tiro-is/ismus huggingface dataset:
voru þar áttu þar heima um tíma
en þrettán ára
fór ég til systur minnar sem þá hafði byrjað búskap á eskey á mýrum
og var þar til nítján hundruð tuttugu og tvö
hvenær ertu fæddur
fæddur tuttugasta og fyrsta ágúst árið nítján hundruð
eru nokkrir álagablettir hér í suðursveit sem þú manst eftir
og í hala
bölti
sem að kallað kallað
álfabrekka
og það liggur forboð á því að slá það þennan bölta og hann er aldrei sleginn
ég hef ekki heyrt
að nein slys að hann hafi verið sleginn eða nein slys hafi orðið af því
þá er hér
austan undir endanum á steinafjalli þar var áður bær sem að hét steinar
sá bær tók af
af vatnagangi og var fluttur vestur í brekkuna vestur með fjallinu og hét sléttaleiti
rétt fyrir vestan gömlu bæjarrústirnar í steinum
er hæð nokkur sem að gengur fram úr
brekkunni
þessi hæð er nokkuð grasgefin
en einhverra hluta vegna var höfð ótrú á því að slá þar
nú var það eitt sumar þegar að
síðasti bóndinn sem bjó á sléttaleiti
var þar þá
þótti honum álitleg slægja þarna á steinahæðinni
tók sig til fyrir venju almenna sláttarbyrjun
og sló þarna æðimikið
ja þetta nýttist honum vel þessi heyfengur þarna
kom fram á sumarið
eða af afhallandi slætti
kenndi þá veiktist hann og
einhvern sjúkdóm
sem að endaði með því að hann settist það settist að í
lærinu og mjöðminni og
eftir að hafa oft
leitað lækninga til reykjavíkur
víst minnsta kosti einum þrisvar sinnum
þá tókst að
að bæta þetta mein en það var trú manna
ja hann átti í þessu líklega
upp undir það tvö ár
en það var trú manna að þetta hefði komið
yfir hann
vegna þess að hann hefði slegið steinahæðina
hafið þið fengið nokkuð
nábúi minn hérna
ég hélt hann kannski hefði sagt ykkur það hann hefur ekkert sagt okkur frá því
þúfa nokkur
á sléttum bakka
sem að kölluð er völvuleiði
sú sögn
fljótlega eftir að kristni var lögtekin á íslandi
þá hafi verið byggð kirkja á kálfafelli eystra sem kallað var þá
og ákveðið þar prestssetur
en þar hefði á þeim tíma búið kona margkunnug
hefur hún líklega
orðið að rýma þegar að
ákveðið var að prestur
byggi þarna á kálfafells kálfafelli eystra
henni hefur sjálfsagt líkað það illa að þurfa að rýma og lagði það á
það skyldi enginn prestur
ílengjast
á kálfafellsstað lengur en tuttugu ár þeir sem að yrðu
yrðu lengur
það mundi sækja óhöpp og ófarnaður að þeim en ég skal nú geta þess
að það virðist nú ekki hafa verið
á síðari öldum því að allt frá
hafa prestar á kálfafells stað verið mjög spakir og flestir
setið þar
lengur en tuttugu ár og sumir mjög lengi
og sumir mjög lengi
er eins og ég gat um áðan þá er þá er svokallað völvu leiði þarna á bökkunum fyrir utan kálfafellsstað
fylgir því sú sögn að ef að staðarprestur lætur
hressa upp á leiðið sem sagt hlaða það upp þá
verði hann fyrir einhverju happi
nú var það
á rétt fyrir aldamótin
að þar þá var prestur á kálfafellsstað séra pétur jónsson og er þá
nýlega kominn þangað en hann kom þangað
átján hundruð níutíu og þrjú
húsakostur var þá orðinn mjög lélegur á kálfafellsstað svo að
prestur ákvað að byggja staðinn upp
þá var á þeim árum var
erfitt um að fá byggingarefni flutt hingað í skaftafellssýslu
prestur gat ekki fengið timbur til byggingarinnar nær
heldur en austur á djúpavog
nú er það um vorið sem ákveðið er að byggja
prestur
ætlar að láta fara lestaferð austur á djúpavog til þess að sækja timbur til byggingarinnar
það er búið að smala hestum undir
timburflutninginn um sveitina og safna
þeim saman á kálfafellsstað og og ákveða
hvaða menn skuli fara með lestinni
