tiro-is/ismus huggingface dataset:
tala um það að einhvern tíma hefði nú menn nú haldið að þetta mundi nú
vera eitthvað að breytast með tíðina þegar hestarnir væru búnir að raða sér svona og settu allir
afturendann í
í svona góðu veðri
gerðist nú ekkert meira en það það náttúrlega dimmir og
en um nóttina þegar liðið er nokkuð á nótt þá vakna
mikinn úti
en fór nú samt ekki á fætur að mig minnir
en ég var órólegur yfir þessu að að þarna væri komið
vont veður og það reyndist svo að þegar að það var bara blindbylur þegar
að að komið var út um morguninn
og þá fór ég
til þess að athuga um hestana það sást nú ekki langt fyrir kófinu og
og þá voru þeir bara þarna nákvæmlega í sama botninum og þeir voru kvöldið fyrir og það
ja mín trú og ég held að
margir sem að höfðu þá trú
sauðkindur líka að
vissu í sig veðrið
sem kallað var vissu byggju sig undir það með því að að
til dæmis hestarnir með því að að raða sér þarna í
þetta skjól því þarna var auðvitað verulegt skjól fyrir
snjóáttinni
og svona var þetta
þá hafði ég líka fé á beitarhúsum ég hafði það í mörg mörg ár
í fjallinu
og þetta var iðulega ég hafði féð við opið
að það var iðulega
maður sagðist hafa þó það væri gott veður og allt svoleiðis
að þá var féð farið að draga sig að húsunum
og það var ekkert annað sem að
það gat ekki verið neitt annað sem að til kom heldur en það sama sem að hefur orðið þess valdandi að hestarnir
röðuðu sér þarna framan í steinholtið
eru ekki margir álagablettir hérna í einholtslandi kristján
jú maður hefur heyrt um það
en var ekki trú á þeim jú það var
það var heldurðu að það hafi verið lengi náttúrlega þegar þú varst unglingur
hafi verið einhver trú á þeim í seinni tíð
ég er nú helst á því að það hafi verið trú á því í seinni tíð það var nú
trú á því í tíð föður míns
mikið trúaður á svona
bæði álagabletti huldufólk og annað þvílíkt
það var nú talið
það er álfadalur það heitir
álfadalur hér vestan í túninu og þar var talið að þar mætti ekki slá
eitt eitt sinn sló faðir minn þar eitthvað lítils háttar
morguninn á eftir þá var reiðhestur hans reiðhesturinn hans dauður hérna fyrir framan
í ullarhólmanum og því var náttúrlega kennt um
ég hafði nú ekki trú á þessu
ég var nú fyrstur til þess að girða hérna túnið
og í álfadalnum spratt vafningsjurt
varð mikil flækja heiðblá brekkan þegar þetta var í blóma
en svo þegar búið var að girða túnið
þá varð þetta svo mikil þvæla fúnaði þarna niður og
og þá sá ég ekki annað fært heldur en að slá alltaf álfadalinn til þess að halda þessu við því að annars hefði þetta farið bara í flag
undan þessari flækju það var svo mikil gróska í henni
og ég hef svo slegið alltaf í álfadalnum og ég hef ekki
að ég hafi fengið neina hefnd fyrir það
er ekki völvuleiði hér í einholti jú völvuleiði er hérna norðan í túninu
það var nú sagt að þegar því var eitthvað gert til góða
að þá kæmi yrði nú sérstaklega happ eitthvert
á fjöruna eða eitthvert happ sem að kæmi hlutaðeiganda í staðinn
og mönnum hefur
þegar ég flutti hér
fyrst að ein
fyrir aldamótin þá voru nú sandfok tíð hér úr vötnunum og þá vildi nú
skafa
af leiðinu gras grasrótin
ég var að reyna að lagfæra þetta til þess að halda leiðnu við
þá var ekkert í kringum engin
girðing í kringum það
fór nú oft á fjöru á þeim árum maður þurfti nú bæði að fá í pottinn
og spýtur í húskofa og í eldinn
og var oft farið mér fannst nú oft að ég fá mikið það hefur kannski verið fyrir
þetta að ég hélt uppi leiðinu
ég hafði nú heyrt talað um það
að þegar eiríkur jónsson var hér bóndi í einholti
að þá hefði verið vel vel haldið uppi
