tiro-is/ismus huggingface dataset:
voru kölluð selhús þar hafði verið auðsjáanlega sel í gamla daga
því að þar var
mjög gott beitiland
svona stutt fyrir ofan selið og
það hefur vafa laust verið það sem eftir var sótt þegar að að þessi
öld var við selin sem að voru náttúrlega aldrei eins
voru nú aldrei eins hér eins og til dæmis í noregi því að þar er það nú ennþá
eru nú sel
svo var það nú að
það það það það þetta sel það lagðist alveg í eyði en þarna voru tættur eftir
þetta er búið að vera þarna í eyði ég þori nú ekki að segja hvað
en þá er farið að taka eftir því að
stundum ái kvöldin
dimma þá sést ljós þarna á selinu
og þetta ljós var þannig að það var ýmist var það nokkurn veginn kyrrt eða það var
eins og það flögraði jafnvel í kringum húsið
en en lágt alveg
og það var nú farið að gefa þessu gætur það var náttúrlega ekkert um að ræða
að það væri frá
neinum bæ því að það var enginn bær þar nær heldur en
en þetta hélt áfram að sjást og
það var svo altítt að þetta sæist að meira að segja
krakkarnir voru
þetta þetta var svona bara
einhver ár ég man nú ekki þori nú ekki að fullyrða hvað það voru mörg ár en svo hvarf þetta alveg en
það var svoleiðis að þegar að þetta var búið að maður var búinn að sjá þetta kannski hreyfast þarna í kringum tætturnar
að þá var hvarf þetta alveg
utan og ofan við selið
sást síðast til þess að það hvarf þar á bak við nú ég hugsaði mér nú að
að maður hlyti nú að sjá þetta aftur og koma fram utar í fjallinu
en það sú varð ekki raunin á það sást aldrei eftir
og fimm tuttugasta og sjötta maí nítján hundruð sjötíu og sex að
fögruhlíð þrjú egilsstöðum sigurbjörn
snjólfsson segir frá já þú varst að segja mér að þú hefðir séð þú hefðir séð hérna þetta
ljós hreyfast já
sá það
mjög oft hreyfast en en ekki ævinlega
um lengri tíma sem það a virtist ekkert hreyfast
en en einu sinni var það að ég sá ljós í beinni línu
á frá
bænum heima um selið og
inn og upp í nokkuð hátt í fjallinu
þar sá ég einu sinni ljós og það
ævinlega svoleiðis
að þegar þau hvurfu
þessi ljós þá hurfu þau alltaf til norðausturs
alltaf úteftir sem við köllum hér alltaf úteftir
gerðu
ekki eða voru menn eitthvað að gera sér hugmyndir um það hvað þetta væri
ja það var nú
það var nú svona skal ég segja þér að það var
gömul sögn um það að þarna á selinu
hefði passað fé
unglingsmaður frá gilsárteigi hefði passað þarna fé og það var að
að vetri til
eða eftir að fé var komið á hús og gjöf
þegar að hann kemur heim eitt kvöld var búinn að
að gera fénu gott
að þá vantar hann einhverjar kindur fáar fáar kindur en húsbóndinn hvað
hvað sem hann hét hann
var óánægður yfir þessu og
og heimtaði af honum að að fara og finna kind urnar þessar
hann hljóti að geta fundið þær
það var kvíði í þessum dreng það var unglingsdrengur milli fermingar og tvítugs
og en hann fór samt óánægður
en svo líður kvöldið og og hann kemur ekki aftur
að huga að honum farið á á húsin sem að hann passaði á
og þá vill það til að þeir finna hann í
innan við
svona rétt innan við dyrnar að
hann hafði hengt sig þar
og þetta var nú
rifjaðist nú upp fyrir mönnum þessi gamla saga svona þegar að þetta fór að sjást
þetta ljós sem mann gátu ekki gert sér neina grein fyrir hvurnig stæði
tala um þá langaði mig nú til að spyrja hvort þú hefðir hefði rifjast nokkuð upp fyrir þér frekar það sem þú heyrðir um bjarna dísu
það er nú svona skal ég segja þér að já
og ég hringdi nú til
morgun til þess að spurja hann hvað
heyrt um hana
og það var nú eiginlega svona hérumbil það sama
sem að ég hafði heyrt
en annars
