tiro-is/ismus huggingface dataset:
réttasta því að ég var á völlunum á meðan að
að þessir erfiðleikatímar voru
eitt var það til dæmis að það var haldinn
gamalt fólk
og þá var nú aðalfundarefni
það að ráðstafa þurfalingum
þessir fundir voru kallaðir vandræðafundir
ég veit ekki hvort þeir hafa fengið þetta nafn annars staðar af
landinu en þetta var alveg föst venja þar að halda þennan fund um sumarmálin
og eftir því sem að börnin urðu nú fleiri og erfiðara varð nú að koma þeim fyrir þá fór það nú að
að það var dáldið gert af því að
þessum börnum var komið fyrir hjá fátæklingum það átti að vera svona eins og dáldill styrkur við þá
því að hreppurinn
lagði með þeim
og mér er í fersku minni sérstaklega eitt í sambandi við það það var þannig
að á á höfðaseli sem þessu býli sem að ég nú lenti á þarna
mitt þriðja búskaparár
bjuggu bláfátæk hjón alveg bláfátæk
og þau hétu vigfús og guðrún þau fluttu svo
til reyðarfjarðar og eru bæði dáin nú fyrir nokkru
þau tóku nú barnið nýfætt
mér er það minnisstætt að í ketilsstaði ég var þá á ketilsstöðum á völlum þá kom vigfús
vigfús þegar að
þau voru núbúin að fá þetta nýfædda barn
og sigríður kona gunnars sem að
var nú mesta heiðurskona og hafði náttúrlega eins og aðrar konur mikið
svona fann mikið til með þessari fjöl
skyldu hún fer að spurja vigfús að því hvernig
þau hafi nú eiginlega getað ráðist í það að taka þetta barn
þá segir vigfús þessa setningu sem ég gleymi aldrei
ég var nú mikið búinn að kvíða fyrir því að taka
þetta blessað barn hvernig það eiginlega væri nú hægt
og þegar að það var nú komið þá
vantaði nú alveg rúmið handa því
en aldrei verður guðrún mín ráðalaus sagði vigfús og brosti við hún tók borðið og
hvolfdi því og lét blessað barnið sofa í borðinu
festist svo í minni mínu að ég hef aldrei gleymt því
en tilfellið var það að með þetta barn þau höfðu það nú ekki lengi að það gekk allt saman prýðilega
en svo var það nú þegar að lengra leið fram í þá urðu nú varð nú ákaflega mikið málastapp út af þessu að
að mönnum fannst
svona ráðamönnum þarna á völlunum fannst nú að þetta vera með þessi vel vinnandi og prýðilega myndarlegu hjón
hjón allt of lítið að þau hefðu ekki aðstöðu til þess að vinna
tveim börnum
þannig með séra magnús að hann vildi nú gjarnan hafa þau því að þá var hann farinn að
að byggja þarna stórbyggingar í vallanesi
og pétur var
verkmaður í allra besta lagi mjög
ja eiginlega smiður það lék allt í höndunum á honum bókstaflega allt
og sama var það með konu hans hún var hún var hin prýðilegasta kona á allan hátt
en séra magnús hann notaði sér það að að það var ekki
hægt að bjóða þeim neitt sem að að líkur væru til þess að þau gætu lifað á
og vildi náttúrlega gjarnan hafa þau en svo urðu nú út úr þessu málaferli og alls konar
vesen sem að ég vil nú sleppa alveg úr þessari sögu
samt fékkst nú að lokum úrskurður frá sýslumanni um það að
hlýða að öllu leyti fyrirmælum hreppsnefndarinnar og þá var nú ekki hægt annað en að
hann varð nú að fara þarna frá vallanesi þá var nú farið að gera
áætlun um það hvernig ætti nú að koma honum fyrir þá var þar nú eyðikoti hér eða sem að
ekki var búið á sem eru kolstaðir hér næsti bær fyrir innan
að þeir voru búnir að
fá þar handa honum húsnæði
það átti að skaffa honum eina kú
en svo átti hann að vinna utan heimilisins
það sem að hann gat en hafa þar konuna með börnunum
mér er minnisstæður þessi samningur hann var lesinn upp á á
einum þessum vandræðafundi þar sem að ég hlustaði á og samningurinn var þannig að
að hann átti að fá þarna húsnæði
