tiro-is/ismus huggingface dataset:
faðir minn
já já en það var annað sem mig langaði
að spyrja þig um það var í sambandi við móður þina að þú sagðir að hún hefði verið miklu svona
trúaðri var hún guð var hún svona
var hún guðhrædd kona
æ ég veit það ekki hvað ég á að segja um það þetta gamla fólk það braut eiginlega litið heilann
um þetta andlega það lét sér nægja bækurnar að lesa þær og og
við héldum nú alltaf strákar að það trúði bókstafnum bara
án þess að vera að brjóta neitt heilann
en kenndi hún þér bænir og slíkt fór
okkur voru kenndar bænir og vers þá
já já já já já eitthvað úr
passíusálmunum þá eða nei
ekkert ekkert þeir voru nú sungnir
svo vers eins og svo vers eins og nú er ég klæddur og kominn á ról já og kristur minn ég kalla á þig
vertu yfir og allt um kring heyrðu kristur
kristur minn ég kalla á þig manst heldurðu þú fara með það fyrir mig kristur minn ég kalla á þig komdu að rúmi mínu
gakktu inn og geymdu mig guð minn í faðmi þínum
vertu yfir og allt um kring með eilifri blessan þinni sitji guðs englar
saman í hring sænginni yfir minni
í náðarnafni þínu nú vil ég hvílast ég hvílast jesús
bið ég að í brjósti mínu blessaður hvíli jesú
þinnar skjaldborg skær skýli æ og sé mér nær
halla ég svo höfði mínu hýrt að náðarskauti þínu
geymdu dyrnar drottinn minn dýrstan fyrir kraftinn þinn
glugga veggi kólf og rúm guðs á meðan stendur húm
þetta er nú það sem ég man af bænunum sem mér var kennt ég efast um að þær hafi nú öllu verið fleiri
þó getur það verið og svo faðirvorið
og þessar bænir kenndi mamma ja okkur öllum strákum
og oft á kvöld fór oft með þær á kvöldin
áður heldur en við þegar við vorum komin i rúmið áður en við sofnuðum
enda var okkur uppálagt það þegar við kunnum bænirnar að lesa þetta alltaf á kvöldin áður en maður sofnaði
foreldra þína oft
ja ekki minnist ég þess að þau minn töluðu nokkurn tíma um markverða drauma þau hafa þau
hefur eflaust dreymt
en föður þinn hefur dreymt svona fyrir daglátum ha föður þinn hefur dreymt fyrir daglátum já ég býst við því
því að hann hafi gert það hann hafi dreymt fyrir daglátum já
mamma var ákaflega vel læs kona
ég minnist ekki að ég hafi heyrt mann lesa ja
ég vil nú ekki segja eins vel en ekki betur en hana
enda segir þórbergur það
einhvers staðar í ritum sínum þar sem að hann er að
lýsa foreldrum sínum
hann segir að þau hafi nú verið eins ólík eins og dagur og nótt
og þetta má vel satt vera hjá honum og sjálfsagt satt satt
mamma skrifaði frekar laglega hönd og hún lærði
það lærði að skrifa hjá þeim oddnýjarsonum á gerði
þeir voru lífið og sálin
í öllu andlíf í andlegu lífi hér á þessum bæ
og það hefur nú eiginlega haldist við siðan
að þessir bæir hér fyrir sunnan steinasand
þeir hafa nú verið eiginlega driffjöðrin í öllu andlegu lífi í sveitinni
egilsstöðum sextánda október nítján hundruð sjötíu og sex sigurbjörn snjólfsson heldur áfram frásögn sinni já já þú varst að minnast þarna á
á á verslunina já
svona að það mun hafa verið nítján hundruð og sjö held ég
nítján hundruð og sjö eða átta ég man ekki alveg upp á hár hvort var en ég held að það hafi verið nítján hundruð og sjö þá
var pöntunarfélag fljótsdalshéraðs sem að var
hafði heimili sitt á segðisfirði var
nokkuð öflugt félag eiginlega
dáldið gaman ef að það væri ef við hefðum haft núna
fyrir framan okkur
bókina það hefur verið skrifuð bók um
um hérna
pöntunarfélagið gamla
en en svo gerist það bara að og það var
nítján hundruð og níu
þá var stofnað kaupfélag fljótsdalshéraðs
heitir þar
og það hefur hefur sína útgerð alla frá reyðarfirði
