tiro-is/ismus huggingface dataset:
ég get
held ég engu við þetta bætt þessa útburðarsögur
já ég var víst búinn að spyrja þig alveg eins og ég mundi um allt mögulegt
það hugsa ég að þú sért búinn að spyrja
mig að flestu því sem ég man eftir en ef þú myndir eitthvað sem hefur komið kannski upp í hugann
já eða mér finnst endilega ég þori nú ekki að segja það
að það sé rétt en en mér finnst endilega
að núna vera svipaður andi að færast yfir
að nokkru verulegu leyti yfir yngra fólkið að það sé búið að að
eiginlega alveg að sneiða hjá víninu
ég held að það sé koma líkt
lík aðstaða núna eins og var um
þá voru menn fyrir aldamótin og
það fyrsta sem að ég sá það voru bara drukknir menn talsvert sérstaklega í kaupstaðarferðum
en svo bara kemur
ungmennafélagshreyfingin og komu sterkir og ágætir menn til sögunnar
sem voru algjörlega algjörir bindindismenn
og ég er að vona það ég er nú náttúrlega orðinn dáldið roskinn
en ég er að vona það að ég lifi það samt
að það rísi svipuð
sem að þá réði ríkjum hér á héraði
já við vorum að tala þarna um þessa dani sem að komu hingað
já já ég skal halda á þessu
já og danir já var nú meira af norðmönnum á seyðisfirði heldur en dönum
og ég er nú búin að minnast á það að seyðisfjörður hann var
fyrir aldamót og nokkuð
af þessari öld
fyrri styrjaldarinnar þá var seyðisfjörður eiginlega höfuðstaður austurlands
vildi það nú heldur taka breytingum þegar að
þegar að hérna ja breytingin var nú náttúrlega mest þegar að
fagradals brautin sem að lögð er af reyðarfirði og til egilsstaða hún var
kláruð nítján hundruð og níu
og þá fór þetta nú að svona alla vega að riðlast
þá snerist nú á örfáum árum þannig
og þá en þá var það nú þannig að á eftir á fjörðunum var nú talsvert
af þessum eldri mönnum alltsvo norðmönnum dönum
og ja aðallega þessir
af þessum tveimur þjóðum sem voru nú eftir á fjörðunum
en fljótt færðist það nú
samt yfir í það að að héraðsverslunin hún færðist til reyðarfjarðar
en það var nú ekki í snöggum
það var ekki alltsvo alveg á stuttum tíma hann smá færðist
en páll hermannsson sem að margir
kannast nú við
hann var þá
bóndi á
í tungunni
á vífilsstöðum
hann sagði mér frá því dáldið spaugilega sögu af því þá var það nú vorið nítján hundruð og tíu
þá var ákaflega
hafði verið ákaflega snjóþungur vetur hér á héraði og sennilega á öllu
mjög snjó þungur vetur og
og fram eftir vorinu eða það voraði seint
en menn voru orðnir mjög aðþrengdir margir með
fóður hey þá var nú ekki um annað að ræða heldur en heyið og þá ef að í harðbakka sló þá
voru það var það rúgmjöl
keyptu og það vildi nú þannig til að að stefán
t h sem að þá var
í öllu á seyðisfirði hann átti mikið af þessu rúgmjöli og það var keypt og flutt til héraðs
og notað til drýginda á fóðrið hann sagði
mér eða okkur
sögu af því dáldið spaugilega
hann var þegar þeir komu á reyðar á seyðisfjörð
komu á seyðisfjörð úthéraðsmenn þegar það var nú orðið
þannig að það var svona
fært með hesta
yfir heiðina hann sagði að þeir hefðu verið staddir einhverjir
í búð sem að
norðmaðurinn ég held hann hafi verið norðmaður þó er það nú ekki víst hann gat hafa verið
dani sem að vara þarna hafði þarna verslun
og þeir voru nú að tala um hvað þetta hefði verið erfiður vetur og vorað
seint og illa
og báru sig svona
ekki vel með það að en þá sagði gamli maðurinn
ja det var samt samt gott lambskinsår i år
já þetta var nú níels gamli hann hann var norskur
alltsvo já hann hafði fengið óvenjulega mikið af lambskinnum og það var gott
lambskinnsár
hann reiknaði það bara í skinnunum en ekki af dauða lambanna
