tiro-is/ismus huggingface dataset:
úr nauð sinni var nú slegið upp veislu mikilli þar sem að konungur gifti dóttur sína vali karlssyni
og unnust þau vel og lengi er nú sagan ekki lengri nema hvað synir hans dvöldu hjá honum í góðu yfirlæti og allt fór vel
átjánda mars nítján hundruð sextíu og átta
vald að víðimel tuttugu og þrjú
já þú varst síðast að segja mér
páli já við vorum eitthvað
lítillega síðast að minnast á hann pál okkar
jónsson frá svínárvallarkoti í skagafirði
og við vorum búnir að segja frá sitt af hverju um hann
en eitt og annað var það sem að viðkom páli sem hefði nú be mátt betur fara
það var nú til dæmis hann
og það var ekkja ættuð vestan af ingjaldssandi
þorbjörg sigmundsdóttir að nafni sem hann tók saman við og var nú búin að búa með henni í tvö eða þrjú ár á
á því skeiðinu eignuðust þau dóttur sem hét rut að mig minnir
og varð eitthvað hálfsárs gömul þá var það nú ekki meira en
páll og þorbjörg þau settust
svo var nú þetta eins og vill verða á stundum að ekkjan hún var þó nokkrum árum eldri heldur en
og þegar ekki komu fleiri börnin
kom nú þetta fyrir eins og er nú ósköp mannlegt að
hann hefur þá litið einhverntímann í aðra átt páll okkar
og út af því kom í heiminn sonur
stefaníu nokkurri jónsdóttur einarssonar frá steiði í grunnavík
þetta var drengur eins og ég sagði víst og var skírður
guðmundur pálsson
þetta varð seinna kennari hérna í reykjavík
dóttur hans steindórs hérna guðmundssonar og ingibjargar benediktsdóttur
sem þú sjálfsagt kannast nú við
manns sem var að færa honum hannibal fjögur hundruð og sextíu þúsundir núna í vikunni
jahá jú jú
gott að minnast
svo var það nú þetta
þegar þetta barn var komið í heiminn þorbjörg mín var alin upp sem
góður íslenskur þegn og þegar hún kom í hvílu með bónda sínum um kvöldið eftir að barnið var komið í heiminn þá
mun hún hafa yrt eitthvað á hann eftir að hann var kominn upp í
hvíluna fyrir ofan hana og
segir eitthvað svona á þá leið
ætlarðu ekki að biðja mig fyrirgefningar páll sagðist hún hafa sagt hún
var fanggæsla hjá mér og sagði mér þá þetta trúði mér fyrir því
hann lá í hvílunni
og þar varð mér á að ég ávarpaði hann aftur og sagði
ætlarðu ekki að biðja mig fyrirgefningar páll segist hún hafa sagt
enn var steinshljóð en í þriðja sinn að litlum tíma liðnum þá ávarpaði
enn á ný
og þá snýr páll sér fram og segir
viltu fyrirgefa mér þorbjörg segir hann
og þá umfaðmaði ég hann í hvílunni og segi ég skal taka
barnið og ala það upp
hún gerði það svikalaust eftir því sem hún hafði best vit á
ekkert gamall maður hann varð kennari hér í þó nokkur ár guðmundur
en þeir létu mjög vel að honum sem kennara og skrifuðu eftir hann og voru einmitt að spyrja mig talsvert um hann
kennararnir í reykjavík þegar hann fór af heiminum
svona gengur þetta stundum öðruvísi en búist er við
annað barn átti nú páll með með þessari sömu konu mun það barn hafa heitið
heitið hulda
ég held að það sé einhversstaðar í arnarbælissókninni eða þar
uppkomin
annars veit ég ekkert um það frekar
þetta var nú með hann pál okkar en svo var páll að segja frá
ég lét lét þig heyra það þarna síðast
frá guðmundi nokkrum sölvasyni
sem var þarna í bolungarvík og var dálítið spaugilegur í sínum háttum á stundum
hann þótti held ég töluvert interesant maður eftir að hann flutti þarna til
ísafjarðar ég held ég hafi verið að segja þér einhverntíman af því að
árni jónsson sem var
þarna við ásgeirsverslun
hann hafði nú
var nú verslunarstjóri eins og þú vissir þarna sölustjóri við á ásgeirssonsverslun
og hafði um að sjá fjölda marga fiskibáta
