tiro-is/ismus huggingface dataset:
en árnar voru auðar og uppbólgnar af af vatni og
og og krapa
lentu í í hrakningum
og þetta endaði svoleiðis hjá þeim að þeir urðu að skilja féð eftir alltsaman uppi í stardal
og ætluðu að reyna að brjótast til byggða alltsvo í seyðisfjörð en þá var einn maðurinn orðinn alveg sigurður
þeir munu hafa verið fimm að ég held svo tveir
héldu nú áfram til seyðisfjarðar til þess að
ná í hjálp þeir sáu það að að
að fá einhverja hjálp til þess að neðan
þá var skollinn á þá bylur bara
tveir eða öllu heldur þrír sigurður og tveir aðrir urðu eftir og þeir voru nú
að krafsta honum áfram en en gáfust svo upp við það að lokum og og þeim
fannst að hann mundi vera ja að minnsta kosti alveg að dauða kominn svo þeir
grófu hann í fönn og
og hérna settu eitthvert merki
við staf eða eitthvað svoleiðis og og héldu svo áfram niður
nú þegar að þeir veðrið versnaði alltaf og þegar að þeir komu svo lengra niður þá mættu þeir einhverjum mönnum úr seyðisfirði sem voru að
að fara upp en
en þeir sáu það að það var ekki til nokkurs hlutar því það mundi
ekki vera
nein von til þess að þeir fyndu hann þarna uppi og og reiknuðu með því að hann væri bara dáinn
svo það varð ekkert af því að þeir brjótist þarna upp um nóttina en
morguninn eftir þá var náttúrlega farið strax og
og þá fundu þeir manninn og féð sem var nú víst allavega orðið
illa útleikið
sá maður sem að
varð úti þarna eða öllu heldur þessir tveir í mínu minni annars
heyrði ég talað um það þegar ég var krakki að þá þá urðu
menn úti á
nú er það sem betur fer
það er ekki eins
nauðsynlegar þessar vetrarferðir nú orðið eins og áður var og
alls ekki lagt í það í eins mikla tvísýnu eins og þá
var en
ég hef oft verið að hugsa um það
að hvað íslendingar voru seinir að læra það að búa sig
búa sig þannig að þeir þyldu eiginlega það þá veðráttu sem að
hefur alltaf fylgt þessu landi okkar hugsaðu þér það til dæmis hvað menn gerðu lítið af því að nota sér
skinnin gærurnar og annað þess háttar grænlendingar lærðu þetta strax þeir
gátu legið úti hvar sem að vera vildi
í þrjátíu stiga frosti án þess að verða nokkuð
var óþekkt að menn yrðu úti en hér á á íslandi hafa menn aldrei lært að fyrr en nú alveg á síðustu árum
að nota skinnin
það er áreiðanlegur að það ef að menn hefðu til dæmis ef að gæruúlpurnar gærufóðruðu úlpurnar sem að nú eru orðnar
að þær hefðu bjargað mörgum mannslífum ef menn hefðu verið búnir að læra
það að nota þær eins og nú er gert
já hefurðu sagt þessar já
vóru heyrirðu það að nokkuð um það að það ætti ákveðinn fjöldi manna að verða úti á fjarðarheiði já ég heyrði það
það ég heyrði það þegar ég var krakki
voru nú svona að tala um
áttu að verða tuttugu menn úti á fjarðarheiði áður heldur en
fyrir það væri tekið
og ég man eftir því að ég heyrði talað um það þegar ég var krakki að að mönnum bar nú ekki alveg saman um það hvað væri komið hátt í
allir sem að um þetta töluðu reiknuðu með því að þetta væri nú alveg komið á síðasta snúning
og það er vonandi að það hafi verið
vissu menn nokkuð hvers vegna þessi álög voru á heiðinni
ég heyrði nú eiginlega
aldrei neitt greinilegt um það þetta mun nú hafa verið víðar á landinu að þetta var
ég heyrði til dæmis talað um grímsá grímsá sem að
nú er búið að virkja og brú komin á fyrir rúmum þrjátíu árum
það áttu
tuttugu að drukkna í henni vafalaust hefur
frá landnámstíð hefur
verið miklu miklu hærri tala
ég man eftir ég man eftir skal ég segja þér fjórum
dauðaslysum í þeirri
á í mínu minni
og rétt áður eða áður heldur en ég kom upp á vellina
