tiro-is/ismus huggingface dataset:
þarna á kreppuárunum að hann hann varð gjald þrota og
kaupfélag héraðsbúa sem þá var nú að vaxa svona verulega úr grasi
það keypti
verslunar húsin og
og það var kölluð bakkagerðiseyri alltaf
og þar var eins og ég sagði verslun
á meðan að hann hans naut við
hann var held ég
megi segja
en var ágætismaður og vel látinn af öllum en
þoldi náttúrlega ekki
þessa kreppu sem að kom
þá og og
eiginlega var það þannig að að
það varð fiskileysi á hér á austfjörðunum
tímabil og
var í hálfgerðum dróma allur og þeir voru nú með
voru nú að reyna halda út bátum en það gekk ekki vel
en helst björguðust þeir með því
að fara suður á hornafjörð
björguðust sumir á því að að
fara og já og gera út þaðan því að það var eins og að væri jæja hefur verið
fiskur þar heldur en á á
norðari fjörðunum
en annars var það þannig
að eftir því sem kaupmennirnir
jæja svona tíndu nú tölunni all staðar á
austfjörðum öllum þá var aftur kaupfélagið kaupfélag héraðsbúa
var áreiðanlega var til
nítján hundruð og níu held ég áreiðanlega að það
var alltaf svona eitt
verulegt lífsmark með því þó að að erfiðlega gengi náttúrlega bæði til
sjós og lands
sem að er nú
ja það er nú fyrst náætúrlega aðal
aðalverslunin er
á reyðarfirði
svo er bæði útibú á seyðisfirði
borgarfirði
og kaupfélagið
kaupfélagið er aðallega hér en hitt eru svona útibú frá frá aðalfélaginu
já en nú hefur orðið nokkur svona
byggðaröskun hér á aust
hér á héraði
var ekki um skeið allmikil byggð á jökuldalsheiði jú
mikil ósköp það var
á tímabili það var náttúrlega hér eins og hefur líklega verið
ja alls staðar á landinu að það var það þegar að að
svona góðæri
þá færðist
byggðin upp til fjallanna til dæmis
þar var bara
ég man nú ekki hvað það voru mörg
býli þar en þau voru áreiðanlega
um eða yfir tuttugu
þegar þau voru flest í jökuldalsheiðinni en svo bara þegar að
fór aftur að kreppa að þá smá
fluttu menn til dæmis niður í da í jökuldalinn
og eins úr
og eins til vopnafjarðar svoleiðis að nú
að segja engin byggð verið í heiðinni en það er attur
svolítið að
glæðast nú aftur til dæmis möðrudalur sem að var eitt sinn
stórbýli
og svo aftur
dróst það svona saman og var en nú er búið að
hressa það við aftur meira að segja það fór til
til alþingis og og þar var samþykkt að
ja að ríkið það hlutaðist til um það að þarna yrði
í möðrudal og það er verið að því
svona gerðist ekkert sögulegt þarna á á
á jökuldalsheiðinni meðan
meðan byggð var þar ojú það gerði það nú náttúrlega
það var nú til dæmis þetta
þetta var svo fjarskalega afskekkt
og það var nú verið að halda að reyna að halda þarna við byggð
lengi vegna skal ég segja þér póstferðanna
altsvo norðanpóstur sem kallaður var sem gekk af
seyðisfirði yfir hérað og og heiðina norður
nokkuð lengi sem að að því var
þeim ferðum var haldið við en svo
fór það nú þannig að að þessir landpóstar þeir
lögðust nú víða niður eftir því sem að
samgöngur eiginlega bæði á sjó og landi sérstaklega á sjónum
pósturinn sem að síðast var
land póstur sem að gekk frá reyðarfirði frá hérna segi
seyðisfirði og norður um hérað
og og í
grímsstaði grímsstaði á fjöllum
það var lengi sem að að
sú póstferð
var farin eða
maðurinn sem að síðastur var þarna og hét eðvald var
það er mikið um hann talað í landpóstum
þekkti hann nú vel og hann var eiginlega það var eins og þetta væri
ja manni gat dottið í hug eiginlega að þetta væri svona hálftröll hann var
og svo mikil úðlegur allavega
manni gat eiginlega dottið helst í hug að að
eins og ég sagði áðan að að hann væri svona hálftröll en þetta var
mesti hörku og dugnaðarmaður
en svo vildi
vildi það nú til
með þessa landpósta
að þeir urðu nú úti og allavega
ég man eftir því til dæmis að að landpóstar á milli fjarðanna hér frá reyðarfirði og
