tiro-is/ismus huggingface dataset:
ég tel mig hafa sagt þér hana einhvern tímann nei
hana aldrei en hefurðu sagt hana einhverjum öðrum en mér nei nei nei
fjandakornið hún er hvergi til svoleiðis
ekki að ég viti
ég man ekki hvort hún halldóra björnsson hefir fengið hana þá
það var þarna önnur saga sem þú ætlaðir að segja var það ekki jú sagan af ragnhildi ráðagóðu já
er eitthvað á þá leið að það það var kóngur sem að
að ríkti í ríki sínu og hann átti dóttir sem ingibjörg hét
hún var allra kvenna vænst og fríðust og og var í föðurgarði
átti skemmu sér sem hún dvaldi í með hirðmeyjum sínum
nú er það að í koti nálægt kóngshöllinni býr
búa hjón og þau eiga dóttir sem heitir ragnhildur hún var ákaflega vitur og dugleg stúlka
en ekkert talað um að hún hafi verið sérstaklega fríð eða það er ekki á það minnst í sögunni
en hún var vel skynsöm
nú er það til sögu að ingibjörg kóngsdóttir vill fá hana
í skemmu sína sem hirðmey sína og verður það
hún komst að því að hún gat ýmislegt
fram yfir aðra og vissi hún ekki í hvurju það lá
var búin að
að því að kóngur faðir hennar ætlaði að gifta hana þegar hún hefði aldur til einhverjum kóngssyni sem að
kæmi þá úr fjarlægu landi
og hlakkaði nú til þess eða þótti þetta gaman að hugsa til þess
en hildur ragnhildur sem kölluð var seinna ráðagóða hún sagði
alltaf að það væri ekki víst að það væri betra að eiga kóngsson heldur en einhvern annan
ragnhildur var ákaflega góð stúlka og skammt frá hennar heimili þegar hún var að alast upp
bjó ekkja í litlum bæ
hún átti fyrir dóttir
aumingja sem
ragnhildur var ákaflega góð
úr fjarlægu landi
nú leggja þær á stað og
þennan mann vil ég alls ekki eiga og ganga þær svo heim og þykir nú ekki varið
þykir nú ekki gott að þetta skuli vera svona
þá segir þá segir ragnhildur
ég mun nú út ganga
og athuga málið og vert þú kyrr og láttu sem ekkert sé
og fyrir alla munina
bið ég þig að láta ekki bera á neinni andúð til konungssonarins
og láta ekki vita að þú hafir séð hann
fer svo fer
hún nú út
nú segir nú fer hún heim til sín og finnur móðir aumingjans
að nú ætla ég að biðja þig að lofa mér að hafa telpuna þína á morgun hafa hana hjá mér
ég ætla að sýna henni ýmislegt fallegt og
leika við hana konan sem vann einhvers staðar úti á akri eða
utan heimilis hún var ákaflega ánægð yfir þessu tekur svo
ragnhildur telpuna fer með hana heim til foreldra sinna og biður þau að geyma hana um nóttina
og fer svo
því búnu heim til kóngsdóttir nú kemur morgundagurinn
þá segir ragnhildur nú skulum við fara allar saman nú skalt þú skalt þú fara með hirðmeyjum þínum
út í
ofan til sjávar og skulum við nú sjá hvað gerist
hún kemur við í kotinu og tekur
aumingjann með sér finnst þá
en hún fæst þó ekki um
nú hefur hún bróður sinn á njósn og veit það að kóngssonur muni ganga á land
að hressa sig
þá taka þær það til ráðs eða ragnheiður ræður því
og lætur hana fara í en
eða fötin kóngsdóttir lætur hún aumingjann í
nú stillir hún honum upp á
og lætur nú æði fálkalega sem von var því þetta var ekki
hún var hálfgerður fáviti
nú skulum við koma í leik segir ragnhildur og láta sem ekkert sé
nú sjá þær að konungssonur nálgast
og svo fara þær í í leik og og eru þarna í kringum aumingjann þar sem hún
kórónu á höfðinu litla kórónu og í fínni skikkju og allt það
skartbúin kona
og hugsar sér að ganga nær og sér að hún hefur kórónu á höfðinu og hugsar
nú ber vel í veiði nú fæ ég að sjá kóngsdóttirina
svo kemur hann nær
og ávarpar
þessa konu sem hann hélt að væri kóngsdóttir
en hún gerir ekkert nema flissar voða fíflalega og
