tiro-is/ismus huggingface dataset:
en þá var nú kominn þessi nýi vegur en svona getur það komið fyrir það hefir ekkert slys
þarna síðan
er þarna veiðistöð sem heitir seljadalur
sem áður var kallaður róm eða rómur og þaðan
fór til fyrst til englands og síðan til danmerkur og síðan út í indíalönd
þá fór hann þarna frá þessum róm
og það var merkur maður einmitt að hringja til mín út af þessu þessu þarna
þessari veiðistöð sem kallað er í róm nýlega
verið að halda ræðu um þetta eða fyrirlestur
hann lúðvík okkar hérna kristjánsson og þá vaknaði áhugi undireins fyrir þessu
þetta pláss er sérkennilegt
þarna eru tvær ár sem að renna niður dalinn þennan
þeirra kemur bara beint úr fjallinu
og vígð af guðmundi góða heyrðirðu nokkurn tíma sögn um það
ekki nema það að guðmundur góði hefði vígt hana og það er bara uppspretta
sem rennur beint ofan úr fjallinu
og þegar hún kemur ofan að sævarkambinum þá rennur hún þar í gegn og hverfur það er hægt að ganga yfir kambinn
svo kemur hún neðar í fjörunni fram aftur
svo var hin áin hún var kölluð selá
og árni magnússon
er með jarðamatið þá minnist hann á þetta að það heiti rómur þarna
enda er mið fiskimið þarna fyrir botninum á dalnum kallað rómshögg
svo er ennþá
þarna í rómnum einmitt
er klettastandur og útbrotinn
líkt og maður gæti hugsað sér heljamikla kápu
og þetta er kallaður páfinn
og þá er kominn þarna páfinn í róm
skorti það
var það við strákarnir þegar við vorum að skoða þetta þá
sáum við að það voru smá standar þarna líka þarna út frá og við vildum kalla þá munkana
en það mun nú ekki geta staðist þau nöfn þau eru alltof ung held ég
já margt er nú fleira þarna
hvanngjár eru þarna út á miðri hlíðinni þar er alveg þverhnípt upp
borhamar er þarna
á hamrinum
það er stundum með þessi nöfn maður áttar sig ekki á því
þarna í jökulfjörðunum gýgjarhamar var það ekki þangað sem hann óskaði að hann væri kominn hann
óvinveittur henni
ætlaði að setja undir hana hest samt. ha ha
ha óskaði þess að hann væri kominn alla leið norður í gýgjarhamar en það er innst í jökulfjörðunum ég held i hrafnsfirðinum
þessi gýgjarhamar
en kanntu nokkuð að segja mér af bolvíkingum
voru nokkrir merkir
svona sjósóknarar þaðan ó já þeir voru nú margir til þarna þó ekki sé nema jón ebeneserson
nú heyrt talað um hann
sem var svo merkilega glöggur að því er viðkom veður
að honum skeikaði varla það var alveg tiltekið hann var ættaður innan úr djúpinu
djúpinu inn djúpsmaður að ætterni
og það er sagt einhversstaðar ég held hann gils hafi einhvern tíma komið með það á prenti
þú hefir kannske séð það bara þar já
hann hafi verið þá formaður í bolungarvík þá hafi hleypt þangað ég þarf víst
skilst ennþá
frá dýrafirði kristján andrésson frá meðaldal í dýrafirði
og náttúrlega með alla sína skipshöfn
er frekar erfið tíð þegar þetta var og hélt áfram
svo en hann hafði vistast í búð hjá jóni
meðan hann stóð þarna við en hásetarnir
verbúðum þarna nærhendis á bolungarvíkurmölum
og kristján hafði beðið
láta sig vita ef hann teldi nokkra möguleika á því að hann kæmist vestur aftur
hvort það væri heldur að nóttu eða degi
og svo var það einhvern tíma klukkan tvö eða þrjú að nóttu
þá vekur jón ebenesarson kristján og segir nú er annaðhvort um það að gera
ef þú nærð fljótlega saman mönnunum þínum og kemst af stað svona innan hálftíma klukkutíma þá tel ég að
þú ættir að geta skutlast vesturúr
til dýrafjarðar
en það verður þú að athuga góði maður að það má eiginlega enginn stans á verða
kristján bregður skjótt við
nær sínum mönnum saman þeir leggja af stað komast vestur yfir og fyrir núp
