tiro-is/ismus huggingface dataset:
ja það er mér nú talsverður vandi á höndum segir hann að árni segi ég vildi nú borga
borga það hæfilega en þannig að það yrði mér ekki beint til skaða
en svo segir hann hafi borgað sér ég man ekki hvort það
en páll
við látum ekki vera endanlega
frá því gengið ef verkast vill
ég veit ekki nákvæmlega hvað
þér ber að fá
við tölum þá um það seinna þetta var hefðarkarl hann árni gamli
prestur skólalærður kandidat theologus
tengdamamma hans fékk hann inn í þetta að verða verslunarstjóri þarna á ísafirði
að vera í búðinni með honum geira
þannig var hann ráðinn hann árni jónsson
hann hafa verið stakur bindindismaður frekar en eyjólfur okkar
því að hann mun oft hafa gert heimsóknir til ásgeirsverslunar á ísafirði
sökum þess að hann
skorti þá áfengi
en það var honum til láns til þess að
stundað þessar ferðir til ásgeirsverslunar úr grænagarði
að hann átti flatbotnu eina
flatbotnur þessar þær komu
newfoundlandsmönnum
glouchester mönnum held ég frá ameríku sem
voru við sprökuveiðar
ég hefi ekki sönnun fyrir því að það hafi verið frá þeim samt
flatbytna sem hann ólafur átti en
en hún var honum til mikilla þæginda oft í
í hans rjátli ólafi
þetta er yfir fjörð að fara til ásgeirsverslunar þarna á pollinum við ísafjörð grænigarður
er á hægri hönd þegar farið er inn með firðinum
átti hann marga leiðina þarna yfir til þess að sækja sér
bæði vistir bæði votar og þurrar
og þá er það einhverju sinni þegar ólafur er á slíkri för þvert yfir fjörðinn á
það kemur fyrir að hann sér að það er eitthvað á floti á firðinum þar og hann leggur að því
sér að þetta er dauður maður sem flýtur þar en sökum þess að ólafur
sjómaður og athugull á marga hluti þá hafði hann brugðið spotta í röng á
flatbytnu sinni og átti þarna bandspotta sem hann bregður um háls á líkinu
og festir það í röng aftan í bátnum
rær
svo sem ákafast og færist allur í auka
þangað til hann kemur upp að uppfyllingu sem að framan við ásgeirsverslun þar sem að hornið var
nyrst í versluninni og kallað horn
en þar var brennivínssala eða áfengissala versunarinnar
og eftir að hann er
búinn að tjóðra vel bát sinn þarna
við uppfyllingu þessa þá gengur hann upp og
ekki er nú getið um það hvort hann beint hafi komið til viðskipta
en sökum þess að hann vissi sig hafa talsvert erindi við verslunarstjórann því að hann
hafði víst áður
kynnst því eða vitað það að þeir hefðu misst út mann þarna á pollinum
þá gengur hann beint inn í búðina
og hittir svo vel á
ásgeirsverslunar forstjóri árni jónsson er þar inn í búðinni þetta er rétt í þann mund
er að loka
seint um
þegar hann er kominn inn fyrir segir ólafur
árni ég fann lík segir ólafur
árni svarar ekki en yppti gleraugunum hann var vanur því
við smælingja og ýmsa þegar hann ekki vildi svara eða
hraðmæltur að hann yppti gleraugunum
og sagði ekkert
aftur kallar ólafur litlu seinna og segir árni
ég fann lík hvað fæ ég fyrir það
þá segir árni færðu fyrir það
sé ekki best að þú eigir ólafur
en sumir telja nú að þetta
kannske viðauki
árni hafi aldrei sagt það ekki skal ég neitt segja um það
en ekki fer sögu af þessu lengra því þá mun verslunarbúðinni hafa verið lokað
en hvað sem er um það
að litlu seinna
þá fer ólafur
út úr búðinni og kann enginn um þá sögu
glaðning hafur hann sjálfsagt fengið
vegna þessa tilefnis
það auðvitað næst að
einum eða tveimur dögum seinna
ásgeirsverslunarforstjóri árni jónsson að máli við einhvern af sínum gömlu og góðu viðskiptamönnum
ekki veit ég hvort páll jónsson var einn af þeim
en ég skal ekki
en þarna voru fengnir