þá var það þar svona að
jafnframt þessu þar sem að þetta fluttist nú
að langmestu leyti eða nálega öllu til reyðarfjarðar að þá
þá hérna
já og pöntunarfélagið það það var gjaldþrota og
það var allt selt
selt þar og eins og
sérstaklega var það nú jón á egilsstöðum
að sem gengust alveg fyrir því að
að það var náttúrlega þeim þrekvirki að stofna þá
hér kaupfélag fljótsdalshéraðs á meðan
akkúrat á meðan var verið að gera upp þrotabúið frá pöntunarfélaginu
sem að og það voru margir þá nokkuð margir
ég var nú orðinn svona
það stálpaður að ég
fylgdist nú vel með
var andskoti forvitinn eins og ég hef alltaf verið og
hlustaði mikið á ræðu manna um þessi
þessi félaga
já þessi félög mönnum fannst það nú sumum að
nægileg
nægileg hérna
svona áminning
að pöntunarfélagið fékk nú þessi endalok
að vera ekki að bændur ættu ekki að vera að asnast út í verslun
eða svoleiðis þeir áttu að láta kaupmennina bara um það
jæja ef að þeir ekki stæðu sig þá færu þeir á hausinn og þeim vari það sosum ekki of gott
svona talsvert
slegist um þetta en það var
þeir menn sem að
á voru þar sem að ég tel nú eiginlega
fyrstan jón á egilsstöðum það var nú að félagið hefði ekki verið
komist á laggirnar þá ef að jón hefði ekki verið
annar eins
félagsmálamaður eins og hann var
það hefði ekki það hefði ekki verið hægt því að þetta er náttúrlega
næst því að vera eiginlega óskiljan legt að það skyldi vera hægt að reisa
verslunarfélag eða alltsvo kaupfélag
gera hitt upp
en svo var það nú uppgjörið á þessu að það
gleyma því
að menn pöntunarfélagið náttúrlega það er lokað og svo er
svo er hérna uppboð
það er allt í uppboði og og veseni og svoleiðis
reis engin verslun
þar um
ja ekki sem hægt er að kalla verulega verslun nema verslun
stefáns th sem kallað var
nú sameinuðu verslanirnar voru þar eitthvað líka
ha hét það framtíðin já voru þær ekki áttu þær ekki framtíðina
jú sameinuðu verslanirnar
na jæja læt ég það nú vera það var nú náttúrlega aldrei neit á móti stefáni en það
það er hérna stofnað á egilsstöðum
þetta gerðist bara þannig að á tiltölulega stuttum tíma
tiltölulega stuttum tíma þá færist bara allur öll
héraðsverslun úr seyðisfirði til
kaupfélags héraðsbúa sem fyrst byrjaði á
á egilsstöðum fluttist svo til reyðarfjarðar og þar
þar var það ja ég man nú ekki alveg hvað það voru mörg ár
en jón á egilsstöðum hann var fyrsti formaður
en svo tók við af honum þorsteinn
sonur hans sem að nú er
það var hann semað stóð
þar fyrir því að jón
ta tapaði sjóninni að miklu leyti og það var eiginlega
þorsteinn hann var nú var nú að vísu ekki held ég formlegur
formaður eða fram kvæmdastjóri réttara sagt
fyrri heldur en
nítján hundruð og fjórtán eða fimmtán
en en raunverulega var hann nú náttúrlega orðinn það minnsta kosti
en svo gerist það náttúrlega þegar að
þetta er nú allt komið sem við erum búnir að nefna alltsvo
brúin á fljótið sem var náttúrlega geysilega mikið mannvirki
og var áreiðanlega
það heyrði ég að það var talað um það sem
alveg sérstakt þegar að því að það var ríkið sem að
lagði í þetta peninga og það þótti þetta þótti geysilega mikið
fyrirtæki og það var það nú náttúrlega og það var nú annað sem að var nú dálítið
gerðu menn nú svolítið órólega að það var það að það var byrjað
að ég held nítján hundruð og fjögur
ég held það hafi verið nítján hundruð og fjögur
þó getur það verið að það hafi verið nítján hundruð og þrjú
en ég man bara eftir því að það fór svoleiðis það var nú búið að að reka niður þeir höfðu helvíti mikinn fallhamar
geysilega mikil tré sem voru rekin þarna niður og
