tiro-is/ismus huggingface dataset:
svolitla sögu af þessu eða skyldu
en það var þegar ég að ég var
rétt innan við fermingu
er það það var á þeim árum sem að fært var frá ánum alltsvo lömbin tekin
undan og ærnar hafðar í í kvíum alltsvo
og nytjaðar þar og þetta var
fram um eða fram yfir aldamót var þetta svo
mætti held ég segja að það hafi alveg verið undantekninga laust
á hverjum einasta bæ á fljótsdalshéraði
sem eru nú
tíu hreppar að mig minnir
fært frá ám á hverjum einasta bæ
að það var alltaf smalað það var smalað altsvo ærnar voru nú látnar ganga með lömbunum
fyrst nokkuð og svo þegar
var komið að þeim tíma sem að þurfti að taka lömbin undan undan ánum og og fara
að passa ærnar í
altsvo út af fyrir sig
þá dreymir mig það
á að smala ánum og
var nú reynt að smala dáldið vel því að það þótti
eiginlega næstum að segja
sjálfsagður hlutur að reyna að ná öllum ám til þess að færa frá þeim
ég man níu ekki eftir því ég heyrði talað um nokkurn bæ á héraði
yfir eða fram um og yfir aldamót
sem að ekki var var fært frá
og þá þá var það ævinlega þannig að það var gerð svona
í allar ær sem að gengu með lömbum
til þess að geta fært frá því að það þótti altsvo
hún þótti meira virði þar sem eru
góðir hagar heldur en lömbin
ég man eftir því að að það var ég heyrði það sem krakki
áður en ég fór að passa ær
ekki gert mikið með það þó að hrykki uppi af eitt og eitt lamb það voru kallað
kallað karlömb
sem að að dóu svona af einhverjum ástæðum
annað hvort var það tofan sem að hún
hún var nokkuð skæð að reyna að ná sér í í lamb
þetta skipti þá þá er ég ásamt fleiri mönnum að við erum að smala
en af einhverjum ástæðum sem ég ekki man hvurjar voru þá var það nú samt þannig að það var ekki
það var ekki hérna
lömbin voru ekki tekin undan eftir smalamennskuna heldur voru ærnar passaðar
og farið að stía sem kallað var
þú hefur nú nátturlega heyrt um það það var
tekin undan ánum
yfir nóttina voru höfð í sérstökum
stekk sem var kallaður lambastekkur
og þarna
það svona að það var ekki það var ekki tekið
lömbin voru ekki tekin undan þegar búið var að samala heldur var
allt safnið það var allt
og átti að vera bara ein nótt og var ekki meira
dreymir mig nóttin þarna þá dreymir mig það
að það kemur til mín maður
sem ég ekki þekkti en ég vissi það eða
mér fannst það að hann eiga að vera eitthvað
viðriðinn fráfærurnar en
ég þekkti hann ekki
en mér fannst það eins og ég sagði að hann hafa einhverjar skyldur
við það að passa
ærnar áður en að lömbin voru tekin undan þeim
dreymir mig þetta eins og ég sagði að þá dreymir mig um nóttina að hann kemur til mín þessi maður
og segir ja ég svona
þekkti hann ekki en hann segir strax við mig ég á nú að
hjálpa þér í
nótt
ég á nú að hjálpa þér í nótt
hjálpa mér hvað segi ég
passa með þér ærnar
en ég fann það
strax að frá þessum manni fannst mér
þetta ég hafði ekkert út á hann að setja en
mér fannst svona eins og einhver dálítill beygur
sem að ég felldi mig nú ekki vel
það kom til þín þarna maður já já og við ræddum svona saman
mér fannst að hann eiga eitthvert
ja erindi við mig og
og ég var ekki vel
vel ánægður svona
ætlaði að hjálpa mér
við að smala nú saman ánum
þetta var nóttina áður svo kemur dagurinn sem á að
smala þá fara allir sem vettlingi geta valdið til þess að
ná ánum saman
og ég ná nátturlega fer
því að ég var kominn já ég var kominn
aðeins yfir fermingu líklega ja eða nálægt fermingaraldri
og hérna já svo kemur smaladagurinn og þá er nú farið
fara allir að smala í mér var einhver
dálítill beygur
sem að mér fannst eiginlega að
