tiro-is/ismus huggingface dataset:
gleypti tvo hrafna tvær mýs tólf trippi og ég get svo vel gleypt ykkur líka
svo gleypti hún alla kálfana svo hélt hún áfram
gekk lengi lengi þá mætti hún manni sem var með
hundrað fjár og hann var með hund og broddstaf hann segir við hana ert þú ekki voðalega svöng gípa mín
hvað heldurðu að ég sé ekki svöng ég fékk ekkert nema áfasopa og lambabita
gleypti tvo hrafna tvær mýs tólf trippi
þrettán kálfa ég get svo vel gleypt ykkur líka
og svo gleypti
hún manninn hundinn broddstafinn og hundrað kindurnar
en ekki var hún enn orðin södd hélt áfram og gekk lengi lengi þá var hún komin
niður að sjó
voru þar átta menn róandi á báti úti á sjónum og þeir kalla í land til hennar og sögðu ert þú ekki voðalega svöng
hvað haldið þið að ég sé ekki svöng ég sem fékk ekkert nema áfasopa og lambabita
gleypti tvo hrafna tvær mýs
tólf trippi þrettán kálfa
mann hund broddstaf og hundrað kindur en ég get svo vel gleypt ykkur líka
svo lagðist hún í flæðarmálið
drakk og drakk af sjónum þangað til báturinn strandaði og þá gleypti hún
bátinn mennina og allt saman en þá var hún nú loksins orðin södd
hún lagðist þar niður á milli þúfna og sofnaði
en þegar hún er sofnuð þá kemur svolítill þúfutittlingur og hann kroppar gat á magann á henni og þá kemur
kemur nú hvuss
sjórinn
þarna rennandi
og mennirnir allir róandi og talandi og sögðu allabaddarí fransí því að þeir töluðu allir golfrönsku
og svo komu þarna maðurinn hóandi og kindurnar jarmandi
og kálfarnir baulandi
trippin komu hneggjandi mýsnar tístandi hrafnarnir krunkandi
en karlinn og kerlingin biðu og biðu og aldrei kom gípa með eldinn og síðast króknuðu þau í kotinu
þetta var nú sagan svona sagði hún mér hana hún hét guðbjörg stígsdóttir sem sagði mér þessa sögu
varstu alltaf á reynivöllum varstu aldrei langdvölum annars staðar en á reynivöllum ekki get ég nú
sagt það ja ég fæddist náttúrlega á skálafelli en ég var
þe var þar þar til ég var tíu ára þá fór ég að reynivöllum
og svo var ég
en svo var ég nú
ei eiginlega í tvö ár annars staðar
eftir að ég var búinn að vera nokkuð lengi á reynivöllum ég var
til dæmis við sjó eitt ár hér á bæði hér á höfn og
og svo á síld fyrir norðan eitt sumar og ég var eitt sumar hjá jóhanni hanssyni
sem hafði vélaverkstæði á
seyðisfirði
ég var hjá honum um sumarið
hann va var
var að bisa við togara
strandaðan togara sem hann keypti og ætlaði að reyna að ná út
sem ekkert varð nú úr svo var ég veturinn eftir það var ég á verkstæðinu hjá jóhanni
á seyðisfirði
nú svo kom ég aftur heim að reynivöllum og
og var svo það var nítján hundruð tuttugu og fimm
um vorið svo var ég þar
þar til ég fór þaðan núna nítjánhundruð sextíu og og þrjú
voruð þið mörg systkinin
við vorum mörg systkinin já já við vorum tólf og hvar varst þú í röðinni
ætli ég hafi ekki verið sjöundi
sjötti eða sjöundi í röðinni
varstu nokkuð á skóla
nei ekkert nema bara
ég var ekkert á skóla og
fram yfir fram yfir fermingu þá var nú lítið um skólahald í suðursveit ja það var
farkennsla ég ætli ég hafi ekki verið á skóla samtals svona
ja svona kannski þrjá fjóra mánuði
ég man eftir því fyrsta veturinn sem ég var hjá farkennara
var ekki nema hálfan mánuð
og næsta vetur
ja kannski svipað eða tæplega það og svo þarnæsta veturinn
ætli það hafi ekki þá verið mánuður
ég var dálítið á skóla veturinn eftir ég fermdist
þa hjá farkennara sem var þá í suðursveit það var doktor björn karel sem að margir þekkja nú
hérna eitthvað búinn að vera í menntaskólanum en ekki klár í menntaskólanum og hann var þarna hann var í tvo