þetta gekk ágætl bara ágætlega það voru að ég held norðmenn tveir
það voru áreiðanlega norðmenn ekki danir það voru norðmenn sem voru alltsvo
ja þeir
sáu um þetta þeir voru já sáu
þessa byggingu já þeir voru
framámenn þar
og það var búið að reka niður
áreiðanlega mest af undir trjánum
en þá kemur bara um veturinn
það sem að menn
töldu áður að ekki gæti gerst að það kom svo mikið
va mikið rek ísrek í fljótið alltsvo ofan úr leginum
kom svo mikið ísrek að það fór bara
allt og bramlaði
og fór allt
til fjandans brotnaði allt
var byrjað á nýjan leik
og þá byrjuðu þeir á því að setja ísbrjótana fyrir
fljótið alltsvo
sem að voru þannig gerðir að að þeir tóku það voru járnvarðar
járnvarðar
og ísinn ef að hann kom og lenti á þessi skástígum þá náttúrlega molaðist hann
og og svoleiðis var var hún byggð upp
brúin
en þá var það svona eins og ég segi
að þá var og ég man eftir því að það voru margir sem að
jæja eða nokkrir sem að sögðu þá þarna væri íslendingum rétt lýst
byrja á brúnni og byrja jafnframt á veginum niður í reyðarfirði sama ár
og það tók fimm ár að mig minnir
að jájá það tók fimm ár að leggja brautina
flutningurinn að brúnni það voru
járnbitar og allur djöfullinn
svona að þetta var nú allt saman þessu var nú svo allt saman öllu ekið frá reyðarfirði
upp á brú og þeir sögðu nú þeir sem að
voru nú hyggnastir og og vissu nú allt betur en aðrir
þeir sögðu
að þarna væri íslendingum rétt lýst
að þeir byrjuðu nefnilega ævinlega á öfugum enda
sögðu þeir
en þetta var nú svona og svo þegar að þetta var nú komið þarna í egilsstaði
brautin
þá þá var nú farið strax að
pota soldið í í hérna
já í vegina út frá egilsstöðum og það gekk nú náttúrlega ekki ekki
svona alveg
átakalaust
en nítján hundruð og átta
þá var eiðaskóli byggður alltsvo gamli búnaðarskólinn
hann var byggður þar þá
var það nú svona að það var ekki hægt að aka nema
það var að verða var að verða hægt að
að klundrast í egilsstaði
en þegar að
skólinn var byggður gamli
þá var þetta að
mjög miklu leyti ja eða eða nálega líklegast að öllu leyti
flutt á hestum
sumt var nú flutt á
á kerrum eða einhverjum drögum en
eða að langmestu leyti var það
hestum
þá var formaður skólanefndar var séra magnús blöndal í vallanesi
hann var formaður skólanefndarinnar
jónas
gamli á eða jónas
að seinna var nú
kenndur við breiðavað hann var þá
skólastjóri búnaðarskólans
og þetta var bara drifin upp þessi stóra bygging sem
þá mátti segja var drifin upp á einu ári
séra magnús hann fór til reykjavíkur og samdi þar við eitthvert
byggingar félag um það að þeir sendu hér hóp manna austur
sem að vann allt sumarið og
og bygg að byggingunni á skólanum
alveg áreiðanlegt eða ég minnsta kosti tel það alveg öruggt
að það va hann hefði aldrei komist upp þarna og sennilega hvergi
ef að séra magnús í vallanesi hefði ekki verið þar
duglegur maður
og það var eins og stæði ekkert fyrir honum hann gat vafið þeim um fingur sér þessum
stóru köllum eins og bankastjóranum á seyðisfirði og
sýslumennirnir
og öllu
þessu hyski hann
hann hafði bara eitthvert lag
sem að að aðrir höfðu ekki
hreint
meistaraverk að koma
svo var það annað að skólinn var svo vel byggður
hann var svo vel byggður að þegar að brann á eiðum þá brann nú gamli endinn allur
sá sem að byggður var þarna nítján hundruð og átta
var það búið að sýna sig það var nú
búið að lengja við skólann þá áður
að þetta sem byggt var þarna af þessum
það var svo gott eða vel gert að það var ekkert sem að gert var á eiðum
í ekki þá
sem að jafnaðist á við það
þetta var svo vel gert
