tiro-is/ismus huggingface dataset:
og ræll og vals
og vínarkrus
þetta voru nú dansarnir en manstu eitthvað eftir þessum gömlu dönsum svokölluðu eldri vikivaka
nei ég man aldrei eftir þeim nei
hefur heyrðirðu ekki talað um þá neitt jú jú ég heyrði talað um þá en ekki
að ég sæi það nokkurn tíma eða væri
væri viðstaddur
á svoleiðis sýningum og hefur ekki heyrt talað um að þeir hafi verið dansaðir jú jú jú allt svo í þínu þínu minni
ja ekki man ég nú eftir því
ég man aldrei eftir því
þú veist ekki hvernig tilhögunin hefur verið hvernig fólk hefur dansað þessa dansa nei ekki nokkurn hlut ég sá það aldrei og
og heyrði því ekki lýst reglulega heldur
en á svona samkomum eða böllum það var nú meira gert heldur en að dansa var það ekki jú jú jú það var spilað á spil og
og hvað var spilað helst vist vanalega vist bridds
eftir að ungmennafélögin koma upp varð einhver breyting á þessum dansleikjum
eða böllum svokölluðu það var ekki mikið held ég
það er kannski þú þú manst
sem sagt þessa dansleiki bara eftir að ungmennafélögin koma til eða hvað já já það var eftir
já já og eru þeir eru kannski driffjöðurin í
í dansleikjahefðinni
driffjöðrin í því
var algengt að væru ræðumenn fengnir til þess að já já það voru oft fengnir ræðumenn
til þess að halda svona einhverjar ræður
og þá gefið upp
á meðan náttúrlega
hvað var um hvaða efni var talað eða töluðu þeir fyrst og ja ég man það nú ekki
neitt en manstu
eftir fleiri harmonikkuspilurum sem að spiluðu vel já já
ég spilaði nú lengi sjálfur á harmonikku það er nefnilega það
já áttu harmonikku ennþá nei nei það er langt síðan ég hætti
er verr heldurðu þú mundir ekki geta spilað ef þú kæmist í harmonikku nei ég gæti það ekki
nei nei ég er búinn að gleyma völsunum og og
og gæti það ekki já
það hefur nú margt skemmtilegt skeð á þessum dansleikjum var það
jú það skeði nú ýmislegt svona
þó var það og fyllirí var eiginlega aldrei á þeim
það hefur ekki komið til fyrr en seinna nei það kom ekki til fyrr en seinna
það vildi til að maður sá
en þó var það rétt tilviljun
var það þá kannski meira fullorðið fólk sem að sem að drakk
ekkert yngra fólk
það var aldrei eiginlega drukkið á böllum
aldrei en segðu mér var var talað um í þá tíð að menn brygðu sér á kvennafar
það var ekki mikið um það nei nei það hefur ekki verið um neitt slíkt að ræða nei það var ekki um neitt slíkt að ræða
og fólk hafði ekki neitt svoleiðis í
neitt tekið
þekktist ekki í þá tíð að menn vönguðu sem kallað er sem að er altalað
núna alsiða
og ekkert annað en hvaða brögðum beittu þá menn svona ef þeir vildu koma sér vel við einhverja einhverja konu
ja það get ég nú ekki eiginlega munað eftir neinu
í heybólstra eða nei síður en svo síður en svo já
þú hefur ekki ort neitt um um svona skemmtanir eða nei
neitt sem að skoplegt sem að hefur nei nei
ekki neitt nei
nú ef við
snúum okkur hér að
ég spyr þig nú um
um hvort að þú
héldir að álfar væru huldufólk væri til það er nú til það er til já ég hef nú meira að segja komið inn til þess
segðu mér af því já og meira að segja komið í huldufólksbíl já
það var ég var það var að vetrarlagi
að mér þótti eitthvað ljótt útlitið
svo ég fer upp
smala fénu ofan
og en svo kemur nú kafníðarþoka
athuga já ég verð að fara að hægja á mér hugsa ég með mér
við sjálfan mig svona
já svo er ekkert um það þá kemur kvenmaður til mín og segir ertu villtur
þá þykir mér hún taka í hendina á mér og leiða mig
ekki eins og hérna frá dívaninum og töskunni þinni
ég glaða sólskin glaða sólskin niðri á miðri
