tiro-is/ismus huggingface dataset:
gengur yfir mig ógn af slysaföllunum bölvuð grímsá belgdi í sig
bændur þrjá af völlunum
altsvo þeir voru að fara til kirkju að vallanesi en drukknuðu þrír í
veit nú ekki
þarna í í ánni
en þetta var fyrir mitt minni en svo var það
seinna að þá var séra magnús búinn að vera
vallanesi að þá voru það þá var líka farið að
eða jón bergsson hann var farinn að hafa einhverja
verslun ekki stóra
svona vísir að því sem að seinna
það voru tvær vinnukonur þar sem að fóru út í egilsstaði
þá var komin þar smáverslun sem að jón rak
en í bakaleiðinni
þá höfðu þær farið ætluðu að stytta sér leið með því að fara
beina leið inn ja altsvo í vallanes
og en höfðu
lent í vök í ánni í
hvað sagðirðu gunnþóra ég sagði þar hefðu drukknað frá prestabólshólmanum fyrir framan hann
sultarhólmarnir voru nefnilega alveg út undir fljóti
en þær fóru um hlaðið á ketilsstöðum og fóru yfir það við fram endann á prestabólshólmanum
og drukknuðu þar í í ánni
það skiptir ekki máli en þær þessar vinnukonur þær drukknuðu þarna báðar í ánni
svo er það einu sinni þá höfðu
alltaf dengdir ljáirnir því að
þeir höfðu þá ekki fengið þessa skosku ljái sem hann kom með seinna hann torfi í ólafsdal
og þurfti þá alltaf að morgunlagi að dengja ljáina þeir voru oft einn tíma og jafnvel meira að dengja
þessa ljái sína
og var þá oft venjan þessi að kvöldlagi þegar þeir hættu þá slógu þeir framúr sem kallað var
ljáina og fóru með þá heim
og í þetta sinn höfðu þeir tekið þrjá eða fjóra ljái og farið með þá heim og
stungið þeim upp í þekjuna og þeir voru þar um kvöldið
svo er halldór kominn
inn og lagstur til hvíldar háttaður ofan í rúm
og þá mun hún hafa komið þessi kind sem alltaf sótti mest á bæinn
og mun þá halldór hafa heyrt þetta náttúrlega í gegn um þekjuna hvað henni leið heyrt í henni kroppið
en það veit enginn um það
halldór rýkur framúr og
hafa farið í buxur eða þess háttar og stekkur út
nú það er ekki að orðlengja það hann nær í rolluna þar sem hún er að
að kroppa bæjarbakið grænt
fyrir augum hans eru auðvitað ljáirnir sem að stungið hafði verið þarna inn í
ja þú ég sé á þér þú veist alveg ganginn í málinu
hann grípur einn ljáinn og
skilur höfuðið frá bolnum á rollunni
en mun hafa sagt um leið og hann sletti hausnum niður stökktu nú upp á bæinn sagði hann
það kom oft fyrir að ég lenti þarna á rakarastofu með honum matthíasi jochumssyni
fyrsta veturinn sem að
fyrri veturinn sem ég var þarna á akureyri
og þá heyrði ég margar af þessum sögum
sem að hann var svo seinna að segja í söguköflum af sjálfum
sér ég held að það sé fyrirsögnin á þeim en fyrirgefðu
af halldóri og vísurnar þessar sögur af halldóri og og vísunum þetta heyrði ég í æsku minni
á heimili mínu frá foreldrum mínum hefirðu sagt þær nokkuð svona nei lítið
ég held ég hafi sagt þær helst nánustu frændum halldórs svona til þess að það ekki glataðist að þeir vissu um það
jæja nóg um það
ég minnist þess helst að ég
sagði einhverntíma honum páli okkar hérna pálssyni í hnífsdal þetta
fimm eða sex árum eldri en ég
og af sömu ætt og halldór
ekki að ég ætli að segja það neitt til niðrunar því að þeir munu nú margir hafa verið harðskeyttir fleiri en halldór
halldór þessir hérna hreppstjórar og þessháttar karlar
en já ég var að nefna þarna ég veit ekki hvort ég á að segja þér frekar
jochumsson skáld stundum vera að segja sögurnar
sem komu seinna í sögukaflar af sjálfum mér
og einu sinni sem oftar þegar við vorum búnir að vera þarna saman í eitthvað kortér tuttugu mínútur inni
