tiro-is/ismus huggingface dataset:
þessi saga hefir farið um allt landið
elíasson en þessi var jakobsson hreppstjórinn
en kolbeinn elíasson hann var bróðir finnbjörns elíassonar
það var nú frændi hans
kolbeinn
kolbeinn jakobsson
lengi vinnumaður í ögri
en formaður þar
talsvert lengi stundaði sjó þarna frá ögri
með þetta við fjórða eða fimmta mann
nú þá var það einhvern tíma ágæt húsfreyja frænka mín hérna í reykjavík
mig á því ég vildi nú ekkert greina niðurstöðuna af því ég þóttist ekki öruggur hver hún hefði verið
en hún sagði mér fyrir eitthvað tvö þremur mánuðum að það hefði verið í kálfadal
hnífsdals og bolungarvíkur
nær bolungarvík heldur en hnífsdal
kálfadalur þarna réru þeir alltaf úr jökulfjörðunum vor og haust
lengi þetta sex og sjö bátar sem að voru þarna í kálfadal
og hann hefur lagt þarna í djúpinu úr djúpinu
það er kallað inn djúp mið djúp og út djúp já
já já og þegar
út í bolungarvík þá er maður kominn svo utarlega í djúpið
eitt var það víst sem það vantaði ég kann nú ekki með það að fara hvort það var austurtrog eða eitthvað sem að vantaði og þóttist ekki vera öruggur
svo hann sagði þeim að hann
í þessa veiðiför í kálfadal til þess að vera öruggur öruggur að fá austurfæri
og það er nú
það er nú lítið skjól þarna í kálfadal
og oft kvika þar við landið
og þegar þeir komu upp að lendingunni þá sá hann það að það braut þarna á steini og
hann segir þeim að þeir megi ekki fara frá bátnum þeir verði að halda bátnum hann bara fara
einn í land og og annist þetta að ná í
það sem hann vantaði ég held ég fari rétt með
væri austurtrog
svo fer hann þarna upp í brókinni
eins og þeir réru nú vanalega
voru vestfirðingar
girtir í brók úr skinnum
með bróklindan bundinn utan um sig
og hann fer þarna upp en
þarna í kálfadal
en fanggæslur voru einhverjar þarna
nú hann mun hafa leitað þarna fyrst inn í einhverja búðina vita hvort að
fanggæslan vissi um eitthvað austurfæri eða þessháttar sem gæti honum gagnast og fá til láns
þetta bar árangur hann kom víst á endanum með austurtrog
en þeir töldu hásetarnir þeir
urðu nú alltaf að styðja bátinn því kvikan gerði það að hann hefði ekki getað borið með flötu og fyllt þarna hefðu þeir ekki staðið fjórir við bátinn
tveir hvoru megin á síðunum
en þeir voru svo alltaf að skima svona hvað honum liði
og það sáu þeir að hann kom út úr búðinni og hann fór inn í búðina aftur
girtur í brókinni það kom ekki til mála nei nei nei nei hann var alveg eins og
eins og hann var og þegar hann óð upp frá bátnum en níu mánuðum seinna
þá kom barn og var kennt kolbeini elíassyni
til að hann hefði hitt þessa fanggæslu á öðrum tíma heldur
já hver sagði þér þessa sögu þessa sögu var mér sagt þegar ég var strákur innan við fermingu þarna í hnífsdal hefurðu sagt hana stundum
en en mér fannst það merkilegt skal ég segja þér það var auðvitað dóttir gamals skipstjóra þarna í hnífsdal
náfrænka mín
sem að sagði mér í vetur ég var í heimsókn hjá henni í vetur einhvern tíma í boði hjá henni
og þá sagði hún leiðrétti hún mig ég nefndi veiðistöð sem hann in fór upp í til að fá austurtrog
en það var í kálfadal sagði hún
ja þar fæ ég leiðréttingu segi ég
já já svo hún hefur heyrt söguna
hún brosti alltaf við þangað til hún sagði þetta
kona svona um fertugt
hvað heitir hún ja ég get nú nefnt hana náttúrlega hún heitir ólöf og er karvelsdóttir háttvirt
húsfreyja hérna gift páli pálssyni togaraskipstjóra já já
svo fleiri hafa nú heyrt söguna
ekki sagt hana neinum
nei það hef ég ekki gert annars hafði ég stundum gaman ég sá nú kolbein þó nokkrum sinnum hann
