tiro-is/ismus huggingface dataset:
og til þess að kóróna allt þá fengu þær lánaðan hjá honum
höfuðfatið það var derhúfa maðurinn var
breiðhöfða frekar og myndarlegur svona þrekinn
og þessi húfa gekk um salinn
og þar tíndu flestir í eitthvað því þær þurftu alltaf að fá sem svaraði því að
þyrftu ekki
sérstaklega að greiða húsaleiguna
þetta mun oftast nær hafa orðið ein til tvær krónur sem þær fengu svona lagað
vanalega var það nú sem gefið var um fimm aurar sumir
ekki gefið tíu aura
þetta þótti alveg ljómandi
ljómandi að heyra í gíturunum þeirra
þær voru tvær
voru að skemmta okkur þarna
önnur var dönsk
kölluð fröken andersen sumir sögðu að hún myndi hafa verið úr vissu húsi í kaupmannahöfn ekki
elskuleg þarna á þessum samkomum hin var ættuð úr reykjavík hét kirstín
já já þetta var nú í þann tíð
já ég veit nú ekki hvað ég ætti að segja
frá æsku minni þegar ég var sjö eða átta ára
þá var ég nú ekki byrjaður að ganga í skóla því ég
barnaskóla þarna
fyr en ég var á níunda ári ég held ég hafi verið sjö til átta ára þá heyrði ég talað um mann
víst sjó þarna og hét sigurður og var jóhannesson
hann mun hafa verið ættaður norðan úr húnavatnssýslu
þegar hann kom þarna í hnífsdal þá hafði hann hlotið auknefni
nefndur sigurður skurður
og heyrði ég sagt seinna að tilefnið
að þessari auka nafngift
verið sú
að sigurður hefði einhvern tíma reiðst við griðkonu
að mér skildist inni í djúpi
og skorið hana í handlegg með hníf
og þessvegna hafi hann hlotið þetta auknefni sigurður skurður
hann mun á þessum árum eða litlu fyr
hafa stundað atvinnu eða sjóróðra
á vestari fjörðunum eða ytri fjörðunum sem menn nefndu í gamla daga þarna á vestfjörðum
önundarfirði og súgundarfirði
kemur þetta fyrir einhverju sinni
að hann þarf að fara yfir heiði sem nefnd er klofningsheiði
og í fylgd með honum er maður að nafni salómon
segir ekki af ferðum þeirra fyrr en sigurður kemur til byggða þá var hann einsamall
nú er farið að leita
leita að
dauður
og var sagt að bláir marblettir hefðu verið beggja megin á hálsi hans
andlitið og nefið væri á grúfu niðrí skafli
var sigurður tekinn fastur
og settur í tugthús sem nefnt var svo á ísafirði
þá var sýslumaður þarna skúli thoroddsen
reyndi nú að fá sigurð til að játa á sig glæp að hann hefði orðið
honum að bana þessum salómon
en það vildi víst ganga treglega og var hann búinn að vera þar í nokkrar
nætur eða nokkra daga í tugthúsinu
sem að skúli mun nú hafa sagt í þjóðviljanum þá fór hann að morgunlagi einhvern
tíma til þess að að finna fangann að máli
og mun þá hafa
orðað það við hann að þýddi ekkert fyrir hann að þræta þessu því hann
mundi verða fundinn sekur að því að hafa orðið honum að bana þessum salómon
skilst manni þá af því sem að skúli sagði á prenti að
sigurður hafi þá játað einslega fyrir honum
í fangelsinu
að hann færi með sannleika það væri rétt hann hefði orðið honum að bana
sigurður var mikill tóbaksmaður sagði skúli
og varð mér það á að taka vindilinn út úr munni mínum og
og reykti hann hann en þetta var víst sýslumaður áfelldur
gert þetta að gefa honum tóbak fanganum
síðan er það að þegar hann mætir fyrir rétti
þá man hann ekkert af því sem hann hafði sagt við sýslumanninn
segir það allt ósannindi eða hann muni það alls ekki
að hann hafi nokkurn tíma talað og aldrei stífari en einmitt þá
hvað sem er um það
munu nú margir vita að því kvöldaði þannig að sigurður játaði aldrei sekt sína í þessu máli
margir kannast nú við þetta skúla mál það var
fleira sem vafðist þarna inni
það var sendur lárus bjarnason seinna sýslumaður snæfellinga
