tiro-is/ismus huggingface dataset:
inn dalinn og inn á hellurnar
þá var ekki eftir nema c svona tæpur þriðjungur
af leiðinni til seyðisfjarðar
og það var akkúrat það sem
að ég æki þessu þarna inn á hellurnar sem kallaðar
og og þangað vorum við komnir með þetta og
gengum þar frá þessu við
stóran stein sem var og bindum utan um
dótið eða þennan flutning hans og steininn
sá ég þegar við vorum nú búnir að þessu þá
það var nú að verða dimmt af
nótt en þá sá ég að tunglið var
sást svona verulega og ég sá að það var fjarska mikill
svona far fyrir tunglið og mér leist nú illa á þetta
en svona var það nú við vorum búnir að ganga frá
þarna og og ég fer til baka
já ég sagði nú ekki fr rétt frá þarna í byrjuninni
ég var nú með tvo hesta
hann dró svona skíðagrind mjög létta
en hún átti að verða eftir þarna hjá flutningnum og varð eftir
ég bara með aðra hryssuna með sleða til baka og hina lausa
nú en svo
fer ég nú ja við fórum svona að tygja okkur til að að
halda til baka og vorum nú eiginlega búnir
að því alveg og gjarnan farnir eitthvað að
að færa okkur til
en en mér leist alltaf svo illa á bakkann en svo
dreg ég nú hryssurnar ofan af hellunum það voru kallaðar hellur
var að fara ofan í dalinn aftur gilsárdalinn
og en þegar að ég kem
svona stutt
niður það var kallað það var kallað merargil þar og var var
ég veit nú ekkert af
fengið það það hefur verið eitthvað í sambandi við hryssu einhverja
sem hefur kannski farist það eða eitthvað þess háttar
en þegar að ég kem þar niður fyrir það þá kemur bara
snjó mökkurinn á móti mér
en þá vorum
við nú skildir og ég bjóst við því að sigurður
hann eg sagði honum alveg hvernig hann ætti nú að að haga sér
og ætti að fara yfir vatnið og þar var klettur sem var kallaður vatnsklettur það þótti alltaf
öruggt ef maður fann hann þá var maður á réttri leið ofan í vestdalsbrekkur
svo veit ég nú ekkert en ég sá að það þýddi ekkert fyrir mig að fara að snúa við því að veðrið var
nú fyrst og fremst vont en svo var bara svo langur tími liðinn að hann hefði átt að vera kominn
og meira en það yfir vatnið og búinn ná vatnsklettinum og það huggaði ég mig nú alltaf við
svo hélt ég áfram út dalinn allan
og það var alveg glórulaus bylur eiginlega glórulaus bylur og ég
að fara beint á móti veðrinu
allt gekk þetta nú samt vel fyrir mér því að
ég var svo kunnugur en þegar ég kem út hjá skaganum það er kallaður skagi sem að að
þar kemur bugða á dalinn
og þar var varð ég
ég fór eiginlega í norður fyrst þangað til ég kem að skaganum þá fa
varð ég að færa mig meira til norðausturs
og þetta gekk nú allt saman vel en þegar að ég var kominn þarna út að skaganum þá var
náttúrlega um tvennt að velja fyrir mig
annað hvort
var það að að halda áfram og reyna að vera svo ofarlega þarna
lenti því að það er gil að ánni sem að
nær þar inn undir skagann svona hér um bil
og dýpkar alltaf
utar dregur og það var náttúrlega um að gera fyrir mig að komast eða vera svo ofarlega að ég
losnaði við gilið eða þá að fara
þvert yfir og það var náttúrlega styttra nokkuð þvert yfir hálsinn norðan vi eða vestan við
gilsána og þá hefði ég komið niður á bæjunum þarna annað hvort ormsstaði
ég hefði fundið einhvern þann bæ
af því að ég var svo kunnugur
fór að athuga þetta betur þá sá ég að þetta var var
skakkt ég bara varð að fara nógu ofarlega í brekkurnar
til þess að losna við gilið
svona gekk það ég komst við
illan leik heim var nú orðinn ansi slúskaður og veðurbarinn en komst
heim með hestana
þá var klukkan eitthvað
kvöldið
nú svo var nú ekkert um þetta
