tiro-is/ismus huggingface dataset:
svo fer hann í litla húsið þar er matur á borðum fyrir einn mann og uppbúið rúm hann borðar matinn og háttar svo og sefur af um nóttina
hann sér ekkert engan mann í húsinu
en hann sér mórauðan hund sem liggur fram við dyr
hann skiptir sér ekkert af honum en svo um morguninn þá rís hundurinn upp öskuvondur og segir við hann
þú ert ekki þakklátur þú borðar matinn minn þú sefur í rúminu mínu þú gefur hestinum þínum hey en þú þakkar mér
ekki einu sinni fyrir nú er ég svo reiður við þig að nú ætla ég að drepa þig nema með einu skilyrði
hvað er það segir kóngur þú verður að gefa mér það sem kemur á móti þér þegar þú kemur heim
þetta var leiðinlegt að þú skyldir koma á móti mér svo segir hann henni hvernig á því standi
en það gerir ekkert til ég læt bara þernuna eina þernuna fara í staðinn fyrir þig
því að hundurinn
koma morguninn eftir að sækja hana sækja það sem hann ætti að fá í staðinn
morguninn eftir er barið að dyrum og þar er mórauður hundur við dyrnar kóngur sendir eina þernuna út
þernan fer á bak á hundinum og hann fer með hana út í skóg stoppar þar á hól spyr hana að því hvað er orðið framorðið
það er um það leyti sem ég legg á borð fyrir kónginn
og fjölskyldu hans ertu þá ekki konungsdóttir nei segir hún þá réðist hann á hana og drap hana
næsta dag er aftur barið
kóngur veit það það það er alveg það sama sendir aðra þernu út það fer allt á sömu leið með hana
hún fer með honum og hann ræðst á hana þegar hann veit
sé álíka og þegar hún er sópi höllina fyrir matinn á morgnana
út og hundurinn lætur hana fara á bak sér og hleypur með hana
framorðið
það er um það leyti sem ég er vön að setjast til borðs með föður föður mínum
ertu þá konungsdóttir já segir segir hún
hana aftur fara á bak og fer með hana heim að litla húsinu
þarna er hún
hefur allt sem hún þarf til hendinni til að rétta
en sér aldrei neinn mann sér ekkert á daginn nema mórauða hundinn en verður vör við það að það er maður í rúminu hjá henni á næturnar en hún getur aldrei séð hann
og ég lána þér þennan dúk ef það kemur fyrir að þú grætur þá láttu tárin fara í dúkinn
nú máttu fara heim því elsta systir þín ætlar að fara að gifta sig en svo máttu
þú mátt engum segja hvurnig af högum þínum annað en bara að þér líði vel
nú ætlar önnur systir þín að fara að gifta sig nú máttu fara heim en þú manst manst eftir því að segja ekkert af högum þínum annað en þér líði vel svo fer allt á svipaða leið
eftir þessa daga
sveinbarn en hafði áður átt stúlkur
þegar gammurinn kemur og tekur barnið að hún fellir eitt tár en passar að láta það í í dúkinn
ætli ég hafi sleppt nei
svo kemur hundurinn heim og gefur henni spegil segir að það hafi verið verra að hún skyldi gráta en segist ætla samt að gleðja hana með þessum spegli
svo þegar hún er komin á fætur þá segir hann henni að nú megi hún fara heim því það eigi að fara að gifta þriðju systirina en minnir hana á að segja ekkert frá högum sínum
þegar veislan er búin þá fylgir móðir hennar
spyr hana um hagi hennar og hún segir henni það
að hún sjái aldrei neinn mann á daginn en verði alltaf vör við
drottningin henni stein og segir henni að henda honum yfir manninn þegar hann sé sofnaður
hún geta séð hann
nú gerir hún þetta hún hendír steininum yfir manninn þegar hann er sofnaður og við það vaknar hann og segir nú tókst illa til
þetta máttirðu ekki gera segja neitt frá högum þínum
ég er konungsson heiti
konungsson úr öðru landi ég átti vonda stjúpu hún lagði þetta á mig að ég skyldi verða að mórauðum hundi og ekki komast úr þeim álögum fyrr en ég væri búinn að búa þrjú ár