og úr túninu átti hann ekkert að fá
en hann átti að fá að heyja hann átti að fá heyskap handa kúnni í svokölluðu höfðavatni
það var vatn þarna sem
alveg var við túnið á á höfðaseli þar átti hann að heyja handa kúnni
nú svo var nú talað um það en ekki fastbundið að að bændur ættu nú að skjóta til hans einhverri töðutuggu
þeir sem að æ ættu svona höfðu rýmstan hag og best tún
en svo átti hann að fá að
hann mátti taka upp svörð til eldsneytis
og sprekatekju átti hann að fá í egilsstaðaskógi
það er að segja hann átti að tína mátti tína kalviðarsprek en
lifandi hríslur mátti hann nú ekki taka
nú þetta gekk
nú svo hann neitaði þessu náttúrlega algerlega setti upp
allt önnur skilyrði sem að þeir treystu sér ekki til þess að ganga að
og út úr þessu varð svo það að pétur hann fór
fyrst í vegagerð
en konunni konan
var nú hún var nú þarna á ýmsum bæjum á völlunum með
börnin þau sem að voru á þeirra snærum
en svo lendir pétur niður á norðfjörð þá
byggjast upp að verða
það er eiginlega byrjunin á á því sem að nú er þar þá er verið að byggja upp þennan
myndarlega kaupstað
og pétur það er ekki að orðlengja það að pétur verður þar eiginlega aðalbyggingamaður þeirra
og hérna byggði þar fjölda af
steinhúsum í vallanesi var hann búinn að vera með guðmundi þorbjarnarsyni sem var byggingameistari
hann var búinn að vinna með honum þar og og hafði náttúrlega þar af leiðandi
eins og hann var laginn maður sjálfur hafði
haft af því mjög gott
svo lifði hann þar í æði mörg ár en dó nú samt
á besta aldri svo gott sem en út af honum er er fjöldi eða
eða þeim hjónum er fjöldi af fólki bæði á
hér niður um alla firði og hér í héraði allt saman mesta myndarfólk
en eins og ég sagði áðan þá
hef ég sagt þessa sögu mjög ítarlega en hún verður ekki
hún verður ekki birt fyrr en eftir nokkuð langan tíma
því að ég var á völlunum þarna og fylgdist með þessu
á meðan að allir þessir erfiðleikar gengu yfir
nítján hundruð sextíu og átta
valdimar björn valdimarsson segir frá hefurðu lesið greinina þarna í lesbókinni jú jú
nú ég fór nú yfir hana
nú þarna sá ég það var eitthvað
það var til dæmis
ef það var dugnaðar formaður og hann fékk lélegan strák svona
og þótti hann ókvikur
þá hafði hann til að segja strákfjandinn
mundi hann ekki taka viðbragð þetta var nú já
að segja þetta að hann að hann
vinur okkar hann þórarinn hann var hérna á ferðinni fyrir eitthvað um viku og þetta var alltof stutt sem
ég naut þess að tala við hann
en hann var að að spurja mig út í til gagnvart ættinni
og nefndi mann sem hét helgi eiríksson og var í bolungarvík
en hann hafði nú ekki í höndum
hvað móðir hans hét og við fórum nú þá að fletta þessu
og fundum það að móðir þessa helga eiríkssonar í bolungarvík hún hafi heitið veronika og verið guðmundsdóttir
en faðirinn hét eiríkur björnsson og
ég við en
þórarinn eiginlega ekki kannast neitt við hann
það vannst ekki tími til að rabba um hann því hann því hann var
bundinn
tímans vegna varð að vera kominn á einhvern vissan stað klukkan fjögur jæja nóg um það í bili
en við minntumst á þennan mann eirík björnsson
en eiríkur þessi hann var nú að hálfu leyti hnífsdælingur
en að hálfu leyti var hann súgfirðingur hann var alltaf helming af árum eftir að ég man eftir honum
taldi vanalega allt betra í ani súgandafirði þegar hann talaði við hnífsdælinga en hvurt það hefir verið öfugt þegar hann
verið í súgandafirðinum það veit ég ekki vel
annars heyrði ég að hann
léti best af því að veru að veru sinni
á þeim bæ sem hét að ósi í bolungarvík þar taldi hann allt
betra á ósi heldur en jafnvel í súgandafirðinum