lítill skilningur á milli manna
alltsvo niður við sjóinn eða þar sem að þeir réðu öllu norðmenn og danir
eða höfðu gert alveg fram að þessum tíma
og aftur bændanna á
nú alltaf verið að fara þessa heiði en
heyrðir þú aldrei söguna af af bjarna dísu jú
ég heyrði hana
og og það heita enn dísubotnar
alltsvo seyðisfjarðarmegin þar sem að hún
varð eftir
þetta og það er áreiðanlega í í sögum
sigfúsar sigfússonar mjög greinilega sagt frá þessu
en það sem að ég man
var það að það var talið alveg öruggt að hún hefði
hefði verið myrt þarna í ógáti
sem voru að leita að henni og fundu hana þarna svona
útleikna óskaplega
að þeir álitu að hún væri
einn maðurinn sem að hann stakk hana með broddstafnum
og þá rak hún upp hljóð og datt niður
og það hefur alltaf verið talið alveg öruggt að þarna hafi verið
verið framið í ógáti samt algjört morð
hún nefnilega
þó að mönnum datt það náttúrlega ekki í hug þá þegar að
menn trúðu nú meira á svona yfirnáttúrlega hluti að
hún hefði datt það ekki í hug að hún hefði verið lifandi heldur bara afturgengin
og þessi eins og ég segi þar þar sem að
þar heita dísubotnar
talað um þetta þegar þú varst að
og þú hefur auðvitað heyrt það alveg já já ég hef aldrei heyrt sagt frá þessu ha ég hef aldrei heyrt sagt frá þessum atburðum þetta er áreiðanlega í
þjóðsögum sigfúsar
ég held það sé
að segja mér af þessu ha þú þú treystir þér nú kannski til þess að segja mér af þessu eins og þú manst svona
þú hefur kannski talað um þetta mjög lengi þú vildir kannski rifja þetta aðeins upp
já ég þyrfti nú að athuga það svona
að það sé áreiðanlega ég held það sé áreiðanlegt að þetta sé í
í þjóðsögum sigfúsar já já ég held
annars var það með til dæmis þegar að
verslunin var öll á seyðisfirði
að þá var ud af öllu úthéraði og eiginlega
af öllu héraðinu að þá var
sótt verslun á
eins og segi eiginlega fram undir fyrri heimsstyrjöld
það var náttúrlega farið að að draga úr þeim þegar að kaupfébagið var stofnað
og þá var það nú þannig að þetta verður náttúrlega ekki
alveg í einni svipan en kaupfélagið á
kaupfélag héraðsbúa sem það heitir enn þó að aðalverslunin sé nú orðið á egilsstöðum
það er stofnað á egilsstöðum upphaflega
og hérna flyst svo til
því að þá var það nú þannig að að það var nú ekki
greiður
gangur á milli byggða hér á austurlandi það var ekki
eða varð ekki snögglega en ég held að það hafi
eða svo gott sem lagst niður viðskipti við
seyðisfjörð upp úr
fyrra stríðinu
það held ég mér sé óhætt að segja það var sáralítið sem að eftir það var sótt verslun á
menn hafa auðvitað alltaf verið að en menn voru alltaf að fara yfir þessa heiði alltaf að fara
en annars fóru þeir tvær
leiðir eða tvær heiðar
til seyðisfjarðar frá héraði sem en fjarðarheiði var meira farin
sem að var farin meira af
já úthéraðs
úr hjaltastaðaþinghá og tungu og hlíð og jafnvel úr eiðaþinghá
að einhverju leyti að þar hafi menn
það voru þessar tvær heiðar sem voru farnar
aðallega það var umferðin var alltaf meiri um vestdals um hérna fjarðarheiði
því að þegar að
þungu snjóavetrar komu þá var einhvern veginn þannig
að það var frekar að það var lagt í að að leggja slóð yfir fjarðarheiði heldur en vestdalsheiði
og ég man eftir því að
nítján hundruð og sextán sem var nú vont vor að þá var
var ég ásamt mörgum fleiri mönnum sem var að fara
fór á seyðisfjörð
og þá var bara slóðinni haldið opinni alltaf yfir fjarðarheiði
en vestdalsheiði var látin eiga sig því að hún var talin
svo erfið að leggja slóð þar og sérstaklega halda henni við
