tiro-is/ismus huggingface dataset:
og taldi hann það heppilegt ef að hægt væri að búa þannig um að
sem minnst hreifing kæmi á hnjáliðinn var hann lengi að
grufla út í það hvernig því yrði fyrir komið að ég hreyfði sem minnst hnjáliðinn þó ég
staulaðist á fæti
varð það svo úr að
hann fór með mig til skósmiðs nokkurs sem var þarna á þingeyri hitti ég þar kunningja minn sem ég hafði verið með til
til sjós á racilíu og hét jón sigurðsson frá ingjaldssandi
hann var þarna að skósmíðum
og fór andrés að útlista þetta fyrir honum
að hér væri nauðsynlegt að fá leðurhólk sem næði alla leið frá
ökla og upp í hæsta krika á fætinum
en jón sagðist nú myndi geta
búið þetta til
til þess að það yrði að gagni og meiddi mig ekki myndi þurfa að búa til leist
eða líkan
líkan af fætinum
þá tókst jóni að búa til sæmilegt líkan af fætinum á mér og síðan
var búin til leðurhólkur eftir eftir því líkani
innan með flónelsdúk
og reimaður svo utanlærs
alla leið frá ökla og og upp þar sem lærið sagði
við þetta gekk ég í eitthvað ár
um haustið fór ég svo
í skóla á akureyri kom bréf frá hjaltalín skólastjóra í endaðan
júlí þar sem hann sagði að
að mig langaði til að komast í skólann
gagnfræða skólann á akureyri þá yrði ég að vera kominn með
skipi sem að hét lára
og ætti að vera snemma í ágústmánuði þarna en skólinn byrjaði nú vanalega
held ég í endaðan september nú svo ég fór með þessu skipi
þarna varð ég samskipa manni
sem að hét andrés björnsson úr skagafirði
var hann þá að koma heim frá danmörku hafði verið að læra þar undanfarið
svo var þar annar maður sem ég átti eftir að kynnast betur og hét lárus
kallaði sig rist
hann varð leikfimiskennari okkar þá um haustið
og tókst
snemma kunningsskapur með okkur sem aldrei slitnaði upp frá því meðan við
höfðum eitthvað saman að sælda
man ég það best að þegar við komum að almenningsnöf eða á leiðinni inn í skagafjörðinn þá kom
andrés og fyljur og hann fór aldrei ofan í úr því því hann var
var alltaf að sjá og skoða skagafjörðinn sinn
nú svo komu menn til akureyrar
þá var auðvitað ekkert um mannfólk þarna heima í gagnfræðaskólanum nema hjaltalín gamli og ráðskonan
hann bauð mér strax inná
kontórinn hjá sér
og sagði að ég yrði að fá mér pláss úti í bæ þangað til skólinn byrjaði og
orð um það hvort ég væri svo vel að mér að ég kynni parta ræðunnar
ekki vissi ég hvað það var og vildi fá betri upplýsingar um það hvað
partar ræðunnar væru og skildist mér að það
reykjavík víðimel tuttugu og þrjú
þriðja febrúar nítján hundruð sextíu og sjö valdimar björn valdimarsson segir frá
já hann var að spyrja þarna um parta ræðunnar já
hann var að spurja mig út úr
hvort ég kynni parta eða þekkti parta ræðunnar
mér vafðist tunga um tönn og vissi eiginlega ekkert auðvitað hvað þetta var
og þá útskýrði hann þetta fyrir mér að það væri íslenska málfræðin
lánaði hann mér málfræðisbók sem ég
fór svo með og
leigði pláss niðri á oddeyri og var þar
mánuð eða á annan mánuð þangað til að skólinn byrjaði
ég hafði lært kvæði til þess að fara með
því hann vildi að við
gætum farið með eitthvað kvæði þarna í byrjun prófsins ég man það var oddur hjaltalín
og var hann mjög ánægður með það þegar ég fór með það kvæði fannst mér
svo urðum við að gera skriflega stíla hjá honum líka og
eitthvað tveimur dögum seinna þá kom hann með stílana
og oft heyrðist mér hann nú vera að fara með einhverjar athugasemdir þegar hann var að fá okkur stílana til dæmis
sagði hann þarna kemur nú stíllinn þinn skutulsfirðingur
segi ég skutulsfirðingur ja ég er hnífsdælingur