ég náttúrlega gekk frá hryssunum og og
gaf þeim hey eða vatn og annað þess háttar sem að með þurfti og
og fór svo
í bæinn og
og þá hafði það nú verið svoleiðis að
að það urðu nú náttúrlega allir hræddir
eftir að að bylur skall á en vissu nú hins vegar
að ég held að það hafi vitað það að ég
hafi aldrei villst og gat ekki villst og mundi þar af leiðandi ekki frekar villast
í þessu veðri heldur en öðru
og svo náttúrlega svaf
ég þarna um nóttina
en var nú að vakna og var í mér einhver kveita en vonaðist nú og var að
svona að
að hann mundi hafa náð vatnsklettinum
og þá var þetta allt saman
en svo bara um morguninn þá er komið kemur maður frá eiðum
og þá er búið að síma frá seyðisfirði og og þeir vissu það að
og og ég líka
en þá kemur það bara upp að ég er kominn heim með
hrossin en maðurinn ekki svo var nú strax fengið
fengið ja safn
svona svona mönnum og og farið að leita
mistök úr því
en hafa nú sennilega engu breitt
hann fannst ekki um
vegna þess að þeir höfðu séð fund sáu
þá sáu þeir
skíðagri
að skíðagrind hafði verið ekið þar eftir og þá voru þeir
að vona það að að hann hefði farið
til seyðisfjarðar og þeir hefðu farið á mis
en svo þegar að allt var nú bíddu aðeins rannsakað
þá reyndist það ekki vera já fór þarna með
skíða
hefði farið með skíðagrind já já
já halda áfram já já já já
já að
og en daginn eftir
eða um kvöldið reyndar þá þá fer
það auðséð að maðurinn hefur
orðið úti og þá var farið eldsnemma morguninn eftir
fannst hann að fram við
bjólfinn sem kallaður er og hann hafði
þá sáu þeir það þegar að þeir fóru að rannsaka slóðið sáu slóðina eftir hann
að hann hafði
snúið við strax þegar hann átti að fara
upp á brekkuna þar sem að vatnskletturinn var
þá hafði hann snúið við ofan á vatnið og svo hafði hann verið alltaf
alla nóttina að þeir töldu
að snúast
alltaf rammvilltur þarna á vatninu
og það var alltaf svoleiðis að þegar að hann hafði komið svona upp í brekku öðru hvoru megin
af því að hann vissi það að hann var að fara og átti að fara niður brekkur en ekki upp
þá hafði hann alltaf snúið
við aftur og niður á vatnið en svo
sáu þeir fundu þeir þar slóðina eftir hann og þá hafði hann farið í stafdalinn sem kallaður er
og sunnan við bjólfinn þar fundu þeir för
og svo fundu þeir manninn þar
þá var hann kominn
ja átti bara stutt eftir niður í seyðisfjörð en
ég var nú ekki þar en þeir sáu það að hann hafði
alveg óhindrað
niður og vissi náttúrlega
upp á hár að þá hefur nú verið orðið alveg bjart að þá hefur hann nú
séð upp á hár hvar hann var og ætlað bara að fara þarna niður og
en hann hafði sest á stein hann hafði hann hafði staf stóran
sem að ég lánaði honum
því að hann hafði sest á stein dáldið
sem stóð dáldið upp úr snjónum
hafði hann
já setið eitthvað ekki lengi samt
en svo þegar hann reis upp og og fór þá rétta stefnu
allur annar heldur en að hann hafði verið hann var svo
hérna hafði stigið svo stutt til og og jafnvel slangrað eitthvað út á hliðarnar
og svo bara hafði hann fallið áfram
og þar lá hann dauður
þetta var nú þetta var síðasti maðurinn sem að hefur
farið eða sem fór á
sextánda að kvöldi sextánda
já þú varst að segja mér þarna af honum
þessum manni sem að þessum unga manni sem varð úti og svo sagðirðu mér
sagðirðu mér hérna
sögu á eftir um menn sem að urðu úti já þarna í bílnum ég náði henni ekki á segulbandið
náðirðu henni ekki á segulbandið ég ætla bara að spyrja þig um hana seinna
sem urðu úti þarna í bílnum já
en var enginn annar maður sem að varð þarna úti svo að þú vitir til jú
en það er lengra síðan já já
það var til dæmis mikil ósköp ég held það nú