stafaði að einhverju leiti
af þessum manni sem að hann var svo horfinn og ég vissi ekkert hvað
af honum varð
við fórum að smala og við fórum þrír við fórum þrír skal ég segja þér
samferða upp á svo kallaða aura það var
svona heldur gróðurlítið stykki en þurfti samt að að smala það svona til þess að
yrði ekki
og við förum þarna þrír
brúnirnar
það voru kölluð klif það voru nokkuð háar
brekkur
voru háar brekkur með
tiltölulega tiltölulega hérna
bröttum klettum hingað og þangað
um brekkurnar en það var það voru kölluð snið það var
og það þurfti nátturlega að ná kindum sem að fóru í þessi snið
og við erum skiljum þarna fyrir meðan klifin og
ég fer upp í
upp í
ja upp í efsta sniðið það var þau voru þrjú
sem voru kölluð snið það var svona
ja eiginlega var fært talið niður
niður fyrir brúnirnar ef að
maður fór
nógu gætilega nógu gætilega
og þegar að við skildum þarna þá þá lendi ég þarna í
í efsta klifið og ég sé þar
eina á
með lambi sem að hafði
farið þar út á
að ná í hana
svo fer ég
hlið við
þetta var ær með lambi og
og vissi það að hún var var frá beinargerði þar sem húsbóndi minn
átti heima
og ég ætlaði að reyna að ná í hana
og fer
og kemst út fyrir hana í þessari
í þessum klettastalli
kemst fyrir hana þar og þá hleypur hún yfir
eiginlega stórgrýtisurð stórgrýtisurð
ja eiginlega
mjög stutt yfir að fara
ég kemst þarna fyrir hana og hún hleypur fram
stallinn og og ég hugsaði mér datt ekki annað í hug
ég kæmi henni
saman við annað fé sem ekki
var langt í burtu
og hún en það vill þá svoleiðis til
að þegar að hún
er komin yfir stallinn hún ber þetta bara á í einum spretti
að þá ætlaði ég að reyna að komast fyrir hana og fer
þetta klif en en í því var skora
og nokkuð stór og í þessari skoru var
laust eða svona
frekar laust
stórgrýti en ég hugsaði bara með mér það að það væri enginn
ærin hefði komist þarna með lambinu þá væri mér óhætt að fara líka og
stíg yfir á á ja ég var nú ekki
ekki kominn á klettinn en að klettinum þar sem að þessi
þessi stórgrýtisurð var niður
þá fer allt á fljúgandi ferð og ég
fram af
ég le f
fer þarna eða er kominn alver á brúnina eða gjarnan
laus við klettinn að þá
fer bara allt saman á fljúgandi ferð fram af
klettinum og ég með
en ég næ af einhverri
guðsmildi í hérna
stein svona já það var eiginlega
stórt bjarg sem að
losnaði þarna og fór af stað
og allt saman fram af klettinum og ég líka en ég næ
annarri hendinni
í snös svona klettssnös
stoppaði ég en stór mjög stór steinn hann valt yfir
fótinn á mér hægri fótinn og
eins og hann eiginlega sagaði sundur
fótinn á mér
en náttur lega var það nú ekki
og ég fór nú að reyna að að færa mig til og og kalla í
í mennina sem að voru nýbúnir að
skilja við mig
og kalla á þá og þeir nátturlega heyra það að þarna er eitthvað öðruvísi en
átti að vera og þetta þessi stórgrýtisurð
sem fór þarna fram af klettunum gerði
náttúrulega ákaflega mikinn háfaða en ég hékk
í þessari snös
finn eða mér finnst að
í móðu sá svona í móðu soldið frá mér
en ég heyrði það
bunaði blóð úr fætinum á mér niður í
þessa syllu sem að ég
var búinn að
skorða mig í þarna heyrði það og og svo ég
fer nú að eða þá fer nú eins og þetta fari að skýrast soldið fyrir mér
svo ég fer að horfa eftir þessu
og þá var bara
í þess þessum stalli sem að ég
hélt mér í þarna
nátturlega heyrðu þeir bæði grjóthrunið
og hljóðin í mér og og komu
áleiðis til þess að
bjarga mér nú ef að ef að eitthvað væri hægt að gera
en þá sé ég skal ég segja þér eða mér finnst ég sjá
réttara að segja það
mér finnst ég sjá þarna á kletta brúninni
