tiro-is/ismus huggingface dataset:
sem var óborin hafði verið af einhverjum ástæðum seinni
til heldur en hinar
hún var þetta var falleg ær og hún hét rós
og ég held það
kindin sem að kona mín eignaði sér ég held það hafi verið
og eftir að ég missti rós já og
og hún var eins og ég segi sagði óborin og var í náttúrlega
í fjallinu hjá ánum en ég bjóst við því að hún yrði tvílemba hún hafði
og ég var búinn að ákveða það að
taka hana nú og reka hana heim og hafa hana í húsi
þegar að því kæmi að hún ætti að bera
svo er það eitt kvöld að ég er að ganga innan um ærnar þarna í fjallinu og
er nú búinn alveg
ákveða það að að ná nú í
rós og fara með hana heim
og það verður svo að ég verð var við þarna tiltölulega
þar er hún
ein og var frísklegt og allt
en þegar ég kem þarna niður á móti krummahreiðrinu
það var fallegur grasi grónir hvammar
þá þegar ég kem þar að hvamminum þá hleypur hún ofan í hvamminn allt í
ærin
og svo ég hugsa
af því að veðrið var gott og kyrrt þarna
að ég skyldi nú lofa henni að vera þarna í hvamminum og vita bara um hana snemma með morgninum
og þetta geri ég ég læt hana
sem aldrei skyldi verið hafa og
en svo morguninn eftir
næsta næsta morgun þá
fer ég í fyrra lagi að um ærnar og byrja á því að fara einmitt þarna
upp með hvamminum þar sem hún
fór niður í þennan græna hvamm
í gilinu
nú það þá varð ég nú
heldur slaginn því að yst í hvamminum
þar liggur
rós og er dauð
og þegar ég fer að aðgæta betur þá þá er það
hún hefur verið að bera og verið tvílembd eins og hún var vön en
krummi af því að þetta var nú ekki nema svona seiling frá hans
bústað hann hafði nú ekki getað stillt sig og
drepið
að hún var dauð og það var auðsóð að hann hafði ráðist á hana
lifandi það hafði blætt mikið úr henni
sjóðandi reiður
að hafa nú brugðist þarna því sem ég var búinn að ákveða
hrafnarnir voru að fljúga þarna í kring og
og settust á snasir svona hingað og þangað
svo að ég hugsa með mér að nú skuli ég launa honum lambið gráa og steypa nú undan honum
hreiðrinu
því að það var í á lítilli klettasillu
gilinu
en nokkuð
en nokkuð hátt uppi
að neðan
því að bergið það slútti fram yfir
sig svo að það var ekki til þess að reyna það ofan frá
svo ég þetta var stutt fyrir neðan
beitarhúsin
mér dettur nú í hug að fara nú heim á húsin og og fá mér þar spírur og reyna nú að
ná til krumma þetta geri ég tek þar tvær
spírur
negli þær saman svo að það þetta verður úr þessu
svona ég giskaði á að þetta mundi nálgast það að ná til krumma
svo fer ég með þetta ofan í hvamm og hann er alltaf að fljúga þar í kring og
og með hávaða miklum og og mér fannst nú endilega að hann jafnvel
vita nú upp á sig skömmina
en svo svo fer ég nú að prófa þetta
að ná til hans með spírunni og með því að fara svolítið upp í klettinn til hliðar
þá næ ég akkúrat í bálkinn
svo gat ég ruggað þessu til
þannig að bálk urinn hann færðist fram af þessari mjóu syllu
í gilið
en af því að það hafði verið
svo fremur kalt undanfarið þá var lítið
vatn í ánni mjög lítið og þarna einmitt undir hreiðri krumma var alveg
var eyri svolítið sem að vatnið
rann ekki yfir
þetta í fer svoleiðis að að á lokum þá steypist bálkurinn fram af
með öllu sem í honum var og það
að sjá það að það voru ungar í í hreiðrinu
steypist allt saman á niður á eyrina þarna eyrin var eins og ég sagði þurr
en mér datt nú ekki í hug annað en að að ungarnir væru dauðir en fer nú samt að athuga þetta
þá sé ég það að
þeir eru ekki dauðir að minnsta kosti hreint ekki allir og ég held áfram að skoða
og kemst að þeirri niðurstöðu að það er lífsmark minnsta kosti lífsmark