alla leið að meðaldal í dýrafirði en þeir eru ekki búnir að vera hálftíma í landi
ófært veður í hálfan mánuð á eftir
svo að hann hefir verið nákvæmur í útreikningnum jón ebbi
heyrðirðu sögur af jóni ebenesersyni o já ég kannaðist töluvert við hann hann var töluvert sposkur gat verið skemmtilegur þessi karl
ég man að hann var þó nokkur ár þarna í neðsta kaupstaðnum
og sá um með kvenfólkinu
vöskun
sem kallað var það er þvottur á saltfiski
það voru heljarmikil kör þarna í neðsta kaupstaðnum við ásgeirsverslun
ungar og gamlar voru að þvo fiskinn
og þær fengu víst á hundraðið
eða jafnvel víst á skippundið það var oft svo misjafnlega stór
fiskurinn og það var vanalega vigtað í höndurnar á þeim svo ekki yrði neitt rifrildi útaf
en ákafin var víst talsvert mikill og við vorum að segja við jón einhvern tíma
þá var einhver æringinn sem segir við hann og stóðu þær svona allan daginn við
vöskunarkerin og fóru aldrei frá nei nei nei nei nei
aldrei frá
honum þótti ákaflega vænt um ásgeir ásgeirsson hann hafði víst komið honum á framfæri þarna en
en það var minna afhaldið af árna verslunarstjóra jónssyni
hann sagði manni nú oft skemmtilegar sögur ef ég ætti nú að fara að rifja þær allar upp
sagði mér einhverntðima frá því að
ásgeir átti nú
þarna á īsafirði ásgeir grosseri sem kallaður var
eins og ég var að segja þér hann
guðrún þessi systir hans ásgeirs gamla eldra
kallaður var jón geiteyingur
hann var frá geitareyjum í breiðafirði en af öðrum kallaður jón snikkari
það var margt um hann þennan jón
hann hérna skírði
flest hús hann byggði nú talsvert mörg hús þarna á ísafirði og skírði þau jafnóðum
ég held það sé við gildi ennþá þarna á ísafirði á þessu húsi amsterdam
og rómaborg var annað húsið
þess vegna lenti
ég í því skal ég segja þér
að það var áður en ég fór suður þá datt mér í hug að ég skildi nú skilja svo myndarlega við
að skrifa upp
helstu örnefni sem ég vissi þarna innan héraðsins og þá varð ég að byrja á miðri óshlíð og halda áfram
miðja eyrarhlíð sem kallað er það er okkar svæði þarna hnífsdælinganna já
svo er það skal ég segja þér að
með mér maður kunnugur þarna sem hét guðmundur og er einarsson
og hann fór með mér einhvern tíma út í seljadal
og sagði mér til um örnefnin og við gengum á vettvang eins og þar
nefndi hann rómaborg og ég hef skrifað það og ég var einmitt að tala um þetta við hann þórhall þarna vilmundarson og vilmund landlækni núna sem var
hérna í vikunni
og við komust að þeirri niðurstöðu sem rétta þetta eru galdrar úr honum jóni
geiting
hann hefur komið þessu á að kalla þarna rómaborg sem hét rómur eins og ég var að segja þér þarna áðan
í seljadal
en af því að hann mundi eftir þessari rómaborg sinni þarna á ísafirði
og hann gerði út skip
þarna í seljadalnum einmitt í rómnum gamla sem hann
sem hann talaði um hann jón indíafari
þá varð það helst að heita hjá honum rómaborg til þess að vera í samræmi við hitt sem hann var búinn að skíra þarna áður víst
hann skírði náttúrlega skipið þarna sem hann
sigurður nokkur jónasson sem lengi var hjá okkur í hnífsdal og varð níutíu og níu ára dáinn fyrir tveimur þremur árum
var lengi formaður fyrir hann
og giskaðu nú á hvað hét það var dálítið slegið
skipið og hástokkarnir voru þannig að stóð dálítið á misvíxl
þar sem samskeytin voru á hástokkunum um miðjuna
og hvað heldurðu að hann hafi skírt
að það kom ekki alveg jafnt um miðjuna út
þar sem hástokkarnir
hann kallaði það kviðrifnu merina
það var nú þetta heyrðu ættum við
ég var að segja að mig langaði til að minnast eitthvað á kennara