ég held það nú það var til dæmis
maður sem að hét árni og var kallaður árni romm
hann var drykkfelldur það voru voru nú menn hér á fjörðunum í þá daga
sé ekki eitthvað af þeim eftir enn sem þótti gott í staupinu og þeir
gerðu mikið af því að reyna að koma út í skútur sem voru þá nú hér við
austfirðina
og ná
einhverja brjóstbirtu
það var þessi árni hann var einn af þessum mönnum hann hann
reyndi og og sjálfsagt með einhverjum árangri að ná í í svona
einhverja hressingu hjá þessum skútumönnum
annar maður var
hér á austfjörðunum í þá daga
sem að hét eyjólfur
hann var nú kallaður að ég mér
fannst nú alltaf svona að ó
jæja ósekju eiginlega var kallaður eyjólfur illi
það var þannig að að hann var nú líkur
árna að því leyti að að reyna að ná sér í eitthvað í þessum skútum
svo var það einu sinni að
seinni part vetrar
ég man nú ekki eftir því þetta var fyrir mitt minni en stutt
samt fyrir það
eru héraðsmenn sem kallaðir voru nú alltaf
voru í lestarferð á seyðisfjörð þá var svona
það var laus snjór á heiðinni og dálítið kramur því að þetta var nú orðið áliðið vetrar
og sólar farið að gæta að nokkru
þeir já það komu menn lestamenn
af seyðisfirði með
einhverja hesta eg man nú ekki heldur hvað þeir voru en
fara svo eða slá í já í ferð með þeim upp yfir eyjólfur
og árni og voru báðir eitthvað dálítið
ja svona dálítið hífaðir
en þegar að þeir komu þarna upp hjá fellinu þá var oft vant að
að stansa þar og kippa niður burði og jafnvel að að fleygja
hafa þeir nú haft eitthvað
eða höfðu menn eitthvað líka handa sjálfum sér og þeir
þessir menn þeir stansa þarna sunnan í fellinu
alltsvo þá er komið alveg upp úr seyðisfirðinum
og tekur við heiðin norður
en sem að var nú
minnsta kosti þegar að snjólag var líkt því sem að þarna
var sagt að hefði verið
svo taka þeir náttúrlega setja þeir burðinn á hesta sína þeir skipta sér ekkert um þá
eyjólf og árna skipta sér ekkert um þá
og svo fara þeir af stað en þeir verða svo ekkert varir
þá félaga eyjólf og árna það er komið
heiðina
norður á brún og þá fóru þeir nú að reyna að svipast um hvort þeir sæju ekki til þeirra en það var ekki svo
miðhús sem er næsti bær við heiðina þegar að farið er þessa leiðina
er nú farið að svona
athuga þetta þetta þykir nú ekki
ekki verulega gott að vita ekkert um
þá félaga en þegar að verið er að bollaleggja um þetta þá kemur eyjólfur
þá kemur þar í ljós og
og er hinn hressasti þá fara þeir að spurja hann að því hvað
hvað hann hafi gert við árna og hva hann svarar því nú til
að hann viti ekkert um það hann
liggi sjálfsagt einhvers staðar austur á heiði það hefði verið ómögulegt að koma honum neitt áfram og
hann hefði bara látið hann eiga sig
svo var farið strax að athuga um þetta það er og þá finna þeir
þeir bara árna þar sem að hann liggur vi eða hann liggur þar sem að þeir höfðu stansað
er er ja þeir sjá ekki annað en að hann sé dauður
svo var hann nú fluttur til byggða
byggða og og út af þessu urðu nú ég vissi nú ekki hvort að það var urðu
málaferli út af því en það var áreiðanlegt að að það urðu einhver
varð eitthvert vesen en eyjólfur hann
hann hérna slapp held ég ég held að hann hafi sloppið við nokkra
meiri hátta hegningu ég held það
mig minnir það minnsta kosti
en en hérna
en árni hann
þarna ævi sína eins og
hann var kallaður árni romm
vegna þess að það það var romm sem að hann sótti alveg sérstaklega eftir í þessum skútum
ætli þær hafi ekki verið franskar eða eitthvað svoleiðis
kallaður árni romm
nú þetta hefur verið svona almanna rómur í sveitinni
