tiro-is/ismus huggingface dataset:
og hérna þorsteinn m jónsson á útnyrðingsstöðum hann var
frumkvöðull að þessu öllu saman hann var það verulega
náttúrlega voru það
margir sem að
studdu hann vel
en hann var áreiðanlega alls staðar fremstur í flokki
það sem að ég
ætlaði að segja þér svona sem dæmi þess hvað þetta var tekið alvarlega
var það að það
var nú þá öll viðskipti voru nú við seyðisfjörð
og það var allt allar nauðsynjar og og allt flutt þaðan
en á seyðisfirði hefur nú allt það var alltaf og ég held það sé nú enn
svona eitthvað dálítið
jæja ég held að
mönnum hafi ekki fundið það verulegt
athugavert við það þó það væri svona kannski sopi á flösku
svo var það einu sinni
farið lestaferð sem að kallað var í þá daga
til seyðisfjarðar náttúrlega til að sækja nauð þurftir
en það vill þannig til að
að það gengur í vont veður
á meðan að þeir eru
á seyðisfirði og og nú búast þeir til
ferðar yfir fjarðarheiði
og meðan veðrið var
vont og og versnaði heldur svoleiðis að þeir
þeir fengu norðvestanbyl á heiðinni
voru ýmsir menn og og úr
nærliggjandi sveitum og sérstaklega man ég þar eftir einum manni sem var
að þar var maður sem að var
hét jón var vilhjálmsson sonur vilhjálms á gíslastöðum
og hann var náttúrlega eins og aðrir þetta var svona
ungur maður tiltölulega ég hugsa að hann hafi verið svona um þrítugt
og þegar að ja þeir náðu náttúrlega allir byggð og gekk það þó það
þá komu þeir nú allir heilir til byggða
en svo kemur sá kvittur að að jón jón sem var ákaflega mikill
og stækur bindindismaður jón vilhjálmsson frá gíslastöðum
að einhver
þóttist hafa séð hann
súpa á flösku þarna í bylnum uppi á fjarðarheiði
en það lá
sekt eða sektir við því
bragða vín
jón hann neitaði þessu algjörlega segir þetta sé
alveg tilbúningur að hann hafi ekki bragðað vín
þetta var nokkuð lengi verið að þvæla um þetta svona dáldið aftur og fram
einhverjir þóttust hafa séð þetta
ekki og og jón neitaði
en þorsteinn m hann var
þá á útnyrðingsstöðum annars var þetta á nú á þeim árum sem að hann var ákaflega mikið á
en heima var hann alltaf eitthvað og venjulega
að sumrinu en þetta hefur nú náttúrlega verið
að vetrarlagi sem að þetta
gerist á fjarðarheiði
hann en jón neitaði þessu algjörlega en þorsteinn eins og ég segi hann var nú
laginn maður alla vega
og félagsmálamaður ákaflega mikill
og svo hann finnur það upp að
hvort að það sé nú ekki hægt að sættast á þetta
að jón greiði nú þetta sem að
honum bar
ef hann hefði ef hann hefði
bragðað þarna á flösku
og niðurstaðan varð svo sú að jón
hann borgaði að mig minnir eina krónu frekar heldur en
en tvær ég man það nú ekki ég held að það hafi verið ein króna sem að hann borgaði
í félagssjóð og hann lét það fylgja með
að þetta væri ekki
viðurkenning fyrir því að hann kannaðist
við það að hafa bragðað vín því að það væri ekki satt
en hann sagðist gera þetta til þess að menn hættu að
að að henda á milli sín þessum ósannindum
og þá þar með varð strompurinn búinn
heldur þetta
nokkuð lengi að það er ákaflega sterkur félagsandi á þarna
á héraðinu
menn eru algjörlega
ja næstum að segja allir það voru
bara örfáir menn kannski svona
gamlir bændur sem fannst nú eiginlega varla taka því að
sem að voru ekki ekki í þessu
félagi
nú svoleiðis að
eins og allir vita að nú hefur þetta verið að smá
færast yfir í það að það þótti þótti ekki nein
undur þó að menn fengju sér
svona snafs
en en ég held það að það nú sé aftur að koma þarna
alda bindindisalda ég held að hún sé á leiðinni og ég trúi því fastlega
um næstu aldamót þá verði