bæði þá sem að komu nú áður en ég var kominn í þennan heim
og jafnvel fleiri
að fyrsti kennari okkar hnífsdælinga mun hafa heitið sæmundur og verið eyjólfsson
hann var faðir hans
var víst héðan
sæmundur þessi honum var margt vel gefið og var
talsvert mikið menntaður maður
ég þarf nú ekki annars að vera að lesa neitt fyrir um það það það er víða skráð um hann
en hann varð skammlífur hann varð ekki nema eitthvað þrjátíu og sex ára
þetta var víst fyrsti kennari eftir að barnaskólinn kom á
á þarna í hnífsdal
ég held nú eftir því sem faðir minn sagði mér að
hann sagði mér að það hefði verið heimiliskennari hjá þeim ég held áður heldur en sæmundur kom hann var víst ættaður úr
matthías og hann kenndi mér einhvern tíma vísu sem hann hafði búið til þessi heiðursmaður matthías kennari
og ég hugsa að fáir mundu nú leysa úr því eins og hún kemur fyrir vísan
hún er þannig afturábak en ekki fram er það skrýtin spretta
sá hét maður saíhttam
sem að gerði þetta
en það var nú með hann sæmund okkar eyjólfsson
sem að var nú fyrst kennari þarna í hnífsdal hann var
kennari þarna átján hundruð áttatíu og sex fæddur um sextíu og eitt eða eitthvað um það bil
og var í tvö ár kennari okkar
faðir minn sagði mér að það hefði verið þarna í skólanefnd þegar þetta
var eða sá sem átti að sjá um skólann þarna það
nein nefnd bjarni halldórsson sem þeir kannast vel við þarna vestfirðingar þar
var föðurbróðir páls okkar pálssonar í hnífsdal sem að
hnífsdælingar kannast við og hann hafði stundum verið að fara svona með
fara um allt og sýna honum svona
dalsins dásemdir jú jú jú jú
og einhvern tíma höfðu þeir komið þarna niðurað sjónum náttúrlega þá var bátur að koma að landi og svo
var bjarni víst mjög hrifinn af því að báturinn var þóftufullur að
og eins víst að framan því nær og vildi sýna honum þetta og hvað heldurðu að hann hafi sagt
ég hefi ekki nokkurn minnsta áhuga fyrir svona hlutum sagði
en þeir áttu svo bágt með að skilja þetta hnífsdælingarnir þeir voru aldir upp við þorskinn
og skildu ekkert í því fólki sem ekki dásamaði hann
segir matthías á sinni tíð
fyrir því að flestir vestra fást við þorska
komi þar út kvæðaviska kostar kverið tíu fiska
jæja það var nú þetta svo hann varð eitthvað að snúa við annað með hann einhvern tíma
svona prófessorslegur að því leyti að
það var eins og hann athugaði ekki alltaf skírt það sem framhjá fór einhvern tíma hafði komið
bátur úr bolungarvík og stungið þarna við stafni
og hann gengur til sævar sæmundur þegar hann sér þetta og
biður þá um far já hann fékk það undireins og stígur upp í bátinn eða þeir báru hann út í og
svo leggja þeir af stað og beygja svona stefnulaust að búðarnesinu en það er þarna í þorpinu
en þá byrjar sæmundur að banda og fer að banda í suðurátt
þá líkar honum ekki það
þeir héldu í norðurátt auðvitað til bolungarvíkur og bandaði og bandaði en sagði ekki neitt
lengi framan af
svo tóku þeir nú loksins eftir þessu sem voru að róa þegar
hann var að banda og þá fóru þeir að spurja hann hvað hann ætti við
þeir væru að farra til bolungarvíkur bolungarvíkur
það datt mér ekki í hug hafði hann sagt ég ætlaði að komast inn á ísafjörð
nú farið þið ekki þangað nei
þeir urðu að krækja úr leið og og lenda aftur með hann þarna
ég nefna eitt að það kom nú ekki fyrir á meðan að sæmundur var þarna hjá okkur
svo fór hann suður
og giftist þá litlu seinna eftir að hann kom suður
einhverri mestu menntakonu íslands þá held ég
frú elínu briem sem
gaf út kvennafræðarann sem að gekk um allt ísland og var alltaf í höndunum á hérumbil hvurri merkri húsfreyju um