rétta og og gera í þessu máli
og það var mikið hörku og svardaga mál þarna á vestfjörðunum og illa séð
því að skúli thoroddsen var vinsæll sýslumaður á vestfjörðum
en svo er það
ef maður heldur nú áfram að segja frá sigurði
hann gerðist seinna bóndi
ég fari rétt með að gilsbrekku í súgandafirði
þar hafði hann verið
bóndi í nokkur ár árið nítján hundruð sem var síðasta árið
var opinber kosning til
alþingis
þá fékk ég sem annar stráklingur að fara inn á ísafjörð til þess að
vera á þessu mikla stefnumóti þar
með föður mínum
og man ég
sigurður og faðir minn að þeir tóku tal
þar segir það var víst oft vani hjá þeim þá á meðan þetta var opinber kosning
að spyrja hvor annan svona hvurn býstu nú við að kjósa
eða þannig
svo faðir minn sagði eitthvað á þá leið við sigurð
hvern býst þú nú við að kjósa
sigurður en þá voru í framboði meðal annarra þarna
skúli thoroddsen og séra sigurður úr vigur
ég hugsa mér sagði sigurður
að kjósa þá sem að mínu áliti eru best
hæfir til þess að vera alþingismenn okkar það er skúli thoroddsen og séra sigurður í vigur
en nú er best að hlaupa yfir þarna
og enda á því að segja frá sigurði hann veiktist og fór til
lækninga hingað suður í reykjavík
á landakotsspítala og dó þar
þá var staddur hér fyrir sunnan góðkunningi hans kristján torfason frá flateyri
mun hann hafa þá
haft dvöl á
hótel ísland meðan hann stóð við í þetta sinn
og sagði mér það sigurgeir
seinna biskup okkar sem þá var prófastur okkar ísfirðinga að kristján torfason hefði sagt
einni eða tveimur nóttum eftir að sigurður dó
þá hafi hann verið staddur þarna í herbergi sínu á hótel ísland
þá hafi sig dreymt sigurð hann hefði verið að
í kringum sig
talað um að hann
ætti að fara vestur en
en það gæti ekki orðið að því sökum misgánings að
úr því yrði
svo vaknar kristján
segist segja svona við sjálfan sig hvaða endemis vitleysa er þetta eiginlega sem að
aldeilis hissa
sigurður jóhannesson jæja svo segir hann að hann sé svo syfjaður
skamman tíma þá halli hann sér aftur út af á dívan þarna
og sofni í hvelli
þá var sigurður kominn aftur og segir ja nú er allt seinna en sem segir
nú er skipið að
kistuna þarna vestur og þetta er ekki kistan sem að ég ligg í
það er allt annar maður sem að er í þessari kistu
nú þýðir ekki annað en
hringja og spurja
og það er farið að rekast í þessu þarna á landakoti
já og lestrarfélagið er svo stofnað þarna og var ein króna tillagið á félagsmann
og hafa verið tuttugu og fjórir félagsmenn líklega það hafa verið um tuttugu og fjögur heimili þá hér í sveitinni
því það var maður af hverju heimili og tveir frá
einn og tveir frá tveimur
svo þetta gekk nú allt betur heldur en á horfðist
horfðist og eftir það
lifði fé lestrarfélagið
góðu lífi og var reynt að kaupa þar bækur sem að maður hélt að fólkið he
hefði mest gaman af að lesa þar á meðal íslendingasögurnar
sögur jóns trausta
og fleira og fleira sem ég man nú ekki og nefni ekki semsagt var reynt að velja úr það besta
bóndinn hér á austasta bænum í sveitinni
hann var kosinn fyrsti formaður félagsins og var það í eitt ár
síðan var ég kosinn formaður þess og var það þangað til að
hreppsbókafélag var stofnað það var nú orðið svo á kreppuárunum
að menn fengu ekki útskrifað þó það væri ekki nema ein og tvær króna
í árstillagið til lestrarfélagsins
svoleiðis að við vorum í mestu vandræðum að innheimta þetta ég gerði svo
tillögu um það í hreppsnefndinni að við gerðum þetta að hreppsbókasafni
og hreppurinn legði upp viss ákveðna upphæð
til að kaupa bækur
og þetta var eindregið samþykkt í