hnífsdælingur hvar eru þeir hnífsdælingar segir hann
eru þeir ekki skutulsfirðingar ég hélt við værum bara hnífsdælingar segi ég nú ég hélt
hann ég hugsa að hann hafi ekkert þokað úr sæti frá því sem að var
svo ég þorði þá ekki að deila meira við hann um það
nú þegar hann kom til fáskrúðsfirðinganna
eitthvað tvö eða þrjú held ég fáskrúðsfirðingar þarna og þá
fáskrúðugir eru þeir nú stílarnir há ykkur fáskrúðsfirðingunum
ég man ekki hvort hann hnýtti svona í fleiri
svo hélt nú prófið áfram en
eftir að skólinn byrjaði þá voru kennarar þar það var nú
lárus okkar rist og stefán sem seinna varð skólameistari
en halldór briem
og þá urðu að taka við að kenna þær námsgreinir sem
stefán hafði kennt
lárus rist og svo einn úr okkar hópi ari jóhannesson frá
langanesi
þessir menn kenndu um veturinn og þá
ég nánar lárusi rist
og ég man það að þegar ég fór um vorið vestur á skipi
til ísafjarðar
gufuskipi þá fylgdi lárus mér og okkur tveimur held ég öðrum
niður á bryggju
bryggju og fór með okkur ofan í skip
þá kom danskur hofmeistari mundi eiga víst að nefna það og segir skal ikke med
held að hann hafi fengið það launað því að lárus gat haft orð fyrir sér og baunaði á baunverjann
og sagði honum síðast að ef hann vildi þá gæti hann látið kalla á skipstjóran og segja hvort þetta væri nokkur kurteisi
framkomu við menn sem væru að fylgja vinum sínum úr hlaði
svo það fór að fara lítið fyrir hofmeistaranum hann dró sig út að lyktum svona var nú í þann tíma hérna
næstum því
ættu við menn að skipta danir þá þóttust víst miklir kallar þegar
við vorum að fara
skipunum og nóg um það
svo fór ég nú vestur
þar var víst með ef ég man rétt jón nokkur dúason og þegar að
útaf siglufjörð fór hann nú því hann var nú
úr fljótunum ættaður
hann hafði ekki fengið neitt pláss jón
svo hann varð þegar að þurfti að borða og þessháttar þá fékk hann að koma ofan í
og borða hjá
en það var nú svona við áttum harðfisk og ýmislegt svona barinn harðfisk og þessháttar
sem að dönum líkaði þá ekki lyktin af
ég man það að svona þarna var með skipinu ditlev thomsen kaupmaður
var víst að koma þá frá kaupmannahöfn
þá kemur hofmeistarinn upp og kærir það að það sé maður þarna niðri sem
sé með eitthvað
sem hann sé að láta í sig sem at lugter så stramt sagði hann
það var víst harðfiskurinn en ditlev thomsen tók óstinnt upp fyrir honum og
halda að þeir hefðu ýmislegt sem ekki lyktaði betur
og nefndi margt margt sem að danir
næringar að
síst ild lyktaði betur og ég held þeim færist ekki þó að manntetrið væri þarna niðri að taka til
sín ég man hvað jón dúason var þakklátur
við thomsen að hafa tekið upp þykkjuna fyrir sína hönd
var nú ekki meira tíðinda held ég þarna í þessari ferð
þar var einnig með á skipinu
jakob jóhannesson smári hann hafði verið þarna um veturinn
á akureyri
þeir voru víst að
lesa saman jakob hafstein seinna sýslumaður og jakob smári ef ég man rétt
hann kom oft þarna uppeftir til okkar
og ég var honum lítillega kunnugur frá því að hann var ungur þá hafði hann komið þarna vestur til okkar og
dvalið nokkra daga þarna hjá okkur í hnífsdal
smári
og hann sagði mér ýmislegt af því sem að fyrir kom þarna í menntaskólanum eða latínuskólanum sem
held ég að hafi verið nefndur
þá þegar þeir voru reknir það var víst heill bekkur eða nítján sem voru
reknir úr skóla
og ég man þegar hann var að segja okkur frá þessu hvernig þetta hefði nú gengið til þegar
olsen rektor hefði verið að
reyna að knýja þá til játningar á því þegar rifið var upp úr
vitnisburðabókinni þarna
fórust honum orð á þá leið að
