tiro-is/ismus huggingface dataset:
en þegar að ég kom fyrst þangað ég hef líklega verið búin að segja þér það að þá voru þar
mannabein á syllu svona niður við
gróna jörð þetta var
og það var maður sá alveg hvernig þetta hafði allt saman
verið útbúið að
upp það var
og þar hafði auðsjáanlega verið
tréð
þe
fyrst þegar að ég kom þangað nítján hundruð og fimm þá sá maður alveg nákvæmlega hvernig þetta hafði verið frá þessu gengið
því að það
svo stórir steinar upp á
bjargi upp á jaja stórir steinar sem að voru
í þessari skoru og þar hafði náttúrlega tréð verið sett inn í
og en fyrir
dálítill stallur
svona líklegast
rúmlega
eða eða mjög nálægt því að vera að vera hérna
eins og gálgatréð hafði verið látið standa fram af fram af
það var alveg auðséð að
hvernig hafði verið frá trénu gengið og þar voru stórir
steinar sem að lágu svona á
þar sem að tréð hafði
staðið fram af berginu og þar hafði höfðu menn náttúrlega verið
lygi það var það var
sagt að að trébúturinn hefði sést
en það hefur verið
þá voru þarna manna bein og við
fórum að rannsaka þetta strákar og við fundum
eina hauskúpu
marga leggi marga leggi sem að að hlaut að vera
af fleiri en einum manni
leggi og
ég man eftir því að ég tók einu sinni sigfús
sigfússon sem var nú mikill fræðaþulur og spurði hann að því hvað
hvort að það væri
rétt að valtýr þarna
sá sá seinni og rétti hefði verið síðasti maður sem
þarna hefði verið líflátinn
og hann sagði að það væri ekki
hann sagði að síðasti maðurinn sem þarna
verið hengdur í þessu það heitir alltaf gá gálgaklettur
sem hefði verið þarna hengdur hann hefði verið
þingeyingur hann hefði verið norðan úr þingeyjarsýslu
stal þar hesti hann stal þar hesti
hann hafði nú orðið eitthvað
já eða hafði eitthvað gert fyrir sér og stal hesti og reið
á honum austur á hérað altsvo fljótsdalshérað og hann sagði að
að það hefði verið síðasti maðurinn sem þar hefði verið
hengdur
verið þarna og það sýndi sig nú náttúrlega á beinunum að
að þetta var
þetta var úr meira en einum manni
en það var bara hauskúpan hún var ein og henni
hnuplaði eiginlega þorsteinn m
jónsson og fór með hana til borgar fjarðar hann var þá skólastjóri
og hann fór með
hauskúpuna hún var aldrei látin aftur á sinn stað heldur
líði það veit ég ekki en en en hvers vegna var þessi hellir
kallaður valtýshellir hann var kallaður það að það var talið að valtýr hefði falið sig í þessum hellir
þessum hellisskúta þarna
voru vist
menn yfirleitt yfirleitt þekktu ekki þennan
þennan hellir þetta var ég hef nú ekki komið þar en hann sagði mér
að að hérna
já þú sagði mér áðan hvar hann hefði verið
já en var það þá þannig
valtýr hann faldi sig í þessum helli til að bíða færis
fá færi á símoni ja það var álitið
það var álitið
það var álitið en svo var það annað sem ég
gleymdi líka að segja þér frá að í túninu í vallanesi altsvo eins og túnið var í gamla daga
áður en farið var að
gera jarðabætur sem kallaðar voru eða
túnið í vallanesi það var það var hérna
það var eiginlega meira ja það var ekki allt í einu lagi
en þú hefur
lært neinar sögur
gamli á breiðabólstað hann var þótti nokkur brennivínsmaður eða þa eða gott í staupinu
en ég hygg að hann hafi nú ekki legið í fylliríi
tí munum saman en
en hann vildi eiga á kút svona fyrir hát til hátíðanna og en hann varð helst að koma
þar til kom að þeim tíma sem átti að notast því annars hefði það verið búið
og venjulega var það svo að hann keypti á ferðum
brennivínskút sem hann skildi eftir í hólmi á mýrum hjá jóni bónda þar sem var mikill vinur hans
til geymslu og svo sendi hann eftir kútnum