fer ég út og þurfti að koma í búð en þarna sambyggt við rakarastofuna
var á svæðinu á milli oddeyrar og akureyrar
ég kann nú ekki að
staðsetja það nákvæmlega hann hét jón einarsson rakarinn
en þessi verslun var hjá ásgeir
péturssyni sem var þarna sambyggð við og það var einn maður þarna inni við afgreiðslu
þegar ég er nýkominn inn kemur matthías gamli á eftir mér
hár spegill frá lofti og niður að gólfi þarna rétt
á hægri hönd þegar maður kom inn
en hann hafði þarna töluvert af fötum og yfirhöfnum í versuninni
það var enginn þarna fyrir í búðinni þegar ég kom nema afgreiðslumaðurinn og síðan kom matthías litlu eftir að ég var kominn inn
og þá vék auðvitað búðarmaðurinn sér undireins að matthíasi þegar að hann kom inn og fór að ræða við hann já
við erum búnir að fá ýmislegt matthías
til dæmis þessar nýju kápur þarna sem eru alveg nýkomnar segir hann
þér þyrftuð kannske að fá kápu matthías segir segir afgreiðslumaðurinn
líta má á þær segir matthías jú ég má kannske
færa yður í eina segir afgreiðslumaðurinn
það mætti nú segir matthías
og síðan færir hann hann í kápu og hann hneppir að sér gamli maðurinn
og snýr sér nokkrum sinnum þarna fyrir framan spegilinn
búinn að
þá segir afgreiðslumaðurinn svona þetta er alveg eins og
sniðið á yður matthías þetta limfellur svo alveg hreint
jæja segir matthías lítil gjöf en lagleg sagði hann
svo snýr hann sér við og að dyrunum og gengur út en um leið og hann fer út úr dyrunum lítur hann við
og segir jæja piltur minn ég bið kærlega að heilsa ásgeiri
það varð ekkert meira af því þá það má vel vera að þetta hafi
upp seinna ég veit ekkert um það
en þetta fór svona
hefi heyrt þetta allt öðruvísi síðan þessa sögu en svona er hún sönn eftir því sem ég veit
sannast og réttast en hvernig var
heyrðirðu hana öðruvísi líka já já geturðu sagt mér af því kannske já já já
nei ég vil nú ekki vera að afbaka það því að ég veit þarna sannleikann já en mig langar til að
ef þú vildir segja mér hina líka
hef hana nú rétta
þeir vildu segja það
að matthías hefði verið eiginlega að leggja drög
þetta að hann fengi þetta og svo framvegis en það var ekki nokkuð það var pilturinn sem að
nefndi þetta við hann að þessar
kápur væru nýkomnar og
hvurt að hann mundi ekki þurfa kápu og svona fram eftir götunum
en að matthías væri
að reyna á nokkurn hátt að lokka þetta út úr piltinum það var ekki rétt
það var það sem ég vil leggja áherslu á það er sannleikur að það kom ekki til greina
já svo var það einhverntíma þegar ég nefni nú hann matthías okkar sá heiðurskempu
var oft á ferðinni að morgunlagi það var hérumbil daglega sem
var á ferðinni tók sér göngu
neðan frá sjónarhæð þar sem hann var
og alla leið vestur á spítala og þá varð hann að fara þarna skammt
fyrir neðan
fyrir neðan gagnafræðaskólann og þá var það einusinni sem oftar
að við vorum saman þarna það var skagfirðingur hann hét erlingur
úr skagafirði
og einhverjir fleiri svo
hittist svo á að það gat orðið fjórraddað þarna ég var
og erlingur ég held hann hafi nú verið svona dískant eða þessháttar
svo við tökum þarna fjórraddað fyrir matthías skín við sólu skagafjörður
og ég man að matthías gamli stoppaði með það sama
og tók ofan húfuna og hlustaði á okkur og þegar við vorum búnir þá hneigir hann sig
setur upp húfuna og leit við okkur og síðan af stað þessi erlingur
kynntist honum töluvert auðvitað sem
hérna skólabróður mínum hann sagði mér einusinni að hann væri með
uppskrifaðar sögur eftir
sjómann vestur í skagafirði
hefði sett saman sögur
og langaði til að koma þeim á prent
valið þeim heitið utan frá sjó