passar það
það ekki við það sem að ég hafði lesið um hana í
í safni sigfúsar sigfússonar
það var ekki þú hefur heyrt söguna öðru vísi já og ármann sagði mér að það væru væru
fleiri útgáfu af henni
en ef ég á að segja alltsvo svona eins og að
einna trúlegast
sleppa dálitlu hjá sigfúsi
að þá er þetta svona það eru það eru tvö systkin sem
nú ekki verslun mikil á seyðisfirði
ja ármann vildi nú halda
ekki verið nein en en
ég held að það sé nú ekki rétt en hún var lítil
systkin tvö ætluðu af einhverjum ástæðum á seyðisfjörð og þau gistu
síðustu nóttina sem þau
áður en þau lögðu á heiðina þá gistu þau á
stöðum sem er bær hér út með fjallinu
gistu þar
en um morguninn þá er
veður ekki gott og og lítur og illa út
sigfús segir að hún hafi stúlkan
hafi endi lega viljað
fara onyfir með bróður sínum en hann hafi ekki viljað það viljað að hún
yrði eftir og biði eftir betra veðri
og og sigfús segir
að hún hafi verið
illa klædd til ferða laga yfir fjöll hún hafi verið eiginlega svona
ja eiginlega klædd á þann hátt sem
að okkur fannst ekki passa við þann tíma sem að hún átti að vera í
í svona
skjóllausum skjóllausum fötum mjög skjóllausum fötum
því að í þá daga hefur vafalaust ekki verið til að það væru
flíkur eða neitt þess háttar og síst af öllu að það væri
farið til fjalls með það
og okkur kom nú saman um það að þetta mundi vera
svo er það þannig að eins og ég sagði áðan að veðurútlit var slæmt og veður ekki heldur gott
svo hann vill endilega að hún verði eftir systir sín þetta voru systkini en
hún tekur því illa en samt er það nú svo að hann fer
en hún ekki
en þegar að hann er farinn fyrir stuttu þá fer hún að ókyrrast og
óróleg og og hleypur bara af stað í slóð hans og þegar að að
hún er komin svona
nokkuð upp í brekkurnar þá sér hún hann að hann er á leiðinni
og onyfir og og þá
telur hún ekki
að hún ekki
geti neitt annað heldur en að bíða eftir henni og
það gerir hann svo fara þau á heiðina en veðrið versnar og þegar að þau koma þarna
niðrí fellið að sunnanverðu
þá þá er kominn öskrandi bylur og þá er hún
að gefa alveg frá sér
og þá er það sem að þeir skilja hana þarna eftir eiginlega ön þeir sjá það að
það er ekki nokkur vegur að
að koma henni til byggða
og og þeir
þau sjá það að það er ekki svo þá heimtar hún það að hann fari
onyfir en skilji sig eftir og það gerir hann í í trausti þess að
að veðrið kannski skáni og hann geti fengið mannhjálp á seyðisfirði
en í staðinn fyrir það að að að hann geti eða að að
skáni veðrið þá versnar það um allan helming svo leiðis
verður alveg bráðófært veður
hann kemst onyfir en þeir treystu sér ekki
um stúlkuna
telja hana baradauða að það sé ekki það sé ekki hægt að
að bjarga því á neinn hátt svo líður það
það ber ekki saman alveg hjá sigfúsi og það sem að
mér finnst að ég
heyrt um það að að
sigfús segir að það líði að það líði alltsvo tvær nætur og einn dagur
þangað til að komist er upp til þess að vitja um hana
þá fara þeir þrír
hann vissi nákvæmlega
bróðirinn hvar þeir hefðu skilið hana eftir þá sjá þeir hana þar hún er þar á
á mel og er
fádæmi ferleg að sjá hana
það hafði
það stendur nú í í hérna
frásögn sigfúsar að hann segir að hún hafi haft með sér
brennivínskút það er náttúrlega ekki veru laga trúlagt og smjörsköku
og og það ætlaði hún ætlaði hún með til seyðisfjarðar
þegar að þeir komu þá sjá þeir hana svona ferlega hún er bara einn
klakadrumbur
hreyfist alltaf og er eru þarna á melnum
sem að hún hafði verið skilin eftir
en þeir voru þrír mennirnir sem að fóru þarna það var bróðir hennar
og og maður sem að bjarni hét
