tiro-is/ismus huggingface dataset:
þar af leiðandi þurfti að fara nokkuð niður til þess að komat á brúna og var var
svona heldur varasamur vegur minnsta kosti ef að eitthvað var að það var farið að
þessi draumur hann leggst svo óskaplega á mig að að ég gleymi honum aldrei
og ég sagði hann ýmsum þarna strax heima og
svo líða árin og árin líða svo er
farið að virkja þarna grímsána er farið að virkja hana og og þá er
byggð ný brú á ána beint yfir beint af veginum
og alveg miklu hærri
og mér hefur aldrei þótt eins vænt um neitt mannvirki sem að hefur verið sem ég hef séð eins og þessa brú
vonaðist þá nú eftir því að þessi draumur hann rættist aldrei
en svo verður þetta óskaplega slys
núna fyrir tveimur árum þá keyrir bíll
innan veginn og beint oní gilið
þá var það sem að
nú það má náttúrlega
menn geta náttúrlega gert misjafnlega mikið úr þessu en þessum draum
en hann fór aldrei úr huga mínum en ég vonaðist eftir því að hann rættist aldrei
víðimel tuttugu og þrjú
nítjánda ágúst nítján hundruð sextíu og átta
já heldurðu
gætir átt við að segja mér aftur
söguna sem finnbjörn sagði já
finnbjörn sagði þetta einhvern tíma þá kom hann í heimsókn þarna í
ja við
megum kannske nefna það
sölubúð sem við höfðum þarna fyrir útveginn okkar þarna í hnífsdal
þorvaldur var þar í heimsókn til föður míns símonarson
sem við segjum að hafi verið launsonur þorleifs hreppstjóra í barðsvík
og var þá töluvert drjúgur þetta var nokkrum árum eftir að skúli hafði
um það er hann tók þjóðviljann og kastaði fyrir borð á póstbátnum á leiðinni til jökulfjarða
allmargir kjósendur skúla thoroddsen voru þarna með á póstbátnum
og bæði oddvitinn og fleiri
sáu þetta þegar hann gerði þetta ódæði sem kallað var af þeim að kasta þjóðviljanum fyrir borð
og hafa þeir fljótlega minnsta kosti afgreiðslumaðurinn sem ég held að um hafi verið benedikt á dynjanda kaupmaður seinna
tilkynnt skúla þetta um afgreiðsluna
þessir hnekkir sem hann varð fyrir
svo skúli skrifaði þessa grein sem ég sagði þarna áðan í þjóðviljann það var um son
en son átti þorvaldur sem hann lét heita
sagt af hetjunni í framan þá minnast þeir á marías langa en eftir því sem ég veit best þá er það nú
nafn á maríasi syni þorvaldar símonarsonar hreppstjóra í kjós
stundum kölluðu
vestfirðingar hann nú kjósa mæja hann mun hafa verið yfir
þrjár álnir á lengd en minnsta kosti fullar þrjár álnir á lengd en ekki eftir því þrekinn
jú hann var nú
allduglegur
með föður sínum ég man að
faðir hans þorvaldur hann tók einhvern tíma að sér þeir byggðu þarna heimabæjarbræður það sem þeir kölluðu á brekkunni í hnífsdal
jóakim og halldór pálssynir þessir miklu aflamenn þarna um
nítján hundruð og níu eða tíu þá byggðu þeir heljarmikið hús þarna
á brekkunni
var það nú þorvaldur
þurfti að vinna svo mikið þarna áður en en en smiðirnir sem voru kallaðir víkingur frá ísafirði það var trésmíðafélag
sem tók að sér byggingu hússins fyrir þá og þá var þorvaldur að fást við lengi vors
að bæði að rista ofan af stórum kafla þarna og marias
með honum þá strákur innan við fermingu en hann var alltaf með ristispaða þorvaldur en mér sýndist hann alltaf beita
skaftinu á spaðanum að það kæmi hérna neðar rétt ofan við læri
það endaði á því að þorvaldur bólgnaði og fór
orðinn svo bólginn hér
ofan við lærið við huppinn
hann hefur víst haldið að hann myndi jafnvel bíða dauða af þessu því hann var afar alvarlegur þegar hann kom til okkar þá
út af þessu
og seinna kom nú marías ég held að karlinn hafi nú ekki beint róið þarna eða verið við atvinnu eftir þetta vor nítján hundruð
