tiro-is/ismus huggingface dataset:
vitanlega með mestu virktum og hvorir þökkuðu öðrum skemmtileg viðskipti
og þeir fengu
þeir fengu góða lendingu á skipinu þrátt fyrir það
að sjór væri
farinn að versna þorstei nn arason var ágætur
og varð aldrei neitt á í sinni löngu formannstíð
og fiskurinn varð hundrað og tuttugu til hlutar
hundrað og tuttugu til hlutar af sæmilega fallegum þorski
og þetta var mikil björg af því það var mjög lítið búið að koma af sjó áður um um vorið
það er lent með fiskinn upp á reynivallafjöru svona austanverða
reynivallafjöru reynivallafjöru
og svo daginn eftir
þá er farið að flytja fiskinn úr fjörunni því það var orðið það áliðið dags
þennan dag sem að þeir fengu fiskinn að þeir áttu ekkert við að flytja hann heim
settu skipið yfir fjöruna yfir svokallað rif sem var milli óss og
og fluttu fiskinn á skipinu
yfir breiðabólstaðarlón sem var þá alveg fyllir í á milli landa
þeir báru fiskinn urðu að bera fiskinn frá flæði og norður að lóni sem var alllangur vegur
ég bað mikið um það um morguninn að lofa mér nú að fara út í fjöru
til þess að vera með í flutningnum
ég hef þá verið sex ára
og ég fæ svo þetta fyrir einhverja náð að fara en
en þegar leið á morguninn
og er svona hálfbúið að bera fiskinn norður í skip
þá vindur hann á austan og gerir mikla rigningu
þá fór ég nú að bera mig illa út af kulda
og gekk hrínandi á eftir þá þeg ar þeir voru að bera skipið
fiskinn að ég vildi fara heim fara heim en það var nú ekkert um það að tala
en þeir á reynivöllum þeir voru á bát
ló bát sem að þeir höfðu til þess að fara á yfir lónið bæði á fjöru og annað
og þeir fluttu sinn fisk
í bátnum og þeir urðu dálítið fyrr búnir að hérna að
fylla bátinn sinn heldur en þeir sem að fluttu fiskinn í skipinu
svo það varð að ráði að faðir minn biður þá á reynivöllum þorstein arason og hans menn að
taka mig nú með heim
og það var gert ég var tekinn með heim að reynivöllum
en það var skollans hrakningur eiginlega yfir lónið því það voru það miklar svona smábárur á því smáföll
að það gekk öðru hverju hverju yfir hann
en allt gekk þetta nú
vel þá var lússía þorsteinsdóttir ljósmóðir á reynivöllum
ljósmóðir hér í suðursveit
og ég man það að hún sat ofan á fiskikösinni aftur í og sat undir mér
og svo man ég nú ekkert meira en einhvern veginn druslaðist ég svo einn heim en það var þó talsverður vegur
sagan um trollfiskinn
tuttugasta og áttunda
maí nítján hundruð
sjötíu og sex sigurbjörn snjólfsson segir frá
já þú ætlaðir að þú vildir kannski byrja þarna aftur á sögunni um þessar prestkosningar sem að
voru af páli heyrðu já
við tölum kannski um það bara seinna þessar prestkosningar
þú vildir kannski bara segja mér eitthvað annað af páli til þess að
ekki að endurtaka
höfum það fór alveg framan af með elliða það var ekkert það kom ekkert af því sem þú varst að segja á bandið já
jú við vorum að
þú varst búinn að segja mér af honum hvað hann var talandi skáld já hann talaði allan gat talað allan daginn og var aldrei kátari já
mig langaði þá kannski bara til að spyrja þig ja eða treystirðu þér til þess að að segja mér af þessum prestkosningum
já ef þú bara byrjaðir þá
upphafinu já
já það var nú
þarna svona þegar nokkuð var liðið á ævi páls þarna
en ekki samt
alveg undir það
síðasta að þá verður prestkosning þarna í
í skal ég segja þér í tungunni
þannig að þar var
kirkju staðurinn og prestssetrið var á kirkjubæ
ég man nú ekki og það verður nú ekki eins skýrt hjá mér eins og það hefði getað verið
ef ég hefði verið
búinn svoldið að kynna mér það betur