og og svo einn sá þriðji að
þeir verða fádæmi skelkaðir að sjá þetta
og slá því alveg föstu að hún sé bara afturgengin
og þá er það að þessi bjarni hann rekur broddstafinn í í brjóstið á henni
og það fer nú ekki alveg saman það sem sigfús segir um þetta og það sem að
ég heyrði að
sigfús segir að að
hann hafi hún hafi fengið stungu af broddinum
eina og rekið upp hljóð
og og svo hafi
þessi bjarni hann hafi
stungið hana aftur og þá féll hún við en
en sigfús segir að
hann hefði náð til þess að stinga hana þriðju stunguna að þá
teldi hann að hún væri alveg undir öllum kringumstæðum afturgengin
en en það meira er ekki að gert þarna hvað heyrðir þú um þetta
en ég heyrði það að
þetta að mestu leyti fram
af því að þeir sjá hana þarna
sjá hana þarna og þarna er hún svo óskaplega ferleg öllsömul
í klakabrynju
fengið
var svoleiðis að það var allt saman
blóðugt eins og það væri bara rifið allt hold af
en svo en svo varð ekki annað um þetta en að hún var bara sótt þarna upp og
og er jörðuð á dvergasteini
og menn þykjast vita um leiði hennar þar
það þori ég ekkert að segja um
þú heyrðir ekkert um það að hún hafði verið stungin
en ekki nema þessi eina stunga
eina stunga
hann stakk hana bara einni stungu eftir því sem að ég hafði heyrt
en sigfús segir að stungurnar hafi verið tvær
þeir hefðu náð til að stinga hana þriðju stungunni
þá var hún örugglega afturgengin
og skilin
eftir og fannst það heita dísubotnar alltaf síðan
hún hún hét var kölluð dísa þessi
þessir dísubotnar veit ég alveg hvar
þarna sunnan í fellinu
kallaðir dísubotnar enn þann dag í dag
í suðursveit níunda júlí nítján hundruð sjötíu og níu
steinþór þórðarson bóndi á hala segir frá
það er dalur hér í fjallinu eða í stað
sem gengur
inn að staðarfjalli og steinadal
djúpur dalur
nú ekki vell hvað hann er hátt yfir há yfir sjó hvort hann er tvö eða eitthvað milli tvö og þrjú hundruð metra
yfir sjó
það eru mörg örnefni í þessum dal
hann skiptist í tvennt og rennur á eftir
honum miðjum
sem heitir dalsá og önnur á kemur svo til viðbótar við hana
sunnar úr dalnum sunnan megin úr dalnum en þessi á sem er kölluð dalsá
hún kemur norðaustan úr honum
og árnar þær kljúfast í sundur
sundur um svokallað miðfell klifá kemur sunnan megin við miðfellið
kom þar og kemur þar enn úr jökulsporði
og bergvatni líka sem þar þaðan kemur vestan úr kvosinni
en hin kemur austan megin við
miðfellið
og á upptök sín úr lækjum
sem að koma
úr dalnum víðsvegar úr brekkum í dalnum bæði þar fyrir stafni hans
og á leið hans fram eftir
og í henni er yfirleitt bergvatn en hinni var var
jökulvatn en er minna orðið nú vegna þess að
jökullinn hefur svo mikið bráðnað sem að áin féll frá
sunnan megin klifár átti sléttaleiti hvannadal
eða með orðum inn undir miðfellið
en miðfell
eða í miðfell er talinn einn þriðji af hvannadal að framan
eða með öðrum orðum í miðfelli eru tveir partar eftir af hvannadal innikvosir hans
eru örnefni það eru þrír klettar
svona nokkuð í beinni röð hvur af öðrum sem eru kallaðir höfðar
og innan við þessa höfða þar
kem koma smá uppblásnar torfur
og er nú lítill gróður orðinn eftir þar sem heita klifatorfur
og draga nafn sjálfsagt af sama klifinu sömu þrönginni og klifáin
nú helstu nöfnin sunnan megin í hvannadal sem kallað er sem að var eign sléttaleitis
þar var mikið af heiðargrösum mjög mikið af heiðargrösum
og það var alltaf fyrsta verkið þegar var búið að sleppa orfinu á þessum bæjum
það var að fara til grasa
og fóru þá venjulega einn og tveir og þrír á bæ
einu sinni var það að það er farið til grasa sem oftar