vetra kennari í suðursveit
og svo veturinn eftir að ég fermdist
þann tíma sem hann var þarna á sunnan sunnansandabæjunum
náttúrlega farskóli og hann mun ekki hafa verið nema eins og hálfan mánuði í hvo hvorn vetur þarna
var á reynivöllum
því skólinn var þar og
krakkar austan af breiðabólstaðabæjum gengu þangað inneftir nú ég lærði nú eiginlega langmest
hjá birni í mér
orðinn þá það eldri og sennilega verið farinn að k þá að gera vart við sig
e einhver námslöngun hjá mér
og enda var björn alveg frábær kennari það var ekki
einu sinni að hann e fræddi mann í kennslutímunum heldur var hann alltaf a að segja manni einhver fræði
já hann var reglulega
og fróður um marga hluti
og hann virtist hafa end yndi af því að fræða unglinga
var mikill gestagangur þarna
það var mikill gestagangur á reynivöllum já það var það þetta var nú í þjóðbraut og og þetta var næsti bær við sandinn
í þann tíð þá sóttu öræfingar til kaupstaðar allt austur á höfn austur á papós og austur á höfn
og þeir gistu venjul alltaf á vesturleið
sandinn þá gistu þeir þarna á reynivöllum og
á bæjunum breiðabólstaðabæjunum
það var gestagangur á öllum þessum bæjum og oft þegar þeir komu að sunnan þegar stóð svo á
þá gistu þeir líka
það ga kom fyrir líka að þeir urðu veðurtepptir og manni þótti nú ekkert neitt ekkert að því þó að
þeir yrðu veðurtepptir öræfingar því okkur þótti þeir skemmtilegir
já sögðu þeir þá kannski sögur ýmsar þeir sögðu ýmislegt
svona sem við hefði borið í sveitinni sumt a kátlegt og skemmtilegt og
já já eins og gengur og gerist
þeir voru ekkert myrkir í máli og þeir sögðu vel
frá margir hvurjir
hvaðan hefurðu flestar þínar sögur
það er nú náttúrlega flest þessar sögur sem ég kann sem fáar eru nú það er
bara það sem ég heyrði eldra fólkið tala um var það þarna á bænum já já já já
ég heyrði nú sumt þe
sumt af þessu
við í foreldrahúsum móðir mín var nú frá reynivöllum og og hún var nú kunnug öllum sögum úr því byggðarlagi
ég man eftir því á kvöldin svona í rökkrinu
að þá fór
fór faðir minn að spyrja hana um ýmislegt frá því að hún var
unglingur á reynivöllum og jú jú og þá hlustaði maður á það og mikilli andakt
nú svo náttúrlega þegar ég kom nú þarna að reynivöllum þá
rifjaðist margt upp
upp fyrir mér þar af þessum sömu sögum sem ég heyrði móðir mína segja og
heyrði fólkið aftur þar þekkja þessar sögur
það var svona um ýmislegt sem við bar manna á milli og
ýmislegt sem hafði gerst áður en þálifandi fólk var uppi nei það var nú aðallega það sem
sem gerðist svona í æsku þeirra jú það voru einstaka sögur þá sem höfðu gerst áður
já hvaðan hefurðu söguna af þorsteini tól
ja ég hef það nú frá hinum og öðrum e
ég heyrði nú til dæmis oddný á gerði tala um hann því hún þekkti hann nú persónulega hún var
hann var uppi á hofi þegar hún var að alast þar upp
og þar á ofan
var hún æ náskyld honum þó ég vissi það ekki þá fyrr en nú seinna
að hún var náskyld honum
faðir oddnýjar
og og þorsteinn þeir voru náskyldir
ég hygg að þeir hafi verið
hérna að þeir hafi verið bræðrasynir
sveinn faðir oddnýjar og og þorsteinn tól
þrjú egilsstöðum tuttugasta og fimmta
maí nítján hundruð sjötíu og sex sigurbjörn snjólfsson segir frá
já þú vildir kannski fara með þarna vísuna
eftir hann jóhannes
það er þessi um prestinn já já
nú ætlaði glymjandi guðsorð að flytja
gakktu nú djöfulsins jálkurinn þinn
angraðra sálna og volaðra vitja ég veit að þeir gleðjast við boðskapinn minn
heyr klukknahljóð dynur svo hátt yfir hauður allright nú er uppsala þorvaldur
fagrahlíð þrjú