í hreppsnefndinni
svoleiðis að það var alltaf lögð nokkur upphæð til
bókakaupa í sambandi við hreppsgjöldin
en ég hafði það á hendi samt áfram að velja bækur fyrir félagið
svona var nú með það svo kemur til þetta er nítján hundruð og ellefu
ungmennafélagshreyfingin
hingað komu tveir menn af austan úr nesjum
annar var af höfn
svo kemur ungmennafélags hreyfingin
og þá finn ég að þetta er nú alveg ótækt að við eigum ekki ungmennafélag en þá gerist það að það koma tveir
ótilkvaddir menn austan úr nesjum þórbergur þorleifsson í hólum og jón guðmundsson á höfn
það var árið nítján hundruð og níu
þá um vorið
sá fundur er vel sóttur bæði af eldri og yngri mönnum
og það er stofnað lestrarfélag
og það er kosin stjórn
ekki man ég nú hvað það voru margir sem voru í því félagi en þeir voru allmargir og það var fyrirgefðu
þú sagðir að það hefði verið stofnað hérna lestrarfélag
þú ætlaðir að fara að tala um ungmennafélagið var það ekki jú
þetta var bara mismæli hjá þér nú ég verð að taka þetta upp aftur nei nei haltu bara áfram nei anskotinn þú getur bara
byrjað aftur það gerir ekkert til byrjaðu bara aftur
en í sambandi við ungmennafélagsskapinn ætla ég þá að geta þess
að það var held ég árið nítján hundruð og níu þá komu tveir menn austan úr nesjum þórbergur
þorleifsson í hólum og jón guðmundsson í höfn
jón var búinn að vera hér kennari barna kennari held ég tvo vetur áður og var því kunnugur fólkinu hérna
þeir boða til fundar í þeim tilgangi að stofna hér ungmennafélag
fundurinn er vel sóttur bæði af eldri og yngri mönnum það var margt þarna af miðaldra mönnum
mönnum og jafnvel yfir það og það er stofnað ungmennafélag
allt menn svona
mið mið svona á miðjum aldri
og jafnvel eldri þar á meðal var presturinn á kálfafellsstað séra pétur hann var kosinn
ritari félagsins
og svo ég nefni nú ekki fleiri nöfn í sambandi við stjórnina
en svo bara fer það svo að það er aldrei boð að ur fundur í þessu félagi
og það með var það búið
svo liðu ár og við sem að yngri voru vorum og
tókum nú lítinn þátt í í ungmenna félagsskapnum fyrri vitanlega vorum við félagar
kjósa þessa peyja í stjórn
fundum þetta að að þetta mátti ekki svona til ganga að það væri ekki ungmennafélag í okkar sveit einsog í hinum sveitunum
það var nú sérstaklega ég sem hafði áhuga fyrir þessu og var að tala um þetta við unga fólkið
og því var vel tekið af unga fólkinu að við stofnuðum ungmennafélag
og þetta er svo komið komið svo langt
samtal mitt við unga fólkið að það lofaði mér því að það skuli sækja fund
fund ef að ég boði hann já já þetta var nítján hundruð og tólf
svo boða ég fundinn er búinn að útvega hús fundarhús
hjá þórði jónssyni á kálfafelli því kálfafell var svona nokkuð miðs vegar í
sveitinni fyrir menn til þess að mæta
var búinn að fá lánað hús hjá honum
til þess að halda fundi í og við áttum að greiða eina krónu fyrir hvern fund í húsaleigu
og það var eiginlega meiningin hjá þórði að hann gæfi okkur kaffi því
hann segir svona í bréfinu sem hann skrifar mér
þetta er nú kannski ekki ekki svo mikið þessi króna það er nú ekki nema svona fyrir kaffinu sem þið fáið
svo það hafði hefur verið meining hans þá í upphafi að láta okkur hafa kaffi
með fundarhúsinu
jú jú svo er það á góunni
að ég boða til fundar
þórður er ekki heima þá þórður á kálfafelli hann var eitthvað við fé þar inn til fjalla
en konan hún vildi nú ógjarnan gera neitt nema með samþykki bónda síns
og þessvegna fórum við nú ekki fram á vildum ekki vera
móðga hana með því fórum við ekki fram á á húsið
