tiro-is/ismus huggingface dataset:
svo þegar hann kemur heim þá kemur konungsdóttirin drottningin á móti þeim
hágrátandi og segist segir að hafi komið skrímsli og drepið bæði börnin hún hafi látið jarða þau
kóngur segist vilja sjá gröfina þeirra hann
hún vill nú ekki almennilega gera það en hann fer nú samt svo lætur hann moka upp gröfina og opna kisturnar
og þá er dauður köttur í annarri kistunni en dauður hundur í hinni í fínum líkklæðum
þá ætlar drottningin að verða að trölli
hann lætu taka hana og drepa hana svo bjó hann þarna með börnum sínum og þeim leið vel upp úr þessu upp frá þessu
þú vildir kannski byrja aðeins á sögunni aftur þú varst svo sagðir svo lágt frá fyrst
byrja aðeins á sögunni aðeins já bara fyrstu orðin
það var einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu sem áttu sér áttu sér tvö börn sem hétu sigurður og ingibjörg
einu sinni veikist drottningin
og segir þeim börnunum að hún muni ekki lifa þetta af hún ætli að gefa þeim tvo muni sem þau megi aldrei skilja við sig
og það er hnífur sem hún gaf sigurði sem beit á allt og belti sem
sem hafði þá náttúru að ef maðurinn hafði það utan um sig að þá varð hann aldrei svangur þó hann borðaði ekki mat dögum saman
deyr nú drottningin kóngur verður ósköp hryggur
og en mennirnir hans fóru að segja honum að hann skyldi bara fá sér aðra drottningu
bankar á dyr og kemur maður til dyranna bara einu sinni enn hún bankar á dyr og kemur maður til dyranna
já þú varst að segja
að þú hefðir búið til svona sögur fyrir
krakka já
fyrir mörgum árum já en ég man nú ekkert
þeim nei þú manst ekkert
allt úr sveitinni hafðir hvað sagðirðu mér þú hefðir
breytt nöfnunum og já hafði ýmsa sem ég þekkti ýmislegt fólk sem ég þekkti til fyrirmyndar já
og léstu þá ýmislegt koma fyrir það svona og hvernig og hvernig fórstu hvernig fórstu með atburðina voru það einhverjir atburðir sem komu svona fyrir í sveitinni eða onei
bara skáldað það já jájá jahá
en þú virðist muna svo miklu betur þessi þessar ævintýrasögur er það bara af því að þú hefur
ég sagði þær sko já þú sagðir þær svo oft já krökkum já
en það hefur ekki verið af því að þú hefur haft
meira gaman af því sjálf
já þú varst að segja mér að
mamma þín hefði verið að segja þér sögur þarna á meðan þú varst meðan hún var að baka kökur
hún gat sagt þér sögurnar á meðan hún var að baka kökurnar já já
þá voru allir að vinna alltaf það var eins og þegar
verið að spinna á kvöldin þá
var fólkið annaðhvort að kemba eða spinna þegar
konurnar þetta var alltaf verið að vinna stanslaust
og þó að væri verið að prjóna líka já ég tala nú ekki um
en voru sagðar nokkurn tíma sögur úti við nei ekki man
svo var farið bara í leiki
úti
krakkarnir fóru í leiki úti
það gerðu þau sjálf nema ég man eftir því að það þótti sjálfsagt að
á sumardaginn fyrsta þá var nokkurs konar frí það var ekki helgidagur
en það var haft svo mikið frí að það máttu allir fara út í leiki með okkur krökkunum við hlökkuðum svo mikið til sumardagsins fyrsta
af því að þá fór allt fullorðna fólkið út í skollaleik og ýmsa leiki
leiki
ekki verið gefnar sumargjafir nei ja ekki svo ég muni eftir nei
hafi verið á öðrum bæjum líka manstu nokkuð eftir því svona frí já jájá ég held að það hafi alls staðar alls staðar verið svona
haft frí á sumardaginn fyrsta að fólkið var ekki eins bundið fullorðna fólkið var ekki eins bundið
við vinnuna heldur bara mátti hafa það frjálst svona um miðjan daginn og jafnvel fullorðna fólkið fór stundum í feluleik og svoleiðis
ég man sérstaklega eftir einu það var