fiskibáta
sem voru gerðir út þarna á vorin og sumrin
en svo höfðu þeir útbúið þarna að
sunnanverðu á tanganum
niður við sjóinn skipakví sem þeir nefndu dokku og þar upp
þessa dokku gátu þeir komið að haustlagi alltaf nokkrum færabátum
og einhverju sinni þá hafði guðmundur sölvason
fengið árna jónsson eða þessa mest ráðandi við ásgeirsverslun
til þess að lofa sér að búa í einum bátnum
en hann var alltaf að fást
við matseld að öðrum þræði
og tók þá í kost ýmsa
þarna í dokkunni sem kallað var
meðal þeirra man ég eftir gísla kjartanssyni sem var prestur hjá
bróður sínum í grunnavík kjartani kjartanssyni frá skógum
var þar einn veturinn að gísli mun hafa verið heldur tæpur svona
ég held og hélt sig þarna á ísafirði ekki var hann beint undir læknis hendi
en þótti nú töluvert sérkennilegur þá um tíma
og hann borðaði alltaf hjá guðmundi og guðmundur kunni að vera mjög svo háttprúður í
framferði í öllu við svona meiri háttar menn sem hann kallaði
einhverju sinni þá segir séra gísli við hann eruð þér trúaður maður
já guð mínum einum sé lof segir guðmundur ég hef alltaf talið mig heldur trúaðan mann
og trúið þér að trú flytji fjöll spyr séra gísli
nei nei nei nei nei séra gísli því trúi ég ekki segir guðmundur
já jæja segir séra gísli það gekk ekki lengra
í það sinni en hann var búinn áður
við séra gísla og það var víst sem að skapaði þetta
að hann fór að spyrja hann svona
trúið þér því að trúuðum sé allt máttugt
ég trúi því að guð minn geti skapað það að manni sé allt allt máttugt
og þá fór hann að spyrja hann að þessu hvort hann tryði því að trú flytji fjöll
en það vildi guðmundur ekki samþykkja og þá
var nú held ég eiginlega kominn í hring í kringum sjálfan sig að mér fannst enda gísli kannske ekki spurt meira
í það sinnið en svoleiðis var nú þetta að ég minntist á guðmund núna sölvason
að þarna var á ísafirði þá leikari
sem að hefur nú
flust til reykjavíkur og búinn að að leika lengi hérna og heitir brynjólfur jóhannesson
jónsson hélt því fram tobbu páll jæja páll jónsson
hann hélt því fram að
hann væri einmitt að stæla guðmund sölvason fyrst eftir að hann byrjaði leiklistina en það mun vera talið af flestum núna að hann sé kominn lengra heldur en að stæla bara þennan
blessaða karl hann guðmund okkar
já svo var það þetta sem ég var nú að nefna við þig áðan
að við könnumst nú allir við það að á sinni tíð þá var
kennari ég er nú ekki alveg viss
læknar jú það var víst
kominn læknaskóli þá það var
landlæknir hérna jón hjaltalín landlæknir sem þú hefur nú heyrt talað um
hann var hér
lengi um miðja öldina og fram til átján hundruð og sjötíu og eitthvað
sjötíu og sex eða
og kenndi þá ýmsum
sem seinna urðu praktiserandi læknar hér
og meðal þeirra var
hjörtur jónsson sem sat lengi í stykkishólmi alllengi
hann dó víst átján hundruð níutíu og tvö má ég segja að ég man rétt
hjörtur var talinn mesti gæðamaður hjörtur
einhvernveginn er það að ég heyrði þegar ég var strákur
varla að ég þori að fara með þetta en
þannig að einu sinni sem oftar
þá höfðu þeir fengið lík þeir sóttu nú svo eftir
að ná í lík þarna við læknaskólann víst til þess að
kryfja og og rannsaka
og þá kemur það fyrir að hjörtur
og og landlæknirinn jón hjaltalín
þeir eru að kryfja lík þarna og hafa kannski verið búnir að flaka það töluvert í sundur
og þá er sagt að það hafi komið fyrir að
líkið hafi allt í einu risið upp
ja hvað
hefur maður ekki heyrt um að
en þetta er nú þjóðtrúin sjálfsagt
og þá er sagt að
það var víst hjörtur þessi sem hélt
á hnífnum beint í hjartað hjörtur frændi þetta heyrði ég þegar ég var strákur
