tiro-is/ismus huggingface dataset:
þetta skal ég segja þér með
þessa banka þarna vestur frá þeir voru ekki komnir þá og það var lítið um peningana þarna fyrst eftir aldamótin
og mjög hart í ári oft hvað peninga snerti
svo var það loksins að það kom þarna sparisjóður eins og þú vissir eða hefur kannske heyrt og
það var þorvaldur okkar læknir jónsson þarna á ísafirði hann beitti sér mikið fyrir þessum sparisjóði
og þetta var talsverð menning í því
svo var það upp úr sparisjóðnum þá var
stofnað þarna á ísafirði landsbankinn
stofnaði þarna útibú
eftir ja nokkrum árum eftir nítján hundruð
og þeir keyptu stundum víxla af mönnum
gamli maðurinn hann faðir minn hann gerði nú lítið af því að skrifa upp á víxla fyrir menn en en samt
gerði hann þetta fyrir hann frænda sinn þennan eðvarð ásmundsson að hann
skrifaði upp á vixla fyrir hann eða víxil
og það gekk oft svona frekar
erfiðlega að
borgað af og
og var oft erfitt með það
stundum var fleiri en einn
í þetta sinn að þeir höfðu gengið úr skaftinu þeir sem að voru með honum á víxlinum hjá eðvarð
og gamli maðurinn hafði sagt að úr því að svo væri að þeir
þessi nöfn yrðu ekki á víxlinum þá mundi hann heldur ekki framlengja því það væru breytt viðhorf
ekki skrifa upp á
jú jú hvað sem er um það að þegar að víxillinn fellur þá kemur eðvarð úteftir
með víxilinn
eina eða tvær pönnur af smokk freðsmokk þá var byrjað að frysta þarna í íshúsinu
og kemur með þennan freðsmokk og ég man að hann kom með hann alla leið heim að bæ
til gamla mannsins
og ég man ég stóð þarna hjá strákur svolítill
ég varð hissa á því að gamli maðurinn varð ekkert hrifin af að sjá þennan smokk en það var talið þegar það var lítið eða ekkert til um þennan
smokkfisk
það væri alveg vís
hleðsla
ef að honum var beitt en
hann vildi samt ekki
þótti þetta mikil
hvernig fóru þeir að því að veiða þennan smokk var hann veiddur eins og vanalegt er
var nú þannig tilkomið skal ég segja þér með þennan smokk
að það kom oft fyrir að smokkurinn hann veiddist bara ekki
færi
en kannske í ágústmánuði þá þá kom hann inn á skutulsfjörðinn
og rak sig á norðurtangann þú veist hvar hann er ysti tanginn þarna og síðan
í sundunum og þá náðu þeir honum þannig óðu bara út í og tóku hann með höndunum og
svona mun það nú hafa verið í þetta
þannig með þennan smokk hann kemur oft í göngum það er kannske á viku eða hálfsmánaða
millibili þá
koma göngur á honum
en það mun ekki í þetta sinn hafa komið nema þessi eina ganga og hún veiddist bara ekki á færi
en viss veiði alveg af honum þegar honum var beitt þegar það var svona lítið um hann
en gamli maðurinn ég man það að hann segir
ég ætla nú að biðja þig að taka hann frá augunum á mér en hitt er það að úr því að þú ert kominn
með þetta blað þá lofaðu mér að sjá það ég var búinn að segja þér að ég skrifaði ekkert á
er best að ég skrifi samt á það
en en þennan smokk vil ég ekki sjá
hann fór með hann svo ég man það strákurinn
held ég ekki tíu ára
þegar þetta var ég var alveg guðhræddur yfir þessu að láta fara með smokkinn
ég skildi ekkert í því að
gamli maðurinn
það var viss veiði
en það fór svo að hann fór með hann nú nú
svo hélt þetta áfram svona gamli maðurinn hann skrifaði upp á víxla fyrir hann
en svo dettur í eðvarð að fara að byggja steinhús þarna
og það er ennþá standandi þarna á ísafirði það er
annar helmingurinn af símstöðinni þarna á ísafirði
vestur endinn af henni
jú jú hinn helminginn byggði
féll frá þá
var gamli maðurinn ábyrgðarmaður þarna og
hann varð eiginlega að yfirtaka þetta bara hann