og sem sagt það eiginlega ekkert eftir annað heldur en bara fara af stað í ferðina
já en ég skal en ég þarf að
geta þess áður að einmitt
þetta sama vor þá tóku vinnumennirnir á kálfafellsstað sig til
og hlóðu upp völvuleiðið vel og vandlega
gengu vel og gengu vel frá öllu
en svo þegar að þeir eru lestamennirnir
sem áttu að fara í timburflutninginn eru sem sagt allt að því að ganga af stað þá sést hvar maður kemur þeysiríðandi utan yfir steinasand
þetta var þá bóndinn á sléttaleiti sem að í þá daga var kirkjujörð
og hann hefur þær fréttir að
færa að það sé rekinn heljar mikill bjálki
á sléttaleitisfjöru
það var hætt við að
fara í í timburferðina austur á djúpavog og farið að athuga um bjálkann
og þessi bjálki hann var það feiknartré
meira en alin á kant
og sextíu feta langur
nú var tekið til að fá
sagir til þess að vinna bjálkann í staðinn fyrir að sækja timbur á djúpavog
og þegar hann hafði verið unninn
þá dugði timbrið úr honum
að mestu leyti
í til þess að byggja upp gamla húsið á kálfafellsstað sem að rifið var
nítján hundruð fimmtíu og tvö þegar
þegar séra sváfnir sveinbjarnarson byggði upp þetta íbúðarhús sem nú er þar
vil ekki segja hvað húsið var stórt ég man það það ekki svo glöggt
en þetta hús var ein hæð og portbyggt með kvisti
þú varst að enda við að segja mér söguna
en þá var nú þegar að sigfinnur
drukknaði þarna þá hefur hann líklega verið svona
var svona á miðjum aldri eða rúmlega það en
en hann var
var mjög hagmæltur og og notaði það mikið
hér á völlunum var hann nú lengst af
eftir að hann var fullorðinn maður
hér á völlunum annars
hafði hann nú alist upp að miklu í fljótsdal og jafnvel á jökuldal
eftir að hann varð svona
var hann mest á völlunum en þarna þegar
að drukknaði þá var hann
fluttur til seyðisfjarðar
það var þannig með þá þessa karla bæði sigfinn jóhannes og
og fleiri þeir höfðu sérstaklega gaman af því að
að svona
vera eitthvað
þeir hefðu
dálítið gaman af því já og gerðu oft vísur um séra magnús
blöndal sem að var prestur í vallanesi lengi
var gáfaður maður og
og ágætur að mörgu leyti en þeir
voru dálitið stríðnir við hann
oddviti á völlunum var
um langan tíma nikulás
guðmundsson sem að var bóndi í arnkelsgerði
þetta byrjaði nú eiginlega á milli þeirra
sigfinns og nikulásar byrjaði nú á á þann veg að
nikulás hann var sýslunefndarmaður
þarna þegar að þetta var
og þá var nú verið að
að lepra svolitlum skíteríi í þessa svokölluðu sýsluvegi
sem var náttúrlega ekki neitt neitt
en þá lá sýsluvegur um
var ekki komin og ekki fyrr en löngu heldur seinna þá var ferjustaður við
en þar sem brúin er núna eiginlega alveg við túnið í hvammi og árni sem þar var ferjumaður
um langan aldur hann passaði ferjuna þar
þegar að þarna var komið að nikulás var hafði verið á sýslufundi
og fékk þá
loforð
fyrir einhverju skíteríi úr sýslusjóði til
vegalagningar frá ferjustaðnum og vestur yfir
hæðirnar hálsana sem eru þar fyrir vestan ána
og það er sund á milli ásanna
forarsund og það var nú verið að að reyna eða nikulás hafði áhuga fyrir því að
að laga það eitthvað og þá var það þannig að
nikulás hann fer með
verkfærir menn
sem voru þarna á hans vegum
en sigfinnur sem þá var
þarna inn með ánni að
að sunnan
og var nú fjarska fátækur
jæja honum mislíkaði við nikulás að hann skyldi ekki fá vinnu þar
lagningu þarna í dölunum sem var náttúrlega ekki neitt neitt
en hefði náttúrlega skaffað honum einhverjar örfáar krónur
en hann móðgaðist af þessu
og þá gerði hann vísu alltsvo fyrstu vísuna sem að hann gerði um nikulás
marga hefur krummi krás kroppað fyrir handan ás þrautseigur