já það var áreiðanlegt
það var áreiðanlegt og ég man svo vel eftir því
ég man svo vel eftir því að að
það voru margir sem töldu það alveg víst að eyjólfur hefði nú stytt honum eitthvað
aldur þarna en ég fer nú ekkert
en ég man eftir því
það er nú eiginlega slæmt að vera að segja frá því vegna þess að ég held
eða það getur minnsta kosti verið að það sé eitthvað af
af fólki eða skyldfólki eyjólfs ég vissi það að
dóttir hans hún var fermingarsystir mín
ég veit ekkert svo um hana hvað af henni varð en hún átti þá heima áreiðanlega í
skriðdalnum því að við vorum fermd í vallanesi það var
séra
magnús sem að fermdi okkur
en ég man eftir því að
það var voru margir minnsta kosti krakkar sem höfðu dáldinn beyg af af eyjólfi
það það sem ég man af því tagi var það að
átti konu sem mig minnir að
þau voru skilin eða jæja eða hætt að búa saman
hún lenti út í hjaltastaðaþinghá útí hól sem er
þarna yst við
ósinn og
og hún var þar vinnukona en svo
átti hún eignaðist hún þar barn
með manni sem mig
minnir nú að héti filippus
hann fór til ameríku seinna en
sendi eyjólfur henni orð með einhverjum sem að á ferðinni var
að hann ætlaði
að koma út eftir og drepa hana
ég man eftir því að við krakkarnir í svínafelli við tókum þetta ákaflega alvarlega
og það svo að ef við sáum einn mann á ferð
svona einhvers staðar sáum honum bregða fyrir
þá var það alveg sjálfsagður hlutur að þetta hlaut að vera eyjólfur og nú ætlaði hann að fara
fara til þess að drepa stefaníu
og við við vorum svo hrædd að við við hlupum í bæinn ef við sáum einn mann einhvers staðar á ferð
því að við tókum þetta svo alvarlega
en svo var
að segja þér eitthvað svolítið af eyjólfi hann hann var náttúrlega að mörgu leyti merkilegur maður og
og ég veit ekki
almennilega hvurnin
á því stóð að hann fékk þetta slæma
viðurnefni
að vera kallaður illi en veit það ekki alveg upp á hár en
ég man eftir því að að sigfús sigfússon
hann sagði mér það að hann hefði hann hefði hérna
hérna drepið fjóra menn og það var nú náttúrlega ekki
svona í þá daga en ég held nú að þetta hafi verið
hala í suðursveit
sautjánda júlí nítján hundruð sjötíu og níu
steinþór þórðarson á hala segir frá já við vorum að tala þarna um rímurnar já ég var að fordæma það
það sem hefur verið ráðist á þennan ská á þennan skáldskap
og það af okkar bestu mönnum eins og til dæmis jónasi hallgrímssyni
töldu þetta bara bull
sem ekki ætti að eig eiga sér stað í íslenskum bókmenntum
það er margt eða minnsta kosti
og minna
líka sem standa á svipuðu menntastigi teljum að það sé margt gott að fá úr rímunum
bæði þetta hvað vel
snilldarlega er víða komist að orði
og eins það að maður var miklu fróðari í öllum kenningum
eftir að hafa lesið rímurnar
og við alþýðumenn
við höfum alls ekki staðið á sporði þeirra sem að lærðari voru í sambandi við kenningarnar
fyrir það að við höfðum lesið rímurnar og fengið okkar
lærdóm þaðan
ég hef verið að spyrja ýmsa bara svona í gamni
ýms kenningarnöfn
sem að notuð eru í rímnakveðskap og þeir hafa alveg staðið á gati þeir hafa ekki vitað hvað þetta var
ég var til dæmis til dæmis einu sinni að segja manni frá því að
að ég hefði verið að fara með kvæðið stígur myrkur á grund
og svo að sem endaði á þessum hendingum
aldrei siklingur neinn hefur sinni í höll lifað sælli
né fegurri stund
verið að fara með þetta fyrir ungmenni
og spurt það að því hvort það vissi hvað siklingur væri nei nei það vissi það ekki
og svona er það nú sagði ég að að það yngra fólkið
það er ekki eins frótt í kenningunum eins og við