og níu til tíu ég man einhvern tíma seinna þá kom hann til föður míns
og hafði mikinn hug á því
hann vildi styrkja sig til þess að ná í í
ævisögu péturs péturssonar
biskups sem að þorvaldur thoroddsen hafði gefið út
hann taldi það einhverja bestu
ævisögu sem að
út á íslensku máli
hvort það hafi verið
allt háðið sem
eitthvað hefur það verið sem hefur gengið honum í augu
en þegar ég minnist nú frekar á þorvarð þá get ég sagt það að hann var mjög
fornmannalegur í ýmsum háttum og tali
og ég heyrði menn ekki ætla ég að gera það að mínum orðum heyrði menn þarna til dæmis föðurbróður minn sigurð þorvarðsson segja það
að svona mundu sautjándu aldar menn
hafa verið í talsmáta eins og
við áttum eftir að minnast eitthvað á
hann giftist þarna
konu sem hét sigríður
og var jónsdóttir björnssonar frá húsavík á steingrímsfirði eða þar og átti með henni þó nokkur börn
settist að þarna í kjós
kallaður kjósar mæi
og eitt af þessum börnum
ég held ég fari rétt með það núlifandi kona skáldsins kristmanns guðmundssonar ef ég fer rétt með
og ég má segja að ja hvað er það níunda tíunda
er ég að ýkja kona hans
og ég hef ekki heyrt annað en að þau séu búandi saman og hafi ekki slitið samvistum
því að það hefir oft verið stutt í þessum
giftingum og
kristmanns og hann hefur fengið sér nýja konu en hann
búinn að eiga þessa konu í tvö til þrjú ár held ég
nú ég var að minnast á þarna um daginn
þegar þú varst hérna hallfreður
þá var ég að minnast á menn sem að voru nú þarna í hnífsdal eins og eiríkur
björnsson sem þeir nefndu snjótítu og var löngum í búð í hnífsdal
fjármaður þar lengst af en var svo vanalega
seinni helming ársins í súgandafirði að sumu leyti mun hann nú hafa verið ættaður
ég sagði þér ýmsar sögur eftir eiríki sem að hann sagði mér
svo hérna var hann nú þarna í aðalvíkinni
þar var maður sem að hét dósótheus
hann var hermannsson sigurðssonar frá læk
í aðalvík þessi dósótheus
og hann giftist inn í þessa blessaða ætt okkar arnardalsættina og mesta sæmdarfólk sem er út af honum komið til dæmis
hreppstjórar þarna
það var bæði
bjarni dósótheusson og jónas dósótheusson ég má segja að hann var
sléttu og ég held hreppstjóri þeirra þarna mesta sæmdarfólk sem er út af þessu komið
nú finnbjörn sem ég var nú að minnast á hann var nú þarna í aðalvíkinni nokkur ár hann finnbjörn elíasson
sonur elíasar gamla eldjárnssonar
skipasmiðs þessa mæta skipasmiðs ísfirðinga já ég held ég
hafi einhvern tíma minnst á
þessa skipasmíði
en það er talsvert merkilegt málefni fyrir okkur einmitt ísfirðinga
höfðu svo mikið með báta að gjöra
og skip
að þessi elías er líklega einn með allra bestu skipasmiðum á vestfjörðum hann kunni að
laga svo alveg prýðilega skip til þess að verjast
og ég get sagt
ég veit það að ég væri ekki
til þess að segja þessa sögu þarna hefði ég ekki einmitt verið á fleytu sem var löguð eftir lærisvein
hér eldjárn eldjárn sigurðsson faðir elíasar
hann var þarna úr hrafnsfirði það er innst í jökulfjörðunum þessi eldjárn sigurðsson
hann var líka bátasmiður og hann hefur alltaf fengið rekavið hann hefur víst dregið hann yfir heiðina það er svo stutt þarna yfir skoraheiðina
handan úr
furufirðinum og þar hann var alltaf að smíða báta líka
þetta er gamla lagið á þessum
gamla skipalagið sem þeir hafa haft frá því í fornöld líklega frá því
sigla til grænlands
þetta hefur bjargað okkur oft á tíðum vestfirðingunum
þegar við vorum í grenjandi stórhríðar norðaustan veðrum og byljum á ferðinni þarna úti fyrir vestfjörðunum
og björguðumst samt í land
