tiro-is/ismus huggingface dataset:
ég fer að kalla og ég kalla og kalla og ég hleyp í kringum borgina og ekkert
og mér finnst þetta skrítið og hugsa að hún hefur líklega farið heim og einhvern vegin við höfum
á mis
ég fer heim
þóra var sofandi gamlakonan
og ég leita allsstaðar í öllum bænum og allsstaðar í kringum hann og ég fer í útihúsin fjósið og hlöðu
og lambhúsin er stóðu hjá bænum
og ég bara skil ekkert í þessu ég leita og ég er alveg orðin örvingluð yfir þessu og finnst þetta svo voðaleg undarlegt af henni að hafa farið burtu
ég fer aftur út á borgina og ég kalla og
hleyp út fyrir tún
og fer þar upp á hátt holt sem var þar eða svona hæð mikla
og ég sá nú nokkuð vítt af henni allt í kring
og ég skil ekkert í þessu ég er alveg hreint ómöguleg yfir þessu finnst þetta svo kynleg
svo kem ég heim aftur og í þetta
hefur farið langur tími sem ég var að svingla þetta
og ég er að hugsa um að fara fara fara lengra kannski á annan bæ en í þessu kemur gamli maðurinn páll
ofan af heiðinni og ég fer að segja honum frá þessu og segi við hann hvað er til ráða stúlkan er horfin
hún hlýtur að skila sér segir kallinn gefðu mér
heldur matinn
matinn það er komið nón og vel það
og hún fer með honum inn og gefur honum matinn og
og þá segir
hvort að þóra viti það að hún sé horfin nei hún hefur sofið og
hún kemst ekkert til þess að leita og ég þori ekki að segja henni þetta
og hún gengur með matinn í baðstofu og færir þóru hann og segir ekkert um
að rannveig sé horfin
svo fer ég fram aftur og er nú þarna í öngum mínum og bið pál að koma og leita með mér
og hann fer að leita og við leitum bæði og þá segi ég nú fer ég yfir á næsta bæ
eða þú annað hvort okkar verður að gera það og fá fólk til að leita
það þýðir ekkert segir páll því að það eru allir til kirkju á næstu bæum nema börn og gamalmenni
þýðir ekkert það kemur ekki heim fyrr en eftir miðaftan
eða jafnvel seinna ekki fyrr en undir mjaltatíma
það þýðir ekkert við verðum að leita og vona að hún komi í leytirnar
og og svo hjökkum við þarna um allt umhverfið í kring og út fyrir tún og
aftur og aftur erum við að leyta og hvurgi
sést rannveig
nú er ég orðin svo uppgefinn segir kallinn að þetta er ekki hægt ég fer inn og legg mig þangað til að einhver fer að
koma heim annað hvort hingað eða fólkið af bæjunum
er alveg tilgangslaust að vera að leita þetta við erum búin að leita allstaðar þar sem okkur dettur í hug
hún hefur eitthvað stokkið á bæi stelpan hún hlýtur nú að koma
segir hann
svo uppgefinn búin að ganga langt uppá heiði og hjakka allt hérna í kring
bara fara og leggja sig og bíða átekta
nú gerir hann það en ég held áfram að svingla í kring
og ég fer að lokum upp á borgina og kalla þar
borgina sömu og og rannveig var þarna hjá þegar að svo fer ég þar ofan í hallann
og þá allt í einu
hún þarna sem ég sá sporin enda hjá klettabilinu hún kemur hlaupandi á móti mér og hendir sér um hálsinn á mér
og fer að hágráta
mér finnst þetta svo undarlegt og segi við hana
hvernig ósköpunum stendur á því manneskja að þú lætur þú ferð í burtu og lætur mig og
leita svoleiðis að þér dauðaleit ég hélt bara að þú værir dauð
ó minnst ekki á það segir hún ég er svo fegin og komdu nú bara heim fljótt ég er svo fegin
að ég er komin aftur og hvert fórstu segi segi ég
ég var hjá huldufólkinu segir hún
hvaða voðaleg vittleysa er í þér segi ég
ojú ég fór frá huldufólkin
ég fór til huldufólksins ég sofnaði eftir að þú fórst
og þá dreymdi mig sama mannin og mig dreymdi hér fyrr í sumar