þá drukknuðu
tvær stúlkur af vallanesi í ánni en það var mun hafa verið svona rétt um aldamótin
en síðan að
brúin hún
rétt upp úr þrjátíu síðan hefur
enginn drukknað í henni nema einn bóndi úr skriðdal
hann hann drukknaði í ánni eftir þetta
því brúin er nefnilega eins og allir kunnugir vita hún er úti á völlum
en þá voru engar brýr komnar á árnar í skriðdalnum grímsáin hún hún
myndast er eiginlega kölluð grímsá eftir að árnar falla saman
saman úr dölunum í skriðdalnum suðurdal og og norðurdal
og svo auk þess
myndast eða auk þess kemur talsvert vatn úr í svokallaðri gilsá
en grímsá heitir það eftir að árnar falla þarna saman
múlaá og geitdalsá nú er búið að brúa þær báðar svoleiðis að að nú er þarna hægt að fara
hringinn í kring í skriðdalnum án þess að þurfa nokkuð að vera háður grímsánni
lengra
en það hefur nú verið áreiðanlega á nítjándu öldinni
þá drukknuðu einu sinni í grímsá þrír bændur af völlunum
og þegar að ég var
krakki þá kynntist ég gamalli konu sem að var komin á áttræðis aldur og hún mundi eftir því
og ég heyrði vísu
um það sem er nú ekki mikill skáldskapur en sýnir
segir frá þessu slysi og vísan er svona
alveg ganga yfir mig
ógn af slysahrellunum
bölvuð grímsá belgdi í sig bændur þrjá af völlunum
þeir höfðu verið í farið til kirkju í vallanesi
og og drukknuðu allir
hver er þessi kona sem sagði þér þetta manstu nokkuð hvað hún hét hún hét sigríður hvaðan var
við vorum samtíða á ketilsstöðum
hún hafi verið ættuð sunnan úr skaftafellssýslu
og hún dó á brekku í tíð
í tíð hérna jónasar læknir á brekku
á brekku
hefurðu sagt þessar sögur bæði
hann krappan
við breta hefurðu sagt þessar sögur áður
ég hef nú ekki sagt þessa bretasöguna en ég skrifaði einu sinni
í skal ég segja þér jólablað eystra fyrir nokkuð mörgum árum skrifaði ég skal ég segja þér
smágrein þar sem ég sagði frá þessu slysi þegar sigurður heitinn varð úti
júní nítján hundruð sextíu og níu sigurbjörn snjólfsson segir frá
já við höfum
að tala um hallgrím sem var kallaður hallgrímur harði ég var búinn að segja þér margt frá honum og það var
mjög merkilegur karl á margan hátt
í hug núna að
ég man ekki eftir því hvort ég hef sagt þér frá því að hann var ákaflega músíkalskur
hann spilaði til dæmis mikið á harmoníku á böllum
og og hann sló alltaf taktinn þá
nú svona á frönskum skóm sem kallaðir voru í þá daga og
og menn gerðu nú talsvert af því að láta hann verða var við það að þeir væru ekki á þessum sauð skinsbullum og það gerðu menn
á þann hátt að
að slá svona dáldið niður fótunum og hann gerði það þegar hann var að spila á harmoníku
hann mistti nefnilega á ungum aldri þá missti hann af sér allar tærnar hann kól og ég hef nú sagt þér frá því
en mér datt í hug að að það var
eitt lag sem að
gerði og spilaði á
sjálfan sig hann skaut því venjulega inn í svona þegar hann var að spila og lagið var eins
og þá þá notaði
hælana á skónum vel til þess að fylgja þessu eftir
þetta lag
held ég að hann hafi áreiðanlega búið til sjálfur
var hann ekki hérna
var hann ekki rjúpnaskytta
honum var eiginlega margt til lista lagt
ég veit nú ekki
hvort ég á að segja þér frá því að en það var nú
talið að hann bjó einu sinni
það var innsti bær í borgarfirði hann bjó þar í nokkur ár og það var nú fjarskalega afskekkt
en þó ekki langt í hólaland sem er að vísu hinum megin við ána
hann gekk ekki til rjúpna
en sagan var sú að hann hefði einu sinni komið á á jóla
eða aðfangadagskvöld seint hefði hann komið ofan af með rjúpur rjúpnakippu
og þegar hann kemur í hólland þá er þá er þar allt orðið upp ljómað eins og