með konungsdóttir og eiga með henni þrjú börn
en en ef að þú
ef að þú
og giftast stjúpsystir minni
og það þykir mér verst
öllu en nú verð ég að hverfa heim
en nú skaltu reyna að koma í áttina til mín og vita hvort þú getur nokkuð bjargað mér ég þekki þig ekki framar meðan ég er í álögunum
svo er hún þar um nóttina
til dyranna og hún spyr hana hvort hún geti fengið að vera
nú ætla ég að fylgja þér að fjallinu en þú verður að muna eftir því að líta aldrei til baka ef þú þú gerir það þá verðurðu að steini þú munt
heyra mikinn hávaða hún lætur bómull í eyrun á sér og bindur dúk um höfuðið
svo fer hún upp á fer hún að ganga fjallið fjallið og heyrir mikinn hávaða
því allir steinarnir voru voru menn sem voru í álögum urðu að steinum af því
hún kemst klakklaust yfir því hún leit aldrei til baka
svo kemur hún upp á fjallið og sér höllina fyrir neðan hún fer heim að höllinni
þar er margt manna hún fer inn í höllina og þar sér hún
sigurð þekkir sigurð konungsson við hliðina á ungri stúlku
við hliðina á þeim
og hún hún reynir að vekja athygli á sér en hann þekkir hana ekki
til kvölds um kvöldið þegar brúðhjónin ætla að fara að hátta fer hún út að glugganum
og fer að leika sér að gulltaflinu
biður hana að láta sig hafa það
láta hana hana hafa það með því skilyrði að hún hún fái að
sofa hjá brúðgumanum en hún
verði sjálf fyrir utan gluggann
brúðurin gengur að þessu
svo kemur næsti dagur og það fer allt á sömu leið
þau sitja í hásæti hjá konungshjónunum en hún er þarna og horfir á
svo um kvöldið þegar brúðhjónin ætla að fara að hátta þá fer hún út út og sest við gluggann
og fer að leika sér að gullhringnum
brúðurin sem var svo ágjörn hún vildi endilega eiga hann líka spyr hvort hún vilji láta sig hafa hann já með því skilyrði að ég fái að sofa hjá brúðgumanum
og það lætur hún eftir henni
nú verð ég að fá þetta líka já með því skilyrði færðu það að ég fái að sofa hjá brúðgumanum
svo sefur hún þar um nóttina en um morguninn eftir þegar konungshjónin eru komin í hásætið og brúðhjónin
þá koma þrír menn inn í inn í höllina
tveir menn hvur á eftir öðrum með sitt ginkeflið hvor en á eftir þeim kemur maður
með tvær stúlkur á handleggnum kona gengur við hliðina og heldur á litlu barni og konungsdóttirin gengur við hina hliðina á honum
sigurð að því hvort hann þekki ekki þessa stúlku nei segir sigurður
þetta er nú kona sem
þetta er nú konungsdóttir sem þú áttir börnin með og þetta eru börnin þín segir maðurinn þá risu þær upp tröllkonurnar eða þær sem þóttust
nú vera drottning og
dóttir hennar og ætluðu að fara að leggja eitthvað á þau þá þá
fóru mennirnir til þeirra og létu sitt ginkeflið upp í hvora þær gátu ekkert sagt
svo voru þær teknar og flýtt fyrir þeim en haldið áfram brúðkaupinu og nú voru það konungsdóttirin og sigurður sem giftu sig
og það var mikil lukka og hamingja í höllinni og þá er nú sagan búin
á þriðja daginn fór alveg á sömu leið
þau sátu í hásætinu en konungsdóttirin var í höllinni og horfði á hann þekkti hana ekki
en svo kemur maður svo koma tveir menn inn í inn í höllina þeir eru með sitt ginkeflið hvor á eftir þeim kemur maður og
við hlið hans gengur kona
og hún heldur á litlu barni sjálfur er hann með tvö stúlkubörn sitt á hvorum handlegg og við hina hlið hans gengur konungsdóttirin
hann fer til þeirra og segir þeim að þetta segir við sigurð þekkir þú ekki þessa konu
nei segir sigurður þetta er konan konungsdóttirin sem þú áttir börnin með og bjóst með í þrjú ár og þetta eru börnin þín