þrír menn
til þess að fara og taka gröf í kirkjugarðinum
og þar á meðal var eyjólfur okkar sem
könnumst við og
mun hafa verið ættaður úr breiðafirði
við viljum nú ekki ákveða nákvæmlega að hann hafi verið ættaður úr svefneyjum en látum svona vera
þeir byrja nú sitt starf þarna upp í kirkjugarðinum að taka gröfina að
líki sem ólafur á grænagarði var búinn finna eins og ég sagði áðan
og gengur það nú allt sæmilega
þegar þeir eru búnir
tveir þriðju af gröfinni eftir því sem að vant er
það mun vera um þrjár álnir sem talið er hæfilegt að fara niður
þegar þeir taka þessar grafir
þá er það að kunningi þeirra ekki ætla ég nú að segja að það hafi verið kunningi eyjólfs frekar en hinna sem með honum voru
kunningi þeirra hann gengur þarna fram hjá garðinum og þeir sjá hann og
kalla í hann
einhverjir af þessum þremur og segja gerðu okkur nú stórann greiða sögðu þeir
nú erum við hér og við erum að taka þessa gröf en við erum að deyja úr þorsta
viltu nú ekki vera okkur svo vænn
vænn að fara fyrir okkur ofan í ásgeirsverslun og tala við verslunarstjórann árna jónsson
hvurt að hann muni nú ekki geta bætt um og sent okkur eitthvað við þorstanum
því að við erum engir menn til þess að taka þessa gröf til fullnustu nema að við fáum eitthvað við þorstanum
og dróst hann á
hann lofaði því
ofan í ásgeirsverslun
er svo heppinn að hann hittir árna jónsson og segir honum að þeir séu að taka þessa gröf það hafi verið heitt hjá þeim og þeir hafi verið löðrandi sveittir
og þeir segi að þeir muni ekki klára að þeir muni ekki geta annast það að ljúka við gröfina nema þeir fái eitthvað við þorstanum
en ekki ætla ég að fara að lýsa því hvurnig það hafi gengið til
en svo leið ekki mjög langur tími
þangað til að
þeim berst við þorstanum tvær flöskur
ég má segja af sterku rommi
en þetta sterka romm ísfirðinga það var alveg tiltekið sökum þess að það hafði komið fyrir
ja jafnvel oftar en einusinni
maður hafði hlotið
dauða vegna þess það er nú leiðinlegt að segja frá því en það var
faðir hans arngríms ritstjóra hann hvarf einhvern tíma á leiðinni
frá frá ísafirði og út í bolungarvík og fannst ekki fyrr en um vorið
hann hafði verið eitthvað
undir áhrifum að talið var af
af þessu sterka rommi
hann hefði dottið úr
hann hafði dottið skal ég segja þér fram úr þessari götu sem er milli
seljadals og kölluð skor
já það var faðir hans arngríms ritstjóra
en hann fannst ekki fyr en um vorið þegar snjóa var löngu
flatlendi í gilinu
af smalanum en það var faðir
hans aðalsteins pálssonar hérna skipstjóra
páll halldórsson í hnífsdal og var frámunalega bilt við eins og við þekkjum með unglinga þegar hann fann þetta
en þannig var nú eins eins og ég sagði
tapaði því nú já þegar þeir fengu rommið þarna já
já þá var ég að segja frá því
þegar þeir voru í kirkjugarðinum og fengu rommið
tvær flöskur sem hann sendi þeim þremur
flöskurnar eru komna þeim í hendur þá þrífur eyjólfur okkar hérna portúgalsfari aðra flöskuna
og hann setur hana á munn sér sumir segja að hann hafi sturtað úr henni í einum teyg
var nú held ég frekar á
að hann hafi sturtað úr henni í tveimur teigum
en hann segir að það hafi ekki liðið nema nokkrar
nokkrar sekundur frá því að hann var búinn að sturta þessu rommi úr flöskunni
að hann datt á höfuðið og veltist síðan ofan í gröfina
nú voru það hans félagar segja þeir sem voru að vinna þarna með honum í að
taka þessa gröf þeir settust jú niður af því þeir voru þorstlátir líka eins og hann
þó ekki eins og byrjuðu að
gutla við tappann þarna og náðu honum
úr og
