tiro-is/ismus huggingface dataset:
uppspuni manna frá öldinni sem leið
það er prýðileg lýsing á foreldrum okkar hjá þórbergi
sönn og rétt
já en það var eitt sem mig langaði til að spyrja þig um dreymdi þórarinn frænda þinn
eitthvað svona sem þú manst eftir ekki man ég eftir því að ég heyrði drauma eftir honum
en hann var skyggn
nújá já
og sá ýmislegt sem aðrir sáu ekki
einu sinni kom hann frá kirkju á nýárskvöld og þegar hann kemur hérna
suður með fjallinu
svona langleiðina kominn að beygja niður á bæina þá sér hann tvær konur á undan sér
og þær ganga niður götuna
og hurfu í lægð sem var kölluð glompa fyrir vestan
gerðisbæinn
já einu sinni fór þórarinn
að sækja lestrarbækur
innan úr baðstofu og út í gömlu stofuna sem var á gerði
en inn af henni lá lá inngangurinn gegn inn gegnum svokallaða skemmu
og svo voru löng göng úr skemmunni eða alllöng og vestur í stofuna
nú er það þegar þórarinn er að beygja
inn í göng vestur í göngin
þá verður honum litið svona til norð austurs þá sér hann hvar kelling stendur þar i horninu
ketill jónsson sonur oddnýjar hann er þá vetrarmaður á gerði hjá
þórarni
þórarinn snýr við og bi snýr við
verður smeykur og biður ketil að koma
með sér út og ná í bókina og segir honum hvað hann sjái og hvar það sé
já ketill var nú ekki smeykur og fór gekk
gekk á undan
sendi væna tóbakssluddu því að hann brúkaði mikið uppí sig og tuggði fast
sendi væna tóbakssluddu i krókinn þar sem að kerlingin stóð
en ekki sagði þórarinn sem sá hana þá enn að hún hefði neitt hopað eiginlega
eiginlega við þetta
öðru sinni var
einu sinni var það að þór sem oftar að þórarinn fór út um kvöldtíma
og þeg um leið þegar hann opnar
úti dyrahurðina þá ryðst hundurinn út sem var á bænum
og hleypur fram í garð kálgarðinn
þá veröur þórarni litið þangað þá sér hann hvar hundurinn er að hamast í gráatudda
það var fylgja
fylgja ættarinnar frá reynivöllum
frá sigurði heitnum arasyni fyrrum bónda á reynivöllum
þessi gráituddi fylgdi honum
hann kallar til ketils hann er þá
enn vetrarmaður hjá á gerði og biður hann að koma út
ketill sá ekkert en sá hvar hundurinn var að hamast
og stekkur þangað fram
þá slær stekkur gráituddi af stað og hleypur í áttina suður að breiðabólstað
en ketill sér
ekkert en fylgir alltaf hundinum og hvetur hann á tudda
og hann eltir hann svona langleiðina vestur að breiðabólstað það hafa verið svona um tvö hundruð metrar
þar skildi hann við hann
já einu sinni sagði þess ketill þessa sögu af
gráatudda hann var þá vetrarmaður á efra bænum á reynivöllum
en svaf þar svaf þar
rúmi sem var í stofu
frammi í bæjarhúsunum
nú er það eina eina nóttina segir segir
ketill að ég ætlaði að taka koppinn
koppinn þá stendur gráituddi það þétt við rúmstokkinn
að ég ætlaði ekki að geta komið koppnum uppá milli hans og og rúmsins
en einhver átti að koma úr reynivallaættinni
daginn á eftir og sest þarna á rúmið
þetta var gestastofa svo það var ekkert ólíklegt að
það hafi getað skeð að það hafi einhverjir úr ættinni úr ættinni komið
já þessi gráituddi ég er búinn að segja þér þetta allt áður
já hvernig
það var verið að
var verið að grafa fyrir húsum
að grafa fyrir fyrir húsi þar
og kemur niður á nautsbe
niður á bein úr nautgrip
já þessu er
ekkert sinnt moldinni mokað upp og beinin látin liggja liggja engum datt neitt í hug
en eftir þetta þá kemur gráituddi á stjá
og því var kennt um að þetta væru eða þetta væri frá beinunum
beinunum komið sem að gru gróf gru gróf grafin voru þarna upp á reynivöllum
en ég hef nú sagt ef að þetta skyldi nú vera