girðingunni
meðal annars voru þá staurar hornstaurar
sem að voru
rúnaðir líkt og og rúmstöplar eða renndir sem kallað var
þegar að eiríkur féll frá þá þurfti nú að gera að
þá þurfti nú að fara að gera að leiðinu
jón eldri sonur hans var þá tók þá við búinu fyrst til að byrja með
og hann tók þetta sem var gert í kringum
leiðið
tók það hefur nú kannski notað sumt í eldinn stöplana sem að fallegir voru notaði hann í
rúmastöpla handa sjálfum sér
það var sagt að um
veturinn á eftir gemlingunum var beitt upp í land og var
vatn ofan við bæinn
að þeir fórust allir í í ræsinu norðan við bæinn skammt frá völvuleiðinu um veturinn
þegar þeir voru að koma af högunum
þessu var nú kennt um og hefur sjálfsagt verið því að kenna þetta var nú ljót meðferð
þakka þér
kærlega fyrir
hvenær ertu fæddur kristján
á ég ekki að segja svoldið
fór ég nú að setja utan um völvuleiðið
timbur
timburgrind og ég fékk
fékk nú alltaf náttúrlega höpp því ég hef allt af heppinn verið
svo síðast setti ég þarna upp
upp tréstólpa
og setti járngrind á og
og vírnet
og þetta dugði
nú lengi alltaf voru höppin að koma
svo var það ja það var í fyrra sumar
þá voru nú nýju tækin komin í algleyming
verið með snúningsvél
þarna að snúa heyinu í
kringum völvuleiðið en það er bratt brött brekka öðru megin við það
og vélin hún fer út á hliðina
lendir á grindverkið og braut alla staurana og það er ógert við þetta enn þá
ekki veit ég þá hvurnig fer
svo skal ég ekki
segja meira held ég um þetta ekki nóg hvernig er sagan um baulutjörn
það er tjörn norðan undir holtabæjunum sem að kölluð er baulutjörn
það er sagt að hún hafi fengið nafnið
að holtamenn voru samankomnir
nokkrir við að lóga kú þarna á holtabæjunum
og voru búnir að ná úr henni blóðinu
og nokkuð langt komnir með að flá hana
var siðir að að
búa til svokallaða villibráð úr blóðinu
og það var kallað
ja strax nýju og það var kallað í mennina til þess
borða
þeir voru ekki
búnir að klára að flá kúna
og þeir fara inn til þess að borða þetta svona alveg nýtt þá var það mesti sælgætismatur
þegar þeir koma út frá
frá því að borða villibráðina sem kallað var þá sjá þeir hvar beljan
fer er að fara í tjörnina með dragandi húðina
og það hefur ekki svo ég til viti spurst neitt til hennar
en það hefur heyrst
mikill gangur í henni oft sérstaklega þegar ís er á tjörninni og von er á
veðrabrigðum
og þá heyrist oft
þung og grimmileg baul
ég er fæddur ellefta september átján hundruð áttatíu og eitt og hvar
vantar
vantar núna níu daga í áttatíu og þrjú ár
fæddur í
hér á mýrum og alinn hér upp á mýrunum alinn að öllu leyti upp á mýrunum fluttist
viðborði með foreldrum mínum
á á seytjánda ári fluttist ég hér að einholti með þeim
svo fluttist ég
tvö ár að mýskeri í nesjum til þess að ná mér í konu
kom svo eftir
tvö ár með konu og barn
fluttist svo að holtaseli bjó þar í í sex ár í átta ár
og svo að einholti aftur og hef svo verið hér síðan þakka þér kærlega fyrir
magnús hálfdánarson og halldóra þorsteinsdóttir hétu hjón þarna í hnífsdal sem að lengi
voru þarna í húsnæði hjá honum og
veittu honum fæði og og þjónustu
og það var ósköp gott á milli þessa fólks sonur þeirra hét ásmundur
magnússon
skírður í höfuðið á ásmundi gamla
og hann arfleiðir hann af öllum sínum eignum húsinu og öllum sínum lausafjármunum
hann var ekki að drita því hingað og þangað gamli maðurinn
en karl var þungur í skapi en
vildi nú engum rangt gera
já já já hún sagði mér það einhverntíma hún frú halldóra að
þetta mundi hafa verið nákominn ættingi móður sinnar
það held ég sagðist