sem eldri erum og þá sagði þessi maður þetta var menntaður maður ja ekki veit ég nú hvað siklingur er
þú veist það náttúrlega já já já
krókarefs saga þótti góð saga ágæt saga hann var svo
helvíti brögðóttur já
hefurðu lesið krókarefssögu jú einhvern tímann hef ég nú gert það hún er til hér á hala
þessar rímur voru allar kveðnar hér og
oft og úlfarsríma
andri hlær svo hátt andri hlær svo höllin alveg skelfur
við sína granna sagði hann sjáiði manninn vitlausan
þetta er nú eitt ein hending úr andrarímu
og úr númarímum
klárinn nýtur kunni skeið
kvikari var en ljón á fæti
númi út um hallarhlið hljóp en kóngur fetar
eftir ungur þolir ekki bið en ellin gamlar fætur heftir
þá einn á ferð með manni sem rafn hét
og var nú ekki
neinn bardagamaður en frár á fæti og skyggn vel
og nú segir í rímunum
göngum aðra leið
ég vil fara fljótt að knarrareyri og segja þínum föður frá
firnum mínir augu sjá
það fljótræði
fljótræði þykir klæða lundi
hverju skila skyldir þú skýlaust vil ég þenkja nú
máske gaman menn hér saman dragi
og ætla að hraða oss af leið aldrei skræðum við ég kveið
svo man ég nú ekkert meira
kallast kambur alla daga
þar sem hann á göndla gólf garpa vann að leggja tólf
hafði þá fellt þarna tólf af
mótstöðumönnum sínum
grípa víðar niður í rímum nei ég ætlaði að spyrja þig meira um íslendingasögur
hvað þótti þér um atburði í íslendingasögum
nú koma þar náttúrlega fyrir ýmsir atburðir sem að eru nú kannski dálítið ótrúlegir eða nútímamenn telja
þeir menn sem nú eru uppi margir sérstaklega ungir menn telja ótrúlega
hvað finnst þér hvað finnst þér um svona sannleiksgildi íslendingasagna ja
ég verð nú að viðurkenna það að mér þykir nú orðið
meira að hugsa um þessar bókmenntir
þá finn ég nú náttúrlega að það er margt
sem að manni gæti þótt ósennilegt í
manni getur þótt margt ósennilegt í þeim
en ég vil bara að menn séu ekkert að grufla í þessu
láta sögurnar halda sér halda sínu gildi
og spurning hvort þær hafi ekki mesta
mest menntunargildi fyrir okkur að láta þær halda án nokkurra heilabrota
sínu gildi eins og þær voru
hvert hvaða hvað finnst þér vera helsta gildi íslendingasagna
ja það er nú fyrst og fremst gildi þeirra að þær geyma þarna sögu
og það er nú kannski aðalgildi þeirra þær geyma þarna sögu úr lífi þjóðarinnar
eða úr einstökum þáttum úr lífi þjóðarinnar
og geta þar af lei upplýst okkur mikið í því efni
og svo er frásögnin svo í mörgum þeirra svo
skemmtileg og lifandi að maður kemst allur á loft að hluta á þetta
og manni finnst eins og maður sé
komið inn í þennan heim sem að sagan er að segja frá
en mest mest náttúrlega hafa mesta gil mest gildi hafa þær
brot úr sögu þjóðarinnar
og þess er nú ekki sagt að við stöndum
að þar af leiðandi stöndum við nú það vel
menntalega að við höfum úr þessu forna fróðleik að mylja
eddunum og fleira
jú hvað finnst þér um mannlýsingar í íslendingasögum
þær eru nú upp og ofan mér þykir nú hún hallgerður gerð heldur vond
náttúrlega gat það
gat hún verið gat það verið svo en
þykir hún nú gerð helst til vond og ég held hallgerður hafi aldrei verið eins og sagan segir hana
ég get varla ímyndað mér það
og eftir því sem ég hef nú meira verið að grufla í njálu
nú á seinni árum þá finnst mér hún nú vera meira skáldverk
heldur en kannski sannsöguleg frásögn en hvað um það
þetta er snilldarlega sagt
og hefur sitt bókmenntalega gildi
en hvað finnst þér um menn í laxdælu
svo langt síðan ég hef lesið laxdælu
ég man nú ekki vel ég var að hugsa um
hvað dettur þér helst í hug ég var að hugsa um hvað þér fyndist um guðrúnu bolla og kjartan já