olsen gamli rektor hefði sagt við þá blessaðir segiði mér nú segiði mér nú hvur var það sem að reif
reif uppúr vitnisburðabókinni ég trúi því ekki segi mér ekki hver það var sem að reif upp úr vitnisburðabókinni
ja sá skal fá það
fá það en þeir játuðu aldrei neinu og vissu aldrei neitt
jú svo komum við að skagaströnd þar
hafði verið
páll nokkur guðmundsson var þar þá
var farinn á undan okkur en hann var í skóla þarna um veturinn
en var þá byrjaður á verslunarstörfum þarna á skagaströnd
í nágrenni við sín og og frá þórdísi spákonu og svo framvegis þarna á skagaströndinni
svo komum við inn að þar sem heita höskuldsstaðir þar var
maður og hét sigurjón má ég segja skólabróðir minn hann átti heima þar
hann fór í land á blönduósi
eftir það minnist ég
ekki neins markverðs
það vorið
svo var ég nú heima um sumarið og réri þarna á mótorbát þá voru mótorbátarnir
komnir þarna
að konungurinn
var það ekki friðrik áttundi það held ég nú sem kom þá nítján hundruð og sjö
í heimsókn til ísafjarðar
og þá var það sem að
þórður grunnvíkingur orti konungskomurímuna
sem að segir svo ljóslega frá þessu hvernig þetta gekk allt saman til
þegar konungurinn kom þarna ég held að það hafi verið sjötíu mótorbátar sem að voru uppflikkaðir
málaðir hvítu lakki flestir
og svo héldu þeir út skutulsfjörðinn þeir urðu að koma
að fara inn á skutulsfjörð
og koma þaðan á móti hátigninni við fórum eins og út á móts við arnardal
og allir fánum skrýddir og þar var dreginn upp og niður fáninn fyrir hátigninni þegar
nálguðust þarna og síðan
héldu þeir áfram náttúrlega framhjá
mótorbátaröðinni og og alla leið inná höfn
en við fylgdum á eftir á mótorbátunum
þeir áfram inn á poll en höfnin er nefnd það þarna á ísafirði eins og flestir vita nú
þar hafði verið sett upp sérstök bryggja þarna
við þarna við höfnina
skammt norðan við hæstakaupstaðarbryggjuna sem kölluð er
ég var að segja frá því þegar konungurinn kom til ísafjarðar
þá safnaðist þarna saman í flota um sjötíu mótorbátar
þeir héldu fyrst
inn á skutulsfjörð
þaðan út eftir firðinum alla leið þangað til þeir mættu
konungs skipunum
þessir bátar voru allir fánum skrýddir
málaðir í hólf og gólf hvítri málningu lakkeraðir
og þegar að þeir nálguðust konungsskipið
fánar dregnir niður og síðan upp fyrir kveðju
síðan héldu konungsskipin áfram fram hjá flotanum
og þar næst við á eftir þeim og alla leið inná höfn eða inn á poll
því næst fór konungur
í land á snekkju upp að sérstakri bryggju sem hafði
verið byggð þarna norðanvið
norðanvið hæstakaupstaðarbryggjuna
á ísafirði eða í bótinni sem kölluð er og gekk þar á land og er sagt ekki tók ég
nú eftir því að það hefði brostið í henni þegar hann sté upp á hana
hún hefir kannski ekki verið nema mátulega traust en þó líklega alveg nógu traust til þess að halda honum
og þarna voru haldnar margar ræður ég man
davíð scheving læknir hélt þar ræðu og fleiri fyrir konunginum og hann
svaraði náttúrlega
en umstang var töluvert vegna þess að ef ég man rétt þá
höfðu tapast nokkrar silfurskeiðar
sem að sýslumannsfrúin var mikið að láta leita að lengi og taldi að
að einhverjir þjófar þarna á ísafirði mundi hafa stolið skeiðunum og var hálf ókvæða út af því
en það endaði á því að
skeiðarnar fundust allar þarna í kassa hjá henni ég man guðmundur gamli beykir hann var ekkert
léttur í máli við hana út af því að ætla að fara að kenna fólkinu um þetta sem ekkert tilefni væri til
væri sönn að helgi hefði verið heygður þarna og helghóll borið hans nafn
það mætti nú halda
að þarna hefði skriða numið staðar og hæðin myndast af því