þá skildi hallgrímur ekkert í þessu en en hérna
hann hafði þá staðið í þeirri meiningu að
að jólin væru viku seinna heldur en þarna var og og ruglaðist í þessu karlanginn og var bara á rjúpnaveiðum þennan dag og
og var komið fram á kvöld
sel nú þetta ekki dýrara en ég keypti en þetta var
gekk manna á milli hér í héraði
en annars var hallgrímur hann varð fyrir því slysi
ég held það hafi verið þegar hann var
man nú ekki hvort var
að það hann slasaðist eða það hljóp skot úr byssu og eyðilagði á næstu árum annan handlegginn
og þannig var hann svo eiginlega
fatlaður maður til dauðadags
en það síðasta sem ég man eftir hallgrími var
var það að það var eftir að ég kom í gilsárteig hann mun hafa verið á seyðisfirði eða var þá orðinn
svona algjörlega óvinnufær
og var fluttur heim á sveit sína sem hann átti í hróarstungu þá kom hann til mín í gilsárteig
þegar var verið að flytja hann þarna
norður hann lifði ekki mörg ár eftir það
en mér er þetta minnisstætt því ég þekkti hallgrím þegar ég var strákur þarna í hjaltastaðaþinghánni
hafði gaman af þessu að hann kom þarna og heimsótti mig og
og sérstaklega hafði ég gaman af því að hann var alveg sá sami harði hallgrímur eins og hann hafði verið
meðan hann var ungur og upp á sitt besta hann hélt
þessu alveg fram í andlátið
hann guggnaði ekki við neitt
já það var mikil frásögn af því þegar hann missti tærnar já
skal ég segja þér þarna þegar hann varð fyrir skotinu
og jónas
læknir hafði ákaflega gaman af því
láta hann segja sér frá þessu þarna þegar hann missti tærnar
og eins og hallgrímur sagði frá því eða
réttara sagt eins og jónas sagði frá því þá
eftir hallgrími þá var það ákaflega svona
óvanalegt og sögulegt
eitt var það sem að jónas sagði að
að hann hefði sagt sér það að að þegar hann lá nú þarna og tærnar voru nú að
að eyðast ekkert var orðið eftir nema
beinin
kjúkurnar þá sleit hann þær af og henti þeim í tíkina hann það hann átti tík sem að að fylgdi honum alltaf og
og og hélt sig inni hjá honum þarna meðan hann lá
hann henti bara sneri kjúkurnar af og henti þeim í tíkina
og eitt var það sem að að jónas sagði að hann hefði
sagt sér að
þegar hann fór nú að fara á fætur og þetta var nú ekki gróið
og var nú í þessu gröftur og alls konar
svona ótukt og hann sagði að einu sinni hefði það nú viljað til að
já það var oft svoleiðis að þegar hann var á fótum að að þá var nú gröfturinn svo mikill sem að gekk úr þessu að að
sokkarnir voru nú bara blautir framleisturinn af greftri
en hann sagði að tíkin hefði gert sér þarna óleik einu sinni að hún hefði étið framleistinn af af öðrum sokknum hans
af þessu sem að var fyrir í sokknum
þetta heyrði ég jónas segja sjálfan
annars var hann fékk hann þetta
þetta harða nafn hann fékk það upp úr þessu þarna þegar hann kól og missti tærnar svona
þetta þótti nefnilega hann þótti alveg óvenjulegur harðjaxl alla vega
gilsárteigi þú varst nú búinn að segja mér áður að að greinilega að þessum
þessum gripahúsum já en eru nokkrir nokkur álög þarna á
eru nokkrir álagablettir í gilsárteigi nei það var eiginlega ekki það var eiginlega ekki
þó má nú aðeins nefna
nefna það en var lítið
var lítið á orði haft að það er holt þar fyrir framan
bæinn sem heitir grásteinsholt
á þessu holti er er stór steinn
nokkuð stór steinn en hann er ekki stærri en það að að svona þrír
fjórir karlmenn bara með sínu handafli geta velt steinum til hann var á flötum kletti þessi steinn
og þegar að ég
fyrsta árið
sem var mágur þórarins benediktssonar sem að bjó í gilsárteigi var þingmaður