að vera og er sjálfsagt bara tilbúningur úr alþýðunni sem
svo er það sumarið nítján hundruð sextíu og sex
þá gerir óskaparstórveður eitt þetta
stóra eitt þetta stæ sta stórveður sem kemur
og það var óskaplegur heyskaði á fleiri og færri bæjum
það var áætlað að hér hefði tapast á þriðja hundrað hestar
af töðu
því það vildi svo illa til að dagana áður
ja það er kannski ekki rétt að segja að það hafi viljað illa til
en vildi þannig til að dagana áður var þurrkur
og var búið að taka saman mikið af heyi hér
en dráttarvélin
önnur dráttarvélin
aðaldráttarvélin sem var hún var biluð og var ekki hægt að bjarga heyinu heim á stundinni
og það gerði það að verkum að heytjónið var svona mikið hér á hala
að dráttarvélin var biluð
og ekki hægt að koma heyinu heim
við tókum saman ég er nú bara alveg búinn að gleyma því
hvað mikill skaðinn var í það heila í sýslunni en hann var óskaplega mikill
og það var ekki aðeins að heyið færi heldur fóru girðingarnar líka sópuðust alveg burt
sumstaðar
og víða girðingarnar sem voru um löndin sem að heyið lá á
kartöflugrasið
það féll alveg og var mjög lítil kartöfluuppskera þetta haust
nú einhvers staðar að eiga þetta bókfært það er að segja hvað mikið tapaðist eða var talið að hefði tapast í hverri sveit af heyi
því að búnaðarsambandið
það lét gera athugun á þessu
bæði til fróðleiks
og ef til þess kæmi að það þyrfti að leita einhverrar aðstoðar vegna þessa mikla heyskaða
nú síðan þetta sextíu og sex þá hefur ekkert sta ekkert heyfok verið á þessum bæjum
eða minnsta kosti ekki sem teljandi er
að það var aldrei þorað að slá nema svona takmarkað vegna þess
að menn vildu ekki eiga mikið undir því óttinn við óttinn við að það kæmi stórveður og það fyki
það gerði það að verkum
nítján hundruð tuttugu og tvö held ég sumarið nítján hundruð tuttugu og tvö
þá gerði eitt þetta stórveður
stóð hann af annarri átt en hann stendur
venjulega venjulega standa stórveðrin hér á norðvestan en þá stóð hann að austan í þetta sinni
og þá er meginhlutinn af túnunum hér á breiðabólstaðarbæjum undir og þetta sópast allt í burtu
en rakaðist nú dálítið upp það sem hafði lent í skjól við
hús og garða
það var það var einhverju smávegis hægt að bjarga af því sem að eða rakað upp
sem að bjargaðist
en en hér á túninu voru miklar beðjur
þurrar
það var búið að troða þetta niður með dráttarvél
til þess að reyna að varna því að það fyki síður en svo þetta sópaðist bara eins og hefilspænir í burtu
og það var eiginlega það góða við það eftir allt saman að það þurfti ekki að draga hrífu
til þess að reyna að ná einhverju upp aftur af því sem fauk
þetta er nú það sem gerðist í slættinum
svo er það vorið nítján hundruð
og fimmtíu held ég ég held fimmtíu
að það gerir eitt þetta aftakaveður eitthvert
mesta veður stórveður sem að þá lifandi menn mundu
við vorum að þetta var tuttugasti og áttundi maí
við vorum að sá í kálgarð sem við áttum í félagi ég og þórhallur á breiðabólstað bóndi þar
við vorum að sá í garðinn daginn áður
og var blíðskaparveður um morguninn þegar við vorum að byrja að sá
og við vorum að tala um það
hvað þetta hvað veðrið væri gott og hvað væri búið að vera lengi gott veður og hagstætt
en svo hraut út úr mér
en það er eins og mér finnist að það sé eitthvað eftir sagði þetta meira
svona í hugsunarleysi heldur en að það legðist neitt sérstaklega í mig
en svo þegar kemur fram á hádegið þá fer hann að hvessa á vestan
og hleður þá bakka
þoku bakka á öræfajökul
en þetta var ekkert meira hvorki veðurbyrðir