gat verið svona kankvís ég man eftir því einhvern tíma þá var ég þarna inn á ísafirði og þarna í árnabúð sem kallað var þú veist hvað það var
það var verslun á ásgeirsson
þessi einhver stærsta verslun á vesturlandi og á þeim tíma var
hvurgi þvílík útgerð fyrir aldamótin
eins og þarna einmitt hjá ásgeirsverslun
og þá var kolbeinn stýrimaður á einhverjum
bátnum sem þeir kölluðu árnapungana
þarna á ísafirði það voru færabátar svona
átta tonn sem þeir höfðu
þarna ásgeirsverslun og
þá var hann nú nýkominn úr túr þeir kölluðu það nú þá alltaf og þá segir hann
við þá þarna inn á kontórnum
það var held ég hann jón grímsson sonur hans gríms þú kannast við það
faðir sigurðar grímssonar hérna sem allir kannast við hérna í reykjavík
og þá var hann að ræða við jón grímsson um það að það séu vandræði með það
að fyrir sig og þessa háseta sem hann eigi nú að sjá um
um hann var stýrimaður þarna
að það fáist engin mör hjá þeim til þess að bræða með fiskinum fyrir fyrir mannskapinn
en það sé kominn hér guðmundur frá gufudal
sestur að á ísafirði
og seldi lambsmör fyrir peninga auðvitað því hann vildi ekkert vera að eiga við þessi lánsviðskipti við þá
kolbeinn segir en til þess að fá
þennan hnoðaða mör sem ég tel að okkur sé nauðsynlegur þá verð ég að fá peninga frá versluninni
en þarna á árnahorninu sem þeir kölluðu þar fengu þeir ekki brennivínið öðruvísi
heldur en að borga það út í peningum þeir vildu ekki skrifa hjá þeim það var farið að
tala töluvert um þetta og skrifa í bæjarstjórninni að að þetta væri eins og vilpa sem gengið væri í
kallað var brennivínshornið sko
norður á horn sögðu þeir stundum sjálfir það var á norðanverðu húsinu brennivínssalan
þegar þetta þrúkk er búið að standa svona nokkuð lengi þá segir jón grímsson
en hérna ég hef einhvern tíma nefnt
við þig að finnbjörn gamli elíasson hann hafði háseta sem hét þórður og var kallaður þórður grunnvíkingur
nú já einhvern tíma var ég nú að minnast á það og
þeir hérna komu nú oft saman og skemmtu sér
og þá orti nú finnbjörn oft svona hér finnbjörn
aðallega þórður ýmislegt sem var þá til þegar þeir voru í þessum gleðskap
svo fluttist þórður út í bolungarvík en þar var
guðmundur nokkur einarsson ættaður frá arnarfirði kallaður guðmundur hreppstjóri
hann hér tók að sér
bolungarvík fyrir leon tangs verslun á ísafirði
margir kannast við það var þarna vestur frá í stykkishólmi og víðar
þessi leon tangs verslun líka kölluð á ísafirði hæstakaupstaðarverslun
svo var það einhvern tíma að þá fór
guðmundur inn á ísafjörð til þess að sækja vörur til leon tangs
verslunar
fyrir filíalið
útibúið þarna í bolungarvík og
kom með því næst hlaðinn bát af vöru
samt fengið einhverja hressingu í ferðinni
það endaði á því að þegar þeir lentu þá ber með flötu
bátinn svo hann fyllti það var mikið af sykri bæði molasykri
og kandíssykri og strausykri í heilsekkjum
og þórður sagði að þetta hefði allt bráðnað í sjónum í bolungarvík
taldi sjóinn hafa brætt það allt
og hann sagði að sjórinn í
bolungarvík hefði orðið svo sætur að
hefðu ausið hann upp og drukkið hann
orti heila rímu um þetta þessa rímu kvað hann fyrir hnífsdælinga og kom inn eftir og
hélt þar skemmtun lét
stilla upp
og alltaf milli akta þá var tekinn snabbi þeir snéru sér obbolítið undan á meðan
svo var haldið áfram með rímuna
ríman já já já já hvenær heldurðu að þetta hafi verið svona hér um bil þetta mun hafa verið einu
ég held einu eða tveimur árum áður en hann drukknaði hann þórður
já það er nú hægt að sjá það náttúrlega