og hann kom og tók í hendina á mér og hann sagði nú skaltu koma heim til mín og sjá hvort þú vilt ekki vera hjá mér
og svo fór ég með honum hér inn í bæ einhvers
staðar nálægt
þarna við gengum þarna ofan
klettaveggnum
það var fallegur bær og það var
mér leið svo vel og ég var svo ánægð
þá segir hann við mig viltu nú ekki verða konan mín og setjast hér að það þá
ég fæ ég þá aldrei að sjá pabba minn og mömmu og fæ ég þá aldrei að sjá sólina
og má ég trúa á guð
hann segir aðeins það er kirkja hérna já en má ég þá ekki sjá pabba minn og mömmu
og þá sé ég
þá tekur hann í hendina á mér og hallar mér upp að
og ég var svo hamingjusöm en þá sé ég hurðina
að mér fannst vera bæjarhurð og hún er að smá þokast aftur
og þá allt í einu verð ég svo hrædd að ég sé að lokast inni
og ég slít mig lausa þar sem hann hélt í hendina á mér og hleyp út um gættina og ég heyrði
hurðin skall aftur
svo hrædd ég þori ekki að vera hjá huldufólkinu
það er naumast þig hefur dreymt sagði ég
þetta var ekki draumur sagði hún þú vissir að ég var farin þú sagðist hafa verið að að leita að mér
skilurðu ekki það ég var ekki hjá ykkur ég var hjá huldufólkinu
líður ekki vel núna ég er eitthvað skrítin
komdu heim manneskja segi ég
og svo leiði ég hana heim og inni í bæ
og ég set fyrir hana mat og hún borðar ekkert segist sagðist bara vera veik og vilja leggja sig
ég fylgi henni fram á dyraloft hún fer þar upp í rúmið okkar og ég breiði ofan á hana
svo fer ég inn og vek pál
ég segi honum að hún sé komin en ég sagði honum ekkert þetta sem hún sagði mér
því hún bað mig að segja þetta engum
ég sagði honum að hún hefði hlaupið eitthvað bara í einhverjum fíflaskap langt í burtu og
bara gert þetta að gamni sínu að sjá eitthvað
langað að sjá
en ég bað hana bað pál að segja ekki neinum þetta að vera ekki að segja húsbændunum eða fólkinu
því að þá myndi hún fá bágt fyrir
og við skulum gleyma þessu og viltu ekki gera það að láta sem ekkert sé
það hnussaði í karlinum
ja ætli það sé ekki best að við tölum ekki um þennan atburð það var gott að þú fórst ekki að segja henni þóru frá þessu
og ég skal þá gera það og þú ætlar að lofa því alveg upp á æru og trú segi ég
er ég vanur að svíkja það sem ég lofa sagði karlinn og varð hálf illur yfir þessu
en ég veit ekki til þess að hann hafi nokkurn tíma sagt frá þessu en þessi stúlka rannveig hún átti
föður og móður þarna í sveitinni og stóran systkinahóp
var það að um kvöldið þegar ég kem upp að hátta svo kemur fólkið heim já
og það er allt glatt og kátt og þetta hefur verið skemmtilegt
hjá því
og svo fer ég að hátta um kvöldið og þá segist rannveig vera
svo mikið lasin henni sé illt í höfðinu og hún er eitthvað svo vansæl
og hrædd
og ogvill nú ekki sofa fyrir framan
og ég svaf fyrir fyrir framan þessa nótt og meðan rannveig dvaldi þarna þá svaf ég fyrir framan
en hún sagði mér að hún gæti ekki verið þarna á þessum bæ og segir hvað á ég að gera
nú fá um við frí næsta laugardag og þá skulum við nú athuga hvað hægt er
að gera segi ég
við fengum frí næsta laugardag
og þá riðum við heim þar sem hún átti heima
ég sagði móður hennar að hún væri lasin og spurði hana að því hvurt hún gæti ekki lánað systur hennar sem var
aðeins eitthvað yngri í staðin fyrir hana
það sem hún átti eftir
af sínum ráðingartíma því ég héldi að hún þyldi ekki þennann þessa vinnu hún væri ábyggilega eitthvað lasin
þannig að systir hennar
var búin að vera minn frítíma þá þá tók ég systur hennar með mér en rannveig varð
hún var alla ævi heima hjá foreldrum sínum en hún varð ekki gömul hún dó eitthvað á fertugsaldri þessi stúlka