og byrjuðu svo að taka úr flöskunni svo fóru þeir nú að tala um þetta
þetta verið með hann eyjólf að detta svona ofan í gröfina ætli hann sé ekki dauður hann eyjólfur sögðu þeir
jú svo héldu þeir nú áfram að hressa hressa sig og og sökum sins þorsta náttúrlega
að taka við og við svona sopa úr flöskunni og þetta gekk nokkuð lengi
svo er það loksins að
hala í suðursveit sjöunda júlí nítján hundruð sjötíu og
níu steinþór þórðarson heldur áfram frásögn sinni já þú sagðir mér þarna að að það
að föður þínum hefði ekki fundist
báturinn ganga neitt nei
hann sagði að það hefði verið svo mikil ferð á hvalnum að það hefði alveg verið eins og að báturinn hefði staðið kjurr undir þeim
og hann sagði að það hefði ekki verið annað sýnilegt en að hann hann mundi bara ná þeim
en þá vill það happ til að það kemur reyðarhvalur
fer í veg fyrir þennan
og bugar hann af
og það varð til þess að
þeir björguðust hann náði ekki til þeirra
en hann sagði að það hefði verið mikil bægslagangur
á þeim ásókn í þessum í þessu illhveli sem að þeir töldu að væri og hinum
að verja það hefðu verið mikil boðaföll
og hann vildi nú hafa það
að þetta hefði verið rauðkembingur
eitthvert versta illhveli sem að gamlir menn eða eldri menn töldu í sjó
annars var hafð hér skip sem að sóttu sjó hér
þau höfðu alltaf mikið mikla aðgát á hvölum
því þeir höfðu illan beigur af þeim
þó þá sérstaklega vegna sagna sem þeir höfðu heyrt
um það að hvalir gætu grandað skipum
steinn afi sagði okkur einu sinni sögu af því af viðskiptum jóns bróðir síns
við hvali á sjó
steinn var þá háseti hjá jóni bróðir sínum
hann sagði að það hefði nú verið einn dag að þá höfðu þeir setið í í fiskidrætti
og verið vestastir af skipunum það voru fleiri skip líklega fjögur þrjú skip önnur á sjó
þá sjá þeir hvar hvalavaða eða hvalur kemur vestan úr sjó
og þá segir hann að jón skipi að róa norður fyrir hin skipin norður fyrir hin skipin
og þá sagði steinn afi já ha
ætlaðist til þess að að hin skipin tækju á móti þeim
svo þegar þeir
búnir að liggja þar litla stund
þá sjá þeir enn hval koma norðan að austan að
og þá skipar jón sálugi að róa vestur fyrir hin skipin
og þetta er gert það er róið vestur fyrir hin skipin
og svo enn kemur hvalur að vestan
og þegar jón sálugi sá þetta
þá sagði ég að að það þýddi ekki að vera að þessari bölvaðri vitleysu það væri best að halda til lands
og það varð svo úr að það var haldið til lands þegar við erum komnir nokkuð áleiðis
þá segi ég svona við benedikt heitinn sem þá var á brunnum
ömmubróðir minn
að gaman væri nú að kasta steininum nefnilega kraka fyrir hákarl
já já hann sagði að benedikt hefði tekið þessu vel ja ge gerð
gerð þú það sagði sagði ég því ég þorði þetta ekki almennilega fyrir jóni
svo kastar benedikt steininum
þá segir jón sálugi hva
hvaða dynkur var þetta honum var svo sagt það
þeir hefði kastað dreggi
já hann hann sagði að hann hefði nú lítið sagt um
það en við drógum þarna á svipstundu sjö hákarla sagði hann
sagði steinn
já sagði hann þér þetta sjálfur ha sagði hann þér þetta sjálfur
sagði hann já já já já hann sagði okkur sögu sjálfur já já já
og hann sagði okkur trúlofunarsöguna sína þegar hann fór að biðja þórunnar
eftir að ég missti lússíu sálugu sagði hann hann var tvígiftur
og átti þrjú börn með henni þórð föður
minn þórarinn og lússíu
og þetta þessi þrjú systkini
þau sátu voru öll brúðhjón í veislunni brúðkaupsveislunni miklu
sem að þórbergur skrifar um
ætlaði ég að segja eiginlega
trúlofunarsöguna já já já trúlofunarsöguna já
fann það að ég gat ekki búið annaðhvort varð ég að hætta að búa eða þá að reyna að fá mér konu