og er faðir jóns þorsteinssonar tónskálds hann er frá gilsárteigi
að þorsteinn sagði mér það og sýndi mér þennan stein að þegar hann var ungur maður
þá hefðu þeir velt steininum
svoleiðis að hann var á öðrum kanti núna heldur en hann hafði verið þá
við vorum þarna fjórir saman
að fyrst að þið hafið nú fjórir getað velt steininum þá hljótum við nú að geta velt honum aftur yfir á sinn rétta kant
og það gerðum
og steinninn hann er nú eins og hann var þá
en mig dreymdi draum nokkru seinna
sem var dálítið
merkilegur að mér fannst sérstaklega var það þegar ég fór nú að hugsa um það nánar en ég vil ekki segja drauminn
en hann var í sambandi við þessa veltu á steininum nú já af hverju viltu ekki segja drauminn
ja ha ha ég
það getur vel verið segi þér hann einhvern tímann já já en ég vil ekki gera það núna
nei nei en um álagabletti
var ekki að ræða annað en ég
setti þennan stein í samband
drauminn sem mig dreymdi seinna
en nú er ég fluttur frá gilsárteigi en ég hef beðið um það að steinn inn yrði aldrei hreyfður
og ég vona að það verði ekki en
en þarna á næstu bæjum eru nokkrir álagablettir þar ja ég man nú bara ekki eftir því
nei en það var á eiðum það var friðlýst þar tóftum sem að voru þarna
austan við hraungarðinn voru gamlar
voru gamlar réttart
það var sú saga fylgdi þeim að
að margrét ríka sem bjó
hafi orðið henni að bana að hún
hún hérna það var einhvern tíma þegar hún var orðin gömul kona
að þá fór hún upp á þessa rétt til þess að að líta á
sauði sína þeir voru réttaðir þar en hún hafði ætlað að
vildi telja sauðina ætlaði að telja út úr réttinni og settist sig
svona í stellingar í dyrunum en sauðirnir ruddust svo hart á hana að þeir veltu henni um og tróðu yfir hana þarna
og hún hafði aldrei
alltsvo borið sitt barr eftir
og dó út úr því þetta var
þetta var svona munnmælasaga
og það var áreiðanlegt að þessar tættur þær voru friðlýstar en
því að nú er þetta allt orðið umturnað og það sést ekkert eftir af þessum tóftum
nokkur álög ekki veit ég til þess ekki veit ég þar eru nú hólmar
í vatninu voru ákaflega fallegir hólmar áður heldur en að
að hækkað
var í vatninu það var í sambandi við rafstöðina
sem að var byggð þarna við fiskilækinn sem er lækur sem rennur úr vatninu niður í fljót
þar var byggð rafstöð fyrir skólann
sem er nú hætt að nota nú en það hefur aldrei verið lækkað í vatninu síðan
en þessir hólmar voru alveg eða þessi stóri hólmi sérstaklega sem kallaður er
að hann fór undir vatn mikið af honum og eyðilagðist
en ég heyrði aldrei um það að það væri neitt
nein svona álög í þessu sambandi ég ekki man ég
þú varst á
ég er fæddur í svínafelli í hjaltastaðaþinghá kínafelli já varstu þar nokkuð
ja ég var þar þangað til að ég var átta ára átta ára já heyrðirðu þar nokkrar sögur svona
nei ekki ja
ýmsar sögur en en ég heyrði ekki neitt um jú jú ekki er það nú alveg rétt
sem rennur rétt norðan við túnið í svínafelli sem heitir gilsá
eða var nú kölluð staðará var nú
kölluð alltaf staðará en ég hygg að upphaflega nafnið á henni sé gilsá því að það er talsvert mikið gil á henni þarna fyrir norðan
á milli bæjanna og
ég heyrði talað um það mikið talað um það skal ég segja þér að menn heyrðu það sem kallað var
í gilinu það áttu að vera útburðir í gilinu og þegar að að
heyrðist væl í honum þá átti það alltaf að boða
vont veður alltsvo norðanveður
nú ég heyrði þetta aldrei en en ég heyrði mikið talað um það og ég man alveg eftir því að ég heyrði föður
minn sem að dó nú þegar ég var sjö ára ég heyrði hann minnsta kosti einu sinni heyrði ég hann segja ja nú