með þeim öllum þeir voru fjórir
svo stend ég nú þarna horfi á unga
horfið
að minnsta kosti hugsa ekkert um hana
ungunum þarna og hrafnarnir létu óskaplega á klettinum
þar í kring þeir náttúrlega sáu að þarna var
ljótt í efni svo fer ég nú að horfa þarna
svolítið ofar í gilinu og þar sé ég að er
hjalli svolítill sem var tiltölulega
að fara upp á það var grasi gróinn hjalli svolítill
svo mér dettur í hug að
ef ég kæmi nú ungunum þangað þarna þá gæti það nú verið að þeir björguðust
svo tek ég tvo ungana
fer með þá þeir voru óskup vesældarlegir og skulfu
fjarskalega svo að ég fer með þá upp á og læt þá þar niður
svo fer ég til baka sæki hina tvo og læt þá hjá þeim líka
og þeir hjúfruðu sig þá allir
saman svoleiðis að ég
verulega miklu lífi
svo er ekki eiginlega að orðlengja það
þeir voru þarna á
og ég það fór alveg eins og mig grunaði að að foreldrarnir þeir hugsuðu
um þá þarna og þarna fór að verða svona hreyfing á þessu ég kom aldrei
að þessu nema bara hinum megin
frá gilinu og sá hvað
öllu leið
svo fór það nú þannig
tiltölulega fljótt að þeir fóru að verða frískir þarna og og fóru að
brúka svona hávaða eitthvað í líkingu við það sem að að foreldrarnir gerðu
kom þarna
eiginlega nokkuð oft
hér um bil á hverjum degi fyrst og svo sjaldnar þegar að frá leið en þarna var
orðinn reglulegur gleðskapur þeir hoppuðu þarna um og og höfðu hávaða mikinn
og það mátti segja að þarna væri í rauninni glatt á hjalla
þarna þangað til að þeir voru orðnir það stórir að að þeir
flögruðu yfir gilið þar sem var nú mjótt þarna
og í brekku hinum megin í gilinu
en þar voru þeir
en þeir voru þá eiginlega ekki almennilega fleygir
svoleiðis að þeir voru þar einhverja daga ekki marga þó
þeir voru þarna í brekkunni
og svo hvarf allt saman
og það þótti mér vænt um en ég gleymdi alveg ánni
ánni þangað til að þetta var allt um
garð gongið og og hérna
og krummi var ekki og átti ekkert við hana
það var alveg eins og þeir hefðu það á samviskunni að þeir hefðu gert þarna
það sem þeir áttu ekki að gera
í það eina skipti sem að ég vissi til þess að að krummi gerði verulegan
skaða það kom nú fyrir samt að til
dæmis ef að ær sem lenti afvelta
við burð eða annað þess háttar þá kom það fyrir eitthvað einu sinni eða svo
en svo hvarf alveg
þessi tilhneiging þeirra að vera neitt að glettast við mig og það var alveg eins
og þetta væri samkomulag okkar á milli að hann
að þetta varð allt nágrennið varð allt
eins og best gat orðið
og ég hef alltaf haldið því fram og hef
sagt mörgum það að ef að krummi sem að
fer nú alltaf býr alltaf um sig í klettum
hann er látinn í friði þá verður það sem að hann af honum
hlýst það verður svo lítið að það er ekki eiginlega nefnandi
og svo gerðist það þetta vor
þegar að allir hrafnar voru nú komnir á flug og færðust nú svona
þá varð ég var við það að það fór að koma
að hrafnar sem að settust á staura ýmist girðingarstaura eða jafnvel símastaura þarna
í kring som aldrei ég hafði aldrei orðið var við að þeir væru svona nærgöngulir
mig eða aðra
og held enn
að þetta sé þarna hafi nú verið á ferðinni hrafnarnir
úr hreiðrinu í gilinu og þeir hafi verið
stóru hrafnarnir verið að
sýna mér ungana og hafa viljað segja
ja sýnist þér ekki að
vera orðnir dáldið
brattir
jæja þú ætlaðir að segja mér þarna
hann jóhannes já það er nú náttúrlega
talsvert til af þeim en það er nú svona að það er nú eins og
að þessu er nú ekki haldið verulega til haga mér datt nú í hug vísa sem að
jóhannes gerði einu sinni
þá var hann