en þessi prestkosning þarna hún varð ákaflega söguleg
prestar og svo
einar sem þá var bara guðfræðingur og hafði ekki verið neins staðar prestur
svo það var nú ekki en þeir en páll
sótti þetta ákaflega fast fyrir frænda sinn
að sleppa því alveg að að tala um hann vegna þess að ég
því ekki nógu kunnugur en það var þannig að þarna voru ákaflega skörp átök
og páll
og alla vega og og svo var nú kosið og
hvorugur
þeirra varð eða nánd náði löglegri kosningu
og þá var það nú svoleiðis að það kvisaðist eða að minnsta kosti páll ályktar
að séra sigurður gunnarsson sem var jafnframt prófastur í norður múlaprófastdæmi
og var prestur á valþjófsstað
að hann hefði hefði
lagt það til við biskupinn að það yrði hvorugum þessara veitt
embættið vegna þess að það hefði verið svo stutt
á milli atkvæð á þeirra og svo í öðru lagi hitt að það hefði verið orðið svo
ja næstum að segja óþolandi
áróður og og vesen alla vega út af þessari prestkosningu
leggur það til eða það er álit páls að hann
séra sigurður leggi
til við biskupinn að það verði einari þessum sem að fékk bara þrjú atkvæði
að honum verði veitt
brauðið og það var gert en
þá var nú ýmislegt
til hjá
ýmislegt í ljóðum hjá páli því að hann varð þessu alveg óskaplega
ósamþykkur alla vega
frá þessu talsvert björn á rangá sem að nú er er dáinn fyrir
nokkrum árum en var
hér mikill sveitarhöfðingi lengi
en hann mundi alveg þetta hann hafði verið orðinn
vaxinn þegar að þessi slagur stóð þarna
og hann mundi eftir því
mjög greinilega
en svo voru þar nú ýmsir menn þar á meðal hallur á rangá sem var stór bóndi og faðir björns
að þeir voru orðnir voru óánægðir með öll þessi læti og
ekki kjörfundinn
hallur gerði það ekki og sömuleiðis var
bóndi á stóra bakka sem hét einar
og hafði verið eða var nágranni páls og vinur en
hann hann hann kaus ekki þarna
og páll var nú alveg sérstaklega reiður við þá og þeir fengu nú sína vísuna hvor hjá
hjá páli það var nú svoleiðis með þennan einar
að hann þetta var merkur maður og ágætur
en hann var vanur svona þegar að eitthvað var nú
sagt við hann og hann var svona ja
kannski að einhverju leyti samþykkur en ekki öllu
þá var hann vanur að segja svona já ó já
hann vildi ekki
þegar að vísan sem að hann fær hjá páli hún er svona
heima í rúmi lágt lá líkt og væri hann bundinn flösku hefði þurft þá því að stygg var lundin
og hella oní hundinn
ha þetta var nú það sem að
hann fékk
en svo vísan sem að hann gerði um hall á rangá það var nú eiginlega
mér fannst nú alltaf að hún verða eiginlega hálfgert hnoð en ég man
varla eftir því að
að ég hafi neina vísu eftir pál
heyrt sem mér fannst ekki vera
ja prýðilega gerð mér fannst þessi um um hall á rangá
en hún er svona
hallur var í roði rýr
og rak við inná palli
öllu betur einn en þrír
er það nokkur galli
segja ég hef nú eiginlega aldrei
uppihald á þessari vísu mér
vera eins og ég segi sú eina sem ég hafði heyrt eftir páli
var svoleiðis eins og hálfgert vandræðahnoð
en svo vill það nú til
svona ekki ekki löngu eftir að þessi
kosningahríð öll er hjá liðin að þá býður séra sigurður sig fram
til alþingis séra sigurður á valþjófsstað
og þá segir páll æ sendið
þið ekki hann sigga á þing sem að laug í biskupinn
sýslunni er það svívirðing
og svo er hann líka frændi minn
svona mætti náttúrlega
óteljandi
vísur sem að væri hægt að tína saman um hann ef maður
hugsaði dáldið betur um það
en þetta varð til þess
að um vorið eftir próf þá er komið saman
og þar varð einn okkar ja mikilhæfasti vil ég segja nemandi
að halda ræðu og segja við sættum okkur ekki við þetta lengur