tók þarna við víxlunum ábyrgðunum sem hann var á
og síðar
þá var nú systir mín þarna
ég get svo sem nefnt hana jóna
var þá ný gift skipstjóra jóni barðasyni
og það fór svo að þau yfirtóku þetta hús en ég man að gamli maðurinn sagði henni það hreint og beint að
hún mætti aldrei nokkurn tíma láta það í veð
það yrði að vera hennar séreign
þú þekkir það nú það þýðir ekki að tala um það með kvenfólkið
ástin hún
já já við skulum ekkert minnast á það frekar að svo miklu leyti
að þau höfðu þetta í nokkur ár og var nú erfitt náttúrlega að róa fyrir þessu
en þá datt
bankastjóranum
sigurjóni jónssyni
að þetta myndi vera heppilegt pláss fyrir fyrir bankann
landsbankann á ísafirði að að setjast að þarna
og voru þá gerðir samningar við jónu systur mína um að hún
útbyggi þarna sérstakan hluta af
þessu húsi
til afnota fyrir landsbankann sem
að landsbankinn fékk þarna inni
og var þarna allmörg ár
hala suðursveit
fimmtánda júlí nítján hundruð sjötíu og níu
steinþór þórðarson bóndi segir frá
það er ein frásögn í sambandi við
þá reynisstaðabræður
þegar að þeir urðu úti
sem að ég minnist eiginlega ekki að ég hafi heyrt
hefur verið að tala um þeirra afdrif þó má það nú vel vera að það hafi nú verið þó ég sé búinn að gleyma því
og það er vísa sem átti að verða til
þannig var þegar þeir eru á suðurlandi
þá koma þeir í smiðju þar sem prestur situr og er að smíða
þá verður eldra bróðirnum að orði
tel ég þetta tvílaust stál tólin prests eru komin á ról
þína sulti sál sólarlaus fyrir næstu jól
tólin prests eru komin á ról
heyrðirðu þetta í æsku einhvern tímann
þegar ég heyrði talað um þá reynisstaðabræður sem að
ég var ungur þegar að
ég heyrði þá
hún lifði nú hér bara á vörum fólksins
eitt sem ég ætlaði að spyrja þig um
svona ég hef einhvern tímann heyrt talað um einhvern hvalreka hér sem kallaður var steytuhvalurinn
rekur þig nokkuð minni til þess að hérna að hafa
heyrt um það
ég hef nú heyrt um það en það er nú eitthvað farið að falla í gleymsku fyrir mér ég veit nú ekki hvort ég get sagt nógu skýrt frá því
því eða kannski rétt
en það er þannig að það eru hvalfangarar hér úti fyrir
og missa hval
með skutlinum í
og þeir sjá hva hvert hann fer og hvar hann lendir
lendir á land og það var á austast á fellsfjöru
sem var eign eyjólfs hreppstjóra þá
svo er þetta flýgur nú hval sagan um sveitina eins og venjulegt var og venjulegt var og þangað safnast múgur og
margmenni
þeim tekst að bjarga hvalnum eitthvað það það uppí fjöruna
en það sem þeir byrjuðu með það var að taka skeytið úr hvalnum
óðu með það eins langt út í sjó eins og þeir gátu og köstuðu því þar
en af því að hvalfangararnir eins og þeir voru kallaðir þá
sáu að hvar hvalurinn fór í land og með skeytið í sér
þá óskuðu þeir eftir að fá skeytið
sögðust ekki
gera tilkall til annars
en þá var það nú svona komið skeytið er ekki til staðar
það var búið að kasta því í sjóinn
en þeir þverneituðu
sem að áttu að svara fyrir þetta að það hafði nokkurt skeyti verið í hvalnum
og út
af þessu urðu svo málaferli
en ég man nú bara ekkert hvurnig þau enduðu
hvort að þeir meðgengu að lokim
og urðum fyrir einhverjum sektum
eða það eða það upplýstist aldrei að skeytið hefði verið í hvalnum
þetta var svo kallaður steytuhvalur
já þú sagðir að þetta hefði verið sagan svona í aðaldráttum eins og þú myndir hana já
segja hana aftur nei nei
segja hana aftur nei nei nei var dálítið um það að
ræki hval hér nei það var ekki mikið um það
það var bíddu
ég var búinn að þú varst búinn að
þér af hvalrekanum hérna nei jú á breiðabólstaðarfjöru nei
já já já þú varst búinn að segja mér það