hann sagði mér ýmsar sögur eiríkur
hann gerði nú oft tilraun til að segja einum eða öðrum þarna í plássinu í hnífsdal þessar sögur
en þeir fóru undireins að rengja þær að þetta næði ekki nokkurri átt sem hann væri að segja og
þá móðgaðist eiríkur og hætti auðvitað þegar menn fara
að draga næstum dár að því sem maður er að segja
nú ég gerði það aldrei nokkurn tíma við eirík og fékk mikið af hans sögum
hann sagði mér einhvern tíma það var mikill
sundmaður þarna í
ísafjarðardjúpi hann var held ég ættaður þarna
frá ísafirði að mér skildist eitthvað þaðan úr nágrenninu
þessi sundmaður
en svo var hann einhvern tíma á ferð
hafði farið úr bolungarvík og þeir höfðu farið inn á ísafjörð á bát
en meðan þeir voru þarna
þá hafði hvesst og það var kominn suðaustan þú veist að þegar hann er suðaustan þarna á djúpið að
þá er það alveg beint út djúpið eða fjörðinn
var komið hvasst veður og strax og þeir komu út á skutulsfjörðinn þá settu þeir upp segl og sigldu hraðbyri beint út úr
skutulsfirðinum og og síðan út
á leið til bolungarvíkur
en þegar þeir voru komnir
þar sem við köllum steinsófæru það er
nokkuð fyrir utan miðja óshlíðina
þá var nú farið að hvessa talsvert mikið
svo að það mátti segja að það væri hraðbyri
ja hvað gerir ekki sundmaðurinn hann var frammi í bakka og hann steypir sér allt í einu
fyrir borð og
hverfur þeim tvisvar sáu þeir honum bregða fyrir á báru
en þeir héldu á
að hann var kominn á undan þeim í bolungarvík og búinn að draga ofan spilsstrenginn
til þess að krækja í bátinn þegar þeir lentu
hann kunni margar sögur
blessaður eiríkur einhverju sinni sagði hann mér að hann hefði verið í skálavík
það er skálavík ytri
þar er oft stormasamt byljaveður byljaveður mikið
og þá verður oft að gæta bátanna að þeir fari ekki
í vindinn
og einhverju sinni sem oftar þá
hvessir þarna mjög í skálavík
sókn jú jú það voru þrír bátar þarna á kambinum
átti ekkja gömul ekkja hefðarkona að mörgu leyti
og hann segir að þeir hafi staðið saman bátarnir allir þrír
því sem næst að þeir studdist hvur við annan
bátur ekkjunnar var í miðið
en bátur hinna bændanna nágrannanna stóðu sitt hverju megin
svo er það þegar bændurin sjá hvað verða vill að það er að gera
rok eða
talsvert mikið veður þá dettur þeim það í hug að helsta ráðið muni vera það
að setja sig
á bátana hefurðu nokkurn tíma heyrt það en það var þannig útbúið þessi sig hjá þeim
að þeir höfðu börur
vanalegar börur sem kallaðar voru trogbörur
með kassa í miðjunni
síðan bundu þeir snæri eða kaðal upp yfir skutinn þvert yfir skutinn á bátnum
og létu trogbörurnar hanga
báru svo mikið grjót í kassann
þá var komið mikið farg á bátinn
stundum höfðu þeir líka að framan
en vanalega
að aftan
báðir bændurnir báru svona sig á
en konukindin hún
hafði það öðruvísi
þegar þeir voru búnir að útbúa
þetta allt saman svona rækilega þá fór hún ofan eftir sagði eiríkur
hún tók þrjá smásteina lagði einn svona einn svona og einn svona
mundum við segja í þríhyrning á eina þóftuna
hún passaði að það væri miðflóttar
þar sem hún lagði þá á og síðan blessaði hún yfir
morguninn voru báðir bátarnir farnir þar sem að sigin höfðu verið á
en bátur ekkjunnar sem ekkert sig var á aðeins þessir þrír smásteinar á þóftunni í þríhyrning
hann var alveg kjur eins og enginn vindur hefði að honum komið
með margar svona sögur eiríkur
manstu fleiri
víst á sama tíma
í skálavík þá var þarna gamall karl frekar roskinn svona karl
hann stundaði nú aðallega landbúnað en átti lítið við fiskiveiðar
svo var það einhvern tíma að vorlagi
