tiro-is/ismus huggingface dataset:
og eyjólfur lét það svona á sér skilja
að þeir hefðu komist í kast við útilegumenn og ráðið niðurlögum þeirra
hann sagði það ekki svona beinlínis
með beinum orðum en hafði fullar blúsur með það
að hann hafði glímt glímt við útilegumann og ráðið niðurlögum hans
þessi saga þeirra um fjár rekstur ég man nú ekki hvar hún er skráð
sennilega í eitthvert okkar þjóðsagnarrit
voru ekki hérna
já ég ætlaði nú að spyrja þig um meira var ekki
var ekki maður sem hét ásmundur og var í bjarghúsum
ásmundur og var í bjarghúsum
þekkir það ekki nei nei nei það á ekki hér heima það á ekki hér heima nei nei nei nei nei
en svo voru nú menn eins og
þorsteinn tól sem að gengu sögur af er það ekki
jú mest í sambandi við hans
kveðskap
hann var fæddur hér á gerði og uppalinn
steinn heitinn afi sagði okkur þegar hann var strákur á kálfafelli
á hofi í öræfum
en orðinn það líklega sjóndapur að það varð að fylgja honum
og steinn sagðist hafa fylgt honum frá kálfafelli og hér vestur að gerði gerði
og þegar þeir komu svona miðja vega
á milli bæjanna heldur meira en miðja vega á milli bæjanna sléttaleitis og breiðabólstaðar
þá var þar steinn við götuna rétt neðan við götuna flatur steinn
og alveg sléttur veggurinn á honum að framan
og hann sagði að þorsteinn hefði sagt
þennan stein kölluðum við krakkarnir hæg
þegar ég var á gerði okkur þótti svo gott að komast á bak við hann
og þessi frásögn meðal annars
sannar það að þorsteinn var fæddur á gerði
tildrögin að því
hvernig hann varð hvernig hann
missti mátt í öðrum fætinum alveg
það var sagt að hann hefði verið á
í göngu inn á steinadal steinadalir er hérna norðan á breiðabólstaðarfjalli
og hann átti að komast þar á stór spor afar stór spor
í mannslík líki ja það er lík og eftir eftir mann væri
nema miklu stærri
hann er svo að reyna að glenna sig í sporin
því honum þótti svo
óvenjulega langt á milli þeirra og með harmkvælum átti hann nú að hafa það að glenna sig í sporin
svo um nóttina þá drey mir hann
að það kemur stór kona til hans
þú hafðir gaman af því að vera að glenna þig í sporin mín í dag
en það var nú ekkert gaman að vera að glenna sig í spor jóðsjúkrar skessu
en ég mæli nú svo um að það verði ekki minni lýti á sporunum þínum
áður en næsti sólarhringur verður liðinn
en um morguninn
þá vaknar þorsteinn með þenn óbærilegar kvalir
í öðrum fætinum og altekinn eiginlega
og hann lá heilt ár í rúminu
eins og heyra má á kvæði
sem að hann kallaði æviraun
bíddu nú við ég þarf nú að hugsa mig um þetta erindi sem ég kann
svo er svo er svo konungur konungsson segir að hann skuli fara og sækja hana
hann þekki hana svona vel
en hann setur hann í fangelsi hann sigurð sigurður er settur í fangelsi og
rauður fer til þess að sækja
systir hans
og svo segir nú ekki af ferðum
kvenmann með sér en hún er ekkert lík myndinni og því síður að hún sé nokkurn hlut eins falleg
og þá segir rauður ja þarna sjái hann
þarna sjái hann nú hvað hann hafi logið
þetta hafi ekki verið systir hans
og svo kallar hann á sigurð og hann
hann sýnir honum myndina
þá segir sigurður þetta sé ekki mynd af systir sinni þetta sé ekki systir sín
og hann segir við hann víst sé það
það sé ágætt að hann þekki hana og hann skuli þá segja sér hvaða
merki það sé sem hún beri sem ekki aðrar stúlkur hafi
að það sé fæðingarmerki hvar hvar hvar það sé og hvað það sé
uss ja
nú ekki vita það þó hann hafi nú oft verið hjá henni þá viti hann það ekki hann viti ekki það en hann skuli nú komst að því fyrir næstu jól
og svo er sigurður látinn í fangelsi en rauður fer á stað
og svo kemur fer hann segir ekki af ferðum hans fyrr en hann kemur í kóngsríkið þar sem hún á heima
og hann kemur á vertshús eða já veitingahús
hann þekki nú ósköp lítið þar til
en hann segir hvur það sé sem hann gæti snúið sér til sem að þekkti hana vel og það sé nú auðvitað fóstra hennar
sem hafi fóstrað hana þegar hún var barn
hún búi ein útaf fyrir sig hann geti náttúrlega þekkt hana fengið að vita það svo fer hann
svo fær hann að vita hvar hún er og hann fer til hennar