og segir einhver orð sem eiginlega eru lítt skiljanleg
þá stekkur ragnheiður upp og segir o ó við höfum gleymt að gá að
er þetta kóngsdóttirin spyr kóngsson
við fórum út á göngu og fórum að leika okkur við gleymdum okkur í leiknum
og þetta er dóttir kóngsins þér þér sjáið það á búningnum segir ragnhildur
þá snýr hann aftur hann
gengur til skips skips
og hugsar sem svo ef að ef að þetta að þetta er kóngsdóttirin og þessa konu vil ég ekki eiga
og skulum við nú taka upp akkeri og vinda upp segl og fara hið bráðasta í burtu
þetta var það sem að að ragnhildur
hún lætur kóngsdóttur skipta aftur fötum við aumingjann
og svo fara þær heim og hún skilar aumingjanum á sinn stað
heim til hennar en þær fara heim í skemmuna
svo bönnuðu þær
hirðmeyjunum að segja frá því ella hefðu þær verra af og þær voru nú það trúar þær gerðu það ekki
kóngsdóttirin kóngurinn bjó veisluna og skildi ekkert í því að
veislugestirnir komu ekki á tilteknum degi
svo lét hann fara að rannsaka þetta og þá voru þeir farnir þótti honum þetta merkilegt
og var hann reiður mjög
kóngssonur skildi hafa platað sig svona
en þetta vissi enginn nema
nema þær
hirðmeyjarnar þá var hún laus við þennan biðilinn
nú líða fram stundir og þá kemur þar að sem að
að þær fara að hafa gaman af því ragnhildur og ingibjörg að ganga svona tvær saman út
eitt sinn þegar þær eru á göngu og ganga út á sléttu mikla sem var við konungshöllina
sjá þær tvo menn sem að halda hjörð á beit
þær þeim langaði nú til þess að fá einhverja tilbreytingu
og ganga til þeirra sveinanna þeir eru vel búnir
og hafa stafi í höndum eins og
hjarðmenn
og gefa sig á tal við þá
ekki vissu þeir að þeir að þetta var kóngsdóttirin því hún hefði búið sig þannig þegar hún fór svona á göngu
þá hafði hún aldrei nein einkenni ekki kórónuna eða annað hafði bara yfir sér skikkju
venjulega
sem ekki lýsti hennar tign
og eins var það með ragnheiði hildi
nú fóru þær að tala við við hjarðsveinana og og þeir segja þeim að
þeir séu bræður og haldi hjörð föður síns á beit
lengra inni á sléttunni og þaðan
séu þeir og séu venjulega að hugsa um hjörðina
nú tala þeir lengi og geðjast þeim vel hvert að öðru
svo fara þær heim en á hverjum degi eftir þetta þá fara þær að tala við sveinana
og þar að kemur að það myndast þar milli mikill kærleikur
og og þær
tala saman um það að
þessa sveina
en þá sagði ragnhildur ekki er það nú gott því hvað heldurðu
að faðir þinn segði ef þú færir að eiga bændasyni
ég ræð mér sjálf segir hún og er hin stífasta ég held þú getir nú lítið gert við því segir ragnheiður en skulum við nú sjá til
hugsar nú ragnhildur ráð sitt hvernig eigi að fara að þessu
eitt sinn þegar hún er að fara út í skóg hún fór út í skóg og var að þenkja um þetta
þá sér hún
sér hún hvar hundur er fastur í í dýragildru
og hann veinar svo ámátlega að hún er svo hún sem að var nú góð stúlka og mátti
ekkert aumt sjá hún fer að reyna að hjálpa hundinum
og að lokum þá getur hún það hún getur náð honum hundinum en þetta var þannig að þetta var gryfja djúp gryfja sem grafin var
og hafði verið lagt lauf og
mjóar svona
ofan í hana
er það að hún nær hundinum upp úr en hún varð sjálf að fara ofan í gryfjuna og hugsar sér það að hún kæmist upp úr aftur
en hún komst ekki upp úr aftur hvurnig sem hún reyndi þá var það djúpt að hún komst ekki upp úr
fer nú en hundurinn hljóp burtu strax og hann var laus úr gryfjunni eftir dálitla
stund þá kemur voða merkileg kona að henni fannst að gryfjunni
og segir illa ert þú nú komin
hún hafði slæðu yfir sér og var hin tignarlegasta