ég fór svo austur á hól ég og
ég hafði þá ákveðið að fara austur að hoffelli að fá mér stúlku þar
en ég kom til
jóns í hólmi sem var mikill vinur minn og ég segi honum erindið
nei þú skalt ekki fara þangað sagði hann
þú skalt fara að haukafelli og biðja einhverrar dóttir hans þolláks
þar en þú skalt biðja þórunnar
þó að þér verði boðin önnur
þá skaltu ekki taka hana
ég hafði svo þessi ráð sagði steinn fer svo að haukafelli og
hef upp bónorðið
jú jú jú jú það var sjálfsagt að ég fengi stúlku
en en en en en það var haldið að mér annarri stúlku
en þá sagði
ég ef ég fæ ekki þórunni þá fæ ég hvuruga þá vil ég vil ég hvuruga
það varð svo úr að hann fékk þórunni ja ég fékk þórunni
hei heim
ja hann sagði okkur nú ekki meira þessu samb þessu sambandi og svo hefur nú sagan verið lengd að hann
segja þegar hann kom heim
ja nú sefur þú hjá mér í nótt kindin því þú átt að verða konan mín
en þú mátt gera hvort þú vilt sofa til fóta eða höfða
og hún kaus heldur að sofa til fóta
en svo mikið var víst að hún svaf alltaf hún svaf alltaf til fóta hjá steini
alltaf eftir að ég mundi eftir og ég hygg hún hafi alltaf sofið þar til fóta
já og það fylgdi með sögunni
ég man nú ekki hvort afi sagði okkur það ég held nú það samt að ég leiddi hana þegar við komum heim um kvöldið þá leiddi ég hana að fatakistu
lússíu heitinnar og og sagði henni að hún
ætti nú að eiga
þessi föt sem í kistunni væru
svona var nú hans trúlofunarsaga
hala í suðursveit áttunda júlí nítján hundruð sjötíu og níu steinþór þórðarson bóndi á hala segir frá
já þú ætlaðir að segja mér þarna fara með vísu fyrir mig já ég ætla að lofa þér að heyra eina vísu sem ég sem
varð af munni á köldu vori
sextán dagar sumri af
sést ei jörðin gróa allt stefnir á eymdarhaf ekki heyrist vell í spóa
kaldur blæs hann norðan nú napurt er á hverjum degi
það er aumt að eiga bú þegar ekki neitt er til af heyi það
aumt að eiga bú þegar ekki neitt er til af heyi en ég átti nú einhverja tuggu þetta ár
fátæktin ríkti í bænum
ég lék mér þar glaður lífsins á gamm
og leit oft
ég er fæddur á hala og fór þar vel fram
þó fátæktin ríkti í bænum
og lyfti oft brúnum mót skútum á sænum
þér er kalt steinn finnurðu ekki að þú skelfur
ég skelf ekki af kulda é ég skelf af hug sagði kall
þá nefnilega af svo miklum hug að eiga nú von á þessu von á að strandið kæmi
nú ekki af kulda é ég skelf af hug
já þú varst að minnast á það að á þessa
þrjá útburði já það er voru munnmælasagnir hér um það að það væru þrír útburðir hér
í túnfætinum eða í túninu á breiðabólstaðarbæjum
einn átti að vera í svokölluðu ullarhraunsgjögri
það er hraunklettur sem er fyrir vestan túnfótinn á breiðabólstað
nokkurn veginn í miðju hrauninu sem gengur eftir því
alveg þveru og þar átti að vera útburður
og hann átti að vera handleggsbrotinn á öðrum handlegg
og þegar að hann sást á ferli þá svona skaut hann niður heila handleggnum
og öðrum fætinum
annar átti að vera undir flórhellum í hesthúsi á breiðabólstað við vorum alltaf andskoti
hræddir strákar að koma nálægt því hesthúsi þegar fór að skyggja á kvöldin
og sá þriðji átti að vera í svokölluðu mynni
það var ræsi sem gekk frá landi og út í breiðabólstaðarlón austan við bæinn á gerði
það var það var hér vermsluvatn eða frá vermslulindum vatnið sem að féll að
að mynninu og það lagði eiginlega mjög sjaldan
lagði eiginlega aldrei af frosti en gat fennt í það
og fólkið á gerði það þóttist þráfaldlega heyra væl
í þei í útburðinum sem átti að vera þarna
og sérstaklega undan vondu