það var vísan þarna um jóhann skjögra já það var
já að hann var vinnumaður á eyjólfsstöðum
en þar var þá
vinnukona
eða kaupakona ég veit ekki hvort hefur nú verið
að það voru kallaðar vinnukonur sem voru ráðnar til ársins en kaupakonur sem að voru bara
yfir sumarið það var svo lítið
hún var eitthvað að sunnan og og það var nú þá dálítið
menn höfðu dálítið svona
var málfarið var kannski dálítið öðruvísi
á suðurlandi og vestfjörðum og
víðar heldur en var algengt hér á héraði
vísa varð til á þann hátt að að hann
hann og kannski fleiri svona
fundist dáldið eftirtektarvert hvernig málfar hennar var
og vísan er svona
þrútið var loft með þungum skýjum
ég er með segulbandstækið nú fyrirgefðu ég hélt þú værir að skrifa nei nei
kom þá drós með anda hlýjum
og ætlaði norður úr skörðunum
en lenti þá sú línspöng stór í lúgugatið og hvernig fór
nú skal ég leyfa þér að heyra aðra vísu eftir sigfinn sem að þú mátt taka það líka þarna inn á segulbandið
að það var nú þannig að
að að þeir voru nú eiginlega eins og nokkurs konar
héraðsskáld voru
uppi um sama leyti jóhannes jónasson á skjögrastöðum
og sigfinnur mikaelsson
fljótsdælingur að held ég að ætt
en hann var einn af þessum sem að fóru fórust
á seyðisfirði þegar að báturinn sökk undan þeim
kastaði oft fram
vísum á og voru margar þá mjög sniðugar hjá honum
prestur í vallanesi
séra magnús blöndal var hinn mesti
atorkumaður á allan hátt en
en það var eins og það væri árátta
ég veit ekki eiginlega almennilega skilið það hvernig á því stóð ekki
ekki fyllilega
að þeir höfðu svo gaman af því að að skálda við presta
þegar að það var nú svona alla vega eða venjulegast
í léttum dúr
en svo var það nú einu sinni að þá var
kona sem hafði verið vinnukona
á prestsheimilinu en var
farin þaðan og var að mig minnir uppi í skriðdal
en svo kemur hún til þess að finna sína fyrri húsbændur
sem að hún hafði náttúrlega ekkert nema gott um að segja því að þetta var myndar og ágætisheimili
og en það var eins og með förukonurnar
sem sagt er frá í njálu að það
var svona ýmislegt sem hún hafði að segja
kannski sem að að ekki hafði
ekki hafði verið til umræðu áður
kemur hún í vallanes og er nú farið að spyrja hana frétta eins og var siður í
en hún lét nú ekki mikið af því en þó
að úr skógunum hefði hún nú
frétt ýmislegt sem að
henni líkaði ekki
og það væri nú bara
sumt af þessu um um manninn hennar hún hefði talað við þarna prestsfrúna
nú er úr skógunum fádæmi að frétta þeir fást
að yrkja um manninn þinn níð
svo frúin segir æ
gengur nú yfir mig þetta aðrar eins skammir ég hreint ekki líð
en kunnið þér nokkuð
ja það vil ég nú vona en það verður samt meira er ég síðar þig finn
að heyra þeir gerðu það svona gakktu nú djöfulsins jálkurinn þinn því að prestur hafði
sagði oft
um hest sem hann átti sem var náttúrlega ágætis hestur en heldur þungfær
og það er við hann sem hann átti sem þetta átti gakktu nú djöfulsins jálkurinn
skrúfaðu nú þarna fyrir
bíddu nú við hvar var hvar var
tókstu ekki á bandið
þú sagðir mér þessa sögu þarna um þá
um hérna gáttaþefinn og allt það ég hef það allt saman skrifað
já það hef ég skrifað já já þú
kærðir þig ekkert um það jú ég ég ég viltu fá það nei ég skrifaði það upp
önnur saga sem þú mundir í samhengi við þetta
já vertu nú
nú sjá já
já heyrðu já ég hef nú líklegast
jæja það er nú eiginlega hægt að segja að það
um svipað leyti og þetta sem við vorum nú þarna með þá bjó á uppsölum
maður sem þorvaldur hét hann var skaftfellingur að ætt eins og þeir margir hér og
sonur hans hét jón
að svo
deyr þessi þorvaldur
bóndi