ásmundar nafn
í þeirri ætt
þú varst að tala um kálfadalsferðina já já
það var svoleiðis skal ég segja þér
að þegar ég
er eitthvað átta eða níu ára þá færist þarna inn í plássið hnífsdal fólk sem að
hét þorbjörg sigmundsdóttir
og páll jónsson
kenndu hann nú við konuna og kölluðu hann tobbu pál ég hefi kannske eitthvað nefnt þetta áður
þorbjörg þessi var röskleika kvenmaður ekta vestfirsk týpa
hún var ættuð úr dýrafirði eiginlega frá ingjaldssandi og
var ekkja
hún sagði að maðurinn sinn hefði verið bóndi á ingjaldssandi og heitið jón jónsson
sagði að hann hefði dáið af því hrokkið ofan í hann biti
það hafði orðið skjótt um hann
en hún hafði nú víða verið þarna
ekki vil ég nú segja að vilmundur
bráð skotinn í henni en en hann sagði mikið einstakur röskleika kvenmaður er
þessi finst ykkur það ekki eins og mér sagði vilmundur
páll þessi hann er talsvert á okkar vegum maður hennar
og þau voru þarna í húsum sem að við höfðum umrráð yfir
eignarhald á
og vann oft
þarna á okkar vegum páll svo að ég hafði stundum
ástæðu til að leggja mér á minnið það sem hann var nú að segja mér eitt og annað því hann gat
talsvert orðheppinn ef svo vildi verka hann segir mér einhverntíma að hann hafi verið
ég held tvö ár eða
tvö úthöld þarna hjá ásgeirsverslun á ísafirði við fiskiveiðar
það var talið að árni teldi það eiginlega nokkurskonar vinnumenn sína menn sem
talsvert svona levemenn í flottara lagi með hressimeoul eða þess háttar
og kom víst jafnvel fyrir að að hann svaraði því til ef að í harðbakka sló
ég heyrði einhverntíma sagt að einn sem
hét kristján ólafsson og var kallaður kristján fótlausi
hann missti fót kom kolbrandur í hann sem þeir kölluðu
og var tekinn af honum fóturinn
hefði séra þorvaldur verið að heimta af honum gjöldin kirkjugjöld og annað
tíundum og þessháttar
svo laus amennskugjald hann átti víst að
sjá um þarna fyrir bæjarfélagið á ísafirði bróðir hans hann
séra dorvaldur hans árna árna jónssonar ásgeirsverslunaforstjóra
hafi árni svarað
jú hann er vinnumaður hjá mér
en hans vinnumenn það var talið að þeim þætti öllum gott í staupinu
sagði mér páll ég ætla nú
hann sagði mér að árni hefði einusinni
brugðið á tal við sig
og sagt hvurnig er það páll ertu ekki á lausum kjala nú
jú ég hefi nú ekkert sérstakt
að gera segist páll segja það var af því sem ég spurði að mér lá á að fá mann til að skreppa fyrir mig út í mann kálfadal
nú segist páll segja ég ætti nú að geta það
ég hefi nú
farið neitt um þarna en ég hefi verið þarna í bolungarvík og veit alveg deili á hvar þetta er
já ég hefi
nú eiginlega ekki farið þarna um segir
segir hann að árni segi en ég reyni að borga þér fyrir það eins og hæfilegt er
já það er allt í lagi segist páll segja
já svo segist hann fara seinni part dagsins það
orðið all áliðið dags
og heldur nú sem leið liggur náttúrlega fyrst frá ísafirði og út í hnífsdal og og síðan áleiðis þú
veist nú um óshlíðina
hefurðu ekki farið þar um oft jú jú jú jú
nú hittist svo á að
þeir voru komnir af sjónum þarna í kálfadal
og hitti þessa menn sem honum bar að hitta
hefur eitthvað verið viðkomandi náttúrlega
kaupum á fiski eða eitthvað þessháttar
hendur fengnar
og heldur svo til baka
það er orðið svo áliðið að það er
nótt og og þá segir hann að sér detti í hug nei þú lætur það bíða til morguns
þú ferð ekki að gera ónæði þarna niðurfrá því árni bjó alltaf þarna niðurfrá í neðsta kauðstaðnum sem þú veist
tvö hundruð og eitthvað ára
sem að langa langa langafi minn var virðingarmaður að sautján hundruð sjötíu og tvö
jón jónsson lögréttumaður