nú nú hefur þú hjálpað hundinum mínum
en án hans mátti ég ekki vera segir hún og nú skal ég aftur hjálpa þér
og slær hún niður töfrasprota sínum og
kemst þá ragnheiður alveg óhindruð upp
nú segir segir
ragnheiður við hana að hún sé mikil kona já ég er dís skógarins og ég get get svo margt
og ef þér liggur eitthvað á þá skaltu koma og finna mig
ja mér liggur nú yfirleitt mikið á segir hún nú á ég í miklum vandræðum
jæja segir segir dísin hvað get ég þá gert
segir hún henni þá vandkvæði þau sem á séu því að þær fái að eiga sveinana
það áður
að þær fengju að eiga þá og vera eins og venjulegar manneskjur mættu slitna úr tengslum
það var það sem þær voru búnar að að tala um og þær langaði báðar til
þú skalt nú bíða
bíða við og sjá hvernig allt fer um tíma segir dísin og finna mig svo
fer nú ragnhildur heim og hugsar nú ráð sitt kemur hún svo seinna að máli
við við ingibjörgu kóngsdóttur og segir ef þú verður
venjuleg bóndakona þá verður þú að læra að vinna treystir þú þér til þess ég vil allt til vinna að eiga
eiga hörð því það var hún sem vildi eiga hörð en ragnhildur vildi eiga huga
þá skalt þú koma heim til móður
minnar segir segir ragnhildur
ganga þær nú heim til móður hennar og fór svo á hverjum degi þær fóru til móður ragnheiðar
og hún lærði altsvo ingibjörg þar margt að vinna nytsamlegt
að fara með með vef og fara með mat og ýmislegt þótti
henni þetta bara gaman
en þetta varð allt að vera án þess að nokkur vissi
hún fór bara á göngu með með vinstúlku sinni ragnheiði
og þá gerðu þær þetta meðan að að þær héldu hinar hirðmeyjarnar að þær væru bara að ganga sér til skemmtunar
stundum fóru þær að finna sveinana
nú líður tími og hugsar nú ragnheiður að nú skuli hún fara að finna dísina og vita hvað hún eigi að gera næst
fer hún nú á stað þann sem hún hitti dísina áður og líður þá ekki á löngu áður en dísin birtist henni
er kóngsdó
dísin spyr hana hvort kóngsdóttirin sé enn sama sinnis að vilja eiga
eiga bóndasoninn segir hún já að hún vilji fyrir hvern mun eignast bóndasoninn
og vilj það til vinna að afsala sér allri tign og völdum í höllinni
og gerast rétt og slétt bóndakona
mikið og merkilegt eru þau tíðindi segir dís og þykir mér
þetta vera merkisstúlka að vilja þetta að vilja afsala sér tign og völdum
en til þess að gera henni nú lífið léttara þá skaltu
fá hjá mér lítinn hlut sem að þú salt nota að vild þinni en þó ekki í óhófi
fær hún henni lítinn staf
og segir að með honum geti hún ýmislegt gert en áminnir hana um það að gera ekkert með stafnum
nema það sem í hófi sé því að ef hún misnoti
þennan töfrastaf þá muni illa fara fyrir henni
þessi litli sproti
sproti sem hún var með eða stafur
já við vorum komin þarna
að segja frá stafnum
var það lítill að hún gat falið hann í klæðum sínum
gengur hún nú heim
nú leggja þær á stað
og fara að finna sveinana huga og og hörð
vildu þær voru þær að hugsa um að segja þeim að hver hún væri hverjar þær væru
en þær hætta við það
ragnhildur álítur að það sé best að þeir viti aldrei neitt um það að hún sé kóngsdóttir þær séu bara
venjulegar bóndadætur
og nú tala þau saman allt þetta fólk piltarnir og stúlkurnar
að nú séu þær tilbúnar að flytja heim til þeirra þær vilji vera konurnar þeirra og hvernig sem það var nú þá
segja þær við komum næsta dag
og er svo þær fara að heiman í gönguna eins og þær eru vanar
og kóngsdóttirin tók ekkert með sér utan eitt
eitt gullarmband sem hún tók til minja
um það að hún væri sem sé kóngsdóttir það var arfur frá móður hennar
annað tók hún ekki með sér
