tiro-is/ismus huggingface dataset:
hún er alltaf að atyrða þær en það er eins og að tala við steininn
þær bara espast þegar þær eru komnar út úr dyrunum slá þær hring utan um drottningu og leika þar alls konar skrípalæti
signý verður utan við hringinn og er alltaf að biðja þær að láta ekki svona
það séu meiri lætin í þessum stelpum alltaf láti þær verst þegar mann beri að garði
hvort þær ætli ekki að lofa sér að ná í hendina á elsku drottningunni sinni til að leiða hana inn
þó verður það nú úr
að signý kemst til drottningar heilsar henni blíðlega býður hana velkomna og leiðir hana inn
þegar þær koma inn í kastalann stendur þar á gólfinu ljómandi fallegt folald
þegar drottning sér folaldið segir hún mikið skínandi er þetta fallegt folald
aldrei á ævi minni hef ég séð svona fallegt folald og hef ég þó margt folald séð um dagana
átt þú þetta folald nei segir signý
þetta eru kvikindi sem eru að skríða hér inn af skóginum og ég get ekki verið að amast við þeim meðan þau gera ekkert illt af sér
af sér endurtekur drottning ósköp eru að heyra til þín manneskja
það er nú ekki hætt við því að svona fallegt folald geri illt af sér
svo fer hún að strjúka folaldið og því lengur sem hún gerir það því ákafari verður hún að strjúka það og gæla að því
signý segir æ vertu ekki að strjúka folaldinu
það er ómögulegt að segja hvað ónáttúra kann að fylgja þessum kvikindum sem eru að skríða hér inn
ónáttúra segir drottning
skömm er að heyra til þín signý
það fylgir víst engin ónáttúra svona fallegri blessaðri skepnu
og hún heldur áfram að strjúka folaldið í ákafa
að síðustu strýkur hún aftur eftir bakinu og niður á taglið
allt í einu verður hönd drottningar föst við taglið á folaldinu
þá hleypur folaldið út úr kastalanum með drottningu fasta við taglið
og það hleypur með hana langt út á skóg og losar hana þar
við sig alla bláa og blóðuga
drottning var svo illa útleikin að hún gat sig varla hreyft og þarna varð hún að liggja æðistund
áður en hún gat
staulast af stað heim til borgarinnar
þó komst hún við illan leik heim en svo var hún þjökuð að hún þurfti að liggja í rúminu nokkra daga
daga þó smáhresstist hún og komst á fætur
þegar drottning var orðin hress
var það einn bjartan sólskinsdag að henni dettur í hug
að gaman væri að heimsækja signýju stjúpdóttur sína einu sinni og vita hvernig hún
hefði það í skóginum
hún býr sig í drottningarskrúða og leggur af stað
eins og fyrri daginn hafði signý hugboð um að drottning mundi koma þennan dag og segir við skemmumeyjar sínar
nú kemur blessuð drottningin að heimsækja okkur í dag og svo illa sem þið létuð í fyrra skiptið skuluð þið láta enn verr nú
og þó að ég sé að þagga niður í ykkur skuluð þið láta það eins og vind um eyrun þjóta og láta því ver
því ég meina ekkert með því rétt í þessu er barið að dyrum
skemmumeyjarnar þjóta upp með ópum og óhljóðum og láta nú enn ver en í hið fyrra sinn
og hvernig sem signý bannar þeim versna þær um allan helming
að síðustu segir signý hvort þær ætli ekki að lofa sér að
komast út til að heilsa elsku drottningunni sinni og leiða hana inn
þegar frá leið minnkuðu mestu ólætin
signý náði að komast til drottningar heilsaði henni bað hana velkomna og
hana inn
þegar inn í kastalann kom stendur þar feikna fallegur kálfur
þegar drottning sér hann segir hún við signýju
mikið ljómandi er þetta fallegur kálfur margan kálf hef ég séð um dagana en engan svona fallegan
átt þú þennan kálf nei segir signý
þetta eru kvikindi sem eru að skríða hér inn af skóginum og ég get ekki verið að amast við þeim á meðan þau gera ekkert illt af sér
