tiro-is/ismus huggingface dataset:
með stuðningi náttúrulega allra sveitamanna og félaga
og svo náttúrulega barnaskólinn
barnaskóli og sundlaug að varmá það var mikið happaspor að velja skólanum
þennan stað
síðan er gengið frá þessum húsum og farið að spekúlera
spekúlera í íþróttahúsi
og þá upphófust mikil fundahöld við þorstein einarsson íþróttafulltrúa og yfirvöld og gera þetta að skólamannvirki
íþróttahúsa yfirleitt átján sinnum þrjátíu
var normið sem við máttum byggja við máttum ekki byggja stærra því þá fengum við ekki ríkisframlög eða skólaframlög á húsið ef það var stærra
þetta var hörð og afspyrnu einhver harðasta barátta sem ég hef lent í
ég var þá oddviti frá nítján hundruð sextíu og tvö
og þetta var eitt það fyrsta verk sem ég fór að beita mér fyrir og það komst ekki í gagnið fyrr en tíu árum seinna
eftir langa og
baráttu enda voru næg verkefni fyrstu árin með skólann og sundlaugina þó íþróttahúsið bættist ekki þar við
þá var nokkurn veginn búið að hreinsa hreinsa til eftir þær framkvæmdir og þá var farið í íþróttahúsið
og þá var það stærðin
það voru fundir og fundir og fundir og þorsteinn
var alltaf ákveðinn í því að þetta mætti ekki vera stærra svo fóru menn að
leggja honum orð í munn fundirnir voru orðnir svo margir og miklir við vorum farnir að lesa upp úr gömlum fundargerðum þarsem hann hafði gefið ádrátt
um að húsið mætti kannski vera stærra
og svona var haldið áfram og reynt að halda því fram að hann hefði sagt eitthvað á
einhverjum fundi fyrir nokkrum árum sem gæfi okkur tilefni til að halda
hefði eiginlega samþykkt stærra hús
og við neituðum alfarið að byrja á nokkru húsi sem var minna en en löglegur keppnisvöllur
ég held fjörutíu og fimm sinnum þrjátíu
man nú ekki lengur þessar tölur og það var endirinn varð sá
að við náðum þessu að koma þessu húsi upp og þetta var fyrsta löglega húsið í kjalarnesþingi sem byggt er
íþróttahús
alltsvo með löglegum keppnisvelli fyrir handbolta
og það var vígt einhvern tímann sjötíu og eitt eða tvö eða eitthvað nú man ég það ekki það þarf að fletta upp á því
jón hver
helstu hlunnindi hér í mosfellsbæ já þú átt við hvað fólk sækist eftir sem flytur hingað já
ég verð þá að nota tækifærið og segja frá því sem
má segja að hafi verið hérna fyrr á öldinni
hver voru þau hlunnindi það var náttúrulega jarðhitinn hann
alltaf veirð mjög verðmæt hlunnindi síðan eru hafa
runnið til sjávar í mosfellshreppi þrjár laxveiðiár
það er norðast leirvogsá
úlfarsá eða korpa og svo elliðaárnar því áður náði hreppurinn niður að elliðaám
og þetta verða að teljast hlunnindi nú það eru líka hlunnindi sem eru áberandi og búið er að benda á áður að
það er nálægð við stóran og verðmætan markað selja afurðir á markað í reykjavík
þá verður það að teljast til já
nálægð við markaðinn og svo er náttúrulega ekki hægt að neita því að samgöngur hafa verið
ákaflega góðar í mosfellssveit að vísu liggur hafnarfjarðarvegurinn ekki um mosfellssveit
en hann hann
hafnarfjörð og suðurnes
en síðan er suðurlandsvegur hann liggur hér um um um sveitina og hefur verið notaður sem samgönguæð innansveitar
og liggur hér upp á sandskeið og yfir hellisheiði
og og þingvallavegurinn gamli hann fór að honum og yfir mosfellsheiði til þingvalla
svo er það náttúrulega vesturlandsvegur sem er samgönguæð við suðurland um þingvelli
og vesturlandsvegur sem er samgönguæð við vesturland
norðurland og þaðan af allt lengra
segja hringinn þetta teljum við hafa verið mikil hlunnindi
vil ég í leiðinni minnast
á það að það sem hafa verið óhagræði við þessi hlunnindi og það eru þjóðvegir