menn hér á fljótsdalshéraði verði búnir alveg að afneita flöskunni
vóru mikil það er nú svona óskýrt atriði en að nokkru en á þessum árum var
vóru mikið af svona
á þessum árum þegar ungmennafélagshreyfingin var nú að koma upp vóru mikil stjórnmálaátök
nei þau voru ekki mikil en
en það var náttúrlega þarna um nítján hundruð og átta
þá var nú náttúrlega
talsvert tekist á um um sambandslögin og
en ég var nú náttúrlega
svona ekki eins mikið í
hugsaði nú ekki eins mikið um það eins og ég gerði um
bindindishreyfinguna því að það var alltaf mikið hjartansmál
og hefur verið fram á þennan dag
ég býst nú við því af því að ég nú orðinn dálítið á níunda tug
að að ég reyni nú að rugga þessi ár sem eftir eru án þess að
að ég reyni nú að rugga þessi ár sem eftir eru án þess að
allt öll viðskipti voru við seyðisfjörð og menn komu nú náttúrlega sumir
dálítið blekaðir
og margir sem að
stönsuðu nú í gilsárteigi og fengu sér þar
hressingu og hafðu höfðu nú sumir á glasi en það bauð enginn mér
komu kannski
ár eftir ár að þeir vissu það að að þetta mundi
ekki vera þegið
en svo voru þær stúlkur mínar en ég átti nú svona margt mörg börn og margar að stúlkur
þær voru einu
tala um það stelpurnar þá voru
pabbi liti út ef hann væri dálitið kenndur
heyrði þetta nú og
og niðurstaðan varð sú að að ég lofaði þeim því að ég skyldi nú einhvern tímann fá mér
eitthvað einhverja
brjóst
svoleiðis að þær gætu nú séð þetta og
gengið úr skugga um það
en það fór nú bara svo að þetta komst aldrei í verk og ég hef aldrei bragð að vín
og það þetta urðu
það urðu úr
sinnt þeim þetta sem að þær langaði til að sjá
byrjuðu að myndast hérna stjórnmálaflokkar hérna á héraði sem þú manst svo að þú munir
ja stjórnmálaflokkar
já það var nú náttúrlega
það var nú ekki hægt
verulega sterk flokksmyndun
var það nú svoleiðis náttúrlega menn skiptust á milli þessara gömlu flokka stjórnar
eða flokkana sem þá voru
heimastjórnarmenn
en að það væri jú það voru náttúrlega haldnir fundir til dæmis hér við lagarfljótsbrú
þar voru haldnir fundir
úti fundir
og en það voru nú ekki ekki hægt að halda fjölmenna fundi öðruvísi heldur en úti og þar
komu nú fram
svona verulega ákveðnir
pólitíkusar
ég man til dæmis eftir þeim mönnum sem að þarna voru
það voru nú jónarnir sem að voru
voru hér í framboði
suður múlasýslu
alltsvo jón ólafsson
júní nítján hundruð sextíu og níu að víðimel tuttugu og þrír valdimar björn valdimarsson segir frá
það var á sinni tíð
þorska komi þar út kvæða viska kostar kverið tíu fiska
hvenær hversvegna
matthías hefur látið þetta út úr sér ætli honum hafi ekki fundist að
ísfirðingar þeir hafi lítið hlynnt að sínum skáldum oft á tíðum
það mun vera sú meiningin í því en
þó eru nú talsvert mörg skáld sem hafa sprottið upp þarna vesturfrá við sjáum
jón thoroddsen gamli hann var nú þarna vestanað
jóhannes úr kötlum jakob smári og bróðir hans og
margt komið þarna úr vestrinu
en því var ég nú að byrja að rabba um þetta við þig núna
að það var einhverntíma eftir miðjan vetur
þú hefir ekki verið hérna síðan nei nei
var einhverntíma sem oftar hringt til mín
það var maður hann sagðist
vera jökulfirðingur
ættaður úr jökulfjörðum og niðjar sínir hefðu heitið elísabet tómasdóttir
sagði hann
ísfirðinga bróðir þeirra kára ólafssonar skálds
og guðbjartar ólafssonar
voru þeir allir bræður segi ég ja það hefur mér verið sagt þair hafa allir verið bræður þessir menn sagði
nú og erindið var segir hann að komast eftir því hvort þú gætir eitthvað
sagt mér út af hverjum þessir menn voru komnir
mig langar til þess að vita eitthvað svolítið um ætt mína og uppruna