mikið er ljótt að heyra til þín signý segir drottning
að halda að svona fallegur kálfur geri nokkuð illt af sér það er ekki hætt við því
og drottning fer að strjúka kálfinn og kjassa
signý segir við hana
æ góða vertu nú ekki að strjúka kálfskvikindinu það er ómögulegt að segja nema að það fylgi honum einhver ónáttúra
ónáttúra svona fallegri blessaðri skepnu segir drottning það getur ekki átt sér stað
og hún strýkur með ákafa þar til
síðast að hún strýkur
aftur bakið og ofan á rófuna
en þá verður höndin föst við rófuna og kálfurinn hleypur af stað með drottningu dragandi á eftir sér
stefán guðmundsson á hótel höfn í hornafirði
aftur þegar hann fer með kálfurinn dregur hana
aftur bakið og ofan á rófuna en þá verður höndin föst við rófuna og kálfurinn hleypur af stað með drottningu
hann hleypur allt hvað af tekur þar til
að henni dettur í hug að gaman væri að heimsækja signýju stjúpdóttur sína
nú mun elsku drottningin heimsækja okkur í dag
og svo illa sem þið hafið látið í hin fyrri skiptin sem hún hefur komið skuluð þið
láta allra verst núna
og þó að ég sé að banna ykkur og
hasta á ykkur þá skuluð þið ekki
minnsta
mark á því láta því ver sem ég birsti mig meira við ykkur
skömmu síðar er barið
æða þá skemmumeyjarnar út með ópum og óhljóðum og signý verður langt á eftir þeim
hún er alltaf að banna þeim og skamma en því meir magnast óhljóðin og ólætin
þegar signý eftir mikla mæðu loks nær til drottningar heilsar hún henni með mestu blíðu biður hana velkomna og segir
mikla önn
hef ég af þessum stelpum sem svona láta þær alltaf ef einhvern ber að garði
og þó að ég biðji þær með góðu eða hóti þeim öllu illu þá hefur það ekkert að segja
nú skalt þú gera svo vel að koma inn í kastalann minn
þegar þær koma
á gólfinu forkunnar fallegur hrútur
þegar drottning sér hrútinn segir hún mikið ljómandi skínandi er þetta fallegur hrútur
margan fallegan hrút hef ég séð um dagana en engan eins átt þú þennan hrút
nei segir signý
þetta eru skepnur sem eru að skríða inn af skóginum og ég get ekki verið að amast við þeim meðan þær gera
ekkert illt af sér illt af sér segir drottning það er víst ekki hætt við því að svona yndisleg skepna geri illt af sér
fer hún svo að klappa og kjassa hrútinn strýkur hann og gælir við hann
æ vertu ekki að gæla við hrútskömmina segir signý
það er ómögulegt að segja nema einhver ónáttúra fylgi þessum kvikindum
sem eru að skríða hér inn
skelfing er að heyra til þín signý segir drottning
hvernig getur þér dottið í hug að nokkur ónáttúra geti fylgt svona elskulegum saklausum hrút
og drottning heldur áfram að
strjúka hrútinn þar til að síðustu að hún strýkur aftur af bakinu og niður á rófuna
tekur utan um hana
þá verður höndin föst við rófuna og hrúturinn hleyp tekur á sprett og dregur drottningu á eftir sér út úr kastalanum og út á skóg
þar dregur hann hana alla nóttina fram undir morgun
en þá er hann kominn með hana heim að hallargarðinum
þar losar hann drottningu við sig og rekur hornin í síðu hennar
svo hún verður að flagði
signý er snemma á fótum þennan morgun þegar hún kom út sér hún að faðir hennar er að
sigla að að landi
hún býr sig til ferðar til að taka á móti föður sínum og hefur allar skemmumeyjar sínar með sér
það stenst á að þegar kóngur kemur
kemur að landi þá er signý komin niður að sjó hún fagnar vel föður sínum og þau leiðast áleiðis til hallarinnar
þegar þau nálgast hallargarðinn þá tekur konungur eftir einhverri þúst við garðinn