gengur hún ganga þær nú til móts við sveinana og verður þar mikill fagnaðarfundur
og þær koma heim á þeirra bæ
og setjast þar að er nú haldið
brúðkaup en
þá segir laufey
að dísin í skóginum
dísin í skóginum heima við höllina hún ætli að gefa þeim brúðargjafir
laumast hún þá út ragnheiður hildur og
og bregður töfrastafnum og koma þá fram tvö snotur hús
sem í er allt sem með þarf til að stofna heimili
og þar settust þessi ungu hjón að
og unnu og kóngsdóttirin hún vann hin daglegu störf og hún var
hamingjusöm
og þau
unnust vel og lengi
og átu smjör og rengi og smjörið rann og roðið brann og sagan upp á hvern mann sem hlýða kann
og brenni þeim í kolli baun sem ekki gjalda mér sögulaun
fyrr í dag en á morgun
köttur úti í mýri setti upp á sér stýri
ævintýri
var vanalegt að hafa þessa þulu við endann á ævintýrunum stundum já við þetta ævintýri eða fleiri
já mörg ævintýri var þetta
þessa þulu eld hún hafi nú ekki alltaf verið svona en
svona stundum minnsta kosti var hún það ég heyrði hana svona stundum svo
á einhvern pínulítið öðruvísi veg ég man nú ekki núna
já einstaka sinnum var það nú en ekki mjög mikið af þeim það svo fórum við að lesa ævintýri
stækka já þá sögðum við hvert öðru það sem við
bæði krakkar og fullorðnir hvar lærðirðu þessa sögu sem þú varst að segja þessa sögu sagði mér
gamall maður á akureyri
og sem hét sigmundur og ekki man ég nú hvers son hann var og hann er löngu dáinn
kannastu við hana annars staðar frá þessa sögu hefurðu séð hana nei nei hvergi hef ég nú séð hana nei
sagði þessar
þessar báðar sögur og fleiri sögur var ég að segja gamalli konu sem var úr stykkishólmi
það var hún sem kom mér á sporið ég var farin að gleyma þessu svo voða mikið
tala um laufeyjarsöguna hana langaði svo mikið að heyra laufeyjarsöguna þá fór ég til hennar
og hún kom mér þannig á sporið hún mundi nokkuð úr sögunni og þá fór hún að rifjast upp fyrir mér og ég fór að reyna að tengja hana saman
viss um en það sem mig minnti það lét ég vera
kannaðist þessi gamla kona við báðar þessar sögur laufeyjarsöguna og þessa seinni sem nei hvuruga
kannaðist hún ekki við þær nei en gat hún þá hjálpað þér nokkuð nei sko ég var löngu búin að segja henni það
svo fór ég að tala við hana eftir það þið fóruð
og þá mundi hún eftir þessum sögum og mundi eftir því sko
nokkrum svona atriðum úr þeim já já frá því sem þú hafðir sagt
sagt henni
skil og þannig tengdi ég þær saman og þá fór að rifjast upp fyrir mér og
ég var mikið baslaði við að muna þær
sem sé það sem kom út úr því já
manstu hvar á akureyri þessi gamli maður var
já hann átti heima inni í fjöru
man nú ekki
nálægt því sem kallað var þá syðsta húsið
það var áttatíu
þrjú minnir mig eitthvað svoleiðis þar einhvers staðar átti hann átti hann heima nálægt
ég kom stöku sinnum í þetta syðstahús
þar bjuggu
skrýtin konan
þar kom þessi gamli maður stundum og þar hefur hann sagt þessa sögu já
segja sögur stundum
sagði hann þér líka laufeyjarsögu nei hann sagði mér hana ekki hún hét sigríður og var illugadóttir
nú þú minntist áðan á huldufólkssögu að norðan
já sem þú hafðir komist í tæri við
þarna skammt frá þá var ég á laxamýri í þingeyjarsýslu a laxamýri já þar var gömul kona
komin yfir sextugt að mig minnir hún hét sigríður
og ætla að það væri að hún væri jónsdóttir mig minnir það hún hafði verið voðalega lengi á laxamýri
hjá hjá honum
föður hans jóhanns
sigurjónssonar sigurjóni já og
og hún var svo hjá jóni
þorbergssyni já
á laxamýri
það var það var tekið á móti gestum og ég var
seint fyrir svo einu sinni þá var