eða stormur heldur en oft er af þeirri átt
en samt verður nú svo hvasst undir kvöldið eða síðla dags að við hættum að sá
svo fór veðrið heldur vaxandi um nóttina ekkert aftakaveður
en svo svona undir fótaferðina klukkan sex þá er komið aftakaveður
og ég segi við konu mína það var fyrir fótaferðina
að ég ætli að ganga upp í rafstöð og stö stoppa stoppa hana
því það geti vel verið að það brotni einhverjir staurar og valdi tjóni
á á á rafvélinni já já
en það er best að ég geti þess strax að það var ekki um skör fram að ég gerð i þetta
því það brotnuðu þrír staurar
af fimm
sem voru í raflínunni hérna heim að hala
þegar ég kem svo inn þá segir kona mína hann er hvass steinþór
já en hvessri verður hann nú víst eftir hvininum í fjallinu að dæma sagði ég
og þá er hann að rjúka upp með þetta óskaparveður
þá verður mér litið út um baðstofu út um gluggann á herberginu okkar og sé hvar þórhallur nábúi minn
kemur norður fyrir bæinn og leggur leggur
í götuna upp að hala
og það var tað á á túnunum bæði skán og kúatað
sem var verið að þurrka og þetta dreif bara eins og lausamjöll um þórhall
ég segi steinunni frá þessu því hún var ekki komin á fætur
eitthvað sé hann þórhallur á leiðinni hingað upp eftir hvurn anskotan hann sé nú að fara í þessu veðri
en það er sama þórhallur heldur áfram og ég var
efins um það hvort mundi nú mega sín meira orka þórhalls eða stórveðrið
en þegar þórhallur er kominn svona miðja leið upp að hala þá snýr hann við
og skríður þá meira en getur gengið heim
hann sleppur heim
og það ótrúlega ómeiddur þrátt fyrir það þó að skánin
og skíturinn drifi um hann eins og bara snjóbylur
ég spurði hann svo að því daginn eftir veðrið hvern anskotann hann hefði ætlað að flækjast upp eftir í þessu veðri ja ég skal segja
segja þér ég sá fjárhúsin þín opin þarna niðri á túninu
og ég ætlaði að gera þér aðvart um það ef þú vildir reyna að komast
þangað niður eftir og loka þeim
þetta var þá erindið sem þórhallur átti en það eina sem að stóð nú óhreyft
á hala eftir þetta veður það var
það voru þessi hús þrátt fyrir þó að
einhverjar dyrnar hefðu svarfað upp því þær stóðu því því þær stóðu undan veðrinu
við hér á hala
vorum öll höfðustum öll við í eldhúsinu því það var eitthvað það eirðarleysi yfir okkur öllum
það var eins og enginn gæti verið á sinum stað
vildi fólkið halda hóp hvað sem gerðist
það var ekki annað að heyra
heldur en að bærinn fari færi ofan ofan af manni þá og þegar
og nú sjáum við það
að það eru farin að fjúka hús á hinum bæjunum svona lítil smáhús
á breiðabólstað
tekur hús upp bara með öllu og fýkur sína leið
út í lón yfir lónið og út í sjó
og annað smáhýsi á gerði fékk alveg sömu afdrifin
vilhjálmur á gerði sem þá var bóndi þar var nýbúinn að koma upp hlöðu og það fauk
fauk helmingurinn af þakinu
þeirri hliðinni sem undan veðrinu sneri
en hér
fauk sambyggt
fjárhús hlaða og
gríp ég fram á mig eins og oddný heitin sagði fjárhúsið var búið að vera þar
hlaðan og hesthúsið
ég var búinn að flytja þá
fjárhúsið sem var vestan við búinn að sameina það við hesthúsbygginguna
mér verður einu sinni sem oftari litið út um gluggann norðurgluggana gluggann á búrinu
og þá sé ég þetta
að hliðin á hlöðunni sem blasti þá beint á móti mér hérna fyrir norðan bæinn
hún er farin að dúast inn
svona og gengur svona ýmist út og ýmist inn
og þetta hangir svona dálítla stund
og ég var farinn að halda að kannski ætlaði nú hlaðan að sitja
en svo kemur bara einn sviptibylur
tekur bæði þökin af húsunum bæði
hlöðunni og hesthúsinu
og sviptir því í burtu