en alveg þokan uppi en svo segir hún bíddu hérna ég ætla að skjótast burt
já svo bíð ég þá kemur maður á bíl
alveg til mín og segir ertu þú villtur vinur minn nei segi ég
en ég var nú bara svona hikaði við ég sá ég var komin nokkuð framarlega segi ég svona á bjargið
já heyrðu ég skal skjóta þér heim segir hann
svo þykir mér hann keyra
ég sé ekkert nema grjótið eins og það var það var bara stórgrýtt og ég segir við hann þetta er góður vegur segir
já nei þetta er góður bíll segi ég
á svona vondum vegi nei þetta er nú góður vegur vinur minn segir hann
ég sá ekkert nema grjótið sko svo keyrir hann mig alveg heim
að tröppum hjá okkur þá kemur húsmóðir mín út nýkomin heim af núpi
og segir við hvern ert þú að tala
ég sé öngvan bíl ja hann er nú hérna rétt við tröppuna segi ég
ég sé öngvan bíl segir hún svo
hvað á ég að borga þér vinur minn ekki neitt ég gerði þetta fyrir dóttur mína
júlí nítján hundruð níutíu og sjö
grímur norðdahl bóndi
já þú varst að minnast þarna
kálfakoti sem nú heitir úlfarsá
þar mátti ekki slá því þá fórst besta kýrin og hjónin
svo eignaðist jón kristjánsson lagaprófessor úlfarsána eða kálfakotið og hann
er þar heilt sumar og hamast eins og venjulegur sveitamaður við sláttinn
slegið með ljá
og meðal annars slær hann eiturbrekkuna
og mér er það í barnsminni í svona landssynningshreti þá sjáum við mann koma hérna
moldarbörð
þau voru úti í illviðrinu
til að fá lánaða hjálp við að draga eina dauða belju útúr fjósinu bestu kúna
lengra fram á haustið og þá kemur spænska veikin þá deyja hjónin bæði
þar með var þetta
hvað sem maður á að segja um svona sögur þá er þessi saga sönn
hver sem orsökin er
við vorum eitthvað að tala
þegar við vorum að tala í símann um daginn þá varstu að segja mér af því að að þú mundir
vita eitthvað
líklega komin til mín frá ömmu
þórður þögli
hann var ráðinn sem fjármaður hjá einhverjum stórbónda
bóndi fer
líta svona á féð einhverntíma þegar liðið var á vetur
þá sér hann að þetta er allt með snilldarumgengni lítið eitt af heyjum
féð í besta ásigkomulagi og bersýnilega verið haldið vel til haga sem kallað er
þegar hann lítur inn í geilina
heygarðar með torfþökum yfir
göltunum þá sér hann að þar er kona með tvö tiltölulega smá börn
þá hafði þórður á laun fóðrað þau á nestinu sínu
sem var vel við hann gert
heldur þrífast illa samt
og þá hafði hann ekki getað komið
því við eftir móðuharðindin að fá atvinnu og með konu og tvö börn
tók þetta til ráðs
en hann var kallaður þórður þögli því hann var fámáll og dapur
nú en ég kann nú ekki þessa sögu beint áfram en
sennilega voru þessi kona og börnin tekin bara inn á heimilið þegar að
þetta upplýstist
en þetta sýnir þessa gífurlegu eymd sem hvíldi yfir þjóðinni í móðuharðindunum
eymd og allsleysi bókstaflega já
bróðir mömmu eiríkur var afi hennar vigdísar forseta sama nafnið
og vigdís þessi amma mín hún dó heima nærri hundrað og eins árs
maður hennar var guðmundur einarsson hreppstjóri í miðdal
að hugsa sér hvað menn geta verið aumlega andskoti vitlausir
sýslumaður
og saksóknari ríkisins ég er nú meira hissa á því þeir höfðuðu
á mig sakamál fyrir nokkrum árum því ég neitaði að borga fimmtíu kr. fyrir ekki neitt sem ekki var saknæmt og svo sakamál og
hvernig þetta gæti
þitt vatn
um hafravatnið já
einu sinni um nótt í svona hretviðri
það álpaðist kind út í vatnið undan hundum
og ég dembdi mér út í vatnið í fötunum og synti út til rollunnar þá var hún króknuð úr kulda og ekkert
láta hana vera og synda svo í land aftur
svo segir einn bóndi við dóttur sína við vorum mestu mátar