var ég búin í fyrra lagi
þá var hún ég var með henni í herbergi þessari gömlu konu
og og ég segi við hana svona
hvurt að hún kunni engar huldufólkssögur við vorum nú að tala um eitthvað svoleiðis
nei segir hún ég kann enga eða hvurt hún trúi á huldufólk eitthvað svoleiðis var ég
ja ég ég trúði ekki á huldufólk segir hún ég veit ekki hvað ég á að halda
kom einu sinni svo einkennilegt fyrir mig
og hvurt að
hún vildi ekki segja mér það segi ég já og þá sagði hún mér eftir svona dálitla eftirgangsmuni þessa sögu
þessa huldufólkssögu
þú ættir nú að segja okkur hana aftur eins og þú manst hana já
en ég veit ekki hvurt ég á að láta sigríði tala og segja
ég eins og hún sagði mér eða hvurt ég á bara að nefna hana sigríði
hvort á ég heldur hvort finnst þér auðveldara kannski að segja hana bara eins og sigríður væri að segja hana
jú ég held það nú já ég held það
setja þig bara í hennar spor og segja söguna já segja söguna eins og sigríður segi já
hún staðsetti ekki söguna sagði mér ekki hvað bærinn hét en
gleyma hvurt hún hún vildi ekki segja mér það eða hvurt ég hirti þá ekki um að láta hana eða biðja um það
nema að hún þetta var í þingeyjarsýslunni suður þingeyjarsýslu að mig minnir en í þingeyjarsýslunni annarri hvorri var það
og þá var ég ung og var í kaupavinnu sagði hún
og eitthvað var
minnir mig
nema hún kemur til þess að vinna vorverk og svo heyskaparverk
og þar er á bænum stúlka sem rannveig heitir
hélt því fram
hefði verið eitthvað svona ekki sterkbyggð
og þá ætla ég að segja söguna eins og sigríður sagði mér já gerðu það
þá er það hún sem talar
þá var ég í kaupavinnu
mig langaði til að spyrja þig í sambandi við hrafna var því trúað að þeir spáðu feigð já því var trúað
því var trúað að það væri visst hljóð í þeim og og til dæmis þegar þeir
kæmu heim og settust á
það va r sérstakt hljóð í þeim þetta sem kallað var kokhljóð
þá það leist mönnum illa á og það eru náttúrlega margar sögur af því að
að hrafnar áttu að
að spá feigð
en ég hef nú enga trú á því því að
þessir hrafnar þarna hjá okkur þeir komu bara heim að bæ og
þeir sátu meira að segja
iðulega settust á svona
girðingarstaura í kringum garðinn og annað þess háttar
heyrðirðu nokkurn tímann sögur af því að þeir hefðu spáð feigð hrafnar
nú ekki man það nú ekki alveg upp á hár ég man það nú ekki alveg ekki í svipinn
maður hafði náttúrlega lesið um það já en en ég vissi það að gamalt fólk á
í mínu ungdómi það hafði ákaflega mikla trú á hröfnum
ýmsir voru það en náttúrlega ekki allir sumir höfðu það til siðs að að steypa undan hrafninum
þegar þeir gátu en
langtum fleiri voru það sem að ekki
en það er alveg áreiðanlegur hlutur og ég held að flestir
hafi trú á því að minnsta kosti á mínu ungdæmi
að hrafninn væri sérstaklega vitur skepna
nú það hefur nú verið ég hef nú verið spurður að því hafa hefur hann ekki gert þér oft
grikk það var nú til dæmis þarna með þessa á jú það getur komið fyrir þegar að til dæmis
ja hann ég hef nú ég man nú eftir því að ég sagði einu sinni það var verið að
spyrja mig að þessu hvers vegna ég héldi
svona hlífisskildi yfir hrafninum ja ég hef nú sagt það að hann var þarna hefur verið þarna
búsettur jafn lengi mér
og sennilega löngu áður og ef að í hart færi þá veit ég ekki hvor okkar átti meiri rétt
var hann nokkuð trúað því að hann hefði hefði spádómsgáfu hrafninn jú það var trúað því var trúað mikil óskup
því var trúað að hann hann hefði það
en þú hefur ekki lært neinar vísur eða þulur um
hrafna ekki man ég nú eftir því