jú jú jú svo daginn eftir fer páll til þess að gera þetta upp við
árna jónsson og skila þessu af höndum sér
gögnum sem
og það gekk allt vel og
þegar að árni fer að ræða við hann um þetta mál þá segir hann að hann hafi sagt eitthvað á þá leið
ég er nú ekki svo vel kunnugur
viti hvað er vanalega borgað fyrir svona ferðir eins og þessa ferð út í kálfadal
hann hafi sagt
en sjálfsagt er að borga þér eins og hæfilegt er
ja það er nú eins með mig segist páll segja ég er ekki svo vel tuttugu kunnugur að ég viti það
en mig minnir eitthvað á þá leið maður verður nú að passa sig alltaf með þetta
þetta þetta var svo miklu meira gildi krónan þá heldur en núna
ég man ekki betur en hann segði eitthvað á þá leið að hann hefði fengið sér
hvurt hann sagði þrjú eða fimm krónur
þetta var heilmikið fé það var til dæmis
kaupið til dæmis að vorlagi eða að sumarlagi
tólf krónur á viku
var það þá nú svo segir hann að hann segi um leið
full litið en það er þá sjálfsagt að laga það seinna
ef þú kemst að því að eitthvað á skorti að það sé full greitt
já svo segir hann að það sé nokkru seinna að þá
kemur hann í árnabúðina og segir svona þegar hann
við kölluðum nú þetta
árnabúð þó það væri ásgeirsverslunin
hvurnig var það árni var ekki eitthvað óklárað með þetta við vorum ekki alveg vissir
hvurt það væri orðið goldið
kannske ég láti þig hafa eitt gler segir hann að árni segi
ég þakka þér mjög vel fyrir það segist páll
átappað náttúrlega
og fer með það nú svo líður og bíður
sumarið eftir þá kemur hann aftur
í búðina hefur kannske verið búinn að fá hressimeðal undir
undir þeir verða nú
og segist sjá árna þarna þegar þegar hann kemur inn deir sögðu að hann hefði yppt svona upp med gleraugunum
árni og þegar hann er kominn þarna inn sem hann er við diskinn þá
segist hann segja hvurnig var það árni það var víst orðið uppgert þarna með þessa
kálfadalsferð
nú þá segir hann að hann fari inn og
komi með flösku setji hana á borðið dálítið þungt
frá ísafirði og út í hnífsdal þá var hann búinn taka saman við ekkjuna hana þorbjörgu
þau eignuðust nú ekki nema eitt barn
og hún lifði ekki nema nokkrar vikur held ég
svo hér var þarna í hnífsdal maður sem hét sigurður pálsson hann var
giftur skal ég segja þér systur hans guðmundar skólaskálds
sem viðkemur konunni hans
þá var hann töluverður levemaður að því er viðkom vökvun eða votri vöru sigurður þessi
pálsson en þeir hafa kynnst þarna í hnífsdal páll og hann
og hafa orðið töluverðir riddarar í þessari ferð víst
en varð vínskortur
svo að sigurður segir eitthvað á þá leið ertu ekki svo vel kynntur hérna segir páll að hann hafi sagt við sig
að þú getir útvegað okkur eitthvað til viðbótar í hressingu
páll taldi nú tormerki á því að hann gæti það
eins og á stóð
en samt varð þeim það úr að þeir gengu þarna niður að árnabúðinni
og þegar þeir eru komnir
þarna inn þá sér páll árna á lengdar með gleraugun vitanlega
og gengur þá að diskinum
hvað var það páll
hún var víst orðin
uppgerð kálfadalsferðin
segir hann að
árni hafi yppt illilega með glerugunum
hafi síðan strunsað inn og komið fram með flösku
setti hana þungt á borðið og sagt
hefurðu sagt hana öðrum en mér nei
lét hana jú í hendurnar á henni halldóru en fékk hana jafngóða aftur
fór of snemma úr heiminum til þess að hafa neitt saman við hana að sælda frekar
skrifaðirðu hana upp einhverntíma já ég skrifaði hana upp einhverntíma og lét hana í höndurnar á henni því þetta var svoddan meistari hún halldóra
drauminn þarna af friðriki
friðrik sagði mér