háspennulínur
hitaveituæðar
þjónustukram sem hefur verið lagt þvers og kruss um sveitarfélagið hefur staðið svona skipulagsmálum nokkuð
þrengt að skipulagsmálunum og það hefði kannski verið staðið
að sumu leyti öðruvísi að ef þetta hefði ekki veirð svona
en þá hefði náttúrulega síður þurft að hafa not af skipulagsmálum þetta leiðir hvað af öðru
þetta er kannski óhagræði sem
í þetta sveitarfélag hefur svo flust hér á undanförnum árum atgervisfólk
héraðið og heild og læknishéraðið nær hér yfir fjóra hreppa
þrír hreppir í kjósarsýslu og þingvallasveit
og í minni tíð voru heilbrigðismálin í ákaflega skemmtilegum góðum gír í sambandi við reykjalund og
langar að spyrja um skólamálin já hvernig var að ganga í skóla hér í mosfellsbæ fyrst þegar
það var nú ekkert sérstakt við það það var auðvitað farskóli
sem tíðkaðist eftir að fyrstu lögin um barnafræðslu
sett og þá voru farkennarar hérna pétur jakobsson seinna
hann bjó í laxnesi og var farkennari hérna hann var seinna fasteignasali
nú svo kom lárus halldórsson í kringum nítján hundruð og tuttugu ungur kennari og
og kenndi á bæjunum og fór á milli bæja og kenndi með hefðbundnum hætti þessa svokölluðu farkennslu
var kennt á reykjum já síðan gerist það sko
að brúarlandsskólinn er byggður nítján hundruð tuttugu og tvö
og það er löngu fyrir mína tíð
og þá var lárus
kenndi hann eftir það á brúarlandi en bjó á æsustöðum eða mosfelli og var kvæntur dóttur prestsins kristínu magnúsdóttur ágætiskonu
og þá fór í gang fastur skóli við
það að neðsta hæðin á brúarlandi var byggð nú síðan pétur bróðir hann hann fer í
og er er í honum en svo var dáldið bil á milli okkar péturs ég held hann hafi verið tveimur komma fimm ári
eldri en ég
og svo er efri hæðin byggð á skólann og
og það fjölgar hægt og hægt nemendum og þá er sett heimavist við skólann
þegar efri hæðin byggð á brúarlandi í tíð magnúsar á blikastöðum
þá kemur upp það fjölgar börnum hér í hverfinu og það mun hafa verið svona
nítján hundruð og þrjátíu
sem var heimakennsla hér
þá voru krakkarnir í hverfinu orðin við hér á reykjum
við vorum bræðurnir ég og andrés og sveinn
á hinu heimilinu voru það ásgeir jóhannes
ásgeir og jóhannes að minnsta kosti og á reykjahvoli var jóel
og í blómvangi var arndís jakobsdóttir
og þarna var komið bara verkefni fyrir heimiliskennara og þá þótti ekki takandi því að vera að senda okkur þarna niðureftir
og þarna voru heimiliskennarar í fyrsta lagi jón kristgeirsson
ágætismaður sem kenndi hér einn eða tvo vetur það var
tryggvi pétursson sem seinna varð
bankastjóri í hveragerði bróðir péturs þuls
og það var kristín þórhallsdóttir
sem frá veigarstöðum í eyjafirði og þetta fólk kenndi hér í þessi ár og það var aðallega eftir nítján hundruð og þrjátíu
eitt árið voru þeir bræður bjarnasynirnir í reykjavík og gengu í miðbæjarskólann og þeir féllu úr hópnum
og annan vetur
sóttum við
skóla líklega nítján hundruð þrjátíu og eitt til tvö þá sóttum við skóla að brúarlandi
og ég man það vegna þess að þrjátíu og tvö til þrjú hefur það verið
vegna þess að þegar ég kom í brúarlandsskóla haustið nítján hundruð þrjátíu og tvö
þá var stofnuð yngri deild í ungmennafélaginu
og barnaskólabörnin hópuðu sér í hana og lárus stuðlaði að því að það gæti gerst
og þá man ég eftir því að ég var kosinn formaður í þessari yngri deild það eru fyrstu félagsmálaafskipti mín
af ungmennafélaginu að ég var kosinn formaður í þessari yngri deild
en að öðru leyti tókum við svo prófin þó að okkur okkur var kennt hérna heima en við tókum vorprófin alltaf í brúarlandsskóla