langann aldur og fram á mína daga lengi
eitthvað talin mesta bók sem komið hefur í nokkurt eldhús á íslandi
já já og þessi kona hún giftist sæmundi
svo við sjálf höfum ekki annað en að það hefur verið töluvert í hann spunnid þennan mann hann sæmund okkar
en svo kom þetta fyrir ég held ég verði bara að segja það
þetta kom til okkar krakkanna þarna á vestfjörðum
og það var hérumbil hvur krakki sem að lærði þetta
en það voru vísur ég
kann nú ekki að fara með nema tvær vísur sem höfðu verið skrifaðar upp og límdar upp yfir dyrunum brúðkaupsnóttina
á rúmstokknum sæmundur situr og segir við elínu hljótt
falda sól fögur og vitur hvort fæ ég það hjá þér í nótt
elín þá ansar að bragði ég elska þig sæmundur minn
um leið og hún hendina
lagði um lókinn og smeygði honum inn
okkur var sagt unglingunum og krökkunum sem vorum að alast upp á vestfjörðum þetta
barst undireins vestur um allt land
þessar vísur
okkur var sagt að það hafi verið hannes hafstein sem hefði búið til þessar vísur og ég vissi ekki annað en
sannleikur þangað til ja fyrir örfáum árum
þá var mér sagt allt annað og ég veit ekki sönnur á því en það var talsvert hleypur in maður sem sagði mér
og hann hafði þetta úr öðrum manni sem hafði
tómas helgason frá hnífsdal sem sagði mér
hann taldi að
ekki man ég nú að fara með það hver það var það er best að vera öruggur
sem að sagði honum það að það væri hefði verið ingólfur gíslason
mágur thors thors sem hafði búið til vísurnar og límt þær upp og það var nú það um sæmund okkar
sæmundur fór ekki svo frá okkur hnífsdælingum
að hann sæi okkur ekki fyrir sæmilegum kennara þegar hann fór
réði til okkar mann sem hét pétur hjálmsson
og var borgfirðingur líka eins og hann því ég held
sæmundur hafi alist upp í borgarfirðinum þó hann hafi kannske ekki ekki verið fæddur þar
pétur þessi var
all merkur maður og dugnaðar maður hann var víst einn af þessum búfræðingum sem þeir hafa víst
haft svo mikinn ímugust á þessir menntamenn hérna í reykjavík það
lítur út fyrir það að þeir hafi haft
meira en lítinn ímigust á þeim þú sérð nú akurinn og allt þetta sem þeir eru að tala um
já já það er búskapurinn nú ég man meira að segja eftir að hann séra
jónas á hrafnagili fór að kenna okkur að hann var alltaf að tala um þessa búfræðinga og hvað þeir hefðu verið illa virtir fyrst
í ólafsdal sem að eiginlega í fyrstunni hrinti slyðruorðinu gagnvart þessu
já nóg um það en þessi pétur hjálmsson hann var víst líka búfræðingur og hann
gerði landamerkjaskurð hjá okkur skar þetta niður með
sem saman koma tún og engjar þarna hjá okkur í hnífsdal
og það stóð þegar ég fór síðast og stendur víst enn og alltaf kallaður vörsluskurðurinn
síðan fór pétur hjálmsson til hérna skal ég segja þér til ameríku fór í skóla þar og gerðist prestur
lengi prestur þeirra þarna í canada
já nú
þá hérna er nú komið að því þegar að ég er nú kominn á legg
og þá var það
sem að ég man eftir það er karl olgeirsson hann
hann var ættaður úr fnjóskadal og hann settist að þarna í hnífsdal og
var kennari um
sex til átta ár ef ég man rétt
byrjaði hann á útgerð ég man
hann lét byggja sér bát sem hann kallaði styrkár og við héldum áfram með þetta nafn
og mótorbát eignuðumst við seinna sem við létum heita styrkár hann fór loksins vestur í önundarfjörð
til ásgeirs okkar guðnasonar og
garðar friðriksson hann byrjaði á því að hann var að segja frá því
bátum hann hefði verið á þarna aflamaðurinn mikli og fyrsti báturinn hét
styrkár sem hann hafði verið á
hann giftist