heyrðist mikið í útburðinum í gilinu
og það er nú senni lega víðar á landinu að það var
þetta útburðarvæl
og það átti að stafa af því að þarna hefði verið verið borið út barn
á þeim tímum sem að það var leyft
það var einu sinni kóngur og
þetta þessi saga ætlaði ég nú að byrja á heitir laufeyjarsaga það var einu sinni kóngur
í ríki sínu drottning hans var dáin
eða hann átti tvö börn sem að koma við sögu svanhvít hét dóttir hans en helgi hét sonur hans
ráðgjafi hans hét rauður í koti skammt frá eða á á litlum bóndabæ
bjuggu hjón sem áttu fyrir dóttir þá eða áttu dóttir þá sem laufey hét
hún var ákaflega fríð stúlka og mikilhæf á margan hátt
nú var það svo stutt frá að þegar kóngsbörnin voru að leik þá lék laufey sér svo oft með þeim
og það mynduðust miklir kærleikar á milli svanhvítar
kóngsdóttir og laufeyjar úr úr kotinu
og svanhvít var svo hrifin af laufeyju að hún vildi hafa hana hjá sér og þegar hún óx upp
þá vildi hún fá hana fyrir hirðmey sína
og fékk það
en það var svo einkennilegt að svanhvít kóngsdóttir hún var ákaflega
lítilfjörleg ásýndum
og það hefði mátt skipta á laufeyju og henni hún hefði getað verið kóngsdóttirin því hún var svo
hún var svo myndarleg og og falleg stúlka
þetta þótti kónginum ákaflega leiðinlegt og vildi helst ekki að þær væru saman
því honum fannst dóttir sín svo lítilfjörleg á móts við laufeyju
og lagði eiginlega fæð á laufeyju vegna þess arna
en hann lét auðvitað allt eftir dóttur sinni og
svo það varð að vera eins og hún
vera viss um að
að leika sér saman
með því að vaða út í tjörnina
hann þakkar henni fyrir barnið sitt og
þú skalt hafa það um hálsinn og aldrei skilja það við þig
og ef að
ef að þú þarft einhvern tíma á mér að halda
þá skaltu taka þetta men í lófa þinn
og segja það vildi ég að hann tryggur dvergur væri kominn
og mun þá
mun hafa verið fyrr í sögunni ég gleymdi að setja það inn fyrr þegar ég var að segja frá því að kóngsbörnin voru að leika sér saman já
svo er það að hún er sett þarna í fangelsi
og er náttúrlega illa illa sett og veit það að kóngurinn muni alls ekki hlífa sér
og hann muni aldrei trúa því að hún tók ekki hringinn
svo er svanhvít alveg óhuggandi
yfir þessu og hún trúði ekki að laufey hefði tekið hringinn
en þau eru ferðbúin ferðbúin á stað og hún fær ekki einu sinni að kveðja vinstúlku sína
svo fer hún úr landi með með kóngssyninum sínum
og eru þau úr sögunni
en en sögunni víkur aftur til laufeyjar þar sem hún situr í fangelsi og
hjá kónginum og þykist alveg vita að hún muni sæta illri meðferð og hvur veit hvað
jafnvel vera deydd
þá man hún allt í einu eftir meninu sem dvergurinn gaf henni og hún tekur það í lófa sinn og og segir þessi orð ég
vildi það vildi ég óska að hann tryggur dvergur væri kominn
með það sama stendur hann hjá henni
og segir illa ert þú nú komin og en komdu nú með mér
og hann lætur húfu á höfuð hennar
og og leggja þau á stað
hann opnar dyrnar eins og ekkert sé og þau ganga út
en þessi húfa hafði þá náttúru að hún sást ekki sást hvurugt þeirra þau gengu út úr höllinni
og ofan ofan að þar sem þessi tjörn var eða nálægt henni þar er stór steinn
og þar fer hann inn og segir nú skaltu vera hér
því að nú mun þér ekki vært að vera þar sem altsvo þar sem kóngur nær til þín
og er ekki að orðlengja það
að hún er þarna í steininum í heilt ár hjá dvergnum
hann kennir henni og og konan hans kenna henni ótal listir kvenlegar
og og allt mögulegt fær hún að læra þarna svo einn dag þá er hún búin að vera rúmt ár
þá segir hann við hana nú hef ég fréttir að segja þér