þessir krakkar
hvernig var að vera í skóla heima hjá sér
heima heima ég man það ekki neitt að það væri neitt sérstakt við það nei
bara þannig að það var ákveðið að mæta í tímum klukkan þetta í borðstofunni og kennt var líka á fjósloftinu seinna
yfir mjólkurhúsinu þar var íbúð og stofan þar var gerð að
kennslustofu þar kenndi kristín til dæmis og tryggvi
og svo lásum við bara heima hjá okkur og og höfðum aðgang að kennaranum og
og hann svona fylgdist með að við ynnum heimavinnuna skólatíminn var svipaður og
og væri venjulegur skóli og þegar við vorum í brúarlandsskólanum þá var náttúrulega heilmikið annað og meira á döfinni
og það var til dæmis mikið glímt og þá kepptum við í glímu við skólann á klébergi barnaskólann á
kjalarnesinu þar var sigurður helgason skólastjóri
stór maður mikill og sterkur og við glímdum þarna
tíu strákar frá kjalarnesi og sjö frá brúarlandi
og við náttúrulega unnum þessa glímu við vorum þrælþjálfaðir glímumenn og
það var orðið skemmtiatriði að
glímuhópur úr brúarlandsskólanum fór á skemmtanir og sýndi glímu
og var komið á það hátt stig
það voru flinkir og duglegir strákar sem voru hér gunnar sveinsson á álafossi kristófer í laxnesi
haukur á helgafelli og við reykjamenn smávegis aðallega ég
og og fleir sveinn í miðdal og tryggvi
þorfinnsson og
hvar hann átti heima suður í sveit
þorfinnur var frá selfossi og fluttist að einu býli þarna í suðursveitinni
var grímur á úlfarsfelli nordal nokkuð með kennslu í glímu fyrir ykkur yngri já já já já hann var einn af áhugamönnunum í í glímunni og kenndi glímu við
brúarlandsskólann og víðar hjá félaginu og
keppti í glímu sjálfur hann var þó nokkru eldri en við
ég held hann hafi verið einhver ár
tólf ár eða eitthvað formaður ungmennafélagsins
og stýrði þessu öllu saman og sá um að mörgu leyti keppni
utansveitar og
og var allt í öllu hann var frægastur fyrir það að hann taldi enga þörf á að halda fundi
og síst af öllu aðalfundi en það endaði nú samt með því að það var haldinn fundur og þá var hann felldur og
maður kosinn
enda var hann þá fluttur eða að flytja burt úr sveitinni suður í kópavog þar var hann
þegar kjartan bróðir hans tók við búskap á úlfarsfelli
nú en annars líkaði mér svona heldur vel í skóla já
stykkishólmi tuttugasta og sjötta ágúst nítján hundruð sextíu og fimm
kristín níelsdóttir
þá sagan heitir sagan af sessilíu karlsdóttir
og drottning í ríki sínu þau áttu sér son þann er sveinn hét hann var manna mannvænlegastur
og en kóngurinn faðir hans var ágjarn mjög
honum þótti sérstaklega vænt um
um gull og gimsteina og vildi allt til vinna að eignast þetta
segir sagan að það hafi lagst gammur einn mikill að
að höll konungs og vildi alltaf fá mann á vissu tímabili
mig minnir það væri á sumardaginn fyrsta þá vildi hann alltaf hafa mann
og það varð af þessu stóð af þessu ógn mikil
en sonur kóngsins sveinn hann var alltaf að segja við föður sinn að hann vildi berjast við við gamminn
en kóngur vildi það nú ómögulega
en hann svo var það einu sinni að kóngur var á skemmtigöngu
hann gekk langan veg og hafði ekki annað með sér en svein sinn
alltsvo ekki
barasta þjón sinn ekki svein son sinn
gengur hann nú lengi nokkuð eftir götu
skógargötu uns hann kemur niður til sjávar
og sest þar niður því að honum fannst sig syfja mjög
og segir við
þjón sinn að hann skuli vaka hann ætli að fá sér dálítinn blund
sem hann er nú sestur þarna niður
þá fer nú sveinninn að skoða sig um svona í kring
og sér hann þá ákaflega fagran fugl