en svo hef ég nú fundið aðra lausn á þessu væli
það er nefnilega af því að lónið helst þarna eða þetta mynni sem kallað er
það safnast oft mikið af öndum þar
og ég man eftir því þegar þegar ég var
strákur og var að koma að gerði að ég heyrði heyrði einatt væl eða kvak í öndum þarna á mynninu
og þetta vil ég nú halda að hafi nú verið í útburðinum
en ég vil nú ekki veikja trúna þjóðtrúna og segja að þetta sé nú alveg tilhæfulaus frásögn um fræ um
það eru ekki svo gamlar sagnir um það að það var leitast við að bera út börn
meira að segja maður sem að ég mundi það átti að bera hann út
en var af tilviljun tilviljun að pokinn fannst með barninu í við bæjardyrnar
og var bjargað af öðru fólki heldur en
móðurinni þessi maður hét benedikt ellendsson
bjó á mörgum stöðum
tuttugu og átta stöðum
átti heimili á tuttugu og átta stöðum ýmist bóndi ýmist próventumaður
og ýmist vinnumaður
og hann dó
sem niðursetningur nítján hundruð og fimm hér á breiðabólstað
ég man eftir því við strákar fórum niður að breiðabólstað þetta kvöld kvöldið sem hann dó en við
vissum þá ekki af því og ötluðum að fara að spila
en þegar við komum svo að breiðabólstað þá fréttum við það að benedikt sé dáinn
og þá varð nú ekkert úr spilamennskunni
en þegar við förum heim um kvöldið eitthvað dokuðum við nú við þar fyrir neðan þá er svoddan skelfingar
hlákumyrkur að ég minnist ekki að ég hafi farið út í annað eins myrkur eins og þá
það var eins og gamla fólkið sagði að það sást þá ekki loft frá láði allt rann saman
í eina
einn dökkva
borinn skítur úr fjósinu í haug hérna á túnið stutt fyrir neðan bæinn
og við vissum ekki meir strákar fyrr en við féllum allir í
einnri bendu fram á hauginn
og þá varð nú einhverjum okkar að orði þetta hefur nú allt þetta
gerningar úr helvítinu honum gamla bensa
við skyldum nú detta um hauginn
þetta er nú síðasti útburðurinn sem ég hef heyrt talað um sem átti að verða
ég hef sagt frá þessum
þessir útburðir sem
voru þarna áttu þeir nokkuð að villa um fyrir mönnum eða nei nei þetta þetta voru menn
alveg meinlausar
skepnur það var bara orðrómurinn sem lifði
ja álagablettir veit ég nú ekki til að séu neinir hér
utan einn
sem átti að vera á felli
það var hóll þar
rétt ofan við gamla túnið sem var við brekkuræturnar
sem var kallaður húðarhóll
og dró víst nafn af því að stúr stórgripshúðir voru spýttar á hólinn
og það fylgdu honum þau ummæli
að það mætti aldrei slá hólinn
og þetta var nú víst ekki þetta var víst og þetta var ekki gert
því að þá átti að koma stórveður
ef að hóllinn væri sleginn
nú var það á tímabili að við hér á þessum breiðabólstaðarbæjum
höfðum afnot af þeim slægjureitum sem voru á felli
það voru svona tuttugu þrjátíu hestar sem við fengum þar mest
og nú er það einn einu sinni þegar við vorum að slá þar og torfi sonur þá farinn að
slá og segir að nú sé best að slá húðarhólinn og vita hvað gerist
og hann tekur sér eitthvað vorum við nú að andmæla honum held ég þessir eldri
það er nú svona eins og gerist með unga menn þeir fara nú sínar götur og drengur sló hólinn
en ekkert gerðist nú
þetta er nú eini álagabletturinn sem ég veit að til hér
en maður hefur heyrt talað um álagabletti annarstannar og
og sannorðir menn hafa sagt mér af þeim einmitt í sínu byggðarlagi og
jafnvel í
sínu túni og
hann var sannfærður um gildi gildi þess
er nokkuð í í reynivallalandi
ekki minnist ég þess það væri neitt þar neinn álaga neitt sem ekki mætti hreyfa við við skulum sjá ég ætla að hugsa mig um
nei ég man nú ekki eftir því hvernig var með
en hvernig var með hérna var ekki eitthvert völvuleiði til
