tiro-is/ismus huggingface dataset:
svo var nú höfðuð þið sýslumann var það ekki gengu sögur nokkrar af honum já það var sýslumaður í arnarholti hann hét sigurðu þórðarson
hann var tiltölulega
séra guðmundur
því mér datt alltaf í hug stríðalið naut þegar ég sá hann svo digur var hann um bumbuna en hann var stuttur
mjög klofstuttur
þykkhaus
og ákaflega svíradigur
ekki góðmannlegur
hann var mjög mikils virtur sem yfirvald enda var hann sniðugur að
koma sínum málum eða þeim málum sem hann tók fyrir í gegn og
og sparaði ekki að dæma
aumingja sauðaþjóf til langrar tukthúsvistar
það fór þannig fyrir einum
af þeim sem eiginlega höfðu ekki stolið sauð
heldur hirt hræ af sauð
hann fékk tveggja ára
fangelsisvist
varð að segja sig til sveitar
annað skiptið
því miður á sama heimili þá var kærður þar heyþjófnaður heystuldur
og það var mjög örðugt að sanna
heystuld á sambýlismann þess sem kærði
því það var eðlilega ekki
einhver í heytugl hefði náð úr stálinu þar sem þar sem það var
hérna hvað er það nú heyið heysting
sönnunargagn þá tók þessi bóndi sig til og lét gera vefja saman hey
smá heytuggur og stakk
voru eins og lykkjur sem komu þarna inn í stálið það bar lítið á þeim
og þetta komst einhvern tíman upp að það var gert eitt skipti
aumingja maðurinn var nú heldur einfaldur sem var fyrir þessu að að vera kærður fyrir
þjófnað heyþjófnað
hann stóð alltaf við það sama að hann hefði
sambýlismanni
þá gerast þau undur sem mér mér þykir ákaflega einkennilegt
núna þegar ég hef nú séð og heyrt ýmislegt og unnið á
skrifstofu hjá sýslumönnum og og lögfræðingum
að tvær telpur á þessu heimili eru kallaðar til vitnis en þær
eru of ungar til þess að sverja
það er beðið með málið eftir því að þær fermist
þá eru þær látnar sverja það að þær hafi séð þennan sambýlismann fara inn í tóftina
og svo sáu þær ekki meira
í tukthús og sendur þangað
en þetta hittist svo á að árið nítján hundruð og sjö kom hingað kristján áttundi danakonungur
hann náðaði þessa fanga þar á meðal þennan mann
ég þekkti þessar stúlkur
þessar ungu stúlkur og kynntist þeim nokkru seinna og þá segi ég við þær
voru þið alveg vissar um það að hann hefði stolið heyinu þessi maður
nei sögðu þær hvorug þeirra var viss um það hvers vegna sóruð þið þá við héldum það
en það var annar maður sem gerði það hann átti heima hinum megin
þetta er aðeins einkaviðtal við mig
smákrakka þær voru nokkrum árum eldri en ég mörgum árum nokkrum árum eldri
þetta fannst mér nú dálítið hefur mér alltaf fundist undarleg réttarhöld og undarlegir dómar
en þeir voru margir í þá daga það er alveg satt á hvaða bæ var þetta
á ég að segja það
er þessi maður þessi einar varð að fara í tukthúsið
hann var dæmdur og hann gat ekkert hann gat enga vörn sér veitt
er dæmdur til betrunarhúsvinnu fleiri ára líklega
þá leysist upp heimilið eðlilega
en hitt heimilið það leysist líka upp það var tvíbýli
þá er það þuríður á svarbóli amma mín
sem jón foss sagði um að hefði verið ágætasta kona í borgarfirði
hún tók
konu hans og tvö börn
heldur tók hún líka í fóstur dóttur hins bóndans sem átti
gat aldrei unnið sjá fyrir sér eftir að hann var dæmdur sjálfur í tukthús
dóttur hans alveg upp og tvær
já eina eða tvær
heimilið leystist upp
svo þegar maðurinn kemur úr tukthúsinu hafði verið náðaður í seinni part sumars nítján hundruð og sjö
í ágústmánuði þá tók hún hann líka
hún var þá búin að taka þarna hjón með tvö börn
eina fósturdóttur af hinu heimilinu og svona um tíma
stundarsakir aðra
þessu fólki kom öllu prýðilega saman í raun og veru var ekkert athugavert við þetta