og ég gat það lítið því ég var nú
búinn að láta mest allt af því sem ég hefi skrifað upp þarna vestanaf
hérna á söfnunum í hendurnar á ólafi okkar þ kristjánssyni í hafnarfirði
jú jú ég fór nú samt að gá eitthvað fyrir manninn
og þá finn ég kári ólafsson hann var fæddur í bolungarvík
tvö eða fjögur eða svoleiðis
og guðbjartur ólafsson sömuleiðis svo guðríður ólafsdóttir að ég man rétt
og þessi börn komu í heimin eitthvað á fimm eða sex ára millibili
en guðmund ólafsson fann ég ekki
svo ég hugsa
með sjálfum mér
þú verður nú að reyna að athuga þetta hvurt er nokkuð vit í þessu sem maðurinn er að segja
svo fer ég í ólaf okkar þ kristjánssonar í hafnarfirði því hann hefur þessi gögn mín
já já hann brást ágætlega við
og segir mér að
hann finni þennan gudmund ólafsson hann muni vera fæddur áður en þau giftust
ólafur og kona hans
og fæddur inn í djúpi
svo ég segi manninum þetta en
skáld þesir bræður þeir voru
synir ólafs nokkurs
jónssonar sem var þá bóndi í tröð í bolungarvík fæddur eitthvað um átján hundruð og sextán
en það fann vinur minn vilmundur jónsson fyr landlæknir
í fermingarskýrslum einhversstaðar því mest allt af þessu er brunnið
þessum kirjubókum þarna vesturfra
og fann þar ólaf þennan fermdan eitthvað um átján hundruð og þrjátíu
og foreldra hans jón kárason bóndi í botni í mjóafirði
og konu hans
en ólafur þessi í tröð hann var giftur
konu sem hét kristín torfadóttir það er líka þarna innan úr djúpinu
sem er ættað og ólafur guðmundsson sem þeir kölluðu staupa
ég man ekki hvurt ég hefi einhverntíma sagt þér frá því með hann
séra arngrím sem að fór að suðureyri í súgandafirði prestur þar
hún var kona hans hún rannveig kom sunnan úr dölunum og til hennar
frændkonu sinnar á kirkjubóli
ljósmóðurinnar sem var gift honum sveini þarna á kirkjubóli
rannveig og hérna
ólafur staupi
þau áttu dóttur sem hét rannveig ólafsdóttir og hún var
formóðir kirkjubólsættarinnar þarna sem að hulda mín er af og allt þetta fólk af kirkjubólsættinni h
hvað er þetta af ólafi staupa
það er nú þetta rannveig var dóttir hans svo átti hann aðra dóttir sem hét
málmfríður og hún fór auðvitað með þeim vestur þarna til suðureyrar og þá var
ára eða eitthvað svoleiðis og þá var séra arngrímur kominn þarna að suðureyri
stað í súgandafirði
prestsetrið var
og og þá ég held ég
um þetta við þig
og þá kom þetta fyrir sem þú hefir heyrt
hann fór að
vera alþýðlegur þarna og reyna að leita á hófana við
henni málmfríði þessari þetta var ung dama en
vildi ganga tregt því að bæði foreldrarnir stóðu á móti því en svo einhverntíma birtist engill
í fjósinu þegar rannveig gamla jósúadóttir var að mjólka að kvöldlagi
og sagði
við hana að
það mundi ekki guði þóknanlegt að hún stæði á móti giftingu þeirra
málmfríðar dóttur hannar
guðsraddarbirtingu
svo hann giftist málmfríði
og þau voru þarna í tólf
á stað í súgandafirði og síðan
fóru þau suður í arnarfjörð og
og þar var hann lengi prestur á álftamýri og margt af sæmdarfólki út af þeim komið
þeir kölluðu um það eins og fleira afhverju hann hefir verið kallaður staupi
niðji hans einn hét guðmundur sveinsson hann var sonur sveins ólafssonar í engidal
og guðmundur sveinsson
hann var eitthvað þrjátíu ár
á togurum
en það var nú ekki talið heiglum hennt
síðan eftir að hann kom á land var hann alltaf vaktmaður á togurum gekk á þá á víxl við bryggurnar og vaktaði þá
þangað til hann var kominn alveg í keng saman
ég mætti honum síðast
hann átti
lengst af heima á kárastíg þrjú ég mætti honum
enn ert þú þarna guðmundur minn