ekki man ég nú eftir því þessa þulu hérna krummi krunkar úti ja það náttúrlega
já jú jú en
þú hana
krummi krunkar úti kallar á nafna sinn ég fann höfuð af hrúti hrygg og gæruskinn
kroppaðu með mér nafni minn
svona heyrði ég hana hún er nú sennilega með ýmsu móti
hver kenndi þér þetta bara lært
heima já hún mamma þín já já
amma þín já hvað hét hún
vilborg
alltsvo móðiramma mín
hún hét vilborg og hún var skal ég segja þér ein af þessum mörgu jórvíkursystrum frá jórvík í breiðdal
þær voru níu
og eru formæður ákaflega margra hér á austfjörðum og víðar
þær voru jónsdætur
um álfana í í brekkunni í brekkunni já já já
það eru til sagnir um það átti að vera
til dæmis þegar amma mín bjó þar
og þá var hún
að þá dreymir hana einu sinni það voru helst draumar sem þeir létu sig
já að það kemur til hennar kona
sko að hún sé alveg mjólkurlaus og biður hana að láta sig hafa mjólk handa barninu sínu
og hún spyr hvernig hún eigi að koma því til hennar og hún segir að hún skuli láta mjólkurkönnu á búrhilluna
og henni muni vel launast þó síðar sé
og hún átti að
fylgdi fylgdi sú saga að hún hefði átt að gera það láta alltaf mjólkurkönnu á búrhilluna og hún var alltaf tóm að morgni
og svo dreymir hana einu sinni og segist þakka henni mikið vel fyrir mjólkina en nú þurfi hún þess ekki lengur með því kýrin sín sé borin
og og og þannig er nú sagan
og hún segist ekkert geta launað henni nema með því að það mislukkist aldrei kýr hjá henni og hún hafi alltaf nóga björg
svona hef ég heyrt söguna
en þetta er nú ég veit nú ekki hvort þetta var nú annars amma mín eða eða kona en þessi kona bjó í vorsabæ að minnsta kosti
sögð sagan svona mér var sögð sagan svona
þetta var það var svo margt í brekkunni í þá daga
jájá við máttum aldrei láta illa á brekkunni hafa hljótt um okkur
nei maður
þetta hafa bara verið góðir álfar já já þetta voru góðir álfar þeir hafa aldrei gert neitt til meins nei
bara það mátti ekki láta illa að ónáða þá
ójá þetta voru nú sögurnar í þá daga
nú var þarna
ljósmóðir voru þarna tvær ljósmæður jájá urðu þær aldrei varar við þessa álfa nei
altsvo móðuramma mín hún var ljósmóðir líka
hún hafði tekið á móti mörgum börnum þó hún
væri ólærð og henni vitraðist eitthvað ýmislegt gagnvart því
þessu sem lét þessa mjólk nei það var
hún var sótt til konu til að taka á móti barni
það allt ganga að óskum
og svo hef ég heyrt það að hún
þegar hún vaknaði hélt hún að þetta væri allt náttúrlega draumur eins og það var en þá hafði hún séð það að það var snjór á skónum hennar
svo það var eins og hún hefði farið úr rúminu
og það var já henni var sagt það að
ljósmæður og þeim myndi öllum lukkast vel eða lánast vel þetta var nú dáldið í ættinni
jájá þetta
við vorum systkinadætur hún var ljósmóðir lengi í tungunum hét maría
aðra hef ég nú ekki heyrt talað um
en hvurnig var það guðmundur með hann eirík heitinn á reykjum
var það nokkuð skylt
skylt hann eiríkur heitinn á reykjum var bróðir hennar langömmu þinnar alveg rétt jaaá
hann var bróðir hann var bróðir konunnar
ríka í fjalli já hann var bróðir hennar
svo þetta var nú sama ættin þetta var sama ættin hann tók við við
tók við börnum mörgum börnum og lukkaðist ákaflega
vel þessi eiríkur á reykjum
jæja þetta getur
verið hjálparhendur
þú kannt svo miklu meira af álfasögum álfasögum nei aldrei varð ég nú vör við álfana neitt
þeir voru svo góðir álfarnir í brekkunni þeir voru bara
voru aldrei til neins en jú ég hef heyrt eina sögu um það að það var það er víst ákaflega langt síðan
þegar að sem að átti að passa heyin jájá