það var hérna áðan
sem að mér datt það í hug að spyrja þig um
um fjarðarheiðina
hvort nokkrir
fjarðarheiðin það var nú svona með hana að
að vetrinum til til dæmis það var nú oft þannig að
það var frekar hægt að komast með hesta
heldur en vestdalsheiði
ekki fyrir það að að vestdals heiðin hún var að mörgu leyti eða að
verulegu leyti þá var hún lægri heldur fjarðarheiðin
fjarðarheiði var hærri
og þess vegna he var nú
að það væri gjarnan frekar hægt að
fara með hesta þar yfir þó að
alltsvo hart nær vandi að ræða eins og á
vestdalsheiðinni en
það var nú ekki tilfellið heldur va það var þannig
var svona skora svona hér um bil í
ja í gegnum meiri partinn af dalnum og þar lagði alltaf ákaflega mikinn snjó í
ég vissi það til dæmis að ég lenti
í því oftar en einu sinni eftir að ég fór að
ja eftir að ég kom í gilsárteig að fara með hesta
ja maður fór nú til dæmis á seyðisfjörð og gekk nú sæmilega enda voru náttúrlega lausir hestar þá það var ekkert
ja varla neinn nema bara fóðrið handa hestunum
en þa það
ekki tilfellið að fjarðarheiðin hún var
miklu frekar fær
með hesta heldur
heldur en heldur en dalurinn
nú talið ég man nú eftir því aðeins
um aldamót að þá urðu menn úti á
fjarðarheiði og
ég held ég megi segja að það hafi tvisvar komið fyrir að það fórust
í í alltsvo úr
norður
vestur yfir
fjallgarðinn sem
héraðs og seyðisfjarðar en en hérna
það mun nú hafa verið
síðasti maðurinn
sem að var nú beinlínis úti á heiðinn
var ungur maður sem að sigurður hét hannesson var smiður
við eiðaskólann þá var verið að byggja við hann
best að segja söguna eins og hún er sönn
að þessi maður hann var að fara til seyðisfjarðar frá eiðum
og ég var búinn að
lofa því að fylgja honum eitthvað áleiðis
og og við ætluðum
að hann átti að koma
hann var á eiðum náttúrlega átti að koma í gils árteig
svona klukkan níu um morguninn ekki hreint ekki seinna
og þetta þetta var allt saman
fastbundið
en svo um morguninn þá þá var nú ekki sími ekki minnsta kosti
á milli eiða og gilsárteigs að
hann kemur ekki er ekki kominn á þessum tíma sem að við vorum búnir að ákveða
og það var besta veður en svona þungbúið það var þungbúið veður
en en en mjög hægt
að hann kemur ekki og og þá fór ég nú að hugsa um mitt fé
ég hafði nú að vísu unglingsmann
í heimilinu en ég fór að
að hugsa eitthvað um féð en þá kemur nú sigurður heitinn hann kemur
þá þegar að ég er nýfarinn í húsin og ég
náttúrlega snarast undir eins og
og finn hann nú að máli og segi honum það að ég telji að það allt of framorðið
og vil
að við hættum við að fara því að þá var klukkan orðin ellefu og þetta
þetta var í svona þetta var í á þorra
en hann vill endilega fara vill endilega fara og segir að veðrið sé nú
stillt og ég náttúrlega viðurkenndi það en en mér þótti þyngslalegur þessi
þessi bakki í norðrinu
en þarna verður það niðurstaðan að að við förum þarna klukkan ellefu og það var
svona tveimur tímum seinna en heldur en ég
ætlaði mér að fara og og vildi fara og og taldi hyggilegt þá förum við
og það sem að við vorum með
með ég var með hest með sleða
og það var það var svoleiðis að að þessi maður hann var að
hætta vinnu þarna á seyðisfirði ég held þeir hafi verið þá í þann veginn ja langt komnir
með byggingu skólans
þó mun nú hafa verið eitthvað óklárað svona inni við
svo förum við og þetta gengur allt saman vel það var svona
þæfingur sem maður kallaði
og við höldum til dalsins
og ég átti að fylgja honum það var ákveðið að ég fylgdi honum
ofan að vatni sem að kallað er vestdalsvatn sem er á
er kominn alveg að því að fara niður brekkurnar