búinn að segja mér já já já það var það en var ég ekki búinn að segja þér af
hvölunum sem komu í hafísnum nei það hefurðu ekki sagt mér ekki nei neei
já um hvali
ekki áttatíu og eitt til tveggja hafís jú það var hafísárin þá já já já
það voru hafísár mikil sko já
það var hafísárið sem að lengi er nú vitnað til
kaldi veturinn frostaveturinn mikli
þá sést hafís hér hafísrönd við haf og rekur svona nokkuð
og þett ísinn þrengir svo
smátt og smátt að vökinni
þar til að hann er kominn alveg upp í fjöru
en á undan ísnum sáust tveir hvalir tveir tveir hvalir vera að blása
blása
hérna beint framan af breiðabólstaðarbæjum
og eftir því sem að vökin þrengdist um þá
eða styttra varð frá ísbrún og uppí fjöru eftir því blésu þeir ákafar
og það enda svo með því að ísinn hann kreppir svo að þeim að þeir hafa
ekkert ráðrúm til að blása og drápust þarna báðir
annar var nokkuð langt frá landi landi
eldra fólk sagði nú að þeir myndu hafa verið nær því á tvítugu dýpi en ég býst nú við að það sé nú eitthvað orðið aukið
en hinn kom kom alveg uppí fjöru nema
hvað eitthvað þrengdi af ís að honum
það er svo þetta flýgur svo um suð um um sveitina
og um vítt um héraðið að það séu tveir hvalir
fastir í hafís sem að líklegt
að hægt sé að ná
það kemur svo múgur og margmenni til þess að fá sér að skera
þeir komu alla leið vestan yfir skeiðarársand að fá sér hval
en það var nú eftir að búið var að eftir búið var að skera hvalinn þeir fengu það bara hjá þeim sem land landeigendum
sem að mestan hlut fengu
en af því að það var svo erfitt að skera hvalina þá tók þetta svo langan tíma
og þetta að þurfa að bera þar sem var hægt að ná til af hvalnum sem var úti á sjó
það tafði svo mikið fyrir verkinu
og af því að það gætilega varð nú að fara náttúrlega til þess að lenda ekki niður á milli jaka
en það var talið
að það hefði náðst svona annar hvalurinn
svo eftir tvo daga þegar búið er
að vera við við skurðinn
þá kemur norðvestan átt og ísinn rekur frá og hvalina báða líka
og þar með var búið með það að bjarga h valnum en semsagt eins
ég sagði áðan þá var talið að annar hvalurinn hefði svona bjargast
það var óskapar gestagangur þá víst hér á þessum bæjum og breiðabólstaðarbæjum
ég man eftir því þegar við vorum strákar
óska eftir því að það kæmi nú betur hvalur það kæmi nú betur hvalur
verið ekki að óska eftir þessu sagði mamma það étur sig út
ég man ekki eftir eiginlega að það væri mikið eftir af hval hér
þegar að haf þegar þeir komu í ísnum um árið
þá mundi man ég ekki eftir sagði hún að það væri mikið eftir af honum þegar öllu var lokið
því það var svo mikill gestagangur
að það varð að
hvalpotturinn varð að vera stöðugt
á hlóðunum
og svo var náttúr mikið gefið af hval þeim sem voru að koma
svoleiðis að það varð víst ekki ekki svo mikið sem að landeigendur áttu
þá eftir af hval
en það var einu sinni róið róinn í land hvalur hér
í miðsveitinni
það það sást eitt eitthvert flykki
á sjónum suður af kálfafellsstað og eða kálfafellsbæjum á því svæði
og menn komust að þeirri niðurstöðu að þetta mundi vera hvalur ja svo sat svo mikið af fugli á því
það var svo tekið skip formaður fyrir því skipi var bjarni runólfsson
bóndi þá á kálfafelli
fjörugur maður gamansamur
þeir ná svo í hvalinn og
róa með hann til lands
en vegna þess
það var vegna þess að það var allhart fall
ég held suðurfalls
og já áreiðan það var áreiðanlega suðurfall og fallið bar þá
þá af leið sem að þeir ætluðu
lentu með hann mjög nálægt mörkum á kálfafellsstaðar og
þeir á kálfafelli vildu nú hafa að hann væri sín megin á fjörunni