vont veður og var farið í feluleik inni
og það var einn það var hörð húð nautshúð sem var vafin upp og vinnumaðurinn
hann fór innan í húðina og stóð sko beinn hún stóð beint upp
og og við leituðum þessi lifandis ósköp og ætluðum aldrei að geta
hann faldi sig inni í húðinni
þetta er mér svo minnisstætt hvað við leituðum mikið að honum og þetta var á sumardaginn fyrsta þá sko það var eini dagurinn sem að fullorðna fólkið fór í leiki með
ýmist úti eða inni og ef það var ekki hægt að fara í skollaleik úti á sumardaginn fyrsta þá var farið út í hlöðu sem var orðin tóm
og farið í leiki þar
þau voru þarna í
karlskoti já já og signý fer heim í kóngsríki og spyr hvað hvað sá fái sem finni hlina
karlmaður þá fær hann hálft kóngsríki en ef það er kvenmaður þá fær hann hlina sjálfan þá fer hún heim og sækir hlina
og kóngur vill þá ekki láta hann fá hana af því að honum þótti það ekki nógu fínt en hlini sagði að hann hann vildi enga aðra heldur en signýju
svo hann varð að láta undan
svo giftust þau
já hún var það nú
þá göluðu gaukar þá spruttu
laukar þá fór hrútur úr reifi sínu
það ætti að vera einhver önnur þula þarna við var það ekki já já jú
þau giftust
áttu börn og buru grófu rætur og muru roðinn brann sagan upp á hvern mann sem
hlýða kann köttur úti í mýri setti upp á sig stýri úti er ævintýri þetta var
oft haft
ekki fara með það aftur fyrir mig þetta sama já svo giftust þau hérna
og áttu börn og buru
grófu rætur og muru roðinn
brann sagan upp á hvern mann sem hlýða kann köttur úti í mýri setti upp á sig stýri
úti er ævintýri
kvöldi tuttugasta og fjórða október nítján hundruð sextíu og sjö
herdís jónasdóttir segir söguna af stelpunum sem sóttu eldinn
það var einu sinni karl og kerling í koti sínu sem áttu sér þrjár dætur sem hétu ása signý og helga
helga var höfð út undan hún gerði verstu verkin og svaf í öskustónni sama sem í eldhúsinu
ég ætla að gefa þér þennan kistil þó þú eigir hann ekki skilið segir hún en þú mátt ekki opna hann fyrr en á þínum heiðursdegi
segir hún stelpan verður fegin þessu og fer á stað með
fer á stað með
kistilinn og er nú heldur montin yfir
en hin stelpan öfundar hana mikið af því
og næst þegar eldurinn deyr þá fer hún á stað og fer að öllu eins og systir hennar
og svo þegar hún er búin að því
hún mætir
þennan kistil en þú mátt ekki opna
þínum heiðursdegi eða þegar þú ætlar að fara að gifta þig segir hún svo
svo fer hún heim og þær eru ósköp montnar yfir kistlunum
ég þakka þér fyrir helga mín hvað þú hefur gengið vel um hérna það er munur á þér eða systrum þínum ég ætla að gefa þér þennan kistil
hann er brenndur á hornunum ég geri það til þess að systur þínar taki hann ekki af þér það er ekki víst
sé verra í honum heldur en kistlunum þeirra
ég vil sjá konuefnið mitt í framan rífur af henni slæðuna ég hef ekkert að gera við nefbitna konu segir kóngsson
kóngsson láttu hina koma
og það fer þá er ása send þá er hérna ása send á stað og það fer alveg eins fyrir henni hún opnar kistilinn
músin stekkur upp úr kistlinum og bítur hana í hægri hendina
svo hún svo hún vefur um hendina og lætur svo vettling utan yfir ég vil ég vil sjá hendina á konuefninu mínu segir kóngsson og rífur af henni vettlinginn sér að hún
bitin ég hef ekkert að gera með handbitna konu segir kóngsson hvar er sú þriðja
mér líst betur á þig segir hann
kippir svo í druslur sem voru utan um og þá stendur hún þarna á þessum ljómandi fallega kjól skrautbúningi
hann tekur hana í faðm sér og ber hana ofan að skipinu síðan gerði hann hana að drottningu sinni