en nágranni hans bjarni runólfsson hann bauð mér því ég var nú fyrstur þarna á fundarstaðinn
að ég mátti fá bastofuna hjá sér til þess að hafa fundinn í já já já ég tók
en það fór nú samt svo að það kom enginn á fundinn
og þar með var þeirri ungmennafélagsstofnun lokið
við vorum ellefu unglingar þá
hér fyrir sunnan steinasand
sá elsti var konan mín steinunn guðmundsdóttir tuttugu og fjögurra ára og ég þá
tuttugu ára já tuttugu ára
hinir unglingarnir allir yngri allt niður að fermingaraldri
nú kemur okkur saman um það að við skulum nú stofna ungmennafélag með þennan hóp
og það verður að ráði við höldum fund
hérna á hala
og þar mæta þessir unglingar allir ellefu og við stöfnum stofnum ungmennafélag
það er kosin stjórn
í hana voru kosnir ég var kosinn formaður
benedikt bróðir féhirðir og ari guðmundsson mágur minn ritari
ari ritaði
sérstaklega fallega hönd hún eiginlega bar af rithönd flestra á þeim árum
og það var ákveðið í lögum félagsins
að halda sex fundi á ári
og það var lengi haldið að þeir voru haldnir þessir sex fundir
það er go gott líf í þessum fámenna hópi
en okkur bættist nú fljótlega liðsauki
skarphéðinn á vagnsstöðum hann var nú mikill áhugamaður um félagsmál
og hann kom fljótlega í félagið til okkar á þessu ári
og ég held þrír eða fjórir aðrir ungir menn úr borgarhöfn
og svo fór þessu nú smátt og smátt að fjölga
í félaginu en það sem aðallega háði félagsskapnum það var fundarhúsleysið
við höfð það var nú stofa hér á hala lítil stofa
og við höfðum nú fundina hér og í stofunni
en það var þá svo langt fyrir þá sem að lengra áttu að austan úr sveitinni að sækja
að við fundum að þett við urðum að reyna að fá eitthvað bætt úr þessu
ég fékk svo einu oft kirkjuna hjá prestinum eftir messu
til þess að halda fundi í
og það stóð ekki á því að við fengjum kirkjuna
bara að þið talið ekki um pólitík sagði prestur
séra pétur bara að þið talið ekki um pólitík
en nú voru haldnir pólitískir fundir í kirkjunni á kálfafellsstað það var búið að halda að minnsta kosti eina tvo þrjá
þá stuttu
stuttu áður
já já við lofuðum þessu hátíðlega sem og var því að þessi félagsskapur hann var ópólitískur
og bar aldrei á góma
svo liðu árin og það er alltaf smátt og smátt að fjölga í ungmennafélaginu
við erum svo að nauða í því við hreppsnefndina að það sé byggt
fundarhús
og það ve verður að ráði
að hreppsnefndin oddvitinn sem þá var þorsteinn arason fóstri konu minnar
hann var mjög hlynntur félagsmálum
og fann það að það vantaði fundarhús eða hús til þess að geta haldið fundi í til þess að hér gæti dafnað verulegur
félagsskapur það er svo nítján hundruð tuttugu og þrjú þá er byggt hér fundarhús
byggð tóftin byggð úr torfi og grjóti
timburveggur að sunnan og járn á þaki og svo þiljað innan
einn salur
og lítill lítill lítill inngangur
en þetta var salurinn var hann var æði stór
ég man eftir því í fyrsta sinn þegar að gísli sveinsson þingaði hér
og þá í þessu húsi í þessu húsi
eða ég meina þegar að fyrsta sinn þegar var þingað í þessu húsi
þá sagði hann að þetta væri nú besta þinghúsið í sýslunni
það væri þetta nýja hús þeirra suðursveitunga
svo vorum við nú smátt og smátt eftir þetta
lengja við húsið lengdum við fyrir leiksvið fyrst og svo síðar fyrir eldhús
það var nú gert svona mest
að tilhlutun okkar yngri manna
vinnan við húsið upphaflega hún var öll gefin það lagði hvur hver maður eitt og tvo dagsverk
í að hlaða tóftina eftir því sem þurfti og koma svo
þakinu á
og þeir sem betur voru þá laghentir
að þilja það innan svo leiðis að þetta kostaði nú hreppinn mjög lítið
peningalega séð