hefurðu nokkurntíma séð
svip eða eitthvað svona óvenjulegt segi ég við guðmund
ekki ætla ég nú neitt að hafa orð á því
segir guðmundur en hitt veit ég
ef það er eitthvað óhreint
þá máttu alltaf búast við
svo kvöddumst við en ég sá hann aldrei eftir það
áttunda ágúst sjötíu og eitt kristín níelsdóttir bakka í stykkishólmi með þjófunum já
það voru einu sinni tveir þjófar sem
komu heim undir bæ og þeim fannst hann reisulegur og hugðu að þar myndi vera eitthvað hægt að fá sér
og tóku sig saman um að annar skyldi fara fara heim og vita hvers hann yrði vísari
en annar átti að vera í námunda og svo ætlaði hann að gera honum vísbendingu
og svo kemur maðurinn á bæinn og honum er boðið inn og og hann sest í baðstofu og hann er beðinn að kveða rímur
og hann kveður rímur svo allt í einu þá
kveður hann þessa vísu inn á milli í
rímunum
ellefu krof á einni rá efni þessu hverf ég frá
taktu hann bleik og bittu hann brún og bíddu mín fyrir utan tún
og þá fór hinn inn í eldhúsið og tók niður krofin og beið hans fyrir utan tún en þetta komst ekki upp fyrr en á eftir
þá fór fólk að hugsa um þessa einkennilegu vísu sem hefði komið þarna inn í rímuna og þá komst allt upp en þeir voru þá farnir með krofin
og allt það sem þeir náðu í
þetta hefurðu heyrt jájá heima hjá þér þetta heyrði ég heima hjá mér þetta þessa þessa sögu um þessa vísu hvernig hún hefði orðið til
já við vorum að tala þarna um hann jón þorláksson já
að hann já
tengja það saman að
og byrjað er á fagradalsveginum sem var eins og ég segi
það mun hafa verið í
í fimm ár þangað til að hann var kominn í egilsstaði
þá var jafnframt alltsvo nítján hundruð og fimm
þá var búið að byggja lagarfljótsbrúna
gömlu sem að kölluð er nú að
og jón var
var verkfræðingur og hafði umsjón með
brúarbyggingunni
og ég held að einhverju verulegu leyti hafi hann nú líka
haft eitthvað einhverja með fagradalsveginn
en þetta hvorttveggja þessi fyrirtæki þarna
þau náttúrlega voru þess valdandi
menn sem að áður höfðu verið
í vinnumennsku með þessi kjör sem að
ég hef áður lýst að þeir fóru í í
vinnu ýmist við
lagarfljótsbrúna sem var nú áreiðanlega verið tvö ár að byggja
og svo við fagradalsveginn
orðið svona að menn höfðu
alveg frjálsar hendur með það hvar hvar þeir ynnu þeir
þurftu ekki að vera í neinu
ja ekki
vinnu hjá bændum það var síður en svo og
og allt þetta verður nú til þess
eins og ég sagði áðan að það eiginlega fór að miklu leyti stoðirnar undan
stærri búskap
á á héraði og og reyndar að sumu leyti
fjörðum líka en
samt var það nú á
einstöku
svæðum eða hreppum
á héraðinu þá hélst það nú nokkuð lengur að það voru þar vinnumenn
og það varsérstaklega í fljótsdal
og og jökuldal og þá var það venjulega þannig að þeir voru
vinnumennirnir voru ráðnir upp á ákveðið
svona og svona margt á fé á fóðrum á kaupi sínu
og það en aftur út á völlunum og í
í hér ytri hluta héraðsins þá var það ekki
nema að litlu leyti sem menn
réðust upp á það
að hafa kaup sitt í
en aftur til dæmis upp í fljótsdalnum og á jökuldalnum þá var það var
miklu auðveldara þar að að
með þetta kindafóður í kaup vegna þess að þar var miklu
vinnumenn þó þeir hefðu nokkuð
vildu hafa settu það skilyrði að fá svona og svona margt
í kaup af því að það var svo miklu léttara að koma fé fram á
litlu fóðri þar upp til dalanna það var svo snjólétt
og í góðum vetrum þá kom það nú fyrir að
mjög lítið sem þurfti að gefa fé ég man til dæmis eftir því að það var nú en var nú náttúrlega
sérstakt að bóndi einn á jökuldalnum
hann hann
kenndi ekki einu sinni lömbunum át þau voru bara