að þetta hefði þá sennilega verið naut sem að hefði verið blótað
og grafið þarna
þessvegna
hefði þessi kynjakraftur fylgt því
en það er svolítið merkilegt
það var hérna á seinni árum
veit ekki hvað ég á segja tiu tuttugu ár síðan kannski
þá var ég
það berst nú ýmislegt í tal eins og gerist og gengur
og þar á meðal gráituddi og uppruni hans
og þá segir ólafur ja ætli hann
sé ekki á stjái enn mig dreymdi hérna um nóttina
dreymdi mig grátt naut sem kom hér inn
en seinna um daginn eða morguninn eftir ég man nú ekki hvort hann sagði þá kom þorsteinn á
hingað til okkar og tuddi átti einmitt að fylgja honum því að þorsteinn var úr þeirri ætt
ég er búinn að segja þér þetta allt saman áður já já en það var þetta með annað
en það hafa ekki verið svona neinar neinar svona trúmálahreringar hér í sveitinni
ja jú það mætti nú segja að það haf hún hafi
að trúmálin hafi færst í frjálslyndari átt
og ekki eins bund rígbundið sig við
gamlar kreddur eins og áður var nei ég var nú að hugsa svona um í æsku þinni
og þegar þú varst ungur maður voru þá nokkrar svona
í sveitinni eða neitt slíkt faðir minn braut nokkuð heilann um það
og hann hafði gaman af því að þæfa við séra pétur
um trúmál
og var þá að reyna að koma klerki i klipu að svara sér
en ég býst nú við að það
það hafi nú gengið kannski erfiðlega lega
meðal annars man ég eftir því að hann var einu sinni að
spyrja hann að því og biðja hann að útskýra sér fyrir það hvernig i ósköpunum það gæti verið
að úlfaldanum gekk gengi betur að komast i gegnum nálaraugað heldur en ríkum
manni i himnaríki
en prestur útskýrði það ég man nú ekki vel á hvern hátt
en það hefði verið
í austurlöndum á þessum
hefði verið kallað nálarauga hér hefði ekki verið um venjulegt nálarauga að ræða
heldur hlut sem að bar þetta nafn
einhvern veginn voru nú svörin á þessa leið hjá presti
presti
braust þú nokkuð heilann um trúmál þegar þú varst ungur maður nei
ekkert held
ekkert borið brotið heilann um það
ég lét þetta bara allt laust og bundið einsog mér var kennt það
nema ég bölvaði kverinu mikið
bréfinu kverinu hans helga hálfdanarsonar það var réttar hundrað blaðsíður
broti þetta varð maður að læra læra utanbókar
en ég lærði nú aldrei aldrei nema svona vel helminginn
svo kom annað kver styttra
klafa klavenes kver ég held hann heita hafa heitið klaven sem að
ga sem að hérna
bjó það út það kver
og var kallað tossakver
það var um þriðjungi styttra heldur en hitt kverið eða kannski vel það
og það þótti fyrst svona hálfgerð niðurlæging
fyrir fermingarbarnið að þurfa að fermast
u uppá klaveneskverið
kunna það
ég hef eiginlega miklu miklu meira hugsað um það eftir að fór að líða á ævina um trúmál
og þá í aðra röndina verið
i hina rend röndina engu vilja trúa
nema ég trúi því að kristur hafi verið til en hann hafi ekki verið guðs son
guð hafi aldrei farið að daðra við hana
maríu
hann hefur bara verið jósepsson og verið góður maður sagan segir okkur nú frá
mörgum merkum mönnum sem að
sem að urðu að líða fyrir trú sína og kenningu fleiri en kristur
svo þetta var ekki ekkert óse ekkert ótrúleg saga
það er nú það það er nú það já það er ekki gaman hallfreður þegar svona er
en við endurholdgunina get ég ekki fellt mig við
henni vil ég alls ekki trúa
en þá kemur spurningin og þar nem ég nem ég staðar við
hvað verður þá af af öllum þessum grúa
ef allt á að halda áfram að lifa allar mannverur
jörðinni fæðast og deyja
en það er ekki svoleiðis maður veit ekkert eiginlega
hvað geta verið kannski margir heimar i þessum heimi og og hvað býr í hverjum heimi
