tiro-is/ismus huggingface dataset:
og svo lifir það þarna á bolakjöti en hann sagði grámann sagði karlinum að flá belg af bolanum
kerlingunni að bræða mörina og búa til úr henni kerti
hún gerir það nú gerir kóngur aftur boð fyrir grámann og spyr hvort hann hafi stolið bolanum
já af hverju gerðirðu það ég mátti til þú skipaðir mér það en nú verður þú að stela rekkjuvoðunum úr rúminu okkar konungshjónanna í nótt segir kóngur
það get ég ekki
þá læt ég drepa þig
svo fer hann heim
segir kerlingunni að búa til graut og hafa hann volgan láta hann í skjóðu svo laumast hann heim í kóngsríki og felur sig þar
þegar allir eru sofnaðir og konungshjónin eru sofnuð laumast hann í herbergið þeirra hellir grautnum á milli þeirra
volgum grautnum og þá svo litlu seinna vakna hjónin og þá segir drottningin þú hefur kúkað í rúmið góði minn
ég hef ekki gert það þú hefur gert það nei nei elskan mín þú hefur gert það nei hjartað mitt ég hef ekki heldur gert það
það er best að henda þessu rekkjuvoðunum ofan á gólf það þýðir ekkert að vera að þrátta um þetta
svo þegar þau eru sofnuð þá tekur hann rekkjuvoðirnar og fer með þær í karlskot og segir kerlingunni að þvo þær og þurrka úti í sólinni
svo gerir nú kóngur boð eftir honum og spyr hvort hann hafi stolið rekkjuvoðunum af hverju gerðirðu það
af því ég mátti af því þú skipaðir mér
grámann en nú verður þú að stela okkur úr rúmunum í nótt segir kóngur það get ég ekki þú verður
nú er kominn engill af himnum nú skulum við fara út og biðja hann að fyrirgefa okkur syndir okkar þau fara út og sjá þennan
engil við inni í kirkjunni
fara á skríða á fjórum fótum til hans og segja elsku góði engill
okkur syndir okkar ég skal gera það ef þið farið ofan í þennan belg segir
ég sleppi ykkur ekki lifandi héðan af því að ég er enginn engill ég er bara grámann í karlskoti
að lofa mér því að gefa mér dóttir ykkar fyrir konu og hálft ríkið annars sleppið þið ekki lifandi úr belgnum
kóngur lofaði þessu gerði boð eftir grámanni morguninn eftir sló upp veislu og þau giftu sig
svo tók hann karl og kerlingu heim til sín og þau voru aldrei svöng eftir þetta
það var einhver þula sem þú fórst með í dag sem
sagðir að hefði verið farið með þegar voru ekki sagðar fleiri sögur
þau giftust og áttu börn og buru grófu rætur og muru
roðið brann sagan upp á hver mann sem hlýða kann
úti í mýri setti upp á sig stýri úti er ævintýri
tuttugasta og fimmta október nítján hundruð sextíu og sjö
herdís jónasdóttir segir frá
kónginum þótti vænst um yngstu dóttirina einu sinni fer hann í ferðalag
verður seinn fyrir lendir í myrkri og veit ekki hvar hann er staddur
svo sér hann ljós hann gengur á ljósið og kemur að litlu húsi
hann fer inn í húsið og sér að þar er uppbúið rúm og matur á borði fyrir einn hann sér líka hesthús úti og hann
lætur hestinn sinn inn í hesthús og gefur honum hey
svo er hann þarna um nóttina hann sá engan mann bara mórauðan hund sem lá sem lá á gólfinu um
morgun rís hundurinn upp
voða illilegur og segir
þú hefur sofið í rúminu mínu þú hefur borðað matinn minn
þakkar mér ekki einu sinni fyrir
nú ætla ég að drepa þig nema með einu skilyrði hvað er það segir kóngur
hvað er orðið framorðið það er um það leyti sem ég legg á borð fyrir konungsfjölskylduna ertu þá ekki konungsdóttirin nei
þá verður hundurinn svo reiður að hann ræðst á hana og drepur hana
svo næsta dag þá er aftur bankað þá er hundurinn kominn aftur og aftur sendir hann aðra þernu
og það fer allt á sömu leið
og þá er hundurinn kominn þá segir konungsdóttir það þýðir ekkert að vera að þessu ég verð að fara og hún fer