hún var alltaf ógift
og fór næstum aldrei á stað að heiman að frá sér fór aldrei neitt
hún vann sína vinnu heima í föðurgarði og var nú sagt að hún væri dálítið undarleg en það var hún sannarleg ekki áður
minntist aldei framar á þennan atburð og bað mig að segja engum frá þessu
en nú er hún dáin fyrir mörgum mörgum árum svo ég held það sé allt í lagi þó ég segi frá þessu
þannig var sagan sem
sigríður sagði mér
eitt kvöld
stykkishólmi tuttugasta og fimmta ágúst nítján hundruð sextíu og fimm kristín níelsdóttir segir frá
hvenær heyrðirðu þessa sögu af kóngsbörnunum þremur kristín
það mun hafa verið haustið nítján hundruð tuttugu og níu
í þá var ég í drápuhlíð innri drápuhlíð í helgafellssveit hjá þessari konu
konu og hvað heldurðu hún hafi verið gömul þá hún var
ja ætli hún hafi ekki verið
fertugsaldri eða eitthvað svoleiðis
og hún var úr dölum sagðirðu
hvaðan frá hvaða bæ
nei hún bjó eftir það á hólmlátri
maðurinn hennar hét daði
ég held það sé í hörðudalnum
er í dölunum
og hún hefur kunnað margar sögur þessi já hún kunni ýmislegt og það var hún líka sem
sagði mér frá þessu kvæði sem ég var að tala um um hana álfheiði já já hún fór með það
en ég nam það ekki eða jú eitthvað af því en ég alveg týndi því
í mér ég hef hvurgi heyrt það nema þarna
hún á son sem heitir
sigfús ég man ekki hann er einhver menntamaður ég man ekki
daðason sigfús daðason sigfús daðason já já nújá er það hann já
móðir hans já já
ég held að hún hafi verið hagmælt þessi kona ég held það og mjög vel gefin en heilsulítil
illa með hana á taugunum eða eitthvað illa með hana svona hennar veikindi
þó nokkuð mörgum faðir hans giftist aftur eftir að hann var orðinn fjörgamall maður og bjó í dölum
en ég held að hann sé hættur að búa núna og kominn til reykjavíkur
ég man ekki hvað hún hét seinni konan
er nú vissari í endirnum á því já heldur en já beinlínis upphafinu já
að veita
hægindi kútnum
vínsins má
enginn vera án
varaðu þig
skal ekki ábyrgjast hvurt að þetta er rétt
hvar lærðirðu þetta þetta var sungið þeir voru að syngja þetta karlarnir þegar þeir voru við skál voru sjómennirnir voru að koma heim
verið sungin önnur kvæði undir þessu lagi
nei aldrei heyrði ég þetta lag nema við þetta eina kvæði
man nú sérstaklega eftir einni sögu þegar ég fer svona að
meira að hugsa um þetta það var maður sem sagði mér einu sinni
það var víst um afskaplega mikinn frostavetur og það kom svo lítið fólkið og
ég held þau hafi nú átt eina belju og hún hafi nú átt að drepast
og þau voru svo ósköp aum yfir þessu hjónin að hafa enga mjólk en hann
fullyrðir það að hann hafi beðið til guðs að kæmi bara einhvur
tákn svoleiðis að
að það sæist í draumum eða eitthvað hvað þau ættu bágt og lönguðu mikið og þyrftu mikið að fá mjólk
nema þessi maður það er ekkert langt síðan hann dó hann fullyrti það
hafi staðið
spanda með mjólk í á hverjum morgni
þegar að hann kom útí bíslag sem þá var kallað
átti það að vera frá já það átti að vera frá huldukonu
tuttugasta og sjöunda október nítján hundruð
torfi stefánsson segir frá já ég var nú að spyrja þig um þarna
já þú varst að tala um fjöruferðir
var það nokkuð um að menn dreymdi fyrir reka eða öðru slíku
nú veit ég ekki hvað skal segja um það
ekki þykir mér það ólíkl ólíklegt að
að til dæmis mikla fjörumenn eins eins og afi var
hafi stundum dreymt kannski eitthvað sem að
hefur nú
ja vakið hjá honum áhuga að fara á fjöru þennan og þennan daginn
aldrei minnist ég nú þess að hafa
að mig hafi dreymt svona eitthvað rekalega fyrirfram
enda fann ég nú sjaldan nokkuð rekið sem mark var á takandi