og þegar að fundarhúsið er komið þá streymir nú fólkið í ungmennafélagið
og þá fljótlega þá telur ungmennafélagið sjötíu og fimm eða sex félagsmenn
eða með öðrum orðum það er komið þá í ungmennafélagið flestallt yng eldr yngra fólk í sveitinni
og og sumt af því eldra líka
það var meira fjöl fjör auðvitað meira líf í félagsskapnum
sem fleiri voru
þá var farið að hafa samkomur
hafa leikrit og svo framvegis
og yfirleitt tel ég að
suðursveitungar eigum ungmennafélaginu mikið að þakka menningarlega séð
og ég hef talið að það hafi eifað eftir af því allt fram á þennan þennan tíma
því það var eitt af því sem að ungmennafélagið setti hæst það var að reyna að vinna
vinna að aukinni menningu og andlegum framförum í sveitinni
og þetta tókst að miklu leyti
ég var formaður félagsins í tuttugu og átta ár fyrstu tuttugu og átta árin
þá fóru aðrir að taka við
en það var nú eins og það
lifnaði ekkert yfir félagsskapnum við það
enda hef ég sagt það síðan þegar er verið að tala um það að það setji meira líf í félagsskapinn
að fá nýja og nýja menn í stjórnina en mín mín reynsla hefur nú ekki verið sú á neinu sviði
hala í suðursveit tíunda júlí nítján hundruð sjötíu og níu steinþór þórðarson segir frá
já við vorum að tala þarna um þessi
mannaskipti í félaginu já ég var að segja það að mín reynsla hefur ekki orðið verið sú eða orðið sú
þó það hafi verið skipt um stjórnir í félögum að það hafi
verið til nokkurra bóta alveg það gagnstæða
þegar að fyrsti formaður menningarsambandsins hætti störfum eftir margra ára
sem formaður þá fór því fljótt að eða fór fljótt að halla undan fæti fyrir því þar til
það dó algjörlega
og svo ég haldi nú áfram með þann þráð
eftir að það var nú dáið
þá fundu nú menn að það var mikið misst þegar menningarfélagið
var búið að vera
og þá var það að r áði að stofna
annað félag
sem yrði kallað menningarsamband austur skaftfellinga
þeim félagsskap
þeim félagsskap stæðu öll önnur félög í sýslunni
kvenfélög kvenfélagasambandið ungmennasambandið kaupfélagið og búnaðar sambandið
jú jú svo eru þessir þessi félög í þessu menningarsambandi
því eru gerðar sínar samþykktir sem það átti að starfa undir
og þetta er held ég nítján hundruð sextíu og tvö að
og ég var kosinn formaður sambandsins
og ég er það svo í
átta ár sex ár líklega að þá segi ég af mér formennskunni
og segi að það sé betra að það sé einhver nýr kosinn það verði til þess kannski að hleypa ennþá meira lífi í félagið
og það er kosinn nýr formaður
en það er nú bara það
að það var aldrei boðaður fundur eftir þetta í menningarsambandinu
þetta er nú mín reynsla meðal fleiri í sambandi við það að hafa stjórnar þegar
ætla að segja þér frá því hvur tildrög menningarsambandsins voru urðu eða voru
menningarfélagsins menningarfélagsins fyrirgefðu menningarfélagsins
það var eftir fund eftir stjórnarfund í kaupfélagi austur skaftfellinga
nítján hundruð tuttugu og sex
þá ber nú svona ýmislegt á góma í spjalli okkar stjórnarmanna
og kaupfélagsstjórans
og meðal annars stingur kaupfélagsstjóri sem þá var jón ívarsson
upp á því að gaman væri nú að reyna að stofna eitt allsherjarfélag
hér í sýslunni
og við féllustum nú
heldur vel á það hinir stjórnarmennirnir því að við vorum nú all allir
leiðtogar í félagsmálum í okkar sveit
og fundum að því sterkari sem félagsskapurinn var því meira ætti hann að geta afkastað og ef við
nú eitt allsherjarfélag
sem að við mundum sem að við komustum að niðurstöðu um að kalla menningarfélag
þá mundi það nú nokkru geta afkastað
þetta verður svo að ráði hjá okkur vinna nú að því að þessu félagi verði komið á fót