hann var að snúast við fénað sinn en fénaðurinn sótti töluvert í fjall
það var víst um sauðburðinn sem þetta var
og varð hann þá fyrir óhappi
að hann datt í urð er hann var að eltast við féð og fótbrotnaði
en harkan var svo mikil sagði eiríkur að þó hann fótbrotnaði þá hætti hann ekki fyr en hann komst heim
hann hefir nú fengið einhvern staf eða prik
til að styðja sig við
hann komst heim það er ekki eins og þessir strákar núna sagði hann sem liggja hvar sem er ef eitthvað
verður að þeim
nú og þegar hann er kominn heim
þá sér gamla konan að það eru góð ráð dýr og
hún segir honum að ekki munu þau lengi getað haldið áfram búskapnum ef að hann þurfi þurfi nú að liggja í fleiri vikur
eftir að svona sé komið
og hún hafði heyrt að það væri til meðal við þessu
orðið til að hraða því að beinbrot læknaðist
en það var það að taka eir má ég segja og skafa
hann niður í salla eirinn
taka síðan pott og setja talsvert vatn í hann
og hella svo eirduftinu út í sem búið var að skafa niður
en síðan átti að sjóða þetta þangað til allt vatn væri orðið soðið
svo að eftir væri bara eirinn á botninum en eins og þykkt lím
og það gerði hann hann saup þetta sem eftir var svarfið og þessa deiglu sem var
en það sagði gamli maðurinn á eftir
að það væru þær stærstu helvítis kvalir sagði gamli maðurinn
taka þetta inn og og meðan það var að verka
en eftir
linuðu kvalirnar á
leggnum þar sem brotið hafði verið
kom út hringur gulur hringur þvert yfir fótinn
og sá hringur fór aldrei eftir það
en fóturinn var heill að sólarhring liðnum
en gamla konan henni létti mikið þegar hún kom heim því hún var að snúast við lambærnar allan allan daginn
var mjög fegin þegar hún sá karl sinn kominn á bekk
heill að nokkru eða að mestu leyti
en hvers son var þessi eiríkur eiríkur var björnsson
björnsson það var sem
við vorum einmitt að tala um þarna við
þegar þú varst
að rengja þetta
þú hefur kannske engum sagt þetta
kannske bara einhverjum kunningjum þínum ja fáum hann sagði mér líka það
það kom nú oft fyrir
á vestfjörðunum
hún var alltaf að skrattast
þarna í lóðunum
körlunum og klippa í sundur lóðirnar og svo týndu þeir kannske lóðunum meira og minna
en það var nú hann hann
páll halldórsson á ósi
sem hann var hjá forfaðir þeirra
afi hans ingólfs árnasonar og þeirra bræðra
það kom einhvern tíma gestur til hans sagði hann
vestan að ég held vestan af arnarfirði þar voru þeir mikið svona stundum mikið á sjó líka
og hann hafði sagt við hann að að
eru mikil brögð að þessu hjá ykkur þarna þarna
norður frá að að hámerin hún hún klippi í sundur lóðirnar
kaupmenn voru nú þetta aðallega sem keyptu féð
þar voru bara tveir þar voru tveir hérna skal ég segja þér
englendingar það voru tveir englendingar hér
uppi og þeir hétu þeir hétu hérna slimman
og coghill
ég man svo vel eftir því
og þessi þessi hérna
annar þeirra var mikið hér norður og
en hinn var aðallega hér á á austurlandi
og það var þessi þessi coghill
en hinn hét slimmon sá sem var aðallega fyrir norðan
en þó heyrði ég nú taðað um að þeir hefðu nú svona eitthvað
komið við sögu kannski
sitt á hvað því að þett þetta voru félagar
keyptu og þeir keyptu hesta líka
það var ég man eftir því að ég heyrði talað um það að
coghill hann keypti hest af
presti ég man nú ekki hvaða hér
norður í þingeyjarsýslu keypti af honum hest
honum líkaði svo ekki við hestinn en hann gleymdi því hvað
maðurinn hét þessi prestur
prestur sem hafði selt honum hestinn
til þess svona að
að reyna að klóra sig einhvern veginn fram úr þessu þá kallaði hann hann alltaf séra andskota