og þá koma þrír frá neðra bænum á reynivöllum
en þeir eiga ekkert land þarna heldur fengu bara að fara svona í leyfi þeirra
breiðabólstaðarbæ
hérna sléttaleitisbóndans
það var ekkert verið að spyrja um það ekkert að spyrja um leyfi heldur bara farið þetta var eins og nokkurs konar almenningur þarna
þegar þeir komu svo hér þessir piltar
í grasaferð þennan morgun þá segir afi heitinn
benedikt afi heitinn já þið eruð þrír karlarnir þið ætlið ekki að biðja guð um lítið
grösin þau voru notuð bæði í graut og mjólk og í slátur
þóttu alveg ómissandi í slátur
en ég tel nú vafasamt að það hafi verið eins mikil búdrýgindi í þeim einsog
að öðru leyti en því kannski að blóðmörinn hefur verið hollari fyrir það sem að grösin voru í
en tilgangurinn var nú að spara mjölið
gera blóðið þykkara með því að láta grösin útí það
en blóðmörinn varð heldur lausari fyrir það og hefði í rauninni þurft þar
af leiðandi meira mjöl til þess að fyrirbyggja það
hann var ekki eins góður að súrsa hann
einsog sá blóðmör sem að engin grös voru í
í en svo eru það breiðabólstaðarmeginn í hvannadal austan megin dals
dals austan megin dalsár er gra græ er er
fram við ána
nokkur lægð norðan við klettaþyrpinguna og talsverður mikill gróður þar
og þetta er kallaður grágæsaháls sennilega af því að grágæs
hefur verpt þar
ég man eftir því í minni fyrstu hvannadalsferð um vortíma
á laugardag fyrir hvítasunnu
að skyggnast eftir kindum fyrir hann
þá fann ég egg úr grágæs þarna í þessum hálsi
hálsi
mikið skelfing var ég glaður yfir þessu að finna nú eggin
þetta gat orðið nokkurs konar hátíðarhald til hvítasunnunnar
ég held að þau hafi verið fimm
og ég gat bjargað þeim heilum heim ég var með vettlinga og hafði þau í vettlingunum
nú svo kemur miðfellið
og innan við það koma kálfafletir
svo kemur stórhóll
svo kemur nautastígur og innst eru kvosirnar kallaðar
það er stafninn á dalnum
kennileiti þau skýra sig nú nokkuð sjálf
miðfellið dregur nafn af því að það stendur þarna miðja vegu fyrir dalnum
og er allmikið skógi vaxið
því að þar gerðu þeir til kola feður okkar t d. faðir minn og
samtíðarmenn
og það eru til sannindamerkis um það að þarna hefur verið gert til kola
að fjalhöggin eða spýturnar sem að viðurinn var kurlaður á eða högginn á
þau eru enn til sannindamerkis þrír tréklumpar undir stórum steini
neðst í miðfelli
en þetta var nokkuð á sig lagt að bera kolin innan úr hvannadal og
og alla leið fram á
fram í staðarfjall þangað sem hægt var að taka þau á hest
en það var nú svona þeir reyndu nú þeir
gömlu að vernda skóginn eftir því sem þeir gátu sem voru nær sér
til til þá til eldsneytis eldsneytis og til fóðurauka
þegar að þess þurfti en þá var notað það sem fjær var til kolagerðar
nú þessir kálfafletir
sem að eru í hvannadal svona miðja vega milli miðfells og stórhóls
stórhóll dregur nú bara nafnið af því að þetta er svo stór hóll
gróður lítill
sérstaklega á
einn veginn
að þetta er svo stór hóll og þessvegna dregur hann nafnið af því að vera kallaður stórhóll
svo kemur nautastígur þar innan við
og hann ber nafn af því eftir því sem sagan segir og áreiðanlega er sátt
því að nafnið nautastígur hann sannar það
að það hafi verið farið með naut þarna yfir
að það voru átti að vera höfð naut af breiðabólstaðarbæjum í hvannadal fyrr á árum
og var farið með þau inn með fjallinu austan
og yfir fjallið þarna innst og yfir í hvannadal
þar er nær alveg klettalaust yfir
fjallið og var kallaður nautastígur
og svo er það annað sem að sannar það