og norður úr
sá sem að
var þar síðastur á milli fjarðanna hann varð úti
og þá var þá var lögð sú póstferð niður altsvo
á milli fjarðanna hér til dæmis seyðisfirði
seyðisfjarðar reyðarfjarðar og og svo suður með
það voru ýmsar sögur af því náttúrlega
lágu þeir úti það var til dæmis eðvald þessi mikli þessi mikla kempa
hann var að fara
í póstferð og það var byrjaði nú alltaf í seyðisfirði og þá og
og og svo upp á hérað og egilsstaðir var voru þá nú
viðkomustaður
það var á milli egilsstaða jæja eða seyðisfjarðar
og egilsstaða þá lendir
hann í lendir eðvald í í byl
hann var með hesta og
og hann hann var vanur að hafa það svoleiðis að að ef að hann fékk bara vont veður þá
settist hann bara að hann bjó sér til snjóhús og og
já og var bara hinn rólegasti þangað til að birti upp
hann var ekki að gera neitt verður úr því þó að hann þyrfti að vera
eina eða tvær nætur
nætur úti hann var ekkert að hugsa um það og þarna vildi það nú til í þetta skiptið
að þá var eðvald að fara
póstferð frá seyðisfirði og
og upp
fjarðarheiði og í egilsstaði
en þegar hann er kominn upp á fjallið upp á stafina sem kallaðir eru seyðisfjarðar megin
þá er kominn bylur bara og
þá bara fer hann nú svona að laga eitthvað til um sig þarna og
ég man nú ekki alveg upp á hár
hesta eða ekki en ég held að hann hafi ekki verið með hest
heldur hafi hann bara
svoleiðis honum gerði ekkert til þó að
lægi úti einn eða tvo daga hann var ekkert að hugsa um það
en í þetta skipti þá er það svona hann þegar hann kemur upp
á heiðina þá þá er
kominn bylur svona norðan norðan bylur
og þá gekk hann frá sér þar
og hann ég held að það sé nú áreiðanlegt að hann hafi ekki verið með
veðrið hélst vont og hann hreyfði sig ekkert
en hann heyrði nú einhvern tímann
hann var þar
altsvo tvær nætur tvær nætur var hann
heiðinni
heyrði hann einhvern tíma að honum fannst
suðursveit að morgni þrettánda júlí nítján hundruð
og áttatíu steinþór þórðarson segir frá er sá
ekki veit ég betur
sé þrettánda í dag það er laugardagur
og fyrsti var á þriðjudegi
nei já þetta er laugardaginn tólfta laugardaginn tólfta júlí
já þú varst að tala þarna um
á ég að halda ætlar þú að
spyrja mig hvort ég hefði heyrt vísuna
sem presturinn kvað við þá reynisstaðabræður já
ég man ekki eftir að ég hafi heyrt hana í
verið að skrifa um þá eða hvarf þeirra og og afdrif
ég hef nú heyrt söguna þannig að eldri bróðirinn hann kom i smiðju
þar sem presturinn var að smíða
og pilturinn lætur þessar hendingar hrjóta
yli þín af sulti sál sólarlaus fyrir næstu jól
og var talið að þetta hefði orðið að áhrínsorðum en það stóð svoleiðis á segir sagan
að vinnukona hjá presti var ólétt
og presti ætlað
og prestur hélt að hann væri að sneiða að sig með þessu þegar hann sagði að tólin prests eru komin á ról
prestur hefði haldið
sneiða að sér með þessari barnseign sem að hann ætti í vonum
en það var alls ekki meining hjá hjá piltinum heldur meinti hann að smíðatólin hans væru komin á ról
að hann væri farinn að smíða
það var eitt sem ég ætlaði að spyrja þig um meðan ég man
þú varst að byrja þarna í gær á frásögn um það þegar þeir fóru
til hrollaugseyja
þegar þið komust í mikinn þið komust i hérna mikinn
lífsháska lífsháska já já já já ég skal segja þér það hana
það var vorið nítján hundruð tuttugu og sjö
líklega um jónsmessuleytið
að þá datt okkur hér
sjómönnum vestan steinasands
að fara til hrollaugseyja í sela selaslátt
það var yfirleitt farið
selaslátt um það leyti sumars og jafnvel seinna
ekki var nú veiðin alltaf mikil
þetta fimm sex komma sjö
mest man ég eftir þrettán sem við veiddum í þessum sumarferðum
og þá var farið í byrjun sláttar svona um miðjan júli
en þetta þótti mikill og góður