það var nú heldur ruddalegt það verður lítið úr þessari esjuferð ykkar
en hún sagði mér brá ekki einu sinni ég vissi hvað þú varst vel syndur
nú bara töluvert köld og straumhörð já já hún er víða straumhörð lærðirðu að synda
við álafoss
nei ég lærði hjá
sundkennaranum síðan í reykjavíkurlaug já já á sínum tíma
sundkennsla hérna á jájá
og ég kenndi svolítið sund seinna en þetta var sko ég tók sundkennarapróf
a þessu námskeiði þessu námskeiði hérna
niðri í bæ já en hvenær lærir þú að synda
einhvern tímann þá ég var sko syndur þegar ég fór á námskeiðið
ég lærði hér hjá kaupamanni
í kaldri ánni
svo ég var töluvert vanur að synda í köldu vatni
og synti í þjórsá þegar ég var kaupamaður í flóanum bara svona að gamni mínu
alltaf treyst
töluvert á mig
maður má vera vel öruggur
árbakkadrasl og grjót fyrir utan
að ganga á höndunum fram brettið og ganga svo fram af því bara og dýfa
ég var það
meðan það var en nú geng ég varla óstuddur
varla óstuddur það er mikill munur
láta ykkur heyra
í litlum fuglaheila logar eins og glóð
minningin um vordaga og vornæturslóð
minningin þessi er meira en spaug himneskt land í hafinu við
heimskautabaug
fórna vil ég öllu að finna þetta land ógnavíddir úthafsins óttast ei grand
leggja atlantshafið undir lítinn fuglavæng
í hljóðum draumi um hamingju og hreiðursæng
fagna unnum sigri ferðin var ströng
fylla loft af ástar og fagnaðarsöng
ástarkórinn ómar yfir þetta land
úr fögrum fjalladölum við fjörur og sand
að hugsa sér í alvöru hvað hann er stór frá hornströndum til hornafjarðar hljómar þessi kór
árangur af öllu þessu allstaðar hlýst
í haganum má heyra víða hlýlegt ungatíst
þeir vaxa fljótt af reynslu þeir vaxa fljótt af dug
um hásumar leyti hugumstórir hefja sig á flug íslendingar þakka ætíð
þeirra rausn
og kveðja með söknuði þegar komið er haust
þetta var falleg vísa en
þú kannt ekki fleiri sögur af álagablettum eða huldufólkssögur hérna
það fór lítið fyrir þeim þeir hafa verið írafells móri hefur ekkert verið hérna á sveimi
hann var nú víst
þó að ég hitti hann aldrei
hann var allsstaðar sá skratti já en hefurðu heyrt talað um konuna á ásunum
á sjúkrahúsi hermannanna sem var þarna á ásunum
og síðan varð hún fyrir bíl en síðan urðu menn
varir við hana
nokkrum sinnum hún mun hafa komið uppí til manna og það hefur stoppað fyrir henni og og síðan var hún horfin og
og menn sáu hana standa við veginn og
þeir keyrðu framhjá þá var hún horfin og
svona sagnir hafa ekki gengið hérna nei
hér var tófa var það ekki voru ekki
hvar stunduðuð þið æfingar og hvar voru mótin haldin
mótin voru yfirleitt haldin á tveimur stöðum
eyri í kjós og í kollafirði það er nú
undir fiskiker núna þar voru eyrar ágætar
til þess að gera það
voru nú ekki alvöru íþróttavellir heldur
bara notaðar sléttar harðar valllendisgrundir
var hvorki keppt né æft
í mosfellssveit nei ekki í sveitinni þá það var úti í kollafirði við kepptum svo
og ég mæltist til þess við hreppsnefndina að þeir ábyrgðust fyrir okkur
við höfðum lánað þeim í uppbygginguna
það var alveg hreint ákveðið
í grafarholti í gamla daga þar var menningin þarna var skríllinn ég tilheyrði honum
það var alveg furðulegt
var það björn í grafarholti sem að réði þá nei það var sonur hans krakkarnir
ekki gamli björn hann var
kunningi minn þegar ég
var kominn
fram á nætur bara að rabba við hann bara um daginn og veginn og hvað sem var
þá fóru þeir borgfirðingar alltaf suður heiði niður hjá miðdal til að vera lausir við árnar
fóru fyrir austan ölfusá
manstu eftir einhverjum
frásögnum hans
ekki beinlínis við bara röbbuðum svona um daginn og veginn