ég fór nú reyndar
í silungsveiði út í ós hérna
út í breiðabólstaðaós
og þá fann ég rekinn rétt aust rétt austan við ósinn
mikinn planka svo ég hef aldrei séð hann annan eins planka
hann var svo stór og efnisgóður
lé að því skapi
að árið eftir að að hann fannst
var smíðaður bátur úr plankanum
hann var sagaður niður í borð og ha stóðst alveg á að hann dugði
sem byrðingur í bátinn þegar búið var að fletta honum niður í fjalir
þessi bátur þetta var þetta var fjórróinn bátur
var notaður í nokkur ár bæði til silungsveiða og eins til þess að róa honum héðan
frá fjörunni til fiskjar
fiskjar og hann var oft verulega aflasæll
þetta var nú
hann var smíðaður báturinn nítján hundruð þrjátíu og fimm
en plankann fann ég nítján hundruð þrjátíu og fjögur
gengu ekki einhverjar sagnir um
hvernig húsið á kálfafell
húsið á kálfafellsstað
pres á prestssetrinu
það var smíðað úr einum rekabút
það var einn heljarmikill bjálki sem kallaður var það var það er að segja
það voru kallaði bjálkar það voru tré
ferköntuð helst
og tilsöguð og það var einmitt þetta tré sem rak það
rak á sléttaleitisfjöru
en þá var sléttaleiti kirkjujörð
og kirkjan átti allan stórreka sem að á fjöruna kom
þess vegna var það nú að kálfafellsstaðaprestur sem
þá var séra pétur jónsson þá nýkominn
eða fyrir skömmu kominn að kálfafellsstað
hann sem sagt hafði umráðarétt yfir trénu
eins og öðrum stórreka á sléttaleitisfjöru
það hafði nú staðið þannig á að átti að byggja hús á
kálfafellsstað því að þau voru orðin hrörleg bæjarhúsin sem fyrir voru
ákveðið að fara austur í djúpavog til þess að sækja þangað timbur í bygginguna
ekk
það var nú reyndar komin verslun þá á papós
en einhverra hluta vegna var það voru ekki
fá var ekki fáanleg trjáviður svo í
lagi væri fyrr en austur á djúpavogi þetta vor
og þá var verið að í
sig undir för austur í djúpavog eftir timbri
og því sem til byggingarinnar þurfti
maður fór á fjöru á vegum kálfafellsstaðar
þegar hann kemur aftur
aftur þá segir þar þær fréttir að það sé geysimikið tré rekið á sléttaleitisfjöru
mig minnir að ég þori nú samt ekki alveg
fullyrða um það en minnir
að tréð vera fimmtán
sverleika til var það þegar að full svona mið meðalmaður stóð við
stóð við tréð þá tók það honum
svona í mjöðm efst í mjöðmina
og það var sem sagt ferkantað
og þá er nú hætt við alla kaupstaðaferð
til þess að sæka húsavið
heldur farið að fást við þenn þennan mikla bjálka sem kallaður var
og það varð nú það sem mestur
vand það sem skapaði mesta vandann
að fá sög
sem hægt væri að saga
bútinn með sög sem væri nógu löng til þess að hægt væri að að fletta honum niður
niður í eitthvað smærra
og slíka sög gátu
ga hún gat fengist úti í öræfum minnir mig að heyra
árið nítján átján hundruð
en einhvers staðar er nú skr er það nú sennilega skráð
hvenær bjálkinn rak
en svo er ekki að því að spyrja að hann var þegar var nú búið að fletta honum eitthvað eitthvað sundur honum þá var þá hægari eftirleikurinn
gera betur og saga meira niður í
í borðvið og ég held líka í í máttarviði svo sem eins og
sperrur og bita og annað því um líkt
það er svo byggt þarna úr þessum rekabút
sem var nú ja
þegar ég var að alast upp
eitt myndarlegasta húsið í í suðursveit
fyrir utan húsið hans eyjólfs heitins á reynivöllum
það gerði betur en að duga í húsið það var sem sagt bú það var sem sagt
byggt úr timbri og borðviðinn borðviðurinn var hafður
í í veggina
og svo var borð svo var borðviður úr bútnum hafður í gólfið
og ég held að miklu leyti eða öllu leyti bara í þiljurnar líka