með svo miklum djöfulkrafti að það sást ekki nokkur spýta eftir
það var hestur inni í hesthúsinu en ekki bundinn
og það merkilega að um leið og þetta sviptist af
þá kemur hesturinn hlaupandi út og stekkur hér upp á túnið
og hann varð ekki fyrir neinum neinu tjóni
en það er nú svona þetta þykir nú ótrúlegt kannski
en það sást ekki nokkur spýta utan dálítill dálítill hluti úr lausholtinu sem var á hlöðunni
nú var hlaðan vel fest niður á bæði bæði á báðum endum aftan og framan
en festarnar sem í henni voru
vírarnir eða vírinn sem var ofinn um lausholtið þetta kubbaðist í sundur eins
og ekkert væri
en aðalhaldfestin var ketting
úr hérna af hérna akkerisfesti af skútu
þarna var geymt þarna var dálítið dálítið geymsluloft yfir hesthúsinu
þar voru geymdir söðlar
hnakkar hnakkar hnakkurinn minn vefstóll sem ég var þá ekki fyrir löngu búinn að smíða
og fleira og fleira
þetta fór allt út í veður og vind
og sást ekkert af því utan fáir hlutir úr vefstólnum
hérna kerru
og um leið og þakið
sem ég var búinn að setja í skjól austan undir þessi hús
en um leið og þakið sviptist af þeim
þá lentu þau á kerruna og brutu annað mölvuðu annað hjólið
átti ég þar hestasláttuvél
og hún varð fyrir áfelli en ekki það miklu að það var hægt að gera við hana
það var skúr úr timbri
hérna vestan við aðalbygginguna áföst við bygginguna
sópaðist alveg í burtu
og brakið úr honum það sem ekki fauk lengra það lá hér í garðinum
framan við bæinn
og símalínan sem lá hér úr húsinu og fram í garðinn fram í staur sem lá í stóð í garðinum
staurinn brotnaði og símalínan féll niður
það kom hér stúlka sem þá var kaupakona á reynivöllum þýsk stúlka
og var búin að fyrir stuttu komin að reynivöllum hún kom hér ég held tveim dögum seinna
þá lá þetta nú allt með sínum ummerkjum
hér á hlað hér á stéttinni á hlaðinu og í
fyrir framan bæinn og þá sagði
undir kvöld átjánda júlí nítján hundruð sjötíu og níu
steinþór þórðarson heldur áfram að segja sögur af heldur áfram sögum af óveðrum
hér á hala heyrðu já já það rofnaði þarna frásögnin
já þú ætlaðir að segja frá þessari stúlku já
sem kom
þú áttir eftir að segja af já já já ég held það hafi verið í annað annað hvorn næsta dag eða tveim dögum eftir
þá kemur hér stúlka þýsk stúlka
í kaupa sem var kaupakona á reynivöllum
og henni varð að orði þegar hún kom hér á stéttina það er nú alveg eins og maður sé kominn
loftárás í þýskalandi
þarna agaði öllu saman
símanum
tré úr úr úr hérna skúrnum
einhverjir járnplötusnúningar og svo framvegis
svo það var ekkert álitlegt það var von að stúlkan segði þetta
já það er nú það
svo náttúrlega
kom ég
svona upp úr þessu þá fór ég að hugsa um nýja byggingu þarna hérna fyrir ofan bæinn og
hugsaði mér að hafa nú þakið nógu sterkt
á því á henni því ég kenndi því nú um að sperrurnar hefðu
ekki verið nógu sterkar og þær hefðu svignað inn eða brotnað inn um mið juna fyrst ein og svo hver af annarri
og það hafði
verið það sem hefur valdið því að
húsið fór
já svo var nú komið húsinu þarna upp ég er ekkert að fjölyrða um það það var byggt þarna aftur og
mér hjálpað af góðum mönnum að koma þessu upp
þá var kristján benediktsson
frændi minn og vinur bóndi í einholti og hann gaf mér rekatré
sem að dugði í nokkurn hluta af sperrunum
og þær sjást og þekkjast ennþá
af í sperrunum á byggingunni sem að ennþá stendur
en það var eitt sem mig langaði til að spyrja þig um en það var eitt
leiðrétta í þessu sambandi
ég sagði að þetta hefði verið nítján hundruð og fimmtíu en þetta var nítján hundruð fimmtíu og tvö
já nítján hundruð fimmtíu og tvö
og það allir hér á hala