ég held að það sé bara skipalagið sem gerir þetta núna að það er ekki rétt skipalag
bátarnir
eru öðruvísi þeir eru ekki eins kúluskotnir eins og þeir voru þá og verjast ekki eins þetta eru eins og boltar á sjónum fleytur
þessir gömlu menn eins og elías eldjárnsson og eldjárn sigurðsson þeir hafa haft þetta frá elstu tímum að líkindum
jæja þetta ætti nú að vera nóg þarna en með þennan finnbjörn elíasson hann var að segja mér að
þarna í aðalvíkinni var gamall karl
sem að hét dósótheus og var hermannsson og og hann sagði honum ýmsar sögur ekki er það nú beint ég hef það frá finnbirni
hann var nú formaður þarna í aðalvíkinni þegar að finnbjörn var þarna
sagði honum ýmsar svona smásögur einhvern tíma sagði hann honum að hann hefði farið til
ísafjarðar og margir með honum því að það var orðinn
matarskortur þarna í aðalvík og og þeir þurftu nauðsynlega að komast til ísafjarðar til þess að afla sér matvæla
og dósi hann vildi nú ekki halda við þá svoleiðis að þeir fengju ekki það
pening fyrir svo það reyttist töluvert í bátinn
ekki sagðist hann nú samt hafa hlaðið það bátinn
að kæmi að sök því hann vissi alveg hvað mátti bjóða bátnum
samt voru þeir búnir að reyta það í hann að dósi taldi það hæfilegt
sem á hann var komið
hann var þarna við eina bryggjuna að sunnanverðu
í sundunum sem kallað er þarna á ísafirði
og kemur þá ekki einhver bölvaður strákur niður bryggjuna
þar sem báturinn er auðvitað hlaðinn eins og dósi taldi að hann mætti vera
vera mest
og hann var með í höndunum einn tallerken sagði
það mundi nú vera útlent orð tallerken
og hann gengur
alveg hiklaust fram að bátnum þangað til kemur skutnum að bátnum og kastar þessum tallerken ofan á vöruna í bátnum
og það hafði þá verkun hvaða verkun heldurðu að það hafi haft báturinn steinsökk
um þennan tallerken sem að kom þarna ofan á
já já já aðra sögu sagði hann mér líka
dósótheus
hann var nú lengi formaður þarna í aðalvík og og sótti sjó og fiskaði stundum vel
átjánda júlí nítján hundruð sjötíu og níu steinþór þórðarson bóndi segir frá jú þú varst nú eiginlega búinn þarna með söguna en
svo var einhverjum kennt um
tígulkóngunum því var kennt um að hún hefði orðið vit hún hefði orðið svo hrædd
að hún hefði
orðið svo slöpp á taugum
og brjálast af þeim ástæðum
hélt að þetta væri virk hefði verið veruleiki
að djöfullinn hefði komið þarna fram í spilinu
og hún varð
svo alveg brjáluð alveg brjáluð
þegar maður hugsar um það nú meðferðina á þessum aumingjum
þá getur maður ekki annað heldur en fundið til með þeim þó að það sé nú liðin tími
það var nú þannig hagað húsakynnum þá
sem að heimilisfólkið bjó í
já ég var að segja það voru nú ekki það mikil húsakynnin hjá fólki
að það væri hægt að taka nokkurt skot úr baðstofunni
til þess að geyma svona fólk í
og allra síst sem var þá með læti og hávaða
eins og guðbjörg heitin átti að vera þessvegna var hún bara höfð í útihúsi
bæði vetur og sumar
það hefur verið alveg hörmungar ævi
hún var á ýmsum bæjum líklega bara á flest öllum hefur líklega verið látin ganga um sveitina eða verið flutt um sveitina
og verið látin vera á hverjum bæ
látin éta út eins og það var kallað útsvars hvers búanda
og þá verið vissan tíma á hverjum bæ
hún var hér á hala
og mér var sagt að hún hefði verið höfð hér í hesthúsi
og við strákar voru lengi hræddir við hesthúsið á breiðabólstað hafði steinn afi hana innst í smiðjunni hjá sér
en hann átti mikinn hákarl hangandi uppi í smiðjunni innst
en svo verður hann var við það að guðbjörg er farin að ná í hákarlinn og farin að
éta af honum