tuttugasta og sjötta maí nítján hundruð sjötíu og sex sigurbjörn snjólfsson
segir frá já það var svona að
oddvitinn
í vallahreppi
hét stefán og var einarsson var roskinn bóndi
bráðvel gefinn maður á allan hátt
þann sið að hann skrifaði ekkert hann hélt enga gerðabók
skrifaði ekki neitt en fékk
magnús svo kallaður skálda mangi til þess að
gera fyrir sig hreppsreikninginn og hann lagði honum bara til efnið en bara
það lá fyrir í hans minni
en svo þegar að
búið var þá náttúrlega þurfti stefán sem var oddviti hann þurfti að skrifa undir þetta
og það gerði hann en hann gerði það á þann hátt að hann skrifaði svona stóra skrift
og svo neðan við það dálítið fyrir neðan einarsson svo
fékk hann magnúsi
í hendur og
tekur við þessu og lítur á það
stefáns tetur stendur hér með stóru letri og einar neðar
engu betri
ég vissi nú aldrei eiginlega hvurnig á því stóð að að
þessi magnús sem að var svona prýðilega gerður maður
en hvurnig stóð á því að hann var á
á sveitinni ég vissi það ekki ein hvur
eitthvað sjálfsagt hefur það verið sem hefur verið að honum en hann
gerði margar vísur sem að ég er nú búinn að gleyma en hann þótti
merkilegur maður þessi
og og reyndar ekki síður stefán sem var oddvitinn hann
en þá var það á þeim tíma
að það var alls ekki algengt að að menn skrifuðu til dæmis oddvitar eða
eða hreppstjórar eða hefðu bókhald
bara höfðu minnið það það var ekki
það bilaði aldrei
ég heyrði til dæmis um talað um mann ég vil nú ekki nefna nafnið hans en hann var
norður í vopnafirði og var þar
í mörg ár mjög mörg ár
sem hann var þar oddviti í þessum stóra
því að okkar fjörður hefur alltaf verið stór hreppur
og og hann hafði þennan þennan sið að hann skrifaði ekki
en mundi allt en svo kom nú að því að hann
vildi nú ekki hafa þetta lengur alltsvo
vera lengur hrepp þarna oddviti og skilaði nú öllu af sér
þá kom það upp að sá sem tók við af honum
náttúrlega hafði nú
nýja lagið á að hann athugaði alla pappíra þessu viðvíkjandi og
og það kemur þá upp hjá honum
að honum reiknast það þannig að
oddvitinn sem fyrrverandi hann hefði átt hjá hreppnum tuttugu og fimm aura
og hann vildi greiða honum þá
gamli þakkaði fyrir
hann sagðist vita alveg hann hefði alltaf haldið þessa reikninga
svona í minninu og hann vissi nákvæmlega hvernig hvað rétt væri og það hinn varð
að hann tók ekki við þessum tuttuguogfimmeyringi
jahá en það var
þegar þú varst hérna hjá mér síðast
þá var ég að fara með vísur fyrir þig
þegar að þú varst farinn þá
tók ég eftir því
að ég hafði nú ekki farið alveg rétt með þetta það er að segja
að því leyti til að
vísurnar þessar sem að ég fór með þær voru réttar
en það vantaði bara tvær framan við sem að sýndu
ja tilefnið til þess að þessar vísur sem að ég lofaði þér að heyra
urðu til
eiginlega að segja mér þær bara aftur
að segja þér frá því að það var á seyðisfirði í þann tíð var
svona gistihús og
það var eiginloga bæði gistihús og greiðasala á annan hátt
og þar komu nú margir náttúrlega úr héraðinu og meira að segja norðan af jökuldal
og jafnvel víðar að
en tilefnið að þessum vísum sem ég fór þá með fyrir þig og ætla
að hafa yfir núna aftur
það það vantaði eiginlega tilefnið
að byrja á því
það var þannig að eftir því sem að
mér var sagt og
og var nú sjálfsagt rétt að
þá var verslun á
vopnafirði þar var voru var stórverslun á tímabili
útlendingar sem að að því stóðu náttúrlega eins og eins og verslun annarsstaðar
að það var að
haustlagi
þá eru fjallamenn það voru kallaðir það var hreppur þá
og er nú í rauninni til enn þó að það vanti fólkið í hann að mestu
voru þarna