hann gat ekki kannast við að þetta hrúgald ætti að vera þarna og spyr signýju hvort hún viti
hvað þetta sé
þetta hafi áreiðanlega ekki verið þarna þegar hann hafi farið
signý svarar þetta er nú elsku drottningin þín sem þú gafst mér kinnhestinn fyrir forðum
konung undrar þetta mjög en trúir þó signýju og þegar hann kemur nær sér hann
að þetta er satt sem signý segir
hann biður hana innilega fyrirgefningar á fljótfærni sinni að hann skyldi berja hana
síðan skipar hann mönnum sínum að taka flagðið og brenna á báli
eftir þetta lifði konungur konulaus áhyggjulausu lífi því hann lét dóttur sína annast að mestu alla ríkisstjórn
og fórst henni það vel úr hendi
áður hvað sagan hét
last áðan
sagan sem ég las heitir signý töfra signý
og nú les ég
er upphaf þessa máls að það var danskur sjóleiðs sjóliðsforingi sem
efndi til útgerðar nokkurrar á djúpavogi
hann hann hét hammer
hann kom sér upp fiskiskipum
tvei ha
eða þremur já
á djúpavogi sem hann hélt úti til til fiskveiða hér fyrir ströndinni
og og hann ætlaði að hafa og byrjaði með hvalveiðar líka
hefur sennilega haft sérstakt skip til þess
nú er það að þetta hvalveiðaskip
er að veiðum þarna suður með suður með söndum
og skutlaði hval stutt undan landi
fram af fellsfjöru í suðursveit
þegar hvalurinn fékk skeytið í
sig þá
tók hann á strik
og stefndi beint til lands og alla leið upp í sand
hjó á línuna til þess að lenda ekki í strand líka og sneri frá
og hann hélt rakleitt til djúpavogs
svo sögðu nú sumir að þá hefðu einhvurjir suðursveitungar verið í kaupstað
og hammer hann hefði skrifað bréf með þeim
suður
í suðursveit og lýst því
hvar hvalurinn hefði farið á land
e hreppsbúar ættu að eiga hvalinn
o en þeir ættu að skila sér skeytinu úr honum
og síðast hefði hann tekið það fram að þeir skyldu ekki gleyma fátækum við skiptin
önnur saga segir það að hann hafi fengið mann til þess að fara suður
með þessa orðsendingu
fengið mann
djúpavogi til þess að fara suður með þessa með bréf og orðsendinguna
en þegar sendimaðurinn kom suður hvort sem það var sendimaður austan úr djúpavogi eða þessir suðursveitungar sem voru í kaupstaðaferð
eru menn í óða önn í hvalskurði þarna
og þeir vilja ekki kannast við það að hafi neitt skeyti verið í hvalnum neita
því algjörlega
hvalveiðimaðurinn fréttir það þá kemur hann suður sjálfur því hann frétti það að sýslumaður væri þarna staddur
v vorþingaferð sem var árn hefur verið þá árni gíslason
en svo við snúum okkur svo aftur að hvalrekanum sjálfum
þá var skeyti í honum
þeir þeim ko þeir
þeir sem komu þarna að og voru þeim kom saman um að það væri nú best að taka skeytið og fela það
láta sér bera saman um það að það hefði ekkert skeyti verið í honum því þeir héldu að
að eigandinn mundi gera tilkall til hvalsins sko áður en
en þett áður en að þeir fengu boðin frá honum að austan
og úr því
var nú komið þá s héldu þeir sig við það að það hefði ekkert skeyti verið í hvalnum en
ég heyrði nú sagt
að það hefði verið eyjólfur á reynivöllum sem aðallega hefði steð staðið fyrir þessu að taka skeytið
og fela það eða ganga frá því svo það kæmi ekki fyrir manna sjónir
framar meir fékk mann í lið fyrir við sig sem var
á sterkur og áræðinn halldór jakobsson bónda í hestgerði og þeir
þeir og hann lét halldór af því hon treysti honum best lét hann kasta því í sjóinn
hann treysti honum best að kasta því sem lengst út fyrir brimgarð en
þa en eftir nokkra daga þá rak það upp
nú þá var það ráð tekið að skeytið var grafið í sand sandinn framan
fjarðar þó
sjórinn hann
vinnur nú sitt starf þarna við ströndina og sandurinn liggur ekki alltaf kjur þar