og settist svo að á ísafirði karl og gerðist forstjóri í edinborgarverslun
svo langar mig nú til að minnast á
að það var þarna skal ég segja þér
líka á þeim tíma þegar ég var við þetta
nafni magnús friðriksson
hann hafði gengið á möðruvallaskóla áður þessi magnús friðriksson
en var ættaður vestan úr arnarfirði
ég var einhvern tíma að minnast á hann við hann ólaf okkar þ því hann hefur skrifað þá upp flesta kennarana
en það kom þá upp úr þegar að ég fór
fór að tala við húsfreyjuna konuna hans ólafs þ að hún sagði að þetta væri náfrændi sinn hann magnús okkar þessi friðriksson
hann var ættaður frá hvestunni það er þarna skammt frá bíldudal þú kannast við það hallfreður
og þetta var víst allra mesta dugnaðar fólk ég hefi nú heyrt að það
djúpinu eða var jafnvel frá garðstöðum hefir ólafur sagt mér ættin en
þeir hefðu haft kaupfélag það hefir oft verið erfitt með þessi kaupfélög hjá þeim þarna í hafnarfirðinum
þeir hefðu haft kaupfélag þarna eins og fyrri
og það fór víst í hundana
bróðir magnúsar fór til ameríku
svo magnús var eftir og hann sagðist skyldi sýna það að þeir skyldu aldrei nokkurn tíma koma sér á hausinn
þarna í hafnarfirðinum hann skyldi heldur hafa einhver önnur ráð
hann kenndi þarna hjá okkur einn vetur svo fór hann suður og þeir töldu nú ísfirðingar
ýmislegt verið óklárt sem að hefði verið betra að hann hefði gengið frá áur en hann fór suður
hann fékk magnús okkar hérna skólakennara
sem þú kannast nú við þarna helgason til þess að skrifa upp á víxil
ætlaði að vera þar eitthvað sjö eða átta vikur á námskeiði
hann stakk af einhvern tíman og fór fyrst út til skotlands þaðan vestur til ameríku
og lenti svo vestur við kyrrahafsströnd kyrrahafsströnd og ólafur þ sagði mér alveg nýlega að þeir væru víst allir þarna það sem væri lifandi eftir af þeim á kyrrahafsströndinni
svo magnús
efndi þetta sem hann sagði að hann skyldi snúa fram hjá því að þeir
felldu á sig allar skuldir þessa kaupfélags
svona gekk það nú til stundum þá hjá þeim þetta var ágætlega vel gefinn maður hann magnús þessi
óheimskur maður og þekkti út í ýmiss brögð heimsins
jæja ég byrja þá bara það
var einu sinni karl og kerling í koti sínu þau áttu sér þrjár dætur
þær hétu ása signý og helga
og helga var höfð út undan hún var yngst en hún var höfð út undan og látin liggja í öskustónni og fékk ekkert nema fatagarmana af systrum sínum
þú hefur nú ekki þrifið vel til hjá mér ég ætla samt að gefa þér þennan kistil það var rauður kistill sem hún kom með og sagði að hún mætti ekki opna fyrr en á sínum heiðursdegi
fá eins svo hún fer af stað og sækir eldinn næst og
fer að öllu eins og hin stelpan
opna hann fyrr en á þínum heiðursdegi
svo segir hún við hana ég brenndi hann á horninu til þess að stelpurnar tækju hann ekki frá þér því það er ábyggilega betra það sem er í kistlinum þínum heldur en þeirra
þá stekkur mús upp úr kistlinum og bítur hana
framan í konuefnið mitt rífur af henni slæðuna og þá segist hann ekki vilja nefbitna konu
þá segir og lætur hana fara og segist vilja sjá hina og það fer á sömu leið hún
mús upp úr kistlinum og bítur hana í hendina
svo hún bindur um hendina og hefur svo vettling á hendinni
hann segist vilja sjá hendina á konuefninu konuefninu sínu
rífur af henni vettlinginn þá er hún svona mikið meidd hann segist ekki vilja sjá handbitna konu fá handbitna konu
nú vil ég
sjá þriðju dóttir þína segir hann
helga er búin að þvo sér og greiða
opnar kistilinn og þá er þar fallegur skrúði í kistlinum og fer í hann en þorir ekki að láta systur sínar sjá skrúðann og fer í garmana utan yfir