svo hleypur hann með hana út í skóg stoppar á hól og segir hvað er orðið framorðið
það er um það leyti sem að ég fer að borða með föður mínum ertu þá konungsdóttir
fara aftur á bak og fer með hana heim að litla húsinu
þar hefur hún allt sem hún þarf á að sem hún þarf þarf með
sér aldrei neinn mann sér ekkert nema mórauða hundinn en hún verður alltaf vör við það sefur maður hjá henni á næturnar
svo líður ár þá segir hundurinn við hana
nú átt þú barn í dag en þú verður að lofa mér því
fara ekki að gráta hvað sem kemur fyrir
svo fékk hann henni dúk og sagði henni að ef það kæmi fyrir
að hún færi að þá ætti hún að láta tárin fara í tárin fara í dúkinn
svo fæðir hún barnið reifar það og lætur upp fyrir sig
en svo litlu eftir að hún er búin að leggja barnið frá sér þá kemur gammur inn um gluggann grípur barnið og fer út með það
henni varð ekkert um þetta
svo kemur hundurinn heim
þakkar henni vel fyrir vel fyrir hvað hún hafi verið dugleg og gefur henni gulltafl
líður nú svo eftir að hún er komin á fætur þá segir hann við hana að hún megi fara heim því
ein systirin ætli að fara að gifta sig
hún megi vera í veislunni hún megi ekkert segja af högum sínum annað en að sér líði vel
svo kemur svo kemur hún svo kemur hún heim aftur og allt fer á sömu leið
eftir því að gráta ekki
svo á hún annað barn og það er líka það er stúlka eins og hitt hún leggur það upp fyrir sig
og þá kemur gammurinn inn og tekur barnið
svo þegar hún er kominn svo þegar hann kemur heim þá gefur hann henni gullhring
svo líður og bíður þegar hún er komin á fætur þá
segir segir hundurinn við hún megi fara heim til föður síns því önnur systirin ætli að fara að gifta sig
svo kemur hún aftur heim aftur og það fer allt fer allt á sama
sömu leið sko hún er þarna ein og
sér aldrei neitt nema hundinn
svo þegar þriðja árið er að líða þá segir hundurinn við hana nú muntu nú muntu eiga barn í dag
svo á hún barnið og það var sveinbarn hún reifar barnið lætur það fyrir ofan sig
og svo kemur gammurinn og tekur barnið þá felldi hún eitt tár hún passaði að láta það í dúkinn
svo kemur hundurinn heim og gefur henni spegil
svo þegar hún er komin á fætur
segir hann að hún megi fara heim því nú ætli hin
þriðja systirin að fara að gifta sig en hún megi muna eftir því að segja ekkert ekkert af líðan sinni annað en að sér líði vel
ég skal gefa þér stein þegar hann er sofnaður í kvöld þá skaltu henda honum upp fyrir þig þá muntu geta séð manninn
og hún gerir þetta en þegar hún er búin að henda steininum upp fyrir upp fyrir sig þá vaknar maðurinn og segir það tókst illa til að þú skyldir fara að grennslast eftir
því nú
nú verð ég að fara frá þér
ég er konungssonur og
að ég skyldi verða
að hundi nema því að og ekki komast úr þeim álögum fyrr
ég væri búinn að búa þrjú ár með
hún gréti þá myndi það sjást á barninu en núna úr því að þú gerðir þetta þá
verð ég að fara frá þér og þá verð ég að giftast þessari stjúpsystir minni sem hún vildi endilega að ég giftist
svo segir hann henni hvaða leið hún eigi að fara ef hún geti eitthvað gert til að bjarga sér því að hann muni ekki þekkja hana aftur
svo hverfur hann burtu hún leggur af stað hún gengur til kvölds þá kemur hún að litlu húsi
og bankar þar á dyr
maður til dyranna með stóran hatt hún spyr hvort hún geti fengið að vera hann segir það velkomið svo er hún þar um nóttina svo vísar hann henni leiðina næst á eftir
sem hún eigi að fara næsta dag
svo kemur hún aftur að litlu húsi og þar kemur maður til dyra og hún fær að vera þar um nóttina