það gróf ofan af því aftur og það kom í ljós
og þá var nú eiginlega málið komið á rekspöl
sýslumaður kominn og farinn að þinga í málinu
skutullinn var svo tekinn sýslumaður lét taka skutulinn og kaðal sem honum fylgdi
og kom því til geymslu hjá afa mínum ara sigurðssyni á reynivöllum það var geymt þar uppi á stofulofti
og komi já og það var þar í nokkuð mörg ár
og og meðan málið stóð minnsta kosti meðan þetta mál stóð yfir
þá var það tekið fram á hvurju vorþingi þegar sýslumaður kom því alltaf var verið að
garfa í þessu máli og rey farið með það á þingstað
en svo þegar þetta
var nú til lykta leitt málið
þá þá hafnaði þessi þetta
á reynivöllum hvort tveggja skutullinn og kaðallinn
og ja
skutullinn var rifinn í stundur og smíðað úr honum ýmislegt ég man eftir meitli sem þorsteinn
móðurbróðir minn átti sem að hann sagði að væri ein fjöðrin úr skutlinum
svo var líka koparstykki nokkuð mikið koparstykki með
þrístrent með svona þrjár eins og flaugar þrjár utan á því og
og holt innan
nú það var
þarna líka no og hann sagði að það væri úr þessum sku úr skeytinu
það var svo á árunum hér milli ja rétt fyrir nítjánhundruð tuttugu að jóhann hansson frá seyðisfirði kom hér suður og var að
falast eftir kopar svona brotakopar
sem hann ætlaði að nota til smíða hann fékk nú eitthvað af kopar þarna
bæði á reynivöllum og víðar og þar á meðal fékk hann þetta úr úr skutlinum þetta koparstykki
en málinu lyktaði þannig í bili minnsta kosti
að séra þorst að málið það dæm þetta dæmdist á séra
þorstein á kálfafellsstað því hann var eiginlega eigandi jarðarinnar þá orðinn á felli
en hann dó um þessar mundir
hvort hann var dáinn áður en að málið var le leitt til lykta það veit ég nú ekki eða eða rétt á eftir
en svo e
en ragnhildur sé dóttir séra þorsteins hún giftist séra
eggert briem
sem sem varð prestur á á hérna
no í skagafirði á höskuldsstöðum
hann tók upp málið aftur upp málið aftur og eftir að séra þorsteinn var dáinn
og hann fékk benedikt sveinsson
sem að var þá eitt lögfræðingur þarna syðra ætli hann hafi ekki búið á elliðavatni þá
til þess að taka málið fyrir sína hönd
og ég heyrði sagt að benedikt sveinsson hefði komið austur og hann hefði dvalið á kálfafellsstað einhvern tíma
viðvíkjandi þessu máli en það og það lyktaði með því að séra
þá var hann dáinn að hann varð sýknaður af málinu
þetta var kallað saint kallað svo steytuhvalurinn
og ég heyrði nú eiginlega fólk tala um það að það hefði verið eyjólfur sem hefði
verið potturinn og pra pannan í þessu eða út af þessu varð þessi rekstur
allur sem að mislukkaðist honum svona hrapallega
en þetta hefur e þetta þessar sögur hafa gengið þarna á reynivöllum já já já og
síðari hluta dags fimmtánda apríl nítján hundruð sjötíu og sjö sigurbjörn snjólfsson heldur áfram frásögn sinni já við vorum nú að spyrja þig um hann
sigfinn mikaelsson hvernig hann hefði
hvernig hann hefði
farist já sigfinnur
hann mun hafa verið
norður á jökuldal fyrst að ég heyrði talað um hann hér
fluttist hann austur í fljótsdal
og hann var giftur
og var fjarska fátækur
eins og flestir voru nú í þá daga en
en þegar að ég kynntist honum fyrst
þá var hann búinn að vera á jökuldal eitthvað hvað lengi veit ég
þar giftist hann og
og hérna og lenti svo þaðan í hallormsstað
þá mun hafa verið á hallormsstað
ja fyrsti
að hafði með það að gera að
en sigfinnur var
hjá honum eins og ég varð seinna og hann
fyrstur var þar
stefán var það ekki gunnþóra
stefán kristjánsson
en svoleiðis hafði nú verið
frá því gengið þegar að elsabet