jú það það það er suður á kálfafellsstað vestan undir svokölluðum hellum
það var býli þar
undir fallegum kletti rétt við þjóðveginn sem var hér áður fyrr
og hétu hellar
ré vestan undir hellakletti þar sem býlið stóð undir stóð undir klettinum
þar var þetta völvuleiði
og er enn
nú langt síðan ég hef verið þarna á ferð en það hlýtur
og þetta átti að vera systir ólafs konungs helga
sem var jörðuð þarna segja munnmælin
og ef að presturinn lét gera upp
upp leiðið af nauðsýn
þá átti hann alltaf visst
happ á annaðhvort fjöru staðarins eða einhverrar hjáleigunnar
nú er það um aldamótin að séra pétur þarf að hressa upp á bænum sínum
þurfti auðvitað að kaupa timbur í bygginguna
en þá fyrra part vetrar höfðu vinnumenn hans
byggt upp völvuleiðið
því þá var það fa svo fallið niður að það var ekki nema svona orðið eins og stór þúfa
og byggja það nú vandlega upp
en um veturinn þá rekur þetta heljartré
á eina hjáleigu staðarins sléttaleiti sléttaleitisfjöru
og þetta og þetta tré það var það mikið
og góður viður í því að það gerði húsið upp að öllu leyti
ég minnist þess ég sem strákur
að ég heyrði talað um það þegar menn höfðu staðið við það við það þá hefði það tekið þeim í
buxnastreng
eða semsagt í mjöðm
þetta var ferkantað tré og kallaður bjálki
og það var engin sög hér í suðursveit
stórviðarsög svo löng að það væri hægt að fletta niður úr bjálkanum með
en það fréttist af s langri sög sem þeir áttu held ég í hjáleigunni á hnappavöllum í öræfum
og hún var sótt
og og og hérna bjálkanum var flett niður með henni eða flett í sundur með henni
þetta er nú um völvuleiði að segja svo liðu nú mörg ár
svo lét séra jón gera það upp sem var prestur á kálfafellsstað
þetta var í tíð sér sé séra péturs eins og ég sagði að hann var að
byggði byggði þá nýtt hús á kálfafellsstað
stóð ja
yfir nítján hundruð og
ja nær sjötíu líklega að það var rifið
altimburhús með tveimur tvær hæðir eiginlega þrjár hæðir með kjallara
myndarleg bygging
á þeim tíma talin og var
en svo lætur séra jón gera upp leiðið
upp úr því þá fær hann óvanalega mikinn trjáreka á kálfafellsstaðarfjöru
og það var þakkað því að leiðið var gert upp
síðan hefur það ekki verið gert upp
en svo var er það hellir hér
við rætur breiðabólstaðarkletta sem heitir rótargilshellir
gilið fyrir ofan í klettunum fyrir ofan hell þennan hellir heitir rótargil
og dregur eflaust nafn af því að það var og er enn eða var minnsta kosti meðan ég var að fara í kletta
mikil hvannarót í gilinu
og það fylgdi sú trú
að ef að hellirinn væri mokaður út af nauðsynju þá kæmi eitthvert happ á
breiðabólstaðarfjöru
nú er það í æskutíð eða á yngri árum föður míns
að þeir fara strákar hér á breiðabólstaðarbæjum
og moka út hellirinn
ekki löngu seinna þá rekur hval hér á breiðabólstaðarfjöru og rak
rak hérna beint fram af breiðabólstað
það var það var á sunnudagsmorgni að hvalurinn fannst
og það var ekkert hraðað sér að því af því að það var sunnudagur að fara að skera hvalinn
en hann var bundinn við eitthvað drasl úr gömlu strandi sem var
þarna á fjörunni
fólk fór til kirkju á breiðabólstaðarbæjum þennan sunnudag
þegar það kemur frá kirkjunni þá sér það það
að það er eitthvað eitthvað stórt stykki rekið
beint þarna á fjöruna beint fram af rótargilshellir
og þegar þeir fara svo að athuga þetta
þetta nánar þá hafði hvalurinn slitnað frá
kaðallinn eða
fest festin sem hann var bundinn við
bundinn við strandið með
hún hafði bilað hvalinn tekið út og rekið þarna beint fram af hellirnum