þegar hann þurfti
e einhvern tíma var það að steinn
og þeir nábúar hans þegar þeir voru að koma úr kaupstað um sumarið
og þá þurfti steinn að komast heim að hólmi með kútinn til að koma honum í geymslu
vötnin voru þá að hlaupa þar fram og runnu þá austan við hólm í svokallaða lamblaugstaðakeldu sem
og djúp
nú er það að steinn
þurfti að komast heim
koma kútnum þar til geymslu
en hann þóttist ekki nógu vel ríðandi
til þess að fara leggja
í þetta foraðsvatn svo hann fær hest
lánaðan hjá frænda sínum þorsteini á r arasyni á reynivöllum
rauða rauðsto sokkóttan hest ungan hest ansi knáan
til þess að fara he heim að hólmi
svo er ekki að um það að tala steinn er sestur á bak með kútinn
bundinn á bakið
og hann hleypir í í kílinn
niður á bakka og á skarpasund hesturinn synti með hann og yfir a hinum megin
og skilaði honum þar á land
og hann komst að
komst að hólmi með kútinn og gat gengið frá honum þar til geymslu en hann sagði þessa sögu oft á eftir steinn
og e af þessari svaðilför en hann endaði alltaf söguna þannig að það kom sér að ég var á dróg sagði hann
annað einu sinni var það að þá átti hann kút í hólmi sem hann ætlaði nú til jólanna
og svo er það nokkru fyrir jólin að hann sendi þórð son sinn eftir kútnum þórður var þá kominn yfir fermingu eitthvað
á austurleið þá gerir myrkra snjókomu á þórð og dimmviðri
þegar hann kemur þarna austur á aurana austur á flatneskjuna og
svo hann veit nú eiginlega ekkert hvert hann fe fór því það var logndrífa
en fyrr en hann
kom að bæ og
þá var hann kominn yfir að heinabergi
þetta var ákaflega mikið úr leið en
ég man nú ekki hvernig það var hvort að þórður gisti þar eða það létti upp svoleiðis að hann
áttaði sig á leiðinni
og fór ú ég held það hafi nú verið frekari að létt þá upp svo hann k komst að hólmi
um kvöldið og gisti þar held ég
og svo segir ekki af ferð hans nema hann lagði til baka með kútinn aftur daginn á eftir og komst heilu og höldnu heim
og ein saga er sú af steini að þá
steinn var tvígiftur
þórarinsdóttir og
seinni kona hans var þórunn
þórunn e þorláksdóttir já
þegar að steinn giftist þórunni seinni konu sinni þá átti veislan að haldast að haustinu
til en steinn keypti allt til veislunnar
a í sumarkauptíðinni
og þar á meðal brennivínsánker
en hann sá að það myndi vera tryggast fyrir sig að koma því til geymslu hjá jóni bróður
sínum á kálfafelli
því ef hann færi að flytja það heim þá mundi það verða eitthvað verða svo ódrjúgt
þegar til veislunnar kæmi já að það væri ekki á það að treysta
nú er það
steinn hafði búið áður á kálfafelli og hann átti nú fé þarna eitthvað uppfrá sem kom í réttar þar nema það er um haustið
að hann gerði sér nokkuð tíð tíðförult til rétta upp á kálfafelli
en þá var nú erindið meðfram
smakka á því sem í kútnum var geymt þar
svo þegar að veislunni var komið þá var farið að lækka svo mikið í honum
að hann sá fram á það það mundu verða vínþrot í veislunni nema
nema hann bætti við það og hann hafði heldur engin umsvif hann sendi austur á papós
til þess að sækja brennivín til viðbótar
það er til reikningur steins frá þessum ári
og brennivínsúttekt hans er þá eitthvað um áttatíu pottar
og það er þar er náttúrlega þetta veislubrennivín
sem að hleypir þessu svona sérstaklega fram þessum brennivínskaupi hjá honum þá annars held ég að
steinn hafi nú ekki keypt svo mikið brennivín eða notað svo mikið af því að það hafi nú
orðið honum orðið honum búhnekkir því hann bjó alltaf heldur vel
allan allan sinn búskap en honum þótti ákaflega gott í staupinu