góður fengur á þeim árum þó nú vilji enginn orðið éta sel
eða fáir en oftast
er hann nú borðaður á þessu heimili þegar hann berst að á einhvern hátt
nú nú þetta vor
er helgi arason á fagurhólsmýri að setja upp rafstöð
á efri bænum á reynivöllum
og hann slæst í förina með okkur til hrollaugseyja
skipið var austur í bjarnarhraunssandi vonin
það nafn bar hún eða bar það skip skipið okkar sem að við áttum bæirnir
hérna fyrir vestan steinasand sléttaleiti breiðabólstaðar bæir þrír og reynivalla bæir tveir
það voru sex bæir sem að áttu
heyrðu heldurðu
að byrja aftur þarna á frásögninni
alveg já já já
já það var venja hérna búandanna
og reynivallabæjum tveimur
að fara til hrollaugseyja
um jónsmessuleytið eða á þeim tíma frá jónsmessu
og fram í miðjan eða jafnvel júlílok
þessir bæir allir áttu sameiginlega í skipi eða sameiginlegt
skip áttróið að þessu sinni og hét vonin
ég man eftir því þegar að þegar að lokið var smíðinni á skipinu
sem var smíðað á reynivöllum af þorsteini arasyni bónda þar
miklum hagleiksmanni og ágætum skipasmið
þóttu skip hans mjög vel byggð
við við brims og opna brimsanda til ýtingar og lendingar
við vorum svo að tala um það þegar skipssmíðinni var lokið
hvað skipið ætti nú að heita ég og þorsteinn arason
upp á ýmsu var nú brotið
svo ég sagði eigum við ekki að láta það heita vonina
sama nafn og skipið hans gamla björns heitins í borgarhöfn hét einu sinni
jú það leist þorsteini vel á
og það hlaut svo nafnið vonin og var skorið með fallegum stöfum eftir hann og neglt á
spjaldi utan á framkinnung skipsins ég held hægra megin
jæja en í þetta sinnið þegar við ætluðum
til til til eyja þá er staddur á reynivöllum efri bænum helgi
arason á fagurhólsmýri og var að setja upp rafstöð fyrir það heimili
hann slóst í förina með til hrollaugseyja
en í þetta sinni er skipið enn austur í bjarnarhraunssandi frá því um veturinn að því var haldið þa r úti
til róðra
því þar var í bjarnarhraunssandi nefnilega
aðalútróðra staður suðursveitunga
og þar héldu skipin
einum hópi yfir yfir róðrar tímann
en það var ekki búið að flytja skipið hingað vestur sem
yfirleitt var gert svona í maí maí
eða snemma í júní
svo það var enn í bjarnarhraunssandi
og fyrir það var nokkuð lengri róður til hrollaugseyja heldur en skipið hefði heldur en hefði skipið hefði verið hér
komið vest
ég man ekki eftir að ég hafi séð
að ég sæi hafi séð eða sæi eins dauðan sjó eins og var í þetta sinni
því að hann hann náði ekki að brjóta í sandinn
heldur seig bara svona þegjandi og hljóð aldan seig svona þegjandi og hljóðalaust
það er svo róið og þetta gengur nú allt sinn gang
en við erum ekki langt komnir út
þegar ég segi við sessunaut minn ja við megum nú hafa gát á sjónum í dag þó að hann væri nógu dauður þegar við fórum úr
var farinn að taka eftir því að það komu lágar en þykkar öldur
sem ekki létu mikið á sér bara bera
en var auðsjáanlega allmikill sjór í ja hann tók þessu vel sessunauturinn
þetta mundi rétt vera hjá mér svo er nú róið
og ég sé þetta að það öldurnar fara alltaf
stækkandi
og ég get nú ekki orða bundist og segi yfir alla skipverja
þeir ráðamennirnir töldu það nú eðlilegt að aldan væri stærri eftir því sem við kæmum á meira dýpi
já ég sagði að það væri nú ekki það
það að aldan væri stærri heldur bara að sjórinn væri að ganga upp
svo var þessu ekkert sinnt meira
en ég er að nauða í þessu að sjórinn sé að ganga upp að sé ekkert vit í því að vera að halda áfram
en ég var nú orðlagður fyrir það að ég væri sjóhræddur og ég sagði það sjálfur
og viðurkenndi
en ég var síst hræddari heldur en aðrir þegar að eitthvað í dálpaði
þegar alvaran fór að verða á ferðum
og þess vegna hefur nú kannski talið tekið minna skraf á þessum orðum mínum