féð gekk bara sjálfala
svona í bestu
bestu árum
var náttúrlega landið var nógu mikið svoleiðis að það gerði nú ekkert til
það væri nokkuð margt
vegna þess að þeir höfðu bæði mikið og gott sauðland og í í öllum venjulegum
eða öllu venjulegu árferði þá var fjarska auðvelt að koma því fram á litlu fóðri
og en náttúrlega fór það nú að lokum þannig að að
þeir fóru nú að
í því að að hér
draga það heldur við sig að taka menn með margt fé
á fóðri í
sem kaup
leiddi það sjálfu sér hvernig
héraðið ytri hluta héraðsins þá var það
kom það oft fyrir að þar fór allt í í svell og klaka
strax á haustin þó að að væru
góðir hagar inn til dalanna og
og það var þegar að ég var unglingur og eiginlega alveg fram á
mín fullorðinsár þá kom það fyrir
æ oní æ að þeir þurftu að reka féð af
úthéraðinu
í klaka
upp til dalanna og það var iðulega að
tóku bara heilu
fjárbúin að sér í fljótsdal og á jökuldal
til þess að að bjarga þessu og það gekk yfirleitt mjög vel
en hvað þeir tóku fyrir þetta veit ég nú ekki en ég held að það hafi verið lítill peningur og jafnvel enginn
sem að þeir
að taka féð og ég vissi það að að það var stund um þannig að
að þeir höfðu ekki hús handa fénu höfðu þessu aðkomufé höfðu bara
það í í rétt svona að
nóttinni til en svo
hleyptu heimamennirnir
sínu fé út og hitt var látið í hús
eða kraftfóður eða eitthvað og þetta
mikið látið af því hvað
þetta var geysilega mikið sem þeir lögðu á sig
til þess að að koma þessu fé fram og gerðu það með mikilli prýði
hefurðu
fórstu ekki að tala þarna um rímnakveðskap og húslestur manstu hvað var lesið
húslestrarbók var lesin oftast
það er nú bara skal ég segja þér ég man það nú ekki á ketilsstöðum var
það páls
já hjá fóstra mínum jáhá það var páll sigurðsson
var var lesin var lesin hérna var lesin
húslestur húslestur já og var
lesin
já bók páls sigurðssonar sigurðssonar já var nokkurn var nokkurn tíma lesin
vídalins postilla ekki á ketilsstöðum sem ekki eftir að ég man eftir
en manstu nokkuð hvaða rímur voru kveðnar
nei ég man nú ekki eftir ég man eftir andrarímum þú manst eftir andrarímum já
ég man eftir því að gunnar
hann las
að nokkru leyti kvað
andrarímur ég
nú ekki eiginlega um annað að segja en ég man alveg sérstaklega eftir andra
það hefur þótt mikið til þeirra koma já já
var það þá sagan sem að
þótti stórkostleg
og gunnar á ketilsstöðum hann var nú svoleiðis að hann var ekki
hann eiginlega var ekki
hafði nú ekki
glögga grein fyrir
fyrir ljóðum eða þess háttar hann var eiginlega
hálflaglaus kallinn en hann las ég man eftir því
las þessar rímur alveg prýðilega og það voru allir sem að að hlustuðu á það
eftir því að að við strákar vorum nú svona að reyna
að ná hans tóni í þessu og það var nú svona alla vega hjá
okkur nei ég man eftir þessu
að kall hann hann ýkti dálítið á þetta
fárleg voru fjörbrot hans
fold og sjórinn léku dans
gæðast hljóð með glæpafans og grímur fór til andskotans
hvenær var hætt að kveða þarna
það áður en þið fóruð burtu frá ketilsstöðum
það var áður jájá það var áður en en ekki var það nú það
heldur úr því
að við vorum að verða svona fullorðin
en voru lesnar sögur
á kvöldum jájá það var oft gert og hvaða bækur voru það aðallega það voru til dæmis íslendingasögur
og noregskonunga sögur
þær voru líka lesnar ég man nú eftir þessum tveimur svo bara allar sögubækur og svo til dæmis
sögur sem voru nú þá að koma út og
sögur jóns trausta sögur jóns trausta jájá og útlendar sögur sem að
já sem að voru þýddar
það var mikið um þetta
og ég man til dæmis eftir því að menn voru dálítið ja það jaja það bar dálítið á því að