og þá sagði nú gamla fólkið já auðvitað hafa vættirnir viljað fá hann beint á móti sér
að tapa henni og
búinn að tapa
nóvember nítján hundruð sextíu og níu
að oddeyrargötu tuttugu og fjögur
júlíus jóhannesson fæddur að þórisstöðum í kaupangssveit árið átján hundruð áttatíu
þú varst að tala þarna um ættingja þína já eða
það var bóndi sem bjó að skáldsstöðum í saurbæjarhreppi
hét jóhann halldórsson og var ætíð kallaður stóri jóhann
danakonungur hafði frétt af honum
og gerði tilraunir til að fá hann til að koma til danmerkur og ganga í lífvörðinn
þá var jóhann ógiftur og
og langaði í ævintýri
tók föt sín og tróð í poka og labbaði til akureyrar
þá vildi svo illa til að skipið var ekki komið sem hann átti að fara með
með og og ekki von á því jafnvel
jóhanni leiddist og tók poka sinn og labbaði heim aftur í skáldsstaði
og fékk sér konu og fór að búa
og varð aldrei af ferðinni hans til danmerkur
og með konu sinni
eignaðist hann
ja ég get nú ekki alveg sagt um það hvort hann eignaðist
þrjú börn eða fjögur
sennilega hefur hann eignast
hann hefur líklega eignast þrjú börn en eitt
fór strax í fóstur burtu og ég hef lítið heyrt frá því barni
en hitt var drengur og stúlka
stúlkan hét helga
en drengurinn hét jósep og það er móðurafi minn
þessi jósep
altso faðir mömmu minnar
dóttirin eignaðist
tvo sonu og eina dóttir
drengirnir hétu jóhannes og jón
og það er þessi jóhannes sem ýmsar sögur ganga af
hér í firðinum vegna krafta
og jón
en hann var með þennan jóhannes að
hann varð snemma blindur
en hann var er alltaf
kallaður ef að einhver minnist á hann þá er hann alltaf kallaður jóhannes sterki
dáinn náttúrlega fyrir mörgum árum nú
og út frá honum eru svona ýmsar sögur af kröftum hans
ein saga sem að mér var sögð um hann var það að hann var staddur hér á akureyri
og það lágu hér skip inn af pollinum sem að kölluð voru spekulantar
norsk nei frönsk
og menn versluðu við þá
svo var bóndi nokkur þarna framað sem
vigfús og var mjög drykkfelldur
og svona heldur
góður bóndi en heldur svona rosamaður
svo eru þeir staddir hér í kaupstað jóhannes þessi og
og vigfús var orðinn drukkinn og fékkk sér bát og lét flytja sig fram í eitt
skipið
en jóhannes var í landi og þeir voru að binda sínar
klyfjar þarna bara í fjörunni þá voru nú engar bryggjur eða
fyllingar eða neitt hér fjaran var
alveg upp að götunni
sjónum segi ég sjórinn alveg upp að götunni svona fjörur framan við brautina og fram við húsin
og þeir eru að binda þar klyfjar sínar þar á meðal jóhannes þessi
þá heyra þeir hljóð mikil frá einu skipinu
kallað er á íslensku á hjálp
og hvernig sem það hefur nú verið þá hefur nú
við höndina
nema að jóhannes stekkur upp í bátinn og fær með sér mann og og þeir róa fram að skipinu
þá eru skipsmenn búnir að leggja vigfús niður og ætla að fara að skera hann
og þegar að jóhannes
jóhannes gerir sér hægt um hönd og grípur hann bara og hefur hann fyrir barefli á hina
lemur hina bara með honum
vigfús stingur honum undir hönd sína
og hleypur með hann ofan kaðalstigann ofan í bátinn
og maðurinn sem að með honum var
hans er nú ekki getið hvað hann hét hann hafði sagt að það hafi verið rjómalogn
en svo hefði hann ýtt bátnum hraustlega frá að hann hefði tekið sjó framan í sig
komið vigfúsi í land þetta er nú ein sagan af jóhannesi
og það er tilfellið að
ég sá þennan jóhannes þegar ég var barn
og ég hef ekki séð aðrar eins mannshendur eins og á
ég var nú náttúrlega krakki en þegar hann heilsaði mér með handabandi þá luktist höndin
barninu
og þessir hnúar hérna
þeir voru eins og stórgrip
og þumalfingurnir stórir og bognir svona