þá var guttormur í í skóla í noregi að ég held og það var
um það talað eða
stefán yrði þarna bara þangað til að guttormur
kæmi og gæti tekið við þessu því að það var
svo svo kemur guttormur svo tekur hann þarna við við
stöðunni sem að hann honum var
lofað en
þá var sigfinnur hann var þá
það er nú eiginlega
hjá guttormi eftir að hann tók við en hann var
var hjá
stefáni þangað til að hann hætti en stefán fékk aftur
hann fékk aftur
skógarvarðar stöðu á vöglum
þangað flutti hann
en svo maður haldi
nú áfram að tala um sigfinn þá
er hann þarna á hallormsstað hjá stefáni
en svo kemur hann
fer að færast út á vellina
hafi þegar að hann fór þarna frá hallormsstað
þá átti hann konu og
og ég held ég held tvö börn minnsta kosti
já hann átti tvö börn
en þá flutti hann í beinárgerði var það ekki rétt gunnþóra jú
eina stúlku en svo átti hún nú börn þarna í beinárgerði líka
átti hún kristjönu gunnþóra já já
kristjana hét skal ég segja þér móðir sigfinns
hún hét kristjana
og og hún
fylgdi sigfinni þarna á völlunum
í beinárgerði lendir hann þá af þeirri ástæðu að
sigurður
hallgrímsson já sem var föðurbróðir hallgríms
sem að var í beinárgerði hann byrjaði þar búskap sinn hallgrímur
því að kona hans hún
átti beinargerði og hann byrjaði þar búskap og þangað lendir sigfinnur
það er nú ekki hann fær ekki alla jörðina heldur svona einhvern skika úr henni því
að sem ekki hefur nú verið stór eða merkilegur því að beinargerði það var falleg jörð
en óskaplega
rýr og lítil bújörð það var til dæmis tún var
ennþá minni
sigfinnur hafði
að ég held helminginn af þessari jörð fyrst
mun hann svo hafa lent
hann var þarna
einhver ár í
ég man nú ekki alveg hvaða ár hvað þau voru mörg en þau hugsa ég hafi verið tvö eða þrjú
og en
það var nú nátturlega ekki von að hann
blómstraði þar mikið
mikið því að það var engin aðstaða til þess það var að vísu
góður skógur sem að fylgdi
jörðinni eða sem að já
fylgdi jörðinni og í þá daga var það þannig að að
það þótti mikið í það varið að
skóg í
í landinu og sérstaklega ef hann var svona nærtækur og það var tiltölulega
góður skógur þarna
en svo mun sigfinnur hafa lent í tunghaga
það minnir mig alveg áreiðanlega já
og í tunghaga var hann já beinárgerði fyrst og svo í tunghaga
þá voru þeir farnir að svona
gera eitthvað að gamni sínu nikulás sem var oddviti á völlunum í ein þrjátíu ár að ég held
og og sigfinnur
náttúrlega
bláfátækur sigfinnur
byrjaði á því sem aldrei skyldi verið hafa að hann fór nú svona
hann fór að skálda dáldið um nikulás og mönnum
ja menn voru eiginlega miklu næmari fyrir því
sem að kom svona í ljóðum heldur en öðru og
og þeir fóru urðu svona hálfgerðir
hvernig á að segja það en þeir fóru að ýtast
fóru að ýtast á og var það nú meira
hann var nú meira
skáld heldur en nikulás eða nikulás minnsta kosti
gerði lítið af því
en þetta varð nú samt til þess að þeir þeir fóru að
að ýtast á svona í ljóðum
en ég man nú sumt af þessu en
sú vísan sem að ég
man og tel eiginlega að hafi
verið best af þessu sem að þeir voru að kasta á milli sín
var þannig til orðin að það var
það var hérna
nikulás hann er sýslunefndarmaður
í sýslunefndinni hafði það verið ákveðið að gera
svona dálitlar
vegabætur þó það væri nú eiginlega varla hægt að kalla þær það
að ferjustaðnum á grímsá
altsvo
frá aðalveginum sem að lá upp skriðdal en
sýsluvegur sem kallaður var hann lá aftur frá ferjustaðnum
ferjustaðnum og
ja rétt
frá túninu á víkingsstöðum
og alveg heim að túninu í hvammi sem var hinum megin við blána var svona
blá sem að var frekar blaut