jaá en hann þótti svona dálítið erfiður við vín ekki skemmtilegur
dálítið erfiður
við vorum að tala um það um þær sögur sem að þér þótti nú svona mest varið í gær
nú hefurðu
gamall þegar þú byrjaðir að segja svona ýmsar sögur sem þú heyrðir
ég held ég hafi nú ekki lagt
það beinlínis fyrir mig enda er ég er nú eins og allir heyra þá er ég nú ekki mikill sagnamaður
ekki á móti þessum sem
góðir þykja en
ja það hefur nú helst verið nú í seinni tíð að ég v
verið að segja svona smá sögur sem ég heyrði á yngri árum já
svona síðustu
síðustu árum
nú ólstu upp með mörgum systkinum þínum já sagðirðu ekki þeim sögur í æsku
af yngri systkinunum og
hafði mig nú lítið í frammi meðan ég var með þeim
en og sögur lærði ég nú aðallega eftir að ég fó að ég fór úr foreldrahúsum
sérstaklega eftir að ég kom að reynivöllum því að þorsteinn móðurbróðir minn hann
hann kunni margar sögur og var f fróður svona og hafði gaman af svona
já glettni og og og glettilegum sögum
sagði hann þér þá ýmsar
gamansögur kannski
já eins og þett eins og til dæmis söguna þegar hann lánaði steini hestinn
þegar hann var fór með brennivínskútinn að hólmi
og ég heyrði stein oft sjálfan segja frá þessari ferð og hann
ég var á dróg sagði hann
var nú talið að steinn hefði sjálfur aldrei átt góða hesta því hann gerði illa við þá
hann gerði yfirleitt illa við bæði við hestana og kýrnar
en aftur betur við féð því hann hafði meira áhuga fyrir sauðkindinni heldur en öðrum
búpeningi
þú hefur þá kannski lært flestar þessar sögur sem þú hefur sagt mér af þorsteini föðurbróður þínum móðurbróðir móðurbróður já
já þ ég he lærði margar sögur eftir honum
svona smá
smáklausur já
en hann hefur kannski e en svona þessar sögur sem eru nú sagnfræðilegri þú hefur kannski lært þær af öðrum
það má nú vel vera
gerðuð þið kannski ja hann hann hann kunni nú s líka sögur af af af s því
tagi já já
en þú hefur ekki farið að segja sem
svona jú það má nú vel vera ég man það nú ekki ég
hef nú ekki lagt mikið fy ekki mikið fyrir mig að segja sögur en ég hef svona
haft gaman af því að
grípa til þeirra svona stundum þegar tilefni hefur gefist til svona já og einhverjir hafa
ef ég hef fyrirhitt einhverja sem vilja þá á slíkt hlusta já þú hefur kannski
sagt sonum þínum s sa sagðirðu sonum þínum sögur
nú það voru svona
stuttar sögur og sko svona helst um svona einhvert skoplegt efni
en þú hefur aldrei lært neinar sögur
heyrt neinar sögur af heyrt sagðar neinar sögur
sögur af svona kóngum og drottningum og þeirra börnum svona ævintýralegri sögur
jú ég heyrði það í æsku
ævintýrasögur um kónga og drottningar og
ég man nú ekkert eftir að segja frá slíku
þú hefur ekkert lagt það þú hefur ekkert lagt þær sérstaklega á minnið nei
ég fann það nú einhvern veginn fljótt út að þetta mundu nú skröksögur vera og
svo ég missti eiginlega alveg trúna á að
að í þessu væri nokkur fró fróðleikur fólginn
hins vegar hefi ég fundið það í seinni tíð að
að þessar sögur hafa haft gildi fyrir sig
á sínum tíma
en þú hefur ekkert kynnst valgerði sem var í hoffelli lengi
heyrt hana segja sögur nei ég heyrði hana ekki segja sögur ég kynntist henni nú ekki mikið því hún var
farin úr suðursveit fyrir mitt minni en hins vegar kom ég að hoffelli
meðan
valgerður réði þar húsum og það var ákaflega hún var ákaflega skemmtileg og
og henni var létt um að tala og hún gat talað mikið en ég heyrði hana nú
aldrei segja sögur svo kom hún nú suður í suður svona í heimsóknir og
ja hún var nú til dæmis nokkra daga á reynivöllum
síðustu ferðinni sem hún kom í suðursveitina