sem hugsa til þessa veðurs hugsa til þess með hryllingi
hún tengdadóttir mín ingibjörg zóphaníasdóttir hún er nú þá komin hingað fyrir sjö árum hún hafði náttúrlega aldrei
kynnst svona ósköpum og henni fellur víst það við þetta veður aldrei úr minni
en það var eitt sem mig langaði til að spyrja þig um steinþór
heyrðir þú aldrei um nein svona skaðaveður sem gerði áður en þú fæddist
nei ég heyrði aldrei talað um skaðaveður
ekki sem að ekki sem að tjón varð af húsum
þau hafa kannski staðið það eitthvað betur af sér torfþökin
þó þau gerðu það nú ekki hér á hala nítján hundruð og sex
en þó var það einatt að það stykkjaðist svona upp úr þekjum á á húsum
en ekki aldrei svo að þau féllu niður
það var nú í þetta sinn líka nítján hundruð og sex
þá voru tvær hlöður hérna norðan við bæinn það stykkjaðist allmikið upp úr þökunum á þeim báðum
en án þess að það snerti nokkuru af viði
og svoleiðis hefur nú sjálfsagt verið áður
jú það kom fyrir að þeir miss það fuku skip hér áður
en þeir vildu nú hafa það þeir gömlu að það hafi nú bara verið fyrir vondan vondan hérna
umbúnað að það hefði gerst en gamalt fólk það talaði aldrei um stórveður sem að hefðu gert skaða
sem að hús hefðu allið
þetta gerist nítján hundruð fimmtíu og tvö og ég var búinn að segja þér áðan
af veðrinu sem gerði í slættinum nítján hundruð
sextíu og sex og gerði
gerði mesta tjónið á heyi og fleiru
svo gerist nú ekkert verulegt tjón sem að talið getur talist getur
einhver smááföll kannski sem maður varð fyrir á ýmsu
þar til í
í vetur
að bragginn fýkur hér á hala aðfararnótt tuttugasta og fjórða janúar
þá fýkur bragginn sem stóð hér vestan við fjósið
stóð svona einn fjórði eftir við norðurstafninn en hitt var svo
fallega klippt frá
eins og það væri logsoðið eða klippt með klippum það sem eftir stóð
og þetta lenti
í eina kös við fjósvegginn sem stóð þar rétt austan við
nú það voru gluggar vestan á fjósinu
en það var sú mikla ótrúlega heppni
að járnið það komst ekki það hátt upp í vegginn
að það yrði gluggunum að tjóni
það voru eitthvað um hundrað og áttatíu kindur í þessari byggingu í þessum bragga
og það merkilega skeði
að það er ekki nema bara ein kind ein ær sem að beið bana
á öðru sást ekkert
en það var það sem ég óttaðist alltaf ég bjóst alltaf við því að þessi braggi mundi fara
því hann var það illa byggður eða efnið í honum það lélegt
að það mátti alltaf
alltaf búast við því að hann færi þá og þá og þegar
bogarnir voru veikir en þó sérstaklega leggingarnar ómerkilegar
það voru steyptir báðir stafnarnir af honum á honum
og fram stafninn hann fór nú alveg í möl í veðrinu
svoleiðis að tjónið af
þessu varð ekki líkt því eins mikið
þó að bragginn færi eins og maður hefði getað búist við
og það sem gerðist að féð stendur þarna í hrófinu
skjóllaust nema það sem gat troðið sér inn í þetta þennan litla hluta
hluta sem stóð eftir af honum
stóð þarna frá því þetta um nóttina og fram á kvöld daginn eftir
því að veðrið var svo mikið að það var ekki vogað að hreyfa við því meðan það vildi standa þarna meðan það stóð þarna
því þá ra
lá ekkert annað fyrir því en það ræki í sjóinn
því það var svo mikil hálka á jörðu
það lá snjór
og gaddklessa ofan á snjónum
og það var lá ekkert fyrir því annað en að reka bara sína leið undan veðrinu
og þá lá ekkert annað fyrir en sjórinn
en það var nú svona að það stendur þarna
fram undir kvöld þá aðeins dúrar hann
svoleiðis að það er lagt í það
að reyna að koma fénu úr bragganum
og í vélargeymslu sem var lokið við að byggja þá um haustið og hún var það stór