það þekkti hann hann vissi hvað
finnst þér þetta vitleysa gunnþóra
já en urðu menn nú alltaf svona vel
sáttir um veðr verðið ekki ævinlega en það langoftast en
en ég kann sögu af því samt að að það var
bóndi hér í skriðdalnum hann
á vaði sem er ysti bærinn í skriðdal norðan verðu við grímsána
hann hann átti mjög margt fé og og var
það var talað um það að hann
hann hérna
ekki selja í þetta skipti altsvo sem að þarna var um að ræða hann vildi ekki selja á það
sem að þeir vildu gefa fyrir það
sannleikurinn var nú sá að ég held að hann var ekki var
fóðraði nú svona heldur knapplega eins og margir gerðu
áttu mjög margt fé hann átti mjög margt fé og það var nú sagt að
tíðin varð ekki góð en ég þori nú ekkert að fullyrða neitt um það
en hitt vissi ég
að hann var
þá voru menn farnir að
að selja og og reka reka á reyðarfjörð
því að en þeir urðu að skila þessu alltsvo sem að seldu en þeir sem að já við skulum segja
að þú kaupir og
og hérna þú seljir og hann
já og þeir urðu að skila þessu á reyðarfjörð þar voru voru sauðirnir teknir í
en í þetta skipti fór það svoleiðis að björn hann hét björn á vaði
var mesti
myndar og sómakarl en hann þótti
nú fóðra stundum
dálítið knapplega
en svo er það þarna að menn eru farnir að selja og þeir eru farnir á reyðarfjörð sumir
skila því en björn hafði farið út
í miðhús hvers vegna hann fór þangað veit ég nú ekki alveg upp á hár
en ég hygg að það hafi þó verið einhvern veginn á þann veg að
það voru nú náttúrlega var tekið á móti þessu fé
bæði á seyðisfirði og og reyðarfirði af einhverjum ástæðum var það þannig að hann
hann seldi ekki það gekk ekki saman með honum og þessum umboðsmanni þeirra sem átti að
að taka á móti fénu
jæja eða ekki taka á móti heldur að greiða og fullan samning þarna
og björn er þar með sitt fé
en svo gengur skal ég segja þér í glórulausan byl
þarna og hann er staddur þarna með féð úti á miðhúsum
þeir voru flestir eða að minnsta kosti þeir sem að ég heyrði nú tala um þetta á eftir
þóttust hafa sloppið vel þegar þeir komust á
reyðarfjörð með féð en björn hann
dagaði uppi þarna fór svo heim með fé það sem ekki fennti hjá honum eða
og mér sagði maður
jóhannes sem kallaður var skjögri ljómandi karl og vel hagmæltur
að hann sagði að
að það hefði eiginlega verið svoleiðis fyrir birni
að þegar að hann var a féð var orðið
svo margt því að þetta var ekki stór jörð og landlítil heldur vað
er en
þá hefði
þá vildi það heldur týna tölunni hjá honum
og hann sagði mér jóhannes að þetta ár alltsvo um haustið
þarna þegar hann lendir í
illviðrinu með féð
og þegar hann kom svo með það heim þá fór nú að verða svona
komu einhver dálítil snöp sérstaklega með
fljótinu þá lét hann féð bara eiga sig og það gekk þar en hann sagði
jóhannes
að það hefði verið talið að
hefði hann þorði ekki að segja það sem áreiðanlega hlut
að það hafi verið talið að á því árinu mundi hann hafa misst helminginn af því fé sem hann átti
þegar að hann
gafst upp við að selja sauðina já það var
nú svona náttúrlega þetta gekk nú alla vega þetta haust það var það var
voðalega
jæja eða var eitt af þessum fannarhaustum sem kölluð voru
sérstaklega þegar að
að lagði snemma að með
snjó
en jóhannes sagði mér og
ég veit það að hann bjó það ekki til því hann hann hann var mesti
ágætis og sómamaður
en hann sagði að sér hefði verið sagt að þetta ár sem að
björn gafst upp þarna með sauðina og
og það gekk ekki saman að þá hefði hann rekið féð heim
vað er nú þannig að
það er í skriðdal heldur lítil jörð heldur lítil og
ekki mikil engjajörð en en hérna
en hann sagði jóhannes