og þá var nú náttúrlega ekki um annað að gera annaðhvort varð nú að fjarlægja guðbjörgu eða hákarlinn
en hann tók nú heldur fyrir að fjarlægja hákarlinn
því hann hafði ekki víst ekki húsrými á takteinum annað betra
handa guðbjörgu heldur en þarna innst í
smiðjunni þetta hefur mér verið sagt
og ég býst við að það sé satt
svo er blóðtökumaður á ferð
og hann er fenginn til þess að taka guðbjörgu blóð því það var álitið
álitið að blóðtaka gæti gagnað við svona veikindum
en það var víst heldur mikið blóð
sem hann tók
því að henni blæddi út
einhver ga
svona miðaldra maður sem að þarna var viðstaddur
og sá þetta
og sagði ljótt blóð svart blóð
og þetta urðu hennar afdrif
og hafa líklega orðið þau bestu sem hennar gat beð gátu biðið úr því sem að ráða var
svona var nú þjóðtrúin sterk
og fólk vildi hafa það að það hefði bara verið trúin
trúin á þennan tígulkóng sem hefði gert
guðbjörgu brjálaða
var þetta löngu var þetta þetta hefur verið löngu fyrir
þitt minni fyrir mína tíð já ja þetta er í tíð foreldra minna
já ég man ekki eftir því ég er ekki fæddur þegar þetta gerðist en þetta er í tíð foreldra minna
sagt þér þessa sögu áður þú
einhvers staðar annars staðar ekki man ég það ég man það ekki
en þetta var vel gefin stúlka var sagt
þó að hún yrði fyrir þessu
eftir kaffi
stríðskaffið
átjánda
júlí nítján hundruð sjötíu og níu
steinþór þórðarson segir frá já þú varst að segja mér þarna áðan að þú ætlaðir að segja mér eitthvað af stórviðrunum á hala
já ég ætla að segja þér af stórviðrunum en það veit hamingjan að það fer hrollur um mig þegar ég nefni stórveður
því það er ekkert sem að kvelur mig meira heldur en stórviðrin
og tilhugsunin um um þau
og þegar þeir eru að spá stórstormi eða jafnvel stórveðri hvassveðri
í útvarpi þá bölva ég þeim í sand og ösku
fyrir spána
en það þýðir nú lítið því að allt verður að hafa sinn gang og það eru ekki mennirnir sem
sem ráða þessu
að okkur hefur verið kennt það er guð
það er guð sem að stjórnar öllu og ekki síður veðrinu
fyrsta stórveðrið sem að ég man eftir
ég man nú ekki hvað ég var gamall ég man svona rétt
það var um hausttíma eða fyrra part vetrar
flúði allt úr baðstofunni á gerði allt fólkið og hingað upp að hala
nema oddný heitin hún var þá orðin blind
og ekki hægt að lei fara með hana í þessu veðri upp að hala það var svo farið með hana niður í fjósbás
því að þar var talið að henni væri óhætt þó að ræfrið rifi af baðstofunni
hann var anskoti hvass ég man það
það brakaði og small í öllum máttarviðum í
þá var torfþak á baðstofunni á hala
og fólkið sa beið þarna skelfingu lostið að þakið mundi nú rjúfa af henni
svo var tekin sálmabók hallgríms péturssonar
og veðursálmurinn sunginn
og það varð að syngja hann tvisvar til
til þess að það ætti að verða gagn af honum og það var gert í þetta sinnið
ég man aðeins fyrsta fyrstu fyrsta fyrsta versið úr sálminum
og það byrjar svona
ljúfur með lærisveinum lausnarinn sté á skip
hvirfil hvirfilvind óvart einum yfir sló þegar í svip
ókyrrðist hauður og haf undir áföllum lágu
enga mann hjálp því sáu en herrann sjálfur svaf
þetta er byrjunin
og svo gengur sálmurinn út á
þetta að þeir vöktu krist og hann hastaði á vindinn og og það kom logn
þetta er nú fyrsta stórveðrið sem ég man eftir sem að mér fannst kveða að
en það varð nú enginn skaði í þessu veðri og ekki fauk baðstofan ofan af oddnýju gömlu á gerði
en ég held að það hafi farið heim um kvöldið þegar var farið að skyggja
þá var nokkuð farið að dúra og hvessti ekki meira
svo er það næsta stórveður sem eitthvað kvað að