og hún það vildi nú svo óhappalega til að hún slasaðist í þeirri ferð
hún var reyndar farin frá reynivöllum þá og
hún slasaðist það að það dró hana til dauða
hún var nokkra daga á reynivöllum og hún var til dæmis á hala hún var þar einhverja daga þá var
þórðarson og hann sat heilan dag yfir henni að láta hana segja sér
frá því að hann sagði frá því klukkan
tíu um morguninn
og til klukkan níu um kvöldið
þau sátu á sínum stólnum hvort og hún lét alltaf
alltaf móðan mása sagði honum
og hann sagði að það hefði verið svo vel og greinilega sagt að það hefði alveg mátt prenta það
eins og það kom út úr út úr munninum á henni
og hún hefði ekki snúið sér hann sagði að hún hefði snúið sér allan daginn
einhverja fárá fá hann fáar gráður frá
suðri til vesturs hún hafði ekki aðra hreyfingu sagði hann allan daginn ég man nú ekki hvað það voru margar gráður en hann reiknaði það út í gráðum
á lengdina já
og eins og ég segi maður sá öll bein í honum já já já já hryggbeinin sko þess vegna hefur hann verið kallaður gleráll af því hann var
og hann kemur víst alveg sunnan úr saragossahafinu einhvers staðar þaðan já
hérna borðuðu þið álinn sem þennan stóra fisk eins og þú varst að lýsa ég verð nú að segja það það var óskaplega lítið af því að íslendingar borðuðu álinn já
þeim árum en ég bragðaði hann nú hann var hann var ekki slæmur en einhvern veginn veit ég ekki maður hafði ekki
en en en útlendingarnir keyptu af okkur álinn
já við vorum að veiða það var brú það var hús sem hérna
var næst
barnakot já
þar var timburbrú á ánni
sem var hægt að keyra hestvagn yfir já
og beitan sem við notuðum var yfirleitt saltfiskur
við vorum að reyna að nota alltsvo ferskan fisk já en hann tolldi svo illa á önglinum já auðvitað en saltfiskurinn
já hann tolldi betur á önglinum og danirnir
og það var til dæmis svíi sem hét linnerup já hann þáði alltaf og og annar sem hét hansen
að eftirnafni já
og fleiri þarna útlendingar þeir voru að alveg gráðugir í álinn já já en
fossinn hefur þá borið nafn með rentu álafoss það er enginn vafi
allt fullt af áli í varmá
fer ekki og það var meiri fiskur
ána dálítið já smár þá hann gat verið þó svoldið stór
ég man uppí skammadalslæk þegar ég veiddi einu sinni fisk meira að segja uppí skammadalslæk
nú var stíflan búin að hefta
það var fiskur sem var kannski sex tommur
já þeir alstærstu sko já já já
já já en svo þegar heita vatnið er látið fara svona mikið
þá er bara allt líf drepið í ánni þegar þeir hleypa út þessu geysilega heita vatni já í miklu magni já
og þá smám saman hverfur bæði állinn og og urriðinn já
mikið til já það er eitthvað örlítið eftir af urriðanum ennþá
er alveg horfinn er það ekki í dag ja ég hefurðu
eitthvað talað um hann nei jú einhver var nú reyndar að tala um að hann hafi sést
jú ég nei jú
nei jú jú ég held en ég held að hann sé mjög lítið ef það er nokkuð já
ef hann væri ekki alveg farinn já víst væri það víst væri það já en þú sér það þegar
sko það eru náttúrulega engin vísindi en við þessir sem erum aldir hér upp okkur finnst allt land
þornað svo mikið já og lækir hafa minnkað
þó þetta vatn sé tekið á miklu dýpi þá trúlega
hefur það áhrif á yfirborðsvatnið í
auðveldara með að fara niður í berglögin já þetta eru náttúrulega engin vísindi
verið rannsakað en
þetta er bara það sem augun segja manni já já tilfinningin þetta heyrir maður víða
eftir sérstaklega eftir að
bora þessar djúpu holur í kringum nítján hundruð og sjötíu
sko núna er þær orðnar alveg yfir tvö þúsund metrar já
þegar ég er hjá hitaveitunni þá er þarna keyptur við fórum þarna til bandaríkjanna einmitt í stríðinu