að það hefði verið eða sér hefði verið sagt það og hann hélt að það hefði farið eitthvað nærri því að vera satt
að að
þarna hefði björn
misst á einu ári helminginn af því fé sem hann setti á
þegar hann eða fór já fór heim með og átti þegar að hann
gafst upp við að selja þeim sauðina á miðhúsum
sextánda til sextánda október nítján hundruð sjötíu og sex
sigurbjörn snjólfsson segir frá já já mig langaði til þess að spyrja þig hérna að einu
hefur þú ekki verið dálítið trúaður á drauma um dagana jú
ég var skal ég segja þér
heyrirðu til mín
ég var skal ég segja þér lengi fram eftir og er nú það enn
að mig dreymdi bara bókstaflega fyrir daglátum
alveg alveg fyrir daglátum
það var sérstaklega
var það nú eitt en ég get nú ekki sagt ykkur nema bara svona undir rós
ég var þá skal ég segja þér
eða það var nú náttúrlega áður en ég giftist var nú eitthvað soldið farinn að
að stíga í vænginn við
gunnþóru en það var enginn hlutur og
að þá
eiginlega ráðsmaður hjá ekkju hér á var þar í þrjú ár
hún var búin að
missa manninn átti einn son og hann var
þú varst að segja mér að þú hefðir
ég var hjá henni í þrjú ár þrjú ár og
það var ljómandi kona og
ég held það hafi nú verið bara síðasta árið sem ég var hjá henni þá var
ég þurfti að taka mér ferð á hendur fyrir hana fyrir hana bara
sem ég átti nú að leysa það var nú
að ég þóttist alveg vita það fyrirfram áður en ég fór hvað
hvurnin þessu yrði svarað það var ákveðinn maður sem að ég átti að tala við
hvernig hann myndi svara þessu og
og svo fer ég nú
altsvo ég fer þessa ferð já fer þessa ferð
og og var
strax áður en ég fór þá þóttist ég alveg viss um það hvað
hvurt hvernig erindið endaði altsvo hvernig maðurinn myndi svara mér sem að ég
tala við ég vissi það alveg en
nóttina áður en að ég fer þá dreymir mig það að ég er kominn
að tala við þennan mann um þetta ákveðna erindi
og og hann svara mér á
alveg öfugt
við það sem að ég reiknaði með
í vökunni
hugsa um þetta þá
dettur mér nú í hug að nú skuli ég
taka vel eftir hvernig
hann svari þessi maður og og hérna
það telji ég að muni vera
hann svari
se taldi ég að myndi verða þannig að það væri í rauninni ómögulegt að
þessu öðruvísi
heldur en ég reiknaði með en svo
fer fer ég
svara alveg nákvæmlega þeim orðum sem
hann svaraði með
með í draumnum
svona var þetta iðulega iðulega og er nú enn þann dag í dag
að þó það sé ekki eins mikið eins og áður var
en það er enn og var sérstaklega meðan ég ver yngri að þá var það þannig
að ég bara mig dreymdi bara algjörlega
fyrir daglátum altsvo fyrir því sem að fram kom kannski næsta dag
og allt þessu líkt
en nú í seinni tíð er það nú farið að minnka um það þó vill það til vill það til enn
en nú er ég orðinn svo gamall og
og er nú eiginlega sjálfur hættur að
jæja hvort það eru draumar eða annað að ég
að treysta því að þetta sé verið nákvæmlega rétt eins og
mér finnst það hafa komið mér fyrir í svefni
en fyrir hverju dreymdi menn svona helst
til dæmis hér á héraðinu
með mig og fleiri menn ég vissi það til dæmis með
pál hermannsson sem að var nú allra manna vitrastur og var
þingmaður um langan tíma að
hann dreymdi ákaflega mikið fyrir fyrir hérna
veðráttunni tíðarfarinu
og það var alveg eins með mig lengi vel það er nú ekki orðið eins mikið nú
nú en það var á
lengi fram eftir að
dreymdi mig ákaflega mikið fyrir
og það var til dæmis
að ef mig dreymdi það að ég vera staddur úti
á söndum hér
fyrir flóanum
mig dreymdi að ég var þar staddur og var að að hirða
rekavið
sem hafði borist þar á land ég var að hirða hann og og koma honum undan sjó sem