á þrældómsbás en það er ekki nikulás
þrautseigur á þrældómsbás
en það er ekki nikulás
þessi vísa var strax svona
ja flaug svona manna
á milli og vísan þótti góð en þetta varð til þess að
að þeir fóru að
hagmæltur líka þó að hann væri það nú ekki eins
hann var svona dálitið stirðari í
þeim entist þetta dálítið
að ýta svona á um þetta
og það var nú eiginlega aðallega sigfinnur sem að hann hélt
þessu uppi og hafði bara gaman af af þessu að
að bítast á við sigfinn
nú svona eins og ég sagði áðan með að það voru nú náttúrlega dálítið
misjafnar eða misjafnt sem menn
lögðu nú í þetta í skilningi í þessu og nikulás var nú
hittinn á það
en þetta fór nú að verða dálítið svona grátlegt í þessu hjá þeim
til dæmis eins og
þegar að sigfinnur gerði þessa vísu
nei hérna nikulás gerði þessa vísu um sigfinn búfé hverfur högum
högum úr
en hvað má slíku valda en sigfinnur er sjálfsagt trúr síst má hann þess gjalda
gengur bæja á milli berandi lygi róg og spott vanþakkandi gjafir hjálp og hylli
og hvergi þakklætis sýnir vott fyrirlitlegur fáraður flestum mun þykja sigfinnur
alls staðar þar sem
nikulás og hún
engan hefur eignast krakkann og ættir að hafa meiri ráð
en hangir samt við húsgangsbakkann og hefur margan snauðan fláð þetta er náttúrlega dálítið
varasamt þarna með þetta
að segja fláð í staðinn fyrir fleiri en
ég hef nú einhvers staðar séð það samt að að þeir telja
það nú að að þetta sé ekki ekki beinlínis
óeðlilegt
svona þetta er svona eins og eins og
gripið til
til þess að það falli betur í hljóðstöfum
en þeim var alveg það var alveg
ófrávíkjanlegt hjá þeim bæði jóhannesi og
og sigfinni
nú og þarna voru það nú fleiri sem að
lögðu þar orð í belg að
þeir entust bara nokkuð lengi til þess að
ýtast svona á og ég man nú ekki nema sumt af því
en en þetta end aði þannig að sigfinnur
með sín mörgu börn hann flytur í tunghaga sem er
nokkuð innar heldur en bærinn er í hvammi hann flytur þangað
náttúrlega það fæðast þarna börn og
eins og vant var svona einu sinni ja nastum að segja á hverju ári og þá var nú
þuríður
náttúrlega sjálfsögð til þess að koma þar til og
og leggja sínar líknarhendur að þessu og þá fór það svoleiðis að
upp frá því þá urðu þeir hinir mestu mátar
nikulás og og
og sigfinnur og það var eiginlega talið að það hafi verið eitthvað af
mörgum góðverkum
þuríðar það var að að fá þá
ja sætta þá og fá þá til þess að hætta þessu
og voru þeir voru svo bestu kunningjar
eftir það
en hérna en þeir héldu nú áfram
hann hafði bara gaman að þessu
og ég gerði
gerði bara gaman úr því öllu saman og og
vildi að þær fengju að
og eins jóhannes hann hafði mjög gaman að því hann tók þetta svona ákaflega létt
en svo var það nú einu sinni
segi þér frá því
það var einhver það var gömul kona sem að
verið vinnukona hjá
prestshjónunum í vallanesi en var flutt upp í skriðdal eitthvað
en kom svo svona í kynnisferð út í vallanes
og frúin náttúrlega tók
móti henni og
en vildi nú fá að heyra fréttir það ef einhverjar væru
og já hún lét nú af því að
að það væri nú
hefði nú kannski aðeins heyrt
ja sérstaklega var það nú um manninn hennar
en frúin hún
var nú ekki
hún var nú dáltið sárari út í það heldur en presturinn
tólfta ágúst nítján hundruð sjötíu og sex sigurbjörn snjólfsson heldur áfram frásögn sinni
já við vorum að tala þarna um það
hún var eitthvað móðguð prestmaddaman já
tók þessu ekki
alveg eins létt eins og presturinn en svo kemur þarna þessi gamla kona
sem að hafði verið
vinnukona hjá
prestsfrúnni
og var það málfríður