þá var hann að mig minnir vinnumaður á einarsstöðum í fellum mig minnir það
en það vildi þannig til að jóhannes sem var
vinnumaður
einhvers staðar hér á völlunum annað hvort á
af seyðisfirði guðmundur nokkur
sem ég man nú ekki alveg hvað hvers son hann var það gerir ekkert heldur en hann var var
í kaupstaðar ferð og þeir urðu samferða uppyfir
það var nú kallað alltaf uppyfir neðan úr fjörðum og upp á hérað
urðu samferða
ætluðu að verða og urðu samferða uppyfir en þá
svona það var nú menn gátu nú fengið einhverja brjóstbirtu birtu dálitla á seyðisfirði og
og guðmundur þessi hann var nú dálítið
gefinn fyrir það að fá sér svolitla hressingu
leggja þeir af stað að neðan og en þegar þeir koma
nokkuð inn fyrir þarna
sem er rétt fyrir neðan staðina
guðmundi öllum lokið hann
er orðinn bara veikur og og segir
lætur bara
því að það sé ekkert nú fyrir sig annað en að bara deyja
en jóhannes er nú eitthvað að reyna að tala í hann kjark en það gengur illa
en svoleiðis var að guðmundur hann hafði
hét ástríður og
og þau var það var
gott á milli þeirra alla vega en svo átti hann hund sem hét
sem var ákaflega
og honum þótti fjarskalega vænt um hann
biður hann nú alveg sérstaklega fyrir svo þá verður nú til þessi vísa hjá jóhannesi
það var það eru nú kóngur og drottning í ríki sínu þau eiga tvö börn og hann hét sigurður sonur þeirra
en nafnið er ekki nefnt á stúlkunni
þau ólust þarna upp en sá er siður í ríkinu að
að þau verða að læra konungsbörnin verða að læra allar íþróttir stúlkurnar alveg eins og piltarnir
fara með vopn
ríða í reiðtúra og allt öll öll bara allar skylmingar og allt
og þá er það að
að það barnið hvort það er karl eða kona sem er færara í í sínu
fagi með þetta það fær
verður ríkiserfingi
nú líður og bíður og börnin alast þarna upp hjá foreldrum sínum og þau hafa
þeim eru kenndar allar íþróttir það er hún sem er helmingi framar en hann
og og svo líður að því að faðir þeirra hann deyr þegar hann deyr þá þá er það bara hún
hún taki ríkið
þá þykir sigurði það svo leiðinlegt að
hann segir segir við systur sína hann ætli að fara úr ríkinu hann ætli ekki að vera
og hún tekur því vel og svo bara býr hann sig út með litlar föggur með sér og fer
fer í burtu svo segir ekki af ferðum hans hann hann gengur og gengur hann
hafði eitthvað pínulítið af fé með sér peningum eða eitthvað svoleiðis
en svo réðust nú einhverjir ræningjar á hann og rændu því af honum svo hann hafði nú ekkert eftir
eftir af því hann kom eiginlega allslaus í kóngsríki og þar
ungur konungur ógiftur
og hann heitir sigurður
alveg eins og þessi
svo biður hann um það hvort hann geti ekki fengið vinnu í kóngsríkinu hann talar ekkert um það hver hann sé
en kónginum líst svo afskaplega vel á hann og tekur því vel að hann vill fá hann í kóngsríkið
biður hann um það að hann skuli vera alltaf með sér hann lætur hann fylgja sér hvurt sem hann fer og þeir
þeim kemur afskaplega vel saman og þeir eru eins og einn maður
svo er hann ekki ánægður með það heldur bara vill hann láta hafa þar herbergi í höllinni hjá sér
en þá er það nú ráðgjafinn hans hann þoldi þetta nú ekki hann hét rauður rauður ráðgjafi
hann þoldi nú ekki þetta og fannst það að konungur gera of mikið fyrir þennan
aðkomumann og og það sé svo leitar hann að öllu sem hann getur til þess að
að fá eitthvað sem geti svert sigurð
svo liggur hann á á hérna skráargatinu og kíkir
inn til hans á kvöldin þegar hann er kominn inn í herbergið sitt
hann var afskaplegar stilltur og rólegur
þá sér hann eitt kvöldið að hann krýpur á kné og hefur mynd fyrir framan sig