uppsölum sonur hans er þá orðinn fullorðinn maður jón en
þá vill svoleiðis til að það er
ekki prestur
þarna fyrir
úthéraðið eða eiðaþinghána það hefur sjálfsagt verið eitthvað í sambandi við það að að það voru
orðið svona
skipti eða réttara sagt já tilfærsla einhver á prestsembættunum
svo að jón hann
finnur séra magnús í vallanesi það er að segja hann hann er
er að fara að heiman
prestur en jón nær nú samt til hans þarna og
ber upp erindið við hann hann biður hann um það
að jarðsyngja föður sinn
en séra magnús hafði
það orð eða sagði stundum
það er sama og segja já ég skal gera það
en og þarna var hann nú ríðandi og og
á þessum jálk sem hann kallaði
og þetta verður jóhannesi að vísu
hann byrjar á því að hann hefur orðin eftir
tólfta ágúst nítján hundruð sextíu og átta
valdimar björn valdimarsson segir frá páll halldórsson á ósi já
þessi sæmdar og
þarna sem að gerði ósvör sem að var talið alveg
þrautalending
þarna í bolungarvík um langan aldur
að þeir komust í ósvör það var oft á tíðum þegar þeir gátu ekki lent á mölunum sem kallað var þá fóru þeir í ósvör
þó að það gætu nú orðið slys fyrir það eins og alltaf
til dæmis þarna nítján hundruð og fimm þegar við lentum í ósvör
minnst á það
við þig ég man ekki eftir því
nítján hundruð og fimm þá var mannskaði þarna í bolungarvík
fórust þar eitthvað
við vorum á öðrum þeirra björguðumst
en sá þriðji fórst
fjórði báturinn sem fórst skammt þar frá hann var frá
frá ísafirði mótorbátur
þórarinn guðbjartsson
en við vorum
hann eirík okkar björnsson hann var svo lengi að ósi
ósi að hann taldi það
verið eitt merkasta sæmdarbýli þarna
utantil í ísafjarðardjúpinu
og hann sagði þetta að
var þessi sæmdarmaður vestan útgerðarmaður að mér skildist
kom í heimsókn hafði heyrt um þennan sæmdarmann á ósi
svo gaf
gagnvart útvegi og
hámeri sótti mikið í að éta af lóðunum
það er ekki beint af því að
vilji samt klippa þetta
þeir ná í fiskinn eða veiðina þá
klippa þá í sundur um leið lifrina
á lóðinni
en eiríkur sagði að þessi sæmdarmaður þarna úr arnarfirðinum
hefði sagt páli að það væri öruggt ráð til þess að
að forða því að hámerin klippti í sundur
það væri að setja á
fyrstu lóðina steinlóðina sem hann kallaði
stein nokkurskonar stein
og svo um miðjuna á lóðinni
á aftari hálsinn líka
sá steinn sagði eiríkur héti agat
já þessi agatsteinn hann hafði þessa náttúru að
forðaðist alveg að koma nálægt lóðunum
hámerin og þetta lét víst að mér skildist þessi
útgerðarmaður á lóðirnar og þá fékk hann aldrei hámeri eftir það þetta voru nú
svo margir þarna sem rengdu þessar sögur frá eiríki en mér datt aldrei í hug að
að rengja hann og þessvegna fékk ég nú
frá eiríki
það stoppaði vanalega á því að þegar hann var hálfnaður með söguna þá sögðu strákarnir
bölvað bull
er þetta en það
við skiljum þetta ekki rétt oft á tíðum
ef maður athugar þetta hvernig var hann þegar hann var að segja
var háalvarlegur háalvarlegur og trúverðugur í
fylgdi því hart eftir
hann hafi trúað þessu sjálfur
það voru fleiri sögur svona
hvað kölluðu þeir hann karlinn þeir kölluðu hann eirík snjótítu nú en ég ætlaði
þarna þegar manneskjan var að tala við mig út af þessu um daginn
helga eiríksson sem hann eignaðist
hann giftist aldrei en helgi þeir sögðu að hann hefði verið þannig tilkominn að
barnsmóðirin hefði
verið tekin á háhesti í fjárhús svona sögðu hnífsdælingarrnir
frá því að það hefði verið snjór eða föl eða föl á jörðu þá sáust ekki nema
einföld sporin eftir eirík minn
en það var nú svona
það sást ekki fyr en langt var komið á fyrir konunni