þá var tvíbýli og tvíbýli og þá hafði sinn heygarðinn hvor bóndi eins og þá var var siður
og þá var rok mikið og hann er að hugsa með sér hvort að heyin muni nú ekki fara
og þá þegar hann kemur þarna heimundir að vestan
þá sýnist honum flettast alveg það var nú frosið frosið torfið eins og var nú stundum þá
sýnist honum flettast af einu heyinu sko alveg kápan sem kallað var torfið af
heldur hann nú að heyið hafi farið en heyið er óhaggað og þegar hann kemur heim þá sýnist honum að maður sitja á heyinu
og hann skiptir sér ekkert af því og fer inn að hátta og sofa en um morguninn þá er heyið alveg óhaggað hafði ekkert farið úr því
og þetta voru munnmæli um það að þetta væri maður sem passaði heygarðinn passaði heyin
heyrðurðu nokkuð um hvers vegna
ætti að passa heygarðinn nei það heyrði ekki
hvers vegna það var
hvort hann var að borga fyrir nokkuð eða þvíumlíkt
ég heyrði talað um þetta þarna þegar ég var ung móðir þín hefur kannski sagt þér þetta foreldrar mínir
höfðu heyrt þetta
segir að sko að hún
voru þarna tvær
en hann hafði afar gaman af að segja frá hann hafði mjög gaman að segja frá þórhallur og sagði og sagði mjög vel frá
það var unun að hlýða á hann
og var þetta mest svona um menn hér í sveitinni o já hann og nágrannasveitum kannski ja líka þa kom hann kom víða við
hann sagði mikið frá sjósókn hér í sveitinni og það féll nú vel í
minn huga því ég hafði alltaf gaman af að heyra það
og það vissi þórhallur líka að ég hafði gaman af því og hann var líka óspar að segja segja
mér frá því
og hann sagði af
sagði sögur af
svona skrítnum körlum sem að hann hafði komist í kynni við eða heyrt þá frá sagt
sjósóknina já já já hann var búinn að hann hafði stundað ha hana mest mikilli innlifun
alla sína tíð
frá því held ég ellefu ára aldri
faðir hans var formaður á áttæringi
og svo gerðist
þórhallur á seinni hluta ævi sinnar líka formaður á báti
eina s sögu man ég eftir
af yfirskilvíslegum
þar sem að þórhallur
ég og fleiri menn komu við sögu kannski lofi þér að heyra hana það er
það er nú eina sem ég hef séð á ævi minni sem að ég hef aldrei getað skilið hvað hvernig stóð á
en það er frásagan um menn
mennina á ísnum ísnum á breiðabólstaðarlóni
það var um vetrartíma
það var tu nítjánhundruð tuttugu og átta
og hefur verið seinnipartinn í janúarmánuði
pabbi minn
ingvar þorláksson
sem var þá svona unglingsmaður og vinnumaður hér á hala á þeim árum
þórhallur á breiðabólstað og ég við þessir fjórir við erum inn hér inn á
við helghól
að eitthvað að
ráfa í kringum fé ætluðum að fara að hýsa ærnar um kvöldið
en eitthvað vantaði nú af þeim
og það þurfti að kanna það mál betur
næstu bæjum
eða þá hreint og beint að þær vöntuðu alveg
og við erum við helghólshúsið
halamenn ég ingvar og pabbi
þá kemur þórhallur til okkar hann kemur neðan frá loftstóftum
og hann er eitthvað að spyrjast fyrir hvort að hann eigi nokkrar ær þarna með okkar ám á helghóls
helghólshúsi og það er svona
komið nálægt sólarlagi það eiginlega alveg sólarlag
mjög gott veður bjart og og kyrrt
og mikil birta í vestrinu þegar sólin var að setjast
hún var að setjast þarna og eða líklega
kannski alveg horfin af lofti
við erum að horfa þetta þarna vestur þá tö
eru tveir menn á gangi úti á lóni þetta var breiðabólstaðalónið þarna vestan til
vestur undir svonefndum nausthól sem er
hraunklettur þarna í
í landinu nálægt breiðamerkursandinum og nálægt breiðabólstaðalóni
og þar eru mennirnir á gangi suð austur frá
eða jafnvel í austur frá nausthól
við erum nú að spekúlera í því hvað hvað hvaða menn þetta séu nú