svo bara bregst hann við og fer inn til konungsins og segir
ekki sé mikið
hann komi sér vel það því hann tilbiðji djöfulinn
og þarna og þarna sjái að að hann hafi
hann í fylgd með sér
ekki trúi hann því ja þú skalt sjá það næst næsta kvöld
svo fer svo líður næsti dagur og hann er í góðu yfirlæti rétt eins og vant var hjá konungi konungssyni svo
svo fer hann með rauð að dyrunum
og hann sér þetta
inn um skráargatið eins og rauður og hann krýpur á kné fyrir framan einhverja mynd hann veit ekki hvaða mynd það er eða hvað það er
svo hann bara ber á dyrnar og skipar honum að opna og hann og hann flýtir sér að taka myndina og ganga frá henni
og svo opnar hann hann segir hvað hann hafi verið að gera hann bara hann hafi verið að biðjast fyrir
konungur segir að það sé ekki rétt því hann hafi haft eitthvað fyrir framan
hann segist ekki tilbiðja neitt sagðist bara beðið beðist fyrir
og það hefði verið bara mynd af systur sinni það væri mynd af systur sinni sem hann hefði haft fyrir framan sig
hann bæði fyrir henni og sér
svo konungur segir að hann skuli lofa sér að sjá myndina
já hann segir að hann geti fengið það og hann tekur myndina og sýnir honum myndina
og og þá skellihlær rauður og segir þetta sé ekki mynd af
þetta sé ekki mynd af ekkert líkt myndinni af systur hans því að hann þekki hana nú
svo að hann segir það sé ekki satt hann þekki hana ekki neitt
jú hann segir það hann segist nú þekkja hana það
þetta sé nú bara mynd af þetta sé nú bara
neitt líkt henni
segja þér svolítið meira af honum jóni gamla arnórssyni já væri gaman að heyra það jæja karlinn sagði mér einhverntíma sjalfur hann var nú smákíminn hann jón gamli arnórsson
og hann sagði mér einhverntíma
að á fyrri árum sínum ég held jafnvel áður en hann gerðist bóndi þarna á höfðaströnd í jökulfjörðunum
þá hefði hann átt heima þarna í hnífsdal og einmitt
þarna uppfrá þar sem við vorum nú í neðri hnífsdal eða heimabæ
hann sagðist hafa nú undanfarið þá hafa róið í kálfadal það er þarna á óshlíðinni leiðinni út í bolungarvík
og þar hefði hann
verið á bát með manni
sem hefði heitið guðbjartur þorgeirsson ef ég man rétt að fara með
og svo byrjuðu þeir nú þarna
áhuginn fyrir bindindisstarfseminni eða stúkur
hann var nú
skáldmæltur og eins og þú þekkir með skáldin að þau eru nú oft fyrir svona ýniskonar gleðskap
og hressimeðul þá líka
karlinn var kíminn
og gat svona verið svona þó hann væri
glaðlegur
oft hann sagði mér þessa sögu
að hann er búin að frétta það að þessi kunningi hans og og félagi
guðbjartur hann er kominn í stúku
ég með mér
nú guðbjartur kominn í stúku já
hvað skyldi það nú standa an djúpt í honum
þessar bindindishugleiðingar hugsaði ég gaman væri nú að komast eftir því
og svo er það einhverntíma þá er ég niður við sjóinn þarna í hnífsdal en þeir fóru oft
voru þá að sækja ýmislegt til matar eða svona til ísafjarðar
með poka á baki jú jú og þá mæti ég mínum gamla kunningja guðbjarti
nú þú ert þá hérna guðbjartur minn jæja
heldurðu að þú komir ekki til baka í kvöld segi ég jú það geri ég fastlega ráð fyrir jón
minn segir hann já
þér fyrir nonni minn þú gast látið það vera
jú jú blessaður
þakka þér fyrir ég skal ábyggilega koma og helsa upp á þig
jú jú þetta stendur allt heima segir hann guðbjartur kemur á sínum tíma
tíma þegar hann er búinn að vera þarna á ísafirði og kemur til baka
hafði til kaffi undireins og hann kemur inn og
og svo þegar við erum sestir þarna yfir kaffinu
þá tek ég flösku upp úr kofforti sem ég átti og
verið full af brennivíni
og set hana á borðið
