eiginlega en hvernig var með fuglaveiði fuglaveiði já
það verpti mikið af af hérna af máv sem að við kölluðum veiðibjöllu
en það var nú lengi frameftir
að það var ekki um nema neðra bærinn á reynivöllum eyjólfur heitinn
stundaði þá veiði
lofaði þá kannski manni og manni af náð með sér í þessa ungaveiði
því hann átti landið eða megin hlutann í þessu landi þar sem
að veiðin var
að vísu áttu öræfingar þarna
páll bjarnason bóndi á hnappavöllum ari hálfdánarson á fagurhólsmýri
lítinn hlut í þessu landi
jæja það var það mik það var það mikill hlutur að það var
einn sjötti úr landareigninni sem að þeir áttu
en það var aldrei neitt um þetta talað í sambandi við veiði eyjólfs á fyrri árum
hann veiddi alveg eins því þetta var nú óskipt land
þess vegna veiddi hann alveg eins úr þeirra landi eins og sinu
svo þegar árin fóru að líða
þá fóru nú fleiri að biðja eyjólf að lofa sér að fara í unga
og hann gerði það hann var greiðugur og gerði það
og þeim fór svo alltaf fjölgandi ár af ári sem að fóru í unga
svoleiðis að þeir urðu síðast eitthvað milli tuttugu og þrjátíu sem að fóru
yfirleitt þá orðinn einn maður af flestum bæjum í sveitinni
og tvö frá sumum þeim sem að einhvert
einhvert
tilkall átti til lands
á þeim árum
eftir að ég fór að búa
þá fékk ég leyfi hjá páli bjarnasyni að fara í ungadráp
á hans hluta
og efri bærinn á reynivöllum fengu leyfi hjá ara hálfdánarsyni að fara í ungadráp á hans hluta
svo við vorum góðir með það við þurftum þá ekki að sækja undir högg til eyjólfs
mest sem að ég mesta veiði held ég sem að ég man eftir
voru þá voru tuttugu og átta hlutir
því það voru gerðir sex landhlutir
voru tuttugu og átta þá
voru tuttugu og átta hlutir og þá voru eitthvað sjötíu og fimm eða sex ungar í hlut hlut
fullvaxnir komnir að flugi og sumir jafnvel farnir að fljúga
þó þeir næðust
þetta var bara mikill mikill og góður fengur
það var nú fiðrið meðal annars sem þótti gott
og svo þessi matur þetta var saltað vel saltað
og þótti mörgum bara betra upp úr saltinu heldur en nokkurn tímann nýtt
svo fór þetta nú að fara smáminnkandi
eftir svona ja ég man nú ekki hvað
eftir að þeir
sonarsynir mínir fóru að fara þá var nú orðið lítið um unga
svona tuttugu þrjátíu kannski vel það í hlut
og svo dvínaði þetta alveg út en það eru ekkert mörg ár síðan það var farið í
ungadráp
en þá var orðið mjög lítið sem að veiddist
og björn og af því að
fuglinn hann fór svo
minnkandi á sand á sandinum svo mikið minna sem að verpti af máv heldur en áður
og björn á kví skerjum
sem var eftirtækinn maður og hygginn vel
hann sagði að eftir að togararnir hættu að vera vera vera hér meira fyrir ströndinni þá hefði máv
varpið hjá mávnum minnkað
því það mátti alltaf sjá röstina af fugli á eftir togurunum
þegar þeir voru að slægja þeir höfðu svo mikið æti en þegar togararnir hættu að vera voru búnir að yrja