að hún tók allt féd
auðvitað með því að hafa ekkert af vélum þar inni
já og þar þar var það haft það sem eftir var vetrarins í góðri líðan
svona var það en það stóð nú svo tæpt
þessi litlu dúr sem kom og hægt var að koma fénu úr bragganum
að þeir voru fengnir nágrannarnir
karlmennirnir hér á næstu bæjum
breiðabólstað og gerði til þess að hjálpa til að koma fénu
í geym vélageymsluna
og það var rétt með naumindum að þeir ætluðu að ná bæjum sínum
þegar þeir fóru héðan þegar var búið að láta féð í vélageymsluna og höfðu þeir
hraðan á því þeir sáu hvað að fór að hann mundi fljótlega herða veðrið aftur
heyrirðu eitthvað álengdar nei nei ætli það trufli nokkuð
það gerist í fyrrahaust þegar er verið að reisa vélargeymsluna
þá var svona hífandi vindur á vestan
en ekki það mikill að það væri til tafar við það að reisa sperrurnar
og þegar er búið að setja upp allar sperrurnar
nema þrjár eða fjórar ég man ekki hvort var þá rýkur hann upp
á vestan
og það er svo gengið í það að reyna að
binda sperrurnar saman með leggingum og tryggja þetta sem best að hægt er
og þeir álitu nú að
þetta væri nú svo vel neglt saman með leggingum hver sperran bundin við aðra
að það væri engin hætta á ferðum
og enda þá orðið það hvasst að þó þeir hefðu viljað gera eitthvað meira
þá var ekki hægt að standa lengur að því verki
svo stendur þetta nú svona frameftir deginum
allt í einu verður einhverjum litið upp litið hér út um norðurgluggana þá er það séð að allar sperrurnar
eru fallnar nema tvær þær austustu
tvær eða þrjár ég man ekki hvort var þær austustu hinar allar fallnar
og þegar þeir piltar sáu þetta
en að þær eru
sperrurnar eru fallnar þá ætla þeir nú að reyna að hafa einhver ráð eða eða minnsta kosti svona
líta eftir því hvort það séu nokkur ráð til þess að halda þeim frekar uppi
en það var búið að binda þær með járnum öllum að
allar að neðan
svoleiðis að þær héngu á járnunum og lagðist sperra á sperru
sperra af sperru
og þeir gátu svo komið dráttarvélum með ámoksturstækjum undir austustu sperruna
svoleiðis að þær féllu ekki niður nema í vegghæð lágu þannig
og og vegna þess var miklu aðgengilegra og fljótara að reisa þetta upp
en svo næsta dag þá var nú farið að dúra og komið sæmilegt veður og
þá var þetta nú drifið upp með miklum mannsöfnuði
og gengið svo frá því að öruggt þótti
svo stóð það nú þarna vegna annarra anna stóð það nú svona vegna annarra anna
nokkurn tíma áður en hægt var að setja
þakið á eða járnið
svo það er ekki mót von
þó að ég sé
svona heldur skelkaður
þegar ég heyri talað um stóru veðrin sem séu að koma og muni koma og ég sé á loftinu að muni koma
hvernig voru annars samskiptin við þessa togaramenn ensku
voru þau alltaf svona friðsamleg ja það vor hér voru þau ekki önnur en þessi
ekki á þessu ekki í þessu byggðarlagi
en en það voru
frekari samskipti við þá
frönsku
og þau voru alltaf
friðsamleg
og alltaf nógar góðgerðir í frönsku skútunum
koníak brauð
stundum færa færistrengur
gat verið salt kannski smávegis af kartöflum
og ýmislegt svona sem að þeir gáfu
þei íslendingunum en þeir létu aftur sjóvettlingana sína í staðinn
sem að þeim frönsku þótti gott að fá
já þú varst að fara þarna með þulu áðan og
að spyrja þig hvort þú
kýr mínar allar já já
kýr mínar allar koma þær ofan af fjöllum heimgangandi róta og rýla
reyðir beljandi
flekka og fræna fylla þær skjólur dúra og hún dalla reka þær saman kýr kerlingar allar
ekki eru kýr mínar allar enn vantar sokku og hana ketilrokku
gullinhyrna gengur fyrir kúnum mínum öllum
mjólkar best í kanann halda litlum börnum