að menn vissu það að steinþór var sjóhræddur
lýgi ég var ekkert hræddur ég hafði dálítið vit á vit á sjó og sá því
ekki síður en aðrir þegar að sjór fór að stækka
jæja svo erum við komnir langleiðina til hrollaugseyja
nú komið svona að því að fara að búa sig til uppgöngu
þá brýtur nú sjór allt í kringum eyjarnar
svo ég segi nú svona segi
ég er nú búinn að fara nokkrar ferðir til hrollaugseyjar
en ég hef nú aldrei vitað að það hafi nokkur látið sér detta í hug að leggja að eyjum í þessum sjó
það er þögn lítil þögn þar
til helgi á fagurhólsmýri segir ja það er nú þá kannski ástæðulaust að vera að því núna
þetta kastaði teningunum
þá var skipað að snúa við
þá var auðséð að sjór var allt um alveg bráðófær til þess að leggja að hrollaugseyjum
og það er svo haldið til lands
en enginn lífróður róinn sem hefði þó átt að gera eins og útlitið var með sjóinn
og það er stefnt beint undir breiðabólstaðfjöru þar átti að lenda skipinu
setja það yfir fjöruna þar sem hún var mjóðst mjó mjóðst
og heim í heim
heim í sitt nau sumarnaust þar
og þá var eftir að
yfir fjöruna
þá tók breiðabólstaðarlón við svo það var ósköp hægt um hönd að að koma skipinu
en þegar við erum komnir inn undir
fram af breiðabólstað þá kallar sá sem frammá er það er grunnbrot framundan
og það er svo ekki það þurfti svo ekkert að tvínóna yfir því
eða með það að það eru grunnbrot til beggja handa svo langt sem maður sér og ekki viðlit að reyna að lenda
nú efaðist enginn um það að sjór inn var í uppgöngu og nú var ráðagerð og hvað átti nú til bragðs að taka
grunnbrotin voru eins langt austur eins og sást og eins langt vestur eins og sást
það verður svo niðurstaðan
fjöru fjörunum og austur á móts við miðjan steinasand þar var
var helst að vænta þess að grunnbrotin lægju kannski niðri það var orðið það mikið aðdýpi þar
og nú er hert á að róa nú sjá allir að alvara var á var á ferðum
og ég er viss um að við rörum það á á korttíma
þetta skipti sem var venjulega róið á röskum hálftíma ef allt var í réttu lagin með sjóinn
og það er nú sú heppni að þegar við komum þarna á móts við
þá er aðeins læging í sjóinn
svoleiðis að eyrarnar eða grynningarnar þarna lágu alveg niðri
og það er svo
tekinn róður í land
í þeirri von að þessi smædd
héldist kannski eða þessi læging og okkur tekist að lenda á henni
þetta er nú stuttur vegur svona
fjögurra fimm mínútna róður eða kannski tæplega það
og það endaði svo
með því að við lentum
síðasta sjónum í lægingunni
það var nú allt allt tilbúið að hafa þetta reyna að hafa þetta
sem tryggast hvað sem að höndum bæri það voru hafðir tveir kollubandsmenn sem fóru fóru út með kollubandið
því það var vitanlegt að útsogin útsogin mundu vera hörð
þegar þessir stóru sjóar riðu í fjörurnar
en það er nú svona við lendum á síðasta sjónum og fengum ágæta lendingu
þó að sjórinn væri stór sem að lent var á
en það var alveg óskap legt hvasst sem að kom á eftir hvað sjóarnir voru
stórir það var alveg eins og kefli í brimgarðinum skipið
við vorum nú utanborðs einir sex átta
til þess að reyna að verja því að skipið
hallaðist ekki að sjó og fyllti og drægi þar með útúr höndunum á okkur
en okkur tókst alltaf
alltaf að geta
beint skipinu
upp að fjörunni svoleiðis að það hallaðist aldrei að að sjónum
helgi á fagurhólsmýri hann hafði líka orð á því á eftir
hann var nú ekki vanur sjómaður
hafði orð á því á eftir að alveg hefði hann verið hissa hvað mönnum
hefði tekist að halda skipinu í þessum ósköpum sem á hefðu gengið
ég veitti því nú ekki eftirtekt svo nauið sjálfur
en mér óaði að horfa út á sjóinn og horfa út á leguna ef við hefðum þurft að liggja þar eftir lagi
en ekki fengið lag alla leið utan frá eyrum og í land að ég