hitaveitustjóri helgi sigurðsson
þá kaupa þeir þennan bor sem kemst niður á þrjú hundruð og fimmtíu til sjötíu metra já já
annars voru fyrstu holurnar yfirleitt svona
já þær dýpstu sko já já
já hann var líka sverari sko já
gerði svolítið af því hann einar að búa til öskubakka þú hefur kannski
annars vildu vildu borkjarnarnir yfirleitt
manni fyndist þetta allveg glerhart þá viðraði
eða viðraðist það upp á mjög skömmum tíma já
sandhrúgu á nokkrum árum já já
hefur ekki orðið mikil breyting hérna á álafossi
þú manst fyrst eftir
náttúrulega eitt sem mér finnst
að þurfi mætti koma betur fram yfirleitt við álafoss
það halda margir að
rafmagn var svo sáralítið notað á vélarnar á álafossi já
þetta var fyrst og fremst vatnshjól sem
og öxull aðalöxull sem gekk í gegnum alla verksmiðjuna já og svo mismunandi hjól og reimar sem
sem skiptu orkunni eftir því hvaða hvur vél var orkufrekust þurfti mikla orku já þá gat hjólið stærðin
ráðið
fyrst að rafmagnið náttúrulega hér í sveitinni það er álafossi og
já en það er ekki fyrr en að að saumastofan byrjar
á álafossi já þá er farið
nota rafmagn meira til þess að saumaverkstæðið sem var nú rekið bara þó nokkuð
myndarlega á sínum tíma
voru einar sex til átta konur
við saumaskap
ætli það sé ekki vélarnar eða
öxlarnir þarna ennþá inni að það sé hægt að mynda þetta
ég hef bara ekki komið þarna í mörg ár
ég man ekki eftir að hafa séð þá nema á mynd ljósmyndum nei
líklega eru þeir nú
horfnir
já menn hafa losað sig við þetta
ég var til dæmis að
að það var geysilega
þvegið óskaplega mikið af ull mikið ullarmagn sem þurfti að þvo
ullina þurfti að þvo já fyrst að flokka hana niður já síðan var hún geymd þarna í efsta húsinu sem
ja það er nú ekki orðið efsta húsið núna reyndar nei en það var
það var með skúrþaki og hallaði þarna uppað
það var ákaflega held ég erfið vinna og og
þetta var svo heitt þarna
geysistór gufuketill já kolakynntur já úti það var notuð gufa við ullarþvottinn
því að heita vatnið
þetta ætti nú að vera nóg þarna en með þennan finnbjörn
elíasson hann var að segja mér að þarna í aðalvíkinni var gamall karl
hann hann var nú formaður þarna í aðalvíkinni þegar að finnbjörn var þarna og
svona smásögur einhvern tíma sagði hann honum að hann hefði farið til ísafjarðar og margir með honum því að það var orðinn
og dósi hann vildi nú ekki halda við þá svoleiðis að þeir fengju ekki það sem þeir
gátu
keypt eða áttu áttu pening fyrir svo það reyttist töluvert í bátinn
samt voru
voru þeir búnir að reyta það í hann að dósi taldi það hæfilegt sem á hann var komið
og kemur þá ekki einhver bölvaður strákur niður bryggjuna þar sem báturinn er
auðvitað hlaðinn eins og dósi taldi að hann mætti vera mest
og hann gengur alveg hiklaust fram að bátnum þangað til kemur skutnum að bátnum
og kastar þessum tallerken ofan á vöruna í bátnum
hann mér líka
einhvern tíma þá fór hann sem oftar og og lagði sínar lóðir
endann upp norðan bráðaveður norðan sem hann gerði á hann
rétt þegar búið var eins og hendi veifað eftir að búið var að leggja lóðirnar
og þá sáu þeir að það voru góð ráð dýr þeir reyndu nú fyrst að andæfa þarna við duflið
en nei nei nei nei þeir gátu ekki haldið sér við duflið það var ekki viðlit þó það væru sex í
andófi þá þá gátu þeir ekki haldið sér við duflið
og þá datt honum í hug að hann geti líklega sett upp afturseglið á bátnum
svo það gerði hann setti upp afturseglið
en af því að báturinn var tómur þá sá hann það að það var
eiginlega ekki siglandi