ég held hann hafi drukknað eitthvað nítján hundruð og níu þú manst eftir þessu vel sjálfur ég man vel eftir þórði já já
eftir þessum kveðskap já
já já ég var þarna það var til dæmis páll jónsson frá
frá hvað svín svínatanga
þeir kölluðu hann nú reyndar hnífsdælingar tobbu pál alltaf
því kerlingin var talinn meiri en hann
en hann hlustaði á þetta og finnbjörn elíasson hann var líka þarna upp á pallinum
og milli akta þá gaf hann þeim sitt til hægri og vinstri var selt
selt inn á þetta
manstu nokkuð hvað það kostaði nei þetta var nú
þrjátíu og fimm aura eitthvað heldur en fimmtíu aura og fjöldi manns já já ætli það hafi ekki verið á annað hundrað sem hlustaði á
það held ég hafi verið því guðmundur var gleðskaparmaður hann guðmundur sveinsson kaupmaðurinn og hann rúttaði öllu út þarna
á gólfinu hjá honum rúttað út öllu og setti þessar tunnur og síðan á
til þess að búa til senu
og svo voru tröppur settar þarna við og þar gengu þeir upp þessir karlar
þar kvað hann
þegar þeir gerðu bolungarvíkina svona sæta
þessir verslunamenn þarna
já já þórður gat nú hérna hann var hérna
talsvert íroní í honum þórði heldurðu að þetta sé til skrifað ha heldurðu að
til skrifað ætli það gæti ekki verið
ég er ekki fjarri því að það mundi nú vera
þessi ríma þú manst ekkert úr henni
að það var talað um hvað hann
var orðinn disætur sjórinn þarna
svo þeir stóðust ekki bolvíkingar
lögðu sér til munns var dálítið um að það væri kveðið svona
svona íroní
svona fyrir fólk þarna um þetta leyti nei þó
fimm eða tíu árum áður það var rétt
ég var nú ekki
þá höfðu þeir
haft einhvern sjónleik þarna
og þar var þar var þessi finnbjörn sem ég hefi verið að nefna og jón nokkur andrésson
sem var lengi fanggæsla hjá þeim þarna í hnífsdal
hann var faðir guðbjarts nokkurs beykis sem
en var hætt að kveða rímur um þetta leyti
rímur nei
heima hjá mönnum já ég man svona til dæmis um helgar
að þá voru fengnir karlar til þess að kveða rímur og kváðu við raust og drógu seiminn
þetta vantaði allt til alls svo var byrjað ég man fyrst
að það var nú til dæmis þegar þeir voru fram í það var allt öðruvísi ágjafirnar voru öðruvísi
það voru skarpari átökin
á bátunum
ágjafirnar voru lúalegri oft á tíðum á þeim körlunum
þá tóku þeir til og fóru
að setja í þau barkann
skýli svolítið
rétt aftur fyrir magann á þeim en svo urðu þeir hundblautir aftan frá það er svo margt fyrir aftan það
já já þarna voru nú oft þrjú og fjögur þetta voru nú ekki nema fimm og sex á bátunum
hinir urðu að vera alltaf aftur á náttúrlega stýra og
sjá um vélina þessir tveir
og svona smá kom þetta svo
var farið að þilja yfir vélina
þá kom þetta vélarhús náttúrlega alltaf var sífelldur uppákostnaður á þessa báta
svo var farið að byggja
nýja báta og það kostaði nú heldur betur pening
lengi var reynt að tjösla við veslings gömlu sexæringana vitanlega passaði það ekki nema að hálfu leyti
sem mótorbátar
alltaf var verið að styrkja þetta með sérstaklega sterkum eykarböndum hingað og þangað
svona annað hvert band og og svona og svona og svo að setja
skýli yfir þar sem þeir voru að draga að ekki gengju sjóar á þar sem þeir voru að draga inn fiskinn og
og svo framvegis þangað til á endanum að þeir dekkuðu svo allt saman
ég skal segja
segja þér það eru það eru margar breytingarnar ef að það væri tekið svona með athugun niður með penna
sem urðu á þessum tímum í
eða átta ár þarna á vestfjörðunum
já og sjötíu voru þeir komnir nítján hundruð og sex þegar kóngurinn
kom og það var alveg sjálfsagt þegar að kóngurinn kom þá urðu allir að fara þarna út
þá orti