að þetta hefði komið fyrir en þeir fylgdu því samt öllu eftir eitthvað hafði þá grunað þetta að hann
farið í fjárhúsið með þessa stúlku á háhesti varla hafa þeir nú séð það
ekki gott að segja samt
en þessi maður sem við vorum að minnast á áðan hann vildi ekkert heyra um þetta eyddi því alveg já já
þetta þótti gaman þegar ég var að alast upp
hvernig það hefði til komið var ekki dálítið af
var ekki dálítið af
viðurnefnum þarna í bolungarvík ojú
það var til dæmis í bolungarvík og hnífsdal það var til dæmis hann eiríkur þessi þeir kölluðu hann snjótítu ekki veit ég af hverju það hefur verið
það hefur verið af orðinu snjótittlingur eða hvað
það var einn þarna í hnífsdal sem hét sigurður og var sveinsson
bróðir guðmundar okkar sveinssonar kaupmanns í hnífsdal
að hann hafði nú fordæmin að það var nú jón geitingur eða
snikkari var sem þeir kölluðu á ísafirði
hann var alltaf að uppnefna sem kallað var eða gefa aukanöfn
ól upp
guðmund nokkurn halldórsson úr arnardal
og kallaði hann mannamola
hann verður aldrei
og svona voru það fleiri
húsin sem hann smíðaði
nefndi
ýmsum nöfnum og þau halda því held ég flest ennþá þarna
amsterdam og rotterdam
og svo kallaði hann rómaborg eitt þeirra
og veiðistöðina þar sem hann
gerði út bátinn hann kallaði það líka rómaborg en það var nú ástæða til því það
það var áður kölluð róm en við sjáum það á sögu jóns indíafara
hann talaði um róm hann hafði verið í veiðistöð sem að heitið í róm og þar er nú páfinn
já já páfinn í róm
með miklum útbrotum neðan já já þetta var nú með hann
sexæring átti hann hann karlinn hann jón snikkari þarna á ísafirði
og hann gerði hann alltaf út úr seljadal hvað heldurðu að hann hafi kallað bátinn
það var þannig að hástokkurinn hann kom ekki vel saman í miðjunni það var eiginlega á misvíxl endarnir á
á hástokknum
og sumir sögðu að það hefði verið af því hann kallaði það kviðrifnu merina bátinn
þessum uppnefnum hann var þarna í næsta firði önundarfirði það var bara prófasturinn þarna
það held ég nú í önundarfirði í holti
hann stefán stephensen bæði bæði í holti og vatnsfirði
móðir mín sagði mér það einhvern tíma
að það hefði verið i stúlka þarna í nágrenninu sem að hefði heitið rósamunda og sem hann fermdi og
og þegar hann byrjaði að hlýða henni yfir þá kallaði hann
rassamunda eða rósamunda eða hvað þú heitir góða mín
glettur svona nú einhver var nú hjá honum sem guðmundur hét
var léttur á fæti og þegar hann var í holti prófastur þá sendi hann hann einhvern tíma til þess að vita upp á flutning yfir yfir vöðin eða yfir fjörðinn þarna önundarfjörðinn þarna frá holti
og vita hvað liði
aðfallinu
og hinn kemur aftur
og segir að það sé komin hástokkaflæði þetta segja nú vestfirðingarnir
háflæði hástokkaflæði var sagt
hann hét alltaf guðmundur hástokkur eftir það
já já já það voru mörg nöfnin sem hann var búinn að gefa þeim hann var víst fyrirmyndin
í þessu með þessi nöfn annars held ég nú að
þetta sé gamalt þarna á vestfjörðunum hjá okkur við sjáum að þetta er töluvert
bæði í sturlungu og víðar
ég sé ekki annað en að það sé bæði hjá norðlendingum og og sunnlendingum líka
en þetta hefur orðið minna um það
hjá norðlendingunum
upp á síðkastið en við höfum haldið þessu betur
hann var nú ekki vestfirðingur þessi stefán stephensen hann var kominn sunnan að
eftir eiríki
ekki í bili ekki í bili nei það væri nú
með eftir eiríki
hann var svo trúverðugur hann eiríkur þegar hann var að segja manni þessar sögur ég ég er viss um það að hann trúði þeim
öllum sjálfur
mér datt ekki í hug að vera að rengja