kóngssyni
hann kemur til veitingamannsins jú
svo hann segir við veitingamanninn hvort hann þekki einhvern sem að þekki meykónginn vel
já já hann hélt það nú það væri nú
það væri nú fóstra hennar hún mundi nú þekkja hana best af öllum hún hefði fóstrað hana þegar hún var barn
hann segir það að hvar hún sé
segir honum það að hún búi bara út af fyrir sig hann fer svo til hennar og
kemur sér þar í mjúkinn og gerir sig líklegan til að hann muni vilja eiga hana bara
og hún er hin lukkulegasta
svo einn góðan veðurdag þegar hann er búinn að vera þar eitthvað í hálfan mánuð þá segir hann við hana ja hvurnin það sé
meykónginn hvort hún
sé með eitthvurt
sérkennilegt fæðingarmerki eða auðkenni sem aðrar stúlkur hafi ekki já hún segir það vera
en hún sé nú eiðbundin hún megi ekki segja það ja hann hélt það væri alveg sama hvort hún segði sér það
eða það hún hefði það sjálf því að það færi ekki lengra
ja hún segir
sé varta á hægra lærinu og það sé gullhár
það séu þrjú hár tvö silfurhár og eitt gullhár
það segir hann sé merkilegt og svo er ekki meira með það en morguninn eftir þá er hann bara horfinn þegar hún
hún kemur á fætur konan og hún verður alveg eyðilögð
að hafa nú sagt honum þetta því nú veit hún það að hún hefur svikið konunungsdóttirina eða meykónginn
en nú er að segja af rauð að hann kemur heim heim til sín og nú er kallað á sigurð hann er fluttur úr fangelsinu nú er kallað á hann
og þá segir þá segir hérna
konungur jæja nú sé rauður
kominn og nú eigi hann að segja hvort hann hafi geti sagt þetta
já sigurður segir já það sé ágætt hann skuli segja það hvað hvurt sé einkennið
því hann segir það það hafi nú verið hægt fyrir sig það hafi verið auðfengið fyrir sig að vita það þegar hann var hjá henni
það hafi bara verið varta á henni
þremur hárum tveimur silfurhárum og einu gullhári
já hann segir þetta sé rétt
og svo svo segir hann
það megi þá bara
þeir megi þá farga sér en hann biðji konungssoninn um eitt og það sé það
að koma heim að höll inni
láta keyra sig heim að höllinni hann megi vera bundinn eins og hann sé og keyra sig þrisvar sinnum í kringum höllina
og hann skuli ekki tala við nokkurn mann
konungur segir
það sé nú sjálfsagt að veita honum þetta áður en hann sé hengdur
og svo er svo er ekkert meira með það hann hann er látinn
fara í vagn og menn með honum og fylgja honum eftir
fylgja honum eftir og svo segir ekkert af ferðum þeirra fyrr en að
fyrr en að þeir eru komnir heim að höllinni og þá gefur hann þeim vísbendingu að þeir skuli fara með sig hringinn í kringum keyra sig hringinn í
höllina þrisvar sinnum þetta gera þeir
konungur meykóngurinn sér þetta hún horfir á þetta út um gluggann henni þykir þetta einkennilegt einkennilegt ferðalag og hún fer
og hún fer út þegar þeir koma í
úr þriðju ferðinni þá fer hún og gengur niður niður að vagninum og kíkir inn í hann þá þekkir hún strax bróðir sinn og sér
og hann gefur henni roknalöðrung
og svo skipar hann þeim að halda áfram
segir ekkert af af ferðum þeirra annað en hann er bara fluttur heim þarna í konungsríkið þar sem
var og settur í fangelsið þar sem að þangað til að átti að
en nú er það kóngsdóttirin sem ekki er aðgerðalaus meykóngurinn sem ekki er aðgerðalaus hún
fer til fóstru sinnar og spyr hana
hvort hún hafi ljóstrað þessu upp sem að
enginn hafi mátt vita hún segir henni alveg eins og er hún lætur setja hana í fangelsi
svo kallar hún alla bestu hagleiksmenn og konur sem
til eru í ríkinu hún biður þá að búa til svo fallegan glófa að aldrei hafi sést annað eins og hann eigi að vera það megi
taka allt gull og gimsteina sem hún hafi
sem séu ríkinu og hann eigi að vera búinn til úr tómu gulli og gimsteinum
svo fagur sem að aldrei hafi sést neitt svipað hægri hægri handar glófi
og þetta verður að vera búið eftir eftir viku þeir verði búnir
já já þeir lofa því þeir skuli verða búnir með hann svo líður
að því að þegar vikan er búin
þá þá hérna kemur kemur hún og þá afhenda þeir henni hanskann og hann er svo fagur að það