sem honum sýnist fyrst vera valur og hugsar sem svo að ef ég get náð í þennan fugl þá
verði kóngurinn
ánægður og muni þá kannski launa mér eitthvað svo hann fer að elta fuglinn uns hann fer það langt að hann
svona einhvern veginn villist frá kóngi en hann sefur þarna einn eftir
þá sem hann sefur þarna þá er hann vakinn af gargi miklu er þar kominn gammurinn ógurlegi
ógurlegi og hann segir við hann
nú er ég kominn og nú vil ég fá svein son þinn nú vil ég fá hann næsta
næsta sumardag fyrsta
verður konungur fár við
og og skelfdur mjög segir þá segir þá
gammurinn ef hann vilji láta sig hafa
tíu skeffur af gulli og gimsteinum sem hann eigi í fjárgeymslu sinni þá skuli hann sleppa
við að láta son sinn
en það var eins og komið við hjartað í kóngi hann gat ekki hugsað sér þetta svo að hann segist
ekki muni láta það þú átt eftir að iðrast eftir það segir gammurinn og flýgur í burtu
þá hrekkur kóngur upp og fannst hann hafi hvorki sofað eða vakað og hafi verið einhvers konar
mók á sér óverulegt og hugsar sem svo sig muni hafa dreymt þetta en sér þó ekki betur heldur en
að að gammurinn fljúgi þarna burtu
gengur hann nú stendur hann nú upp og
og kallar á svein sinn en hann var nú kominn eitthvað langt í burtu en heyrir þó til hans og kemur
og verður konungur reiður mjög að hann skyldi yfirgefa sig hugsar að þetta hafi komið fyrir sig af því að hann var einn og í stað þess að aumingja
pilturinn ætlaði að fara að afla sér fjár og láta elta fáséða fugla fyrir kónginn þá fékk hann ekkert nema illt fyrir
svo fer kóngur heim til hallar og líður svo fram að næsta sumardegi fyrsta
sveinn kóngsson var veiðimaður mikill og bogaskytta góður og hafði
mikið gaman að því að fara á veiðar með föður sínum
en svo segir frá því að langt inni í skóginum þar bjó fátækur bóndi hann átti tvær dætur
og hét sú eldri fanney en sú yngri hét sessilía
fanney var allra myndarlegasta stúlka og
og vel gefin
en það var sá ljóður á hennar ráði að hún var ákaflega forvitin alveg framúrskarandi gat ekki séð nokkurn sem hún ekki vissi um
að hún þyrfti ekki að forvitnast um það
var nú þótti það nú heldur svona leiðinlegur
ókostur það þótti ókostur mikill að hún skyldi vera svona forvitin
henni batnaði nú ekkert fyrir það þó að hún væri atyrt en sessilía hún var kvenna fríðust og og
og vel að sér í öllu eins og bændadætur geta verið
og og hún fór jafnan með föður sínum þegar hann fór á veiðar og hann kenndi henni
hann kenndi henni að fara með boga og var hún svo
snjall að fáir tóku henni fram í í þeirri list að skjóta boga
svo gjörðist faðir þeirra gamlaður mjög og lagðist í rekkju þá var enginn til þess að
ná í björg fyrir heimilið það gerir að hann hefði
þau þau bjuggu þarna bara þrjú hann með dætur sínar tvær
svo þá fór
sessilía að stunda veiðar í skóginum og eitt sinn er hún var á þeirri leið
þá mætir hún
konunginum
eða hirð hans þar sem hann er að á veiðum og með son sinn svein og fleiri
og þá eru þeir að snæðingi
og höfðu sest niður að borða nestið sitt og höfðu sér það til ánægju að skjóta í mark og vita hver væri fimastur
en sem
sem sessilía gengur þarna um með boga á öxl þótti dálítið óvanalegt að sjá konu ganga þannig
þá gjörðu þeir gys að henni hirðmenn konungs þá sagði sveinn
kóngssonur eigi skulum við gera gys að stúlku þessari heldur skulum við láta hana reyna sig
og sjá hvort hún hefur nokkuð með boga að gjöra
verður það úr að að þeir
þeir hinir bestu bogamenn taka til að skjóta í mark og svo og svo líka sveinn konungsson
og þá segir hann við sessilíu nú skalt þú reyna