og tek svo tappann úr og helli í fyrir sjálfan mig
ég býð þér ekki þetta guðbjartur segi ég ég heyri sagt að þú sért kominn í
stúku ekki vil ég nú verða til þess að að þú brjótir það heit
nei nei nei nú er ekki óreglan lengur nonni minn segir hann já já já já nei nei ekki nokkurn hlut ég
snerti það ekki
nei ég heyri það
orðinn stúkumaður og reglumaður gott er það þeir sem geta verið reglumenn í lífinu segi ég
svo drekk ég nú svona og þvínær ofan í miðjan bolla
svo tek ég flöskuna og tappan úr stútnum og bæti út í hjá sjálfum mér
nú það er sama með þig guðbjartur segi ég ég býð þér ekki þetta
æ elsku nonni minn
eins og svona tíu
dropa
já já já svona eins og tíu dropa já
guðbjartur hafi farið í stúku
eiginlega ráðskonu ég held að þessi ráðskona sem hann bjó með þau hafi aldrei verið gift
og við vorum nú
æringjar þá þessir
sem að vorum að tala við hann
að spyrja hann um eitt eða annað og þá var hann að vitna í það sem hann hafði talað við kristínu
hvaða kristínu
hún kristín kristín
já kristín sem ég bý með við fengum hann ekkert til að fara lengra
í það hann gat búið til heldur laglegar vísur karlinn og
ég fór nú með þarna eina eftir hann
og einhvern tímann var fiskreiturinn hjá okkur fullur af fiski
saltfiski sem
orðinn þurr
og það var ákveðið að fara að taka hann inn svona um miðjan daginn svona tvö til þrjú
en karlinn var nú ekkert á því að láta standa lengi á sér svo hann kom víst í fyrra lagi
og hafði haft sig upp á reit
en hann kom oftast nær við á stað sem að
kona sem að hét þóra guðmundína og vel þekkt á sínum tíma þarna í hnífsdal
flutti seinna hingað suður í reykjavík á hér mörg afkvæmi þó hún sé fallin frá sjálf
og þá hafði hann
farið með vísu
og beið
að fara að vinna
það mér eykur þraut og pín
að þurfa að slóra svona en
þarna kemur hún þóra mín þessi stóra kona þeir kölluðu hana sumir stóru þóru þessa þóru hún var virkamikil manneskja
hann bjó til líka vísur um
hnífsdælingana stundum þegar hann sá þá á götum
ég man eftir að hann var að yrkja um
kvenfólkið gular rauðar grænar bláar geisi hár sumar smáar ég man nú ekki byrjunina á þessu
og eins fengu
fengum svona stundum frá honum kveðjur karlinum
að morgni sautjánda
apríl nítján hundruð sjötíu og sjö sigurbjörn snjólfsson heldur áfram frásögn sinni af landpósti
já þú sagðir mér að hann hefði verið þarna tvær nætur já
hann gerði það það var honum fannst eiginlega
ekki orðið nægilega gott fyrri heldur en hann var búinn að vera tvær nætur á leiðinni frá
seyðisfirði til
til hérna egilsstaða
en svo kemur hann nú í egilsstaði og það var
sigríður dóttir jóns björnssonar hún
já hún hugsaðis
hún afgreiddi póstinn og
og það var nú farið að
reglulega vel á það
ekki fram karlinn
en svo kemur hann í egilsstaði og er hinn hressasti en þá vissi nú
nú náttúrlega sigríður það að það var nú það fyrsta að að hann væri náttúrlega orðinn svangur
er settur þar að borði í borðstofunni og
og fær
fékk þarna hann tók hana náttúrlega til sín en og fór að
svona skera hana eitthvað eða ætlaði
hann í ógáti þá skar hann sundur diskinn og allt saman
og þá kallaði hann fram til sigríðar og sagði
þessi saga hún er áreiðanlega sönn því að
að hérna ég heyrði seinna að það var
verið að spyrja eðvald um það hvað hvað væri nú satt í þessu
eðvald
svo þú hefur
en hvað varstu þá að gera þessar tvær nætur
ég beið eftir því að það batnaði sagði hann
en þú varst að tala um það að hann hefði heyrt eitthvert hó eða þóst heyra hó já ég gleymdi nú að segja þá setningu til enda
en það var nefnilega þannig að það voru jökuldælingar