það er að verða gagnslaust alveg við sækum ekki tíma hjá þessum manni og lærum ekkert af honum
það er svo komið hvurt sem það er okkur að kenna
eða honum að vera kenna það má náttúrlega
deila um það og ég vil að við samþykkum hér allir á þessum fundi að
þess á leit að þessi maður segi af sér starfinu
til hans og ég man nú ekki fyrir víst hort skrifuðu þar allir undir en það myndi nú vera
sent á eftir honum hann fór víst ríðandi með bróður sínum ólafi á olgeirsvöllum
vestur undir skagafjörð og þaðan suður
og hann hefir víst fengið það á leiðinni eða þegar hann kom suður til reykjavíkur og um haustið kom hann aftur
og varð það úr
að gengið var inná
að briem kenndi þennan
þennan vetur gegn því að hætta á fardögum um vorið
og svo varð og þá var miklu skárra í tímunum þeir létu ekki eins
jæja það er nú best að dæma nú ekkert um þetta
hefur ekkert vit á því þetta er eitthvað sem
en þetta er þó ekki borgarmenning þetta höfum við haft úr sveitunum
hvað sem það er sem hefir gert þetta það er líklega
leiði ég veit ekki hvað það er okkur hefir leiðst þarna
það man ég eftir ég ætla að segja eitt lítið dæmi það var haft við próf seinna meir
kennari mikilsháttar kennari sonur hennar núna hérna
jú jú og hann er að taka hana upp í dönsku
og allt í einu segir hún svona
já það er nokkuð sem heitir den gang jeg drog af sted
aldrei lært það svo fer briem með þetta den gang jeg drog af sted
kan du ej min ven jeg gaar i krigen hen
hvis jeg ikke falder saa kommer jeg igen
átti við það er lagið ég hefi aldrei getað lært lagið segir
hún linnir ekki látum fyrr en
hún fær briem til þess að fara að raula þetta og svo hlær náttúrlega allur bekkurinn
þarna heyrirðu nú þetta er rétt lýsing
ég man alltaf eftir því að eftir prófið komum við niður ég og
einhverjir tveir aðrir yngri bræðra það voru nú kaupmenn þarna niðurfra og ég held að þeir hafi báðir verið í skóla líklega báðir hjá briem
og þeir sögðu við okkur þessa þrjá
þetta er allt ykkur að kenna þetta er andstyggð af þessu að þetta skyldi koma fyrir og er vanheiður fyrir skólann
við vorum nú ekki alveg held ég á því að samþykkja þetta þá en oft hefi ég hugsað um um þetta síðan
er best að gera
ég var þarna í tvo vetur
fer svo suður í reykjavík og er þar í verslunarskóla þriðja
veturinn og annar maður fer líka sem var í sama bekk og ég
og við erum þar báðir í þessum bekk um veturinn
þetta var svarfdælingur að ætterni
lárus benediktsson frá selárdal hann var þarna kennari og ég taldi að kenndi sæmilega
var hann nú sannarlegur málfærslumaður og hann kenndi okkur ágætlega hvernig við ættum að skrifa bréf sem málfærslumenn til þeirra sem
væru að sækja um að við tækum að okkur mál
eitt og annað
þetta var jú lærdómur eða þekking fyrir sig
eins kenndi hann okkur dönsku ef ég man rétt og ég sá ekki annað en
væri allt sæmilegt frá hans hendi
tóku þeir sig saman eins og segir þessi hannes jónsson sem er að skrifa núna þarna í lesbókina held ég
hann var víst þarna þó var hann ekki í sama bekk og
kynntist honum eiginlega aldrei held ég
nú hann segir nú frá þessu þarna í lesbókinni síðar segir að jón ólafsson hafi sagt
einum vormanni held ég að hann
þetta varð þeir komu honum frá þessum lárusi gamla
en þá gat ég ekki fylgt þeim
mér fannst nóg komið þá man ég það
að þegar að við vorum að senda þetta bréf til halldórs gamla briem þarna
akureyri
mun sá sem að stóð nú fyrir fundinum og síðar auðvitað bréfagjörðinni
hafa fariið þess á leit að við töluðum um þetta við skólastjórann hjaltalín gamla