nei það var hún hét hún hét oddný það var gömul kona hún var
upp í skriðdal og
þá fer já hún
eftir því sem að sigfinnur segir nú frá þarna þá fer hún nú svona að grennslast eftir
hvort það sé ekki eitthvað að frétta og þá svarar sú gamla svona
já nú er úr
fádæmi að frétta ja hann gerir henni upp orðið já hún talaði ekki svona í stuðlum
jæja láttu það lofaðu mér að halda áfram jájá ég
já nú er úr skógunum fádæmi að frétta þeir fást við að yrkja um manninn níð
æ ósköp
já aldeilis gengur nú yfir mig þetta aðrar eins skammir ég hreint ekki líð
ja það vil ég nú vona en það verður samt meira ég síðari finn
grátlegt að heyra þeir gerðu það svona
djöfulsins jálkurinn
jálkurinn þinn
og þá var það þannig að
gakktu nú djöfulsins jálkurinn þinn hann var eitthvað stirður bleikur
angraðra sálna og volaðra að vitja ég veit að þær gleðjast við boðskapinn minn
heyr klukknahljóð
nú er uppsala þorvaldur dauður
og þá voru
mikið flókið málahregg mæddi prestinn héðan
af því missti hann allt sitt skegg
ofan bæði og neðan
beisk mun þykja dómsins dregg
dregg drýldnum klerki
aftur má hans aukast skegg en álitið hvar spyrst til þess
þó
álitið enn í vallanesi hann hélt því enn
eigin álitinu
ég held ég megi segja þér frá því það var einu sinni á seyðisfirði
þá var staddur þar jón hann var
heyrðu gunnþóra hvers son var hann nú jón
hérna sem missti fótinn
jón snædal jón snædal
jón snædal
gunnlaugsson á eiríksstöðum á jökuldal var ágætismaður
bæði greindur og og sérstaklega var
ákaflega gamansamur var eiginlega hrókur alls fagnaðar
þar sem að hann hann var söngmaður
svona almennum söng með mikilli prýði
ég ætla að skjóta því að svona milli sviga að það var
kristján fjallaskáld sem að var nú
maður á tíð
það var einu sinni að þeir voru fjallamenn en þeir
versluðu nú út á vopnafirði og þá var það nú
siður í þá daga þá voru nú ekki til sláturhús og menn urðu að vera við þetta mikið úti
kristján fjallaskáld er er með þeim
sveitungum sínum að þeir eru á vopnafirði þeir eru að þvo innan úr þar í
í bara fjörunni
þá kemur þar að maður og segir
ataðir í aur og skíti og allir fara þeir í víti
vilhjálmur oss vinakveðju vandað hefur viðmótshollur
var sem refur vopnafjarðar gáttaþefur
ég tók ekkert eftir því að þú varst þarna
svo ég haldi nú áfram með sigfinn og það þá er það
upp í fljótsdal en þá voru nú eiginlega allir héraðsmenn höfðu viðskipti á seyðis firði
þá var ekki kominn fagradalsvegurinn hann var í verið að byggja hann
verslunin var öll á seyðisfirði þar var
gistihús sem að
margir gistu nú í og og fengu nú einhverja hressingu og allt svoleiðis
og þá voru staddir þar einhverjir nokkrir menn ofan úr fljótsdal og jökuldal
og það var svoleiðis hag að
hér híbýlum þar að það voru tvær stofur samliggjandi
og á milli þeirra var
svona það var hægt að að ganga á milli þeirra þessara stofu og
þar var jón
og hann náttúrlega hafði það eins og hann var vanur hann var þar hrókur alls fagnaðar og og gerir
mikið svona í
dyrunum sem voru á milli
herbergjanna og
og talaði við menn svona beggja megin
þá vill svo til að sigfinnur hann sem ungur maður kemur þar
og þeir þekktust nú eitthvað hafa sjálfsagt
sigfinnur kemur inn
jæja segir jón við erum þá ekki gellislausir í kvöld en meiningin var nefnilega sú
að sigfinnur hann var mikaelsson en sá mikael var gellisson og var
en þá svaraði
sigfinnur og sagði
jón er án efa orðheppinn
ekki refum fráskilinn
en leikur gefins glöggt ég finn gáttaþefinn afa sinn já en
hvernig er vísan sem
verið var að vinna spinna eða eða þæfa var nokkurn tímann farið með
vísur eða