þá orti guðmundur skólaskáld þetta vættirnar góðar vonirnar þjóðar
velkominn bjóða þig dögglinga á strönd
konungs faðir frónbúar glaðir fylkast um kring þig og rétta þér hönd
já konunga fyrstur á fjörðinn vorn inn
fleyi þú stefndir á blávegum svölum beygja með lotningu
ljósfaldinn sinn
lofðungi dísir í ísfirskum dölum
sjötíu voru þeir og og þeir urðu allir að vera lakk hvítlakkeraðir til að mæta kónginum
já já þá var þar á ísafirði
þórður þórðarson
hann orti heila rímu sem hann kallaði konungskomurímu og þar kemur margt skrítið
fyrir einn maður í bæjarstjórninni hann þurfti náttúrlega
nauðsynlega að hafa cylinderhatt þeir kölluðu það alltaf cylinderhatt til þess að mæta kónginum
en enginn af þessum höttum
höfðu borist til ísafjarðar í sölubúðir hans
var mátulegur fyrir hans höfuð
þórður lætur skilja hafi orðið að setja þann cylinderhatt á staur til þess að víkka hann út
já já maður kom nú þarna
á þeirri tíð þetta var á eyrartúni sem kallað er
ísafirði sem var þessi konungskoma
en þeir urðu að fá champagníglös
hvað heldurðu að hafi komið fyrir giskaðu nú á
óttalegt alveg voðalegasta sem gat hugsað sér það hafði gleymst að senda
og þetta er talað um í konungskomu
danska ritið sem var gefið út nítján hundruð og sjö út af konungskomunni
danskurinn segir eitthvað á þá leið at man kan helst tabe
af nogle sölle champagnie glas
en þeir hlánuðu þeim af einu skipinu
ég held fyllu champaníglösin bjargaði
þá voru nú litlir karlar þarna vestur um á þessum sviðum
annars man ég oft eftir því þegar ég var á ferð þarna
með þessum skipum af danskinum mér fannst eiginlega að hann væri alltaf með svipuna eða ól í hendi
og vilja reiða yfir okkur ég get aldrei hugsað mér hann öðruvísi enda gerðu þeir það oft
til dæmis nítján hundruð og sjö um vorið þegar ég fór frá akureyri
það hafði hist svo á skal ég segja þér að það getur vel verið að ég hafi verið búinn að nefna þetta áður
hann lárus okkar rist
eyjafjarðar
svo að við vorum orðnir talsvert miklir kunningjar
um vorið og hann vildi endilega fylgja mér til skips
að það kom einhver danskur og spyr þarna niðri í káetunni hvort að við ætlum allir að fara með skipinu
en lárus segir undireins nei nei ég fer ekki með skipinu
kan de gaa op
þú sérð andann
lárus minn hann tók því ekki þegjandi og svaraði honum
og sagði honum það að hann ætlaði jafnframt að láta hann vita það að hann væri ekki ánægður
með hans háttalag
og hann krefðist þess að hann kæmi með yfirmann sinn svo hann hann segði til
hvort það væri yfirmaðurinn sem
sagt honum að skipa sér upp
en aldrei sótti hann yfirmanninn
en þarna sérðu þarna var maður sem að þorði að koma fram
en við lúpuðust yfir þessu en
er enn til
þetta sköpuðu þeir með einokun og öllum enn sínum
hefi ég verið að hugsa um það
hvað geturðu sagt mér meira um þessa um þessa blessaða báta já
já bátana ég skal segja þér það
að ég er ekki vaxinn í að segja frá því held ég
já ég skal segja þér til dæmis
að þegar að ég man til þá er þarna á
bátasmiður sem heitir elías eldjárnsson
þessi elías eldjárnsson
hann býr til svoleiðis báta hvað síðulagið snertir
að það eru hreinustu listaverk
og það er óútreiknanlegt hvað mikið það hefur
bjargað af fólki
ég skal segja þér að
ég lenti einusinni í sjóhrakningi ég man ekki hvurt ég var að nefna það áðan
og flæktist vélarlaust á bát sem var búinn til af guðmundi
guðmundssyni bátasmið á ísafirði sem að lærði hjá þessum elíasi eldjárnssyni
þetta var eins og egglaga síðurnar á þessu
og ég sagði þér áðan
að það komu risaöldur
sem voru á hæð við blokkina