hvurt að ég þekkti nokkuð odd björnsson jú ég hafði kynnst oddi björnssyni og hann hafði einmitt
komið þarna vestur og ég hafði tekið af honum bækur og haft útsölu á þeim áður en ég fór í skólann svo ég fór með honum þarna
oddi þetta og hann tók þessu
allvel og nokkru seinna kom þetta út
en þetta er það fyrsta sem hann gefur út á prenti hann
theodór gamli utan frá sjó allra fyrstu bækurnar hans
já já það er nú það
sé nú búinn að tína þetta allt saman upp
þú vilt nú kannske forvitnast eitthvað meira
tuttugasta og sjöunda ágúst nítján hundruð sextíu og átta
síðast þá minnir mig að ég væri að segja þér frá þeim heiðursverða manni dósótheusi í aðalvík sem var faðir þeirra jónasar hreppstjóra dósótheussonar
og bjarna bróður hans
hann sagði nú ýmsar sögur af sér og sínum fræknleik enda sá það margur eins og til dæmis þegar
þeir komu tallerken og köstuðu á skutinn svo það steinsökk við bryggjuna á ísafirði
sem við vorum nú að rifja upp
um daginn
hann fékk ekki að ráða hleðsluna á bátnum
sem fór
jæja það var nú komið áður
en svo var það þetta sem hann sagði frá einu sinni
þá fékk hann vonskuveður að sumarlagi
þetta var mjög snemma ég held milli sextíu og sjötíu
þá var hann að hleypa frá aðalvíkurmiðum
þeir hafa reynt það og lánast að hleypa í djúpið í vonskuveðri
og hann hleypti alla leið frá aðalvík og þú veist nú stefnuna og að ósi í bolungarvík og þar
þá hefur líklega verið komin vörin þarna fræga þú hefur heyrt talað um það þrautalendinguna já já
já sem hann bjó til páll á ósi
dósi svo
var fátt manna þarna fyrir fyrst
því það var kominn sláttur
þegar hann renndi upp þessu veðri
og dósi segir að
á dráttarspilinu sem var haft til að draga upp bátinn
er er nýbyrjaður að láta draga upp bátinn þarna á ósi koma þá ekki stelpur með
látum og steyptu stömpum sagði
dráttarspilið og fóru að hjálpa mér en
skessulætin voru svo mikil í þeim
að það endaði á því að þær slitu sundur strenginn
og duttu svo ofan í lausamjöllina þetta var seinni partinn af júlímánuði
þessu hlógum við að strákarnir þegar við
heyrðum þetta töldum þetta óhæfu ofan í lausamjöllina í júlímánuði
en svo var það eiríkur okkar björnsson sem við köllum snjótítu sem þú manst
ég var á ósi þegar að þegar að dósi hleypti úr aðalvík það gerði forótt brim
og byl og fennti í slægjuna á túninu
og það er aldeilis rétt sem dósi segir að stelpurnar duttu ofan í lausamjöllina þó það þyki hlægilegt í
júlímánuði
það voru nú ekki allir sem
maður nennti að vera að varða uppá
maður bara
fékk þetta svona í góðu tómi hjá kunningjunum og átti inni það
og góða vöru ef að
ef að eins og núna að einhver vill hlusta á það því það er orðið svo gamalt
það sé ekki það
já já en þetta mun nú rétt vera samt
margar sögur sem að eiríkur okkar sagði mér
það var þarna skal ég segja þér líka
karl sem að hét
tuttugasta og sjöunda
ágúst nítján hundruð sextíu og átta valdimar björn valdimarsson segir frá
honum þórði guðmundssyni var það ekki ég nefndi þórð guðmundsson
en þeir vildu nú skíra hann ýmsir upp þarna á vestfjörðunum eins og þú hefur nú heyrt
hallfreður
þetta er víst gamalt þarna í landi ætli það sé ekki alla leið frá fyrstu byggðum þarna ég held næstum því
þennan gamla mann
brúður
hvurt sem
að hann væri brúðgumi líklegga heldur að hann væri eins og brúður
nú stundum í hug
en af því að hann var fæddur í arnardal og hann ólst upp í arnardal þá var ég nú að
láta mér detta í hug að kannske væri þetta af brúðuhamrinum þú hefir heyrt brúðarhamri
talað um hann þarna
hann er innantil við arnarnesið hamarinn
sem að þeir hjuggu