nákvæmlega manninn sem að hitti mig nóttina áður
og ég sá hann bara í þetta eina skipti og aldrei hvorki
þeir voru svo búnir að drasla mér þarna niður og
og þeir báru mig
á bakinu
heim í beinargerði sem var nú æðispölur og
að þegar að þeir báru mig svona á bakinu og
og og ég heyrði að það nuddaðist svona eins og beinin
ja í hálfgerðu kurli
á fætinum á mér en
þeir báru mig heim og
og það var náð í læknir það var jónas læknir á á brekku
en var staddur niður á seyðis firði það var
þá var kominn
sími á milli egilsstaða og seyðisfjarðar hann var nú ekki kominn
víðar þá
það náðist í hann strax og
bjó um þetta eins og hann taldi nú best vera en
ég lá
í ellefu vikur
eftir þetta en þetta greri allt svo vel
jafn góður í þeim fæti eins og hinum sem ekki ekki laskaðist neitt
það var um jólin eða milli jóla og nýárs
það er þriðji apríl
laugardagur nítján hundruð níutíu og níu og ég ætla að ræða
við hauk níelsson
og fleira sem upp kemur
manst þú eftir einhverjum frásögnum þaðan áður en þú fluttist í mosfellssveit
ekki nema sem barn
en ekki atburðum nema sem ég
nei maður var svo ungur sko
gætir þú endurtekið þessar frásagnir úr reykjavík jú jú
dálítið fastir í minni mínu
á horni baldursgötu og freyjugötu var
kaupmaður danskur ættar
ég þori nú ekki að fara með hvað fornafnið var það stóð alltaf j c klein
yfir dyrunum
og jafnvel getur verið að
ég man eftir því að það var mikið um
hunda á þessum tíma
og ég man eftir sérstaklega
að það var einn svartur hundur sem var
bara töluvert mikið grimmur en hann var ekki eins grimmur við okkur krakkana
og ég man það þegar strákarnir strákarnir
ja stóru strákarnir eins og ég kallaði þá þeir voru þeir voru komnir svona um fermingaraldurinn og ég var á fjórða árinu
að þeir setja hundinn í poka og
og fara með hann inn til klein og steypa honum sturta honum yfir búðarborðið
og hann ræðst þar á karlinn þetta er fast í minni mínu
mínu sko
og beit klein kaupmann já hann réðst allavega á hann hvort hann særði hann allavega
réðist hann á hann þetta var svona klögumál heim til foreldra
ég man svo vel eftir því alfreð elíasson
á bragagötu tuttugu og sex
fremra húsið var bragagata bara tuttugu og sex
fremra í lóðinni og móðir hans var þá orðin ekkja
mig minnir
svo vel eftir
honum í sjón frá því að hann
var geysilega hár
alveg frá fyrstu tíð
en mig minnir endilega að hann hafi átt bróður en en nú þori ég ekki að fara með það
hinn atburðurinn sem ég var
að minnast á það var um
á nönnugötu
þar var rekin verslun í
í kjallaranum en húsið
það stóð raunverulega á horni á bragagötu og á nönnugötu og var byggt í vinkil þannig að inni í lóðinni bak hússins
þetta var svona stór eikartunna
væri kölluð áma í dag
og og það var oft að við strákarnir ég náði nú varla upp á
á tunnuna en
það var oft að krakkar voru að leika sér að sigla litlum bátum á tunnunni
stungu jóni bróður mínum niður í þessa tunnu
náttúrulega töluvert hættulegt því að svo stukku þeir frá
en einhver fullorðinn kom
ætli við litlu pollarnir höfum ekki æpt á hjálp hjálp
geri ráð fyrir því einhverjir komu og björguðu honum upp úr tunnunni
fimm árum eldri en ég sko fengu þið tiltal eða strákarnir
áreiðanlega ekki er það í minningunni svona en
ég er eiginlega viss um það að þeir hafa fengið það
og svo voru þarna
þú varst að tala um áðan
hvort ég myndi eftir
vissum mönnum
man ég vel eftir sko móðir mín
þá áttu þau heima uppi á
baldursgötu
ennþá leikvöllur
einn elsti leikvöllur ég held að elstu leikvellir reykjavíkur séu hafi verið þarna við baldursgötuna