sem þú sérð þarna á móti oftar en einu sinni og oftar en tvisvar
en þó gleymist þetta
ætli ætli þeir segi ekki aðra sögu núna mér heyrist það
eitthvað er þetta við flutum
vélarlaust þarna og brutum bát þarna á skagatöngum í dýrafirði
farið öðruvísi eftir því sem að heyrist núna ár eftir ár
þetta eru bara bátarnir
og hans faðir
eldjárn gamli
var hrafnsfirði
sem er innsti fjörður í jökulfjörðum undir heiðinni og það er ekkert nema skorraheiðin yfir á strandirnar þaðan fengu þeir auðvitað timbrið
þetta er auðvitað gamall
arfur líklega alla leið frá landnámstíð þarna á vestfjörðunum
byggingarstíll á bátum
þeir eru búnir að glata þessu held ég
ég er ekki maður til að ræða svona
ég bara segi þetta mína meiningu get ekkert sannað
en eitthvað er hæft í þessu
ja þú sérð nú þessa báta sem að lúðvík
þeir sigla þeim til grænlands mikið af
af þeim þetta eru bara koppar sem nefndir eru núna
en þetta fleytist mikið af þeim
nei ég hefi oft verið að hugsa um
sé óhætt að minnast á þetta við mig hvurt ég væri vaxinn í að segja nokkuð skapaðan hlut um þetta
eru bara getgátur af minni hálfu
sambandi við bátana það er nú nokkuð gott
athugað vorum út frá því
og þetta verður nú sjálfsagt gert
segja þér að ég ætlaði að rekja fyrir þig
eitthvað hérna fara gangandi af því mín ætt var nú þarna frá bolungarvík
nú og svo giftist nú þessi brigíður sem ég sagði þér þarna sturlungunum
já já og það er hægt að rekja það alveg
niður niður til núlifandi manna
en ef við byrjum nú á óshlíðinni það er það
næsta við bolungarvíkina þá er þar nokkuð sem heitir óstindur
það er það fyrsta eftir að bolungarvíkin sleppir stundum hefur þetta
kallað ég hefi aldrei gert mér grein fyrir því hvað það er sem heitir þuríður
þuríður er líka þarna
ég held að það sé tindurinn eiginlega þuríður
því sjómennirnir
skarð þarna ofan í
þeir nefndu þuríðarklof dónaskapur
þú hefur heyrt þessar sagnir á sinni tíð hún var sögð að vera komin frá hálogalandi þuríður
nam bolungarvík
en svo segja bolvíkingar að hún hafi átt bróður sem að hafi heitið þjóðólfur þetta hefir alltaf verið í gömlu minnunum
að bróðir hennar
hafi heitið þjóðólfur þjóðólfstunga hún er þarna
þó að það sé nefnt alltaf núna tunga þá heitir það þjóðólfstunga
nú svo segja
þjóðsögurnar að hann hafi orðið að steini utarlega í verstöðinni
og þessi steinn hann er þarna til átján hundruð þrjátíu og sex
þá hverfur hann allt í einu þetta er í bók sem heitir syrpa og var gefin út
vestur í winnipeg þar er sagt frá þegar hann hverfur hann þjóðólfur
og þeir segja að hann sé hvergi sjáanlegur þar í botninum gaman væri nú að rannsaka hvort hann hafi
uppgufað
en þau eru sögð að hafa lagt hvurt á annað þetta var nú völva hún þuríður
því völusteinn er sonur hennar
þuríður völva og hún þegar
hún var í noregi í hálogalandi þá
fyllti hún allt af síldfiski er sagt öll sund og því var hún kölluð sundafyllir
en hún átti að hafa farið og lent
upp í þessum tindi þarna
efsti tindurinn þarna við ós nú svo taka þarna
við óshólar
og ef maður labbar nú áfram þarna er voða stórgrýtt skal ég segja þér
maður fer nú yfir ósinn þar er núna brú þarna og bæjir efri og neðri ós og
þá sleppir bolungarvíkinni og þá tekur við þarna óshlíðin
og það eru tangar þarna fram og það heitir óshólar þar voða stórgrýti ég
var einu sinni nærri farinn af heiminum þarna lenti þarna of grunnt
já já svo heldur maður þarna áfram og þegar maður er kominn þarna skammt inn fyrir óshólana
hilaríus guðmundsson var fær sem þeir sögðu vestfirðingarnir
fjórða júní nítján hundruð sextíu og átta