sig í gegn um og voru tvö eða þrjú ár að já já já já
charles okkar bjarnason og fleiri þarna
og ég heyrði þeir voru að rabba við einhvern þarna um daginn sem hafði verið með að að höggva sig þarna í gegn fengu aldrei
en þetta kom nú samt á endanum hannibal var eitthvað búinn að skrifa um þetta með brúðarhamarinn að þeir mundu aldrei komast í gegn
en það fór nú svona það skerptist þá meitlarnir á endanum
svo að þeir komust í gegnum brúðarhamarinn þetta er þjóðvegur þarna og inn í álftafjörðinn þeir fara víst aldrei
þegar ég man þá var alltaf farið yfir hálsinn skammt á hægri hönd frá vitanum
ofan í það sem kallað er á götu á leiðinni inn í álftafjörðinn
nú en þessi þórður okkar hann var fæddur í arnardal og
nefndur brúða
já já hann var lengi hjá okkur í hnífsdal
ég man oft eftir honum karlinum hann tók í nefið eymingja karlinn eins og fleiri og
og þeir komu margir af þeir vissu að hann hafði baukinn sinn og tók í nefið
það kom fyrir þeir voru að kíma að því strákarnir þeir voru að segja við hann þórður áttu í nefið
ég veit nú
hvort ég get boðið
þér í nefið úr bauknum segir hann ég hugsa að hann hafi lensað hann hreppstjórinn hann var síðastur sagði hann
svo að þú hefur séð það embættismenn hafa stundum snúið sér að honum
hann var lengi þarna hjá okkur
heiðursmaðurinn
en þá var þarna í hnífsdal
páll heitinn halldórsson í
kona hans helga jóakimsdóttir þingeyingur að ætterni systir jóakims jóakimssonar snikkara
náfrændur indriða okkar indriðasonar sem þú kannast við
og var þarna
á ísafirði hjá kaupmönnum og verslunarfólki
og svo giftist hún páli og kom þarna í hnífsdal
en þá sögðu þeir að
hefði viljað láta borða svo pent sögðu þeir
að hún hefði lært það þarna
ísafirði að
þessi verslunarmenn þeir þeir þurftu lítið að borða
tóku ekki eiginlega mjög mikið til matar síns að mér skildist
nú þá var það nú blessaður þórður okkar að
helga höfðu farið á á leit við þórð að hann gerðist vinnumaður hjá þeim
og þórður hafði undireins verið samþykkur því því þetta var talið myndarfólk þarna í
plássinu
kom með nýja strauma svona þó ekki mundu nú allir telja þá merkilega þarna
svo voru þau nú stundum sögðu strákarnir að
nefna þetta við þórð nú þú ætlar að fara til páls þú ætlar að verða vinnumaður hjá páli
og þá sögðu þeir að að þórður hefði sagt o ég veit ekki hvort mér auðnast það
svo fór samt svo að hann varð vinnumaður hjá páli
en svo sögðu gárungarnir eitthvað hálfum mánuði eða þrem vikum seinna þá höfðu farið að tala við hann eftir að hann var kominn í
í vistina
jæja hvað segir þú þá þórður minn
og minnstu ekki á það segir þórður maður fær svo lítið að éta bara úr honum smalakopp
mest grauta þarna
eða held ég næstum því flautir það
var oft þunnmeti
munns
en þórður minn hefur verið alinn upp við þetta og vildi hafa stærra ílát
heldur en smalakopp hann kallaði það smalakopp já
þetta ílát sem að honum
var skammtað í hann fór víst eiginlega fyrr heldur en að
hérna vistin sagði til að þá var
orðin breytt skoðunin
hvort honum auðnaðist það já
annars var það þarna gárungi mikill þarna á vestfjörðunum þá sem hét guðmundur
guðmundsson var ættaður vestan af barðaströnd
og á seinni tímum eftir að hann veiktist var hann kallaður guðmundur holdsveiki
hann var einn af þeim sem að fór suður eftir að þessi danski jelert kom hérna átján hundruð og níutíu og eitthvað
ég man það að hann hafði róið hjá föður mínum og hann fór ofan eftir að kveðja hann guðmund
þetta ver mesti mesti gárungi guðmundur
og þá segir gamli maðurinn við hann svona og þú ætlar að
fara núna suður guðmundur minn