því að helgi kóngsson sem að var var þá í föðurgarði hann er týndur
og hann er hjá skessu nokkurri sem býr í hellir æðilangt frá þar sem við erum
nú er það eina uppreisnin sem þú getur veitt þér
og það er ef þú getur frelsað helga kóngsson úr tröllahöndum en það kostar nú dálítið
dálitla erfiðleika
en þú ættir nú að geta framkvæmt þetta
ef þú getur það þá hef ég nú trú á að kóngurinn launi þér nokkuð
hún vill endilega taka þetta takast þetta á herðar
á hendur
nú býr hann hana út með nesti og nýja skó
og fær henni lítið hnoð og segir henni að
það muni vísa henni
leið minnsta kosti vísa þér leið þangað til að annar verður á vegi þínum
nú leggur hún á stað og gengur lengi lengi
og litla hnoðið það það rennur alltaf á undan henni og hún horfir á það og gengur og gengur nú
kemur hún að dálitlri hæð og hugsar sér að borða nestið sitt hún sest niður
þegar hún hefur borðað eitthvað af nestinu sínu þá kemur til hennar ákaflega ljótur hundur horaður og illa til reika
og henni finnst hann svo svengdarlegur að hún
hún tekur bita og gefur honum
þegar hundurinn hefur etið þá segir
víst er ég það segir hún
nú skal ég
vísa þér leiðina
eftir að hún hefur borðað nestið sitt og gengið frá því þá leggur hún á stað á eftir eftir hundinum hann fer fyrir
en þá verður hún vör við það að hnoðið er farið
það er alveg horfið en hundurinn er kominn í staðinn
svo ganga þau lengi lengi þangað til þau koma að hömrum
og þar fara þau niður
hann fer alltaf á undan
og segir henni að koma með sér
og henni þykir þetta undarlegur hundur sem talar mannamál
hún kemur niður og þá er
eru þau komin í nokkurs konar urð og
djúpu gili
þá segir hundurinn að hellir skessunnar sé neðar og bendir henni þangað
og segir að ef hún fari hljóðlega þá muni hún geta séð skessurnar
og jafnvel helga kóngsson þegar
fara svo varlega eins og lif eins og hún lifandi geti því að skessurnar megi ekki heyra
til hans þær séu tvær og búi þarna
en biður hana þess að fara varlega en segir henni það jafnframt að eftir þrjár nætur verði
tunglið fullt
og þegar tunglið þann dag eða það kvöld sem tunglið sé fullt þá
þá leiki þá taki þær upp nokkurs konar leik
þá kasti þær fjöregginu sínu upp í gegnum gatið á hellirnum
og og þá sé
það sem hún geti gert að það er að skríða að gatinu og grípa eggið og mölva það og þá séu þær dauðar
og þá séu
þá sé hann jafnframt frelsaður
en þetta henni megi ekki mistakast það en segir jafnframt
þegar að þú varst ung og varst að leika þér við kóngsbörnin þá varstu nú allra
allra þeirra fimust að grípa knöttinn
og þá horfir laufey undrandi á hundinn og segir hvernig veistu þetta
ég veit það af því að ég er helgi kóngsson
segir hundurinn
hvernig má það vera það er þannig að skessurnar fara báðar á veiðar
á á morgnana en til þess að vera viss um að ég geti ekki farið neitt frá
þá breyta þær mér í hund á daginn en á kvöldin þegar þær koma heim
þá er ég venjulega skriðinn inn í holuna þar sem ég er
og þá breyta þær mér í mann aftur
þess vegna er þetta svona en þær sviptu mig ekki málinu
þykir henni vænkast ráð sitt og hugsar að þetta muni nú geta tekist
og svo nú fara
að koma heim segir hann og nú verður þú að liggja þarna uppi í gilinu og mátt ekki láta nokkurn hlut á þér bera
svo fer hann frá henni og hún sér að hann hverfur eitthvað þarna í þessa urð
svo liggur hún á gægjum þarna í urðinni
þá sér hún hvar voðalega stórvaxnar skessur koma skálma mjög með einhvern einhvern veiðiskap á bakinu
og snara því inn í hellirinn
svo líður fram til þess að tunglið kemur upp en hann var búinn að segja henni það að þær færu