gat ekki ímyndað mér að það hefði verið nokkur leið því að sjóarnir risu svo hátt
og voru svo hvassir í toppinn að það hefði ekkert skip stöðvast á á þeim
en svo dregur nú niður eftir að þetta kast hafði gengið bara í æðitíma
og þá var það nú komið hátt
hátt nokkuð hátt upp í fjöru skipið því að sjóarnir hefðu borið það það langt upp
þá stekkur formaðurinn upp í og ausir skipið og
og býr það undir til þess að búa það undir
að hérna
setja það upp setja það frá sjó
og hann hleypur svo upp úr skipinu nú skulum við nú skulum við vera snarir og
snúa nú skipinu við og setja það upp
þá segir einn hásetinn onei
bittu það nú við sjóana þú vildir aldrei trúa því
að það væri að ganga upp
svo var nú ekki meira orðakast um það svo
var nú skipið sett í naust og gengið frá því þarna á fjörunni en
en sjórinn óð upp með öllum fjörum
þegar við vorum að fara úr úr fjörunni og heimleiðis
og þegar
komum vorum
fórum götuna fyrir neðan sléttaleiti
braut hann eins langt út eins og eyrar náðu
grunnbrotin náðu það langt út
og þá ekki að tala um að nokkrar vikur hefðu verið til lendingar
og um það leyti sem við erum að koma heim þá kemur esja að
hornafirði
og þá er orðið það vont í sjó
að það var ekki hægt að hafa samband við hana úr landi
en sannleikurinn
að sjór er aldrei eins fljótur að ganga upp og það hastarlega eins og þegar hann
gengur upp úr smásævi sem mestu smásævi það er margföld reynsla
svona var nú með þessa eyjaferð
þú varst að fara þarna í gær með tvær þulur
um sigurð nokkurn
ég má ekki fara með þær jújú það gerir ekkert til nei anskotinn
þú mundir kannski
ég nokkuð að vera að lýsa manninum nei nei þú þarft ekkert að gera það nei
siggi reið við garð nei bíddu nú við ekki byrjaði hún svona já
siggi fór í göngu með heljarlanga stöng
brýtur hann af henni því honum finnst hún löng
hann að kvöldi dalverpi eitt
þykir honum þar ei vera leitt
skyggnist hann um betur og marga bæi sér
skeiðarhnífinn hvetur og heim að einum fer
kall þar einn
út kemur illilegur að sjá
hefur hann í hendi heljarmikinn ljá
vandast lítt á um kveðjur því kallinn á hann rauk
glíma þeir svo lengi því aðeins siggja fauk
ólmast þeir um völlinn eins og villudýr
að lokum felldi kallinn strand og hvessti brýr
nú man ég ekki eina eina hendingu í síðustu vísunni
strandi biður griða en kall
er tregur til
segist hann þó lausan skuli lát‘ann nú um stund þarna vantar í
ef hann komi ekki aftur á sinn fund
ég hef nú víst ýmist kallað hann siggja eða stranda
en hann hét sigurður strandfjeld og var oftast kallaður strandi
hann var svona svona svolítið öðruvísi heldur en yfirleitt
annað fólk svolítið einkennilegur
en hann hafði gaman af að syngja og söng allvel og hélt að hann væri söngmaður mikill
og lét á stundum svolítið yfir sér
en þetta var einn af þeim mönnum sem að mönnum hefðu höfðu gaman af að
ef maður ætti að kalla það svo
en það var engin ástæða beinlínis til þess hann var einfaldur heldur og trúgjarn
en honum var ýmislegt til lista lagt nema hann átti erfitt með að læra
það var einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu sem áttu sér tvö börn sem hétu sigurður og ingibjörg
einu sinni veikist drottningin og segir við þau börnin sín að hún muni ekki
lifa þetta af hún ætli að gefa þeim tvo muni sem þau megi aldrei skilja við sig
þetta var hnífur
sem beit á allt
hnífur sem beit á allt og
einhvur hafði það utan um sig þá varð hann aldrei svangur
er konungur voðalega daufur eftir að hann missir konuna þá fóru menn á stað að útvega honum konu þeir fóru á skipi
og villtust í hafinu og vissu ekkert hvar þeir voru staddir þeir fengu svo mikla þoku
svo koma þeir að landi og þá sjá þeir þeir eru komnir að eyðieyju
þeir ganga upp á eyjuna þá heyra þeir hörpuslátt og ganga á hljóðið