en presturinn
á kálfafellsstað séra pétur hann vildi hafa hann að hann væri sín megin
og af þessu varð mikið málaþras
það er að segja ekki málaþras en mikið þras milli fjörueigenda
en þá eiga þeir bræður á hnappavöllum þorsteinarnir
í hjáleigunni þá eiga þeir hluta í
kálfafellinu
og það er svo sent til þeirra að láta þá vita að það sé komið happ á þeirra fjöru
og átti nú að bíð bíða eftir úrskurði þorsteins
í hjáleigunni þorsteins eldra því hann var talinn sanngjarn maður og greindur maður
það samdist svo með þeim
að ska ég held að
það væri best að þeir fengju þá báðir landeigendur
hlut úr hvalnum
svo kemur til þess þegar er farið að skipta
björn heitinn steinsson föðurbróðir minn
hann var eitthvað staddur þarna fyrir ofan austan steinasand er þetta gerðist og
lenti út í fjöru til þeirra
og að bjarga hvalnum
séra pétur hann kom þar líka svona sem áhorfandi
og það verður svo
að ráði að birni er gerður bjarghlutur
úr hvalnum af því hann hjálpaði til að landfesta hann og draga hann á land
en þá segir séra pétur ég kom þar líka ég kom þar líka ég á hlut alveg eins og hann
en þeir sögðu nú að hann hefði ekkert gert
svo en hann var nú
fimmtánda júlí nítján hundruð sjötíu og níu steinþór þórðarson bóndi segir frá
björn frændi þinn hafði fengið bjarghlut já
en þá vildi presturinn sem kom þarna út í fjöru líka séra pétur
á kálfa fellsstað sem kom þarna sem áhorfandi út í fjöru fjöru
þá vildi hann fá hlut líka
en þeim fannst hann nú hann hafa lagt svo lítið hönd að að hann ætti nú ekki hlut
en hann var nú
ekki alveg á því prestur hann hefði nú ekki eitthvað gert þarna
þar til formaðurinn björn runólfsson segir
við skulum gefa prestinum hlut það er ekki svo oft að hann tekur hlut eftir sjálfan sig af sjó
og það endaði með því að presti
var gefinn hlutur
en þetta var mjög mikil
þetta var mjög mikill aðdragandi að því að það yrði neitt hægt að fara að gera í skiptum
því að það varð að taka la þetta stóð svo grannt hvoru megin lands
hvalurinn var á hvorri fjörunni
hann var að það varð að taka greinileg mörk
eða landamörk merkin og fjörumarkið
milli kálfafells staðar og kálfafells var á svokölluðum miðjum merkirima
það var ta það var grastangi
sem að skarst lengst út í leiruna
beina línu úr miðjum markhólma
í miðja kálfagróf sem er rétt eða stutt vestan við bæinn á leiti
og til þess að fá nú skorið sem nákvæmast úr þessu þá var hlaðin stór varða í
markhólma
og svo strjálvörður
sem voru látnar bera og svo og svo sett upp merki í miðri miðri hérna
kálfagróf og svo strjálvörður þar á milli sem voru látnar bera hver í aðra
það er að segja miðað við miðað frá vörðunni í markhólma
markhólma og með því fengið alveg nákvæmlega út hvar mörkin voru á fjörunni
mig minnir endilega að samkomu lagið verða það að að það verð væri
yrði yrðu jöfn skipti milli
jarðanna
jöfn skipti á hvalnum
nema minnsta kosti það endaði allt friðsamlega
þetta er nú síðasta hvalsagan
hér í þessari sveit
sem að ég minnist að ég hafi heyrt var þetta í þínu minni já já ég er uppkominn maður þegar
þetta er já
en svo voru nú fleiri svo voru nú fleiri veiðar stundaðar hér voru ekki selveiðar
það var nú til dæmis við hálsós
sem féll þá
á mínum fyrri árum og hér lengi lengi frameftir fram úr borgarhafnarfjöru
stutt fyrir austan hálsa
þar veiddu borghefningar oft mikið oft mikið af sel sem
þeir skutu
þeir höfðu höfðu enga nót
heldur bara veiddu hann á þann hátt að þeir skutu hann af landi
og höfðu bát
og gátu venjulegast náð til hans að hann hann áður en hann sökk