einu sinni var kóngur og drottning í ríki sínu sem áttu sér einn son sem hét hringur
hann var mikill veiðimaður fór oft á veiðar með sveinum sínum
einu sinni sér hann hind með gullhring í eyranu og langar mikið til að ná í hana
hann reið svo fljótum hesti að sveinar hans gátu ekki fylgt honum eftir svo hvarf hann og þeir vissu ekkert hvað af honum
svo fóru þeir heim og sögðu kóngi frá þessu
nú er að segja frá hringi hann eltir hindina
kominn ofan undir sjó þá hverfur hún allt í einu en hann sér konu
fagra konu sitja þar á stól og er að
kemba sér með
vittu hvað er hvað er þarna í vittu hvað er þarna í tunnunni segir hún
teygja sig ofan í tunnuna
og reyna að ná í eitthvað logagyllt sem er á botninum þá stendur hún allt í einu upp hrindir honum
setur botninn í og veltir henni út á sjó
litla drenginn ég hef aldrei eignast barn en nú nú ætla ég að taka þig
taka þig fyrir son og mikið held ég kerli mín verði ánægð þegar hún fær lítinn dreng á heimilið
svo tekur hann hann og ber hann heim eins og lítinn krakka keim í helli sinn
kerling verður voða glöð og var
hann má vera alls staðar hvar sem hann vill og fær allt sem hann vill nema hann má aldrei fara í eldaskálann
kjóstu mig hringur kóngsson hann þorir ekkert að segja og flýtir sér að loka
áður en við deyjum ætlum við að koma ætla ég að koma þér á land
kjósa þér einn hlut úr
ég kýs það sem er í eldaskálanum nú kaustu hægri hönd af dyrgju minni en samt skaltu fá hana segir risinn
svo leysir hann hundinn og leggur á stað
með hann og fer með þá báða á báti í land
svo segir hann honum að hann eigi að koma eftir eitt ár og jarða þau bæði þá væru þau dauð
hvað heitirðu segir hringur sem var sárhræddur við hundinn
þú skalt kalla mig snata snat hvert ætlarðu nú að fara segir snati
ég veit það ekki þá skal ég segja þér það hér skammt frá er höll og þar er konungur sem á eina dóttir mjög fagra
þú skalt fara biðja hann veturvistar og segja honum að þú viljir fá herbergi sér
fyrir sjálfan þig og hundinn þinn
mikið upp á hring að nú skaltu láta hann drepa nautin sem allir eru hræddir við
en rétt áður var hringur búinn að segja var snati búinn að segja hringi þetta
og sagði að hann skyldi segja honum það að hann að hann skyldi fara á móti nautunum aleinn með hundinum sínum
far þú á móti litla nautinu en ég ætla að fara á móti því stóra svo ráðast þeir hvur ráðast þeir á nautin
eftir skamma stund kemur snati og er þá búinn að drepa stóra nautið
og þá er litla nautið að yfirbuga hring en þá kom snati og hjálpaði honum
svo áttu þeir að flá húðina og koma heim með hana og hausana
snati segir láttu húðirnar á mig á bakið á mér en taktu sjálfur hausana þú getur krækt þeim saman á hornunum
svo fara þeir heim með þetta og kóngur verður afskaplega hrifinn yfir því hvað hann er duglegur
en rauður afskaplega afbrýðisamur og hugsar sér að hann skuli nú borga þetta seinna
sem var stolið frá þér í fyrra fyrir jólin
snati er búinn að segja hringi frá þessu og segir að hann skuli taka því vel að gera þetta
haltu bara í rófuna á mér þá gerði hann
stökk hann í einu kasti upp upp brattann upp bergið og þeir komast þar upp
fjallið
sjá inn um eldhúsgatið það rýkur þar upp og þar er stór pottur á hlóðum en fjögur tröll sofa fyrir framan
framan hlóðin
svo lætur snati hring setja saltið í pottinn
fara að éta grautinn þykir hann góður en nokkuð saltur éta samt mikið af honum þá segir tröllkonan stærsta
ég geri það ekki nema þú lánir mér
gullskikkjuna góðu segir strákurinn
farðu út stelpa og sæktu mér að drekka strákurinn hefur farið að leika sér úr því hann er ekki kominn með vatnið