þarna var bara gerður að mér liggur við að segja úlfaldi úr mýflugu og saklaus maður
það sagði sagði hann mér og ég hafði því þetta eina til sönnunar að systirin sagði mér það nei það var ekki hann
það var annar maður hann átti heima hinum megin við ána en ég ætla ekki að nefna hann
í eldhúsinu á hala að kvöldi tólfta júlí nítján hundruð
og áttatíu steinþór þórðarson segir frá
já já það var einu sinni ungur maður að hjálpa konu á hestbak
minnir helst að það vera þura í garði
heldur en skáld rósa en það var að minnsta kosti gott skáld
sem að þarna var annars vegar
og henni finnst að hann fari eitthvað klaufalega að þessu
ætlaði að taka sig aftan frá og setja sig í söðulinn
og segir
það má finna að þú ert ungur og þessu óvanur frjálsari tel ég fremri veginn farðu
ekki að mér þarna megin
hvað hérna
lofa mér að heyra
fyrsta sem fyrsta atómskáldið í sveitinni orti nei sem hefur verið ort hér í austur skaftafellssýslu
og hann er sjálfsagt faðir að
því fyrsta sem að sagt er í því orði hann segir
laugu bíldur rekin á fjall
til þess að éta jurtir og grös
svo hann verði stór og feitur
hann segir það þessi mannskratti sem situr þarna hjá okkur að ég hafi farið með þetta vitlaust
ég veit það ekki en það er alveg sama meiningin í því já já og ég held ég verði ekkert að leiðrétta það
en hann sagðist nú ætla að fara með
aðra vísu ef þú færir með þetta fyrst já já já já gerðu svo vel sestu hérna
já já endilega ha hefurðu ekki heyrt þetta
h agúst arason
fer með tvær vísur
piltur kvað til stúlku
svaraðu fljót á sekúndu sjáleg
nótin tvinna má ég skjótast mínútu milli fóta þinna
svara ég fljót á sekúndu
sé það bót við pínu mátt þú skjóta mínútu magaspjóti þínu
já svona vísur mega ekki
gleymast eða týnast
sennilega síðasta atómskáld í skaftafellssýslu hann orti einu sinni
sestu hérna nei ég ætla ekkert að lesa
jú jú þegar þegar hérna ólafur thors var forsætisráðherra
ár þá
orti páll páll garðarsson á höfn
þessa vísu
grátt þú ekki lafur minn þér mun
veitast styrkur þegar kjarnorkusprengjan er farin að framleiða myrkur
páll garðarsson garðarsson já á
lögreglu lögregluþjónn á höfn
heyra hann í fyrra
atómkveðskapinn minn
árin líða dagarnir styttast sólin sigur bak við lífsins tinda
hvað tekur þá við verður það hljóð auðn
eða líf með einhverri skynjun
þetta óféti sem að allir óttast en enginn getur umflúið
nema drekkja sér í sjónum
en hvað tekur þá við verður það betra langar ekki hvað hrekst skrokkurinn lengi
um undirdjúp sævar langar hann ekki til lands og mega hvíla í hinni hljóðu gröf
það er nú svona hann þórður stóð á stéttinni og horfði til hafs
hvalur blés ganga komin
fara á fjöru sili rekin
er þetta atómskáldskapur þetta er atóm jájá
þetta er atóm
og þetta hefði þótt gott hefði þetta verið
eftir einhvern annan
heldur en mig annað hvort
kiljan eða hallgrím pétursson
já þarna klámvísan sem þú varst að tala um áðan
ha það var þarna klámvísa sem þú varst að tala um áðan
var það var ég að tala um klámvísu já ég hef nú svo mikið af þeim
ég held ég fari nú ekki með þær bíddu við jája það er nú fátt hér inni já já
já kuntan þín er klóruð öll klifrar hún upp um dal og fjöll
dregur hún eftir sig danskan böll og dingla
við hana eistun öll
ólafur sóði meig í mig
mér þykir góður sopinn skökkla bjóður skektu þig skuðin hljóðar opin
þó þú hæðir mína og mig
músarskottið gráa
soðið soði og blöndu seddu þig
fara með hana aftur
þó þú hæðir mína og mig músarskottið gráa soði og blöndu seddu
þig svo færðu vöxtinn háa hvað varstu að gera