hjaltalín gamli var nú auðvitað aldrei hrifin af briem beint að mér
fannst en hvað sem er um það
að þegar við komum tiljaltalíns með bréfið
þá segir hjaltalín ekki
mikið við þessu að segja
en ég ætla bara að segja eitt
og það er það
fer þá ykkur ekki líkt og kindinni
sem fór í kílinn og nítján fylgdu á eftir
aldrei skal það svo verða sagði sá sem
á bréfinu hélt
ætluðið þið svo að gera ég var að minnast á þetta áðan með unglingana að
var ýmislegt svona sem að maður á seinni tímum hefur fundið að
ja hvað er það sem að hefur skapað þetta ekki var það borgarmennskan sem hefur skapað þetta
ég man líka fleira þegar ég fer að athuga það
við skulum taka dæmi
og það er þarna með hjálpræðisherinn
þá kom oft fyrir
ég skal nefna gamlan mann sem hét jón hann var ættaður norðan úr
verið kennari
hingað og þangað bæði í strandasýslu og
ísafjarðarsýslu var vel gefinn maður en drykkfelldur hann
hafði misst konu sína farið svo til noregs og verið um all langan tíma í noregi hefur líklega orðið hálf lífsleiður þáp
kemur svo upp aftur
er töluvert drykkfeldur hann kom oft til ísafjrðar
þá man ég eftir að þeir byrjuðu á því þarna í ísafjarðarsýslunni að kalla hann jón bassa
en hann kallaði sig sjálfur jón strandfjall eða strandfjeld
en mátti ekki heyra þetta bassa nafn
en þegar hann fór á það
þá kom það oft fyrir að unglingarnir þarna í ísafjarðarsýslu
þeir eltu hann í hópum þegar hann var á kendiríi
og æptu á eftir honum jón bassi með gat á rassi en þetta kom honum svo
frámunalega illa eymingja gamla manninum einmitt ungviðið og unglingarnir sem að
og vildi veita alla þá þekkingu sem að honum var hæft
að þeir skildu vera til þess að hrella
hann mér hefir oft dottið í hug ég las einhverntíma á sinni
tíð bók sem að heitir sneskavlen brast þú hefir lesið hana hallfreður
eftir hann hans e kinck norðmann
nítján hundruð sextíu og sjö valdimar b valdimarsson segir frá
þú varst þarna í skóla og varstu
búinn með þær frásagnir
jón strandfjeld já já manstu fleiri sögur af honum jón strandfjeld
já ég ætla að enda þetta með sneskavlen brast hann segir hann hans
þegar hann kemur frá spáni og þá fer hann upp einhverja á og þar eru skólabörnin
sægur eða hópur af þeim
og honum fannst það köld kveðja frá fósturjörðinni
það var köttur sem þau höfðu elt
og linntu ekki látum fyrr en þau komu honum
út í ána og svo var hópurinn á leiðinni ofan eftir öll grýtandi steinum í köttinn
hann segir þetta ekki það að ég ætli að gera þessi
orð að mínum að hérna að börnin séu svona í innræti sínu og hann segir
einhvers staðar að þau séu grimm þegar þau fæðist
og fyrstu árin þetta séu eins og villidýrin í skóginum
þurfi að temja ég
ég ætla ekkert að segja um það
en ég var að
nefna eins og þú heyrðir nú
jón gamla strandfjeld
þetta var ágætlega vel gefinn maður á marga lund en
lenti út úr eins og margir fleiri
missti konu sína og barn hann var orðinn bóndi
norður í eyjafirði
lenti svo f hálfgerðum flækingi fór svo til noregs var þar lengi kom svo up aftur og
náði eiginlega aldrei í raun og veru fótfestu í lífinu
hann var víða við kennslu farkennslu þetta var nú þá að það var
farkennsla mikil þarna víða bæði í strandasýslu nú eins inn í djúpinu
og hann stundaði það vel en alltaf hrikti
og svo þegar þetta kom fyrir að þeir sem hann trúði held ég mest á það var æskan og ungviðið að það skyldi vera til þess að særa hann að þá átti hann svo frámunalega bágt
ég var oft að tala við hann
hann var einstaklega trúaður maður trúhneigður maður held ég
reglulega
hann varð gamall jú einhverntíma kom það fyrir hann var sagður dauður