en svo eru sker hér suður
breiðabólstaðarbæjum sem heita hrollaugseyjar
og er sagt að beri nafn hrollaugs landnámsmanns
og önnur saga í sambandi við hrollaugseyjar og hrollaug er sú
að hann hafi átt að hafa verskála á hrollaugseyjum
og sækja
þaðan sjó í námunda við hrollaugseyjar þar sem hefði verið svo ágæt fiskimið
og það fylgdi þjóðsögunni
að það hefði sérstaklega verið mikið mikið góð og mikil sprökumið
austur af hrollaugseyjunum ekki langt
langt frá þeim
það hefur haldist síðan
að þarna hafa verið góð sprökumið
ég man eftir því það var gamall maður sem var uppalinn hér á
og ég mundi vel eftir
hann sagði að í me bestu mestu deyðum á sumrin þá hefði verið róið á þessi sprökumið
og það hefði alltaf dregist nokkuð af spröku þar
og hann sagði að þetta hefði verið kallað að róa út á leiru
því það var alveg það var ekki eng ekkert hraun þar í botninum
staðinn fyrir það sem að
það er hraun hér milli
lands og hrollaugseyja allbreitt hraun
það var nú eftir að ég mundi eftir og í tíð þeirra sem að
voru hér búendur á undan mér
eða áður en ég fæddist þá voru það
bæirnir fyrir sunnan steinasand eða vestan steinasand
sem að sóttu veiði á þessi sker á hrollaugseyjar
og það var einkum á haustin
það var oft
víst allmikil veiði sem að hafðist á þessum eyjum
það kæpti dálítið af útsel þar
og svo var útselurinn drepinn líka sérstaklega þá kæpurnar og brimlar lík
og brimlar eins
því að kæpurnar þær lágu þá uppi á eyjum
hjá kópunum og því hægara hægt um hönd
ná í þær
þorsteinn var prestur á kálfafellsstað þá var mikið kapp
koma til hrollaugseyja og ná í selinn því hann taldist eiga hrollaugseyjar
það þær lægju undir fell
fellsland og hann átti einhver hundruð í fellinu
og þessvegna vildi hann telja sér
hrollaugseyjar sem
sína eign
en aðrir voru nú ekki á því að prestur væri nú á því rétta í þessu efni
en út af þessu urðu varð mjög mikið kapp milli hans
og þeirra hér fyrir sunnan sand að komast til hrollaugseyja
það sögðu mér eldri menn að
að það hefði einatt komið fyrir þegar að þeir fór þegar að sunnansandar skipið kom til hrollaugseyja
þá lágu þeir þar fyrir austan yfir steinasand
til þess að verða á undan þeim upp á eyjarnar
en það var ekki hægt helst ekki hægt að leggja að hrollaugseyjum nema á fjöru
eða mikið fjarandi sjó
nú er það einu sinni sem oftar að
þeir eru þarna samtímis við hrollaugseyjar
sunnansendingar og skip frá séra þorsteini
og þeir eru þá búnir að drepa selinn á austustu eyjunni
sem voru á skipi séra þorsteins og þar var yfirleitt aðalselvonin á haustin
en þeir á sunnansandarskipinu fóru svo á vestustu eyjuna
því að það gat verið og var alltaf eitt eitthvað hægt hægt að fá þar af sel
en það var ekki teljandi á móti því sem var á austustu eyjunni
og nú leggja þeir að það hagaði þannig til þar sem lagt var að að aust vestustu eyjunni
inn undir smáklett sem var stigið upp á
úr framstafni skipsins
en þá vill svo illa til í þetta skipti
að hnífið á framstefni skipsins það rekst upp í klettinn og sogar frá um leið
með þeim afleiðingum að það klofnar hluti af stefninu
og það fellur inn kolblár sjór
þeir brugðust við fóru úr
einhverju af fötum sínum og truðu í opið
sem að eða rifuna sem að myndaðist þegar að stefnið klofnaði
og með þessu gátu þeir haldið skipinu svona þurru með því að vera ausa það stöðugt
en þeir gátu ekki róið með framstefnið
á undan heldur urðu þeir að hafa afturstafninn á undan
og þá þungann sem mestan í þeim stafni
og á þennan hátt björguðust þeir til lands
þeir kölluðu víst ekkert eða kölluðu ekkert til hinna um hjálp og hinir komu heldur ekkert þeim til