já en þó að manni finnist það
vera með ólíkindum eitt og annað að þá getur vel verið að það sé eitthvað í því sem
hægt sé að leggja upp úr
hvað sagði hann þegar hann var búinn að segja sögurnar
sagði stundum aldeilis
og hvað átti það nú að svona til áherslu eða
fleiri svona
skáldmæltir þarna
jú það var nú annar karl þarna sem hét þorlákur daðason
eftir honum jakob þarna smára
að þessi þorlákur daðason að fóstri
smára mun hafa heitið þorsteinn daðason og ég held
jakob smári var eitthvað sjö eða átta ára þá kom hann þarna vestur
en konan hans þorsteins daðasonar hún hét katrín og hún kom þarna vestur líka og hann var þarna
þrjá daga
sökum þess að þorlákur var hjá okkur daðason og hann var bróðir mannsins hennar
kom þarna vestur
jakob smára
ég man best eftir honum jakob smára hvað hann gat skrifað smátt
litla krílið að skrifa svo smátt að varla hægt að eygja það já já
svo kynntust við aftur norður á akureyri um árið já en manstu nokkuð eftir þessum
þessum þorláki þorláki
það voru stærstu hendur sem ég hefi séð á nokkrum manni
stúlka þarna á heimilinu sem hét elín og var þorgrímsdóttir ættuð sunnan úr helgafellssveit
og hann var alltaf að stjana í kringum hana og ég held að það hafi verið af því að hún kom þarna á heimilið að hann kom
var komin suður ég hélt að hann væri búinn að missa hana en hún hafði farið suður
hálfgerður veslingur ég held að hún hafi heitið gunnhildur og var ættuð úr aðalvík hún fór víst suður í hans sveit þarna
suður í dalina
séra jón guðnason sýndi mér einhvern tíma að hún hefði dáið þar þessi gunnhildur en honum þótti
sannarlega vænt um þessa elínu þorgrímsdóttur þarna
úr helgafellssveitinni það var nú mesta myndarmanneskja já já
ég man sérstaklega eftir því einusinni að hún fékk lánaðan hest og var komin heim í rökkri um haustið
hann var ekki til taks að taka á móti
henni þegar hún kom heim og taka af söðulinn samt hafði hún náð söðlinum af en en en hesturinn var víst rölt styggur
svo hann hafði sloppið út í nóttina með beislið
og hún varð æði byrst
elín okkar þorgrímsdóttir þá ég svolítill strákur þetta var hún var
byrst yfir því að þorlákur skyldi ekki vera við
að taka á móti hestinum hjá sér og hann var að leita megin part af nóttunni
en fann ekki beislið en undireins daginn eftir þegar þeir fóru að leita og bjart var orðið þá fann hann beislið
hann var stundum að segja okkur sögur af því þegar hann var í dölunum
allt var myndarlegra þarna að mér skyldist í dölunum heldur en það var hjá okkur
strákarnir það kom nú fyrir að það kom þoka þarna hjá okkur
og þá var erfitt að finna og einu sinni
þá komum við heim og vantar víst fjórða part af ánum
einstakir sokkar getið þið verið sagði hann
að týna svona kindunum mjólkuránum úr kvíunum
og þá sagði
þokan sagði hann kalliði þetta þoku
þegar ég var síðast í dölunum þá kom stundum svo þykk þoka
að það hefði ekki gengið í hana hnífur sagði hann
við stóðum bara eftir hann fór hann sagði ekki meir fannst við svona auðvirðilegir auðvitað að hafa ekki fundið féð
sem að hét jóna þorláksdóttir
hún var nú sérkennileg mjög einu sinni gaf hann henni fimmtíu aura
og sagði henni að
þú skalt nú geyma þetta onna mín sagði hann og kasta
kasta því ekki í einhvern bölvaðan óþarfann
ég hvort hún keypti budduna hún mun hafa kostað meir
hann var lengi háseti
sæmdarformanni þarna í hnífsdal
sem hét kristján kjartansson
svo var það einhvern tíma
löngu seinna það var þarna þegar hann var kominn
heim til okkar þá
dreymdi hann draum þegar hann kemur út að morgunlagi þá segir hann