nei við freyjugötuna fyrirgefðu annars vegar og svo niðri á
grettisgötu var annar leikvöllur ég held ég fari með rétt það má vera að einhverjir leikvellir hafi verið í vesturbænum
en þetta held ég að séu og það stendur spennistöð einmitt
svona pýramídamyndað þak
en þar eiginlega skáhalt á móti
bjó móðir kai lórens og og hérna
lórens
fyrsta sinni sem ég heyri spilað á
á hljóðfæri
það var píanó til þar á heimilinu en eins og ég segi
hún var ábyggilega orðin ekkja
og voru sín
en þetta er skömmu eftir nítján hundruð og tuttugu já þetta eru árin svona
í mosfellssveit þegar þið fluttuð hér að helgafelli
hann er náttúrulega ákaflega óljós kannski í minningunni svona fyrstu árin
kannski er það fyrst og fremst
þegar maður hugsar til baka
vegirnir
voru náttúrulega allt annað en í dag
það hafi verið kominn á nánast upphleyptur vegur upp að
gatnamótunum upp að álafossi
eins og vegurinn liggur upp að helgafelli í dag upp að upp að þar sem núna
húsið helgastaðir þar beygði hann inn melana alltsvo beygði til vinstri
fórst upp veginn frá álafossi þá beygði hann þar til vinstri hann elti eiginlega melana
inn á ása
og fyrsta þegar ég man eftir mér að ég fer upp í mosfellsdal
þá er ég trúlega
þá fer ég með móður minni upp að mosfelli á lystikerru
og þá förum við upp árfarveginn já
já upp köldukvísl upp köldukvísl
og vegurinn upp
upp alltsvo það er farið eitthvað að nota hann
en hann er ekki fullbúinn
til umferðar fyrr en bara
þrjátíu og ég man svo vel eftir
tuttugu og níu
reyndar tuttugu og átta og níu þá er verið að leggja veginn upp ullarnesbrekkuna
því ég man svo vel eftir að
giftur
frænku minni faðir minn átti bróður í búðardal
sem hét ebeneser og þessi
þetta var tengdasonur
ebeneserar hann var hér í vegavinnu einmitt á þessi tvö sumur þegar var verið að vinna svo mikið í þingvallaveginum
þá var hann hér yfirleitt um helgar ég man svo vel
ráðskonur í vegavinnu heldur var hver maður með sína mötu eins og kallað var hafði sinn mat bara skrínukost skrínukost já
en ég var oft sendur einmitt með kaffi kannski flösku
í sokk
því það var þónokkuð upp ullarnesbrekkuna og það er ekki
svo langt síðan hún var
hún var ákaflega skrítin það muna nú flestir eldri mosfellingar hvað beygjurnar voru voru eiginlega
vegurinn hlykkjaðist upp brekkuna já hlykkjaðist upp brekkuna
vegurinn eins og ég segi lá upp að álafossi en voru
leiðirnar síðan beint yfir í mosfellsdal voru þær þá áður fyrr
í gegnum hlaðið hér á helgafelli og síðan
í skammadalinn yfir í mosfellsdal nei
alltsvo þar áður gæti verið en en ég held að meginleiðin er nú orðin þetta eins
ég geri ráð fyrir að
ég sé ekki alveg viss um það að
að allavega upp að laxnesi gátu þeir farið upp árfarveginn en svo þegar þú kemur upp fyrir
laxnes þá fer áin að verða allt öðruvísi stöllótt
nei nei nei nei
en það er eins og ég segi upp það er alveg ábyggilegt
þjóna
með bíl heim að laxnesi og
heim undir laxnes og jafnvel hefur verið búið að laga þar veg heim
frá ánni
og mjög trúlegt þar sem guðjón var
sem er hér um bil í beina stefnu frá laxnesi og upp
og sá vegur hefur nú ábyggilega verið hugsaður
ég hef nú alltaf haft þá hugmynd án þess að ég hafi
þetta er nú bara mín
voru þetta stórir vegavinnuflokkar sem voru að leggja veginn í kringum alþingishátíðina árið nítján hundruð og þrjátíu þeir voru ansi margir
alltsvo margir flokkar en allir undir stjórn jónasar í stardal
hann er þá ég veit ekki nákvæmlega en ég
man ekki eftir neinum
hann var allavega með vegina hérna
en mig minnir þó að einhverjir vegaverkstjórar hafi verið fluttir af öðru svæði