það er nítján hundruð og sex en þá er ég á
og vissi eiginlega ekki
hvað var að gerast hér á hala þá
hann var ekkert sérlega hvass á reynivöllum svona nokkuð hvass
en ekkert líkt því og hér á breiðabólstaðarbæjum
það var alveg svoleiðis aftaka veður hér á þessum bæjum
og afleiðingarnar hér á hala urðu þær það voru hér
sambyggð rennuhús inngöngu bær
og annað hús sem átti að verða að verða stofuhús
og norðan við stofuhúsið var búr og geymsluloft yfir
var geymdur kornmatur fisk harðfiskur
eitthvað af blöðum og bókum
best að þú byrjir aftur af því
jú jú jú jú jú jú
svo næsta næsta næsta veðrið sem hann gerir skaða
það er nítján hundruð og sex
rétt fyrir krossmessuna
um vorið
þá þá var það talið
eitt me með mestu veðrum sem að eldra fólk mundi hér
þá var húsum þannig háttað hér á hala að það
stóðu hlið við hlið
baðstofa en á milli hennar og bæjarhúsa var dálítið sund
en bæjarhúsin það
að segja inngöngubær
og annað hús sem átti að verða stofuhús og norðan við stofuna sem ætluð var var búr
en yfir þessu þessum hluta byggingarinnar var loft
svona fjalir sem voru lagðar þar yfir
bita af bita ekki plægt saman og ekkert neglt heldur lá þarna bara lauslega
og á þessu lofti var margt geymt bæði kornmatur
harðfiskur þegar að hann var og fleira og fleira
og ýmislegt fleira mikið af kaðli sem faðir minn átti
og eitthvað var til af seglum af fiskiskútum
frá gömlum
gömlum ströndum þá var það geymt þarna á loftinu
en þá bara skeður það
að það er ekki aðeins að þakið
torfþak það var torfþak á húsunum
að torfþakið rífi af heldur bara fæ falla bæjarhúsin algjörlega til grunna
þau það var standþil á þeim að framan og þau félli algjörlega niður
svoleiðis að það stóð ekki spýta uppi af þessum húsum eftir
en ekki brotnaði þetta nú allt ekki svo að það væri ekki eitthvað nothæft af því aftur
en mikið af því kurlaðist svo smátt
að það var ekki hægt að nota það aftur
en það var ekki lengi verið að koma þessum húsum upp aftur
því þá var nóg af rekavið
sem hægt var að grípa til sumt af því var sagað og annað þá ósagað gengið að að saga það
og húsunum komið í skyndi upp aftur
ég man eftir því að þorsteinn arason á reynivöllum sem þá var húsbóndi þar
og húsbóndi minn í þennan vetur
hann fór strax daginn eftir
til þess að hjálpa til eða vera aðalmaður við reisingu á húsunum
og þessum húsum var svo
komið upp aftur bara á tveimur dögum
nema ytra þakið
það var ekki búið það var ekki bú ekki sett á fyrr en einhverjum dögum seinna
en svo tveim dögum eftir þetta veður
þá kem ur skúta siglandi hér sunnan frá hrollaugseyjum í hægum
norðaustan kalda og strandar upp í fjörunni suður af sléttaleiti
stór skonnorta hún hafði þá orðið það illa úti í veðrinu
að hún varð læk og sá sér ekki annað fært en að setja í strand
og það varð nú eiginlega mik allmikil sárabót að fá strandið eftir veðrið
því að það kom inn ýmislegt með sér
sem að menn gátu fært sér í nyt og meðal annars var mikið af koníaki
á því strandi
og það var nú ekkert verið
spyrja um það á þeim tíma
hvað fværi frjálst og ófrjálst á strandi
ef það var eitthvað sem menn sérstaklega að eignast þá gripu þeir nú þetta kannski heim með sér
og meðal annars þá voru það sumir sem náðu sér í í koníak
og til dæmis ragnar þórarinsson frændi minn sem þá var á breiðabólstað
fór þaðan nítján hundruð og sjö þetta var nítján hundruð og sex
hann fer hér vestur fjörur og stefán tengdasonur eyjólfs á reynivöllum ver með honum
og þegar að þeir koma
á breiðabólstaðarfjöru
þá finna þeim tunnu koníakstunnu þar fulla af víni
og þeim þótti nú anskoti hart að geta ekki náð sér neinu úr tunnunni