nú út og sæktu mér að drekka krakkarnir hafa farið að leika sér ég geri það ekki nema ég fái gulltaflið góða segir
nú verðum við ná hitta hana inni tröllkonuna því hún er verst viðureignar svo fara þeir á stað og mæta henni í göngunum
þá segir
þá segir kerlingin þegar hún sér hundinn þú ert þá kominn hingað hringur kóngsson
snati ræðst á hana og hringur gerir allt til þess að hjálpa eys á hana heitum graut og gerir allt til þess að hjálpa honum svoleiðis geta þeir unnið á henni
nú skalt þú sofa í bælinu mínu ég ætla að sofa í rúminu þínu
svo um morgunin kemur snati
og segir við hann komdu og sjáðu það sem er í rúminu þínu
þá er það mannshendi með sverð í greip og snati segir við hann þessi hendi kom hérna inn ætlaði að drepa þig en ég
nú fyrri til þetta er þetta er hendin af honum af honum rauð hann ætlaði að drepa þig segir hann og sýndu nú kónginum hendina þegar hann fer
ég er nú búinn að gera svo mikið fyrir þig að nú verður þú borga mér með því að lofa mér að sofa til fóta þinna í nótt fyrstu brúðkaupsnóttina
hann segir að það sé velkomið
um nóttina vaknar hann og þá sér hann að ungur fallegur konungsson liggur til fóta hans en hundshamurinn á gólfinu hann lætur brenna haminn og vekur hann svo
hann segist heita hringur og vera konungsson
hann hefði eignast vonda stjúpu
og hún hafi lagt þetta á hann skyldi verða að hundi og ekki komast úr þeim álögum fyrr en að fyrr en að hann fengi að sofa fyrstu brúðkaupsnótt hjá
hringi kóngssyni
og þessi stjúpa mín það er sama konan tröllkonan sem var í hellirnum en þegar hún vissi það að annar hringur kóngsson var til
þá þá breytti hún sér í hind og ætlaði sér reyna að koma þér fyrir kattarnef svo svo þú gætir ekki leyst mig úr álögunum
og nú er sagan búin
er alveg á gati eins og kallað er ef hann kemur að vatni sem að hefur allt annan straumhraða sem er til dæmis lygnra og og já
lúmskara
ég get sagt ykkur dæmi ég fór einu sinn ég sótti einu sinni fólk úr reykjavík alla leið suður að jökulsá á breiðamerkursandi þá voru allar
ár óbrúaðar hérna
hornafjarðarfljót og jökulsá í lóni og svo framvegis og fór með það
hingað og svo inn í fjöllin og
norðlingaveg sem liggur hérna upp úr lóni og norður
til fljótsdals
svo svo þegar hérna
að við komum að jökulsá
það var eiginlega þar sem já það var jökulsá það er jökul fljótsdalur skiptist sko í tvær
skiptist í tvennt að innan og annað og
norðari dalnum kemur þessi jökulsá
þá koma tveir menn á móti okkur og sem voru að sækja
part af þessu fólki
að flytja og þeir stoppa þarna í staðinn fyrir að koma yfir og til okkar þá stoppa þeir þarna við ána
því að þeim leist ekki líklega ekki frekar á að fara í hana
svo að ég reið strax yfir til þeirra og
að mínu áliti
gott brot sem við köllum eða gott vað og og þeir fóru svo yfir
stönsum við þarna í fljótsdalnum á bessastöðum það er rétt utan við klaustur þar sem forsetinn bjó þar sem að skáldið bjó hann
að fara aftur yfir
þessar ár
þá var jökulsá þessi sem að við höfðum riðið yfir hún er sameinuð við keldá og svo rennur þetta út í botn lagarfljóts
tala við bóndann þarna á bessastöðum að
en maðurinn sem með mér var það voru
vaskir menn þarna með eins og til dæmis faðir rögnvaldar hannes sonar sögðu að það væri engin þörf við værum búnir að fara svo oft yfir vötn að við þyrftum ekki
fylgdarmann yfir þessa sprænu
jæja ég hélt mig nú samt við það og og hann vildi fúslega gera það bóndinn þessi eða
bóndasonur að koma með okkur og reið þarna á undan
og þá er þetta bara