þá risu þær þá risu þær
tröllkonurnar upp eða
drottningin og dóttir hennar og ætluðu að fara að leggja eitthvað á þau
en þá komu þeir með ginkeflin og settu sitt upp í hvurja
voru með
mennirnir sem komu þarna það voru bræður konu sem hafði flúið undan drottningunni
í þessi hús og voru voru þarna til að hjálpa henni til að komast til konungsins
svo var veislunni haldið áfram áfram og nú voru það sigurður og konungsdóttirin sem voru brúðhjónin
en mennirnir sem að komu þarna inn og hjálpuðu henni til að komast í höllina það voru bræður konu sem hafði flúið undan ráðríki
drottningar og gerðu allt til þess að hjálpa henni til að komast til sigurðar konungssonar
það ekki gott
það var einu sinni maður sem að var
sem hét björn hann var mesti ókindarmaður hann lagðist út
og lifði mest á stuldi
uppkomin stúlka veikist
móðir hennar og segir við hana þegar ég dey sem ég finn ég muni gera þá mun faðir þinn vilja láta þig sofa hjá sér en það skalt þú ekki gera
þú skalt beita brögðum við hann
ég læt þig hafa þorn sem svarar fyrir sig þú skalt stinga því niður og segja honum að þegar hann segir þér að fara að hátta
sofa hjá mér í nótt hún lætur það
svo fer hún út og
stingur þorninu niður
það svarar fyrir sig og segir ég kem senn
hvurt hún fer
hún hleypur áfram í skóginum loksins
sér hún ljós þá sér hún lítið hús og fer heim að húsinu
þar kemur kona til dyranna og hún spyr hún spyr hana hvort hún geti fengið að vera hjá henni í nótt já í nótt segir konan
svo er hún þar um nóttina um morguninn segir konan við hana nú get ég ekki lofað þér að vera lengur
hana sigríði okkar
ekki mundi nú fólk segja að það
færi orð af sigríði fyrir hvað hún hefði verið barngóð eða þess háttar þó
var hún á heimili þarna ágætis heimili hjá vinum mínum þarna í hnífsdal
og meðan þau ólust upp þarna börnin prýðisbörn
og skal ég svo sem nefna þetta fólk því það er allt mesta sæmdar fólk það var guðmundur
guðmundsson skipstjóri á ísafirði ingibjörg guðmundsdóttir gift frú í hnífsdal
og marías guðmundsson
sem er flokksforingi á ísafirði og
ég held hann var nú yngstur marías ég held að hún hafi
látið sér mjög annt um marias og
uppfóstrað hann vel
nokkur neisti
hafi komið frá henni sem að hafi orðið þess valdandi að hann yrði slíkur verkamanna foringi sem hann er
en þó skyldi ég ekki fortaka um það
jæja ég ætla nú ekki að segja meira um þetta já hefurðu sagt af henni
fjarska út út af fyrir sig og
ekki hafði hún mikla tiltrú frá hinum verkakonunum
ég man alltaf eftir því einusinni
að hún átti kött þetta er nú auðvitað smátt að nefna en þær
hafa talið að hún væri ekki alltaf í sínu hljóði sigríður
og þessvegna var það að þær gerðu það einhverntíma þá var verið að flytja þarna frá
hnífsdal og til ísafjarðar fisk ekki
man ég nú í hvaða standi hann var en
svo höfðu þær einhverntíma náð í köttinn hennar í einni ferðinni
og komið honum ofan í lúkara sem kallað var á bátnum mótorbátnum sem að flutt var á
nú svo
kominn inn á fjörðinn þarna skutulsfjörðinn þá þýtur kötturinn upp úr og
fyrir borð
og þeir gátu náttúrlega ekkert við hann ráðið
enda höfðu þeir víst enga hungmynd um þetta að þessi farþegi væri með þarna
sjómennirnir
en alltaf ég minnstist á þetta einusinni eða tvisvar
eftir að börnin voru farin frá henni bölvaðar ókindurnar sagði hún minnstu ekki
og svona var það oft þær voru víst að reyna á stundum við hana þegar
að fá hana með sér í einu og öðru
og ég trúi ykkur ekki til eins eða neins bölvaðar ókindurnar
var það áður en þær drápu köttinn nei eftir
en hún treysti þeim aldrei eftir