aldrei út úr hellirnum þegar þær væru komnar inn þá birgja þær dyrnar og þá fara þær aldrei út
svo þegar þær
þegar að tunglið er komið upp að þá skríður hún voðalega varlega og fer að athuga hellismunnann eða
gatið sem hann sagði
hún finnur gatið og finnur það að
að þar er í muni vera satt að það
hægt að kasta einhverju þarna upp í gegnum gatið
svo skríður hún þarna til og frá
og og finnur annað gat og þar sé hún mann inni og þekkir að þetta er helgi
helgi kóngsson þá var hann orðinn maður
liggur hún þarna á gægjum og hún finnur það að þær
heyrir það að þær eru að tala og fussa og sveia voðalega að sé sterk lyktin af honum helga í kvöld
jaaá segir gamla skessan
en meiningin var sú að að hann átti að eiga eldri yngri skessuna þegar að tíminn væri kominn
hún ætlaði að gera hann að manninum sínum
þetta sagði hún
þetta sagði helgi kóngsson þegar hann var þarna hundur uppi í gilinu hann sagði
lægi fyrir sér
jæja svo
svo fer hún til baka og sefur um nóttina þarna uppi í uppi í gilinu
og og en að að morgni þegar bjart er orðið þá kemur hundurinn til hennar
svona líða tvær nætur
en þriðju nóttina þá þá skeður það að hann segir henni áður
nú fari þær að leika sér í kvöld því nú sé tunglið fullt
og þegar að það sé komið vel upp fyrir fjallsbrúnina sem hann bendir og tiltekur
þá fari þær í leikinn og þær ærslist svona um stund
og og þá verði hún að vera snör
svo þegar tunglið er komið eða hún sér það að tunglið muni í þann veginn að koma upp þá skríður hún að gatinu
sér að allt er eins og áður svo taka þær fram knött eða einhvurn eitthvurt egg sem að
egglaga knött og það hugsar hún að sé fjöreggið
og svo fara þær fyrst að kasta þessu á milli sín inni í hellirnum og svo
kasta þær því upp
en hún var svo
að grípa að hún nær nær í það
og skellir því á stein og mölvar það og þá heyrist dynkur mikill niðri í hellirnum þær detta um og eru froðufellandi og
hún sér að þær eru þegar dauðar
nú fer hún að gatinu til helga og gleðst hann við en segir
nú er það ekki nú er þetta gott og blessað en nú er það ekki í mannlegu valdi
að komast út úr hellirnum fyrir mig því þær birgja hann þannig að það kemst enginn út
og það er hátt upp eins og þú sérð og hvað eigum við nú að gera
vertu róleg segir hún tekur til menisins
og segir það vildi ég að hann tryggur vinur minn dvergurinn væri nú kominn og með það
sama stendur hann þarna og hann var nú ekki aldeilis lengi að opna hellirinn og
og tekur fram
klæði nokkurt og segir að nú skuluð þið taka það er mikið verðmæti í hellirnum og láta á klæðið
og svo skulum við bara öll fara heim bara undir eins
þau bera mikið gull og gersemar út á klæðið og svo segir tryggur
fljúgi fljúgi klæði mitt heim til mín í steininn
með það sama leggur klæðið á stað og það fer yfir holt og hæðir
og og svo kemur hann heim í steininn
og þar fara þau
nú nú er það mitt ráð
segir hann að helgi kóngsson verði hér eftir
og þú farir að vita hvernig þér er tekið í kóngsríki og segja
kóngi að nú getir þú komið með helga en hann verði þá að vera viss um að
henni verði ekki gert neitt mein framar ef hún komi með helga nú gerir hún þetta
hún kemur í kóngsríki
og dulbýr sig nú eitthvað og hann veit eða fólkið sem hefur nú þekkt hana
það veit ekki hver hún er og hún fær að ganga fyrir kóng og segir honum að hvort hann vilji heimta son sinn aftur
og hann verður nú ákaflega glaður og segir víst vil ég það hvað viltu til vinna segir hún
ég vil gefa hálft ríki mitt þeim sem að að kemur aftur með son minn
meira verður þú til að vinna segir hún