léti sér detta þetta í hug að reyna að komast svona á á seglum í land
hann rifaði jú afturseglin
en það var sama
þá datt honum í hug af því að
vindurinn stóð þannig að það var töluverður byrvindur
þá datt honum það í hug að hann yrði þá að taka lóðarsteinana
því að þú veist að það var alltaf þá það var ekki þetta sem þeir kölluðu krökur eða anker
sem að þá var haft upp yfir lóðinni en steinar með þollum í gegn gat og þollar í gegn og svo kaðall og
að binda í
en þetta voru
töluverð þyngsli í lóðarsteinunum svo hann tók sig til og hengdi þetta utanborðs á tollurnar sagði hann
það er kallaðar tollur það eru skipstollarnir sem í ræðinu
en þá sagðist finnbjörn hafa sagt við hann
án þess að hafa
hafa lóðarsteinana með hafðirðu þá auka lóðarsteina
þá varð honum frekar svarafátt en sagði eitthvað á þá leið
ég mun þá hafa haft einn eða tvo auka steina sagði hann
hann en finnbjörn rengdi það nú mjög að þessir aukasteinar mundu hafa verið í bátnum
svo hún hefir verið mislukkuð þessi saga hjá dósa
en það var ar sama
mjög þekkilegur karl og skemmtilegur svona í viðræðum
en þær hafa kannske ekki allar verið hundrað prósent eins og þar segir sögurnar
að þegar fjallhæðin kemur þá spinnst við þetta er það nú ekki sem þeir segja um allar okkar sögur
semsagt þetta muni vera svona sagt á alþingi í fyrstunni
breiðst út um landið og orðið svo úr því ýkjusögur þetta er okkur boðið
við benedikt úr hofteigi við sættum okkur ekki við það ég segi fyrir mig og ég
ég hefi ekki sýnt önnur skil eins og hann þó ég líti upp til hans fyrir það
og mun gera áfram
manstu ekki fleiri sögur af dósa ja ekki til þess að fara með held ég
ég get sagt þér að hann var þannig í heiminn kominn að hann var að sumu leyti ættaður úr súgandafirði
hann var af sömu ætt og hann jón gamli halldórsson hreppstjóri sem
merkur orða þarna á kirkjubóli sem þeir sögðu að hefði átt eitthvað átján eða tuttugu börn fyrir utan alla hálfrefi
og sigurður á balaskarði segir mikið af þegar hann er á ferðinni þarna
vestur um til ísafjarðar allt var viktað út til
bæði kvenfólks og karlmanna já já
eiríkur var þarna með ýmsar sögur
ég man til dæmis eftir að
að hann sagði mér sögu af því að einhvern tíma var hann þarna
hann gætti nú oft fjár þarna í búð og þá
fór hann út í seljadalinn þetta er
þarna beitarpláss
fyrir utan hnífsdal
seljadalurinn og þar eru þessi veturlönd sem kölluð eru
það er uppi í fjallinu grasi grónir geirar og þangað fer féð oft og þá segist hann hafa verið að passa þarna fé
steinn hann var lagstur þarna niður og ætlaði að hafa það rólegt með hundinn sinn þá kom allt í einu steinn úr fjallinu
sagðist hafa passað það að hreyfa sig ekki nokkurn hlut því hann vissi ekki nákvæmlega hvar steinninn kæmi
svo kom steinninn en það hafði breiðst út treyjan á honum
svo hún var
obbolítið frá mjöðminni á honum breidd út
og steinninn kom á treyjulafið og hjó það af
en sá ekkert á mjöðminni á honum
svo var verið að segja þarna frá gamalli konu sem að var þarna í skálavík
og þetta hefur aldeilis verið
listakona
hún átti bát og
tók smásteina þrjá og setti þá í þríhyrning á
hinir bátarnir
tengdir niður með sigum sem kallað
borið grjót eiginlega á báða stafna
i trogbörum trogbörum
en þeir bátar báðir fóru í vindinn eða kára
en sá í miðið sem að ekkjan átti og lagði bara þrjá obbolitla smásteina á þóftina það var kjurt
svona voru nú sögurnar hjá blessuðum eiríki hann trúði þessu sjálfur og eins sagði ég þér um sundmanninn
hann hafði undan þeim á siglingu var fljótari
í veiðistöðina
hann kunni ýmsar sögur eiríkur en það var með eirík hann trúði öllum þessum sögum