var nú sjaldan það var nú sjaldan gert hvað var þá helst raulað o það
var farið með
það var nú oft að þetta
var að þæfa hann hann var nú oft að fara með ég bara man nú lítið orðið af því manstu nokkuð hvað hann fór með
man nú ekki það svo glöggt var farið með nokkuð sérstakt þegar þæfð voru vaðmál nei ekki man ég nú til þess
þessari vísu
bárður bárður minn á jökli
komdu og leggstu á þófið mitt eg skal gefa þér lóna innan í skóna svei mér
nú ekki var stundum farið með þetta já það var sá sem var að þæfa hann hann var oft að raula þetta syngja þetta ég er búin að steingleyma því
hvar ertu fædd kristín ég er fædd á sigmundarhúsum í helgustaðahreppi og hvenær
árið átján hundruð áttatíu og eitt
og ertu alin þar upp
nei eg er nú mest alin uppí vöðlavík foreldrar mínir bjuggu í stóru breiðuvík á tímabili
þau fluttu
að stóru breiðuvík til afa og ömmu þau bjuggu þar auðun og kristín
og svo fluttust þau pabbi og mamma að karlsstöðum
í vöðlavík og þá var ég eitthvað sex ára gömul
af hverjum lærðirðu þessar þulur ég lærði þær af gamalli konu sem að var hjá okkur
manstu nokkuð hvað hún hét já hún hét margrét og var eyjólfsdóttir
hvaðan var hún hún var ættuð úr fáskrúðsfirði nú já var hún þaðan
hún lenti í kappkveðskap við pál heitinn hér
ég vildi nú síst af öllu ég held að ég vildi nú síst af öllu fara með þær svona þær voru nú ekki allar fallegar nei ég gæti nú trúað því en
þú færir kannski með eitthvað af þeim meinlausari
ég man svo lítið af þeim
en ég man bara man þetta að hann byrjaði að að koma þeim þær voru tvær systur gróa og margrét þær bjuggu
fáskrúðsfirði en hann var á kolfreyjustað
ég man það að hann byrjaði var að koma þeim til þannig að
hann byrjaði með því ljót er hún manga
og lúsina nóga
hót ég ekki hræðist pál þó hér um sveitir flakki kviðdrenginn með svarta sál og
síðum afmorsstakki
einhver kannski að því hlær innra geðs í höllu ef hann kisi kreppti klær í kollinum á henni mjöllu
voru nú vísurnar þær voru nú ekki
fallegar nei
það voru nú oft
erfiðir tímar og erfitt ferðalag hjá manni þegar maður var að fara
úr vöðlavík og inn á eskifjörð og maður þurfti að bera allt á bakinu
aðdrættir það hefur verið ákaflega erfitt náttúrulega það var ansi erfitt og við vorum þarna bara tvö systkinin með gamla foreldra okkar já
já já voru nokkrir álagablettir þarna í vöðlavík
nei ekki var það nú það var verið að segja manni
gamlar fróðleikssögur
einhverjir útburðir og svoleiðis
ég gat nú aldrei fest mig við það ég varð aldrei vör við neitt svoleiðis nei en þú hefur nú heyrt einhverjar sögur er það ekki ja það var verið að segja manni af þessum
einhverjum börnum sem
út hér áður fyrr meir
kannski einhver örnefni sem eru
það átti nú að vera til dæmis þarna á karlsstöðum átti nú að vera niðri í torfnesi sem kallað var
þar átti nú að vera einn útburðurinn aldrei varð ég nú neitt
svörtu að það gæti nokkuð hlutur nei
en heyrðirðu ekki sögur oft af honum
heyrðirðu ekki sögur oft af honum að hann þóttust ekki menn sjá hann ekki beint sjá hann heyra bara í
sérstaklega átti það að vera fyrir einhver
veður eða einhverju já fyrir veðri
en ég var í eitt skipti og svona var þetta til dæmis þarna það var í þessum simbaskörðum sem kölluð eru þau
inni í haugunum
þar var nú þar var nú það var nú náttúrlega satt að þar
kvenmaður úti
og þetta var einhver önnur sögð einhver slæðingur eftir það
þarna á þessu stykki og í þessum þóttust menn verða varir
þú hefur heyrt margar sögur um
heyrði margar sögur um það já það heyrði ég
hvað átti að að þeir urðu bara hennar varir hún var þarna á slæðingi þessi kvenmaður sem hún