hjálpar
svona fór nú með þessa eyjaferð
fyrsta eyjaferðin eins og þær voru kallaðar
sem ég man eftir
hefur verið líklega nítján hundruð og eitt og þá veiddust
fjórtán selir
það var hald á breiðabólstaðarlóni
honum var ekið á sleða af fjörunni það var lent hérna austanhallt við bæina
þar sem skipið var oft geymt þegar það var geymt hér úti í fjöru
og var ekið upp undir
undir túnfótinn á gerði og þar skipt á ísnum þetta man ég vel
svo er það næstu árin á eftir í líklega nítján hundruð og tvö
að þá veiðast
og fullorðinn selur svoleiðis að í bæði þessi skiptin þá er þetta hleðsla á skipin
svo er það þriðja árið
nítján hundruð haustið nítján hundruð og þrjú
þá er enn farið til hrollaugseyja
og þá veið veiddist tuttugu og einn selur
og hann var allur fluttur á klakk
eða fluttur á hestum reiðingshestum upp að reynivöllum og skipt þar
skipið lenti á fjöruna þá þar beint suður af reynivallarbæjunum
þetta er nú er nú fyrstu veiðiferðirnar sem ég man eftir á hrollaugseyjar
ég var ekki farinn að róa þegar þetta var og ekki líkt því því
svo er man ég nú ekkert greinilega hvur veiðin var eða hvurnig veiðin gekk en það veiddist þegar farið
var þá veiddist alltaf eitthvað en misjafnlega mikið
það var líka í seinni tíð
þá var farið líka á vor sumrin svona í sláttarbyrjun þá var ein þá var
einatt farið til hrollaugseyja því þá var landselurinn farinn að leggjast þar að
og það var alltaf að það veiddist eitthvað
það voru fjórtán selir sem að við veiddum
menn voru mjög hræddir við þetta gil og þar var
byggður ég man nú ekki alveg hvenær það var en þar var byggður
kross á
gilbarminum á þessu naddagili og sá kross honum hefur verið haldið við og er enn
verið trú manna að njarðvíkur
bændur eða njarðví já að
þeim bæri skylda til þess að halda þessum krossi við og hann stendur enn þann dag í dag
sem að er
á latínu held ég
og ég kann ekki að
segja frá því annað en þetta að krossinn er þarna honum hefur verið alltaf haldið við
og það eru fá ár núna
síðan að bóndinn í
njarðvík
gerið krossinn alveg upp að nýju til hann var að verða þetta var trékross
og hann var
var að verða
ónýtur en hann eins og ég sagði hann var gerður alveg upp
og er þarna enn og er líklegast
líklegast eini eða næst
eini kross á landinu sem að er haldið alveg við
hinn mun vera þarna í óshlíð inni við ísafjörð
hann er mér sagt eða mér hefur verið sagt að honum væri haldið við
ég fór nú einu sinni á á bíl þar og ég man nú ekkert eftir því að ég
að ég tæki eftir eftir krossinum þar
en njarðvíkurkrossinn aftur er
fullum blóma og það er vafalaust að að
honum verður haldið við um
ókomna tíð en lögðu menn nú
að tala svona um einkennilega fyrirburði
lögðu menn ekki trú á alls konar
teikn á himni halastjörnur og slíkt jú halastjarnan var jú jú
menn
trúðu
trúðu því að ég held það að hafi verið
alveg áreiðanlegt að hún átti að boða eitthvað ekki gott
ég held að það sé nú núorðið ekki
eiginlega neitt ég held að menn séu alveg hættir að
trúa því að hún boði nokkuð slæmt halastjarnan það
er nú en það var svo
í gamla daga og ég man eftir því að segja þér það það er dáldið skrítið að
þegar að ég var
nokkuð fyrir innan fermingu þá var
eitt þetta halastjörnuár
ég man alveg sérstaklega eftir
viðvíkjandi halastjörnunni það var það að að
menn trúðu nú
jæja eða að minnsta kosti létu þannig að að sumir
teldu þetta slæman fyrirboða einhvurs en
aðrir aftur vildu
ekkert með þetta gera þá var
var alveg komið að því að
hár hvenær
stjarnan sæist
og þá voru tveir bændur úr reyðar firði þeir voru staddir út á eskifirði