tvennt annað sem að sannar það að þarna hafa verið naut það er örnefnið kálfafletir
og svo er það garður sem er
að framan grjótgarður
sem er hlaðinn á eiði
sem að gengur frá kletti niður úr fjallinu og niður undir klukkugil
og það er ekki nema svona ja tveir þrír metrar haftið þarna
sem er á milli gilsins og klettaranans sem að gengur þarna fram úr fjallinu
og það sést enn
eða sáust að minnsta kosti siðast þegar ég var að ganga þarna greinileg merki eftir að þarna hefur verið hleðsla
greinileg merki og sá garður hann gat ekki
verið hlað inn í öðrum tilgangi til varnar heldur en að verja stórgripum
því að féð gat komist alla vega
dalinn og úr honum
á öðrum stöðum heldur en þar sem garðurinn var
og svo eru sagnir um það
í hvannadal
vegna þess að þau hefðu einhvern tíma farið að klifra
fram í klettaflösina sem var fyrir neðan garðinn
en klukkugil gein þar við helvítis undur djúpt
og áin rann eftir gilinu
miðju og hefðu hrapað ofan í ána
og áin bar þau
fram á sand fram á steinasand þar fundust
annað hvort eitt eða fleiri ég hef nú ekki sagnir af því og það hafa nú ekki verið sagnir af því hvað þau voru mörg sem hröpuðu
og eftir það var hætt að hafa naut
í hvannadal segir sagan
en þetta þrennt nautastígur kálfafletir og garðurinn
það er fullkomin sönnunarmerki þess að þarna hafa naut verið höfð
hver sagði þér söguna um þetta um þessi naut
sem hröpuðu
ja þessi sagan hún hefur bara gengið hér staflaust mann frá manni á þessum bæjum
sem ein sögn um hvannadal og þessi örnefni sem eru þar
faðir minn sagði okkur þetta og fleiri hans samtíðarmenn
því þett þessi saga hefur gengið mann frá manni á þessum bæjum og lifað þannig af
í klukkugili
ég er nú hræddur um það og af því átti það að draga nafnið
það átti að draga nafn af skessu sem hét klukka
en svo koma seinni tíma heimildir og segja að það dragi nú nafn
af öðru það dragi nafn af því
að þegar að heiðn að þegar að heiðnir menn komu
þá hafi papar sem að áður bjuggu í staðarfjalli og fjallið þá kallað papbýlisfjall
og er kallað papbýlisfjall í fornum sögnum
þá höfðu
þeir átt að taka alla sína helgidóma klukkur og bagla og annað og henda þeim í gilið
og þar af leiðandi og þar af leiðandi hafa þau fengið nafnið klukkugil
og skessunafnið og skessunafnið þá útdautt eða trúin á
það þá búin að vera
en það var nú sama
það lifði trúin á skessurnar samt að það væru skessur í hvannadal
og ein saga er um það
að það var maður frá kálfafelli í göngu vestur í staðarfjalli
og þegar að hann kemur austur í koltungur
svokallaðar
þá sér hann hvar skessur eru að dansa
í bóli undir svokölluðum miðhöfða
sléttur dálítill örlítill flötur
framan undir haklettinum þar áttu þær að vera að vera að dansa
leið mannsins
hann lá dálítinn spöl norðar norðan við norðar austur úr fjallinu austur úr svokölluðum koltungum
en þær komu auga á hann og lögð lögðu þá auðvitað til að elta hann
og hann gerði náttúrlega það sem hann gat til þess að
verða á undan þeim
og eltingarleikurinn leikurinn berst svo austur úr fjallinu austur sandinn
sú fyrsta átti að gefast upp við miðvötnin þær voru held ég sjö að tölu sjö frekar en níu ég held sjö að tölu
og svo kom gáfust þær upp hvur af annarri
en sú síðasta hún komst á túngarðinn á kálfafelli þar skildi með þeim
hann hét einar maðurinn einar slapp inn fyrir garðinn
en hún gafst upp að fara yfir hann enda þá
komin svo nálægt bæjum að hún hefur ekki trey ekki talið ekki talið sér borgið
þó hún kæmist inn fyrir garðinn
og þar skildi með þeim
og þetta er nú ein sagan sem átti að sanna það að það voru skessur í staðarfjalli
í klukkugili segi ég í klukkugili