sem að voru að fara á seyðisfjörð höfðu verið komnir
yfir heiðina í í þarna rytjubyl en eðvald var aldrei vanur því að vera neitt að
hann vissi ekki almennilega hvaðan þetta hó var en
kom bara upp að að það höfðu verið jökuldælingar sem fóru
ofan jæja niður til seyðisfjarðar daginn sem að eðvald var í snjó
þarna á heiðinni
en hann gat ekkert verið að skipta sér um það þó hann heyrði einhvers staðar gól hann sagði
ég man eftir því að hann sagði þegar hann var spurður um þetta
það gat verið tófa gat verið tófa sagði hann
ekki farið
þegar hann heyrði þetta því hann hefði ekki farið þá
hitt þessa menn það gat verið tófa það gat verið tófa sagði hann
þú varst einhvern tíma að segja mér af valtý í grænni treyju já
það var nú ekki svona
það var nú ekki þú sagðir mér nú það var eitthvað svona þú manst það kannski ekki svona greinilega
já valtýr á grænni treyju já
já ja það ætti ég nú að muna eiginlega
að segja hann var náttúrlega já valtýr á grænni treyju
það var nú svoleiðis
í aðalatriðum var það þannig að
byrjum á því að að nefna
valtýr að á eyjólfsstöðum á völlum þá býr
bóndi sem valtýr heitir
og hann var kallaður talinn alltaf valtýr á grænni treyju
þá var það svoleiðis að það voru
menn sem áttu viss jæja áttu
altsvo eignir sem að ég
sem að
jæja náðu einhverjum hundruðum á landsvísu
að þeir höfðu leyfi til þess að vera í í
nokkurs konar einkennisbúningi og það var þessi þessi græna treyja
þessi græna treyja sem að þeir máttu máttu
ganga í
svo sagan að
það er maður
sendur af sýslumanni eða jæja
það er ekki víst að það verið sýslumaður en
það gat líka hafa verið
verið biskup það var mjög
svona mikill maður fyrir sér
altsvo þessi þessi valtýr og en það er þannig að
að það er sendur maður með bréf og
einhverja pappíra
ég held að það hafi nú verið bara alveg sunnan úr reykjavík
og hann hét símon maðurinn
og hann átti að fara með þetta í ketilsstaði
þar var sýslumaður og og hann átti að
átti að færa honum þessi bréf og og pappíra en
svo vill það svoleiðis til að
símon hann finnst
fyrir framan túnið dálítið fyrir framan
á ketilsstöðum
hann finnst þar
dáinn og hafði verið myrtur hafði verið myrtur og
símonarlág
það heitir það enn þann dag í dag og aldrei nefnt annað en símonarlág það
dálítið fyrir framan túnið á ketilsstöðum var
frekar djúp en ekki sérlega og þar fannst hann
myrtur þessi maður en hann með honum var
lífsmark svoleiðis að þegar að að
maðurinn eða mennirnir sem að fundu hann þarna
og spurja hann hvað hvað þarna
hvur hafi leikið hann svona
þá segir hann bara
þessi þessa stuttu setningu
valtýr á grænni treyju
var það svona að að það var ekki nema um einn mann að ræða
á þarna
já ekki nema um einn mann að ræða
það var þennan bónda á eyjólfsstöðum
og út af þessu hann var kærður
kærður og og
meðgekk aldrei neitt nei hann meðgekk ekki að hann hefði gert það sem að hann var
en það líkurnar þóttu svo sterkar af því að hann var eini maðurinn sem að var
nafni og og á grænu treyjunni
svo eftir
mikið þjark og vesen þá var hann hengdur
á egilsstöðum við þennan
gálgaklett það er þar ennþá
merki þess
að segja kletturinn er náttúrlega þar sem
gengið svoleiðis frá þes skora í klettinum
og hafði verið látið tré sem að stóð
nokkuð út úr skorunni stallur í klettinum
fyrir neðan á þessum gálgakletti og
og þar var hann
líður langur tími en
en það var alltaf var alltaf einhverjir
sem að töldu það að þarna hefði verið framið
altsvo morð á saklausum manni
og sagan segir það að það var náttúrlega á egilsstöðum var í
þann tíð var
fundarhús var fundarhús