við héldum áfram og ég
sá mé það var einhver beygur í mér alltaf ég var hræddur við þennan bakka
norðanbakka
kvöldi sextánda
nóvember nítján hundruð sjötíu og eitt steinþór þórðarson
bóndi segir frá
dag þarna um vísur alls konar og
þú gerðir mér nú líka grein fyrir því í gær hvað þú kynnir mikið af
af vísum hefurðu verið að smálæra þessar vísur svona
eftir því sem þú hefur elst eða lærðirðu þetta mest í æsku
ég lærði það allt í æsku
ég hef mjög lítið lært af vísum síðan ég komst svona til
segja svona yfir þrítugs aldur
kannski hef ég lagt kapp á að læra
eina eða fleiri sem að hafa haft einhverja sérstaka
merkingu
en svona yfirleitt
hef ég ekkert lært
af þeim kvæðum sem að mest voru
sungið og farið með þegar ég var ungur maður
já svo hefurðu verið
þú sagðir mér líka að þú hefðir ekki lært neinar sögur svona af kóngum og drottningum eða slíkt nei engar
þér hafa kannski aldrei verið sagðar þær neitt að ráði aldrei ekki nema bara það sem maður hlustaði á og las
og svo í í hérna norðurlandasögum og og noregs konungasögum
já það var eitt sem að mig langaði til að spyrja þig um
lastu mikið íslendingasögur í æsku já ég las þær mikið
þær voru lesnar kannski í mínum föður húsum
sama sagan ár eftir ár einkum þessar betri
betri sögur sem taldar voru
vatnsdæla
og ég veit það að það voru ýmsir eldri menn ég veit að til dæmis faðir minn
hann hefur kunnað margar íslendingasögurnar eða þráðinn úr þeim alveg utan að
og var það var stundum verið að tala um þessar sögur svona og
vitna í þær
jú það var það var það var á stundum svona að loknum lestri á kvöldin
þá var farið að tala um söguhetjurnar og hvort þetta mundi nú hafa verið til svona
engir vildu nú eiginlega bera brigður á það að þetta væru nú ekki sannar frásagnir
en þó gat það verið að það kæmi svona
framhjá einstaka mönnum svo voru það þeir sem að
mest lásu og snjallastir voru voru að vitna í það sem þeir hefðu lesið að þeir vitnuðu í íslendingasögur
það hefur verið þeim hefur verið trúað en ekki kannski fornaldarsögum norðurlanda eða
ég efast nú um það að þeim hafi nú verið trúað yfirleitt þær voru nú dáldið mismunandi
trúlegar en ég held nú að svona
ýmsir þættir þeirra hafi nú ekki verið teknir bókstaflega eins og þeir voru sagðir
króka refs saga þótti góð bók og var mikið lesin
hún er hún er hér til á þessu heimili frá því að arfur frá föður mínum
þínar svona
í æsku
íslendingasögur já íslendingasögur noregskonungasögur norðurlandasögur iðunn gamla og kvöldvökurnar
jú og og hérna bækur
torfhildar biskupasögurnar
þetta las ég nú allt ja fyrir og um fermingu
eftir það fara þær er nú farið að komast yfir fleiri bækur fleiri sögur
og þó sérstaklega eftir að lestrarfélagið er stofnað nítján hundruð og ellefu
nú farið að kaupa
skáldsögur bæði þýddar og sagðar
og þá voru nú keyptar til dæmis það voru nú einna fyrstu bækurnar í
lestrar félagi það voru íslendingasögurnar og eddurnar
og sögur herlæknisins svo ég muni
einhverjum og svo var til maður og kona piltur og stúlka
við fengum nú ekki það var eitthvað liðið á tíð lestrarfélagsins en þó ekki langt
þegar við fórum að kaupa sögur
jóns trausta en það þótti mikill fengur í þeim þær voru mikið lesnar
yfirleitt var mikið lesið hér í sveitinni eftir að lestrarfélagið kom
það mátti segja að það væri flogist á um bækurnar
bókamaður svona þegar á leið ævina er það ekki
ekki var þetta nú mikið ég hef svona keypt
jú ég hef keypt dálítið af bókum svo hafa mér gefnar bækur
en mest lét ég nú fram eftir
nægja það sem ég gat fengið úr lestrarfélaginu