kvongaðist aldrei en þó eignaðist hann son
og ég var nú einmitt að athuga þetta um daginn þegar hann kom þarna til mín hann þórarinn okkar
frá látrum
eiríks björnssonar hann hafi heitið helgi
og hann mun hafa verið bóndi þarna eitthvað á bæjunum fram með vatninu í botnseyrarvatninu í bolungarvík
og talinn mætur maður á margan hátt en hann átti aðeins einn
einn son helgi eiríksson að ég tel og hann fórst víst í snjóflóði þarna
fyrir eitthvað þrjátíu árum á leiðinni milli bolungarvíkur og hnífsdals ég held að hann hafi heitið þórður helgason eða eitthvað svoleiðis
jú jú en hnífsdælingar þegar ég var svolítill strákur þá höfðu þeir það fram að bera
að þeir vissu ósköp vel þegar þetta hefði
komið að að stúlkan
eignaðist þetta barn með eiríki þá var hann víst
fjármaður í búð að mér skildist
og ég held að ég hafi verið á fjórða eða fimmta árinu þegar ég heyrði þetta að
hér eiríkur fjármaður björnsson
það var á heimilinu stúlka sem að hét veronika og var guðmundsdóttir það var
ég leitaði
þórarinn minn helgason
veronika guðmundsdóttir hún var móðir þessa helga eiríkssonar en hnífsdælingar vildu segja
að svoleiðis hefði að borið
að eiríkur hann var nú þarna fjárhirðir
eitthvað hefur verið vingott á milli þeirra veroniku og hans og þeim hefur komið saman um það það var snjóföl á jörðu
þennan dag sem þau hittust
að eiríkur var svo athugull hann vissi það að ef hún gengi sér samsíða fram í hlöðuna eða fjárhúsin þar sem hann
var að hirða fénaðinn
að þá mundi verða eftir því tekið það vildi ekki eiríkur og veronika víst ekki heldur
svo hann bar hana á háhesti veroniku alla
leið upp í húsin
þetta varð til þess að helgi kom í þennan heim
en þeir vissu um þetta að hún hefði verið borin á háhesti þeir sáu það
þeir töldu það að þeir séð það hnífsdælingar já já
en þetta varð til þess að helgi kom í þennan heim sonur eiríks
ég man vel eftir eiríki og mörgu sem að hann var að segja mér frá hann taldi allt betra hjá súgfirðingum heldur en okkur hnífsdælingum myndarskapurinn
miklu meiri þar heldur en hjá okkur
ekki ég heyrði hann einusinni eða tvisvar sagði hann þarna um hann blessaðan eirík minn
en ég sá það að eiríkur hann var talsvert fjörmaður því að
ég var svolítill stráklingur þá var ég sjö eða átta níu ára og var þarna niður við verbúðirnar þá voru þessar fanggæslur sem kallaðar voru
þá voru þær einar
þarna í verbúðunum náttúrlega þegar þeir voru farnir á sjóinn og þá var hann oft að vitja
um á morgnana áður en hann byrjaði víst á gegningum á fénu var oft að grípa í þær en
var sú saga var þannig skal ég segja þér að
magnús torfason hann kom nú held ég til okkar
í kringum nítján hundruð og tvö
ég held það hafi verið þá ef ekki fyr
sem hann kom til okkar þarna ísfirðinga og gerðist sýslumaður okkar og var mjög röggsamur á
margan hátt magnús og
sérstaklega var talið að honum væri sýnt um að gera
vera röggsamur
í öllum barnsfaðernismálum og þessháttar
svo var það
einhvern tíma að þetta kom fyrir þarna
kona sem að var þarna
í eldhúsi hjá
kolbeini
fólkið hafði verið
sökum þess að það var ágætis þurrkur þennan dag
en hann var nú náttúrlega það sem þeir kalla vestfirðingar útstáelsi svona sem hreppstjóri hingað og þangað á bæjum þarna
og hefur komið aðvífandi svona
og þá er fólkið í óðaönn að hirða á túninu
og þá kemur hann inn í eldhúsið að
hún sagði magnúsi þessi þessi kona eða stúlka
og vildi eitthvað eiga vingott við hana stúlkuna
og þá segir magnús
og það hefir allt gengið fyrir sig segir
nei það gerði hann ekki
ha lokaði hann ekki bænum