það var nú ekki þar sem
laga veginn
heldur var það þannig að að það voru
tvö eða þrjú sund
í ásonum sem að voru fyrir
sunnan á sunna hérna blána
og nikulás honum var falið að að
laga þennan veg þarna það sem að að aurarnir
hrukku til sem var nú sjálfsagt ég man nú ekki hvað það var en það var náttúrlega
hreinasti músaskítur því að það það var náttúrulega í
þá daga var nú ekki verið að leggja stórfé í í
svona vegi sem að lágu eitthvað jæja ekki
og nikulás fer með sína menn hann átti hafði áreiðanlega
ég held þeir hafi verið fjórir
þeir fara nú í að gera
ja svona laga þessi það voru lækir náttúrulega sem að runnu nú
þarna út í blána og átti nú að byrja
rétt vestan við
hvamm sem að var þarna ferjustaður og hann
vinnur fyrir þessar krónur sem að ég man nú ekki hvað
hvað var var eitthvað lítið og
en sigfinnur var þá í tunghaga
og honum mislíkaði það að hann skýldi ekki af því að hann var
skyldi ekki fá að vinna þarna
í veg já þessum sundum þarna vestur
og þá var það sem að sigfinnur gerði þessa vísu
sem að ég tel nú að hafi verið best af þessu
þeir voru að kasta á milli sín
marga hefur krummi krás kroppað fyrir handan
þrautseigur á þrældóms bás en það er ekki nikulás
þessi vísa var svo undir eins fleyg þarna
eiginlega góð en nikulás hann
gat nú ekki blessaður kallinn þó að hann væri nú
greindur og ágætur maður hann þoldi nú ekki þetta og og þetta varð til þess að þeir fóru að
að ýtast á
kunni nú eitthvað talsvert
af þessu en er nú búinn að gleyma því mikið
ég man nú eftir samt einni vísu sem að nikulás
gerði um sigfinn og það var nú eiginlega eina vísan þarna sem var svona eins og dálítið rótarleg
því að það virtist vera að
verið svona ágætur maður og bæði greindur og
og góðgjarn alla vega en
ég man eftir einni vísu sem hann gerði um sigfinn
vanþakkar gjafir hjálp og hylli
hvergi þakklætis sýnir vott
fyrirlitlegur fáráður flestum mun þykja sigfinnur ég
nú snúist í sigurbirni snjólfssyni ef hann hefði fengið svona vísu
nei ég hefði haft gaman af því gaman
bíddu nú við það var svoleiðis að kona
nikulásar
hún hét þuríður var ljósmóðir og mesta ágætiskona á allan hátt því að hún var eiginlega
og hjúkrunarkona hún var þetta allt í senn
en þau áttu ekkert barn
en þá ég man eftir því að ein vísa
hún var svona
og hefur margan snauðan fláð
menn hefur nú dálítið greint um það
hvort að
að þetta stæðist rímið stæðist
en ég hef nú heyrt seinna að
talið að þetta væri eiginlega
þó að rímið væri svona soldið öðruvísi en heldur en að að menn hafi
vanist nú til dags
svo maður snúi sér nú aftur að sigfinni þetta var
nú þetta var nú að halda áfram náttúrlega að ýtast á
sigfinnur hann
lendir þá í tunghaga
jörð þarna á fram völlunum
óttalegt andskotans rýrðarkot
það var svo merkilegt að það það var
alltaf tví
ja alltaf held ég held ég tvíbýli hafi
verið alltaf
þetta var mesta
þetta var einhvern veginn þannig ég vissi nú ekki hvernig það varð
það var eigendurnir að þessum pörtum þeir voru
það var til dæmis einn parturinn var kallaður skriðdalspartur það hafði verið þannig að
að maðurinn sem átti
tapaði honum ja lenti á hreppinn og eitthvað
nú ekkert óvanalegt í þá daga
nú annar
sem átti hann það var einn þriðjungur og
og þriðji og sá síðasti var
var nikulás í arnkelsgerði oddviti hann hafði keypt
einn þennan þriðjung og
og notaði hann en og hann
held ég held
ég hafi notað hann
meðan hann lifði og bjó eða bjó og lifði ég held það hafi verið
en þá fer nú að
fyrst er það nú svoleiðis
byggir honum þennan prestpart
og en það var nú ekki nema stutt því að það var nú náttúrlega engin engin