en höfðu ekkert ílát fóru úr stígvélunum sínum
og fylltu þau af koníaki
gengu svo berfættir heim
ég man eftir því þetta barst einu sinni í tal
við ragnar þegar ég var í reykjavík
en ragnar segir sagði að það vildi nú enginn trúa þessari sögu sinni
en ég gæti þá vottað sagði ég að hún er sönn ef þú segðir
líka voru þarna þrír á ferð
eftir fjörunni faðir minn
bjarni runólfsson á kálfafelli og þorsteinn jónsson á kálfafelli
og þeir koma að tunnu hvort það hefur verið sama tunnan ég veit það nú ekki
þykir nú anskoti vont að hafa engin ráð að geta bjargað einhverju úr tunnunni
sjá þar kút líklega svona sextíu fimmtíu sextíu marka kút
grafa gryfju ofan í sandinn
setja kútinn þar ofan í og hella svo úr tunnunni í kútinn
og fylla hann
fundu þar strigalepp svo á næstu grösum og bundu vandlega
yfir kútinn
svo ugga þeir nú ekkert um þetta
faðir minn fór oft á fjöru og eins eins meðan á þessu á þessu á björgun
meðan á björgun stóð af strandinu
og nú er það einu sinni þegar hann kemur af fjöru þá segir hann en sú helvítis heppni
djöfulsins kallinn er alltaf að slaga um fjöruna það var hreppstjórinn
vildi svo heppilega til eiginlega heppilega með óheppni
að hann hafði riðið
kútinn þar sem hann var í fjörunni
og afturlöppin á kútnum
á á hestinum skroppið niður með barminum á kútnum að utan
en sú heppni sagði faðir minn að hann skyldi ekki skreppa niður með barminum að innan
var kúturinn látinn standa þarna fram á fram á vor þá fóru þeir að að bjarga kútnum
en til þess að geta bjargað kútnum þá varð faðir minn að fá þórarinn bróður sinn sem þá var á breiðabólstað
fá hann í lið með sér eða með þeim
því það var varla hægt að koma svo kútnum heim eða víninu
víninu úr honum að hann yrði ekki var við og þá var hnigið að því ráði að fá hann í vitorð með
svo þeir voru orðnir fjórir þarna um kútinn
svo var það þegar var komið
grafinn í heyi
í hlöðu á breiðabólstað
og geymdur þar nokkuð fram eftir sumri
þá koma þeir frá kálfafelli á skiptafund og víninu er skipt
þeir voru ósköp hóflega glaðir þennan dag
þeir drukku ekki mikið en þetta var fjandi mikið sem hver þeirra fékk
ég man nú ekki hvað það var mikið ætli það hafi ekki verið upp undir
tíu fimmtán pottar sem hver fékk ég gæti trúað því
og faðir minn hann var nú ekki varasamari með sinn hlut heldur en það
að hann átti nú ekki flöskur undir þetta nærri allt
heldur var
var til dæmis
járnskjóla sem hefur tekið einar tuttugu merkur og hann lét í skjóluna
lét þetta svo stand lét svo skjóluna standa í kistunni sinni og kistan var
var ólæst og þar gátu allir gengið um
en aldrei datt okkur strákum í hug að fara í skjóluna
og bragða á í henni
svo gerist það skömmu fáum dögum eftir að strandið kemur
þá fara þeir að setja ytri þakið á bæjarhúsin faðir minn
og þórarinn bróðir hans
þá góð glaðir
og þeir höfðu með sér sína hálfflöskuna hvor af koníaki
og höfðu það
og notuðu botninn héldu um stútinn notuðu botninn til þess að berja torfið
og þeir hlógu mikið að þessu
að ef að botninn skyldi nú fara úr flöskunni og og þeir tapa víninu
en það varð ekki það varð ekkert tjón af því
það var mikið selt af af koníaki á þessu strandi
og það voru margir góðglaðir ekki man ég nú með vissu hvað potturinn kostaði þetta var boðið
upp í pottmáli
en mig mig minnir og aðrir sem ég vitna þetta undir minnir helst að það hafi nú
potturinn hafi komist í tvær krónur
eitthvað misjafnlega kannski yfir það og kannski undir
en þó líklega fá boðin sem komust undir
svona var nú með þetta stórveður og afleiðingar þess