var það víst þegar gerði einhvern heiftar austanbyl og
það kól suma og
það var nýbúið að byggja upp nýbýlið
var alveg hörmung hugsa sér að þessar menningarþjóðir festu ekki
húfuna við úlpuna eins og eskimóarnir
kannski komið í gegn
fyrir hérna vilhjálm stefánsson landkönnuð
og kanadíska herinn fara að búa sig eins og eskimóarnir gerðu
og þannig breiddist þetta út
ekki komið svo langt ég held að rússar séu ennþá með lausa húfuna
klæðskerameistarar standi að þessu þá
ekkert nýtt í hug
hafði ekki
tóvinnuvélarnar á álafossi talsverð
á hvernig heimavinna með tóskap var jú
ráð fyrir það var fengin
lítil handspunavél
ég spann töluvert á hana já var hún hér á úlfarsfelli nei hún bara gekk á milli já já á milli
og þar náði hann þeim
aðstoð og hjálp minni
það var dálítið meiri og betri kunningsskapur við sigurjón heldur en almennt annars var sigurjón mjög
alþýðlegur og góður í viðskiptum já
þið voruð náttúrulega báðir íþróttamenn
hann var náttúrulega mikið eldri en ég hann vildi ekki glíma við mig vildi hann ekki
nú bauðstu honum glímu jájá
gerði það var hann hættur að glíma þá
það er nú tilfellið menn verða helvíti fljótt valtir
annars er glíman eitt af þeim óskiljanlegu snilldarstykkjum
já hvernig þá hvernig stendur á því að þessi þjóð
fátæk norður við heimskautabaug
hún gerir þessa íþrótt þannig að
grísk rómverska glíman er eins og að hundar séu að fljúgast á í réttunum miðað við
ekki að neita því nei ég var einusinni austur í finnlandi
það var norræn kvöldvaka og hún spilaði spilaði
prýðilega á píanóið daman sem var með okkur en það dugði nú ekki til hinir lásu upp og léku jafnvel smá
var strákur sem var sá þriðji við vorum þrjú
hvort við gætum reynt að sýna glímu og við fórum að fikta við
gerðum glímubelti úr ólunum utan af ferðatöskunum
og strákur kunni nú andskotann ekki neitt en
en hann var svona liðlegur og
og við æfum á þann hátt að hann tekur mig á ýmis brögð og jafnvel hábrögð
hendir mér í gólfið og ég var alveg klár á vörnum og öllu draslinu
að horfa á þetta
og maður eftir mann kom til mín og sagði að þeir skildu ekkert í
að skora
forsetinn á bessastöðum
sýnir erlendum þjóðhöfðingjum og
fyrirmönnum sem eru hérna á ferð
manstu hvenær þú lærðir glímu
var nú voðalega mikil glíma bara hér í sveitinni almennt þeir voru hérna varmadalsbræður
þorgeir og
jón
ég var aldrei á glímunámskeiði eða slíku
en glímdirðu við þorgeir
jájá jájá
og hann hefur haft
þig já hann hafði
svo sagði hann við mig á eftir þú varst nú nærri búinn að leggja mig helvítið þitt já
já og glímduð þið bara jafnt á mannamótum eða hélduð þið sérstök mót
það var alltaf keppt til dæmis við kjósaringa á árlegum
árlegum mótum félaganna
og svo var líka sýsluglíman
í skólanum farskólanum eða þegar þið fóruð til kirkju eða
á samkomum á vegum lestrarfélagsins glímduð þið þá
sautjánda júní það var nú eftir að ég kom hingað uppeftir aftur
tuttugu ár í reykjavík kópavogi
þá æfði
smá flokk sem sýndi á sautjánda júní já
annars er glíman íslenska
íþróttaperlum heimsins já og það er undarlegt hvernig þetta skyldi hafa
lét nú svo að
það hefði nú verið sæmilegt sem hann hefði skrifað í þriðja bindið segir hann en
þó hafi verið farið að bera á því síðar segir hann
að ekki hafi það verið allt áreiðanlegt
en þó hafi miklu meira borið á því eftir að hann fór frá sér jæja mér fannst það
ósköp einkennileg lýsing að hann skyldi versna svona eftir að hann fór
frá honum en svona er með allar verur við erum víst öll mannleg en eftir því sem mér skildist á steini dofra