að færa kvenmanni kopp
og hún var svona í þann veginn að fara að hátta
og ég segi kominn er ég koppinn með og keyri hann undir rúmið
kominn er ég með koppsins grey og keyri hann undir rúmið
píaðu í hann prúða mey þá puðar að næturhúmið
þetta er góð vísa
ég sé ég get gert góðar
það er óvíst að ég hafi sagt þér hana
faðir minn hann var afskaplega myrkhræddur
og þorði aldrei einn út eftir var farið að skygg dimma verulega á kvöldin
nú ber það til eitt kvöld þá fer karl út
án þess að hafa nokkurn með sér þá er næturgestur hér oddný sveinsdóttir á gerði
nú kemur faðir minn inn með mesta asa og segir
að það standi einhver djöfullinn hér vestur í tröðum
nú fannst fó
fannst okkur og þá ekki síst strákunum sjálfsagt að fara og athuga um það hvað þetta mundi vera
en enginn þorði að fara
svo oddný segir
haldiði þorið að fara ef ég kem með ykkur
þá var hún búin að vera blind i mörg ár jaá nú sögðust allir þora að fara
oddný
er svo tekin
og reidd leidd í broddi fylkingar og vestur í traðir þar sem faðir minn sá þetta undur
en þegar þangað kemur þá upplýsist að þetta hestur frá breiðabólstað
sem að sneri eitthvað þannig við sjónum föður míns að honum fannst þetta vera í mannslíki
mannslíki
var það þá aldrei annað en hann gamli skjóni
svona það er búið
hann hefði getað sagt þér góða sögu ég vil ekki segja hana ég veit ekki hvort ég segi hana alveg rétt
í sambandi við það sem
hann og afi minn og afi hans faðir minn heyrðu
þetta kvöld fékk hann torfa son minn þá strák
uppvaxandi til þess að fara með sér út að kvöldlagi
og þeir standa hér á stéttinni allt i einu þjóta hundarnir upp
eða hundurinn upp og hleypur austur tún
og þeir heyra það að það kemur skafla járnaður hestur því það var frost á jörðu og ég held ís
skaflajárnaður hestur austan túnið
en þeir sáu ekkert en heyrðu hljóðið
og það fór hjá fór hérna
rétt neðan við kálgarðinn sem þá var
og hundurinn fylgdi alltaf alltaf hófatakinu
og hélt svo langt með því hér vestur túnið
sem að þeir nenntu að hlusta
en þetta staðhæfir nú torfi
og ég veit að hann segir það satt þetta er enginn öfgamaður að þetta sé nú alveg sannleikur
að þeir hafi heyrt þetta hófatak
og hundarnir hundurinn ég man ekki hvort það voru einn eða tveir hér þá hefði alltaf fylgt því
kanntu ekki vísurnar þegar þeir ortust á
á varði og læknirinn
neei þær voru nokkuð góðar
já hverjir segirðu varð þorvarður stefánsson
og skarphéðinn læknir nei ég kann þær ekki komdu hérna ég hef aldrei heyrt þær líklega komdu
fóru þau hjón
það væri einhverjir
dáleikar með læknisfrúnni
sem hét ska hét skapti
þorvarður stefánsson var að koma úr vinnu einu sinni og
framhjá húsinu sem hét garður
og varð þá þessi visa af munni það er ljótt með læknirinn lýðir um það kjafta
kjafta að læknisfrúarlöngunin lendi öll á skafta
þetta barst einhvern veginn til eyrna lækninum
og hann var svona sæmilega hagmæltur líka
og hann sendi
varða þessa vísu
vísu
fyrr en okkur varði varð
varði þjóðskáld talinn
torfyllt yrði í hans skarð ef hann félli í valinn
hróðrar mátt þú efldan hátt óðarsláttur hljómar þinn
heims i gátt og dillar dátt dróttum háttur vel kveðinn
vandfyllt þó að verði skarð varða
sú er þar á bót
að meðan skáldið gistir garð
gnótt fæst skálda af þeirri rót
gnótt fæst skálda af þeirri rót já
ráðskonu
sem var í vegavinnu
eða var ráðskona við vegavinnu sem að þorvarður var meðal annarra í
og hún gekk undir nafninu hjá þeim ráðskonan hún var víst stór vexti
skessan
ekki svona skapar það mikinn vanda eða lítinn vanda ha
skessan hefur skuðir þrjár skapar það mörgum vanda nei