að það var maður og heitir hilaríus
ári hérna í reykjavík hann var lengi í siglingum
hann var ættaður að uppruna var hann ættaður frá hrauni í hnífsdal ef ætti að fara að rekja það harðskeytt ætt
dugnaðarnáungar
einn af þeim var marías guðmundsson hann
það var alveg sama ólafur þ hefir sagt mér
ef það kom til að þurfti
að fara í kletta eða eitthvað sem var erfitt og við héldum
væri til efs að þeir
gætu komið fram þá var
ná í marías eða eða hilaríus já hvurt það var heldur að ná í kindur eða þar sem var
já já einn af þeim hét ebeneser
hann var talinn harðskeyttur náungi þarna á ísafirði ebeneser
ég vil ekkert segja frekar út í það
nema þannig að hann var skipstjóri lengi þarna á bátum
við ásgeirsverslum
þótti alltaf svona ef að
í harðbakka sló harðskeyttur
hilaríus sagði mér að hann hefði dáið í noregi um nítján hundruð og þrjátíu
en það var ekki rétt ég gruflaði það upp ég held
það var eitthvað um nítján hundruð tuttugu og þrjú sem hann dó í noregi og þar giftist hann
en hann var búinn að eignast tvö eða þrjú börn
hann ebeneser áður en hann fór af landinu
á vestfjörðum á ísafirði og þetta er nú þetta fólk
það var mikið dugnaðar fólk og
það var komið frá okkur þarna
hrauni já
það var nú það nú nú við ætlum nú víst
kannske við eigum
inn eftir ef að þú ert interesseraður bara segja
heitir stólfótur þetta eru eiginlega drangar held ég sem að
kólnuðu við ákaflega mikinn hita allt í einu sem að myndar svona þetta
beint niður í fjöllunum
þessi strengberg sem þeir
eitt af þeim er þessi stólfótur þeir kölluðu það stólfót bolvíkingar
það er skammt fyrir innan óshólana
og mér var alltaf sagt að hilaríus
hefði komist þarna niður með gemlingana
ég skil ekki hvernig nokkur mannleg sála
komist þar niður
og svo höldum við svolítið áfram
við förum nú ekkert fljótt yfir
þá er nokkuð sem heitir sporhamar
svo er þar fyrir ofan sporhamarsleiti
eins og þú veist þú hefir þú hefir farið um þá eru þeir búnir að höggva sig þarna
inn í hlíðina en ég hefi ekki komið þar
fremri mér
já hallfreður minn ég hefi ekki séð það síðan
er víst þarna fyrir ofan sporhamarsleitin sem þeir hafa höggvið sig inn í hlíðina
en þarna var alltaf á ferðinni skal ég segja þér kaststeinar
kæmu kaststeinar fram
og þú hefir víst heyrt að
svarfaðardalnum á ferðinni þarna íþróttamenn þarna ósköp leiðinlegt
og fóru á bíl þarna úteftir og
og kaststeinar komu þarna og tóku eitthvað þriðjung af bílnum og tvö eða þrjá menn drottinn
það var á þessu svæði einmitt þarna kringum sporhamarsleitið
og eins er það þarna í
þeir sögðu mér karlarnir þegar ég var svolítill strákur að
vanalega úr jökulfjörðunum sem voru bátar
voru andskotann engir dalir það er svolítil vík þarna upp í
en þeir hafa getað
við þessa hlein þarna
komið bátum
svo þeir jökulfirðingar
voru vanalega þarna að vorlagi
og ég sagði þér einhvern tíma sögu af því þegar páll nokkur jónsson fór kálfadalsförina frægu nei
ég get sagt þér hana ef þú vilt en ég held að ég hafi sagt þér hana
það var á megtarárum ásgeirsverslunar þarna
hún trónaði nú alveg yfir okkur
á þeirri tíð svona um átján hundruð og áttatíu fram yfir aldamótin ásgeirsverslun
talvert mikil verslun en hún lét alveg í minni pokann fyrir ásgeirsversluninni þá voru líka
sérðu pungarnir
árnapungarnir sem þeir kölluðu það réðist svo mikið á þá þá voru ekki komnir þessir mótorbátar
ég held bara þér að segja þetta sé eiginlega það fyrsta
hérna ja næstum því á landinu sem að skapast möguleiki
svona við sjóinn
þeir jú höfðu eitthvað af bátum hér í reykjavík en þetta var hverfult á móti því þetta var svo mikið líf og fjör sem kom þarna