svo næst þá morguninn eftir
morguninn
eftir þá hérna segir maðurinn við hana
þetta var annað já
svo fylgir hann henni á leið
þá kemur hún aftur að litlu húsi og bankar á dyr það kemur maður til
hún spyr hvort hún geti fengið að vera þarna um nóttina
já það er velkomið
hún kemur inn og
kona með lítið barn á handleggnum ég ætla að biðja þig að vera með barnið meðan ég fer fram að ná í eitthvað handa þér að borða
barnið er blint á öðru auganu hún tekur dúkinn upp og þurrkar því um augað og þá batnar því konan þakkar henni fyrir
svo er hún þarna um nóttina og maðurinn segir henni að nú eigi hún það fyrir hendi að fara
fyrir aftan sig ef hún líti við þá verði hún að
steini en ef hún geri það ekki þá komist hún alla leið
svo fylgir hann henni áleiðis
hún lætur bómull upp í eyrun og setur stykki um höfuðið svo hún heyri sem minnst svo kemst hún upp fjallið án þess að líta við
og þegar hún kemur upp á fjallið þá sér hún höll fyrir neðan þangað fer hún heim
þegar hún kemur þangað þá sér hún það að það situr konungur í sæti sínu með drottninguna og
og brúðurin situr hjá sigurði sigurði kóngssyni og það á að fara að gifta þau
hún er þarna um daginn en hún sér að hann þekkir sig ekki
svo um kvöldið þegar þau eiga að fara að hátta þá fer hún með fer hún út að glugganum þar sem að þau ætluðu að sofa brúðhjónin
að leika sér að gulltaflinu brúðurin vill endilega eiga taflið henni þykir það svo fallegt
hún spyr
hún spyr hvort hún vilji láta sig hafa það með því móti að ég fái að sofa hjá brúðgumanum svo
næsta dag þá fer allt á sömu leið
og hún er þarna inni og sigurður þekkir hana ekki
og um kvöldið fer hún að leika sér að gullhringnum brúðurin vill eiga hann og hún lætur hana hafa hringinn með því móti að hún fái sjálf að sofa hjá
hjá brúðgumanum
kemur þriðji dagurinn það fer allt á sömu leið
svo fer hún út og sest með spegilinn fyrir utan gluggann brúðurin vill fá hann líka
og hún fær hann með því móti að hún fái
hún lofi henni að sofa hjá brúðgumanum
svo um morguninn eftir
menn með sitt ginkeflið hver inn í inn í inn og og einn maður sem að ber
tvö tvö stúlkubörn sitt á hvorum handlegg leiðir konu við aðra hlið sér sem heldur á barni en konungsdóttirin við hina hliðina
þá segir þá segir maðurinn við sigurð konungsson þekkir þú þessa ungu konu nei þetta er konungsdóttirin sem
að sem að þú áttir bjóst með í þrjú ár og og áttir með henni þrjú börn
þá kann rankar hann við sér þá risu þær upp úr sæti sínu
urðu að tröllkonum og ætluðu ætluðu að fara að leggja eitthvað á þau
þá komu mennirnir með sitt ginkeflið hver og settu upp í settu upp í þær svo þær gætu ekki talað svo
voru þær teknar og brenndar á björtu báli svo giftust þau sigurður og og konungsdóttirin
og áttu börn og buru grófu rætur og muru roðið brann sagan upp á hvern mann sem hlýða kann köttur úti í mýri setti upp á sig stýri úti er ævintýri
húsafelli tuttugasta
og fimmta október nítján hundruð sextíu og sjö
lagðist út og stal og rændi því sem hann þurfti með og einu sinni stal hann konungsdóttir
og svo átti hann með henni eina dóttir bjó með henni og átti með henni eina dóttir hún hét ingibjörg
hún var mjög falleg stúlka og vel menntuð
svo þegar hún er orðin uppkomin þá veikist móðirin og segir við hana
að hún finni það að hún muni ekki lifa það af en hún ætli að segja henni hún ætli að vara hana við einu þegar að hún sé dáin
þá muni faðir hennar vilja láta dóttur hana sofa hjá sér en hún skuli láta sem hún ætli að gera það