við vorum góðkunningjar frá því að ég var strákur í hnífsdal þetta var ljúfmenni friðrik ólafsson á ósi
vinur minn var lengi hjá okkur þarna í hnífsdal og flutti svo út að ósi í bolungarvík
oddeyrargötu tuttugu og fjögur júlíus jóhannesson segir frá
þú kynnir ekki hestavísur
ég kann
vísu um nöfnin á hestunum á eyvindarstöðum sem ég sagði þér frá
hún er svona fálki og
kragi klæddir þokka
klárar stað eyvindar á krummi bláur blesi sokka bestan
ég kann vísu um nöfnin
laufi snarfari
þar var til á þessum bæ en nafn hans er ekki í vísunni
hestur sem var kallaður
nafnið hans er í vísunni hann hét hjörtur var afskaplega mikill gæðingur ortir þú þetta sjálfur nei
ég hygg að þetta muni vera
eftir svein sveinsson sigluvíkur svein sem kallaður var
hann var vinnumaður að hálfu í hleiðargarði
og hálfur út á svalbarðsströnd sigluvík
eitt sinn var hann að fara á milli hann var að fara frá sigluvík og
spyr hann að heiti og hvaðan hann sé eða hvar hann eigi heima
þá svarar sveinn með þessari vísu
sveinn ég heiti sveini borinn maður
reyndar tvö við riðin slot ráðagerð og trassakot
þessi sveinn hann var faðir brynjólfs heitins sem var mér mörg ár samtíða og vinur minn
þú hefur lært þetta af honum kannski
ja ég man það nú ekki hvort ég hef nú lært það af honum
hann dó
það var álitið að hann mundi hafa gefið stúlku sem að
hjálpaði honum mikið í banalegunni mundi hafa gefið henni öll
handrit sín
það var náttúrlega
geysilega mikið svona á ferð manna á milli af vísum eftir hann
en þessi sonur hans brynjólfur hann dó ungur tuttugu og
sjö ára eitthvað svoleiðis
hann fékk að vísu
púlt svona skrifpúlt sem kölluð voru eftir pabba sinn
og það var dálítið af svona sögubókum sögubókum og rímum og ponturnar hans
og eitthvað kannski svolítið af vísum
ég veit nú ekki en hann var nú hagyrðingur sjálfur brynjólfur
þú manst kannski fleira eftir
eftir svein svein já hann átti einu sinni heima vestur í skagafirði
var þar í húsmennsku
og húsbændurnir hétu
ögn konan og magnús
svo fóru þeir í kaupstað bændurnir sveinn og magnús
og meðal annars sem þeir keyptu voru svona koppar næturgögn
og magnús keypti hann
of dýr þá gerði hann vísu um það
emeleruð áhöldin ögn og magnús hafa
en gamli sveinn
við glerkoppinn
glamra lætur tittlinginn
ég nú
hann hefur verið vel hagmæltur sveinn ha hann hefur verið vel
hann var skínandi vel
ég held að brynjólfur hefði orðið það líka
honum var alltaf að fara fram
verið gaman að eiga bók eftir svein
átti hann heima á þormóðsstöðum í sölvadal sveinn
var þar húsmennskumaður þá var hann orðinn einn alveg
baðstofubygging þannig að
það var loft yfir gömlu baðstofunni svo var sofið uppi á loftinu
sveinn
þessu lofti
en svo komu þangað hjón
og þá var skipt um hjónin voru látin sofa uppi á lofti en sveinn færður niður í baðstofuna
veraldar í víðum kór
völt eru sæti og friður
haraldur til himna fór en hrapaði sveinki niður
hún er mesta höfuðping
heims í listum flestum sling aftan framan og um kring ekkert nema forretning
ekkert nema forretning
brynki fór ei margs á mis
mjög var fjörugt spilið skuggamyndir skírlífis skreyttu og huldu þilið
brynjólfur fór margs á mis mátti ei kanna spilið ólmaðist girndin innvortis ötuðu tárin þilið
farðu nú í helvíti segir hann nú skal ég koma fram og spila
nú margar stökur svona til
að gleyma þeim samt
ég hef ekkert átt við að reyna þetta síðan að hann dó
tekurðu
ekki í nefið nei nei
ha ákaflega ónýtur við það já
þú manst kannski fleira um hann sigluvíkur sigluvíkur svein
onei ég man það nú ekki
nú einu sinni
þá var hann giftur konu sem hét hólmfríður
ó hvað ég er óstilltur