svokallaðir svokallaðir álar þar sem árnar eru komnar saman og renna út í fljótið þá
álar
og það er varla hægt að sjá að það sé hnígandi straumur í þeim
ég gat alls ekki neitt vitað hvort að þarna var sundvatn eða eða fært vatn
ég var líka ókunnugur
ég skal ábyrgjast að við
kaffært
töskurnar allt dótið þeirra og meira hefði hefðum við farið einir
en svo segi ég samt þegar
ég sé það hvað hann fer djúpt fylgdarmaðurinn þá segi ég við mína menn sem voru með mér þarna
töskurnar af og reiðum þær fyrir framan okkur því að það verður dýpra en það að það sleppi
og þeir mölduðu eitthvað í móinn og sögðu að það gæti nú varla verið að við færum svo djúpt
en við gerðum nú þetta og við hefðum bleytt allan flutninginn hefðum við ekki tekið það svona upp í fangið og reitt það á hnakknefinu
þarna þarna varð svo djúpt en hvers er helst að gæta þetta þetta er dæmið um það að maður
sem þekkir eitt vatn og er góður að fara yfir það hann getur verið alveg á gati í hinu tilfellinu
en það sem að ég mældi dýpið með var aðallega straumgárarnir á yfirborðinu
straumgárarnir á yfirborðinu já
hvernig þeir hvernig þeir voru þá þóttist ég alveg sjá hvað núningurinn frá
botninum væri
hvað mikið dýpi þyrfti til þess að hann svona straumgárar kæmu á yfirborðið
og svo var það með þessa á hér og líklega fleiri jökulár að
það var um að gera að vera nógu ofarlega við á vaðinu áður en strax þegar byrjaði hall inn niðrá við
því að ef maður fór neðarlega í vaðið eða brotið sem
við köllum þá mátti búast við bleytunni alltsvo sand bleytu
að sand bleytan er aldrei
halli byrjar þó að það sé lítið undan hallanum hún er aldrei þar uppi heldur einmitt þar sem að þar sem
straum straum vatnið fer niður alltsvo ef maður lendir neðst í brotið þá
getur maður lent í bleytu
til dæmis þegar maður
fékk gott yfir og
fyrstu hestarnir voru
þá kom fyrir að lestin hún eins og flatti undan straumnum
og seinasti hesturinn af átta hann lenti kannski niður
neðar nokkrum metra
jafnvel neðar en við fórum
forystan forystan fór og hann gat lent í hann gat lent í sandbleytu
þó að það kæmi sjaldan nema bara að það var svo vont að hann hefði sig ekki úr því
annars var þetta
þetta bara alveg eins og með hvað annað að þekking staðhátta
og og allra aðstæðna hún hún hún
skapaði þetta alveg án þess að maðurinn hefði nokkra yfir burði sérstaklega í
sem sérfræðingur í vatnmálum
það er alveg eins og til dæmis með að beita fé að
vanur fjár maður á vönu landi og þar sem hann er uppalinn til dæmis
finnur það alveg út hvað þarf að gefa mikið með beit inni í dag
en annar sem er öllu óvanur hann getur ekki
giskað á það
hvort það hefur haft í sig eða ekki kindurnar
þegar farið var yfir jökulsár fóru menn kannski fóru menn stundum yfir áður en ríðandi áður
kom oft fyrir einkanlega ef að eitthvað var vanda samt um að ræða
venjulega var það nú ekki en til dæmis ef maður var að fylgja fólki þá þótti manni vissara að prófa það áður
helst
kvenfólkið reið í söðlum svo að það var alltaf í annarri hliðinni
og hvers
að það mátti ekki fara í mjög djúpt straumvatn
í þessum söðlum því að þá þá gat öllu kastað þá hallast hesturinn sko
hallar hesturinn sér svo mikið í strauminn að og konan svo völt í sessi
miklu frekar en karlmaðurinn í hnakk eða
fólk sem að ríður í hnakk nú ríða allir í hnökkum
fólkið í vatnið
með þeim gamla útbúnaði
en ef farið var á sund hvað þurfti helst að gera ja það get ég ekki sagt
um því að ég lenti aldrei á sund
það hefur þurft
mikla útsjónarsemi lenti aldrei á sund aldrei á sund
það lá stundum nærri en það varð aldrei