skaut hún þá af boga og hitti ákaflega
nákvæmlega í punkt þann er afmarkaður var
og þótti það mikið og vel gert
segir nú ekki af því meira annað en sesselía yfirgefur þau
þá og gengur til föður síns eða heim að bæ föður síns sem hún er langt komin þá sér hún
hvar kemur
rándýr eitt það mun hafa verið úlfur eftir sem mig minnir og ber eitthvað í
ber með sér einhvurja bráð og hún veitir því eftirtekt
að það er ákaflega lítil mannvera sem hún
sem það heldur á
tekur hún þá boga sinn og skýtur og hittir dýrið og það fellur niður dautt
þá fer hún tekur hún þetta upp og þetta er ákaflega lítið barn svo lítið að hún henni finnst það alveg ákaflega undarlega lítið
og þá er hún fer að
athuga það að þá hugsar hún með sér að nú verð ég að fara með þetta barn heim ekki get ég látið það liggja hér í skóginum
og gengur á stað með það heim
en hún hefur farið dálítinn veg þá kemur
þá heyrir hún kveinan mikla og þar koma út á veginn
ákaflega litlar manneskjur karl og kona
og og þetta eru dvergahjón
og þá höfðu þau tapað barni sínu og það var einmitt þetta barn sem sessilía bjargaði
og verður nú mikil gleði hjá hjá dverghjónunum og segir dvergur sem svo
ég get nú ekki miklu launað þér þetta en þú getur vitjað mín ef þér liggur á og þarftu þá ekki annað en koma
út á þessa götu og hann bendir henni á stóran stóran stein þar
og klappa á hann þrjú högg og mun þá ég koma til fundar við þig
þakkar nú sessilía honum þetta og gengur svo til bæjar
en hún hafði verið óvanalega lengi í burtu
og fer þá systir hennar að spurja af því að hún var nú svo forvitin hvers vegna hún hefði verið svona lengi
og vildi sessilía ekkert um það tala
en þó um síðir
til þess að geðjast systir sinni svo hún hætti að að spurja þá segist hún hafa hitt konungshirðina og segir hvernig farið hefði með
með bogaskotin en hitt hinu segir hún ekki frá
þá verður systir hennar
það vildi ég að þetta hefði verið ég þá hefði ég fengið að reyna bogalist við konungssoninn þú kannt
ekkert að skjóta af boga segir sessilía
svo er nú ekki meira um þetta en svo líður allt fram til sumardagsins fyrsta
að kóngur verður mjög niðurdreginn þegar að fer að líða að því og fer nú að iðrast eftir það að hann hefði ekki tekið boði
gammsins vonda og sveinn
konungssonur hann sér það að faðir sinn er venju frekar frekar daufur og fer að
spurja hann um þetta og að lokum segir hann honum eins og var
verður þá sveinn fár við og segir
sem svo að hann hefði ekki viljað leyfa sér að reyna sig við gamminn en hann hefði viljað selja sig fyrir gull og gimsteina
og þykknar í honum og segir að nú muni
það ráðast hver hafi betur
býst hann nú mikið og vel um eins og allir þeir sem að áttu að reyna sig við við þetta óargadýr
og hann fer út úr höllinni og fer þar í afhýsi nokkurt og bíður eftir því að að
gammurinn komi
heyrist þá dynur mikill í lofti þá er
líða tók á nótt og kemur nú gammurinn en sveinn hleypur út með spjót sitt og
og sverð og gengur á móti honum verður nú harður aðgangur og langur en það endaði nú
samt með því að gammurinn fór burt með kóngssoninn þó að hann vaskur væri
nú er það til að taka að konungi þykir sár sonarmissirinn og getur nú ekki á heilum sér tekið
hugsar sér nú að nú skuli hann
seint sé að bjóða gott fyrir ef einhver geti frelsað hann
þá er það að hann lætur þau boð út ganga
að hann skuli heita hálfu konungsríkinu ef einhver vildi frelsa son sinn
er það að þetta spyrst um landið
og þar á meðal spyrst það í kotbæinn til systranna og gamla mannsins
segir strax fanney ég fer og reyni að frelsa konungssoninn