þá var það nú tæplegast held ég að hann hefði
haft ofan í sig þarna
í kringum aldamótin þegar hann var þarna hjá
hannesi og þeim
og hann sagði mér
að það hefði verið síðast hjá þeim
þeir hefðu slegið sig saman eitthvað þrír eða fjórir í félag og þeir hefðu kallað það frímerkjafélagið
og hann hefði verið einn í því þessu frímerkjafélagi
en litla litla peninga skildist mér nú að þeir hefðu nú haft uppúr því
endir á hjá þeim með frímerkjafélagið að þeir komu sér saman um það að það væri
lang heppilegast hjá þeim að fara allir af landi burt til þess að leita gæfunnar í öðrum löndum
en þá var það að að komast burt af landinu og út í þessi önnur lönd
og þóttist nú dofri
hafa verið að leggja á ráðin með það hvernig myndi vera heppilegast að þeir höguðu sér í því
og þó guggnuðu þeir allir nema hann á því að fara út
en þá sagðist dofri hafa sagt við þá
að ef að hann
héldi nú því til streitu að fara af landi burt
þó að þeir hættu félagarnir þá yrðu þeir nú samt að sjá til þess að hann kæmist af landi burt
og hefðu þeir nú fallist á það svona hálft í hvoru að
líklega væri það nú sæmandi að
þeir reyndu að hafa hönd í bagga með það að hann kæmist út af landinu
og þá var það helst til ráða að fylla út á víxil
sem þeir létu í hendur hans
og hann færi með þennan víxil út og reyndi að koma honum í peninga þegar hann kæmi í önnur lönd
og þannig lagði hann af stað hann sagði að það hefði verið margt merkis manna með og mér skildist að þar hefði líka verið
hannes þorsteinsson á leiðinni ég held út til hafnar
og steinn sagðist ekki hafa viljað vera þeim minni að svo miklu leiti sem hann hefði getað
svo hann sagist hafa haldið sig á fyrsta plássi eins og þeir hinir þarna
í skipinu og það hefði nú allt gengið sæmilega
út þangað
þeir komu til leith
þá sagði hann að sér hefði fundist að rétt myndi vera
að hann færi á land sem hann og gerði en hann kom ekki aftur til skips
og fór gufuskipið í burtu
innanborðs
svo fór ég nú að spyrja hann nánar út í þetta hvaða gagn hann hefði nú haft
þessum víxli sem hann hefði fengið
að skrifa upp á ja það var nú hluturinn segir dofri
ég sá það að ef ég ætti að bjargast með að komast burtu þarna úr skotlandi og til annarra landa
þá yrði ég að finna upp á einhverju
en ég vissi nú að það voru nú fáir
mikils megandi þarna í leith eða þar við nágrenni og
og þá datt mér helst í hug garðar nokkur gíslason og hann var þar þá og
svo fór ég á hans fund og sagði
mína hagi að ég væri hér kominn og hefði nú ekkert milli handa til þess að komast áleiðis því að
mín hugsun væri að komast til vesturheims
og hann tók þessu nú dauflega í fyrstu
að hann þekkti ekki þessa menn sem væru
á víxlinum og gæti þess vegna ekki ekki keypt hann af mér
en þó fór svo að lyktum að hann keypti af mér víxilinn og varð það til þess að ég komst til ameríku
en svo heyrði ég sagt
þeir hefðu þó ekki verið merkilegri í sér en það þeir leystu þó aldrei
aldrei út víxilinn hinir félagarnir
svona komst ég til ameríku og var þar í mig minnir að hann segði þrjátíu ár
síðan kom hann hingað aftur upp og var nú fyrst þegar ég kom hér suður
ég held eftir áramót fjörutíu og tvö þá var ég kominn hér suður ég held ég hafi ekki verið búin að finna hann fyrri
ég held ég hafi fundið hann fyrst nítján hundruð og fjörutíu þá var ég hérna á ferðinni
og þá var þar líka staddur bragi heitinn sveinsson hann var frá flögu
í eyjafirði
ég held það sé í hörgárdalnum
hann var mikill ættfræðingur bragi og áhugamaður á þeim sviðum
og dofri hafði tekið honum sem hann væri nokkurskonar fóstursonur ég sá það hann var þarna eins og heima