skapar marga lesti ha þarna kemur það já já
skessan hefur skuðir þrjár skapar það marga lesti ein til yndis ein til
fjár og ein er fyrir gesti
taka þetta upp aftur skessan hefur skuðir þrjár
til yndis ein til fjár
og ein er fyrir gesti
það þýðir nú ekki að vera bæði gráðugur og matvandur
ekki man ég nú hverju faðir minn svaraði honum en ég hugsa að það hafi ekkert verið gott nei
eða eitthvert haustið ann áður eða
seinna sem að stefán er ráðsmaður á kálfafellsstað
hann hafði það verk á hendi að fara með heytollana um sveitina
og útdeila þeim á menn
nú taka þeir sig saman faðir minn og þórarinn
að taka alls ekki á móti heytollunum
þeir skuli heldur borga bara fóðrið því þeir þóttust nú eitthvað heyklénir þetta haust
svo þegar að stefán kemur með
með hérna
heytollana hingað á hala kom nú fyrst með þá hingað á hala af þessum bæjum
þá neitar faðir minn að taka við heytollinum hann segist heldur borga bara
lambsfóðrið
ja þú ræður hvað þú gerir í því ég skil það hérna eftir á hlaðinu þú mátt láta það drepast fyrir augunum á þér ef þú vilt
og þar með eiginlega endaði þessi her herferð þeirra bræðra að neita að taka á móti heytollunum
já það var i einnri stórri brúðkaupsveislu einnri líklega með
allra stærstu brúðkaupsveislum hér í suðursveit sem haldin var
og var haldin á kálfafellsstað
stefán er þá er þá vinnumaður á kálfafellsstað þegar þetta gerist
þarna var margt af yfirfólki úr héraðinu
þar á meðal þórhallur daníelsson með frú sína og fleiri
þarna var nóg brennivín og margir kenndir og þar á meðal bæði þórhallur og stefán nú var
bað einu sinni að
le fram með húshliðinni á kálfafellsstað sunnan megin
en þar stendur þórhallur daníelsson og er að skrafa við einhvern þá segir stefán
þarna er nú maðurinn sem að snuðar okkur mest sagði hann til þórhalls
þetta er þó fallegur vitnisburður sagði þórhallur svona glettnislega ja hann er þó sannur
svo var ekki meira um það
já þarna er nú maðurinn sem að snuðar okkur mest þetta er þó fallegur vitnisburður ja hann er þó sannur
stefán þótti nú heldur ógreindur maður
já ég hef nú líklega sagt of mikið aftur á móti var konan hans hún
bara hún var skáld já hún var skáld
en skrýtinn var nú skáldskapurinn hennar það voru alveg stórgóðar vísur margar sem hún orti
hún orti þetta kannt þú ekki þær vísur gústi ég kann ekkert eftir hana
um stúlkur sem komu í búð á höfn
og var grunur á því að þær hefðu tekið eitthvað úr búðinni ófrjálsri hendi
og út af þessu yrkir helga kona stefáns
og ég man nú ekki hvort ég man eina eða tvær vísur úr bragnum
inn í búð gekk blómleg píka brött var nokkuð velli á óhamingju af sér
slíka
eitt sinn vildi í deildir ná
milli fóta á menjaþöllu maðurinn finnur deildirnar
kátt var þá í kaupmannshöllu kvendið brosti ekki par
góðri hillu
gættu að þér væna mín
einatt gerir angursvillu óhæf er hún stína fín hún hét kristín
þess stúlkan sem var eiginlega var
þjófurinn af báðum þessum hlutum
gullbandsbók í
góðri hillu gættu að þér væna mín einatt gerir angursvillu óhæf er hún stína fín
það er auðséð að þú ert af hólaættinni
þetta var rétt hjá henni
því að þórunn
og bene þórunn móðir þorleifs í hólum og benedikt afi minn voru systkin
í fyrst
þegar hann kom hér á hala að hala
hann kom á kálfafellsstað
þá komu þau hjónin í útreið með yngstu dóttir sína sem hét guðrún
það var um sumartíma
rétt eftir ferðina ullarferðina
og þá segir hann nú við okkur stefán þarna sjáið þið nú gólfsópið mitt
mig strákinn rak nú alveg i stans hvað hann ætti við með þessu en datt þó í hug að það væri