það er ekki til neins segir gamli maðurinn þið farið ekkert ég er gamall maður og ég má ekki missa ukkur
og þið stúlkur þið getið ekki þetta
en fanney hún hugsaði sér að það væri til mikils að vinna
og unir ekki ferð sinni unir unir sér ekki heldur býr ferð sína á laun
því að hún hugsaði sér að systir sín sem að sé sér sé sér að miklu leyti
fremri hún muni gera þetta á undan sér og vill þess vegna ekkert láta hana vita heldur fer hún
gengur lengi lengi og hafði nú mikið traust á sjálfri sér þegar hún lagði á stað
en þegar eftir því sem hún fer lengra þá minnkar nú í henni gorgeirinn
uns hún kemur að stóru stóru fjalli og sest þar niður
þá heyrist sagt þegar hún hefur sest þar niður já og hvílt sig og borðað nestið
sitt þá heyrir hún að það er sagt
hvernig er það þú ert að leita að kóngssyni viltu að ég hjálpi þér
og þá segir hún hver ert þú þú átt ekki að spurja að því ég spurði viltu að ég hjálpi
ég verð að fá að vita vita hver þú ert af því að hún var svo forvitin hún gat ekki hugsað sér annað en hún þyrfti að vita allt
ef þú ekki vilt þiggja hjálp mína án þess að að þú vitir hver ég
þér ekki neitt
o segðu mér aðeins bara hver þú ert
og hvernig stendur á því að þú vilt hjálpa mér þá skal ég þiggja það
en þá þagnar röddin og það kemur enginn
enginn svo hún verður ákaflega hrædd og og miður sín og leggur á stað heim aftur
og svo verður það þegar hún er komin í skóginn þá
þá villist hún þar og eftir miklar mannraunir þá kemst hún loksins heim í kotið sitt aftur
segir sínar farir ekki sléttar þetta hefur þú fyrir
béaða forvitnina sagði sessilía
svo líður nú enn nokkur tími
en alltaf er hún að hugsa um
fallega kóngssoninn sem hún hafði séð alltsvo hún sessilía og langar nú til þess að vita hvort hún getur nokkuð forvitnast um hann
og svo verður það að hún
að hún leggur á stað einn dag kveður föður sinn og systir sína og segir systir sinni að hún verði að annast um
um föður þeirra hún verði nú kannski ekki lengi en hún þurfi að að fara í ferðalag
svo fer hún sem
og gengur lengi lengi þangað til að hún kemur að fjallinu
þá sest hún niður og þá heyrir hún sagt
sagt er viltu að ég hjálpi þér já
já hún sagði nú víst það sama og systir hennar
nei eða var sagt við systir hennar þú ert þú ert að leita að kóngssyninum já viltu að ég hjálpi þér
það vil ég fegin
þá þá skalt þú útvega sverð það sem bítur á allt
ekki get ég það segir sessilía víst getur þú það segir
röddin
þá dettur sessilíu í hug dvergurinn nú skuli hún fara og finna dverginn
og hún snýr við uns hún kemur að steininum stóra
og biður og klappar á hann og út kemur dvergurinn og segir hvað vilt þú nú vil ég fá sverð það er bítur á allt
hvað ætlar þú að gera með sverð segir hann þú hefur ekkert með það að gera víst hef ég með það að gera
jæja segir hann sverðið skaltu fá og svo sest hann niður og smíðar
smíðar sverð og daginn eftir er sverðið tilbúið leggur hún nú enn á stað
og kemur að fjallinu og enn er sagt
sagt viltu að ég hjálpi þér
ég vil það hefurðu útvegað sverðið já ég er með það segir hún
þá skulum við ganga og freista þess að vita hvað við getum
svo gengur hún og hún sér aldrei neinn
gengur hún uns hún kemur að hárri hamrahlíð hér verðum við að klifra upp segir
segir röddin
ég get ekki það
segir sessilía ég kemst ekki upp þá verður þú að fá útvega skó sem hægt er að ganga í í bjargi
nú er hún ákaflega þreytt og mædd samt leggur hún á stað aftur og finnur dverginn
hlær þá dvergurinn
já nú hef ég reynt þig sessilía
nú skal ég lána þér skó sem að þú getur gengið á í bergi