og kannski það sé einsog helgi pjeturs segir að
að það sé byggð á öðrum stjönum og menn líði þangað
eftir dauðann
því að einhvern veginn er það nú svo
þó að það sé nú reynt að hafa samband við þá framliðnu
gegnum miðil eða miðla
þá er einsog þeir séu ósköp
þeir framliðnu ósköp segi litið um sig
annað en bara sér líði vel
já en ég hefði nú viljað spyrja þá að því fáið þið nokkuð að éta
því að það hefði mér nú þótt eitt mesta bölið
ef að ekkert væri ekkert væri borðað
en þórbergur bróðir hann skýrði þetta nú fyrir mér jú
hann sagði að það væri borðað þetta væri það væri ákaflega létt efni
sem að borðað væri
og lítið væri haft fyrir að afla
þetta getur vel verið
ég brigslaði þórbergi um það á seinni árum
að hann hefði mikið breyst í trúmálum
nú tryði hann því að guð gæti að guð væri til
en áður hefði hann alveg afneitað guði
hvernig þessi
breyting hefði orðið til hjá honum
ja ég man nú ekkert eftir hvernig hann svaraði því
en eitthvað var það held ég á þá leið að eftir því sem menn þroskuðust
eftir því skildu skildu þeir betur tilgang lífsins
júlí nítján hundruð og áttatíu hala suðursveit steinþór þórðarson segir frá
já það er þá nú hefur þú sagt mikið af sögum um dagana
sögur finnast þér skemmtilegar finnst þér skemmti legast að segja
það er nú allt eftir efninu
eftir því hvernig það það er gaman að segja draugasögur
og svo viðburði sem eitthvað mark er eitthvað
bragð er að
og maður á eiginlega hægast með að segja þær svona sögur
því það er alltaf eitthvað lif yfir þeim
mér var sögð þegar ég var ungur mjög
en ég hef nokkuð munað þá sögu
eigum við nokkuð að vera að rifja hana upp
já ha já
ekki vissi ég nú hvaða ár það hvaða ártal var þá
en það mun nú hafa verið á snemma á átjándu öld
að það viðraði þannig í byrjun vetrar
að tíðin var einmuna góð
og margir voru nú að spá því að þessi
tíð mundi nú ekki haldast lengi
en hún hélst nú samt áfram
kúnum var beitt fram á jóla föstu
og geldgripum alveg fram á jól fram á hátíðar
sést frost á jörðu um jólin
og um jólin var sama blíða
elsta fólk sagðist aldrei hafa lifað þvílíka blíðu um hátíðar einsog þá
enda fór óvanalega m argt fólk til kirkju á jóladaginn
sumt kom ekki heim fyrren á annan ekki
á annandagskvöld
dvaldi þá yfir nóttina
hjá vinum og vandamönnum því ekkert var að gera heima
ekkert var komið á gjöf
nema kýrnar og það var eitthvað af gömlum konum heima til þess að gegna þeim
þriðja í jólum er féð tekið ekki fyrir
fyrir það að það þyrfti veðurs vegna heldur þá er kominn tími til að hleypa til
það tekið í hús en beitt á daginn
og þetta veður helst
fram á gamlárskvöld þá er alveg sama blíðan allt fram á miðnætti að
fólk gengur til náða
en á nýársdagsmorgun þá er breytt veður
þá er hann kominn þá er hann að draga upp
suðvestan bliku og farið svona hálfgert að frassa úr á austan
já nú er tíðin breytt sögðu gömlu mennirnir
hann snjóar úr þessu lofti það er nú áreiðanlegt
og ég held það sé nú betra að það fari ekki margt fólk til kirkju í dag
það er tvísýnt að það komist heim sögðu þeir gömlu
enda var þessi var það úr varð það úr að það var fremur fátt fólk sem fór til kirkju
en þó nokkur slæðingur
þegar fólkið er komið á kirkjustaðinn og er í þann veginn að ganga í kirkjuna
þá er hann kominn með allmikinn allhvassan austan frassa og farið að reyta úr
tveir gamlir
gamlir bændur úr sveitinni mættust við sáluhliðið
og annar sagði nú er tíðin breytt
heldurðu að það verði nokkuð sagði hinn heldurðu að þetta verði nema bara þessi skyndigusa
já vert þú viss það er breytt tíðin sagði hinn meira gátu þeir ekki sagt því þá voru þeir komnir að kirkjudyrum