nú sefur þú hjá mér í nótt ingibjörg ingibjörg tekur því vel svo þegar að hann er háttaður þá segir hún ég þarf endilega að fara út að ná í þvottinn það er komin rigning
á gluggann hún fer út stingur þorninu niður
og segir því að svara fyrir sig
svo fer hann að kalla á ingibjörgu hvort hún sé ekki að koma þá segir þornið alltaf ég kem senn
en ingibjörg flýtir sér eins og hún getur eitthvað langt út í skóg veit ekkert hvar hún er
hún gengur lengi lengi
þangað til kemur að litlu húsi
hún bankar á dyr og það kemur maður til dyranna hún spyr hvort hún geti fengið að
vera þar kanntu að sauma segir hann já segir hún
ég er skreðari konungsins og sauma öll föt á hann ef þú getur hjálpað mér til
fötin þá máttu vera hérna
þú hefur aldrei saumað svona vel föt á mig
þá svo
hún veit ekkert um þá kemur kóngurinn alveg að óvörum og sér hana hann verður svo hrifinn að hann vill endilega giftast henni
hún segist vilja giftast honum með því skilyrði að hann taki aldrei vetrarmenn án þess að spyrja sig um hann lofar því
úr því þú hefur svona mikið konuríki þá fer ég bara í til annars konungs og fæ vetrarvist hjá honum og segi hvað þú hefur mikið konuríki
það fannst kónginum svolítið leiðinlegt og sagðist lofaði því að taka hann
en um kvöldið þegar drottningin kemur niður sér hún að þetta er björn faðir hennar
henni verður bilt við
ég er vanur við það að hjálpa konum lætur hann alla fara út og er einn inni hjá henni svo fæðist barnið og það er meybarn
hann hendir því út um gluggann tekur svo dauðan hvolp
gerir það allt blóðugt og segir að þetta að drottningin hafi átt þetta kóngi þótti ósköp leiðinlegt en lét þó búið vera
björn segir við hann að hann eigi ekki
búa með svona konu sem fæði bara kvikindi af sér
konungur lætur það samt vera svo kemur annað árið þá á hún aftur barn og allt fer á sömu leið
og og björn hendir barninu út um
fær svo aftur dauðan kettling og segir að hún hafi átt þetta og ennþá spillir hann fyrir ingibjörgu við kónginn og segir að hann eigi að láta hana fara í burtu
það er ekki nokkur meining fyrir þig að hafa þessa þessa konu fyrir drottningu þú verður að láta hana fara frá þér
ég læt þig þá ráða hvað þú gerir við hana segir kóngur hann lætur smíða kistu lætur setja ingibjörgu í kistuna
og þrjár gjarðir sem hann spennir spennir utan um hana
svo segir hann mönnum að fara með hana út í skóg þar sem villidýrin séu mest
þeir leggja frá sér kistuna
kistuna svo koma villidýr og fara að nudda sér upp kistuna þá hrekkur upp ein spöngin þau verða hrædd og hlaupa í burtu
kemur annar hópur gera eins og þá hrekkur hin spöngin upp
þriðja sinn þegar villidýrin koma þá hrekkur upp þriðja spöngin og opnaðist kistan þá verður þeim svo
fara í burtu og þorðu ekki að koma aftur nú rís ingibjörg upp og labbar lengi þangað til hún kemur að litlu húsi
þá kemur til hennar þá kemur fram í dyrnar kona ingibjörg spyr hvort hún geti fengið að vera hjá henni
já segir hún bara í nótt segir hún
kjóstu mig kjóstu mig ingibjörg drottning
þetta er einhvers konar eitthvað í mannsmynd en líkast gorvömb veltur þarna áfram hún segist kjósa það sem velti eftir gólfinu
hvurt ætlarðu að fara ég veit það ekki þá skaltu elta mig
þú átt að hafa atvinnu af því að hugsa um þessi börn þetta eru börnin þín
svo er hún þarna hjá henni og hún hefur alltaf nóg að borða
svo er að segja frá kóngi hann átti kindur þarna úti í eyjunni rauður fer að segja við hann að
það sé skrítið hvað hverfi kindur úr eyjunni það sé eitthvað grunsamlegt hann þurfi að
það er best ég fari
og viti
vera og ætlar að fara fara á báti yfir í eyjuna en þá gerði svo vont veður að hann komst ekki