og svo fær hann henni skóna og og hnoð eitt
muni vísa henni veginn
en en nefndu mig ef þér liggur lítið á segir dvergurinn
svo leggur hún á stað með skóna og hnoðið út að fjallinu
tekur hún þá sverðið sér í hönd og og lætur á sig skóna þá er hún kemur að
að hömrunum og hnoðið rennur alltaf á undan henni það rennur upp eftir berginu og hún
gengur þetta greiðlega á dvergaskónum þetta voru nefnilega töfraskór
svo kemur hún upp á háan bergstall þar inni í er hellir mikill
gengur hún þangað og felur sig að hellirsbaki
því að hellirsbúi var fjarverandi
sest hún nú niður
að hellirsbaki og
og bíður hellirsbúans
kemur hann nú heim um kvöldið með dunum og dynkjum og er það ljótur og stór jötunn
en honum fylgir skessa
nokkur og segir hún strax það er hefur einhver komið hér í hellirinn ég finn mannaþef
þá varð sessilía hrædd
ussu sussu segir jötuninn þetta er af af honum sveini kóngssyni þú finnur það
og sterkari er hann og sterkari er hann
verið segir skessan
og láttu ekki svona dóttir góð láttu ekki svona segir hann nú setjum við upp pott og sjóðum okkur
mat setur þá skessan pott á hlóðir
gengur hún svo að innra hellir sem að lokaður var kallar þar inn og segir vilt þú mat sveinn kóngsson
víst vil ég mat segir hann
víst vil ég mat já
en vilt þú já vilt þú nokkuð til þess vinna
að fá mat
þá þagði hann við vilt þú eiga mig þá færð þú mat
ekki vil ég eiga þig segir hann
þá færð þú engan mat segir hún
sjóða þau fyrir sig og leggjast
svo að því búnu til svefns en
er sessilía alltaf að hugsa um það hvað hún eigi að gera
og er alveg óráðin í því
þá nefnir hún dverginn vin sinn það vildi ég að hann væri nú kominn blessaður vinurinn minn dvergurinn
í þessu stendur hann hjá henni og og segir
nú verðum við að vera hröð
nú fer ég af því að ég er lítill vexti og næ í fjöreggið þeirra en ef að það bregst þá verður þú
að nota sverðið
því sverðið er það eina sem bítur á þau en ef að ef að mér mistekst að ná í fjöreggið
þá verður sverðið að duga
klifrar hann nú hátt upp í loft og þar upp á háan stall
þar sem fjöreggin þeirra voru
en þá verður það
ólán að að hnerra mikinn setur að sessilíu hún hnerraði svo hátt allt í einu
að jötuninn sest upp
og heyrir hann þá að það er einhver í
hellirnum stekkur hann nú fljótlega á fætur en þá náði
dvergurinn aðeins að brjóta annað fjöreggið því þau voru tvö
verður hann nú hamramur og rýkur upp og leitar um allt og
og verður nú sessilía æði hrædd
en þá var hefði dvergurinn getað náð
náð upp hurðinni sem sveinn kóngsson var kemur hann nú fram og þrífur sverðið og berjast þeir nú
hatramlega öll þrjú við
við jötuninn
já skessan drapst þegar að fjöreggið
skessan drapst þegar hann braut annað fjöreggið þetta er nefnilega eitthvað farið að ruglast hjá mér
en svo fór
að þau gátu unnið á jötninum og lá hann þá dauður var nú heldur en ekki gleði
því að í óefni var komið mikið
segir þá dvergur að nú sé sínu hlutverki lokið og nú skulum við öll koma heim og
hjálpaði hann þeim að komast upp á hamrana með töfrum sínum því að þeir voru ekki kleifir
svo var haldið á stað heim og alla leið heim í karlskot en dvergurinn fór til sinna heimkynna
var mikið gull og silfur í hellirnum sem þau gátu tekið með sér
kemur nú þar að að
þau fara í
að þau fara heim í kóngsríki
segir þá sessilía að nú skuli hann
ekki gefa sig fram því hún ætli að koma og vita og reyna kónginn hvurt hann vilji greiða sér þetta fyrir
gengur hún nú í höllina fyrir konung og segist hafa frétt af syni hans verður nú konungur glaður við
hefur þú