svo hefst messan og hún gengur sinn
en þegar prestur gengur fyrstur fram kirkjugólfið
og að kirkjudyr að kirkjuhurðinni og opnar
þá kemur bylstro bylstrokan inn á móti honum
hann se lokar hurðinni aftur og segir við fólkið að hann ætli að biðja það blessað
að fara ekki úr hús sínum húsum i dag
það sé nóg húsrými á staðnum og eitthvað mundi verða hægt að tína til af mat handa því
ja við förum þó alltaf sem eigum heima hér á næstu bæjum sögðu ein hverjir
ja þið ráðið því sagði prestur en þið ábyrgist bara
að drepa ykkur ekki því ég vil nú síður hafa það á samviskunni að það verði manntjón
af því að hafa komið til kirkju minnar
það varð samt úr að fólkið af næstu bæjum
það fór heim til sín og eitt hvað með því með því af fólki sem
lengra átti að
en eftir urðu eitthvað fjórtán ke kirkjugestir sem að gistu á staðnum
það var nú einsog veðrið fengi nú ekki svo mikið á fólkið
það var þarna í góðu yfirlæti hjá presthjónunum fengu nógan mat og mikinn gleðskap
jafnvel einhverja hressingu þeir sem að vildu við henni taka
svo um miðnættið þegar fólkið fór að hátta
þá er allt i allt i mesta sóma
og engum datt í hug næsti dagur hvernig mundi nú ganga að komast
en það var nú þá var nú eftir að
búa þessu fólki einhverja sæng um nóttina piltarnir á staðnum
þeir voru fjórir og þeir gengu allir úr rúmi
en konum sem að voru þar gestir þeim var skipað í þeirra
þeirra rúm og þá tveimur i hvert og með því var séð fyrir séð fyrir rúmi handa þeim
en það var búin flatsæng á baðstofugólfinu og þar svaf hitt fólkið
hinir gestirnir og piltarnir á staðnum
nú nú um morgun er komið
besta veður
snjórinn snjókoman stytt upp
logn og en þykkur í lofti
en ekki sjáanlegt að það sé neinn vindur á ferðinni
fólkið tygjar sig svo í snatri og heldur heimleiðis það var ekkert þung færð
því að það hafði mikið dregið saman svona í stærri beðjur
sem að rænd reyndar tafði nú ferðina
en ekki samt svo að
það var hægt að komast nokkuð greiðlega áfram og allir komust með góðu móti heim um kvöldið
þessi tíð hélst svo framá fram yfir þrettándann hægviðri
þykkt loft og ekki mikið frost
en upp úr þrettándanum fór að snjóa
og það snjóaði svo við og við ýmist hleypti hann í blota
eða rauk kannski stutta stund upp
en venjulegast með þeim afleiðingum
að það hljó hljóp allt i harða harðan gadd
svo það er kominn það þykkur þykkt snjóalag
með frera að meira og minna leyti
eða vel það með þorra og algjör jarðbönn orðin
svo líður þorrinn
það er alltaf smátt og smátt að bæta á ekki svo mjög mikið
en þá í þurrasnjó
og þegar að vindaði þá bosaði þetta nokkuð af og dró saman
saman í skefli eða skafla
en seinna partinn á þorranum þá gerir nokkurja þíðu
en ekki það mikla að það þiðni neitt verulega
en varð bara til þess að gera gaddinn þykkri og harðári
sem á jörðinni lá
nú það hafði aldrei
aldrei komið hagar aldrei verið hægt að beita þennan tíma
frá áramótum og fram á góubyrjun
en með góubyrjun þá fer hann að snjóa enn á ný og þá meiri þurrasnjór
heldur en nokkurn tíma áður og rekur nú saman í stæ stærðar skefli
svo það voru hálfgerð vandræði að komast um þessvegna
og þetta gekk svona af og til fram eftir góunni
það snjóaði þennan daginn rauk svo af hinn daginn
svoleiðis að það var alveg sérstaklega leiðinleg og vond tíð
í síðustu viku góu þá gerði nokkurn þíðukafla
og til fjalla þá sást svona ydda á hæstu randa svoleiðis
að þeir sem bjuggu við svoleiðis landslag þeir fengu
svolitla skemmt skemmtun handa fé til þess að renna um
enda var nú orðin þörf á því að