gat nú ekki eigin lega fært það í samband við það sem ég sjálf varð þess
áskynja í eitt skipti eg var á ferð alein
næturtíma í svo í svörtu og dimmu að ég ég var nú ríðandi
að ég gat gat ekki greint götuna ég lét bara hestinn ráða
þetta var nú kunn kunnug hryssa sem ég reið á
og það átti nú að vera alltaf þarna þessi simbaskörð voru yfir þessum vatnsbotni sem mað ur þurfti að fara yfir yfir heiðina
og niður í þennan vatns botn
en þegar að ég kom niður
þá heyri ég alveg svoleiðis
svoleiðis að það syngur undir í öllum klettum
agalegasta hljóð sem ég hef nokkurntíma heyrt og mér fannst það vera á brúninni rétt fyrir ofan
ofan mig en ég mér
ég varð ekkert hrædd og ég hún kipptist ekkert til
neitt hryssan sem ég reið á og svo
var nú kannski ein af þessum svo ég fór
það agalegasta hljóð sem ég hef nokkurntíma heyrt
en svo var það aftur seinna en ég setti það bara í samband við einhvurn eitthvurt veður
ég veit að hann gekk í afskaplega mikið afspyrnuveður
leið ekki langur tími frá því
setti það í samband við þetta en ekki við neinn
útburð eða þessleiðis
aftur var það pabbi sálugi hann
þóttist nú oft verða og hefur kannski verið
ýmislegt þegar hann var einn þarna inni í fjallinu jahá manstu nokkuð af sögunum hans ég
hann var að slá
inni' í illaflóa sem kallaður var inni' í fjallinu
og hann lagði sig út af og var með honum hundur svartur stór sem að lagðist svona við
hvirfilinn á honum
eða lá alltaf þar hjá honum
hafa lagt sig svoleiðis að og látið hattinn sinn ofan á
andlitið á sér en hélt einhvern veginn um orfið eða svona var að slá
og hann segir allt í einu þegar sígi á sig einhver svona höfgi þá
eitthvað svoleiðis yfir hann segist ekki
og sé sagt við einhvern veginn að honum finnist það að
lagst einhvern veginn þannig ofan á sig að hann segir að hundurinn taki til þess
væla
hann segir man nú ekki glöggt hvað hvað þetta hvað sagt var við hann nema hann segir þetta þó að ég deyi drottni
mínum í dag þá verð ég aldrei grafinn í kvöld
segir hann og segist ætla að sveifla til orfinu um leið og þá segist hann
hatturinn fara ofan af andlitinu á sér og sjá svona eins og
eins og fyrir sólu eins og sólina
hvað hann hefði orðið var við þarna á þessu
og þetta setti hann í samband við þennan við þennan útburð sem við allir þóttumst verða varir við þarna
í þessum simbaskörðum sem kölluð eru
þú varst að tala þarna um vatnsbotn já urðu menn nokkurn
tímann varir við nokkuð
ekki neitt í þessum vatnsbotni
þar hefur ekkert undarlegt verið hvorki loðsilungur
nei nei voru engin vötn þarna önnur sem menn
talsvert verið til af því
menn hafa bótst verða varir við það er það ekki
það var á gamlárskvöld það er náttúrlega hefði nú mátt segja það
skröksemi hefði það verið ein ein manneskja sem sá það
og sérstaklega ef það var nú krakki því þeir voru nú oft rengdir
en af því við vorum svo mörg mátti nú heita það við komum út á gamlárskvöld og það var
skelfing gott veður og var svona hjarn yfir allt
svo heyrum við grindahljóð
einhvers staðar verið með æki
hvað þetta geti verið hvort nokkrir séu þarna með æki þarna
ein hverjir
innan melinn
við sjáum þetta öllsömun hreint eins og við sjáum hvert annað og núna þarna það komu þarna þrír menn með stærðaræki
og þeir komu fóru ofan í gilið því þá hverfa þeir svolítið þar sem sést ekki frá bænum
þeir komu fóru út fyrir neðan
út blá sem kölluð er
rétt fyrir neðan túnið og það var ekki hreint ekki lengra heldur en það hefði verið
eins og sjö faðmar svona frá því þar sem við stóðum