svo næst þegar rauður fer að tala um þetta við hann að þá ætlar hann að senda rauð á stað það fer á sömu leið
svo í þriðja sinnið þegar að þegar að rauður fer að tala um þetta þá segir kóngur það er best
förum báðir og þá gerði gott veður og þeir komast alla leið yfir í eyjuna þegar þeir koma yfir í eyjuna þá kemur gorvömb skoppandi á móti þeim
þegar hún sér
sér björn þá segir hún þú ert þá kominn hérna björn bragðastakkur segir gorvömb en komiði nú heim með mér
hún fer með þá inn í afhýsi í jarðhúsinu lætur kónginn setjast á
gullstól en lætur björn setjast á járnstól setur svo járngjarðir yfir axlirnar á honum sem hún spennir niður
og svo eru járnkingir sem ganga inn úr inn úr spönginni
nú verður nú verður þú að segja mér segja mér ævisögu þína
kemur að því að hann minnist á ingibjörgu þá fer hann að gráta
nú verður björn að segja sína ævisögu
hann byrjar á því og ætlar nú að segja ósatt en í hvurt sinn sem hann ætlar að segja ósatt þá segir gorvömb gorvömb stingið hann gaddar
og þá stungust gaddarnir inn í brjóstið
að segja allt satt
að segja ævisöguna þá segir
gorvömb gorvömb við kónginn
við þennan mann
þú skalt ráða hvað þú gerir við hann þá stígur hún á hlera sem er undir stólnum steypir honum ofan í sjóðandi vatn og þar drepst hann
nú verður þá að gera nokkuð fyrir mig fyrir það sem ég hef hjálpað þér þú verður að gifta mig bróður þínum
svo fara þau í land og
fagnaðarfundir þegar kemur heim
en konungsson verður voðalega daufur yfir því að giftast þessari gorvömb
en svo lætur hann samt gott heita svo hátta þau
þau en um nóttina vaknar hann við
fögur konungsdóttir í rúminu hjá honum en gorvömbin á gólfinu hann lætur brenna vömbina og vekur hana
og þá hefur hún verið í álögum
einhver vond stjúpa hennar hafði lagt þetta á hana og að hún skyldi verða að gorvömb og ekki
og ekki komast úr þessum álögum fyrr en hún væri búin að sofa giftast konungssyni og sofa hjá honum eina nótt
nú ætlar herdís að segja söguna af líneik og laufey
það var einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu sem áttu sér tvö
börn sem hétu sigurður og líneik
nú veikist drottningin og deyr
kóngur fær sér aðra konu en hún átti dóttir sem var á líku reki og líneik hún hét laufey
laufey nú fer kóngur í eitthvurt ferðalag þá er drottningin heima
þau fara í burtu líneik og sigurður flúa í burtu
þær koma á eftir tröllkona eða drottningin og laufey dóttir hennar
og þegar þær þegar þær voru að fara upp brekkuna
þá finnst þeim að þær verði báðar að hálfgerðum tröllskessum
en þær elta þær samt svo snúa þær við nú komast þau
nú fara þau niður í skóginn aftur þar finna þau holutré og fela sig í sigurður og líneik
svo kemur svo kemur kóngsson úr öðru landi hann hafði heyrt að líneik væri svo falleg og kemur til þess að biðja hennar
hann fer heim í kóngsríki og drottningin segir að það sé
alveg sjálfsagt að líneik giftist kónginum segir að hann skuli taka hana með sér
en á leiðinni þá sér hann trén og þykir þau svo falleg
tekur þau upp með rótum og fer með þau heim til sín
og hann lætur þau í herbergi sem var næst
herbergi hennar laufeyjar sem að var nú sem kallaði sig líneik og þau eru þarna sitt í hvoru tré
svo segir konungur við laufeyju að hún verði að sauma á sig fatnað
hann giftist henni ekki fyrr en hún sé búin að sauma sér þrennan fatnað
þá fer
ein hún laufey þá fer hún að gráta og segir ég hef aldrei fengið neitt að ég hef aldrei
getað neitt saumað
því að tröllkonan hún tók mig meðan ég var ung frá föður mínum kónginum og ég fékk ekkert að sauma