ætli það verði nú ekki langt í að maður sjái
þig aftur hann var að kveðja hann ja það kann að vera sagði guðmundur þeir setja nú
besta skip undir mig sem er hún lára
þetta eru nú karlar
hann kom aldrei aftur og dó náttúrlega þarna á holdsveikraspítalanum fyrir sunnan en hann sagði ýmsar sögur af
þórði okkar á tímum hér
þórðar þarna um átján hundruð og sextíu eða þar um bil þá voru á ferðinni
þessi skip jafnvel kannske held ég fyr
amphitrite hét eitt frá danskinum
hann sendi þetta alltaf upp snemma á vorinu sem hann sem hann gat með vörur
og svo átti að ráða á það
skipshöfn íslendinga og svo yfirmenn bara þessir dönsku þeir voru kannske fjögur
þrjá mánuði þangað til kom fram í endaðan ágúst
þórður var einn af þeim og guðmundur hér guðmundsson hérna sem ég var að nefna
holdsveiki hann sagði það
að þegar að blessaður karlinn þórður það var
hafði nú aldrei farið á þessar færaveiðar fyrr hann var ráðinn á amphitrite
og það var víst lambersen
lambertsen var með tykkebayen jú jú þegar að kemur til að fara að
fyrir hvað eigi nú að gera og þá sögðu karlarnir honum að nú ætti að fella möstrin
og fara að andæfa
þórður kannaðist við það því hann var oft búinn að andæfa í hálsi fyrir þá þarna undireins og hann var
koninn yfir fermingu þá fékk hann það að hann kannaðist við
það en svo var það þetta eitt sem að
ísfirðingum fylgdi
um langan aldur sem ekki þekktist á öðrum stöðum það var róðrarband
að þeir höfðu nokkurskonar belti utan um sig
og það voru stroffur eins og við köllum með lykkjur fram úr því og þessu var brugðið upp á árahlunninn
en með því að þetta var hérna yfir bolinn
þá gátu þeir færst svo í aukana yfir herðarnar
og tekið á með með skrokknum eða herðunum þegar þeir voru í þessu róðrarbandi
og þórður minn þegar hann var í andófinu þá hafði hann haft sitt róðrarband þetta belti utan um sig já
þess að auka það við andófið
þegar hann heyrði þetta þetta
að leggja niður möstrin og og fara að andæfa þá segir guðmundur holdsveiki að
þórður hefði sagt guð hjálpi mér á nú að fara að andæfa og ég skildi eftir silana í landi
silar
sem hinir kalla
róðrarbelti já
svo hérna fór nú svo með hann eins og fleiri
hann kvaddi þennan heim þórður minn
en ég held að ég fari rétt með það
hún sagði mér það ábyggilega hún móðir mín
að hann þórður þórður hefði beðið svo vel hann komst að því að það voru til litlar perlur
þú kannast nú við þetta sem hægt var að þræða upp á tvinna eða svoleiðis
og hann vildi endilega fá hana til að búa til buddu fyrir sig
úr þessum perlum
búið til fyrir hann buddu úr perlum
þetta er eins og nokkurskonar skjóða eða svoleiðis
og þetta átti þórður og allan sinn pening lét hann víst í þetta
léttur sjóðurinn hjá þórði
mest af þessu hefur farið í neftóbakið bæði
hreppstjórann og aðra
hann kveður þennan heim þarna hjá okkur í hnífsdal fæddur í arnardal eins og þú manst
nú en einn af hans gömlu kunningjum
í hnífsdal hann hét friðrik ólafsson hann fluttist út að ósi var bóndi þarna á ósi
og nóttina sem að þórður fer af heiminum
þá dreymir hann þórð hann sagði mér þetta sjálfur hann friðrik á ósi
hvað heldurðu að blessaður þórður hafi þá verið vilja honum
það var það að buddan hún var í höndum einhvers ákveðins manns þarna í hnífsdal
eiga hana þetta hefur verið einn góður vinur hans
og mér skildist að friðrik hefði nú
hann fór nú sér oftast nær hægt friðrik minn en hann gekk víst eftir þessu og fékk það víst
budduna en hún var búin til úr þessum perlum já já
svo við hérna verðum víst að kveðja hann þórð minn svona