voru þær að drepa fyrir henni köttinn ég held að það hafi
af aulaskap dær
hafa líklega ætlað að losa hana við köttinn
hann kæmi aftur en kötturinn var nú ekki á því eftir að hann komst upp
þá fór hann bara fyrir borð
sigga var nú þarna hún sagði mér
og var mjög hýr á brá einu sinni hefði hún komið að fossinum
sem héti bjarnarfoss
það var þar sem björn breiðvíkingakappi hafði farið um þegar hann stökk
til þess að komast til þuríðar á fróðá
og hýr var hún þá þegar hún var að segja frá því með hann björn
bjarnarfoss þetta er víst einhversstaðar á heiðinni það þekkir þetta
þegar þeir voru að stofna verkamannafélögin þarna fyrir vestan
lentuð þið ekki stundum í
í hörðu þá ojú það vildi nú koma fyrir
ef maður til dæmis það hittist nú skrýtilega á skal ég segja þér þegar kom eitt verkamannafélag
þegar rimman hjá okkur að gamli maðurinn hann pabbi
hann hafði lengi verið búinn að
ákveða það að
láta hjónin hann vilmund og hana kristínu skera sig upp við kviðsliti hann hafði kviðslit báðum megin og
gamli maðurinn eiginlega gat ekki gengið neitt að vinnu og það var honum ekki hollt því hann vildi nú helst geta tekið til hendi
og svo hittist svo á hvernig heldurðu að það hafi hist á
einmitt daginn sem að verkfallið
kemur þá er vilmundur búinn að gera honum orð
hann verður að koma inn eftir og og hverfur frá okkur gamli
svo það var svona svo er ég nú að skjótast inneftir við og við og
heilsuna hjá honum eftir að var var búið að skera hann
og þá segir hann einhverntíma við mig heyrðu valdi
já það er alveg verkfall þetta
og við þessir ísfirðingar við erum nú svona okkur er svo fjandanlega við getum ekkert gert
og þá segir gamli maðurinn
væri ekki hægt að gutla úr labranum þú veist hvað ég á við þeir skilja það vestfirðingarnir
það var labrador fiskurinn hann var ekki flattur nema
þá flatt út úr honum
og þetta var gutlað af þessu það var fljótt að vaska þetta
og gutla úr labranum það var fljótlegt
og hann sagði þetta gamli maðurinn er nú ekki hægt að gutla úr labranum þó verkfallið væri
það mætti reyna það segi ég
gutla úr labranum
fara inn og ég segi
að loka að ykkur svo enginn djöflagangur verði
en svoleiðis var að það var fyrir utan hliðina á húsinu
til þess að skrúfa fyrir og frá alltaf vatnsleiðsluna stoppkrani stoppkrani
þeir urðu að fara út til þess að skrúfa frá stoppkrananum fyrir utan vegginn
en strákarnir voru ekki lengi að komast að því og þeir settu vakt um þetta þeir voru þrjú eða
þar sem að var stoppkraninn
og þeir fengu ekki nokkurn hlut og þeir voru að gutla þetta þrjú eða fjóra tíma og svo var þetta orðið eins og grautur náttúrlega sem þeir voru að vaska upp úr labrann
og ég sagði þeim síðast að þeir yrðu bara að hætta þessu
ekki til neins að vera að því
engin vöskun á labranum þetta svo það fór svona
hann var nú ekki orðinn biskup þá hann var þarna prestur hjá okkur
og ég hefi nú eitthvað sagt honum út af þessu hvernig þetta gengi til
hann langaði til þess að koma á friði hann var alltaf með friðinn
blessaður heiðurs sé honum
og hvað
ja það er þetta segi ég þeir eru komnir þarna þrír og standa og maður getur ekki vaskað úr labranum sem við ætluðum að gera
lof mér sjá
og þá verður hann eitt bros þegar hann er kominn þarna að kassanum þar sem þeir standa þarna standið þið piltar mínir segir hann
afþví að við fáum ekki að vinna sögðu þeir
hafið þið verið við vöskun segir séra sigurgeir
nei en ættingjar okkar eru við vöskun sögðu strákarnir
já já og þið teljið að þið þurfið þessvegna já bæði mamma