það væri yngsta barnið hans
að það mundi líklega
geta gengið út undir því nafni yngsta barnið í fjölskyldunni gólfsóp
nú þarna sjáið þið nú gólfsópið mitt og þar átti hann við guðrúnu dóttir sína
ekki ættaður af mýrunum jú hann var ættaður af mýrunum víst
benedikt bróðir minn þótti nokkuð hús nokkurs konar húsgangur
á sínum æskuárum
og fór oft hér á bæina
í kring breiðabólstað og gerði og
var þar dálitið framarlegur
en við bræðurnir eldri ég og þórbergur
höfðum mestu bölvun á því að hafa hann með okkur
þessum bæjarferðum og reyndum að strjúka svo að hann sæi ekki til
okkar en viti menn allt í einu er benedikt kominn yfir okkur á bæina
nú er það að þórbergi þykir alveg keyra fram úr hófi
ferðalag hans að breiðabólstað
og er að stríða honum á því að hann sé nú að vista sig þangað ætli sjálfsagt að verða þar
kúreki í sumar reka og sækja kýrnar
og hann lætur nú ekki við orðin ein sitja það er að segja í óbundnu máli
heldur yrkir hann
og það er áreiðanlega fyrsta stef sem að þórbergur orti eða sagði í bundnu máli
nú er hann bensi sig að vista
gaman er nú það að sjá
ef honum vill þá ei til einhver skyssa svo úr vistinni verði hann rekinn þá
og hún sigríður með punginn sinn
reki hann með kýrnar í sérhvert sinn
það var kona gömul kona á breiðabólstað
sem hafði það embætti þar að leysa út kýrnar úr fjósinu
og koma þeim á skrið út í hagann og þar átti bensi að taka við þeim
svona var það
og ég held þetta sé áreiðanlega það fyrsta sem heyrðist eftir þórbergi sem átti að teljast í bundnu máli
og langamma mín guðríður pétursdóttir
hún var uppalin í akureyjum í helgafellssveit
hún hún sagði frá
úr æsku sinni eftirfarandi sögu viltu heyra hana
já þakka þér fyrir mér finnst hún dálítið svona
að það var til fólk sem ætlaði ekki að láta
í minni pokann fyrir ekki neitt
já hún er uppalin í akureyjum ertu tilbúinn
og það gerðist þegar hún var að alast upp ég veit nú ekki hversu gömul hún hefur verið ég held að hún hafi verið fædd
í kringum átján hundruð og tuttugu eitthvað í kringum
það er nú hægt að sjá náttúrlega hvað hún verið gömul
því að hún er dáin nítján hundruð og fimmtán og var þá minnir mig níutíu og sex ára gömul
og það gerðist sá atburður í æsku hennar að hún ásamt
nokkrum systkinum sínum
er heima með móður sinni og það var ekki annað fólk
fólk heima en
hún hét líka guðríður móðir hennar og var pétursdóttir en hin var jónsdóttir
guðríður yngri sem var í sellátrum og ég heyrði segja þessa sögu
þessi kona með börnin sín hálfvaxin svona og lítil
hún átti nokkuð nokkuð mörg börn
og maðurinn hennar hann
var sjómaður og hann eins og náttúrlega allir eyjamenn og hann er í róðri þennan dag
tyrkjahræðsla var mikil
oft talað um tyrkjann og tyrkjaránið og
meira að segja eftir að ég var
þegar ég var barn þá var ég stundum hrædd
að tyrkinn gæti komið enda var oft talað um þessa atburði
og þá skeður það
þar sem hún er þarna ein heima heima konan þetta var um vor
að hún sér hvar kemur
kemur skip af hafi kemur siglandi skip og það siglir upp undir eyjarnar og það hefur dökk segl
hún fer að athuga þetta skip og henni finnst það eitthvað ískyggilegt og hugsar sem svo að þetta geti verið
þetta geti verið eitthvað athugavert við þetta
og svo fer það sunnan undir
eyna og skýtur þar út báti og menn koma upp að eynni
og þá hugsar hún að þetta þetta gæti verið tyrkinn
svo hún lætur öll börnin fara inn í bæinn
en hún tekur ljá og sest í bæjardyrnar hugsar sér að verja sig og sína
svo sem hún situr
þarna í bæjardyrunum
og sér þegar