inni í herbergjunum
svo var eitthvað enn var eitthvað afgangs af bútnum og þá var
það notað eitthvað í kálfafellsstaðakirkju sem var verið þá að ja
ég held að byggja að nýju til um það leyti
þá var sem sagt eitthvað notað af rekabútnum í
í til kirkjunnar
er nú mesta tré sem að sögur fóru af að hafi rekið hér í suðursveit á seinni
á seinni öldum eða seinni tímum
og þetta er nú
eins og mig minnir helst
aðalfréttin af þessum
þessum rekabút
það var einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu og þau
og þau áttu tvö börn
drengurinn hét valur en hún hét gulltönn
svo tók drottningin sótt og andaðist
en áður en að hún andaðist þá kallaði hún á börnin fyrir sig
hún gaf drengnum hníf
og sagði honum að hafa hann alltaf hvað sem honum lagi á en henni gaf hún epli og hún sagði
nota það fyrr en henni lagi hvað sen mest á og svo dó hún og konungurinn var nú svo
daufur eftir þetta að hann missti konuna sína
og hann og hirðmenn hans sögðu honum það að það mátti ekki svona
hann yrði að fá sér konu
konu aftur til þess að hann legðist ekki alveg í rúmið
svo að ganga um úti á skógi sér til skemmtunar
þar hittir hann ósköp fallegan kvenmann og strax
sér hana þá fellur þá vill hann eiga hana hún er ósköp aðlaðandi
og svo fer hann heim með hana
konan hans
drottningin hans og
börnin og hefur nú ósköp mikið við þau
svo fer hann að taka skatta af löndum sínum
þá segir hún
við börnin einu sinni er hann farinn hvort þau vilji ekki ganga með sér út á skóg
þau eru náttúrlega strax til með það
og þegar þau eru komin út á skóg þá fara þau nálægt sjó
þegar þau eru komin þangað þá finna þau þar kistu
sem er þar í flæðarmálið hún tók af sér hringinn og segir þeim það að þau skuli eiga hringinn hvort þeirra sem verði fljótari
til að ná honum og börnin hlaupa svo bæði að kistunni til að ná í hringinn
þá steypir hún báðum börnunum oní kistuna og læsir henni
lokar kistunni og ýtir henni út á sjó
þau vita ekkert meir hvað þau fara kistan ber þau þetta og þetta eitthvað á sjónum og þau vita það ekkert
og þau eru að hrekjast par nokkuð lengi og þá kemur þeim svo vel að að þau taka hún tekur
eplið og
og þau bíta bæði í eplið og þá verða þau saddari og svo halda
þau áfram að hrekjast á sjónum
svo koma þau
eða það að þau finna það að kistan stansar einhvers staðar
þau vita náttúrlega ekkert hvar það er
þá notar hann hnífinn þá kemur honum hnífurinn að gagni hann getur borað gat
gat á kistuna og
það svo stórt smíðar og tálgar allt þangað til að þau komast bæði út
út úr kistunni svo koma þau að þá sjá þau þegar þau eru komin út úr kistunni að þau eru stödd við
stór eyju
og þau taka sér þarna svo bólstað þar sem þau eru komin
en þau þurftu að
náð fuglum og drepið þá eitthvað svona smávegis og hann hefur eitthvert færi til hann getur
þau geta náð sér í fisk og þau lifa svo á þessum fuglum og
svo einu sinni þá þurfa nú að finna sér nú eldivið
og hann er nú að tína það allt í kring þarna á eyjunni drengurinn
seint koma börnin hennar blákápu minnar seint koma börnin hennar blákápu minnar er hún að syngja alltaf
en hann sér það að hún muni vera blind
svo fer hann heim til systir sinnar og
henni frá þessu að hún sé svo ljót kerlingin og það
og svo skringileg
en hana langar svo ósköp
svona ljót og skrýtin stelpuna
en hann vill ekki að hún fari
sér en hana langar til að fara með honum hann segir það að hún muni skella upp yfir sig og hlæja
hún sjái hana og þá nái hún þeim börnunum
en svo verður það úr að hún fer með honum
og þegar hún sér sér þau þá er hún
hlær hún og þá heyrir kerlingin það