já svona gengur það við höfum fengið nóg af þessu síðan við erum farnir að skilja þetta betur tilfinningarnar þær komast ekki eins að
eða fleira sem kemst að ég veit
þú varst eitthvað að tala
kerlinguna sem sagði
tveimur koppum sem að kæmist í einn
hvaða saga var það var það einhver saga
fara út í þetta
ég hefi ekki hugsað út í það
þá var það fyrir eitthvað ári ég man ekki hvort ég
sagt þér rétt frá því
þá vorum við eitthvað að fást við svona við vilmundur jú það mun vera
ég skal segja þér við vorum með þetta
ég held að ég fari rétt með nafnið hann hét séra arngrímur
hann var sunnan úr borgarfjarðarsýslu
og hann fer vestur að suðureyri í súgandafirði
í súgandafirði verður prestur þar
og það fer með honum kona
sem að áður var búin að eignast barn
en það var talið að hún hefði átt það með presti ég held frá klausturhólum eða
einhversstaðar þaðan
en vitanlega eins og þar á heima
þá gekkst ekki presturinn við því barni þarna í klausturhólum þetta er nú af því að ég man ekki
fara með þau
svo það varð varð víst einhver annar sem gekkst við því
hefurðu nú þetta hreinskilnina þarna
svo hér
fer hann fram á það þessi séra arngrímur sem að gerðist prestur
við þessa konu
og hann fer vestur og hún fer líka vestur þarna til súgandafjarðar
en þau giftast ekki
vilmundur landlæknir hafði hringt
til mín
að spyrja út í þetta hvurt ég myndi eftir þessu fólki og
nafninu
á þessari konu hvurnig mundi standa á því að hún flýr þetta
sunnan úr klausturhólum eða hvaðan hún var og þarna vestur af hverju gerir hún það
og ég vissi það ekki en svo gruflaði hann þetta upp vilmundur eins og hann gerir alltaf
hann er friðlaus
tók að sér jú jú
svo að hún er
á stað í súgandafirði og presturinn
þau giftast ekki
þessi málmfríður eins og ég var að segja þér dóttir ólafs staupa
með ólafi staupa pabba sínum og og rannveigu jósúadóttur úr bölum konu hans og móður hennar
fara að búa þarna í súgandafirðinum
þá er henni allri lokið þessari konu og hún fer þaðan
og inn í vatnsfjarðarsveit þar sest hún að inn í vatnsfjarðarsveit
giftist þar eftir eitthvað ekki eitt ár manni þarna á með honum tvö eða þrjú börn
en svo mun hún hafa átt eitt barn framyfir því eitt sem telur sig vera af ættinni hann
rak þetta á mig í fyrravetur
hann segir svo sagði hann mér þessi náungi svo sagði hann mér að hún hefði sagt einhverntíma og hafði það eftir guðmundi pálssyni beyki á ísafirði
svo sagði hún þegar hann átti fram hjá henni barn
tók því nú fyrir þig guðmundur minn láta það í tvo
koppana sem vel komst í einn
það var nú ekkert annað
sem hún átti að hafa sagt
hvernig var hann kallaður guðmundur stóri smellir þeir voru tveir ég man eftir gvendi litla smelli
hann var vanalega kallaður gvendur smellir hann var þarna í víkinni og víðar og oft fullur
já gvendur smellir
oft á ferðinni þarna milli bolungarvíkur og ísafjarðar en hvers vegna voru þeir kallaður þetta
að smella þegar þeir voru að hnoða skipasmiðirnir
smellir
það glamraði svo hjá þeim greyjunum
guðmundur smellir
uppnefnin
verið þeim í blóð borið þessum vestfirðingum það er svo mikið af þessum uppnefnum
ætli það sé ekki stefán á holti sem er að hefur komið þessu á flot þessum uppnefnum ja þau eru nú til í sturlungu snemma
ég held held nú að harðasti vetur sem ég man eftir hafi verið nítján hundruð
fimmtíu fimmtíu og eitt
veturinn eftir ótíðarsumarið mikla nítján hundruð og fimmtíu
það hl þá hlóð niður býsna miklum snjó
síðari hluta vetrar mars og í apríl
og fylgdu allhö allhörð frost líka
en það hafa ekki verið neinar gengið hér neinar sagnir um
slys í þessum vötnum sem eru hér eiginlega báðum megin