og kann það ekki en ef ég get ekki saumað þá vill kóngurinn
þá verð ég aftur að fara til tröllkonunnar segir hún
sigurður og líneik þau heyra þetta sigurður kennir í brjósti um laufeyju og segir
líneik systir laufey grætur bættu um borða
bálið undir
víst man ég það segir sigurður en hjálpaðu hjálpaðu laufeyju hún á bágt
fjallið háa brekkuna bröttu og bálið undir þú skalt samt hjálpa laufeyju hún á bágt segir sigurður
það væri rétt að drepa laufeyju
þá segir sigurður ekki drepa laufeyju
látum hana heldur fara heim í ríki sitt hún á foreldra og tröllkonan stal henni þegar hún var barn
þá lét kóngur þetta gott heita svo giftist
kóngurinn líneik og sigurður fór heim í ríki sitt og rak kerlinguna í burtu
og en en laufey var komin til foreldra sinna á þessu endar sagan
ég var krakki ég man nú ekki fyrir víst hver sagði mér hana kannski vinnukona sem var heima hún sagði mér margar sögur
kunni mikið af þeim
sat hún oft við rokkinn og spann já já svo sagði hún okkur sögur við sátum í kringum hana
og hlustuðum
og stundum söng hún
kvæði og vísur og við lærðum það af henni og sungum með henni þú manst ekkert af þeim
ég man það nú ekki ekki svona í fljótum hasti nei
það var nú margt af þessu sko kvæði sem við þekkjum eftir matthías og steingrím og svoleiðis
hún söng oft smalastúlkuna
jæja krakkar mínir
hvor sagan þótti ykkur nú betri
fannst þér hringur betri
en þér steini
ég veit það ekki hvað ertu
sjö ára hvað heitirðu bergþór bergþór já
líkum aldri þessir þrír eiga allir að byrja í skóla í haust
aðeins svona að byrja
og svo er hún gunna þarna sem er átta ára og
jafnaldra hennar
af hringi af hverju þótti þér gaman af hringi
af því að hann stökk ofan á tröllskessuna
fannst þér það bara ekki rétt á tröllskessuna
þessu dýrmæta
hún stal þessu dýrmæta
en þú gunna hvor sagan þótti þér betri ég held af hringi af hringi já
þau hafa líka heyrt hana áður ekki hina ekki hina nei nei ég held ég hafi aldrei sagt þeim hana
voru ekki sagðar öðruvísi sögur þarna en ævintýri þegar þú varst að alast upp jú jú
ég er nú búin að gleyma þeim
ég hef ekki haldið þeim við af því ég hef aðallega
krökkum svona sögur það er ein saga sem þú manst
nei jú segðu okkur það
er bara sko atvik sem kom fyrir heima á þóroddsstöðum það var það var þurrkað tað úti til eldiviðar við vorum tveir unglingar
eitthvað að hressa
karlmaður og kvenmaður ríðandi heim
og fara og fara af baki
og við skiljum ekkert í því hvað karlmaðurinn er voðalega mikið
digur hann hlýtur að vera með svona afskaplega stóra ístru sögðum við svo flýtum við okkur heim til að vita hvað er um að vera
þegar við komum inn þá eru þau komin inn hjónin þetta voru hjón norðan
þau komast ekki nema að blönduósi þar átti konan barn en ætluðu að vera komin suður í árnessýslu áður en barnið fæddist
svo eru þau þarna í hálfan mánuð
og svo leggja þau af stað ríðandi alla leið suður í reykjavík og ætluðu til árnessýslu að fara að búa þar
en hann hafði úlpu
brett saman ermarnar hnýtti fyrir neðan úlpuna svo það var klauf hérna niður
og hann reiddi barnið í þessu það hálfs mánaðar gamalt barn í þessu alla leið suður í reykjavík
þau þarna um nóttina og háttuðu um kvöldið og gáfu barninu að drekka
svo fóru þau að
en það voru rifur inn inn í kojuna sem þau voru í þetta var gamall bær
við unglingarnir fórum að kíkja gegnum rifurnar þegar þau voru háttuð
konan lagðist út af og bóndinn fyrir framan hana og þegar
þau voru lögst út af þá fór hann að sjúga hana
og það þótti okkur verst