að menn fengju haga því að margir voru farnir að verða heylaus
heylitlir ekki voru þeir orðnir heylausir en svona allt að því
en en fram eftir einmánuður
einmánuði eru norðaustanþjóttur allmikið frost en úrkomulaust
sól skein á daginn en aldrei voru
eiginlega þau hlýindi af henni
að það færðist neitt verulega út það sem autt var orðið áður
og það er komið
í fyrstu viku sumars
og þá eru nú allir að verða heylausir eða flestir að verða heylausir búnir að draga fram skepnurnar
á litlu fóðri áður
þá er það að einn gamall maður segir
ég held að við ættum nú ættum nú að biðja prestinn að messa i dag á sunnudaginn
það var fyrsti sunnu dagur í sumri
biðja prestinn að messa og biðja nú guð að létta þessum harðindum af
þessi ummæli prestsins bár þessi ummæli gamla mannsins
bárust til prestsins
og honum fannst þetta alveg tilvalið
efni til messugerðar eða til prédikunar það væri að biðja drottinn
um að bæta nú tíðarfarið
og hann lætur ekki á sér standa
heldur boðar messu og biður sem flesta að koma
fólkið tekur þessu mjög vel
það var nú tvennt sem að gerði það annars vegar þetta að harðindunum létti kannski og
öðru lagi að fá góðgerðir á prestsetrinu
því það voru mörg heimili orðin bjargarlaus með mat
nema mjólkina úr kúnum
og hún var nú ekki orðin mikil vegna þess hve þurfti að draga fóðrið við þær við þær
það safnaðist því múgur
múgur og margmenni til kirkjunnar þennan dag
það var besta veður þurrveður með norðan kalda en all allmiklu frosti
og fólkið það var alveg undrandi
yfir bæninni sem að presturinn flutti
hvað hún var kröftug
en hannes hafstein kom þarna fyrir
aldamótin og var
fram til nítján hundruð og þrjú eins og við vitum sýslumaður okkar
ísfirðinganna
og hann var hreppstjóri í hans tíð þarna á ísafirði
þorvaldur en
alltaf á vorin þegar haldnir voru þessir
héraðsfundir á vorin eða þingað sem kallað var
þá þinguðu þeir alltaf í hvurju héraði og þá
þingaði nú þarna ég held á höfðaströnd og þorvaldur hreppstjóri kom þar náttúrlega og
ýmislegt sagði nú jón gamli arnarson að hefði nú verið vanalega að hann hefði ýmist verið að leggja til ýmisleg svona sem að þeim fannst
hálfvegis næstum því ankannalegt
en svo kemur það einu sinni að
jæja hreppstjóri þá er næst að að borga þér borga yður hreppstjóralaunin
og það eru fjörutíu krónur eins og þér vitið
tekur svo tveggja krónu peninga og raðar þeim upp tíu peningum í einn stafla
öðrum tíu peningum
í annan stafla tuttugu krónur fjörutíu krónur gjörið þér svo vel hreppstjóri segir hann
þorvaldur þarna að borðinu hjá hafsteini og beygir sig niður til að taka við laununum
en þegar hann fór að taka úr þessum stöplum
glutraði hann úr höndunum einum eða tveimur peningum eða
af þessu svo þetta
veltist á gólfið eitthvað af því
hafstein leit nú á þetta fyrst og sá hann bogra niður til þess að
að þrífa til þess sem
niður hafði hrokkið
þá segir hafstein svona silfrinu á gólfið grýtti
gekk þaðan mjög sér flýtti
og hneigði sjálfan sig
en það mun vera í passíusálmunum er það ekki hengdi sjálfan sig
þetta sagði jón gamli arnarson mér að
hefði farið farið svona fram í þetta skipti þegar borguð voru launin
einhvern tíma var ég að minnast á að
langan aldur karl sem hét þorlákur daðason og var ættaður vestan úr dölum
talsvert sérkennilegur karl svona á margan hátt og það var
þarna kom vestur jakob jóhannesson smári var þá ungur að árum
eitthvað sjö eða sjö eða átta ára með
konu sem að hét katrín og mun hafa verið fóstra hans
var ég nú að minnst á þetta
og sökum þess að maður katrínar
hafði heitið þorsteinn daðason og verið bróðir þorláks daðasonar