með allt sitt neftóbak og og hreppstjóra og allt þetta
róðrarbönd og fleira en svo var það hérna
söltuð í framan eitthvað var það svoleiðis nú og þar kom þetta
þetta sérðu að hann segist fara
ofan í langadal á langadalsströnd en
hann vissi betur hann hann árni okkar magnússon sautján hundruð og þrjú
hann rekur þetta allt upp fyrir okkur
segir að bæjir þeir við ísafjarðardjúp sem nefndir eru
við langadalsströnd eru þetta hann byrjar þarna út á melgraseyri hallsstaðir melgraseyri
og heldur svo áfram inn eftir þarna
rauðamýri nauteyri hafnardalur og svo framvegis svo þegar kemur að arngerðareyri
þá segir hann að nú sé ekki lengur kallað
langadalsströnd heldur komi nú bæjir í langadal og þá segir
kirkjuból í langadal
neðri bakki í langadal fremri bakki í langadal og og bakkasel og svo framvegis
nú en svo sé aftur bæirnir eins og tunga sé út af fyrir sig
það var kölluð tunga í dalamynni en síðan þegar að komi inn fyrir arngerðareyri
þá komi bæirnir laugaból múli og svo framvegis bjarnastaðir
þetta sé allt kallað múli í ísafirði laugaból
laugaból í ísafirði bjarnastaðir í ísafirði
þetta sé alveg greinilegt þetta er enn í dag hjá þeim þeir nefna þetta svona
þeim mundi aldrei láta sér detta í hug karlarnir það er að segja
langidalur á langadalsströnd því dalirnir eru ekki á strönd jæja það var nú
það var nú bara þetta sem ég vildi
fleiri koma nú þarna við sögu
þú manst nú að við vorum nú að nefna hann þorvald okkar á sinni tíð jú jú jú sem að
hefur nú af
mörgum verið talinn mætur hreppstjóri við rifjuðum þetta upp um daginn
hann var einhvern tíma háseti þarna í höfnunum sem að er er innan til við skutulsfjörðinn
innantil við arnardalinn
það hafði skipst á alltaf að hita kaffi
og höfðu það sína vikuna hvor þarna á bátnum og meðal þeirra var
þorvaldur að hann fékk eina vikuna að hita kaffið og þegar
að athafna sig með þetta þá kveikir hann
katlinum
þá kemur sprenging sprengja allt í loft upp og ketillinn fór upp
hann sagði mér hann guðmundur einarsson
hnífsdal að það væri ábyggilegt að
farið upp um þekjuna og horfið hvort
farið til himna
er nú að nefna þorvald fyrir því hann var hreppstjóri þeirra þarna í grunnavík á tímum hannesar hafstein
en hannes hafstein kom þarna
október nítján hundruð níutíu og fjögur torfi steinþórsson segir frá
já ég ætlaði nú að spyrja þig um hérna um skrímsli hér
það var nú held ég
komir nú að tómum kofanum hjá mér
því að þó að
skrímslahöfundur hennar hátignar englandsdrottningar sé nú ættaður héðan úr suðursveit
hef ég nú litlu við að bæta eða engu við að bæta því sem hann hefur sagt áður
um þessa hluti
það var var hérna
en vóru ég man nefnilega aldrei eftir því að
nei hér var aldrei nei hér voru aldrei neinir fjöruralla lallar eða eitthvað eitthvað slíkt
ekki hef ég nú heyrt al þess getið ekki svo ég muni
nei ég hef nú verið að spyrja menn um þetta og þeir hafa allir látið lítið yfir því já
en það er eins og mig minni ég hafi heyrt
að bóndinn á sævarhólum einhvern tíma nefndur fyrir löngu
sævarhólum sem nú eru komnir í eyði
hann hafi átt að gera það að sinni
að sínu hobbýi að veiða seli og þá á þennan þann
hátt að
grafa sér gryfju í sandinn fjörusandinn
og svo la og svo lagðist hann í gryfjuna
en landmegin á barmi gryfjunnar hafði hann setti hann ljós
lét
loga ljós
með þessu hugðist hann mundi geta
platað seli á land til sín
og þessu átti hann að hafa komið í framkvæmd
og nú m veit ég ekki hvort það er fyrsta tilraun hans
eða seinna að þá er það þegar hann er að
að þessum veiðiskap að þá koma selir einhverjir sem hann náði um