eftir af þessari gömlu leið ég ætti kannski að segja þér frá því það er svolítið merkilegur hlutur
af því ég er einmitt að fara upp að mosfelli þá býr
valgerður ekkja magnúsar á mosfelli
með bergþóri syni sínum
en hún eiginlega er með
sjálfstætt heimili og bergþór eiginlega með sjálfstætt heimili líka
en móðir mín þekkti valgerði af því að hún hafði verið tvö sumur á mosfelli
það var svolítið merkilegt vil ég segja að
að eggert briem í viðey
hann byggði svo kallað briemsfjós
hljómskálagarðinum heldur en til dæmis laufás sjálft býlið var það tilheyrði ekki laufási
var víst sjálfstæð jörð
en hann byggði þarna fjós sem var kallað briemsfjós
og hann fékk að hafa kýrnar á mosfelli á sumrin á víðirnum sléttlendinu sem þá var nú
þá var það náttúrulega miklu stærra en það er í dag vegna þess að
stór hluti reykjadals og dalsgarðs og dalsgarðs tilheyrði þá mosfelli
og þar byggði hann skjólveggi þar voru kýrnar mjólkaðar úti
hann byggði stofu við húsið
á mosfelli og hann hafði tvær stúlkur sem mjólkuðu kýrnar
og móðir mín var
var þarna tvö sumur og kona sem hét kristín
bíddu nú við kristín er frá móholtsstöðum í skorradal
og var jónsdóttir þær voru þarna
þá var ég orðinn svo frískur að ég var sendur upp í brekku eftir eftir meðulum
þá var jónas heima og mér er það alltaf minniststætt að hann lét mig ganga
nokkra hringi í kringum borð sem að var
lét mig ganga þar í kring svo þegar ég var búinn að fara það sem að honum
fannst
það þurfa til þess sjá svona
hvernig ég væri nú
útlits þá man ég eftir því að hann sló
með hendinni á öxlina á mér og sagði mikið andskoti varstu heppinn drengur að ég var ekki búinn að rífa af þér löppina
því að hann nefnilega áleit það að að fóturinn væri
ónýtur og verri en ekki neitt
en það sem að bjargaði því að að fóturinn var nú ekki
eða þessi drusla var ekki tekinn
var það að jónas hann var þá að fara til útlanda og var mánuð í þeirri ferð það fór
oft til útlanda svona í til þess að kynna sér ýmislegt viðvíkjandi sínu
sínu
starfi
áleit það þarna að
þetta hefði eiginlega bjargað því að ég hélt fætinum að
að hann var ekki
að taka þetta
taka þetta af
að jónas læknir
hann það var eins og hann ætti í mér hvert bein
allt sem að hann gerði mér viðvíkjandi
hann tók aldrei krónu fyrir það aldrei nokkurn tíma
hann var svona glaður yfir
því hvað þetta hafði tekist vel allt saman
en hvurnin
fór með smalamennskuna og ærnar
því sem að gerðist
fram af bjarginu
ég man ekkert eftir því
og en ég man bara það að
þegar að ég var búinn að að liggja þarna í svona mánuð
að þá man ég eftir því að þá fór ég að
hugsa um þennan mann sem
kom þarna til að hjálpa mér
við smalamennskuna
sem að ég sá aldrei
hvorki
ja aldrei eftir þetta og ég
stóð í þeirri meiningu þá og stend í henni enn
þessi maður hafi verið
að vara mig við því sem að
kom þarna á eftir
síðari hluta dags
hljóðritað í morgun fyrir hádegi
síðari hluta dags fimmtánda
apríl nítján hundruð sjötíu og sjö sigurbjörn snjólfsson segir frá já
að tala um drauma þarna í morgun dreymdi þig ekki oft fyrir svona já fyrir
slysförum en en
það var nú voru nú víðar slys
það var þú sagðir mér nú
minntist nú einhvern tíma á einhverjar mæðgur eða tvær konur sem að drukknuðu
í grímsá en ég man nú ekki greinilega um það já já þær drukknuðu í grímsá
þær þessar konur
þær voru báðar skal ég segja þér
voru vinnukonur hjá séra magnúsi
í vallanesi
hann flutti í vallanes frá þingmúla í skriðdal
páll
séra páll
sem að var í þingmúla
drukknaði
hann drukknaði hér í grímsá stutt frá ketils stöðum á völlum