af fjöllunum en verslun á
vopnafirði það var langt þangað úr
innstu byggðum þarna á fjöllunum
og í þetta skipti sem að þessi
saga verður til þá eru
fjallamenn hafa verið
náttúrlega lengi síðar að
það var slátrunin fór fram úti að mestu og í
og sérstak lega er það þannig að þeir sem að fóru nú með heim
heim svona
slengi sem kallað var og annað þess háttar
þeir þvoðu þetta nú bara úr sjó þar
og það vill svoleiðis til að
þeir eru fjallamenn búnir að lóga og eru nú að búa sig til heimferðar með það sem að þeir fóru
með heim
og þeir eru eins og ég sagði þeir eru að að þvo innan úr upp úr sjó þarna
þá gengur maður þar inn sem að
sést til þeirra
fer með þessa vísu
alltsvo
það er rétt að segja frá því strax að
að þessi maður var kristján fjallaskáld
sem að menn þekkja náttúrlega af sögum þó
um hann persónulega
að hann er þarna í
í þeim flokki þeirra manna sem eru að
að þvo innan úr sem kallað var
hvað þeir eru að að hafast að og þá segir hann
fúlir standa fjallamenn í fjörugrýti
ataðir í aur og skíti allir fara þeir í víti
sem að ha rís upp og segir
vilhjálmur oss vinakveðju vandað hefur
hefur viðmótsblíður var sem refur vopnafjarðargáttaþefur
þarna kemur fram þetta
þessi þessi gáttaþefur sem ég veit ekki hvernig varð til en þarna er hann er hann kominn ljóslifandi
þetta var það sem að vantaði framan á um daginn
en svo ef við víkjum okkur aftur að
gistingunum á seyðisfirði
var hann var hann eiríksson hann jón
gunnlaugsson já að
þar var maður
þarna ásamt mörgum fleiri en sem að hét jón og var gunnlaugsson og var
af jökuldal alltsvo efri dal sem kallaður var
og hann þetta var
prýðismaður á allan hátt og alveg og hrókur alls fagnaðar þar sem hann kom fram
hafði lag á því að
að gera allt svona létt fyrir mönnum
en og það það var nú þannig skal ég segja þér
gistihúsið
að það var
voru tvær sam liggjandi stofur og voru var á milli var
ja eiginlega það var
á milli svo að það var hægt að hafa opið á milli og það meira að segja svona eftir því hvað menn vildu hafa
þessa stofu stóra
og hann er þarna jón ásamt fleiri mönnum
kemur inn um kvöldið
kemur inn sigfinnur mikaelsson sem var þá ungur maður
en og vel hag orður
kemur þarna inn en svoleiðis var að
sigfinnur hann var mikaelsson og sá mikael hafði verið gellisson
og var skaftfellingur held ég
að þeir hafa nú sjálf sagt átt eitthvað svona
saman að sælda jón og hann áður því að þegar
að sigfinnur kemur inn þá segir jón jæja strákar við erum þá ekki gellislausir í kvöld
þá svaraði sig finnur með þessari vísu
jón er án efa orðheppinn en ekki refum
fráskilinn leikur gefins glöggt ég finn gáttaþefinn afa sinn
ha þessi vilhjálmur var nefnilega afi
sem þeir kölluðu gáttaþef hvernig sem hann hefur orðið það það veit ég
er nú þetta sem mér datt í hug að segja þér frá
svona dálítið sérstakt en hins vegar ekki neitt verulega merkilegt
á finnsstöðum sem er bær hérna stutt fyrir utan en tilheyrir eiðaþinghánni
þar var bjó
mikill myndar og ágætismaður sem hét arni mun hafa verið jónsson
finnsstaðir eru stór jörð sérstaklega
var nú þar mikil engjajörð því að það er nes sem að
fylgir þessari
jörð
finnsstaðanes já
hétu og heita enn finnsstaðir að
þetta var ákaflega
gróið heimili og
og var ekki verið að að hlaupa svona
á eitt með eitt í dag og annað á morgun heldur var
þarna rótgróið
eitt var það sem var dálítið
óvanalegt að ég held það var það að að þarna var
það var nú tekið nefið það tóku nú allir í nefið allt heimilisfólkið
gera þetta nú allt saman auðveldara og þannig að það tefði nú ekki fyrir