en við höfum nú rekið þarna niður í þessa hæð og ekki fundið neina skriðu svo það virðist
að þessi moldarhæð sé tilkomin af einhverju öðru
en það hefur aldrei verið aldrei hefur nú verið
sá manndómur að það hafi verið grafið í hæðina hvort nokkuð væri meira að finna
en svo höfum við nú verið að giska á seinni tíma menn
getur það ekki skeð að hrollaugur hafi gengið upp á hól þennan hól
og hafi þetta er sá staður sem best sést yfir alla landareignina í heimalandi breiðabólstaðar
og haft þar kannski sínar
helgistundir
helghóll já og þar á að vera hulg huldufólk
hefur það gert vart við sig þetta huldufólk nei
svo sagnir fa ja gert vart við sig og gert vart við sig þó
austan í þessum helghól
í lítilli lægð sem er við rætur hólsins austast
þar var stekkur og þar var stíað
oddný heitin á gerði sagði okkur þá þessa sögu og hún sagði
og þetta sagði hún hefði ekki verið talið einleikið
væri hefði verið af völdum huldufólks
svo var stekkurinn færður úr lægðinni og upp á hæðina upp í hólnum og þar var hann þegar ég man eftir
og þar stendur kofi á rústum hans enn
en eftir hann var færður þá bar aldrei á því að
stekkurinn væri opnaður
en það er líka sögn um það að það var stúlka á gerði sem hét agnes
hún var einu sinni send eftir hrossum að
vetrarlagi
var víst farið að skyggja hálfgert
hún kemur svo grátandi heim aftur krakkinn
og segist ómögulega hafa komist áfram það hafði stað staðið maður fyrir sér
og varnað sér að fara vestur fyrir helghólinn að ná í hrossin
en hún gat nú bara logið
þessu upp hefur orðið myrkhrædd svoleiðis á svona sögnum er nú ekki mikið að byggja
já en
skíthræddur þegar maður fór framhjá helghól
vegna þessara sagna sem á honum hvíldu um
sem væri þar
haukatorfa heitir eitt er eitt kennileitið
það hérna hérna í brekkunum
og ber sjálfsagt nafn af
af fuglinum hauk eða smyrlinum
nei fálkanum
sem að oft sat þarna á þessari torfu
og hann sat oft á helghól og maður sá oft hilla undir hann þar
var komin dálítil þúfa upp úr hæstu hæðinni á hólnum
sem var dritur eftir
fálkann
en nú sést fálki aldrei orðið á helghól
hvurnin sem því viðvíkur kannski af því það sé orðið svo lítið af honum
er hérna
var nokkur trú á á fuglum
haukum eða eða eða hröfnum
það var trú á hröfnum það var trú á hröfnum
ef að hrafn sa se sá ef að hrafn settist á kirkjuburst eða kirkjuturn
þá átti það að boða dauðsfall
átti að vera að segja frá að það væri dauðsfall í nánd
við vorum einu sinni staddir bræðurnir ég og benedikt
austan undir íbúðarhúsinu á kálfafellsstað
og þaðan er örstutt eða var örstutt í kirkjuna
svona tíu fimmtán metrar eitthvað svoleiðis
þá kemur hrafn og sest
á kirkjuburstina
vestri
og þá segir benedikt við mig sérðu hvurju þessi er að spá
já hvurju er hann að spá ég hafði aldrei heyrt að hrafninn væri neinn spáfugl
ja hann er segja okkur frá því að það sé mannslát
en þetta hefur mér verið sagt sagði benedikt
en eitthvað tæpri viku síðar þá deyr kona hér á breiðabólstað
seinni kona gamla steins eða steins afa míns
og var jarðsett við kirkjuna
kirkjuna
lóan var spáfugl hér
þegar fór að líða á sumar og fór að losna um hana úr fjöllunum
þá fór hún að fljúga í stórum hópum mikill vængjaþytur af henni
og þegar hún settist hér á
þurrlendið til dæmis hér á túnin þá átti hún að vera að þá var rigning í nánd
og þetta var engin
þetta var ekk engin vitleysa
því að við tókum veittum því eftirtekt að það var alveg öruggt þegar lóan var farin að
setjast á túnið að þá var rigning í aðsigi
einu sinni vorum við að koma að teigum engjum hér
austan úr svokölluðum breiðabólstaðarteigum