og menn vissu nú ekki alveg
með hvaða hætti það hefði verið
og mönnum bar nú ekki alveg saman um það
en það sem að var staðreynd var það að hann hann ásamt fleiri skriðdælingum
kom af komu af seyðisfirði þá var öll héraðsverslun við seyðisfjörð
þá var ekki neitt
ja eiginlega ekki neitt annað
sótt heldur en á seyðisfjörð
og það voru menn af ja ég held það sé alveg óhætt að segja að það hafi
verið menn af öllu héraðinu
öllu fljótsdalshéraði sem að sóttu sína verslun á seyðisfjörð
að undanskildum þó
örfáum mönnum sem að ýmist fóru til vopnafjarðar eða
en það var eftir því
hvar þeir voru settir á héraðinu til dæmis þeir sem voru
jökuldal
gátu nú eiginlega svona
farið á hvorn staðinn sem
þótti hentugra altsvo vopnafjörð eða seyðisfjörð
en á á reyðarfirði var þá engin verslun komin
seinna en
á seyðisfirði voru það nú bæði kaupmenn til dæmis stefán th. sem kallaður var
og og hérna svo var þar
ja það var nú held ég ekki hlutafélag það var samvinnufélag að
sem að rak þar verslun á seyðisfirði líka
en svo já lítilsháttar já já já jöss
já já það var nú ekki nema snátt en svo lendir
pöntunarfélagið það lendir í í svona
ja verulegar
fjárhagslegar kröggur
sem komu til af af
fisk kaupum
útgerðarmönnunum eða fiskimönnunum
það keypti það en það hafði ekki verið gert
heldur bara var það
af þessum fiskkaupum tapaði félagið pöntunarfélagið tapaði eitthvað verulega
en og það fór þannig að
var gert gjaldþrota altsvo pöntunarfélagið
og hefði nú ekki þótt nú til dags hefði nú ekki þótt
því að þetta var
bar þarna á milli
og hefði ekki þótt mikið nú eða eða líklega varla hefði verið
um það talað en þetta var nú svona pöntunarfélagið það
varð gjaldþrota
og það þá var það svoleiðis að það var ekki ein
einasta króna af það
var nú kominn hér
útvegsbankinn
ætli það hafi ekki heitið landsbankinn fyrst það hét landsbankinn fyrst
var ekki gefin eftir ein einasta króna af bankanum
en aftur var það
það var skal ég segja þér
útlendur
viðskiptavinur eða hann gaf eitthvað
verulegt eftir af af skuld sem að pöntunarfélagið var við hann
fór þá samt svoleiðis
það var það að það voru
seldar voru seldar kröfur á
fyrirtæki sem að töpuðu ja sem urðu gjaldþrota það var
þá voru það þetta var
selt upp næstum að segja eins og vafakindur svona á á haustdegi
var það og það var
það var ja
lögfræðingur held ég á seyðis firði ég vil ekki nefna hann að
hann keypti skuldirnar keypti skuldirnar
æði mikið
já það var talsverð
var svona já það var
þannig að jafn framt því
skuldir pöntunarfélagsins gamla
voru svona í
að svona í
þá var jafnframt þessu jafnframt var þessu er svo
farið yfir í það að mynda kaupfélag
héraðsbúa það var það var áreiðan lega að félagið
tók til starfa
nítján hundruð og níu mig minnir það eða að minnsta kosti um það leyti og þetta þótti
mikið í ráðist hjá bindum á
héraðinu að ráðast í það að
upp sam vinnufélagi á meðan verið var að greiða skuldirnar frá
pöntunarfélaginu sem að að
fór á hausinn eins og kallað var í þá daga en þá var það svoleiðis að
nýja kaupfélag
já þetta kaupfélag það tók að sér skuldirnar og hafði
hafði hérna
það var held ég megi segja að það hafi verið ja
var þannig að það átti að vera búið að greiða þetta nítján hundruð og tólf
var það var síðasta síðasta afborgunin af þessum gömlu skuldum
mönnum þótti nú náttúrulega í þá daga
allt öðruvísi heldur en nú í þá daga þótti það
mjög slæmt að
geta ekki
staðiði við þá samninga sem
höfðu gert og ekki síður þarna með
þessa hérna
kröfu sem að
að bankinn átti á
þetta nýstofnaða kaupfélag en það fór bara þannig að í