já þetta er nú náttúrlega þetta er anskoti sögulegt náttúrlega spennandi að lesa þetta
en hvað satt er í því það er eins og hver atburðurinn
sé fyrirfram ákveðinn
og þá auðvitað af höfundinum að svona skuli það vera
en hvort það hefur verið það er spurning
en vel má það vera að guðrún hafi verið
þetta köld kald r ifjuð eins og sagan segir
það er ekkert ótrúlegt það gæti verið
en það er nú svona það eru öll það eru allir
atburðir sem verða að gera söguna
og eins er þarna
þetta að að bolli skyldi verða á undan kjartani
til landsins
að það varð til þess að gera eiginlega þessa sögu
gera guðrúnu að því sem hún
en rímur þú varst að tala um rímur hvað
þér helst skemmtilegast við rímurnar og merkilegast
það var nú fyrst og fremst hvað þeim tókst vel að setja þetta
í hérna í bundið mál
efnið úr sögunni hvað þeim tókst vel að setja þetta í bundið mál
og þó það sé
mikið af kenningum sem að er nú erfitt kannski að skilja
þá getur maður rennt grun í það allt saman
í sambandi við þráð sögunnar eða þráð rímunnar
og svo hafði maður gaman af að syngja þetta og heyra það sungið og
það var mikið gert mikið gert úr þeim mönnum sem að kváðu vel rímur
og það var jafnvel eftirsótt ef að gest bar að garði
það var að spyrja hann hvort hann gæti ekki kveðið rímur
það var einn maður úr öræfum bjarni vigfússon hét hann og á afkomendur á hnappavöllum í öræfum núna
hann þótti kveða alveg sérstaklega vel rímur
og það var sóst eftir því að biðja bjarna að kveða rímur
þar sem þegar hann kom nætur gestur hér á bæi
þórarinn föðurbróðir minn hann kvað bara sæmilega rímur kannski bara vel rímur
aftur á móti gerði faðir minn ekkert af því að kveða rímur
eða ekki svo teljandi væri
aftur á móti gerði ég svolítið af því
að kveða rímur
bara dálítið
hvað finnst þér um þennan
mikla hetjuskap sem kemur fram í
víða í íslendingasögum
heldurðu að menn hafi verið svona miklir kappar
ja ég vil nú engan dóm á það leggja manni manni finnst þetta ósköp ótrúlegt
en en svo gátu afburðamenn verið til
eins og til dæmis segir þarna í finnbogarímum þar sem hann á göndla gólf garpa vann að leggja
tólf drepur þarna tólf menn
manni finnst þetta nú ótrúlegt
en svo gátu hinir hitt verið
miklir aumingjar eða staðið það miklu neðar
í því að vega menn heldur en hinir sem að sem að ofar stóðu
og hafa verið
með ýmsum viðburðum
enda er um það talað í sögunum líka
ég ætlaði nú eiginlega að biðja þig að raula fyrir mig kvæði sem þú varst að raula þarna í morgun um manninn sem kom í útilegumannabyggðina
nei ég fer ekki með það hvaða kvæði er það það er bara svona grínkvæði hér
nú já nei nei þetta er enginn kveðskap skáldskapur ha
það voru strákar hér sem að hnoðuðu þessu saman nú já já um hvern um pilt sem var hér sem hét sigurður strandfjeld
var hér á ýmsum bæjum í suðursveit
dálítið svona vantaði kannski eitthvað andlega
honum gekk ákaflega illa að læra að lesa
og læra kverið en þó fermdist hann
en hann söng dálítið hann söng
hafði gaman af söng mjög gaman af söng og söng ekkert svo illa
og svo voru það strákpiltar hér sem að
ortu gamanvísur um sigurð og þar á meðal þessa þegar hann fór
í göngu og glímdi við útilegumanninn
hann hét sigurður strandfjeld og var kallaður oft strandi
nei á ég nokkuð að vera að fara með
það er enginn slægur í því eiginlega þú ræður því nei
það var á kóngsbænadaginn
átján hundruð níutíu og átta
að þá gerðist tveir atburðir í suðursveit
báðir dá merkilegir hvor á sína vísu
þann dag flutti stefán bóndi á sléttaleiti
með fjölskyldu sína og eitthvað af systkinum
búferlum
að skaftafelli í öræfum