þegar hún kemur út þá lítur kóngssonurinn framan í hana og segir mér líst vel á þessa
rífur af henni tötrana utan af fötunum hennar
tekur hana í fangið og leiðir hana til skips og gerir hana að drottningu sinni
það var einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu og karl og kerling í koti sínu kóngurinn átti einn son sem hét
hlini
en karl og kerling áttu eina dóttir sem hét signý og þau léku sér alltaf saman þegar þau voru krakkar
en svo þegar hlini fór að stækka eldast þá vildi kóngur ekki láta hann leika sér við karlsdóttir
fékk marga sveina til að vera hjá honum og fara á dýraveiðar með honum
svo fer hann einu sinni á dýraveiðar sem oftar
með sveinum sínum hann reið á fljótasta hestinum svo sér hann hind með gullhring í eyranu
og hann langar svo til að ná í hana
ná í hindina svo hann hleypir hleypir hestinum á undan og
hestarnir strákanna hinna þeir þeir gátu ekki fylgt honum eftir svo hverfur hann og þeir vita ekkert hvað af honum verður
nú leita
leita þeir að hlina lengi svo fara þeir heim og þá var gerð þá fara þá lætur kóngurinn
kóngurinn leita að honum að honum í marga daga og aldrei finnst hlini
hvað hvað á sá hvað á sá að fá sem finnur hlina sá sem finnur hlina ef það er karlmaður þá fær hann hálft ríkið ef það er kvenmaður þá fær hún
það er karlmaður þá fær hann hálft ríkið ef það er kvenmaður þá fær hún
fussum svei mannaþefur í hellir mínum það er af honum hlina
kóngsyni segir sú yngri
hvort hann vilji ekki giftast sér
og hlini vaknar nú það verður nú heldur fagnaðarfundur
af hverju hann spyrji þær ekki að því hvað þær séu að gera á daginn
hann skuli nú vera klókur hann skuli taka vel í þetta að ætla að giftast stelpunni
og spyrja hvað þær séu að gera og hvað eigi að merkja rúnirnar sem séu á ábreiðunni sem er yfir rúminu hans
svo eru þau að spjalla saman
þangað til að fer að líða á kvöldið þá svæfir hún hann og fer fram aftur
svo koma þær aftur og kerlingin fer að útbúa matinn
en hin
vekur hlina og fer að spyrja hann hvort hann vilji borða já hann vildi borða svolítið
hvort hann vilji ekki giftast sér það getur vel verið segir hlini
svo eru þær svo voða glaðar yfir þessu svo svæfa þær hlina og fara að sofa
morguninn eftir vekja þær hann aftur og þá spyr hlini þær að því hvað þær séu að gera á daginn
við erum að henda fjöregginu á milli okkar fjöregginu okkar á milli okkar
og við erum úti í skógi að því
en ef að eggið brotnar þá deyjum við svo við verðum að fara gætilega með það en hvurnig er best að hvurnig væri helst hægt að vinna á því það er best að taka sverðið
sem er þarna segir segir stelpan og ef það er einhver fimur sem að getur skotið í eggið þá brotnar það fljótt
en hvað þýða þessar rúnir sem eru þarna á
renni renni rekkjan mín og þá fer hún með okkur hvurt sem maður vill
renni renni rekkjan mín beint út í skóg
renni renni rekkjan mín beint heim í karlskot
svo eru þau þar um nóttina
morguninn eftir fer signý til kóngsins og spyr hann að því hvurt hann hvað hann hvað sú stúlka eigi að fá sem að sem að finni hlina kóngsson
hún fær auðvitað hann líka segir kóngur
svo fer hún heim og
sækir hlina og þá vildi karl karl ekki samsinna það að láta hana fá hlina en hlini sagði að hann yrði nú að gera það hann yrði nú að gefa
láta gefa
hann hann hefði lofað því og við það sat að hann fékk þarna hálft ríkið til umráða strax
og þau giftust signý og hlini
siður að
fullorðna fólkið fór til kirkju á jólunum og skildi oft börnin ein eftir það voru mörg börn heima þegar foreldrar þegar foreldrar fóru í burtu