kallað var
þá var það ævinlega fyrir norðaus austlægri átt
ævinlega sama var það ef mig dreymdi að ég væri út við
já út við krosshöfða sem er nú hérna
austast á við flóann þar sem að
ja þar sem að selfljótið
rennur í
í hérna ja í sjóinn það er nefnilega þannig
selfljótið
það sé til hægri handar við okkur
og en aftur
lagarfljótið og og hérna jökulsáin þau
fara í sjóinn miklu nær norðurfjöllunum eða vesturfjöllunum
að ef mig dreymdi það að ég væri úti á krosseiði til dæmis eða út við
sanda og væri að taka þar á móti
rúgmjöli
var að taka þar á móti rúgmjöli sem mér fannst hafa borist þar á land
frávíkjanlegt
að þetta var fyrir norðaustan og norðlægri
úrkomu
ef það var að vetrinum til þá var það venjulega
fyrir snjókomu mikilli
þetta og ég held að mér sé óhætt að segja það að þetta hafi verið mikið
þetta hafi verið mjög mikið sem að menn
dreymdi fyrir
tíðarfarinu svona
þetta var nú nátturlega raunverulega
ja ósköp eðlilegt
því að þá áttu menn nú allt sitt undir sólinni
eins og eins og er nú jafnvel enn þann dag
dag þótt það sé nú ekki eins átakanlegt eins og það var fyrir svona
þrjátíu fjörutíu árum
nú og svo var það náttúrlega ýmislegt fleira sem menn menn tóku mark á
draumum
eitt var það sem að það er nú ekki draumur en ég ætla að lofa því að fylgja þarna með
sem að ég tók eftir
eftir að við vorum komin í gilsárteig við vorum þar nú
ég veit nú ekki eiginlega almennilega hvað hvað
mörg ár því að
þetta var nú svona dálítið ákveðið við vorum nú á tímabili
ýmist í
úti í gilsárteigi eða hér uppi í egilsstaðaþorpi eða á vestur
á landi vestur við breiðafjörð því að þar
dóttir okkar og sonur nei
ha nei tengdasonur já já tengdasonur
og þar vorum við ja mikinn part úr þremur
vetrum
það sem ég ætlaði að segja þér frá var
í gilsárteigi og
og við áttum nú þá áttum
eða þurftu menn að eiga talsvert af hestum því að það var
var mikið brúkaðir hestar þá voru vélarnar ekki komnar og
hérna það var bæði í smalamennskur og flutninga
ýmist á á svona
fór nú að verða eftir því sem sem að var nú hægt að paufast með þær lengra út eftir héraðinu
var það þannig að að
til dæmis með mig og það var áreiðanlega fleiri sem voru þannig
hvernig skepnur til dæmis hestar
hvernig þeir höguðu sér þegar að þeir
gengu voru úti altsvo voru sem að þegar að áður en þeir voru teknir beinlínis á hús
þá voru þeir nú stundum jæja
undir jól að
en svo var það einu sinni það var ég man nú ekki
alveg upp á hár hvaða ár það var en það var
nokkuð snemma á árum okkar í gilsárteigi að það var koma fram
hestarnir voru yfirleitt held ég allir
gengu yfirleitt úti
var fjarskalega góð tíð það var líkt eins og tíðin er núna
en það var náttúrlega ekki ekki þá eins
og nú að það væri mánuð eftir mánuð alltaf sumartíð
en en þennan dag þá var
hæg suðvestan átt ósköp hæg suðvestanátt
en þá sé ég hestana þeir voru ja voru nú fyrst og fremst
mínir hestar og og einhverjir fleiri sem að
slógust
í hópinn því að hestar eru nú talsvert gjarnir á það að halda hópinn sem kallað er
þá sé ég það að hestarnir allir hvað margir sem þeir voru nú eru búnir að
að raða sér í hvamm sem var það ofan við túnið og
var svo framan í þessi hvammur var framan við
holt grýtt holt sem
kallað steinholt
djúpur og þar var gott skjól en þeir bara hestarnir snéru allir þannig að þeir sneru
rassinum í
norðan eða norðaustan áttina allir bara þeir höfðu raðar sér sér þannig að
þetta var um
sem við sáumst síðast til þeirra
að raða sér þarna
heimilinu sem
björn hét og hann
og við fórum að tókum eftir þessu
karlarnir og og fórum nú að