til heitmeyjar sinnar jóhönnu jónsdóttir
og þar bjó svo stefán sína ævi
ævi
og afkomandi hans býr þar nú
eða afkomendur
ragnar stefánsson og jón stefánsson
svo er nú ekki meira um það
en hitt en annað það sem gerðist
var það að þeir fyrir vestan steinasand
fóru á sjó á skipi sínu
sumir sumir formenn röru ekki á kóngsbænadaginn
héldu hann það helgan að þeir
vildu ekki róa
en sunnsendingar voru nú ekkert að hugsa um þessa bábilju
og röru jafnt fyrir það þó það væri kóngsbænadagur
sjóveður var gott og veður stillt
það var einn það var einn togari út af reynivallarfjörunni vestast
svona á venjulegum fiskimiðum bátanna hér
þennan dag eru konur á breiðabólstaðar bæjum að kljúfa skán
hver á sínu túni
nú sjá þær það
að skipið tekur róður og stefnir á togarann
nú var kon nú var konunum illilega brugðið hva hvað þetta ætti nú að þýða
en það þetta endar svo með því
að skipið hverfur undir togarann og var sjáanlega komið
komið undir hliðina á honum
nú urðu konurnar alveg yfir sig hræddar
gátu það ekki verið tyrkir
eða þá aðrir kannski svipaðir sjóræningjar
þeir hlupu
hlvur úr sínu túni á vissan stað svona miðja vega hérna á breiðabólstaðartúni
og hittust þar og þinguðu um þetta þessi ósköp sem nú væri að gerast
það kunni svo sem ekki góðri lukku að stýra sagði ein þeirra að vera að róa á kóngsbæna daginn ja þetta hefur nú oft verið
gert hefði einatt verið gert sagði nú önnur og hefur ekki komið að sök
ja það getur nú skeð í dag sem ekki hefur skeð í gær sagði sú þriðja
og það á ekki að vera að brjóta helgar reglur sem einu sinni hafa verið teknar
þær bollaleggja svo mikið um
þetta og óttinn og skelfingin er svo mikil í þeim að þær vissu helst ekki hvað þær sögðu
þar til ein segir jæja
ég held mér sú nú betra
að fara að fara heim því auðvitað er nú allt brunnið við pottinn hjá mér
og svo fóru þær nú heim og hittust svo ekki meira þann daginn en það
er af skipinu að segja og togaranum að togarinn var var enskur
kolaveiðari held ég
var önnur það var einhvers konar flatfiskur sem að hann veiddi
og nú hafði hann fengið mikið af þorski
í vörpuna
og veifar þeim af sunnansandarskipinu að koma til sín
jú jú þeir gera það
og það skiptir svo engum togum eitthvað talast þeir nú við
þó að enginn þeirra sem á skipinu væri kynni ensku
þá gátu þeir skilið hvor annan með merkjum og bendingum og þá einstaka orði sem að
hvor skyldi frá öðr öðrum
og þeir setja þarna í skipið
tvær hleðslur af fiski af þorski
og en með seinni hleðslunni eða seinni ferðinni frá togaranum
þá fer skipstjórinn að gamni sínu í land
og það bar svo vel í veiði að það
kom einhver á hestum frá reynivöllum í fjöru í sama mund og þeir eru að tína fiskinn upp úr skipinu
sennilega þá til að forvitnast um hvað væri að gerast í sambandi við þennan róður
það verður svo að ráði að þorsteinn arason sem var formaður fyrir skipinu fóstri konu minnar
hann býður kapteininum að koma heim að reynivöllum og fá sér hressingu
kapteinn þiggur það þeir fara svo báðir ríðandi heim að reynivöllum
og hann fær svo hinar mestu góðgerðir
og þorsteinn átti eitthvað lítils háttar af brennivíni sem hann gladdi hann á líka
svo þegar þeir hafa nú lok lokið veitingum þá halda þeir aftur til sjávar
og þá er sjór orðinn svo vondur
að það er bara fyrir það að þeir þurftu að skila kapteininum
af sér að þeir fóru
úr landi upp á líf og dauða að mátti
en þetta tókst nú betur en á horfðist
þeir fengu gott lag út með með kapteininn
en þá var höfðu þeir ekki meiri fisk heldur en það að það voru tólf í hlut á skipinu
af fiski
svo kvöddust þeir