því verður nú ekki með orðum lýst svo fer hún af stað og segir ekki af
hún fer nótt og dag og segir ekki af ferðum hennar fyrr en hún er kemur í kóngsríkið sem bróðir hennar er
hún gerir boð fyrir konunginn
á gálgann hengja hann upp
tala við konunginn
og henni er veitt það hún fær að tala við konunginn og hann og hann segir
hann skuli veita henni hvurja þá bæn sem að hún biðji um því að honum líst nú heldur vel á hana hvurja þá bæn sem að hún biðji um
skuli hann veita henni nema bara
ekki fangann
hún fái hann
sér kæmi nú ekki fanginn sá ekki við hún þekkti hann ekkert og kærði sér kæmi hann ekkert við
en hún ætlaði bara að segja honum það að það væri maður hérna í hans ríki sem hefði stolið frá sér glófa
og hún vildi að hann yrði tekinn
hvurnin glófi það hefði verið sagði konungur hún sýndi honum svo þennan
þennan glófa sem hún lét búa til og sagði að hinn hefði verið helmingi verðmætari
nokkuð þennan mann já já hún segir að það sé rauður ráðgjafi hans
þá kemur rauður fram og
og hann skellihlær og segir hvað hvað þetta sé hvað sé verið að njósna hvað sé verið að kenna sér um hann hafi aldrei séð þessa þennan kvenmann
ja það segir hún að sé satt hann hafi aldrei séð sig
fyrr en hann hafi nú stolið frá sér fyrir því það sem hafi verið meira virði heldur en glófinn sá arna
og hún vilji fá hann hengdan
svo þá fer nú konungur að verða eitthvað skrítinn og
þetta muni vera eitthvað skrítilegt og spyr
hvað hvað þetta sé og hún segir honum þá eins og er að hún segist vera systir sigurðar
hún hafi aldrei séð þennan rauð
fyrr þá veit hann að það þetta er bara allt saman
lygar úr honum og þetta er systir hans sem hann hefur komið með í staðinn fyrir
kóng meykónginn svo er nú sigurður leystur náttúrlega og og hinn bundinn og
og svo er nú slegið upp veislu
sigurður biður
nafna sinn um það að gefa sér systur sína en hann hélt að hún yrði að ráða sér sjálf og
hann ætti ekki ráð á henni
og svo tók sigurður bróðir hennar við ríkinu
hennar alltsvo föðurleifð sinni en hún varð eftir þarna það var haldin dýrðleg veisla þau unntust öll vel og lengi ég kann ekki söguna lengri
þriðja febrúar nítján hundruð sextíu og sjö valdimar björn valdimarsson bílstjóri segir frá
já þú varst að
staðhæfa
jú síðast þá vorum við þarna saman í fjörunni
en ég gleymdi víst að láta
þess getið að
þegar að sigurður briem sýslumaður var þinga þarna í
æðarkollumálum
en ég mun hafa verið ári eldri eftir því sem ég best veit nú nú síðan
skal áfram haldið ég sagði frá því að þegar að við vorum búnir að ná
þiljuskipinu sigríði á flot
sunnan við kirkjuna á ísafirði
þá lá ég
eftir í fjörunni og hafði ég fengið
blóð í hnélið og gat ekki tyllt í fótinn
ekki lá ég þar nú lengi því
þarna frændi minn guðmundur pálsson beykir sem átti heima þarna skammt
og hjálpaði hann mér að komast
upp á sjúkraskýli sem var þarna hinumegin á tanganum
þar lá ég í eitthvað
átta til tíu daga fljótlega kom þar davíð scheving læknir
og athugaði fótinn
fótinn og sagði að ég hefði fengið blóð inn í liðinn hnjáliðinn
bleytti hann lök og sívafði um fót minn
lá ég í þessum umbúðum þó nokkra daga og þótti ill vist
það mun hafa verið eftir eitthvað rúma viku að ég kom svo á
bát eða á floti út í hnífsdal
og lá þar svo í nokkrar vikur
þá fóru foreldrar mínir að tala við mig þegar ég
fór að skreiðast á fætur
að þetta væri ekki efnilegt og þau teldu að heppilegast væri að ég
reyndi þá að komast í skóla úr því ég gæti ekki unnið tók ég þessu vel
en hvað viðkom lækningunni þá taldi taldi móðir mín af því hún var nú ættuð úr
dýrafirði
og hafði víst trúað því að margt gott kæmi þaðan
að ég leitaði lækningar vestur á þingeyri í dýrafirði þar var þá læknir
sem að hét andrés fjeldsteð annars var hann nú að faginu held ég augnlæknir en fékkst
á fleiri sjúkdómum
jú jú svo fór ég með einhverju danska
strandferðaskipinu þarna vestur og segir ekki af ferð minni fyr en ég kem til andrésar
hann skoðaði fótinn rækilega og sagði eitthvað á þá leið að
ég mundi nú að líkindum fá bata en en
tæplega fyr en eftir að minnsta kosti ár