en þau voru fátæk og höfðu ekki fengið neitt
nema rauða sokka og fengu öll rauða sokka og settust flötum beinum á gólfið og sögðu sko minn fót sko minn rauða fallega fót
jólunum en þegar dingulfóturinn heyrði að það var verið að tala um jesú krist þá stökk hann í burtu og kom aldrei meir á þann hátt bjargaði hann börnunum
hinum börnunum frá því að verða hrædd
er þessi ekki of stutt
hver kenndi þér þessar sögur sem þú sagt í kvöld
ég fór frá henni sko átta ára gömul
eftir að hún var búin að segja mér allar þessar sögur allar þessar sögur já
og hún hefur þá náttúrlega sagt þér þær mjög oft var það ekki ég man það nú ekki ég var nú voðalega fljót að læra þegar ég var krakki
og töluvert minnisgóð
hefurðu heyrt þessar sögur víðar ekki þessar ekki þessar fjórar nei
ja kannski af hlina kóngssyni það getur verið að ég hafi heyrt hana þó man ég það nú ekki fyrir víst já en þessar fyrri fyrri sögurnar þær hef ég alls hvurgi heyrt
hvurki séð þær á bókum eða heyrt neinn segja þær fyrstu tvær sögurnar já fyrstu tvær sögurnar
ja svona stöku sinnum það hafa nú oft liðið mörg ár á milli
sagt nokkrum sögur
svo aftur þegar ég
þá hef ég verið að rifja þetta upp til þess að segja þeim það
þú varst að tala um að þessi síðasta saga um dingulfótinn að hún væri eiginlega fyrir smábörn já
svona þriggja ára já jafnvel upp í fimm ára upp í fimm ára já
og ég fékk þau
alltaf til þess að fara upp til að hátta
lét þau vakna snemma á morgnana lét þau fara að hátta klukkan átta á kvöldin
og fékk þau með góðu til þess að fara að þvo sér og hátta með því að segja þeim sögur
svo var yngsti strákurinn ég man ekki hvort hann var fimm eða sex ára sem var aðkomumaður
það var sonur hans jóhannesar snorrasonar flugmanns heitir snorri hefur verið hérna oft síðan
og alltaf ég varð alltaf
að byrja á dingulfót áður en ég fór að segja aðrar sögur
þau sem eldri voru þau vildu heldur heyra lengri sögur en hann var aldrei ánægður nema annað hvort byrjaði á dingulfót eða endaði á henni
að hvaða sögu þótti þér mest gaman gunna af þessum af þessum þremur
af þessum fjórum sögum að hvaða sögu þótti þér mest gaman
ég er búin að gleyma hvaða sögur hún sagði sjáum til það var sagan af hlina kóngssyni og það var sagan af stráknum í pottinum
og svo var ein saga enn það var
að sækja eldinn
það er ævagömul saga af hverju þótti þér mest gaman að henni
já en þér af hverju þótti þér mest gaman
og þér gunna af hverju þótti þér mest gaman að stráknum í pottinum
ykkur öllum kærlega fyrir
fyrir sögurnar og ykkur fyrir ágæt svör
buru grófu rætur og muru roðið brann sagan upp á hvern mann sem hlýða kann köttur úti í mýri setti upp á sig stýri úti er ævintýri
ekki verið lengri þessi þula
þegar fólkið var orðið leitt að segja okkur sögur
þulu þá vissum við alveg að það ætlaði ekki að segja okkur meira og maður varð að sætta sig við það
áttu börn og buru grófu rætur og muru roðið brann sagan upp á hvern mann sem hlýða kann
köttur úti í mýri setti upp á sig stýri úti er ævintýri
tókstu þetta núna já
þriðja ágúst nítján hundruð sextíu og sex herdís jónasdóttir segir frá herdís segir söguna af mórauða hundinum
það var einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu sem áttu sér fjórar dætur
kónginum þótti vænst um yngstu dóttirina einu sinni fór hann í ferðalag
og var lengur í burtu en hann ætlaði sér lenti í myrkri
villtist í skóginum á heimleiðinni svo sér hann ljós hann kemur að litlu húsi hann sér að þar er hestur
hann sér þar hesthús og fer með hestinn sinn í hesthúsið
og gefur honum hey