einhvern tíma voru þeir björn
föðurbróðir minn
og stefán
nokkuð jafnaldri hans sem þá var bóndi á sléttaleiti síðar í skaftafelli
þegar stefán er á
þá fara þeir í göngu í hvannadal björn og stefán
en það var alltaf oftast nær venja að hvíla sig á garðinum
við opið á klukkugili nyrst þar sem það gengur nyrst inn í dalinn
og svo voru menn höfðu það þá sér til afþreyingar að horfa oní dalinn
vera þá kannski að tala um skessurnar sem ættu að vera þarna og svo framvegis og
þá heyra þeir sagt dimmri röddu niðri í gilinu
bjössi stebbi
ég heyrði björn aldrei segja þessa sögu
en ég frétti hana eftir sannorðum manni eftir stefáni
og þetta er nú síðustu
sönnunin fyrir því eða átti að vera síðasta sönnunin fyrir því að það væri
skessur í hvannadal en oddný heitin sagði það væri nú ekki allt
einleikið við klukkugil
hún sagði einu sinni hefði það verið snemma á mor vormorgni vormorgni
í grasaferð í hvannadal
og hún þar meðal annarra
og það stansar svo á garðinum af gamalli venju og hún segir að sér lend rennir
blundur á brá
og sig dreymi að torfan sem hún sat á
hún hefði runnið með sig alla leið og niður í klukkugil
þetta var eitthvað ekki einleikið sagði oddný heitin
já það notfærði sér lítið gamla
fólkið til þess að sanna þjóðtrúna
enda er það nú eitt af okkar dýrmætustu eign það er þjóðtrúin er það ekki jú
tíkin tafra gleypti tuttugu hafra
torfin öll og ljá úr orfi haukadal og hundrað pilta
pilta hesta tólf og átján presta
kapalinn og kaupskip kálfa tólf og þórólf
svalg hún í sig seytján tröllum svavanes og bjarnafelli
ruddi hún í sig rangárvöllum reykjarnes og öllum flóa aftur lagði hún kjaftinn mjóa þó var hún ekki hálf
það var fólk á engjum einhverstaðar á suðurlandi og með þeim var tík sem hét tafra
það er harðfiskur þar borðaður úti á enginu og það er skrifað á blað
viltu ekki bara byrja þá því aftur já
já tilefni þessarar þulu er sagt að sé það að það hafi fólk einhverstaðar á suðurlandi verið á engjum
og með því verið tík sem hét tafra
meðal annars slags matar sem var étið þar úti á engjum var harðfiskur og roðið auðvitað rifið af honum
skrifað á blað þetta sem ég hef farið með
því er vafið svo roðinu er svo vafið utanum bréfið
og tíkinni rétt þetta og hún gleypir allt saman
og þetta er tilefni þulunnar
var það oddný á gerði sem sagði þér þetta
lagarfljótið læðist að lífi manns að ræna
sat ég undir fiskihlaða föður mins gekk ég upp á hólinn leit ég oní dalinn
gekk ég upp í hólinn gekk ég upp á hólinn að brýna mér ljá
sá ég skip á
hafinu
þetta hefur þú allt saman en þú vildir kannski fara með þarna fyrstu þuluna sem þú varst að hugsa um
gekk ég upp á hólinn að brýna mér ljá
laxá laumá straumá hornafjarðar staðará
galinn er sá karlmaður sem karlsdóttir á henni fylgir úlfur og álfur og jón bóndi sjálfur
jón á skeggjastöðum
ríður hesti gröðum túnið fullt af töðu túnið fullt af töðum
vilmundur vigga sigmundur sigga ásmundur og loki
og hann björn poki lukku lúsía mál er lömbunum að stía
ég hef nú kannski grautað einhverjum þulum saman við þetta
þriðjudaginn tíunda júlí nítján hundruð sjötíu og níu steinþór þórðarson á hala segir frá
segja að ég þyrfti að heyra eitthvað um félagsmálastörf þín mín já þú varst að segja í gærkvöldi
ja mér hefur áreiðanlega verið félagshugsjónin í í
félagsmála
og það var ekkert sem ég fann meira til heldur en það að það vantaði sterkan félagsskap hér í suðursveit
ekki aðeins meðal unga fólksins heldur og líka með þeirra með þeim eldri
að vísu voru þeir eldri hjálplegir hvur við annan þegar um verk var að ræða það stóð ekki á því