þeir koma heim þá kallar hún til barnanna og segir
ég held að sé nú öllu óhætt því hann pabbi ukkar er með
þá hefði þetta verið þannig stóð þannig á að þegar að hann er frammi á
sjó þá kemur þetta skip
til hans og biður hann að lóðsa sig upp á kumbaravog
en þar var verslunarstaður þá kumbaravogur er í bjarnarhöfn
og hann gerði það en af
einhverjum ástæðum ég held þá hafi vantað vatn eða eitthvað þá kom hann með þá í akureyjar en akureyjar eru rétt fram
bjarnarhafnarhlíðinni og og veitti þeim einhverja fyrirgreiðslu heima hjá sér áður en hann fór með þá með þá í voginn
en þessi saga hún sýnir bara það að þarna var mikill kjarkur fyrir hendi
hún rann ekki af hólmi heldur tók hún sér vopn í hönd það sem tiltækilegt var og hugsaði sér að verja sig
þetta var nú kona sem
sem sagði sex það eru margar sögur til af henni jaá þú manst kannski fleiri
ég veit ekki hún
var skörungur meiri heldur en almennt gerist og og eitt sinn þá eru þau á ferðinni
ofan frá hraunhálsi og fram í akureyjar
og það gerði á þau veður
og þá settist hún undir stýri gamla konan
og sagði eða hún var náttúrlega ekki gömul þá þetta var þá var guðríður unglingsstúlka þessi yngri
og þá skipaði hún fyrir og það var í í hérna bátnum kútur með skyri
og hún sagði hvolfdu skyrinu úr kútnum gudda og austu með honum
en þú heldur dragreipinu jón
og ég stýri
svona var siglt fram í akureyjar og mátti ekki
verra vera
kerlingar í krapinu þetta
þú manst kannski ennþá fleiri sögur
geti sagt þær nógu vel kannski
en þetta svona var þessi kona já já ég ætla að segja þér aðra sögu en láttu hana ekki fara á segulbandið má ég ekki
þá tek ég bara fram að það megi ekki birta hana neins staðar
þetta hefur nú hlotið að vera svona herkerling hún
hún ól upp dreng eða sem kom til hennar
eitthvað vaxinn og hann hét gísli
og hún fór að
kenna honum en hann var nú eitthvað treggáfaður og var
og hún var að kenna honum boðorðin og sat við eldhús eða sat við hlóðirnar í eldhúsinu
þá sagði hún þetta eftirminnilega og reiddi kverið ofan í hausinn á honum og sagði fyrsta boðorð fjandi
já hún meinti strákinn en þetta kom dálítið sérkennilega út
og svo líka sagði hún við guðríði dóttur sína taktu þarna stóru súrsleifina og austu upp í
kjaftinn á honum gísla svo hann þegi
svo að þetta var herkerling
ég læt nú ekki fleiri sögur fara um hana guðríði gömlu langömmu mína
en guðríður þessi jónsdóttir hún hún hafði dálitla sérstaka gáfu
hún var fjarsýn sem kallað var hún
hluti sem voru að gerast annars staðar
og einn gerðist þegar ég var barn og og ég veit að það er rétt því
að ég heyrði talað um það sko ég man eftir því
það var svoleiðis að það voru eyrsveitingar og þeir voru að fara út í eyrarsveit og leið þeirra lá nú framhjá eyjunum
og þeir voru ákaflega drukknir eins og oft skeði nú þegar þeir voru að koma úr hólminum
þá fengu þeir sér ærlega í staupinu því þá var hægt að fá það í hverri búð
og og þeir vissu
ekki vel hvar þeir voru staddir og lentu í eyju fyrir utan sellátur sem heitir hnífsey
og sendu mann upp sem hét
guðmundur og átti heima í var kallaður guðmundur í botni en átti heima í arnabotni
sem er innsti bærinn í helgafellssveit held ég
eyrsveitingar sem voru þarna nema hann þeir sendu hann upp til að vita hvort hann kannaðist nokkuð við sig
en á meðan að hann fór upp til að athuga hvar hann mundi vera staddur og þeir
að þá rak þá undan og þeir höfðu ekki rænu á að fara upp aftur
og komust einhvurn veginn út í akureyjar eða eyrarsveit ég er nú ekki viss um það en hann varð þarna eftir