og við sáum mennina
þetta stóra æki og þeir fóru út allan þennan slétta stóra mel sem þarna er og hvurfu alveg svona út yfir melinn en við sáum náttúrlega ekki hvað varð af þeim
það var kona í reykjavík sagðirðu já hún heitir málfríður
sú kona og er
jónsdóttir og hún
bjó þarna á kirkjubóli í vöðlavík þá sér hún þar
hvað þar kemur
sem að hefði nú verið hægt að álykta að hefði nú komið ofan úr nautagili sem kallað er ytra nautagili því þau voru þarna til tvö
og hún er ríðandi og hún reiðir stúlkubarn og annað barn er fyrir aftan hana
það er það sem ég man ekki vel
að ganga í veg fyrir konuna
stoppaði eitthvað eitthvað við svona
en hún fór ósköp hægt
konuna stansa og svo kemst hún á götuslóðann sem liggur
frá kirkjubóli út til suður suður að krossanesi
og hún sá til hennar út þá götu
svo langt sem hún sá
þetta get ég ekki ímyndað mér það að þessi kona því þetta er reglulega merkileg og mikil kona að
reykjavík tuttugasta og fimmta janúar nítján hundruð sextíu og sex
valdimar björn valdimarsson bílstjóri segir frá
hvenær ertu fæddur valdimar
fæddur ellefti september átján hundruð áttatíu og átta
að bakka í hnífsdal
norður ísafjarðarsýslu
foreldrar valdimar þorvarðsson útgerðarmaður þar og
kona hans björg jónsdóttir
þarna ólst ég upp í hnífsdal
nú ellefu og hálfs árs fór ég til sjós
kútter sem hét racilía
skipstjóri á henni var jón brynjólfsson sem var
súgfirðingur að ætt
þarna var ég
um sex vikna skeið
þetta var víst árið sumarið vorið nítján hundruð
ég man það að ég var frekar máttlítill til þess að
draga þegar maður stóð á djúpu vatni
það var oft sem við vorum út á barðagrynni sem kallað er
á sextíu til sjötíu faðma dýpi
og man ég það að þegar að
ég var að draga fiskinn fór ég
jafnt af stað og þeir þessir fullorðnu
þá voru þeir
oftast nær komnir í botninn aftur með færið þegar ég var kominn upp
þarna var móðurbróðir minn á þessu skipi
heitir guðmundur ólafur
frá flateyri
man ég best eftir því að einhverju sinni
rak upp stóran fisk ég hélt nú fyrst að
þetta væri þannig að hefði lent í grunni
en hann var fljótur að sjá hvað klukkan sló
hann kom strax og segir láttu mig taka við frændi
svo tekur hann við og dregur eitthvað
eða þrjá faðma upp þá varð hann að gefa í botninn aftur
og svo fór tvisvar eða þrisvar
loksins kom hann þessum furðufiski upp en það var heljarmikil spraka
og þegar við teygðum úr sporðinum á
á henni þá mun hún hafa verið um tvö fet undir sporð
en það myndi vera fiskur sem vegur svona hundrað til hundrað og tuttugu kíló
fórum við nú inn úr þessum túr eitthvað eftir tvo eða þrjá daga
og þá fékk ég hausinn og sporðinn af sprökunni og fór með þetta heim en móðir mín sagði að
þetta væri maríufiskurinn minn en ég hafði ekki heyrt þetta fyr en það mun vera
fyrsti fiskurinn sem dreginn er úr sjó eða eitthvað þessháttar
og hún sagði
að verðugur þess að fá
hluta af þessum maríufiski það væri föðurmóðir mín elísabet kjartansdóttir svo ég varð að fara með
hluta af hausnum ég man nú ekki hvurt það var af sporðinum líka fram á bakka í hnífsdal
og færa henni þetta
nú næst man ég nú eftir því
að hjálpræðisherinn hann var þarna það var nú eiginlega á árum fyrri
það mundi hafa verið eins og níutíu og fjögur til
þá var það í hæsta gengi þarna og
við börnin vorum ákaflega hrifin af því að fá að koma á samkomur hjá þessu fólki
vanalega spilaði það á gítara þar
einu man ég eftir
það hafði náð þarna í mann sem að hét álfur
og var magnússon hann var skáldmæltur hafði
þær voru nú tvær þessar herdömur þarna
og þær komu með þennan blessaðan mann með sér