til dæmis sögur jóns trausta
sumir voru nú ekki vel ánægðir með þær að öllu leyti
en ég held að það hafi nú samt verið mikill minnihluti meirihluti manna voru
mjög hrifnir af þeim
var ég nú að spyrja þig að því hvort þú hefðir lesið
hefðir haft tíma eða næði til þess að lesa eitthvað sjálfur
já ég hafði það á tímabili en svo fór það nú svoleiðis að ég
og þá hef ég nú orðið eiginlega að sjá með
með augum konunnar já ég missti sjónina allt í einu en
nú nú var þetta þetta var stórt bú og svo tókstu mikinn þátt í almennum málum hér í sveitum
hvernig tókst þér að
tókst þér að hafa tíma til þess að að lesa
annað en blöð nei það var nú náttúrlega það sat nú mikið fyrir
með blöðin þegar að þau fóru nú að verða verulega pólitísk til dæmis
framsóknarflokkurinn sem var nú
eiginlega varð nú til
nítján hundruð og sextán því að þá var jónas á ferð
þarna austur frá og var að að undirbúa bæði
blaðið tímann og og svo
pólitíkina
hann fór víða um og
suður hann fór hann fór
svo upp skriðdal og og suður
í arnarfjörð og og fór til reykjavíkur alla leið
fylgdist nú ekki mjög mikið með honum eftir að hann fór frá ketilsstöðum
en hann hélt þar eiginlega
hann hélt þar ja næstum að segja
nokkra nokkuð lengi og
þá um héraðið upp í fljótsdal og jökuldal og á
suður hér suðurfirðina og og og alla leið
syðri leiðina til reykjavíkur
en svo var það bara svona
að til dæmis með bóklestur að þá var það var eins og
menn hefðu ævinlega einhverja
ja einhvern tíma
skilji nú ekki nú orðið almennilega hvernig það var
en ég man eftir því satt er það svona til gamans að ég passaði
sinni ær
á beitarhúsum sem að hétu hvammur var út og niður við
flötinn og
voru hundrað og
sjötíu til
sem að ég hafði á þessum húsum og það var alltaf siður að gefa þeim á morgnana
svo og ég fór alltaf
nokkuð snemma í húsin
og þá var þeim gefið nú svo var beðið
þótti rétt að lofa þeim að liggja dálitla stund á eftir svona til þess að jórtra sem kallað var
og þá sat ég alltaf
í hlöðudyrunum ég hafði bara alltaf bók upp undir þar og
ég þetta var nú kannski
kannski stundum að þar hafi nú verið
óþarflega lengi að jórtra hjá mér
þarna hafði ég alltaf einhvern
ja eitthvað sem
hafði til þess að líta í og ég stakk því bara þar upp undir og
ég vissi ekki hvort það vissi nokkur af því það var ekkert verið að hugsa um svoleiðis
en hvaða hvaða höfunda
hélstu nú mest upp
hreint og klárt að það var jón trausti
jón trausti já
og hvað þótti þér nú svona merkilegt við bækurnar hans
vera svo
algjörlega eiginlega bara
út úr mannlífinu eins og það var og hafði verið
rétt áður fannst það að þetta vera svo
ja næstum að segja eins og það væri úr úr
hjarta þeirra sem þá
voru svona
jæja eiginlega
komast upp
svo komu nú fram höfundar seinna eins og gunnar gunnarsson og halldór laxness já
þeir voru náttúrlega seinna á ferðinni
og það var nú náttúrlega
gunnar gunnarsson ég
held að það hafi nú verið ekki mikið ekki verið mikil
ágreiningur um það það hafi allir eiginlega
verið ja eiginlega verið hrifnir af honum
ég var aldrei var við það að
menn deildu mikið um það en það var allt annað með laxness þegar hann kom til sögunnar
voru margir mjög margir
ja hefðu mesta
ja þeim fannst þetta að hann til dæmis
bentu þeir á lúsina og allt það og og þeim fannst þetta vera
eiginlega forkastanlegt
það sem hann lét frá sér fara þá voru menn verulega skiptust verulega
tvo hópa en
fór nú heldur að draga úr því fljótt það var nú aðallega
í byrjuninni sem að menn voru
já ósáttir eiginlega við
við hans
sögur allar