þegar riðið var
þá var þá sem sagt riðið var yfir var
á hestinum beitt upp í heldur
já heldur upp í strauminn alls ekki að láta hann slá undan alls ekki að láta hann slá undan
helst vildi maður taka brotið þannig að það lægi
að það væri heppilegt að fara heldur á móti heldur upp í alla leið yfir
en svo kom það fyrir náttúrlega að það lá þannig að það þurfti að breyta um stefnu kannski
áður en komið var alveg alveg yfir um
og þá gerði maður það náttúrlega ef maður sá að og hvað höfðu menn helst til marks svona úti í miðri á
það var nú helst vegna það var nú helst að maður breytti eitthvað til vegna hræðslu við
það væri sandbleyta við landtökuna
þá hafði maður það til marks hvurninn að hvurninn að ströndin ef
bakkinn
sandeyrin hinumegin hvernig hún var hvort hún var skörp eða flöt
og yfirleitt hvurnig þar hagaði til
ef þar var lygna
lygna ef þar var lygna þá var varasamt að
fara í hana það gat verið bleytupollur
sanddys í þeirri lygnu svo að þá sett maður enn þá meira í strauminn þó að það væri krókur og jafnvel þó að það væri nokkuð djúpt
til þess að lenda í lognvatninu
því þar gat þar gat leynst sandbleyta
en það kom nú ekki náttúrlega oft fyrir svoleiðis
en svo var það eitt sem að fylgdi þessum ám
minnsta kosti jökulsá í lóni að
eftir hlaupin þegar að kom stórflóð í hana og allt var
allar eyrar fóru í kaf
þá var hún oft ótrúlega grunn
hún jafnað úr
þá var jafnað úr eyrunum
ofan í álana
búin að liggja í svona hægum vexti við skulum segja til dæmis að sumarlagi þegar að
sólbráð
jökulvöxtur sem var kallað
farveginn og þá var hún miklu varasamari
hættara við að maður fengi djúpt
hættara við að maður fengi dýpi í henni þá
að vera svona á
að það ganga kraftaverki næst hvað hún gat verið
grunn þó hún sýndist eins og
fjörður eða jafnvel
einn ferðamaður orðaði það eins og hafsjór ef að ef að stórvöxturinn var nýbúinn að jafna yfir allar misfellur
hafði ekki reynslu af því vegna þess að það voru allir hestar vanir sem voru uppaldir á bakka ár árinnar
jú það það kom fyrir að einstaka hestur hafði þann kæk að vilja leggjast niður í vatnið þegar fór að koma
vatnið fór að gutla upp um kviðinn á honum og það var komið
meira en í kvið þá vildi hann leggjast eins og ætlaði að fara að baða sig eða velta sér í
en það kom aldrei fyrir á þessum hestum sem hérna voru uppaldir og vanir það voru helst
það voru helst hestar sem að höfðu ekkert vanist vötnum gátu verið þá fullorðnir hestar bara ef þeir höfðu aldrei
farið yfir það yfir vötn áður
það var mjög óþægilegt fyrir reiðmanninn
hvenær ertu fæddur sigurður áttatíu og fimm átján hundruð áttatíu og fimm
og hvar í bjarnanesi í hornafirði
en fluttist hingað sex ára gamall
sem ég var þarna í skólanum nítján hundruð og
og sjö það var nítján hundruð og sjö til núll átta þá var þarna hjá okkur viku til hálfan mánuð
maður að nafni jónas jónsson
hann hafði áður verið þarna í skólanum og vel af honum látið það var
sagt að
hjaltalín gamli hefði sagt að hann væri einn af þeim skarpari sem að þar hefði komið
þessi jónas jónsson
seinna kenndur við hriflu og ég þarf nú ekki að lýsa því frekar
hann var þarna hjá okkur eiginlega
að bíða eftir skipi til þess að
út og fara að læra
hann fór í skóla eins og við vitum bæði í oxford og
askov og víðar ekki man ég nú að raða því niður samt
oft var þessi jónas að rabba við okkur um ýmsa hluti og sýndi
strax eða snemma að hann hafði áhuga á mörgu
eitt var það sem ég man að
það var einhverju sinni sem hann var að rabba við mig þarna og spurja mig sérstaklega þarna vestan að