og við tilnefnum tvo menn í hvurri sveit að koma saman
og gera
samþykktir fyrir félagið og undirbúa það frekari að það komist á fót
við komum svo saman tveir úr hvurri sveit
og höldum fund hann var haldinn í hólmi á mýrum
ég get nefnt þér þessa menn sem að að fundinum stóðu það var úr lóni
sigurður jónsson á stafafelli bóndi jón eyvindsson bóndi í volaseli
þolleifur jónsson bóndi og alþingismaður í hólum
jón ívarsson kaupfélagsstjóri á höfn því þá var það einn hreppur höfn og nes
af mýrum halldór eyjólfsson í hólmi
og magnús hallsson
hallsson bóndi í holtum úr suðursveit ég og stefán þórarinsson í borgarhöfn
en hann gat ekki sótt fundinn það stóð hér í sjóróðrum þá
og hann var formaður fyrir einum bátnum og gat þessvegna ekki farið
en ég fékk mig lausan hjá mínum formanni
lausan frá róðri þennan dag til þess að geta sótt fundinn
og fundurinn er svo haldinn í lóni og við undurbú segi ég í hólmi fyrirgefðu í hólmi á mýrum
og við undirbúum stofnun
félagsins sem að við gerum tillögu um að verði kallað menningar félag
austur skaftfellinga
og ákváðum að boða til fundar
í júlí þetta sumar og reyna að koma félagsskapnum á fót
og það er svo boðað til fundarins og hann er mjög vel sóttur og það eru margir af sýslubúum
sem að ganga í félagið
þetta félag
sem við köllum menningarfélag austur skaftfellinga
og meðal annars var það aðalmark félagsins
það var að halda eina stóra samkomu á hvurju ári
og hún yrði látin standa í þrjá daga
væru rædd mál og flutt erindi
þau mál sem fyrst og fremst sem að héraðið snerti
og þá fleiri mál eftir því sem að flytjendum fannst við eiga í það og það skiptið
stjórnin hún hélt fund á haustin
tilnefndi menn að koma með erindi
eða mál til flutnings á mótið
og þetta gekk allt svo prýðilega og það var ákveðið að hafa
skipti það er að segja
mótið sitt árið í hvurri sveit svo allar sveitirnar ættu kost á að njóta þess að
að þessi mót væru haldin þar
því vitanlega höfðu þær sveitir sem að mótið var staðsett mest gagn
þá áttu flestir hægast með að sækja
en það var alveg ótrúlegt hvað þessi mót voru vel sótt
utan utan sveitanna sem að það var haldið í
fólkið kom ýmist gangandi eða ríðandi
þá var ekkert um bíla til að byrja með en þeir komu nú til sögu þegar að fram í sóttu og gerðu þá hægara að sækja
þó yfir vötn og vegleysur væri að að fara
svo hættir sigurður á stafafelli
formennsku hann var fyrsti formaður félagsins
hann hættir svo formennsku
ja ég man nú ekki hvenær það hefur verið svona um líklega nítján hundruð og
milli fjörutíu og fimmtíu
og það er kosinn nýr formaður og ný stjórn
en það fer óðum að dofna yfir félagsskapnum
uns að hann sálast alveg út af eins og ég var að segja þér áðan og menningarsambandið var svo
stofnað upp úr
fólkið gisti á bæjunum þar sem að í sveitinni þar sem að mótin voru haldin
og það var ekki ekki minnsta skemmtunin eiginlega það er að þá gisti
og spjallaði þá á kvöldin eftir að var komið heim og á morgnana áður er farið var
það gisti þetta kannski upp í sjö átta manns á heimili
hvurja nótt
það var tvær nætur sem að gist var því venjulegast fór fólkið heim ef ekki var eitthvað að veðri
síðasta kvöldið eða síðustu nóttina
þetta er nú saga menningar sambandsins
og menningarfélagsins
en ég ætlaði að segja þér það þarna áðan í sambandi við lestrarfélagið
öðru ári þess þá héldum við tombólu efndum til tombólu
fórum bónarveg til sveitunga okkar að gefa hluti
sem dregið yrði um á tombólunni
og þetta gekk ágætlega
við fengum ýmsa hluti heimagerða nokkra nokkuð í krónum