og hefir ábyggilega haldið mikið aftur af ameríkuförunum
sem að skapaðist
átján hundruð og níutíu já starfsgrundvöllur
ég skal segja þér ef maður fer í kirkjubækurnar og athugar allan þann fjölda sem að dregst að þessu þarna
það er ekki lítið
þetta var náttúrlega ekki merkileg atvinna en það var svona
svona það voru þessir bátar og
þeir fóru á þeim út færabátar það
breiðafirðinum og þaðan
og jafnvel að vetrinum var farið með þá suður þessa báta og þeim var komið fyrir á fróðum inn í breiðafirði og hingað hingað og þangað og
skapaði
atvinnu þarna en við vorum að tala um hann pál þú segir að ég hafi ekki sagt þér hana nei
nú ég verð líklega að segja þér hana
við höfum nú held ég minnst á pál já já
og það var í honum svona rímnaskáld
dálítið það var í honum neisti skal ég segja þér þessum páli sem að
skapaði ýmislegt
ég hefi oft gruflað út í eitt og annað sem páll sagði mér einhvern tíma var hann að segja mér frá stóra sandi hann hafði farið yfir stóra sand þú veist hvar stóri sandur er því þú ert fæddur þar
fyrir neðan hann
þá var hann held ég á leiðinni suður suður á miðnes og þar sagðist hann hafa verið í eitt eða tvö ár
en svo þurfti hann endilega að komast á vestfirði
ja þeir fréttu af vestfjörðunum
atvinnumöguleikana og og páll fór þetta
fyrst var hann að mýrum ásgeirsverslun
í öllum sínum reikningum skrifaði hann hann aldrei nema páll frá mýrum
en hann var frá
skagafirðinum ég fer sjálfsagt
sonur sem hann eignaðist
hann var kennari hérna fyrir sunnan hann var giftur dóttur hans steindórs hérna
guðmundssonar
skólastjóra
prýðiskennari
páll var fyrst þarna
dýrafirði svo fer hann í bolungarvík
manstu ekki var að segja þér frá honum gvendi sölva já já
gvendur sölva var nú týpa fyrir sig
og það er ábyggilegt að
hann hérna brynjólfur okkar jóhannesson
það er best að segja það bara hreint út hann byrjaði með því að apa gvend sölva alveg hreint
hans leikarahæfileikar á því að apa gvend sölva segja vestfirðingar
hann verður að hafa það þó ég sé kannske að ljúga upp á hann já en
páll okkar
hann er nú þarna og levemaður eins og þeir voru nú margir þessir sjómenn
og þá er það einhvern tíma að
árni jónsson
var nú verslunarstjóri ásgeirsverslunar
kemur hann hugsaði alltaf um það árni jónsson
að þessir hann kallaði suma af þeim sína vinnumenn
á horninu en
var brennivínssala ásgeirsverslunar
mér hefur alltaf virst að sumt af því hafi verið hans vinnumenn
og páll segir að
árni hafi einhvern tíma komið að máli við sig og sagt
mér liggur á dálítið páll heldurðu að þú getir farið fyrir mig ferð
nú hvur er hún segir páll
fara fyrir mig út í kálfadal
en páll segir ég hafði nú áður komið í kálfadal og
ég segi já ég ég skal fara ferðina
hann var að kaupa fisk þarna af þeim
urðu nú að salta hann þeir gátu nú ekki komið með hann nýjan það var svo langt til ísafjarðar alla leið
kálfadal
þá var einhver sem
tók á móti og saltaði víst fyrir
þarna í kálfadal svo hann varð að hafa samband náttúrlega svona öðru hvoru
og páll leggur af stað
og hann sagði ekkert af þeirri för
hann hafði farið þetta áður óshlíðina það er óshlíðin sem við erum að nefna
fer þetta alla leið og gekk vel
en kemur svo seint að
árni er farinn að sofa þegar hann kemur til baka
það sé best að minnast ekkert á þetta við hann fyr en hann
í ásgeirsverslun
jú árni tekur honum vel
segir veist þú páll hvað er vanalega borgað fyrir svona ferðir
og páll segist segja svona
ég er nú ekki svo vel að mér að ég viti það eiginlega en
vilduð þér ekki árni bara ráða því