það var ekki mikið um það
slys hafa orðið þjóðsagan sagði að það ætti tuttugu að farast í jökulsá
á breiðamerkursandi
og jafnmargir að hrapa úr ingólfshöfða
maðurinn átti held ég að eða tuttugasti maðurinn sem að átti að drukkna í jökulsá
það var það það var þá jón heitinn pálsson sem
fórst í breiðamerkurjökli rétt við ána nítján hundruð tuttugu og sjö
hann haf hann drukknaði nú ekki beint í ánni
heldur fórst oní í jökulgjá
og ég man nú ekki
það var einhvern tíma í september ég held fyrri hluta septembermánaðar
tuttugu og sjö líkið
fannst ekki fyrr en um sumarmálin nítján hundruð tuttugu og átta
þá bara ofan á jöklinum
en um þetta er nú
eitthvað skrásett sem ég man nú ekki alveg í bili hvar er
fór hrapaði piltur í ja þar sem jón pálsson átti að vera
átti nú að verða sá tuttugasti
síðasti sem færist í jökulsá
í ingólfshöfða hrapaði piltur
tuttugu og níu eða svo
fuglaveiði þar
og hann átti að vera held ég sá tuttugasti sem færist í ingólfshöfða
samkvæmt þjóðsögunni
hér í vötnum innan sveitar
sveitar man ég nú ekki eftir að
hafi nú orðið manntjón
hornafjarðarfljótum einhverjar sagnir eru nú um menn sem fórust þar
einn sem að drukknaði í hornafjarðarfljóti
ja svona laust fyrir mitt minni
og hann var nú ættaður af mýrunum
hann átti heima á mýrum bóndi í holtum á mýrum
held að þeir hafi svon suðursveitungar sluppu yfirleitt nokkuð vel
frá við slys og þessi jón pálsson sem að
fórst þarna í jöklinum nítján tuttugu og sjö hann var öræfingur
en hafði verið barnakennari hér í suðursveit
nokkra vetur
en var þá nokkuð
o ekki minnist ég nú þess svona ekki minnsta kosti svona í fljótu bragði ég man ekki eftir
eitt var það að hvað
sem dæmi upp
upp á það hvað
suðursveitungar gátu
forðast eða voru svo heppnir að að verða ekki
fyrir miklum slysum það var í sambandi við sjósókn hér hér í suðursveit
var ávallt róið til sé til fiskjar svona þegar að
fært þótti og einhver von var um fisk
allan allar alla tíð frá því sögur hófust
og fram um nítjánundruð og sextíu
þessari öld
mun ekki hafa orðið nema ei einu sinni banaslys
við þessa sjósókn þá reyndar drukknuðu tveir menn þegar áttæringi hvolfdi
í lendingu en
og sama var á nítjándu öldinni það eru ekki sagnir um slysfarir
við sjósókn hér
þó eða mjög sjaldgæft og voru þó lendingarskilyrði öll
hin verstu sem þau geta nærri því verið á allri suðurströndinni
ef við berum þetta saman við
til dæmis mýrdalinn þar sem sjósókn var nú mikil og reyndar meiri en hér
en þá voru líka slysin þar svo margfalt
meiri heldur en heldur en hérna í suðursveit
það var einhvern tímann upp úr átján hundruð rúm ég man
ekki hvort það var átján hundruð tvö fjögur eitthvað svoleiðis að þá reyndar fórust
held ég mér sé óhætt að segja tveir bræður
af skipi hér í suðursveit og mun hafa þá verið þeir munu hafa farist í lendingu
einn maður hrja hrapaði hér í í í fjalli lenti í snjóflóði
það var þessi þorsteinn arason á reynivöllum sem ég minntist nú á þarna áðan sambandi við hrollaugshólana
hann hrapaði
rétt fyrir jólin nítján
það er ljótari
úr húnavatnssýslunni já
eftir því sem að
segir slys slysfararbálknum hans
ég er farinn að vera svo ansi gleyminn á nöfn
eins já menn hafa en svo hafa auðvitað verið erfitt að fara hérna fjallið að fara
stundum þurft að síga fyrir fjallið já já
ég veit ekki til þess að nein slys hafi orðið við það
aðeins einn maður sem að f hefur farist í þessum fjöllum
ja fyrir ut þorst fyrir utan þorstein heitin sem lenti þarna í snjóflóðum hann var frá reynivö það er þarna í rákunum sem eru ofan við reynivelli