enga freisting þoli
guðrún kona
ó hvað ég er óstilltur enga freisting þoli
guðrún hjartað gagntekur gleymd er konan hólmfríður
í firðinum tveir menn sem ortu mikið já já voru hagyrðingar góðir og þeir ortu hvor
um annan og allt saman skammir
það kom fyrir einu sinni þarna fram í firðinum að
þinghús þeirra í saurbæjarhrepp fauk
það var held ég nítján hundruð eða nítján hundruð og eitt
það fauk og brotnaði náttúrlega allt saman það var timburhús
og svo var það byggt upp aftur
það voru þrír menn þarna í firðinum sem að ortu vísu um það
þarna stendur þinghúsið þurfti nú að hafa frið en ef það fer í annað sinn það reisi andskotinn
þó fjanda ærist lýð og ólgist strandahlekkur þó mun standa þinghúsið þar til landið sekkur
okkar svínastía
hann var nú alltaf bestur þessi hann hét jónas já
andskoti ósköp vel gefinn bóndi
það var nú hér á mínum yngri árum unglingsárum þá var það lög hér að
unglingar máttu ekki vera
í lausamennsku
og svona einhleypt fólk og svoleiðis var skyldugt til að vera í vist
eitthvað á milli fermingar og tvítugs
ákváðum við það við brynjólfur sveinsson að
fara í skóla
átti að vera unglingaskóli á grund í eyjafirði og við ákváðum að sækja um þennan skóla
sögðum upp vistarráðum okkar
en við vorum nú ekki ráðnir vorum ekki búnir að lofa bóndanum því að vera kyrrir
en hreppstjórinn frétti þetta hann vildi standa
vel í stöðu sinni
og skipar á hreppaskilum þetta vor að við verðum teknir þrír
það er að segja ekki náttúrlega settir í tugthúsið
heldur bara settir í vistir
það en í firðinum var bóndi sunnlenskur að ætt hét davíð
ákaflega svona
þó að hann væri nú farinn að eldast þá var hann léttlyndur og mikið með okkur unglingunum
hann stendur upp þarna á hreppaskilunum og segir að það séu farinn að gerast undur og stórmerki
hann hvað það sé og
hann segir að það sé það hafi verið talað um að taka tilvonandi vinnumann sinn og setja
hann í vistir
ég veit ekki betur en að þessi piltur sé ráðinn hjá mér næsta ár segir hann
og haldið þið að sé ekki óhætt að sleppa honum við mig því ég ráði ekki við strákinn þó að hann sé baldinn
þá stendur upp annar gamall bóndi
það var siður hans að þegar hann talaði nuddaði hann svona
nösunum
ég hef alveg sömu sögu að segja segir hann eins og davíð
ég veit ekki betur en að brynjólfur sveinsson sé ráðinn hjá mér vinnumaður
en hvað við svo gefum þessum
lausum af árinu það varðar þig ekkert um hreppstjóri
og sá þriðji hann var það efnaðastur að hann gat keypt lausamennskubréf það kostaði fimmtíu krónur
ég heyrði oft þegar ég var barn sagt frá þessum
árum og ég man nú sérstaklega eftir því hvað þá var mikil hörmung fátækt og fólk dó
ég held að það hafi nú ekki verið mikil brögð að því hér í
hér í eyjafirði að það dæji nú beint úr hungri
afskaplega
fátækt og ótíðin afar slæm stórhríðar og frost og
fólki leið illa í húsakynnum bæirnir kaldir og
svo ég heyrði talað um þessháttar
en og
það varð eitthvað af fólki úti ég get nú ekki sagt greinilega frá því
ég hef að vísu lesið um þetta aftur já
sérstökum atburðum onei ekki sem ég man nú eftir
ég man nú eftir að fólk var að verða úti
megurð og
svoleiðis ef að eitthvað vont veður
en ég hef nú lesið eitthvað um þetta
sjóhrakningar hefurðu ekki heyrt eitthvað eitthvað af því
kannski ekki verið mikið um það hér
það fórst nú héðan ég man nú ekki hvert árið það var það var nú miklu seinna en þetta samt það fórust
héðan frá akureyri
þrjú eða fjögur skip í garri sem gerði hér
drukknuðu allir
nei það er ekki rétt hjá mér það drukknuðu ekki allir það var skip héðan sem að fórst
