tiro-is/ismus huggingface dataset:
þú verður að taka laufeyju
þá er þú dæmdir eða tókst í fangelsi þú verður að taka hana í sátt
því nú veit ég
nú get ég sagt þér kóngur hver stal hringnum og bar það upp á laufeyju
það þykja mér mikil tíðindi segir hann ég
alltaf haldið að laufey þessi væri væri varhugaverð kona
hún bendir á á rauð ráðgjafa því dvergurinn var búinn að segja henni að það væri hann
hún vissi það ekki áður og segir þarna er þarna er þjófurinn
og kallar nú kóngur saman menn sína hirðmenn sína og segir þeim að
að taka ráðgjafann og fara og leita í herbergjum hans
það var gert og finnst þá hringurinn þykir konungi mikið um
og segir hver ert þú kona sem ert svo aðsópsmikil ég er laufey segir hún og tekur af sér
þennan höfuðdúk sem hún bar
þetta þykir
mér merkilegt segir hann og getur þú sagt mér hvar sonur minn er já ég get það
skal þá senda eftir honum segir segir laufey
en þá gengur hann í höllina því dvergurinn vissi hvað leið og sendi hann
hann þá gengur helgi kóngsson í höllina verður þar nú mikill fagnaðarfundur
segir þá
hérna helgi kóngsson já nú er ég kominn heim faðir minn og nú vil ég kjósa mér drottningu
sjálfsagt er það segir kóngur og er hinn glaðasti það skal vera laufey
átti heima hérna í kotinu og hefur frelsað mig
kóngur verður nú dáldið þungur á brúnina en segir þó að hún hafi reynst saklaus og
og og hann segist skuli láta
þetta fram ganga er þá slegið upp mikilli fagnaðarveislu
þau eru gift og og þau unnust vel og lengi og tóku við ríkjum
og og sem sé þau unnust vel og lengi og átu smjör og rengi
og smjörið rann og roðið brann sagan upp á hvern mann sem hlýða kann
brenni þeim í kolli baun sem ekki gjalda mér sögulaun fyrr í dag en á morgun
köttur úti í mýri setti upp á sér stýri og úti er ævintýri já ég held að
kristín hver sagði þér þessa
þessa sögu sagði mér
gömul kona úr helgafellssveit sem að er nú dáin núna
hún hét sigríður illugadóttir
já og var hún hjá ykkur í
ég var hjá henni einu sinni
léttastúlka eða
eða var sko
nokkrum bæjum og þar á meðal var ég hjá henni eitt sumar þessari konu
sagði mér þetta ævintýri
laufey lék sér oft í kóngsgarði við börnin og
og vóru þau þá oft í knattleik og öðru þvílíku
en svo var það eitt kvöld að hún var á leið heim til sín
að hún gekk hjá tjörn
nokkurri
sem leið hennar lá heyrir hún þá óp frá tjörninni og kemur þar að
að hún sér að barn lítið barn hefur dottið í tjörnina
hún getur bjargað barninu með því að vaða út í tjörnina
og tekur það
og hugsar að hún viti ekki hver eigi það því að hún þekkti það ekki
en þá kemur allt í einu dvergur og
hjá henni lítill maður og hún hugsar að það sé dvergur og hann þakkar henni fyrir barnið sitt
og segir við hana
að hann geti nú litlu launað henni en þó það sem að henni muni kannski koma vel og gefur henni men
segir þú skalt alltaf hafa það um hálsinn og ef að
þér liggur eitthvað á þá skaltu taka það í lófa þinn og segja
þar ke það vildi ég að hann tryggur dvergur væri kominn
og mun þá greiðast úr já þetta setjum við bara inn
á við já þar sem
hún eða þar sem talað er um að hún sé að leika sér við kóngsbörnin já
húsafelli að kvöldi tuttugasta og fjórða október nítján hundruð sextíu og sjö herdís jónasdóttir segir sögu
hún segir söguna af grámanni þetta er þriðja spólan sem ég hljóðrita
það var einu sinni karl og kerling í koti sínu ósköp fátæk og áttu bara eina belju
og lifðu á mjólkinni úr henni
karlinum sagt að hann gæti fengið tólf kýr fyrir eina svo karlinn leggur af stað
flýtir sér heim að taka fara út
með fara með beljuna kemur svo vont veður að hann kemst ekkert áfram með beljuna
þá mætir hann manni með poka á bakinu maðurinn segir hvað ert þú að flækjast úti með belju í þessu veðri
þú kemst ekkert áfram með hana það er best að þú skiptir við mig
ég ég skal taka beljuna en þú skalt fá pokann í staðinn hvað er í pokanum kjöt og bein í pokanum
verður ekkert af því að þið étið mig í kvöld
hvað eigum við þá að borða segir kerling
einhver ráð verða með það svo fer hann í burt og kemur eftir skamma stund aftur með stóran sauð segir karlinum að slátra honum
svo lifa þau
sauðakjöti þangað til það er búið og þá fer hann aftur af stað og kemur með annan sauð svo í þriðja sinn kemur hann með sauð
litlu eftir það koma menn frá
þarna maður sem heiti grámann
jú karl segir það kóngur vill finna hann
svo fer grámann með mönnunum heim í kóngsríki þá segir kóngur við hann stalst þú sauðunum mínum
já af hverju gerðirðu það
ég mátti til því að við höfðum ekkert til að lifa
nú verður þú að stela uxanum mínum ég ætla að senda menn mína með þér út í skóg á morgun
segir segir kóngur það get ég ekki segir grámann þú verður að gera það því annars læt ég drepa þig
grámann fer heim í karlskot fær reiptagl hjá karli
fer með það út í skóg morguninn eftir hengir hengir það setur það um hálsinn á sér
og heldur svo í með hendinni í grein og lætur sig dingla eins og hann sé eins og hann sé þarna dauður
svo koma konungsmenn með bolann
og þá segja þeir nú það er þá búið að drepa hann grámann við þurfum ekki að vera hræddir við það við hann
þegar þeir eru komnir í hvarf þá stekkur hann ofan úr trénu fer á undan þeim og hengir sig upp í annað tré sem verður á leið þeirra
ætli þeir séu margir þessir grámannar segja þeir við skulum skilja bolann eftir og og vita hvort hinn er kjur
svo skilja þeir skilja þeir uxann eftir
og hann var ekki grámann var ekki seinn á sér að fara ofan úr trénu og taka taka bolann og fara með hann heim í
kóngsríki nei karlskot það var feil hjá mér og slátra hann segir karlinum að slátra honum