kom þarna til hans
svo keypti hann fyrir eitthvað tuttugu þúsund kjallaraholu þarna
vestur í götu
vestur á mýrargötu held ég
og þar var hann frá
en eins og við vitum þá fór bragi af heiminum ég held fyrir nítján hundruð og fimmtíu fjörutíu og sjö eða þar um bil
þeir voru saman eftir það að ég kom suður
en hann fékk talsverðan áhuga á því hann bragi sveinsson
að hjálpa mér með framættina
og það gerði hann að þessari arnardalsætt sem að ég hefi verið með
og þegar hann féll nú frá svona fljótlega þarna við þjórsá eins og við vitum
þá tók dofri að sér litlu seinna að betrumbæta það
sem að hinn féll frá
og fékk talsverðan áhuga á því og hjálpaði mér með það og eftir það
skapaðist þessi kunningsskapur okkar á milli
sem ekki slitnaði nú úr því
og eins og ég sagði þá endaði ég nú þarna áðan að
víst búin að segja frá því að
hann veiktist nú og fór
upp að landakoti
síðasta árið sem hann lifði en
það hafði dottið í hann nokkru fyrir jólin þarna í fyrra
að hann þyrfti endilega að komast heim svo hann hefur víst fengið föt hjá því þarna á spítalanum
fór út og ég veit ekki hvort á leiðinni ofaneftir
til baka dettur og mjaðmargrindarbrýtur sig
og þá skulum við ekki tala um það meir
níræður maður við vitum nú hvernig
öllu saman
hann var farinn eftir nokkra mánuði
það vildi víst losna við hann þarna á landakoti
fór víst að verða erfiður þegar hann gat sig ekki hrært á nokkurn veg
endaði víst ævina hérna á elliheimilinu að ég held rétt vera
nú hann jón gíslason sagði mér það nú hérna póstmaður
að hann væri kominn þarna á elliheimilið ég vissi ekkert um það
svo við
ákváðum að ég færi morguninn eftir strax að heilsa upp á hann þarna á elliheimilinu
en viti menn
um nóttina eða ég veit ekki hvenær á nóttunni
eftir að jón talaði við mig um kvöldið
ég ég hef verið búin að sofa líklega tvö til þriggja tíma þú sérð nú að það er borð þarna það er ekki meter frá rúminu mínu
ég er búin að
er að reyna að sofna aftur og ég hafði aftur augun ég hugsaði
nú sofnarðu betur ef þú hefir aftur augun
og þá er barið
heyrir
við skulum sjá ég opnaði ekki augun einu sinni
við skulum sjá ætli það
barið aftur
nei það var ekki barið aftur svo leið sá dagur
til enda ég heyrði um hádegið í útvarpinu að dofri væri farinn horfinn úr þessum heimi
daginn eftir
þá kemur nú samúel heim eins og hann er vanur hérna
býr sér til te og fyrir okkur og brauð og svona
fengum svona snarl vanalega um hádegið
jú svo er hann nú farinn tíu mínútur fyrir
hérna inn og sest hérna
og upp úr eitt
tíu mínútur yfir eitt þá er ég farin að vélrita ég var að vélrita þá
manntalið sem ég
setti í stafrófsröð manntalið sautján hundruð og þrjú sem þeir hafa fengið landsbókasafnið og þjóðskjalasafnið
og manntalið lá
lá þarna opið á borðinu við ritvélina
og hnéð á mér
hægra hnéð það var hérna eins og þú sérð þá er hérna inni op inn í skrifborðið
og allt í einu sé ég opna bókina manntalið sautján hundruð og þrjú að
blaðsíðurnar þær eru farnar að bylgjast upp það var eins og væri farið með
ekki með höndum það var eins og færi bylgjur einhverjar ja næstum eins og
ja hvað skal maður segja eitthvað rafmagnsáhald eða svoleiðis báðar síðurnar
bylgjaðist svona upp svo mér finnst þetta eitthvað óeðlilegt meira en lítið
svo ég tek
bókina manntalið sautján hundruð og þrjú
og þú sérð nú borðið litla borðið þarna
það er ekki hálfur meter yfir að því tek bókina í báðar hendur
lá þarna opin og færi hana yfir á borðið þarna
það er ekki liðin mínúta
mér varð nú svona hálfhverft við og svo fer ég að biðja fyrir