um bjargræðis tímann þá var að vetrinum til var saxað tóbakið
var það þannig að
þetta kom í ég held það hafi verið kölluð motta það var það voru níutíu bitar
og þar af leiðandi var þetta svona klif
þetta var flutt alltaf heim á haustin
og og þá var
haft ja það hefur líklega verið hálftunna
svona til hliðar þar sem að gengið var inn í baðstofuna
og var þar í svona krók svolitlum
og það var tóbakið var saxað allan veturinn og og látið í tunnuna
var þannig að það hún var alltaf full að vorinu til
og þar máttu allir fara með sitt ílát sem venjulega var nú bara svona hrútspungur
í ílátið úr úr tunnunni
og þetta gekk svona allan allan
allan veturinn að þarna var hún
á vorinu
ég hef aldrei heyrt það nema á þessum eina stað að það hafi verið
notað
ja svona með svona mikilli fyrirhyggju
tóbakið eins og eins og þarna var á finnsstöðum
ég kom oftar u en einu sinni
á þetta heimili og þá var lifandi gamli maðurinn árni
og mér er það minnisstætt ég sá konu hans líka
mér er það mjög minnisstætt hvað þetta voru
virðuleg hjón
og þegar ég fór svo að heyra svona ýmsar sögur af
af búnaðarháttum þar þá fannst mér eiginlega að þetta hlyti að vera
allt saman rétt og satt
ég sá þessi stóru
og myndarlegu hjón en þau áttu bæði höfðu bæði tóku bæði nefið
mér fannst endilaga að
þegar ég var krakki og sá nú svona
eldri menn sem að tóku í nefið að mér fannst að það vera
hlyti að vera sérstaklega virðingarverðir menn sem að tóku dáldið rösklega í nefið
já þú varst að segja mér þarna
af þessum skálda manga sem kallaður var
hann var hvernig bætt var við
ha hvernig
þú varst að segja mér af því að hann hefði hann hefði bóndinn sem hafði hann hann hefði fengið
viðbót við
svona og ég fór
fór ég ekki með vísuna vísu já já þetta var var svona
einmitt þegar að er að
að nálgast nálgast
nálgast hana þá er komið talsvert los á
ja eiginlega búskapinn í
minnsta kosti var það hér og það hefur sjálf sagt verið víðar á landinu að þá fóru
fóru menn að
ja vildu fá meira kaup og og
stórbændur voru öngvir til öðru vísi heldur en þannig
að þeir höfðu vinnufólk
það var ekki tala um
stórbúskapur
var enginn var ekki það var ekki hægt að reka stórbúskap öðru vísi en með mörgu fólki
og og svoleiðis
var það í að ég held bara yfirleitt en það
menn áttu svo þessir eldri bændur þeir áttu ákaflega erfitt með að sætta sig við þetta
ég til dæmis vissi um einn bónda sem var
vel efnaður á allan hátt að hann hafði svona þrjá vinnumenn
en svo þegar að þarna vistarbandið er laust og og menn fara
að geta fengið vinnu sem var greidd í
peningum þá verður þetta tiltölulega fljótt þannig að að
þetta verður kaupið verður svo mikið að þeir
eiginlega telja sig ekki ráða við það
þá var hérna
þeir svona sem að voru þurfamenn eða þess háttar að
þeir fengu náttúrlega sitt
afskammtaða uppeldi ef svo mætti orða það og það varð náttúrlega
hækkaði eins og eins og kaupið og það var þannig að
að þessi maður sem að við vorum að tala um
og hafði verið þurft að þiggja af sveit nokkuð
lengi ég vissi ekki hvað lengi en hann
lenti náttúrlega í þessu eins og aðrir að að það varð verðhækkunin sem að
að kom þarna
ja með fyrra stríðinu og jafnvel fyrir það
stríðið byrjaði nú nítján hundruð og fjórtán
en það var svona nítján hundruð og tíu
þá fór þetta að verða ákaflega erfitt fyrir
þessa stórbændur að fá fólk
sem ég þekkti vel og hafði rekið
stórbú og og haft venjulega svona þrjá vinnumenn og
en svo kemur það nú bara upp úr kafinu þarna að hann
hann getur ekki fengið vinnumenn
og eftir japl og jaml og fuður þá fær hann
einn mann sem var sunnlendingur að ætt