lífsvon þar síst af öllu fyrir ómagamann en þá
byggir séra vigfús
honum rauðholt í hjaltastaðaþinghá því að rauðholt hafði verið
kirkjujörð frá vallanesi og það var eins og það hefði verið einhver
ja hann eða séra magnús
það sýnist að hann hafi verið svona eins og dálítið ja verið honum eiginlega handgenginn
sagði ég séra vigfús þú sagðir séra vigfús
já ja ég meinti séra magnús já
svo sigfinnur í nokkur ár og þaðan fer hann
á seyðisfjörð
nú þarna í í rauðholti í
í einhvern í skjóli séra magnúsar
en hann var þarna farinn að þiggja af sveit og sveit hans
í seyðisfjarðarkaupstað eða altsvo fæðingar hreppur eftir þeirri kokkabók
verið þannig að hann hafi hafi fæðst á seyðisfirði því að til þess
vinna sér inn
annars staðar heldur en
þar sem þeir voru fæddir þá þurftur
að vinna hafa verið þar samfleytt í tíu ár
og það náttúrlega hefur sigfinnur hvergi verið
og svo er hann
seyðfirðingar það eru þeir semað mestu réðu þar þeir vildu fá hann
onyfir sem við kölluðum nú alltaf hér onyfir
og hann hafði þarna
eiginlega enga
afkomumögu leika á neinn hátt
meiru úr að
spila heldur en
að lifa
og því erfiðara náttúrulega sem að fjölskyldan var stærri
svo kemur nú að þessu
óskaplega slysi þegar að hann
drukknar
í seyðisfirðinum
það voru fimm sem að drukknuðu þarna alveg í landsteinunum
en það var enginn það
syntur að hann gæti synt út að bátnum því að það
sem að gerði að að báturinn sökk
var það að hann var ofhlaðinn sigfinnur hafði verið fengið út á
á dvergasteins mýrum sem kallaðar voru hann hafði fengið þar einhvern
engja blett og hann var að flytja
heyið
óþurrkað inn á
vestdals eyrina þar sem hann bjó hann bjó þar
og það fór fór
fór svona ég held að þetta sé rétt hjá mér
að að hann hafi dáið með
tveimur dætrum sínum svo var það pilturinn sem hann hafði hafði bátinn
og var að flytja þetta
ætlaði að flytja þetta fyrir hann inn á
en ég er nú ekki aldeilis hárviss um að þetta sé rétt með farið hjá mér
en ég held að það hafi verið svoleiðis altsvo það eru nú þarna fara nú þrír
dæturnar
fóru
svo var áreiðanlega eða
ég held að það sé áreiðanlega að það hafi verið pilturinn sem að að bátnum
stýrði eða hafði með hann að gera
og bróðir hans
já ég held að það sé rétt
að menn urðu menn fórust nú svona voveiflega var ekki einhver unglingur
gíslastaðagerði sem að jú það er nú gömul saga
það er nú gömul saga
jú það eru náttúrulega fleiri sem að meira að segja
seinna bara
en það þessi drengur
í frá gíslastaðagerði hann var í
smalamennsku ásamt fleiri mönnum
maður járngerðar hún var dóttir magnúsar ríka á bragðavöllum
sem að sagnir eru um já já
og það var sagt að hún hafi verið farin að heita á vinnufólkið járngerður
að gefa því svo og svo mikið ef að magnús föður sinn faðir sinn færi að deyja svo hún fengi fengi arfarhlutann sinn
faðir minn föður mínum
var illa við járngerði
mjög illa við hana
og það var nú fyrir tvennt
það var nú annað það var nú fyrir annað að þeir gistu í hestgerði
í kaupstaðar ferð faðir minn
og benedikt afi minn
faðir minn þá á breiðabólstað ungur maður en benedikt þá bóndi hér á hala
en benedikt var búinn að vera sambýlismaður járngerðar og þeirra hjóna í hestgerði í held ég ein sex ár
og hann sagði
að þeim hefði verið borinn matur sitt á hvorum diski
benedikt svona úrvalsmatur en föður mínum svona eitthvað lélegra
og það þótti honum sárt
að horfa á diskinn með góða matnum hjá afa mínum en hann varð að
éta ruðin
en svo var það verra að um kvöldið
fær þá fær hún föður mínum snældu með bandi á
og biður hann að tvinna