og gengum vestur þjóðveginn það var seinna part dags eða byrjað að skyggja þá kemur stór
lóuhópur og flýgur það nálægt okkur
að hún lendir á hrífunni hjá anna einni annarri vinnukonunni sem var hér
féll til jarðar og var vængbrotin
ekki man ég nú hvort við styttum henni aldur eða eða létum hana fara
svo eru nú kennileiti náttúrlega í breiðabólstaðarlandi til dæmis í
staðarfjalli sem að breiðabólstaðarbæir eiga
og hérna hvannadal
sem er áframhald af staðarfjalli eiginlega til norð norð austurs
og svo steinadal sem
breiðabólstaðarbæir eiga nú eftir þeir keyptu sléttaleitið
og á steinadal
það eru nú ýms örnefni þar
en engin svona sem eru með sögnum er það
ekki beinlínis og þó já
það er klettarani sem skagar úr aðalfjallinu dálítið fram í aurinn
og á vindási er sagt og það eru
hafi verið kirkja
að það hafi verið býli á vindás
þó engar sagnir séu um um um það hvar það hefur verið eða hvar kirkjan hefur verið heldur
en vindás fylgir skógarítak
og fjara fjara sem heitir vindásfjara
og breiðabólstaður
eða bróða breiðabólstaðarbæir
eiga helming af reka á af fjörunni og kálfafellsstaðarkirkja helming
af reka á fjörunni
en hvunær þetta hefur breyst hvort það hefur breyst í þann mund að kirkjan hefur fallið niður á vindás
það er ekki gott að segja en þó líklegast helst líkur til þess
þarna var ekki nema um einn bæ að ræða sem gat átt kirkju en hann var svo langt í burtu
það voru steinar
þeir stóðu sunnan undir fjallinu eða framan undir fjallinu austast svo það var næst ólíklegt
að það hann að það að sá bær hefði se sett kirkju þarna
en það er ómögulegt að segja nema þarna gátu verið bara fleiri bæir þó
engar sagnir séu til um það áður heldur en vötnin fóru að brjóta landið meira upp
og svo er þar skógarítak
sem að þessi vind vindás á allmikið skógarítak
og skiptist til helminga nokkurn veginn
á milli breiðabólstaðarbæja og kálfafellsstaðar
ég held að ítak kálfafellsstaðar sé þó heldur minna heldur en breiðabólstaðarbæja
þarna var oft mikið mikið skógað á þessum vindás
já já það er rák norðan
norðan í þessum vindás breið grasrák
og rákin liggur fram á enda ássins og nokkuð inni inneftir honum
einhvern tíma átti einhvern tíma þegar var verið að smala steinadalinn
þar sem þessi vindás er gengur fram úr norður úr
þá var kona þar neðsti maður í smalamennskunni
og kemst í fær í í og kemst í
við tvo hálsótta hrúta
sem voru á rákinni
hún getur ómögulega komið þeim burtu þaðan hvernig sem
sem hún reynir
og það virðist svosem ekkert þrekvirki ekki þrekvirki neitt fyrir þó það sé ekki nema um einn mann að ræða
að koma kindum þaðan því rákin er ekki það breið
en það var nú svona þeir snerust sífellt í kringum hana og hún gat ekki komið þeim þaðan burtu
en enginn vissi
deili á því á þessum hálsóttu hrútum
að þeir væru á þessum bæjum hér eða í námunda nokkrum námunda
og var talið víst að þetta hefðu verið huldufólkshrútar sem þarna hefðu verið
svo er stutt fyrir framan vindásinn
þar á á fallegri torfu sem nú er orðin sem nú er neðst við aurinn
en hefur auðvitað verið
gengið mikið lengra fram í en fyrr á árum en vötnin búin að brjóta hann
hann hana þetta upp þar eru tættur voru greinilega seinast þegar að ég kom þar
á að vera á að vera tættur af seli frá steinum
og það sást bæði móta þarna fyrir kvíum sem hafa verið eða rétt
og húsarústum líka
svo það er alveg tvímælalaust að þarna hefur verið sel
og mig minnir endilega að torfan sem að sem að hérna tætturnar standa á
hafi verið kallaðar seltorfur eða seltorfa hafi verið kölluð seltorfa