þar var piltur einn
smala kindum
seinni part vetrar held ég það hafi verið það voru kindur sem að hafði verið beitt út og
tekið slægju þar upp við rákarnar
og einhvern tíma einhvern veginn fór nú svo fyrir þessum pilt
að hann hrapaði þarna
í þegar hann var að sækja kindurnar
það er eina sem
man nú eftir að
óhöpp yrðu svoleiðis við fjallgöngur
á þessum slóðum
en var nokkur staðar var nokkurn tíma sigið fyrir fugl ekki hér
það var nú ekki það var aðeins nei og ekki heldur það var aðeins í ingólfshöfða sem það var gert
sko hér var enginn bjargfugl fyrr en nítján hundruð þrjátíu og fjögur
þá fyrst
kom fýll hér í klettana og það
eitt sem um munaði strax
stóð nú svo á að
fínt fýll var ekki veiddur yfirleitt hér á landi
þá eða minnsta mjög lítið um það það var einhver fýlaveiki sem eða fuglaveiki sem að hafði
komið upp hafði minnir mig í skotlandi
og jafnvel held ég borist til vestmannaeyja líka
svoleiðis að hann var ekki ve veiddur á þessum árum fýllinn
svo síðar þegar að þessi f fuglaveiki var nú úr sögunni
ja þá var aldrei byrjað á því að veiða fýl og hefur aldrei verið gert hér
og þess vegna hefur ekki verið neitt verið að klöngrast í klett
nítján hundruð níutíu og þrjú torfi
já þegar við gengum þarna á tún áðan þá varstu að benda mér á staði þar sem
eða segja mér af af stöðum hefðu átt að vera útburðir
víst var það það voru þrír staðir sem ég
man eftir að gamalt fólk talaði um að útburðir hefðu verið
það var gerðismynnið
gerðismynnið rann sem sagt lækur sem rennur skammt austan við gerði gerðisbæinn
og þar út í lónið
og þar eru svona
dálitlir bakkar sem eru liggja að læknum
þar fór orð af að væri útburður og til marks um það
var að átti að heyrast í útburði þessum hljóð mikil
undan vondum veðrum
einkum ef vaðið var einkum ef að var framundan
þarna austan áhlaup
en það er nú kannski ljótt að vera að segja frá
frá því að á þessu
á þessu gerðismynni voru nú voru nú oft endur margar
og höfðu nú kannski stundum dálítið hátt
og sumir vantrúarseggir voru nú að tala um að þessi hljóð væru í í öndunum
nú annað
annar útburðarstaður var hesthús sem var á breiðabólstað
þar átti að vera útburður undir hellu það var hellulagður flór í hesthúsinu
og þar undir átti að vera beinagrind
af af útburði
og fara nú ekki meiri sögur af því þriðji útburðarstaðurinn
á breiðabólstaðabæjum
hann var í ullarhraunsgjögrinu en ullarhraunsgjögrið
er þannig til þannig
til orðið að það ullarhraunið
sem er dálítill klettur suðvestur af
túninu á breiðabólstað
þetta gjögur í í hrauninu eða eins konar gilskora þar
hérna hraunið klofið í tvennt
og þa svona gja upp undir það meters breið þetta þetta þessi
glufa í klettinum það er algerlega skiptir
í tvennt
þessari glufu og það er svona í kringum meter níutíu sentimetra til einn meter á breidd
það var einmitt þar eða þessi glufa ullarhraunsgjögrið svonefnt sem fekk
borunarmenn sem voru að bora hérna eftir heitu vatni í fyrra altsvo áttat níu altsvo sumarið
níutíu og tvö
þessi glufa fékk þá til þess að fara að bora þarna þeim þótti það svo dálítið einkennilegt
og þá grunaði að þarna mundi vera eitthvað á ferðinni sem að vert væri að athuga
enda fór það svo að þar se þegar þeir boruðu þarna niður
þá kom í ljós þar mikill jarðhiti
nú en engar sérstakar sögur
um útburðinn þennan í gjögrinu ullarhraunsgjögrinu
fleiri staði m man ég nú ekki eftir að hafa heyrt
getið um útburði í þessari landareign hér á breiðabólstaðabæjum
vissu menn nokkuð um hvernig þeir voru til komnir
nei nei engar sagnir um það
það minnist ég ekki að hafa nokkurn tíma heyrt