sem að við keyptum sal fyrir
svoleiðis að þetta varð bara sæmilega auðug tombóla
og þetta er fyrsta fyrsti mannfagnaðurinn sem boðaður var úr
sveitinni eða boðað til annarra sveita úr þessari sveit
hér var
ekkert hús þá eng ekkert fundarhús
lánað hús hjá presthjónunum á kálfafellsstað fengum stofuna lánaða
þar þar voru fór tombólan fram
og þar var svo dansað á eftir þegar að
var lokið
við höfðum fjögur hundruð krónur uppúr tombólunni
og við vorum nú svo spör þá að við vildum nú ekki kaupa bækur fyrir þetta allt saman
heldur lánuðum við einum f átækum bónda í sveitinni hundrað krónur sem hann þurfti þá á að halda
og hann stóð skil af nokkru síðar
það var þrautalendingin var nú alltaf að kálfafellsstað
þegar um stærri samkomur hér innan sveitar var um að ræða
það var að fá hús hjá þeim enda var það auð sótt mál og þau höfðu bara
gaman af því að fá þetta fólk til sín til þess að skemmta sér
þegar að þau voru búin að starf þegar að presturinn var búinn að starfa hér
sem þjónandi prestur í tuttugu og fimm ár
þá héldum við þeim samsæti
suðursveitungar
ég gekkst fyrir því að þetta yrði gert
og á það var fallist af öllum sveitarbúum
og það var svo efnt til mikils mannsfagnaðar
og hús fengið á kálfafellsstað til þess að mega heimsækja þau í
og afhenda þeim smávegis gjafir til minja um þennan tíma sem þau voru búin að vera
séra pétri var gefin silfurbúinn stafur áletraður
en frúnni var gefið gefin næla gulllituð næla og armbandsúr
þau voru skelfing ánægð með þetta og hrifin af þessu framtaki sveitunga sinna
og þetta var svo vel og almennt sótt
að þau það voru menn aldraðir bændur sem aldrei höfðu komið nálægt neinum samkvæmum áður
sem að sóttu
þennan mannfagnað sem var gerður í þessu tilefni
þau voru svo vinsæl þessi hjón presthjón hér á staðnum
að það mátti segja að söfnuðurinn ynni þeim einsog sínum skyldmennum
það var nú stundum að haft ýmst gamanyrði eftir séra pétri
því að þeir voru nú þjóðkunnir fyrir það hann og séra brynjólfur að vera svolítið skrýtnir
í tali þeir voru forvitnir spurulir og framúrskarandi fróðir
og dálítið einkennilegir oft í orði
en um það ætla ég nú ekkert að fjölyrða
það var aldrei kom aldrei að sök hjá séra pétri hér þó ýmislegt væri nú svona
hent gaman af því sem hann sagði
einsog
það var árið nítján hundruð og átján síðasta stríðsárið
þá vildi nú frúin
selja nokkurn hluta af sauðunum
til þess að nota þetta góða verð sem þá var á fénaði
en prestur vildi það ekki fyrir ekki fyrir neina muni því að þó að hann hefði ekkert vit á búskap
þá hafði hann alltaf
vald á því hvað margt var sett á
og það mátti ekki ganga saman
það mátti ekki fækka fénu sauðirnir máttu ekki fækka ærnar máttu ekki fækka
og gemsarnir máttu ekki vera færri þetta árið sem á voru settir heldur en árið áður nema eitthvað sérstakt bæri að einsog heyleysi
í þessa þetta skipti þá var það bjarni guðmundsson sem var bókhaldari á höfn
hjá kaupfélaginu
því það var reglan að þórhallur sendi alltaf mann
egilsstöðum fimmtánda apríl nítján hundruð sjötíu og sjö sigurbjörn snjólfsson segir frá
já við vorum að tala um þessa tvo dani jahá ég hefði nú betur haft vit á
þeirra var kaupmaður
og hann talaði íslenskuna
það vel að maður gat vel skal ég segja þér
ja bara slegið föstu að þetta væri bara íslendingur þetta væri bara íslendingur svo var hinn
hann var sjómaður
og hann var giftur skal ég segja þér er frænku minni einni
kom til þeirra
hún varð bókstaflega að þýða fyrir mér
sem hann sagði
og og það var ekki það var ekki hérna
eða mér fannst endilega að hún ekki
skilja orðið