að þeir höfðu höfðu hérna
já altsvo
gjaldfrest á einhverju af þessu sem átti að greiðast nítján hundruð og tólf
eins og ég sagði áðan að mönnum þótti
ekki gott að skulda í þá daga og síðasta afborgunin hún var
greidd nítján hundruð og ellefu altsvo einu ári fyrr heldur en samningarnir voru gerði upp á
já við vorum að tala þarna um
svipleg dauðsföll
var ekki hérna
menn höfðu drukknað
þú varst nú einhvern tíma eitthvað eitthvað að segja mér um sigfinn mikaelsson já
nú ekki svona glögglega
sigfinnur mikaelsson hann mun hafa verið
ja minnsta
einhverju verulegu leyti skaftfellingur því að það var var
þannig að þegar að mesti
straumurinn
hér af austurlandi var í
til ameríku
það var nefnilega þannig að
hér af
héraði og fjörðum þá áttu menn
ekkert erfitt með það að
komast til ameríku
ekki annað en það að menn þurftu náttúrulega að hafa einhverja aura en
stórar upphæðir held ég það
það var einhvers konar ríkisstyrkur frá
ame altsvo ameríku sem að að létti mönnum ferðina
en þá var það svoleiðis
að það fer af fjörðum hér og sérstaklega
héraðinu streymir fólk til ameríku
en þá gerist það jafnframt eða rétt á eftir að
fólk úr skaftafellssýslu báðum en sérstaklega þó úr austursýslunni
það flutti hér á
héraðið bara mjög margt
mjög margt en en það var af þeirri ástæðu að
altsvo flutningaskipin þau fóru ekki lengra suður með hér heldur en til djúpavogs þá var nú ekki sími
eða var nú ekki hægt að vita hvað skipunum leið en
meiningin var sú að að
þetta fólk það komst ekki til ameríku
ekki úr skaftafellssýslum
en það flutti aftur mikið af því eins og ég
ég sagði áðan bæði hér á héraðið og firðina
og sumt af þessu fólki sem að settist að hér á héraðinu
það fór svo til ameríku
búið að vera
einhver ár
ekki mörg ég þekkti fólk sem að
að var kannski tvö þrjú ár
sem að svona
drap sér hér niður og fór svo héðan til ameríku
hér af héraðinu
mjög margt af þessu fólki það
staðnæmdist hér alveg fyrir fullt og allt það var til dæmis
séra bergur sem að var prestur í vallanesi
æðimargt af fólki honum áhangandi á ýmsan hátt sem að komu með
honum í vallanes
en ég man nú ekki ég man nú ekki hvað hann lifði lengi þar
það var ekki ekki lengi
aftur gerist það á sama tíma gerist það að séra páli hann er
prestur í þingmúla
en svo dó hann nú
drukknaði í grímsá
á þeim tíma þá var verið að
prestana þannig að að
ég man eftir því að séra magnús hann sagði
svo ég heyrði frá því að að það hefði verið
það hefði verið gert til þess að það væri hægt að
bæta laun prestanna með því að
þá hafa fleiri
kirkjur
og þegar að þetta er nú
þarna komið séra bergur hann er hann er dáinn
séra páll í múla hann er líka dáinn en þá fær
eða hafði verið já rétt áður þá fær séra magnús
altsvo þingmúla en svo bara sam
sameinuð þarna
prestaköllin bæði
og þá var það þannig víst í í bögum neins og
það hefur verið minnsta kosti áreiðanlega
venja einhvur en sennilega lög að
þar sem að voru sameinuð tvö
prestaköll eins og það í þessu tilfelli var með vallanes og þingmúla
þá mátti presturinn
hann mátti velja hvora hvort brauðið sem hann vildi sitja á
og það náttúrulega fór þannig að
séra magnús náttúrulega kaus miklu heldur vallanes sem að var nú eitt af bestu
prestaköllunum hér á austurlandi svoleiðis að hann
hann flutti í vallanes og og bjó þar og hafði
en þetta sem ég var að
minnast á við þig áður það var með þetta
fólk semað að
það var nefnilega þannig að grímsáin hún var ákaflega
mjög erfiður farartálmi hér á héraðinu
og það er til dæmis
til gömul vísa sem að endar svona
ja hún er bíddu nú við
alltaf gengur