eins og eins og hannes gamli póstur þú hefur sjálfsagt séð það einhversstaðar hallfreður
að hannes gamli póstur hann var sagður einhverntíma dauður í arnfirðingi hann var þhérna
og hann skrifaði þorsteini erlingssyni bréf þar sem hann sagði honum það að hann væri ekki dauður
því skrifaði hann þetta bréf
og þorsteinn tók það gott og gilt þetta væri rétt sem hann segði
en hitt sem að þú segir um mig
að ég hafi verið mikill
hestamaður og farið vel með mína hesta það þykir mér vænt um að heyra því það hefi ég reynt að gera alla mína daga
en það var eins með jón gamla
strandfjeld
að þeir sögðu hann einhverntíma dauðann og skrifuðu jafnvel eftirmæli eftir hann ég held í vestra á ísafirði
ekki man ég hvurt að jón
gamli svaraði því nokkurnsíma eða aflýsti því
áður en ég sleppi nú þessu
með skólana og þennan ungæðishátt sem ég vil kalla ég vil nú ekki taka dýpra í árinni
þetta hefur verið ungæðisháttur hjá okkur sem að við höfum þó séð seinna meir
að að yrði ekki að öllu leiti til
samt tel ég nú að við þarna á akureyri við höfum þó bætt það með því
skynsamir að gangast inn á það hjá briem gamla
að hafa hann allan veturinn næsta og sitja svo á strák sínum
að það gekk
gekk allt hömlulítið með kennslu þann veturinn
en svo hætti karlinn og var svo vara
bókamaður við landsbókasafnið ef ég man rétt
en mér var alltaf að mörgu leiti hlýtt
þó hann væri nú si svona
dálítið svona þið mynduð nú segja hjákátlegur þá var þetta ágætlega vel gefinn maður
merkilega lærður á marga hluti og heima í ýmsu hann hafði verið nokkur ár þarna vestur á melgraseyri faður hans var sýslumaður og bjó
á melgraseyri
í ísafjarðardjúpi var að spyrja mig oft þarna vestanað og ég tók eftir því
að á samkomum og þessháttar
opinberum þarna á akureyri þar sem að mættu til dæmis alþýðu konur
það var ekki á þeim tímum að nd þessir embættismenn og meiri háttar menn
viki sér að alþýðukonum eða bændakonum og vera að ræða við þær opinberlega
fólki en það gerði briem gamli alltaf ljómandi af ánægju
nú en þetta sem ég ætlaði að bæta við
það var nú með
blessaðan karlinn hann hjaltalín okkar þessa hetju sem er eins og standberg í augum mínum
að einhverntíma
kom það fyrir eftir kennarafund að
að við höfðum brugðið brugðið okkur út á ganginn
afþví að tíminn byrjaði ekki alveg á mínútunni
og þegar að hjaltalín kom eitthvað tíu mínútum seinna þá
upplýstist það
kennslubækurnar sem að við höfðum lagt
púltin okkar
hjaltalín settist nú í sína kadettu eins og hann
vanur og og spurði hvernig þessu viki við
sáuð þér það ekki inspectorinn sagði hann við gunnar sigurðsson hvort bækurnar voru þar eða
eða ekki þegar þið komuð í tíma lituð þér ekki eftir því
en gunnar
fátt
mér skilst að þér sem inspector skólans verði að gera grein fyrir því
hvort þér hafið séð kennslubækurnar vera
lagðar á borðin eða ekki
gunnar viðurkenndi að
séð að kennslubækurnar hefðu verið lagðar á borðin
en svo hafi flestir farið út
eða fram á gang gang og farið að leika sér
en svo séu þær horfnar
en hvað hefur þá orðið af bókunum segir hjaltalín
ég veit það ekki segir hann ég legg nú ekki
upp úr þessum pésa og leit þá upp um leið á krók sem var niður úr loftinu
hjaltalín vað nefnið þér bókina
uh pésa segir gunnar
ja ég vil ekki hlusta á þetta nafn segir hjaltalín þessa bók lærðum við í ensku
fyrir veturinn hjá hjaltalín
við lærðum málfræðina
þrisvar sinnum og hljóðfræðina líka þrisvar sinnum
þennan pesa ég man ekki hvort hann var fimmtíu eða sextíu blaðsíður
þéttprentaður
síðan veturinn eftir eitthvað höfum við lært hjá hjaltalín því veturinn eftir er tekið royal