daðasonar þá komu þau þarna út í hnífsdal og
sem þau sátu þarna um kyrrt sökum þess að þorlákur var þarna hjá okkur
ég sagði þér víst eitthvað af þessu um daginn og og hann var ungur þá og var að sýna okkur ýmislegt til dæmis skrifaði hann svo örsmátt
að það var tæplega hægt að lesa það hann vinur okkar
en þorlákur þessi hann gat verið mjög
sérkennilegur í
tali svona hann var einstaklega skýrmæltur og
hann kvað upp á þó hann nefndi sjálfan sig
en ekki þorlák
hann sagði við okkur það líka að þegar að við vorum að kvarta undan
hann var að spyrja hvernig
fénu eða kindunum smalarnir
og hann sagði þetta væri engin þoka
á vestfjörðunum á móti því sem væri í dölunum því að hún
hún væri svo þykk í dölunum að það gengi ekki í hana hnífur það þótti okkur mjög undarlegt að það væri til svona þykk þoka
en þorlákur hann hafði lengi verið hjá hjá tveimur
sæmdarmönnum þarna í hnífsdal formönnum við sjó
sem að hétu kristján kjartansson
og oddur tyrfingsson
en oddur þessi tyrfingsson hann er forfaðir guðmundar oddssonar sem
þorlákur sagði það einhvern tíma að hann
hefði verið svo lengi háseti hjá oddi tyrfingssyni í hnífsdal
oddur hann hefði verið á bát sem hefði verið hverfur
upp á bakborða
sjálfur væri hann orðinn svo vanur þessum bát sem að
hann hefði verið á hjá oddi
að hann væri orðinn sjálfum sér hverfur upp á bakborða
og það fannst mér mjög einkennilegt
sjálfum sér hverfur upp á bakborða já
en svo var það hér
að ég veit ekki hvort ég hefi nokkurn tíma minnst á það ég held ekki
að það var eftir átján hundruð þá var breytt algjörlega þarna vestur frá hjá okkur með
með með verslun að
að það eru skal ég segja þér þjóðverjar sem taka þarna við
kaupmenn sem að komu þarna
og þeir höfðu það svona að þeir komu með skipin snemma á vorinu og létu þau svo fara á fiskiveiðar
það voru bæði skip sem
þykkvibærinn og það var
skipstjóri lambertsen var á því á þessu skipi þykkvibærinn
var hér
einhvern tíma háseti sem var
jón og kallaður var jón dæos
jón dæos
og jón dæos hann hafði verið hjá lambertsen
eins og ég sagði
og hann sagði það það sagði lambi gamli alltaf
að jón dæos er dårlig
dårlig matros sagði hann þeir héldu að það væri duglegur
eymingja karlinn svo skal ég segja þér
þessir þjóðverjar þeir höfðu nú náttúrlega hérna sínar
húfur þú veist með herinn hafði
þessar pickelhaube
þarna vestur frá sem þú kannast nú við og heitir heitir álftafjörður
þar var lengi kaupmaður eins og þú veist og hét jón í súðavík
en afi hans hét jóhannes
og jóhannes
hann hefur eignast eina af þessum húfum
pickelhaube
með með standinum uppúr en það þoldu þeir ekki ísfirðingarnir
jóhannes hefði á höfðinu svona húfu
með standi upp úr án þess að hann fengi eitthvað nafn
nú og þar af leiðandi kölluðu þeir hann jóhannes staut
vestfirðingar sögðu mér eða jafnvel
kennari þarna úr álftafirðinum að
það væri sagt að sonarsonur hans jón í súðavík
réri nú lengi og var ágætis formaður
og þeir sögðu að hann hefði aldrei þolað
að láta segja staut
til dæmis það voru hrognkelsanetin það voru kallaðir stautir sem voru hafðir upp yfir hrognkelsanetunum
en það sagði hann aldrei nokkurn tíma hann jón í súðavík
sagði alltaf dufliði með prikinu uppúr sagði þessi kennari mér já sökum þessa að
stauturinn
fylgdi þessari ætt það væri ekki einungis að þeir kenndu hann við það heldur líka
það var þarna skrítinn karl skal ég segja þér þegar að ég man fyrst og var stálpaður strákur í hnífsdal
sem að kom
til róðra til okkar þarna í hnífsdal
og var kallaður bjössi eða björn á klukkufelli
en klukkufell