við héldum fyrir munninn okkar til að láta þau ekki heyra hláturinn í okkur fórum niður í göng og þar hlógum við eins og við gátum
því þetta höfðum við aldrei séð fullorðinn mann sjúga konu
en þetta var ágætt
ráð hjá konunni eða þeim báðum því þegar þau ferðuðust svona á hestbaki þá þurfti hún að láta barnið sjúga við og við
en en það torgaði ekki allri mjólkinni svo hann varð að hreinsa hana
svo þetta var svo ansi gott ráð þetta verður nú að koma þetta þykir krökkunum
varstu ekki í barnaskóla herdís jú jú það var heimavistarskóli heima
og þá vorum við
séra jón guðnason og ég hann var að læra þar undir fermingu og við þekkjustum alltaf vel síðan hvað varstu lengi á barnaskólanum
nokkrir vetur sko sem var alltaf heimavist
ég man það nú ekki
það margar vikur á vetri
já það var svona meiriparturinn af vetrinum sem var heimavistarkennari
á þóroddsstöðum þá svo var ég seinna einn vetur á blönduskóla það var nú seinna á kvennaskólanum þar já
hefurðu nokkuð verið í öðrum skólum nei
það var nítján hundruð og sjö til átta það er svona langt síðan sem ég var þar
geiri það var ásgeir ásgeirsson grosséri sem kallaður var á ísafirði
hann var í búðinni með geira en þeim hafði aldrei komið saman
svo er það einhvern tíma að páll á leið þarna um
sem oftar því að hann kom nú þarna víst oft í verslunina og kannske verið í atvinnu þá þar
þá segist hann segja svona við árna
ég er nú kominn inn í búðina árni var oft háleitur og leit svona yfir gleraugun
segist segja við hann svona hvernig var það árni
jú annars
að tala um það bíddu við
farið inn fyrir og komið með gler tekið upp flösku og sett hana á borðið
ætli þetta sé þá ekki í lagi jú páll segist þakka fyrir
svo líður og bíður segir hann
og ég held allt
því tvö ár
þá segist páll vera einhvern tíman kominn af færafiski nýlega
og segist koma inn í búðina
og árni er þar háleitur undan gleraugunum svona
jú var það eitthvað páll
ja þá segist
páll svona mér varð nú ekki greitt um svar en segi svona
var víst alveg uppgerð kálfadalsferðin kálfadalsferðin var hún ekki uppgerð
segir hann að árni segi ég taldi að hún væri uppgerð
svo sagði hann að hann líti fast á sig um tíma en hann sagðist nú furðanlega hafa staðist það
mér skildist þú ert dálítið svona erfiður maður
þýtur svo inn fyrir og kemur með gler
ég hélt nú að þetta værið orðið uppgert segir hann segi
og setur flöskuna á borðið var ég ekki búinn að segja þetta nei jæja
svo segir páll
hætti ég þarna hjá ásgeirsverslun og fór út í hnífsdal og settist þar að
tók saman við konu giftist konu sem að hét þorbjörg sigmundsdóttir
við eignuðumst bara eitt eitt barn sem við skírðum rut og varð skammlíf eitthvað hálfs árs
síðan eignaðist ég tvö börn
og hann nefndi þá konu sem hann eignaðist
með ja
kona hans hún tók hann
með kálfadalsferðina já það var ekki að öllu leyti búið
þegar hann er búinn að vera tvö ár í hnífsdal
þá var það einn vinur hans sem hét sigurður pálsson þeir fóru einhvern tíman til ísafjarðar
og sigurður pálsson hafði fengið
einhverja hressingu svo að hann segir við pál
engin leið páll að útvega okkur meiri hressingu
og páll segir
ég hefi ekkert til þess
en reyndu nú samt segir hann að sigurður hafi sagt og þá fer ég inn í árnabúðina og þá er árni þar
ég þarf nú víst ekki að nefna árni
víst orðin algerlega
og segi ekki aukatekið orð
kemur út aftur með flösku og setur hana þungt niður á borðið
mikil andskotans kálfadalsferð er það sem er aldrei
borguð hann fékk þá flöskuna með þeim ummælum hann hafði söguna svona
sagði páll þér þetta sjálfur já sjálfur já hefurðu sagt þessa sögu af kálfadalsferðinni áður