og það var tuttugu árum seinna segir sagan
sem að þarna er
haldinn fundur
þetta sem voru kölluð kölluð þing eða þess háttar og
og þá er það hafði verið frá byrjun
eftir að var búið að
jarða valtýr eyjólfs
staðabóndann en það hafði verið tekin af honum önnur hendin og hún var hengd upp í
fordyri þessa
já á egilsstöðum þar sem að þessi fundur eða hvað það nú var var
er tekið eftir því eftir því sem að sagan segir
að þarna voru margir menn sumir langt að
að þegar
einn maðurinn gengur inn í þinghúsið
að þá detta þrír er nú sagt
blóðdropar
úr hendinni visnu sem
var búin að vera þarna í tuttugu ár
niður í í
höfuðið á einum manni
og þá var hann nú tekinn strax til athugunar og þá kemur það upp
að þetta er hann heitir valtýr
og hann hafði verið á ferðinni þarna þegar að
valtýr á eyjólfsstöðum var
hengdur hann hafði verið á ferðinni þá en
og fylgt
manninum eftir sem að var með þessi verðmætu skjól og annað þess háttar
en ekki fengið færi á honum fyri enn í þessari
lag þarna fyrir framan túnið maðurinn hét
og heitir símonarlág og það er svona nokkuð fyrir innan túnið
var alltaf myrkfælinn í símonarlág varstu
myrkfælin í símonarlág gunnþóra já já en
fór náttúrlega þannig að maðurinn
þessi rétti símon hann þessi rétti rétti valtýr valtýr segi ég hann
nítján hundruð og
fimm þá kom ég fyrst að þessum
kletti við vorum fórum
strákar eða unglingar til þess að skoða þennan stað
þá þá var það þannig að
maður sá alveg nákvæmlega hvernig þetta hefur allt saman verið
búið til athafnarinnar
og og þarna voru bein mannabein á
syllunni í klettinum
og hann sagði mér sigfús sigfússon
að að hann sagðist hafa oftar en einu sinni reynt að hylja
eða hulið þessi bein en það hafði alltaf blásið ofan af þeim aftur
spurði sigfús líka um þetta með
valtýr sem að var nú altsvo
sá rétti valtýr sem var þarna hengdur hvort að hann hefði verið síðasti maðurinn
þarna hefði verið þarna var nefnilega auðsjáanlega aftökustaður
hann sagði
verið ekki hann sagði að
sá sem að síðast hefði verið hengdur þarna hefði verið þingeyingur
strokið norðan úr þingeyjarsýslu stolið hesti
farið eða á honum austur á hérað og
en þar var hann svo tekinn
tekinn
og hann sagði að hann hefði verið þessi maður
ja það var nú ekki verið að hafa neina
nein vettlingatök á því hann var bara tekinn
þarna og og hengdur og hann sagði að það
sem þarna hefði verið á þessum aftökustað
verið hengdur
og þegar að
nítján hundruð og fimm þegar að við komum þarna strákar
að þá var þarna talsvert af beinum en það var bara ein hauskúpa
en það voru aftur tvennir
kjálkar
þetta er það sem ég man fyrir víst en hauskúpan hún hún hvarf
vissi nú eiginlega enginn
á því stóð
en hún hvarf en svo kom það nú upp
hann var þá hérna
á borgafirði
var þar skólastjóri
og hann hafði tekið hauskúpuna til þess að
að nota hana svona við kennslu
en hún kom aldrei aftur þarna en
einar stefánsson sem að er frá mýrum í skriðdal
hann hefur hvað eftir annað hefur hann smíðað
kassa svona
með glerloki og utan um beinin og og
hérna en það hefur nú verið þannig að að það hefur
ja hefur verið ég veit hvort það er núna
það trúlegt að þetta var alltaf
brotið glerið á þessu og
og menn voru að rusla í beinunum til þess að
en hefurðu
hver sagði þér þessa sögu af valtý á grænni treyju
það er nú ekki gott að muna það náttúrulega eftir öll þessi ár ég náttúrlega ég man það alveg fyrir víst að
þegar að ég kem
utan úr hjaltastaðaþinghá og inn í beinárgerði
á völlum
þegar ég kem þar
þá var ég búinn að að heyra þessa sögu sagða úti í
sem þá var kölluð
hafði ég heyrt þessa þessa sögu