hefur nú áður komið þú hefir sjálfsagt séð það einhvern tíma þarna í skrýtlunum í
almanakinu ef ég man rétt eftir bjössa frá klukkufelli en en ég
trúi nú betur því sem gamli maðurinn sagði mér ég vissi ekki til að hann vildi nokkurn tíma hagga orði
karlinn þó svo hann væri faðir minn
hann valdimar þorvarðsson hann sagði mér þannig frá
það var eitt vorið
þá var hjá mér háseti og hét sigmundur brandsson seinna járnsmiður á ísafirði
sigmundur þessi
var mjög hress maður og skemmtilegur
svo kemur það einhvern tíma fyrir að
segir sigmundur ég býst við því að ég geti útvegað þér háseta hann heitir björn
og er kenndur við klukkufelli í reykhólasveit kallaður björn björn á klukkufelli
rétt að fá hann hann getur verið í andófinu karlanginn jú jú svo að það fer svo að
að þeir fara þarna á sjóinn og björn björn á klukkufelli hann er í andófinu hjá þeim
og svo segir faðir minn að að
verið atburðalaust þangað til þeir eru búnir að leggja lóðir
var nú vanalega tveir til þrír tímar hjá þeim ef þeir fóru ekki í land stundum ef þeir lögðu innarlega
skammt frá hnífsdal
eða þar fram í djúpinu þá fóru þeir bara í land og gáfu legu kannske
sex tíma
en í þetta sinn
en að liggja upp yfir var það að fara ekki frá lóðunum
jú jú svo kemur að því að það er farið að draga
og björn hafði nú verið mjög góður þarna í andófinu og
augu á lóðinni hvað henni leið og þegar að
lóðin eða niðurstaðan færðist til þannig að hún var var of mikið áfram
þá kallaði hann suss suss
nóg er áfram
en svo sagði gamli maðurinn að þeir hefðu farið að spyrja hann út í eitt og annað og og þá fór hann að gefa svör
eitt af því var það að það mun hafa dáið prestur þarna
suður í dölunum
þarna frá darksdal og hann hafði sagt hugsa sér
þetta var nú það fyrsta af því
svo hafði það skeð að
þessi mikli
í ögri
jakob í ögri rósinkarsson
hann hafði dáið þarna um vorið þetta var víst inflúensuvorið árið átján hundruð níutíu og fjögur held ég að það hafi verið
brjóta heilann um þetta
og pabbi sagði að það hafi gengið þannig til að hann hefði verið alltaf aðra stundina
sussa alltof mikið áfram alltof mikið áfram
jakob í ögri dauður
og þá fóru þeir nú að hlusta á og þá kom skildi honum ekki bregða við
en börn og gamalmenni lifa rétt fram í andlátið og deyja svo
fleira var nú þessháttar sem kom frá honum en
ég man nú sérstaklega eftir þessu ég held að það hafi nú ekki verið fleira sem gamli maðurinn sagði mér hann sagðist hafa hlustað á þetta og þeir
strákarnir hefðu verið að smákíma bæði sigmundur og hinir sem þekktu hann
annarstaðar frá
að bjössi á klukkufelli hafi átt son sem að
verið honum að mörgu leyti líkur svona
þessi sonur hans en vildi þó uppfræðast af birni svona já
og meðal þess sem að var hann var þá að reyna að uppfræðast um
hjá birni á klukkufelli það var það
að pabbi pabbi hvað segir þú um það hvað
hann hafði heyrt þetta svona
þann tíma kölluðu þeir
og björn þegir um stund þangað til hann segir
það er akkoti ríkur karl í útlandinu sem borgar allt
sá held ég að geti keypt sér
fleira þarna á blaðinu er það ekki eitthvað kaupmenn á ísafirði
hvort ég á að leggja út í það ha
þá að láta það fara
nú ég man þarna eftir aldamótin þeir hafa nú alltaf verið þarna
mjög frændræknir svona innanum og samanvið ísfirðingarnir
frænda átti faðir minn sem hét eðvarð og var ásmundsson
faðir láru eðvarðar þarna á ísafirði og
elíasar pálssonar kaupmanns þú kannast við þetta
jú eðvarð þessi hann var nú eiginlega að faginu held ég úrsmiður
en var svo að fást
við verslun öðru hvoru
það var nú einhvern veginn svona að