vera komin börnin hennar blákápu
dóttir hennar þetta var dóttir hennar þessi blákápa er dóttir kerlingarinnar þessarar ljótu
er þá svo frísk kerlingin að hún getur náð báðum börnunum
hún á
geitur og hún lætur börnin í stíuna hjá
svo kemur hún á hverjum degi til þeirra hún færir þeim mat og þau eiga nú bara bara gott þarna í stíunni
kemur hún til þess að
og bítur alltaf í fingurinn á þeim vita hvað þau hafi fitnað og segir magur ertu enn
og þeim er orðinn svo sár fingurinn að
að hann hornbrýtur eina geitina og og
smeygir hornunum upp á fingurnar á þeim til þess að láta hana bíta í
betur og betur vitað þegar hún heyrir
finnur það hvað þau eru
mögur
svo einu
að fara að slátra þeim þá kemur hún
til þeirra og ætlar nú að fara að slátra þeim
geiturnar og allt renna í gegnum greipar sér
en hann nær af henni öxinni þegar hann
hún ætlar að fara að ná þeim
og getur höggið hana
svo er þettað það er nú búið með
bregður nú heldur í brún og
hann spyr hana að því þegar þau eru búin að heilsast hvar börnin séu börnin sín séu hún fer að gráta og segir það að það hafi verið gengið
stórsótt meðan hann hafi verið í burtu og börnin hafi bæði dáið
hann segist vilja sjá sjá leiðið þeirra hún fer svo með hana og sýnir honum það að hvar hvar
hvar leiðið sé hann segir sér þyki þetta ekki nóg hann vill sjá börnin
þó þau séu dáin
henni bregður nú heldur í
brún og vill nú ekki
það en það verður nú að gera það sem hann segir
og svo eru þau eru þau grafin upp þessi leiði
og það er það er þá
í leiðinu eru hundur og tík og þau eru vafin í hvít hvítan
dúk hvít klæði og
gengið ósköp vel frá þeim eins og þetta séu menn
og þegar það er nú búið þá segist hann nú ekki kunna kannast við það að þetta séu börnin sín
hún fer nú að verða eitthvað skrýtin
því að ekki hafi þau nú verið til svona þegar hann hafi skilið við þau en hann spyr hana
hvort hana langi
að sjá börnin og þá sendir hann eftir eftir börnunum og börnin koma og þá sér
verður henni svo hverft við að hún tekur á sig
verður svo að að stórri skessu
og hann segir svo
fólkinu sem til heyrir og sér upp alla söguna
og hann tók hana svo og setti hana svo eða lét taka hana og setja hana aftan í tvö stóðtrippi
og sigaði svo á þau og þau stukku stóðtrippin með hana
slitu hana alla í sundur
og það segir
ekki af því meira
settist að í ríki sínu giftist ekki aftur og hafði börnin sín hjá sér
ekki lengri sagan þakka þér kærlega fyrir
mig minnir það það vera stúlka sem er að segja okkur hún er nú dáin en börn hennar eru og
barnabörn í suðursveit en hún sagði það
að það hefði gamall maður verið
ættaður úr suðursveit sjálfsagt því sveit átti hann þar nema það hafi
móðir hans eða eitthvað átt þar sveit
þar sem móðirin hafði fætt börnin þar áttu þau sveit
svo var hann rekinn til sveitar sinnar
suður og var svo hingað og þangað og hann var á þessu heimili þar sem þessi
stúlka var sem sagði okkur söguna
þú varst að alast upp þú hefur lært hana þegar þú varst að alast upp já já ég var eiginlega svolítill krakki hvenær ertu fædd ragnhildur
ég er fædd á fagurhólsmýri átján hundruð sjötíu og þrjú
og hvers dóttir ertu ragnhildur guðmundsdóttir
en hann var úr suðursveitinni þakka þér kærlega fyrir en mamma mín var úr öræfunum
hala í suðursveit tíunda júlí nítján hundruð sjötíu og
níu þetta er önnur spólan sem ég hljóðrita á í dag
já þú ætlaðir að segja mér þarna af afskiptum þínum af ræktunarmálum
þú ætlaðir að segja mér þarna af afskiptum þínum
ræktunarmálum
já við skulum segja já ég held ég hafi nú verið búinn að segja nokkurn veginn af því