en en það voru strax til menn sem að tóku þetta
vel tóku þessu vel og og hérna
og ég man til dæmis eftir því að einn af þeim var ég sem að
en maður þorði nú ekki
láta uppi hug sinn allan
fundust þér jón trausti og halldór vera líkir höfundar
ja það var nú hægt að segja það að það þeir eru svipaðir og dálítið saman
en ekki ekki var það nú verulega ekki var það nú verulega að menn
eða mér fyndist
jú svona öðru hvoru fannst mér það að þeir vera svona
dálítið skyldir en ekki verulega aldrei verulega
og það voru fjöldamargir sem að að alveg
ja næstum að segja
máttu ekki eiginlega heyra kjarval kiljan já kiljan segi
láta eiginlega heyrast að þeir
gætu fyrirgefið honum
yfirdrifið og til dæmis eins og lúsin og annað þess háttar maður
var andskoti gramur út
óeðlilegt því að
allt var þá eiginlega morandi í lús á öllu landinu
svoleiðis að það það var
þetta var allt bara hárrétt lýsing
svona talað um það sín á milli ekki sett á prent jæja þarna heyrirðu
já jájá
sögur af grenjaleitum
og refveiðum
já það er nú orðið nokkuð langt síðan að ég hætti því því
nú ekki orðinn til stórræða
en það var á nokkuð löngu tímabili að ég stundaði mjög mikið af af
það voru nú sumir sem að
eltu þær nú uppi á veturna dálitið en það er nú var nú bæði
dálítið óvíst
að mestu held ég alveg hætt en það eru þessar
svona í
fáum dráttum
það var nú í fyrsta skipti sem að ég
lá nú á greni sem kallað var það var kallað að liggja á greni og er nú
náttúrlega alls staðar á landinu það sama orð yfir það
fyrsta grenjalegan
inn af gilsárdal í þessi gilsárdalur hann liggur inn
hann liggur inn í hálendið inn af hallormsstað og upp af
suðurbæjunum í fljótsdal og var nokkuð
innarlega í dalnum
þar vorum við og það var nú búið að verða vart við tófu og þegar að
að þá fór nú allt á kreik
drápu nú lömb og alla vega svona og og það hafði nú verið þannig í þetta skipti og þá
fórum við tveir
ég og sveinn pálsson
sem að var þá á hafursá en var alinn upp í arnkelsgerði
hjá nikulási og þuríði þau voru merk hjón þarna á völlunum
hann var alinn upp hjá þeim en var sonur séra páls
í múla
en ég held að það sé rétt hjá mér að hann hafi
á fyrsta ári þegar að faðir hans
do og
og þá var hann tekinn í fóstur í arnkelsgerði
þetta var mesti ágætis maður á allan hátt bæði bráðduglegur hann er sá duglegasti
maður eða jafnvígasti á allt á alla vinnu sem að ég hef nokkurn tíma kynnst
að það var eitt til dæmis að
að þeir í arnkelsgerði aðallega hann þeir skutu fleiri þúsund rjúpur
á hverju einasta
ári gengu bara
til rjúpna næstum að segja allan þann tíma sem að leyft var að
skjóta þær
nú þarna var það nú svona að það varð vart við tófu
og menn þóttust vita að það hún lægi einhvers staðar á gilsárdalnum
við fórum að leita og vorum nú útbúnir með nesti og nýja skó og
og allt sem til þurfti
en okkur gekk illa að finna grenið við gengum inn um allan gilsárdal og
og langt inn í hraun og og fundum ekkert
en svo þegar að við erum nú
í þann veginn að gefast upp við þetta fara heim
það var þar
utarlega í dalnum eða
vestan í hálendinu þar var
svona melhóll
sem að við höfðum ekki
var nú sveinn sem að fann upp á því
að við skyldum nú athuga þennan melhól
þarna það var svona hann var svona
í miðjum brekkunum
nú þarna hesta og allt mögulegt og
og þá kom okkur saman um það að ég færi
hestana og flutninginn út fyrir neðan þennan hól sem við ætluðum að
að athuga en sveinn fór aftur gangandi þarna í í brekkuna
en við vorum búnir að koma okkur saman um það að
ef að hann fyndi ekki neitt
þá ætlaði hann að koma niður til mín
en ef að hann fyndi eitthvað þá