jafnvel hjálpuðu þeir nábúum
nábúa sínum að slá það síðasta af túninu ef að hann var á eftir hann með sláttinn
en það vantaði sam samhangandi keðju í þetta allt saman
fyrst þegar ég mundi eftir og svo framvegis það voru fjórir fjórir bændur sem að stóðu að því félagi
það var þórður faðir minn
þeir gerðisbræður ketill var nú eiginlega talinn fyrir því
þorsteinn arason á reynivöllum og þórður jónsson á kálfafelli
þessir menn mynduðu með sér nokkurs konar bókafélag
og keyptu þá þær helstu bækur sem voru að koma út fyrir aldamótin
þar á meðal allar íslendingasögurnar eddurnar norðurlanda sögurnar
noregskonungasögurnar og iðunni gömlu þessu man ég nú eftir
svo keyptu þeir hauk eftir að hann fór að koma út ketill og faðir minn í félagi
en nú fann ég til þess þegar ég fór að ná meiri þroska
að það vantaði lestrarfélag í sveitina
þessvegna gekkst ég fyrir því við menn hvort við ættum ekki
stofna lestrarfélag
jú jú jú jú það voru nú allir á því og þeir sögðu bara að ég skyldi láta skjal ganga um sveitina
þeir sem og þeir sem að skrifuðu sig á skjalið gerðust lestrarfélagar
svo skrifaði ég skjalið og lét það ganga
steinasand svo líður nokkur tími svo fæ ég skjalið aftur
þá búið að fara um alla sveitina og ekkert nafn hafði bæst við
þegar ég hitti svo sveitunga mína næst þá sagði ég að þeir hefðu illa brugðist mér
já þeir báru nú ekki á móti því að það væri
en sögðu að ég skyldi nú bara boða fund
og vita hvort að ég gæti ekki fengið einhverja á fundinn
en ég sagði þá hvort þeir mundu ekki svíkja mig og og ekki koma nei nei þeir lofuðu því nú hátíðlega að koma á fundinn
svo boðaði ég til fundar
og það bar þann árangur að það kom maður af hvurju
heimili á fundinn og það er stofnað lestrarfélag
einn náb nábúi minn sem þá var
ekki vissi ég nú hvort að hann hafði nú meiri áhuga á því að yrði stofnað lestrarfélag heldur en aðrir en hann orti
til lestrarfélagsins og ja ég veit nú ekki hvort ég á að vera að fara með það
ég kann það nú ekki allt held ég nei friður og eining lífgar lund hjá sönnum íslands
sonum sveitungar saman kalla fund þeim ferst það eftir vonum
faðir himneskur legg þeim lið lífsins ávöxt og sannan frið
vora bræður vér lofum
nú er kominn tími til að ríða á fundinn
lestrarfélags lifnar undin það er víst þeirra sælustundin
talið byrjar tröllaukn er um tíð og tíma
það verða allir á á það sáttir að eignast allan sörlaþáttinn
eitthvað var það nú meira en ég er nú búinn að gleyma því
við gerðum nú spaug að þessum kveðskap já
en þetta er er síðasta dauðaslysið sem hefur orðið á á þessum fjallgarði
en áður fyrr var það nú því miður
mjög algengt að menn urðu úti þarna
manstu eitthvað af því þeim sögum
já já það er ég man nú alveg sérstaklega eftir skal ég segja þér manni sem að varð úti þarna næst á undan
hann hét sigurður runólfsson og var úr
var utan úr hjaltastaðaþinghá þannig hafði verið
að ég held nítján hundruð og sautján
það var annaðhvort nítján hundruð og sautján eða nítján hundruð og átján ég held frekar nítján hundruð og sautján
þá var ákaflega vont haust snjóaði snemma og og
mjög miklir hrakningar við að koma fé til seyðisfjardar þá
var nú sauðfé aðallega lógað þar að minnsta kosti af úthéraði öllu
þeir lentu þarna hjaltastaða þinghámenn ég held að þeir hafi verið einir fjórir
eða kannski fimm sem lentu í hrakningum á
á vestdalsheiðinni
og það endaði svoleiðis að að þeir urðu
fyrsta var
þannig um morguninn að þetta var það var svona bleytuhríð
í byggðinni en þegar að kom upp á fjallið þá það var alveg snjór