en það er einkum á seinni árum að ég hef keypt bækur
til dæmis þórbergur bróðir hann sendir mér nú alltaf
eitt eintak af sínum bókum ég á til dæmis alla ævisögu árna
og frá þórbergi sem
ég á allar bækur þórbergs gefnar af honum til mín já
svo hefurðu lesið bækur halldórs laxness ég hef lesið þær nokkuð já já ég
hygg að ég hafi lesið þær allar
sjálfstætt fólk hefur mér nú eiginlega fallið best einna best
af hans bókum jahá já
og hvað finnst þér hvers vegna finnst þér það
ja það er kannski af því að söguþráðurinn stendur nær mér
nær sveitunum heldur en
aðrar bækur hans þó þær geri það nú margar en mér finnst
sögnin vera að það vera eiginlega nokkuð sönn lýsing
af manni eða búskap eins og lýst er hjá
bjarti í sumarhúsum á þeim tíma
og meira að segja hefur okkur fundist enn eða allt fram undir þetta að við geta vitnað í bjart í sumarhúsum
þjóðsögurnar
það var uppáhalds
lestrarefni bæði hjá mér og öðrum
og var ekki síður reynt að komast yfir þær heldur en aðrar bækur
var mikill gestagangur hér
þegar þú varst að alast upp
ja það má nú segja kannski að það hafi nú ekki verið það var svona þegar að aðalumferðin var
þá voru helst öræfingar þegar þeir voru í kaupstaðarferð þeir hafa gist hérna þeir gistu hér á þessum bæjum
sem leiddi af sjálfu sér við sandinn
þegar þeir komu af sandinum og sérstaklega þegar þeir lögðu á
hafa samband við fólkið fyrir til dæmis austan steinavötnin
ekki virtist það vera það var eins og þau stæðu ekkert á hvar heldurðu
mörkin hafi verið svona kolgríma er nú mjög erfið er það ekki
kolgríma hún var hún var þau voru öll erfið þessi vötn
eftir sérstaklega eftir að við komum út úr sveitinni
steinavötnin voru nú ekkert sérstaklega erfið nema bara í vatnsköstum þá voru þau erfið og og jafnvel gátu orðið alveg ófær
borgarhafnará hún var nú aldrei til
tafar tæplega staðará gat verið til tafar og það sennilega verið
það var hornafjarðarfljót það var kolgríma að vestan talið það var kolgríma
eða hólmsá sama vatnið og svo hornafjarðarfljót
en það var eiginlega mjög sjaldan að þessi vötn stóðu
á ferðamönnum svoleiðis að þeir kæmust ekki á einhvurn hátt yfir
bæði á vetrin á haldi þá sumpart á haldi og sumpart á auðu
þetta voru oft erfið ferðalög og
viðsjál og þurfti að hafa alla gætni svoleiðis að ekki hlytist slys af
nú yfir leitt og má segja alltaf hægt að synda fram hjá því
svo þið hafið haft
það hefur mest samskipti ykkar svona við gestir gestir hafa oftast verið úr öræfunum oftast nær
svo kom það fyrir að það voru þá langferðagestir
lengra að
og og og eins úr næstu sveitum jafnvel úr minni eigin sveit
það kom einatt fyrir að það kom maður og maður
í heimsókn sem við kölluðum
og gistu
það var alltaf það var alltaf ánægjuefni að fá gesti og eiginlega því meira ánægjuefni
minnsta kosti fyrir föður minn því lengra sem þeir voru að
því að þá gat hann spurt og fræðst
af þeim meira
heldur en þeir sem að nær voru því
það var honum þá kunnugra
já já já já svo þetta hefur ekkert verið mjög einangraður bær
nei nei þetta voru ekki einangraðir bæir hér í þessu byggðarlagi kannski
bæirnir sem að ekki var ja á meðan var kannski mestur gestagangur
vegna þess sem að breiðamerkursandur var annars vegar
en þú hefur ekki
þú hefur ekki lært sögur neinar af þessu aðkomufólki ekki hefur mér heyrst það
ekki sögur sem að þú hefur sagt mér að minnsta kosti nei ekki man ég nei ekki man ég eftir því
það var skal ég segja þér líklega haustið nítján hundruð og fjögur
þá voru
foreldrar mínir mínir í brúðkaupsveislu
hér á næsta bæ reynivöllum