eyja sem heitir þormóðsey þar bjó föðurbróðir minn og hann heyrir um morguninn þegar hann kemur á fætur einhvur
köll og læti
þar í næstu eyju og þá fer hann upp eftir og þykist vita að þetta muni vera
og var kallaður hnífseyjarorgelið
jæja en
þetta kvöld þegar búið var að slökkva ljósið þetta var á haustdegi búið var að slökkva ljósið í sellátri og allir eru farnir að sofa í baðstofunni
þá segir gamla konan hún var orðin blind og var búin að vera blind í mörg ár
ég held ég megi segja að hún hafi verið blind í átta ár
alveg svo hún sá ekki neina skímu
en þá sá hún þetta svona með sínum innri augum þá segir hún
ég sé mann sem er á hlaupum hann er á hlaupum á lítillri eyju en ég get ekki áttað mig á hvaða eyja það er
en ég sé alltaf í bakið á honum hann er alltaf að hlaupa og hann er að kalla
þetta skeði þetta kvöld
og þetta sagði fólkið
guðmund í botni þar sem hann rann um um eyna og
hún sá ýmislegt svona
hún var lengi samtíma þorleifi í bjarnarhöfn þeim vitra manni sem var læknir og og hann sá þetta svona eins og hún
það sem gerðist á öðrum stöðum það eru nú margar sagnir til af honum
og þau töluðu svona saman og sáu bæði þau sögðu til dæmis einu sinni
nú hafa þeir veitt vel sagði sagði sagði guðríður nú hafa þeir veitt vel af selnum í höskuldsey í dag
ojá þeir hafa fengið fimm sagði
þorleifur gamli þetta stóð allt heima þau sáu þetta bæði svona
sagði sigríður eftirfarandi sögu hún er ekki stór
eða mikil en henni fylgir svolítil vísa sem mér hefur alltaf þótt falleg
að það var mikil í höskuldsey og erfitt að rata inn í voginn og þarf mikla
athugun við það
að það var einu sinni að það hleypti þangað bátur það er að segja
það var kallað að hleypa ég veit nú ekki hvort það skilst núorðið jájá undan veðri já undan veðri
og gat ekki lent í heimahöfn hann var utan úr ólafsvík það var áraskip auðvitað eins og þá var alltaf
þar var á gamall maður blindur
þeir reru nú oft í þá daga þó þeir væru blindir þeir voru leiddir til sjávar og svo reru þeir á árina sína
skiluðu sínu verki
en þessi gamli blindi maður hann hafði komið í höskuldsey þegar hann var unglingur nýfermdur
og hann hafði tekið svo vel eftir því að hann gat sagt þeim til leiðar inn í voginn þó blindur væri svona var hann viss
og þeir gátu kómust þar klakklaust að landi
en á þessu skipi sem mig minnir
hefðu verið á tíu eða tólf menn var á unglingsmaður
og honum þótti höskuldseyjan svo falleg að þegar hann fór þá orti hann þessa vísu
þó aldrei komi ég óms á mey eða lífs þig finni
far vel höskulds fögur ey í fyrsta og hinsta sinni
þar í höskuldsey þar voru oft sögur um allskonar
dýr sem gengu á land og og hitt og annað svona voveiflegt sem þar kom fyrir þú hefur kannski heyrt eitthvað af því
ég vil helst ekki tala um
kemur við nútímafólk sumt af því já en er það ekki allt í lagi þó
það verður bara til já það
kannski ef þú ert viss um að nefna það ekki neinei það er nefnilega hér aðstandendur
þær sögur í stykkishólmi það veit enginn að ég hef fengið þær sögur nema ég nema við bara já
og svo sá sem sér skrána sem
nítján hundruð og sextán þá drukknaði bóndi
bóndi sem þá var í höskuldsey það var nú eiginlega ekki hann
hafði ekki grasnyt hann var tómthúsmaður sem kallað var bjó þar í búð og stundaði sjóinn
hann drukknaði í lendingunni ásamt þremur sonum sínum
og eftir var konan hans og dóttir tólf ára gömul sem horfði á þetta þessi dóttir hans hún er hér búsett í stykkishólmi
þetta skeði
tuttugasta og sjötta nóvember
og sextán held ég megi segja
þetta haust þá var það svo einkennilegt að þá urðu