fimmsta bindi af royal readers
klöstruðustum þó í gegnum hann
hefi oft hugsað það síðan að
að það er ekki einhlítt að fara yfir svo mikið efni en það hefir töluvert að segja hvarnig farið er í gegn um það
ég man það að
hjaltalín gamli hann leiddi okkur oft upp að
töflu og lét okkur skrifa eftir því sem hann las upp einar og aðrar greinar úr ensku
og þá var vandinn meiri
að skrifa rétt orðin eftir því sem amður mundi þá
já já þannig var nú með hjaltalín
þú varst að segja mér þarna í gær ætlaðir að fara að segja mér dálitla sögu þarna í gær já
já ég sagði það
já já það er þá best að víkja víkja að því ekki er það þó
að mig langi til að hrópa þennan mann
afþví að þetta er maður sem er af góðu fólki kominn þarna vesturfrá
en sannleikann er best að segja í hvurju máli
þessi maður var vel giftur
guðrúnu jakobsdóttur sem var systir ragnhildar
jakobsdóttur sem var í æðey gift rósinkar árnasyni
en þau voru barnlaus eignuðust aldrei barn
og gæti það nú hafa
orðið til þess að
mun hafa verið heldur svona stríðlyndur halldór
hann var hreppstróri þarna í
eyrarhreppi norður ísafjarðarsýslu um langan aldur
hann bjó
allan sinn búskap að ég tel í
neðri arnardal
emsar vísur hefi ég nú heyrt um halldór en ekki þannig að ég ætli nú að gera þessar
vísur að mínum
mínum til dæmis er ein
hann halldór
sveri hreppstjórinn
bíddu nú við ég man hana nú ekki núna ég skal nú athuga þetta samt aðra
vísu kann ég nú og það er nú bara ótugtarvísa um halldór
hún er þannig
halldór
kjaftur harðlyndur hefur nóg af gorti
en ari jónsson eilífur er í matarskorti það
var víst mágur hans þessi ari jónsson eilífur
en hin vísan er víst halldór sveri hreppstjórinn
með hörku gerir málin vinna
þriggja pela þvættinginn þjóð fram ber fyrir málið
stinna en það mun hafa komið fyrir ég hef séð það í landsyfirréttardómunum hörku mál þarna
ég held að það hafi farið í landsyfirrétt já
útaf
brennivíni sem að einhverjir vinnumenn stálu þarna og voru víst settir í fangelsi útaf og margt
sæmdarfólk komið út af þessum mönnum þarna vesturfrá
halldór eins og þeir nefna nú þarna ég ætla nú ekki beint að gera þau orð að mínum
þeir nefna hann þarna gortara og svo framvegis en
það minnist ég
að einhverntíma heyrði ég hann hafði nú oft útreið töluverða hann halldór
þá hafði hann haft tvo báta í bolungarvík
fyrir landi
og einusinni sem em oftar fer hann út í bolungarvík til þess að viita hvað liði sinni útgerð þar
og þá kemur annar formaðurinn og
ég fiskaði nú þetta í dag ég fiskaði nú þetta í gær
en dauðans ólán er á honum einari mínum mikið hefur það nú gengið illa þessa dagana
hafa skilið þetta fljótt því að hann svaraði þessu engu nema dag mér
morgun þér hann fékk ekki meira þá
en á hans tímum var nú ásgeir gamli
verslunastjóri og kaupmaður þarna á ísafirði sem mikið orð hefur nú farið af ásgeirsson
og síðan hans sonur ásgeir sem kallaður var grosseri
hafði þessa ásgeirsverslun
hann dó held ég nítján hundruð og tólf eða þrettán
samt mun það nú hafa verið einhvern tíma fyrir aldamótin sem hann
hann gerði heimsókn til halldórs út í arnardal
halldór mun
talið að það færi nú betur á því þegar að svoleiðis mu stórhöfðingi kæmi að hann hann kom
með fylgd einhverja
einhverjir vildarvinir hans fylgdust með
útbjó sig með ýmsar vistir og og eins gekk hann myndarlega frá öllu þarna heima fyrir að
að það væri sæmilegt á heimilinu þegar þeir kæmu og það er sagt að hann hafi fengið hessian rúllu
umbúðarstrigi utan um fisk fékk heila rúllu af þessu og
þessa rúllu hann rakti hana upp alla