og það komust af einir
tveir eða þrír menn
en þeir komust flestir í land dóu í landi skipstjórinn
og einn ungur maður sem var þá færastur að
hann náði til bæja
og og fyrir það
björguðust
minnsta kosti tveir ef ekki þrír fyrir utan hann
þá voru hinir allir dánir í fjörunni
ég held þeir hafi komist allir í land nema einn unglingspiltur sem að fórst alveg með skipinu
þeir voru allavega illa á sig komnir
þessir sem voru í fjörunni
hörkumaður
konan hans er lifandi ennþá
óttalegt
svo fórst héðan skip
allri áhöfn
en þú hefur ekki heyrt neitt þegar þú varst varst á yngri árum
sem hefur gengið svona manna í milli
svo er nú minni mitt afskaplega að verða lélegt
ég man eftir því ég hef verið
þá vorum við foreldrar mínir og við systkin komin fram í fjörð
og fram í eyvindarstaði
að fara ofan eftir
átti nú að fara í varðgjá þar sem við vorum áður að hitta þar
gamla leikfélaga og foreldra þeirra
og fór hér til akureyrar ég fór mest á skautum framan
eða vorið eða svona seinni part vetrar ég fór á skautum mikið ofan eftir
og kom hér til akureyrar
og það hittist svoleiðis á að þegar að ég kem hér ofan í plássið
þá koma nokkuð margir menn
út úr búð sem
var þá kölluð laxdalsbúð
standi nú enn inni í bæ
og þar var útgangurinn þannig að
bara ein trappa og svo jörðin
þóttist vita að þetta væri skipshöfn
en þegar að skipstjórinn kemur út út út í dyrnar
þá bara dettur hann niður á plássið
fram á brautina nefnilega
þá segir einn maðurinn sem var við hliðina á honum hvað er þetta ertu að detta
já segir hann við liggjum lægra
þetta heyrði ég sjálfur
og þetta skip fórst með manni og mús um vorið
hann hét finnur þessi skipstjóri
skipið hét ók
ég hef sennilega verið á tólfta árinu þá
var dálítið um það að menn væru forspáir
ja það þótti um einstaka mann
þeir voru
til dæmis gömlu bændurnir
sem að voru nú orðnir gamlir þegar að ég var krakki þeir voru ákaflega veðurglöggir
sáu það ef breytingar voru
verið neitt veðurglöggur en
þá var nú ekkert útvarp náttúrlega og ekki neitt engar fréttir
en ég man eftir ég
átti frænda þarna framað
bjó góðu búi á þormóðsstöðum í sölvadal
hann var nú dálítið vinnuharður og
dálítið harður við okkur
krakkana ég var
eins og eitt barnið þeirra hjóna
þau voru systkinabörn mamma mín og þessi guðmundur
en svo er það eitt sumar að ég er þar og við erum búinn að losa heilmikið af heyi og
einn morgun þegar við komum á fætur ég og sonur hans þá er sunnangola hafði nú verið heldur óþurrkasamt áður
sunnangola og við erum að flýta okkur ætluðum út til þess að
kallar bóndi í okkur guðmundur gamli
og segir okkur að bíða þangað hann komi út
þá segir hann þið snúið ekki einum einasta flekk
en þið reynið að draga flekkina saman í föng en hafa þau flöt
ekki reisa þau
og við vorum voða
kom það ofsaveður að
það tapaðist mikið af heyi í dalnum
en hérumbil ekkert hjá guðmundi því að föngin bældust bara niður
undan veðrinu
snjólfsson bóndi segir frá
hvaða saga var það það var um hrafninn
heldurðu að ég hafi sagt þér það
ég hef skal ég segja þér
ég er ekki viss ég hafi sagt þér það
ætti ég
ég ekki að reyna en þú stöðvar mig þá ef þú hérna ef þér finnst að
þú kannast við þetta
að hafa það svoleiðis jú jú
ármann var að minna mig á það ég held að hann hefði
segja það áður er þetta ekki þetta er ekki þetta er lokað hjá þér
nú komið af stað reyndar nú er það komið af stað
já það er nú það sem að ég
mér datt í hug að segja þér dáldið frá það er kunningsskapur og
viðkynning
í gilinu som kallaður var
við fluttum í gilsárteig tuttugu og eitt
vorum við nú þar fyrst í í