en hafði lent hér austur á firði því að það var á tímabili að sem að sunnlendingar fóru
talsvert hér til austfjarða til fiskiveiða yfir sumarið
að hann hafði lent hér austur og hann fær þennan vinnumann og hvað heldurðu að hann hafi þurft að
að borga hann þurfti að borga fjögur hundruð og fimmtíu krónur
og þetta var náttúrlega svo óskaplegt frá frá
sem að að hann hafði þurft að greiða þó það væri náttúrlega dálítið meira
þá að því leyti
til að þá fylgdi ýmislegt fríðindi með sem ekki voru þarna þá var það bara
sett þetta og og annað ekki
en ef ég ætti að segja þér eitthvað áfram um þennan magnús
þá er það nú náttúrlega ýmislegt en ég var nú búinn að segja þér þarna dálítið um hann
en svo var það samt
endalok hans að hann
fyrirfór sér hann varð ruglaður
að það var ekki
var ekki
saga hans var ekki eins löng eins og hún hefði getað orðið
já en þessi vísa sem hann orti um þennan hækkaða sveitastyrk sem hann fékk
manstu hana já þá var það þannig
það var nú búið að
að svona eitt hvað að aftur og fram um það að
og bóndinn sem að hafði þennan mann hann vildi
fá svoldið meira með honum eitthvað meira og þá var það sem að þessi vísa varð til
því að niðurstaðan verður svo sú að hann fær þennan
fær þennan viðbóta í fötum og vísan
og hann gerir vísuna í tilefni af því
hreppsnefndin mér fylli bjó hver á slíkt að
efa vesti
brók og væna skó
vildi hún mér gefa þetta var bótin sem að hann átti að fá
og fékk
jæja í sambandi við þetta
svoleiðis að séra magnús sem bjó í vallanesi
lengi og var prestur hér á að
þeim var dáldið uppsigað við hann
vissi nú ekki almennilega og þó
að mestu leyti vissi ég nú um
mér líkaði ágætlega við hann hann fermdi mig
og gerði það vel
mér var alltaf
frekar vel til hans
en svo hann var nú svona
ja mæddist nú í mörgu ha ha
kom víða við í félagsmálum til dæmis hann var á hann var
það var eiðaskóli þá var hann nú að svona dáldið erfiður
því að þá voru nú múlasýslurnar í félagi sem að
komu honum á stað
hann til dæmis gamla
það sem kallað var nú í seinni tíð gamla húsið á eiðum það var
það var byggt í hans tíð og hann átti áreiðanlega
langmestan ef ekki allan þátt í því að það hús komst upp
en hann fór nú ekki alveg á
mis við það að fá svona vísur og ýmislegt
hann tók einu sinni að sér mál á seyðisfirði það var það var
var kallað skaftfellsmál
hvenær ertu fæddur þorfinnur árið nítján hundruð árið nítján hundruð já og hvar hér á geithellum
og ertu alinn hérna upp hef verið hér allan minn aldur
já aðeins rétt brugðið mér að heiman lítils háttar
eru margir álagablettir
nei ekki er það nú eiginlega það er einn hér sem mér hefur verið sagt að væri völvuleiði
eru nokkrar sagnir til um það
verið sagt það að þarna hafi verið
dysjuð valva sem kallað var
og þau ummæli voru nú
líka á kreiki að ekki mætti hreyfa við þessu leiði
valva þýðir nú víst spákona
að ekki mætti hreyfa við leiðinu
alls ekki hreyfa við því og helst ekki slá það
og ég hef nú sléttað þetta tún þarna allt í kring og hefi nú
þyki kannski kreddukennt þá
ekki hreyft við því en ég hef stundum slegið það og það virðist ekki hafa komið að sök
var nokkurn tímann slegið hérna áður fyrr þetta völvuleiði það var alltaf slegið það sem ég man nú eftir þá var það alltaf slegið
var nokkuð hér áður
nokkuð í sambandi við það nei ekki er það nú teljandi ekki get ég nú neitað því að ég hafi
var einu sinni
við eitthvað þó sá ég nú ekkert en ég vissi það fyrir víst að það var eitthvað í kringum mig
og einu sinni sendi ég dreng þarna um í myrkri að sækja
hlut sem var þarna geymdur