alla leið neðan úr vör hann
gæta sín að það væri ekki flæði svo flæddi ekki yfir
hafði braut með hessian á alla leið upp í bæ
þetta áttu þeir
þeir áttu að ganga á þessu hessian svo það væri nógu fínt undir fótum þeirra þegar þeir færu þessir karlar þarna um
en það er sagt en ekki veit ég sannleikann á því að þeir hafi gengið utan hjá hessian brautinni
upp í bæinn
en þegar þeir
koma þarna í bæinn þá
er búið að skvetta allsstaðar rommi
nágrannarnir hafa séð það hann hefir skvett allstaðar rommi hér og hvar innanum á veggina
víst til að gera góða lykt í bæinn eins og þar segir
þegar þeir eru komnir þarna í heimsóknina þá býður hann þeim upp á loft
og sýnir þeir allar sínar vistarverur hreppstjórinn
loksins er sagt að
munu nú vera nágrannarnir sem að hafa fundið þetta út en hvurt það er sannleikur það veit ég ekki
hann hafi gengið þar fram að glugganum með fylgdarliði sínu ásamt grósséranum og
þegar hann kom að glugganum
minn bær
hár bær nýr bær stór bær kotbæiir í kring
svo hérna var það nú hjá aumingja karlinum
ég veit nú ekki það er líklega rétt að ég segi þér það
honum hefir meira en litið runnið í skap nú vissir þú hverning það var í fyrri daga með túnin
ásóknin hjá skepnunum að túnunum kindurnar vildu oft hérna um
sláttutíman
koma heim að bæjunum þær vissu af þessum loðnu blettum og langaði til þess að
í túnin
en þá varð að gæta túnanna því girðingar voru þá ekki svo að héldi ekki skepnum yfirleitt
og þetta vissi nú karlinn
hafði það verið þannig að
það var ein kind sem sérstaklega hafði sótt
eftir að komast upp á bæinn bæði hefir hann verið ágætlega
þakinn með torfi og grænn sjálfsagt og prýðilega sprottinn
þessi kind hafði vanið komur sínar þarna að bænum hjá halldóri og honum sem góðum bónda og hreppstjóra hefir fundist þetta óvirðulegt að kindin
skyldi alltaf venja komur sínar upp á bæinn og kroppa þar
þakið svo er það einu sinni þá höfðu
sláttumenn hans komið heim þá voru nú í þann tíma
maí nítján hundruð sextíu og átta
að víðimel tuttugu og þrír valdimar björn valdimarsson bifreiðastjóri segir frá
þú varst að tala um
hann var að ætterni
var kominn úr grafningi hér á suðurlandi ættaður þaðan
var töluvert sérkennilegur hann var
samkennari minn þarna í hnífsdal í ísafjarðarsýslunni árið
hann hafði áður
lært
söngfræði og
var mikið æfður í að spila á hljóðfæri og eins að að kenna söng og
þetta hafði hann fengist töluvert við og þó
nokkur ár áður en hann en hann kom þarna til okkar og þá stofnaði hann nokkurskonar söngfélag
með ungu fólki og
var talsverður myndarbragur á því þarna hjá okkur í hnífsdal
svo fékkst hann við fleira sæmundur var ekki við eina fjöl feldur að því leyti hann hafði nú áður verið
í búðardal má ég segja það var víst unglingaskóli þar á dögum ólafs ólafssonar
prests
sem að margir kannast nú við og hans konu ingibjörgu pálsdóttur þá heiðurskonu
páli mathiesen en öll mathiesen ættin og þar með kona vilmundar okkar
vinar okkar landlæknis
margt af því allra mesta heiðursfólk núna
kaupmaður einn í hafnarfirði að mig minnir og alþingismaður
nú þar hafði sæmundur verið einn vetur að ég held áður en hann kom til okkar
hann var stundum að fást við að yrkja setti saman ljóð
nýfallinn frá prestur okkar og prófastur
séra þorvaldur jónsson sem var ég þarf nú ekki að kynna að hann var
ættaður frá krossi í landeyjum og bróðir þeirra gríms jónssonar árna jónssonar
verslunarstjóra og hjartar jónssonar læknis í stykkishólmi og
margt var gott um þá þessa menn
ég hefi nú einhvern tíma minnst á þá áður bæði árna og fleiri verslunarstjóra