svo eru ýmsir ýms kinn kennileiti önnur á steinadal
þar er stór hóll og fagur hóll
þar eru kúahjallar þar er efridalur þar er neðridalur
þar er fagridalur þar er gjágil
þar er þar er hérna dalbotnafjall
og svo og svo
þar eru grenjin grenin
það er klettur sérstakur klettur þar innst á dalnum
sem að tófa lagði oft undir
og hefur líklega yfirleitt lagt þar undir ár eftir ár
hún lagði þar nokkrum sinnum eftir að hér á seinn eftir að hún kom hér á seinni árum
ég minnist þess að það voru að minnsta kosti tvisvar ef ekki þrisvar unnin greni þar
svo ég spyrji þig nú frekar
eru engar sagnir um jöklana hérna í námunda
hérna fyrir vestan
og þó
ég er nú búinn að gleyma að segja frá því
en því var kennt um að þegar jökullinn fór að ganga
sleppa þessu á meðan
já já já já þú segir mér það kannski bara seinna já en ég ætlaði að spyrja þig um vötnin
voru þau ekki þau ekki hættuleg
og víst gátu þau verið það
en það var bara þetta menn voru orðnir svo vanir þessu þeir kunnu á þau
þekktu brotin eða grynningarnar sem átti að fara á
en ef eitthvað var farið útaf þeim þá gat dauði verið vís
en það var yfirleitt mjög lítið um það sem menn fórust í þessum vötnum
ég man ekki eftir því í minni tíð
að fráteknum jóni heitnum pálssyni sem að lenti í mikla slysinu þegar að jökullinn datt niður
man ekki eftir nema einu dauðsfalli öðru þolleifur pálsson í holtum á mýrum
drukknaði í hornafjarðarfljótum
þeir voru að leita að vegi yfir vondan ál
sem að var í fljótunum
og þolleifur
hann lenti eitthvað
frá því sem að dálítinn spöl frá því sem að þeir voru að leita eftir veginum
og lenti á þar á rogasundi á hestinum
og fórst drukknaði þar
ég minnist nú ekki að
að ég hafi heyrt að ég muni eftir
öðrum dauðsföllum í þessum vötnum
en það hafa tveir menn drukknað hérna í breiðabólstaðarlóni
ekki verið nítján hundruð átján hundruð níutíu og fimm það leyti
og drengur frá sléttaleiti nokkuð löngu áður
á ís þessir báðir
ísafari var þannig farið
á breiðabólstaðarlóni þegar hann fór frá fjöru frá reynivöllum
þessi piltur hann var frá efra bænum á reynivöllum
hjá þeim þorsteini arasyni og elínu þá nýgengin í hjónaband
og nýtekin við fullum búsforráðum á reynivöllum
að það hafði verið
verið jakahröngl á lóninu en autt á milli jakanna
en svo lagði ísinn kom frost dálítið en þó ekki nógu mikið
og lagði auðu vakirnar á milli jakanna
en þessi en pilturinn sem hét steindór
hann hafði sjáanlega ætlað að stikla á á jökunum og glenna sig yfir
veikari ísinn á milli þeirra
en afleiðingarnar orðið þær að það hafði sporðrisið jaki með hann
og hann fallið niður í lónið og drukknaði þar
svo auðnaðist nú
lónið bara mjög fljótlega kom þíða
og það var hægt að leita að piltsins hans var leitað af bát
og höfð lína
fiskilína sem var dregin eftir bátnum til þess að
vita hvort að hann kræktist ekki í líkið og það var
það hafði þá viljað þannig til að einn krókurinn hann festist undir þvenginn
sem að skórinn hans var bundinn með yfir fótinn
björn arason á reynivöllum
sem var nú gamansamur
sagði oft á eftir
að þvengirnir ættu að vera svo sterkir í skónum
að það væri vissa fyrir því að þeir héldu manni ef á það þyrfti að reyna að krækja
krækja í hann til að bjarga honum
jahá já
en annars hafa menn ekki verið tæpt komnir það þú veist annars hafa ekki menn verið tæpt komnir
það er reyndar sögn um það
að öræfingar voru einu sinni sem oftari að fara yfir jökulsá
voru þá að koma úr kaupstaðarferð
og voru margir í margir í í hópi saman
og þá var jökulsá
í foraðsvexti
og það er sagt að þeir hafi lagt í ána klukkan níu að morgni