svo líður einhver tím einhver tímur ja kannski klukkutími eða svo að kemur enginn selur inn
þá fer hann að gægjast upp úr gröf sinni bóndi
eitthvert ferlíki sem hann gat ekki áttað sig á hvernig sköpulag var á hvernig
að sköpulagi og hann
verður hrædd og
er að koma upp úr brimgarðinum og upp í upp í flæðarmálið
nema bóndi verður nú smeykur og og hleypur heim
en verður var við að það er eitthvert dýr eða skrímsli sem að sem eltir hann en af því þarna var
dálítið þýft í landinu ofan við fjöruna
nokkuð stórgert þýfi þá
og það verður eiginlega bóndanum til bjargar því að
dýrið virðist vera svo seinfarið í þessum kargaþýfi en hann hoppaði þúfu af þúfu bóndinn
og slapp en þó með naumindum
heim á undan heim til sín og inn í bæ áður en dýrið hafði náð honum
en svo segir sagan að bóndi hafi aldrei iðkað þessa íþrótt meir aldrei
farið á veiðar
í myrkri með ljós
er þessi saga nokkuð svona þjóðsögule kennd og
og margt sem að vantar í hana eins og til dæmis nafn á
bónda og og hvenær þetta átti að gerast hvaða öld til dæmis
ég man ekki eftir að faðir þinn hafi nokkurn tíma sagt mér þetta
nei það er ekki víst ég man eftir að það mun hafa verið að þetta hef ég nú eftir
ja ég man nú ekki hvort eftir hvort það er eftir afa þórði afa mínum
ellegar þórhalli á breiðabólstað kannski báðum
fóru einhverjar sögur af reimleika
talið að væri ættað úr sjó
á svonefndum moldargröndum sem eru
tvennir eða voru minnsta kosti tvennir moldargrandar á
á steinasandi moldargrandar eystri og moldargrandar vestri
en ég held að báðir þessir moldargrandar voru þannig
lagaðir að þetta var voru
torf það voru einhverjar torfur
ekki svo litlar torfur
grasfletir sem sagt þarna á sandinum
en nú er þetta allt horfið
steinasandurinn hefur tekið miklum breytingum á síðari áratugum jafnvel síðast síðari öldum
ég held það vera á moldargrönd gröndum svonefndum moldargröndum vestri en þeir voru vestan við
steinavötnin
rétt vestan við steinavötnin
þar átti að sjást stundum
einhvers konar aðskotadýr sem enginn vissi hver deili á
en talið vera helst ættað úr sjó
þetta dýr það hrakti ýmsa ferðamenn þarna
svo að þeir þóttust eiga fótum sínum fjör að launa að sleppa undan því
en engar
ábyggilegar sögur kann ég nú um það efni
en sem sagt það var þarna til staðar á moldargröndunum þetta
ókunna dýr eftir því sem að
sögur hermdu
kann ég litla eða nú kann ég lítið eða ekkert meira um
um reimleika ættaða frá sjó að segja
já þú varst nú að rekja fyrir mér í
reimleika drauga hér
en vóru engar svona fylgjur sem að fylgdu svona vissum
ja það væri þá helst hann grái tuddi
hann var ættaður frá reynivöllum
og fylgdi fyrst og fremst reynvellingum og þeirri og þeim
sem í t í samband tengsl eða tengslum við þá voru
þar á meðal mér
grái tuddi átti að fylgja mér
eftir því sem að sagnir herma
en hvernig hann varð nú til
þannig að s það var verið að slátra nauti á
reynivöllum nauti sem var grátt á lit
þá er það að það búið það er búið að semsagt að skera
höfuðið af nautinu
en en það var ekki búið að skera af því fæturna
þeir voru ennþá
óskornir af eftir því sem ég best man
og naut þetta var grátt og
fljótlega eftir að þessa slátrun þá fer að sjást grátt naut á ferli
áður en reynvellingar komu
eða áður en reynvellingar voru á ferð og ýmsar sagnir voru til um það þá hluti
og jafnvel sagnir sem til urðu eftir eftir að ég kom til minnis
einhvern tíma var það á breiðabólstað að
þórhallur
bóndi þar og þórarinn bóndi líka og tengdafaðir hans að þeir eru staddir vestur á ranatúni
þá sér ja ég man ekki hvort þeirra þórhallur eða