því að hann hafði lítið haft kynni þarna af vestfjörðunum
og þá komst hann að því að
lært sund
en svoleiðis er eins og þú veist nú af hallfreður að það var snemma byrjað þarna
inn í reykjanesinu
sem saltvinnslan var forðum
að kenna sund þeir byggðu þarna laug og
ég held það hafi verið
sumarið nítján
hundruð sem að ég lærði þarna sund
en þegar að ég
kom þarna til akureyrar það var einmitt orsökin til þess að ég fór í skóla var það að ég meiddist í fæti
fékk eiginlega staurfót um tíma og var með
fótinn í eitt tvö ár
en ég man það hvað jónasi þótti það slæmt
þú getur ekki æft þig sagði hann því hann hafði áhuga strax fyrir sundmenntinni
þetta þyrfti að koma víðar það þyrfti að koma hér á norðurlandinu var jónas alltaf að segja
já og það er einmitt úr svona
heitum
laugum eða hverum þarna í þessu reykjanesi segir hann sem þeir hafa búið þetta til
og þarna er
bæði sumar og vetur
já ég sagði honum að það væri nú hægt
nú vera hægt vegna þess að það væri svo vel heitt
þetta þarf maður að athuga sagði jónas þó seinna verði
þarna sérðu að það var snemma sem hann fékk svona áhuga fyrir ýmsu
þetta hefur nú verið einhver af okkar mestu skólamönnum
það var hann þó að margur vilji segja það að hann hafi verið brokkgengur þá var nú þetta svona
og var nú með mér í skóla það var vilmundur okkar
og ég held ég verði að játa það að ég fylgdi honum held ég allan tímann þarna vesturfrá
eins var það hérna með hann
með hann
og já ég fylgdi honum líka þó þeir teldu að ég ætti að agitera fyrir öðrum
o já það er nú svona
þegar maður finnur að það er áhuginn og það er æskan og þeir vilja allt eiginlega brjóta sig til hlutanna
má ekki draga sig í
já já þeim finnst nú þetta ómaklegt sumum
maður er ungur
að fylkast með þeim sem
einum og öðrum sviðum þó sárnaði mér eitt við hann vilmund minn það er best að segja það núna
í hnífsdal
og hann vildi nú allt náttúrlega gott fyrir okkur gera hann vilmundur
svo er það að hann fer suður og sest að hér eins og þú
varð landlæknir okkar hér í reykjavík
þá kom þetta fyrir eins og þú hefur kannske hlustað á þarna í a hinni vikunni hann var að segja frá því hann ófeigur ófeigsson hvernig það hefði verið hérna á bæjunum hérna
um sveitirnar
allt meira og minna úandi í rúmlús og þegar þetta kemur svo saman
aumingja börnin fara að sitja saman í bekkjunum eitt eða tvö hafa lús og svo skríður þetta svona á milli
þau liggja saman hvurt upp öðru og svo skríður þetta á milli og þá verður þetta hreinasta plága í skólanum þetta er búið að sýkja allann skólann
ófeigur lýsti þessu prýðilega
og þetta kom fyrir hjá mér á meðan ég var skólanefndarmaður þarna
þarna vestur frá og þótti víst frægt eiginlega að endemum
ég held að ég hafi skoðað það rétt að
taldi að læknarnir þeir ættu að beita sér fyrir
það kom fyrir
í öðru það voru nú þrjú plássin þarna það var arnardalur
skutulsfjörður
og hnífsdalur sem ég átti að sjá um það kom fyrir í einu plássinu að það varð svo mikið um þetta að
voru hreinustu vandræði
svo ég fór í lækninn sem var þá kristján arinbjarnarson var ættaður úr húnavatnssýslunni
og fór fram á það að hann tæki þetta til bænar
tæki heimilin bara fyrir og hvaða meðul sem hann hefði
til þess gagnleg að útrýma þessu
ég taldi að það væri ekki hægt hægt að halda áfram kennslu
með þessu enda foreldrarnir ómögulegir á þrifaheimilum að fá þetta svona
þetta er ekki fallegt en þetta er satt og eftir því sem ófeigur segir
þú hefur heyrt það var verið að segja frá því í fyrra
þeir fóru bara með hana til seyðisfjarðar og settu hana á spítala svo fer ég fram á þetta við