þar situr fögur kona á gullstól og er að kemba sér með gullkambi og hættir að spila
hættir að spila já hættir að spila og
sér og spyr hvað þeir séu að fara þeir segjast vera að útvega kónginum sínum konu það er líkt á komið komið fyrir kónginum og mér segir
segir hún því það komu ræningjar og drápu manninn minn og ég komst með naumindum á þessa eyju
viltu þá ekki koma og giftast manninum kónginum segja þeir
við skulum fara þarna upp á hamarinn svo við sjáum lengur til skipsins
þar er kista og drottningin segir við þau gáið að því hvað er í kistunni
þau fara að gá ofan í kistuna en þegar þau eru búin að beygja sig ofan í kistuna þá hrindir hún í kistuna lokar henni og hrindir henni út á sjó
svo velkjast þau lengi í sjónum
svo loksins stoppar hún þá borar sigurður gat með hnífnum
og fer út úr kistunni
hann var orðinn ósköp svangur en en þau höfðu haldið sér við með því að vera með vera með
með hérna beltið til skiptis
svo fer sér hann þar lítið hús
og hann fer heim að húsinu hann sér að rýkur úr því og fer upp á eldhússtrompinn og kíkir
niður þá sér hann
grautarpottur yfir rúminu
á hlóðunum svo sér hann þar kjöt í trogi og kökur á eldi
og hann sér stóra tröllkonu með krók á nefinu sem er fyrir framan hlóðirnar og alltaf að segja seint koma konungsbörnin frá henni
blánefju systir minni aldrei koma konungsbörnin frá henni blánefju systir minni
læðist hann inn því hann sér að kerlingin er
blind tekur bæði kjöt og kökur og fer með það ofan að sjónum til ingibjargar svo borða þau þau þar ingibjörgu langar mikið til að vita
hvaðan hann fái þetta hann segir
það hún segist vilja sjá tröllkonuna þú færð ekki að sjá hana því þú ferð að hlæja
loksins koma konungsbörnin frá henni blánefju systir minni stekkur út og nær í þau hún lokar þau svo inni í herbergi
svo hérna lætur hún þau hafa góðan mat sérstaklega ingibjörgu
hún segir sigurði að hún ætli að giftast honum en hún ætli að fita ingibjörgu
hún verði nógu feit
í matinn þegar þau gifta sig
sigurður tekur þessu öllu líklega þykist ætla að giftast henni svo fer hann að bora gat svo hann komist inn í herbergið til ingibjargar
hann býr til hún lætur hana alltaf hana alltaf setja fingurinn út um gat til þess að bítur í hann til
hún sé orðin nógu feit
en sigurður finnur upp á því hann býr til
býr til hérna úr beini setur utan um fingurinn og segir hún eigi að hafa það alltaf og svo er kerlingin alltaf að tala
ætli aldrei að fitna
svo stækkar hann gatið svo hann
þá býr hann til gat á annað þil og þá sér hann að það eru geitur fyrir framan
hann sér það að kerlingin hún
lætur alltaf geiturnar út á morgnana en af því að hún er blind þá telur hún hún þær alltaf með því að hún setur alltaf hendina
ofan á bakið á þeim svo hann finnur upp á því eina nóttina hann slátrar tveimur geitum
svo fara þau á fjórum fótum en hafa skinnin ofan á sér og kerlingin heldur að þetta séu geitur
en þegar þau eru komin út þá fer ingibjörg að flissa og hlæja
og þá stekkur kerlingin á eftir þeim og er nærri því búin að ná í þau það vildi þeim til að það var stór glufa í
af því kerlingin var blind þá datt hún ofan í glufuna en þau gátu stokkið yfir
svo drepst hún þarna svo fara þau heim
svo fara þau á hvurju kvöldi þegar dimmir með spýtur og allt mögulegt til þess að kveikja bál niðri við jörðina niðri við ströndina
skipin skyldu sjá bálið og einu sinni þá stoppar skip
og kemur að landi og bátur kemur í land og það er einmitt faðir hennar á heimleið faðir þeirra faðir
systkinanna á heimleið og verður nú heldur hissa þegar hann sér þau
þau segja honum allt eins og er hann lætur þau fara ofan í bátinn undir þiljur segir mönnunum megi ekki segja frá því að hann hafi fundið þau