þessari vesalings sál sem sé það hljóti að svona vera einhver vesalings sál sem sé óróleg þarna
þú veist nú að ég hef stundum áður farið á fund þó er ég eiginlega alveg hættur því hjá
þú varst nú með mér einhvern tíma þarna já
og ég er farinn að gera þetta kannske einusinni tvisvar á ári og þá dettur mér í hug nokkru seinna
að ég skuli fara þarna á fund og vita hvað þetta sé
jú ég
kem á fund
það hafi verið hálfum mánuði seinna ég fékk fékk ekki fund fyrri
og þegar ég er búinn að vera svona hún er búin að tala við
þá segir miðillinn
nei hvað er þetta
þú manst ég var að segja að hann væri mjaðmargrindarbrotinn
hvað eru þeir að koma með
hann nefnir sig braga maðurinn hann nefnir sig braga annar maðurinn
já hér er ég kominn
ég var nú að hugsa að ég myndi gera þig hræddan ég varð að gefa þér merki um
ég væri búinn að kveðja
búinn að kveðja segi ég já ég vildi kveðja þig
jæja mér þykir verst ef þú hefir orðið hræddur
ekki var nú það meiningin vildi hræða þig þú áttir það ekki skilið af mér
nú hvernig líður þér segi ég
nú það er nú betra en það var ef ég ætti að lýsa því
þá er það líkast því þegar maður liggur í kreppu í rúmi
og getur rétt úr sér
ég einmitt það já
og hvar var ég fékk ekki meira frá honum
og þetta er nú það síðasta sem
tel að ég hafi fengið
ekki að ég hafi neinar sannanir en það sem að mér var sagt að væri steinn dofri
eða jósafat jónasson
hefirðu sagt þessa sögu nokkuð
jósafat steini dofra til dæmis nei að hann geri
við sig nei ég man ekki hvort ég hefi sagt hana einum eða tveim kunningjum mínum
voru þér ekki sagðar dálítið sögur þegar þú varst að alast upp þarna fyrir vestan onei
það var lítið um það frekar
það var ekki mikið fyrir þess háttar fólkið en maður las töluvert svona hvað lastu
lastu aðallega
o þetta var nú ýmislegt
reyfarar og þarna
íslendingasögur
maður hafði nú áhuga fyrir því ég var búin að lesa mikið af íslendingasögunum þegar
ég var þrettán til fjórtán ára lastu þjóðsögur nokkuð já já
ég man að það var karl þarna í hnífsdal sem hét
sigurður sveinsson og átti þjóðsögurnar ég held þær hafi verið lesnar upp til agna
það voru gömlu þjóðsögurnar þær gengu um dalinn alveg svona stanslaust
æ gípa mín skrepptu nú til næsta bæjar fyrir mig og sæktu mér nú eld hvernig heldurðu að ég geti farið ég sem er svo voðalega
svöng
en kerling var að strokka og hún gaf gípu
áfasopa og lambabita
þetta var smjör hann var kallaður lambabiti það var smjörbiti af strokknum
svo gípa labbar nú af stað og gengur lengi lengi þá koma tveir hrafnar á móti henni
og segja ertu ekki voðalega svöng gípa mín ja hvað haldið þið að ég sé ekki svöng
ekkert nema áfasopa og lambabita ég get svo vel gleypt ykkur
og svo gleypti hún báða hrafnana
svo hélt hún áfram og gekk lengi lengi þá koma tvær litlar mýs trítlandi á móti henni og sögðu
ertu ekki voðalega svöng gípa mín ja hvað
að ég sé ekki svöng ég fékk ekkert nema áfasopa og lambabita og gleypti tvo hrafna
ég get svo vel gleypt ykkur líka og svo gleypti hún báðar mýsnar
svo hélt hún áfram og gekk lengi lengi þangað til að
koma tólf trippi á móti henni og þá hneggja þau og segja ertu ekki voðalega svöng
gípa mín
hvað haldið þið að ég sé ekki svöng ég fékk ekkert nema áfasopa og lambabita
gleypti tvo hrafna tvær mýs ég get svo vel gleypt ykkur
og svo gleypti hún öll trippin svo hélt hún áfram og gekk lengi lengi þá koma þrettán kálfar á móti henni og þá segja
ert þú ekki voðalega svöng gípa mín ja hvað haldið þið að ég sé ekki svöng ég fékk ekkert nema áfasopa og lambabita