að byrja að lýsa þarna ferð til reykjavíkur ég var ég var að byrja á því já já og tillögum ég var búinn að segja held ég frá tillögum sem að
ég fór með meðal annars þangað
bæði til hérna
hérna búnaðarmálastjóra og búnaðarfélags íslands aðallega til búnaðarmálastjóra
steinþórsson er þá búnaðarmálastjóri og gott við hann að tala
en svo þegar ég er búinn að ljúka mínum erindum
eftir líklega eitthvað á aðra viku eða hálfsmánaðar töf
þá er nú ferðinni heitið heim og ætlaði með súðinni sem þá gekk
hér á milli sunnanlands
en þá upplýsist það að súðin er í slipp og verður ekki laus þaðan fyrr en
eftir mánuð
nú þótti mér heldur kárna gamanið og enginn engin ferð
á á þann tíma austur
en þá datt mér í hug land vegurinn
þó að flutningar milli reykjavíkur og klausturs væru þá mikið til búnir
en þó gat alltaf viljað til eitthvert happ að maður kæmist það þar á
en þá er súla á skeiðarársandi hlaupin
hennar hlaup stendur ja ég man nú bara ekki hvað lengi fleiri vikur að minnsta kosti
og þá voru allar leiðir lokaðar fyrir mér austur austur
ég fór mátti segja daglega niðrá skipaafgreiðslu
að spyrjast fyrir um ferð hvort ekki yrði ferð ekki yrði ferð nei það verður engin
töluðum svo mikið um þetta þetta samgönguleysi sunnanlands og sérstaklega við hornafjörð ég og framkvæmdastjóri
ríkisskip
og okkur kom saman um það að það þyrfti að byggja bara sérstakt skip
með tilliti til þess sem gæti komist inná hornafjörð þegar að fært
og það varð svo úr að uppúr þessu
þá er þá er hérna
ja hvað hét hann nú
ég get nú bara ekki komið fyrir mig á stundinni
hvað það hét
skipið sem var byggt eitthvað fjögur
hundruð lesta skip
sem var mjög hóflegt fyrir hornafjörð til þess að komast út og inn
svo er það loksins í fyrstu viku
jólaföstu þá er mér sagt á skipaafgreiðslunni að nú fari
súðin á morgun
og þá beið ég nú ekki boðanna panta far
á fyrsta farrými nú ætlaði ég ekki að vera á öðru farrými
og þegar ég er að ganga út af skrifstofunni
þá mæti ég konu úr hornafirði frá borgum í nesjum
sem hafði líka
þá líka búin að hyggja á ferð austur þennan tíma
og hún segir mér það að það verði nú flug
og hvort ég vilji nú ekki heldur bíða eftir því að fara með því
nei ég hélt nú ekki ég væri nú lengi búinn að bíða í óvissu og meðal
annars eftir einhverju flugvon en það hefði nú ekki orðið og vel gæti farið svo að það viðraði ekki fyrir flugið á morgun
og svo fór ég nú um kvöldið með föggur mínar niðrí súð
og það er ekkert að segja um það þegar til vestmannaeyja kemur þá er skollin á myrkraþoka og ég man nú ekki hvaða ástæð
af hvaða ástæðum það var hvort hún komst ekki inná höfnina eða hvað nema hún lá lá þar í heilt dægur
svoleiðis að enn kom á ferðina
loksins er það svo hún leysi r upp og heldur austur með söndunum
og þá er nú kominn svona stinningsstrekkingur á norðan en lítill sjór
og þegar við komum að hornafirði
þá gat hann nú
verið tvísýnt
að það væri yrði hægt að hafa samband við hana vegna þess
hvað hvasst væri því hún ætlaði ekki inn það átti mótorbátur að koma út í veg fyrir hana
og það var var reyndist nú svo hvasst að það var ekki hægt að komast inn það var ekki hægt að komast út
en svo liggur hún þar um nóttina úti fyrir og það var mesti anskotans njóður
í sumum austfirðingum sérstaklega var það einn maður
útaf því að vera að liggja úti fyrir hornafirði heila nótt bara til þess að skila farþegum
en þá tók nú annar austfirðingur
í strenginn fyrir okkur og sagði að hornfirðingar ættu nú sinn rétt einsog aðrir
en ómög aldrei hef ég nú getað munað hver þessi góði maður var