þar dálítið lengra frá en hann þurfti að fara um þennan stað
og hann þóttist hafa orðið greinilega var einhvers og var auðsjáanlega hræddur þegar ég kom til hans
nú annað man ég nú ekki til að ég muni nú í sambandi við þetta
hvar er djáknadys
hún er á hálsströnd austan við hamarsfjörð
og af hverju er hún kölluð djáknadys ja mér hefur verið sagt að þar hafi þar hafi mæst
prestur og djákni
presturinn frá hálsi en djákninn
og en djákninn mig minnir hann eiga heima á hamri
þeir mættust þarna og varð eitthvað sundurorða
sem endaði með áflogum og og því að þeir unnu þarna hvor á öðrum og voru dysjaðir þar
og svo var þetta
þjóð þjóðtrú eiginlega að það þyrfti hver maður sem um þessa götu þá fór að fleygja steini í þessa dys
og hún er orðin ótrúlega stór svo það er auðséð það hafa margir fleygt að þessu þessu steinum
og sumir kannski fleiri en einum það er
það til þess að vera tryggari fyrir því að komast
ferða sinna
því það þótti alveg það þótti nauðsynlegt að gera þetta vegna þess að
svo að menn kæmust klakklaust áfram á ferðalaginu
hafa menn nokkuð orðið varir við djáknann þarna
það hef ég ekki orðið það hef aldrei heyrt
ég hef aldrei heyrt það
ég má aldrei grípa fram í
þú kannt náttúrlega margar draugasögur þorfinnur er það ekki onei ekki kann ég nú það
því þó þó það sé kannski nokkuð til af draugasögum þá hef ég nú ekki lagt mig mikið eftir því
nú heyrt margar
ja náttúrlega hef ég nú heyrt
heyrt dálítið um það en minna sett á mig en þú varst að tala um sögur sem að
sögur þarna áðan sem þú myndir já
svona eitthvað fyrir aldamót
að það var búið inná svokölluðu markúsarseli sem hér er í
sveit og bóndinn þar hafði nú vinnumann eins og gerðist í þá daga
svo er það einu sinni
um vetrartíma
að kvöldi að fólk var gengið til náða
en vinnumaður þessi hann svaf í húsi
sem að var stofuhúsi sem var undir baðstofulofti eins og þá gerðist nú víða
en þegar kyrrð er nú komin á þá verður vinnumaður þess var að
að komið er inn í ganginn inn í göngin
og hann heyrir að það færist nær
og síðan er lokið upp hurðinni að þessu húsi sem hann var í
en inní húsinu var vefstóll þá var það nú siður að vefa heima
og þessi sem inn kemur sem að honum sýnist nú vera í manns líki leggst fram á
vefstólinn og það leynir sér ekki að það er kvenmaður
vinnumaðurinn sprettur fram úr og rekur þetta út og læsir síðan dyrunum aftur
og gengur síðan inn í sitt rúm
en hann er ekki nema rétt aðeins lagstur fyrir þá kemur þessi vofa aftur inn
og leggst fram á vefstólinn á sama stað og áður
en hann gerir það sama og áður að hann rekur þetta út en er þó
nú ekki á sama um þetta og hann lokar að honum finnst vandlega
og gengur svo til náða í
í þetta í þriðja sinn
en hann er ekki fyrr lagstur fyrir heldur en það endurtekur sig endurtekur sig alveg það sama
þessi vofa kemur inn og að vefstólnum og
leggst þar en þá varð honum nú ekki um sel sem er nú kannski ekki að undra þetta var nú búið að endurtaka sig það oft
en þó drífur hann sig nú fram á eftir þessu og lokar dyrunum eins áður en treystir sér
virðist vera svo miður sín að hann ekki treysti sér nú að halda þessu áfram lengur og kallar upp til húsbónda síns og biður hann að koma niður til sín
og hann kemur að vörmu spori niður húsbóndinn
lætur vinnumanninn ganga upp stigann á undan sér því að hann treysti sér ekki til þess að ganga á eftir honum upp stigann
en húsbóndinn sagði svo
frá að hann hefði vitað það að það var eitthvað í ganginum á meðan þeir voru að fara upp
svo þegar upp á loft er komið þá er nú búið um vinnumann inn í rúmi sem var þarna í baðstofunni og