svo líða nú við skulum sjá
að það gerir
gerir ekkert stórveður sem að veldur skaða auðvitað komu stórveður
en ekki ekki það mikil að þau yllu neinum skaða
en svo er það að haustlagi nítján hundruð og sextán
rétt eftir sláttinn þá gerir stórveður eitt þetta mesta stórveður
sem að hér geisar
útróðrarskipið það var hér úti á fjöru
eins og þau voru venjulega á sumrin
því þau voru ekki sett heim í naust fyrr en á vetrin að hald var komið
og það er hér úti á fjöru í þetta skipti og það var alltaf gengið vandlega
hlaðið grjóti upp með báðum stöfnum
fjórar skorður settar undir hvorn kinnung og svo festi með grjóti í
yfir það svona miðja yfir það miðja vegu
og það datt nú engum í hug annað heldur en að skipið væri öruggt með svona frágangi
hvað sem á gengi
en það gerist nú samt þennan stór veðursdag að skipið fýkur
og í spón
en það var eins og með bæjarhúsin á hala það var ekki lengi tvístigið yfir
þennan skaða
þeir fóru strax daginn eftir til kaupstaðar þorsteinn arason á reynivöllum og benedikt bróðir
til þess að sækja trjávið í nýtt skip
þorsteinn arason hann var skipasmiður ágætur skipasmiður
og útsjáar og skipin sem að hann smíðaði hér til útróðra
þau reyndust alveg prýðilega því þau voru svo vel byggð
hér fyrir við brimsandana bæði til að ýta þeim og lenda þeim
og það er svo gengið að því að fara að undir búa smíði á skipinu
og það er gert það er smíðað á reynivöllum
eitthvað var nú notað af
rekaviði líka í skipið og meðal annars sem átti að nota
það var svokallað kjalsvín eins og það var kallað það var bútur úr kjöl af skútu
skútu sem strandaði víst nítján hundruð og ellefu
og hann lá þarna á fjörunni
þar sem strandið var einhvern tíma
gerði svo mikinn rosa
og hann setti norður af fjörunni og rak hér vestur úr lóni og upp á lónabakkana
hérna megin dálítið nær breiðabólstað heldur en sléttaleiti
og þar lá hann þannig að endarnir snöru sneru
sneru frá norðri til suðurs hliðin sneri alveg í vestur
búturinn hefur verið svona líklega
um tvo kvartil eða hálfa alin á kant eða kannski tæplega það
og ég man nú ekki vel lengdina á honum líklega hefur hann verið fimm til sex álnir
á lengd
og nú átti að taka þennan bút og nota hann í hluta af borðvið í skipið
í svokallaða hálsa
sem var framhlut fram og afturhluti byrðingsins
því það þótti betra tryggara að hafa eik eins og var í þessum bút
í hálsana sem festir voru í stefnin
en þegar átti að fara að taka til bútsins þá hafði það merkilega skeð
að hann hafði tekið upp í veðrinu og fokið svona þrjátíu til fjörutíu metra
ekki velkst þetta heldur bara tekist í loft og fokið þetta
og þetta þótti svo ótrúlegt
að það var eins og menn gætu gætu bara alls ekki trúað því en þeir gátu ekki rekið sjálfa sig úr vitni
sáu þetta
hafði það komið þarna þessi heljar helvítis bylur
og tekið bútinn á loft
sem engum lifandi manni hefði getað dottið í hug
og ég veit enginn hefði trúað sem að sá bútinn
og og það að hann var farinn að sökka í jörð eftir svona langa legu þarna á bakkanum
en ég get ekki ímyndað mér að þessi bylur hafi komið á nokkurt hús
því að það er ekki ekki líklegt að það hafi það hefði staðið af sér
bylinn
já ég held að þessi frásögn hafi þá verið búin af þessu strandi
af þessu stórveðri og strandinu sem kom í kjölfar þess
það var eiginlega alltaf víst maður átti það alltaf víst á þessum bæjum
að tapa meira eða minna af heyi
á sumrin
ég man helst ekki það sumar að það kæmi ekki eitt eða fleiri veður
sem að gerðu það að verkum að
að það fauk meira eða minna a f heyi
þetta voru náttúrlega ekki ekki þessi stærstu veður