ekki veit ég hvort ég á að fara að segja ykkur draum minn sagði hann nú
dreymdi þig draum segjum við mig dreymdi draum sagði hann
og hvurnig var hann
mig dreymdi
það að kristján sæli kjartansson væri að koma að landi
með keflaða báða skuti sagði hann
ég var að segja það einhvern tíma við
doktor jakob benediktsson
væri algengt þarna vestur frá hjá okkur að að nefna báða skuti
sagði gamli maðurinn þessi segi ég
það er ekki rangt sagði hann
það heita skutir bæði framan og aftan þó að hitt heiti líka barki þá eru það skutir
já svo hann sagði þetta karlinn svona hafði hafði hann það
ég hafi það rétt eftir með keflaða báða skuti
svo kom það fyrir nokkru seinna dóttir hans jóna hún varð vanfær
og fæddi svo af sér barn
en strákarnir sögðu að
það var nú þannig það held ég
en ég hefi ekki séð stærri hendur á nokkrum
það var hér áður
var nú minna um sápuna þegar ég var strákur fyrst
oft þarna við ána
reyndu þeir að teygja sig fram á hann og lagði þá flíkur
þá hafði það
tré flatt
tré flatt dálítið
kallað að keppa úr því
flíkunum
en þorlákur minn hann
aldrei nokkurn tíma þennan kepp hann notaði alltaf hendina og lummaði
þung
lummaði á á flíkina hann sló alltaf á
með þessa mótorbáta
að það veiddist stundum töluvert af keilu
áttaði sig aldrei á því hann hélt alltaf að það væri langa
í sniðum langan og keilan þetta er svo miklu minni fiskur
og hann sagði oft
mikið dæmalaust hafa þeir fengið mikið af þessari smálöngu
hann hefur sjálfsagt aldrei séð eða þeir fengu hana örsjaldan þessa keilu þarna inn í djúpinu
þegar að mótorbátarnir komu þarna
höfum við skotið honum ref fyrir rass þegar mótorbátarnir komu að fara að veiða þessa keilu hann hafði aldrei séð hana
og níundi apríl nítján hundruð sextíu og átta valdimar björn valdimarsson segir frá já þú varst að segja mér þarna ég frá honum guðmundi sölvasyni og hann var mjög sérkennilegur maður
það væri nú kannske rétt að ég segði frá sölva líka föður hans sölvi þessi
hann var nú ættaður þarna úr skutulsfirðinum og
þótti nú
sölvi sveinsson sigurðsonar jónssonar það er skal ég segja þér
af sömu ætt var jón nokkur lögréttumaður jónsson
þetta er hægt að rekja alla leið til minnsta kosti fimmtán hundruð eftir því sem theodór árnason er búinn að gera
nú sölvi þessi hann
fer einusinni
skutulsfirði og út af landinu það voru nú ekki allir á þeim tíma sem fóru út af landinu
átján hundruð
fæddur um sautján hundruð og áttatíu eða eitthvað svoleiðis
og hann fór til færeyja og þar var hann víst all lengi þessi sölvi
þegar hann kom aftur
þá hafði fólk þá sögu að segja að hann hefði trúlofast þarna í færeyjum færeyskri stúlku
frámunalega
í færeyjunum
og hann hafði sagt henni og þeim nánustu ættingjum þar að hann færi því aðeins í
burtu að hann kæmi fljótlega aftur út til færeyja
en svo brást það víst að hann kæmi aftur til færeyja og fór það víst aldrei að mér skilst
en blessuð stúlkan í færeyjum hún tregaði hann víst í fleiri fleiri ár
ekki veit ég hvort það var hún sjálf ellegar einhverjir
hér skáldmæltir sem ortu feiknarmikinn brag og enn í dag f veit ég um fólk sem kann
kallaður sölvabragur
sem að sendur var beint úr færeyjum upp til skutulsfjarðar já
og þar sérðu að
þó það hafi verið frændur eða ættingar sölva þá hafa þeir samt getað lært þennan brag og og ég man í fjórða lið frá honum er
maður og heitir sveinn
og var lengi bóndi í arnardal og hann var að fara með úr bragnum fyrir nokkrum vikum
áður en hann veiktist núna
hann er nú kominn á borgarsjúkrahúsið núna sveinn minn við erum jafn gamlir að
heita má
og guðmundur okkar sölvason