og verið komnir yfir hana
klukkan þrjú um daginn
vestur yfir hana og þá með þeim afleiðingum að þeir höfðu mest misst klyfjar af sautján hestum
en þeir gátu nú
náð í þær þá alla reknar út um eyrar
nema af þremur hestunum
því þær klyfjar fundu þeir aldrei og það var kona með þeim
og hún lenti úr söðlinum
en fyrir snarræði einhvers þeirra sem að var þarna með
þá gat hann bjargað henni náði til hennar svo hún drukknaði ekki
en svo er það nokkru seinna að það drukknar kona í jökulsá
það var fólk að fara í brúðkaupsveislu útí öræfi ekki löngu ja stuttu
fyrir mína tíð margt fólk þar á meðal þessi kona
en hún lenti af hestinum og drukknaði
það var sagt að það ættu nítján menn að farast í jökulsá
og ég held að ég hafi heyrt það
jón heitinn pálsson sem að lenti þarna í jökulslysinu að hann hafi verið sá síðasti sá nítjándi
þó vil ég nú ekki alveg að þetta sé nú haft bókstaflega rétt eftir mér
að þetta sé rétt talið en hitt var
ættu nítján menn að farast þar
en það skall einu sinni hurð nærri hælum
að þarna drukknaði maður úr öræfum
það var eftir að ég kom til minnis löngu eftir það
hann var að hann var að hann var á ferð utan úr öræfum var gangandi og ætlaði hér eitthvað austur í sveitir eða kannski austur
á höfn
það var hald á
á jökulsá út við fjöruna lón uppistöðulón sem að myndaðist þar mikið
og var hald á lóninu
og maðurinn ge fer svo eftir lóninu andvaralaust að sjá
en hafði stöng með sér til
að reyna fyrir sér
en það var eitthv það var nú svona að það var þá
skænt
yfir einhverja vermslulind sem kom þarna uppúr fjörunni
svoleiðis að maðurinn lenti niðurí
það happ vildi til að stöngin lenti þversum
yfir vökina svo hann hékk á stönginni
en gat ekki bjargað sér á neinn hátt
og hefur sennilega ekki skipt löngum togum að hann hefur verið þarna legi hangið þarna
því að þá bar mann að að austan
sama mund eða svipað mund og það varð til þess að bjarga manninum
svona kallar maður nú tilviljun
var sú hver sagði þér þetta þetta já
man svo vel eftir því sjálfur þegar þetta gerðist já já já var sú trú að ekki yrði feigum forðað né ófeigum í hel komið
vil ég trúa ha hvað segirðu var sú trú á já sú var trú hér já já já já
ekki var ekki var feigum forðað og ekki ófeigum í hel komið ég held nú það
það var algengt
það þýðir ekki að tala um það sagði fólkið hann hefur átt að deyja það hefði ómögulegt verið að bjarga honum
eða henni
það var þjóðtrúin hún var mjög sterk hér
er nú hræddur um það
þú sérð nú það á blaðinu sem að ég
lét þig hafa
með öðru að ekki mátti viðra út rúmföt þegar að menn voru á sjó
þá átti að breyta um veður
því var það einu sinni stuttu eftir að ingibjörg tengdadóttir kom hingað
þá var hér gömul vinnu vinnukona sem þórey hét
nú eru þeir nú eru skipin hér á sjó
í blíðskaparveðri og ingibjörg notar góða veðrið til þess að viðra út rúmföt
þá segir þórey veistu hvað þú ert að gera kona
veistu ekki hvað við liggur að viðra út rúmföt þegar menn eru á sjó
nei ingibjörg hafði aldrei heyrt um það
og það er nú sagt
að þó menn ge ef menn
þó menn geri eitthvað sem að bann liggur við eða á
þá komi það ekki að sök ef að sá viti ekki hvað við liggur ef að hann
gerir hlutinn
og þetta hefur
kannski bjargað því að
ekki mátti prjóna
vettl sjóvettlinga sem áttu að verða á sunnudegi og ekki ganga með prjóna úti
ef að skip voru á sjó
ekki mátti benda á skip á sjó þá átti það að sökkva
þetta er nú eitt af því sem var á blaðinu
en bíddu nú við
nú komum við inn í hvannadal
var einhver beygur í mér alltaf ég var hræddur við þennan bakka norðanbakka
svo höldum við áfram