merkismenn
en þeir áttu heima inn á reyðarfirði
en svoleiðis er eskifjörðurinn hann er nú svona
svona eins og dálítill botnlangi þarna út úr
og þeir menn gerðu það oft ef þeir voru gangandi að þá
létu þeir
skjóta sér svona yfir fjörðinn og yfir í hólmanesið
og þeir gerðu það þessir þessir
bændur tveir þeir hétu gísli og bóas
annar þeirra var bóndi í bakkagerði
en hinn á stuðlum í reyðarfirði
og þeir létu skjóta sér þarna yfir fjörðinn til þess stytta sér leið og
og en þeir voru svoleiðis karlarnir að bóas hann var svona hærri maður og
karlinn hann var nú svona
ekki eins röskur á fæti
og þegar þeir fóru
svona að labba þarna yfir hólmahálsinn sem er nú ósköp
þá var það þannig að að bóas
var nú svona greiðari í göngu heldur en gísli gamli
en gísli
að hann fór nú svona
að draga dáldið fram úr bóas að þá fór hann að
kalla í hann og og svona skrafa við hann vildi nú
fannst nú þetta óþarfi af honum að æða svona áfram
og einu sinni var nú orðið
eitthvað svolítið bil á milli þeirra þá
kallar
gísli í bóas og segir
ætli þetta sé ekki andskotans bölvuð lygi allt saman með þessa halastjörnu
þá snéri bóas sér við og
yrðir á gísla gamla
og segir það er fyrir þér alveg eins og heródes barnamorðingja hann
trúði ekki spádómunum um krist en var þó skíthræddur
ég held að það hafi enginn
stórmerki í sambandi við
já ég hef nú aldrei spurt þig um ýmsa svona eldri menn hér sem að sagnir gengu nú af
heyrðir þú nokkurn tímann sagt frá hermanni í firði já
ég heyrði sagt
og var nú ýmislegt sem um hann var sagt ja það voru eiginlega tveir menn þarna
og þeir voru báðir frændur mínir svoleiðis að að
þarf nú að fara varlega að segja frá þeim en þeir voru
þeir voru hérna
þóttu
ákaflega kvensamir
mikið um það talað og og
þessi nikulás altsvo faðir hermanns í firði
sagt og var náttúrlega allt saman lygi að
hann ætti annað hvert barn sem fæddist í reyðarfirði
um hann voru nú flestar
að einhverju verulegu leyti
mesti ágætismaður og þeir voru það báðir nikulás líka nikulás hét hinn
en voru báðir mestu ágætismenn en
kvenhöndina heldur en
gerðist svona yfirleitt
svo bjó nú maður á finnsstöðum sem
hét þórður gengu ekki sögur um hann einhverjar jú
jú ég er nú ekki ekki hérna
ég er nú eigin lega ekki
treysti mér ekki til þess að
verulega frá honum en
en þessi þórður hann var nú náttúrlega frændi minn eins og allir
en hann var að öllu leyti talinn hinn ágætasti maður
og mikill
mikill búmaður og annað
þess háttar en ég hef ekki nægilega
ég get ekki nægilega sagt frá honum svona í öllum
smáatriðum nei þú veist náttúrlega meira um þá
hermann og nikulás já
en voru þeir nú ekkert frægir fyrir annað
hermann og nikulás en að vera upp á kvenhöndina
jú þeir eru þetta voru þetta voru
ágætismenn hörkumenn allavega
ja þeir voru nú báðir
náttúrlega bændur þarna í reyðarfirðinum annar í bakkagerði en hinn á stuðlum
sem var innsti bærinn í
í reyðarfirðinum og er nú kominn í
í eyði fyrir löngu en
en hérna en bakkagerði attur ja það er nú eiginlega komið
undir þorpið því að það það
fyrst þegar að ég man eftir mér og
fyrsta skiptið sem ég kom til reyðarfjarðar þá var það svona að
á þessari svokölluðu bakkagerðiseyri það var eyri sem að
dálítið út með firðinum að norðanverðu
vestanverðu er rétt að kalla það að
þá voru það var þar
ja það voru þar verslunar hús og
kaupmaðurinn sem að þar var síðast
hét ja hann var kallaður johansen
johansen en
hefur líklega heitið rolf johansen eða eitthvað þess
og hann var þakka þarna
verslunarmaður en
svo fór það nú þannig fyrir honum eins og eins og mörgum