þau giftust þá stefán jónsson sem síðar varð hreppstjóri hér í suðursveit
og kristín eyjólfsdóttir dóttir eyjólfs hreppstjóra á reynivöllum
og veislan var haldin á reynivöllum
þegar er orðið svona nokkurn veginn fullrokkið
þá ber gest að garði
auðbjörg móðirsystir mín var heima og við strákarnir okkur var ekki boðið í veisluna
þetta er maður úr öræfum bjarni vigfússon að nafni bóndi á hnappavöllum
það er settur upp pottur og farið að sjóða mat
kjöt og kartöflur
en svona á meðan maturinn kom ekki þá var hitað kaffi bara mola sopi
til þess að hressa gestinn á
þetta hefur alltaf tekið eina tvo klukkutíma minnsta kosti
að sjóða kjötið og undirbúa það að bera fram matinn
svo er maturinn borinn á borð og auðbjörg
segir nú að venju gjörðu svo vel
sagði auðbjörg og guðlaun matinn sagði gesturinn
það þykir nú reyndar ósiður nú að segja guðlaun hún sagði við mig frúin í sandfelli hérna á deginum
þegar hún færði mér góðgjörðir og ég sagði guðlaun það er ósiður að segja
guðlaun sagði hún hvurn á ég þá að biðja að launa það kannski andskotann
þetta var þetta þótti okkur strákum hressilegt og þessa sögu held ég við höfum lengi munað
bjarni var vel skýr maður
skemmtilegur laglegur
og var söngvinn
alls staðar góður gestur þar sem hann kom
og ekki síst fyrir það að hann var svo óbrotinn
og fullur einurðar að hann sagði bara það sem honum bjó í brjósti
en svo við víkjum nú að þeim sögum sem þú hefur lært af öðrum
reyndirðu að
læra þær sem orðréttastar eftir þeim sem sögðu þær
ég eiginlega reyndi aldrei að læra sögur þetta hefur einhvern veginn svona greipst í hug minn
óafvitandi
og lært það á þann hátt
ég held ég minnist ein að ég minnist þess ekki
að ég hafi hlýtt á sögur eða lært sögur til þess að geta sagt þær
aldrei dottið það í hug
þetta hefur
veginn fest svona óafvitandi í minni manns já
svo þú hefur ekki gert þér sérstaklega far um að stæla orða orðalag
þeirra sem sögðu söguna sem þú heyrðir söguna heyrðir segja söguna upphaflega
o ekki er það
en mér finnst sagan njóta sín best
ef maður man hvurnig maðurinn hvurnig maðurinn hvaða hvurnig rödd maðurinn hafði
ef maður gæti svona smávegis stælt rödd hans
reynirðu að segja söguna sem sem líkasta
hafa hana sem líkasta því sem að var þá á undan kannski eða eitthvað svoleiðis já já
yfirleitt reyndi ég að hafa þær alveg orðrétt
eins og eins og ég hef einu sinni sagt hana
því að hún það yfirleitt er sagan þannig til komin
komin að sagan er sönn og þá verð ég að halda þræðinum til þess að geti haldist áfram að verða sannsöguleg
finnst þér alveg nægilegt að
finnst þér nægilegt að halda efnisþræði
já já já það er það er náttúrlega aðalatriðið aðalatriðið að halda
efnisþræðinum
og því að maður segir
frá viðburðum eða öðru þá verður maður bara að nota finna orð yfir það
þar getur maður ekki stuðst við sagnir annarra
eða ekki orð annarra heldur verður maður bara að styðjast við þráðinn og segja hann eins og hann liggur
liggur fyrir með eigin orðum
nú eru til dæmis sögur sem þú hefur lært af öðrum að þá reynirðu að segja þær sem best þú getur með eigin orðum já já ég geri það ég geri það
því mér finnst sagan eigin lega halda sér best með því og og njóta og vera þá sem
fyrir því sem maður segir reynirðu að nota orðatiltæki
sem líkust orðatiltæki í hvert sinn sem þú segir söguna
ja það er nú upp og ofan ef ég segi sögur eftir öðrum
þá reyni ég og nota yfirleitt það orðatiltæki sem sá hafði sem ég heyrði segja
söguna eða sem sagði mér hana
til dæmis þegar ég er að segja sögur eftir afa mínum þá reyni ég yfirleitt að og eins oddný heitinni