tiro-is/ismus huggingface dataset:
nei nei nei það er víst ekki en ég hef nú var nú hef nú verið að segja ef að ef að sagan er nú sönn þá mundi þetta hafa verið af blótneyti
frá fornöld
þessi beinagrind
en einhver fjandinn hefur þetta nú verið samt því ekki ljúga nú allir sem að
þóttust hafa séð hann
og fólk dreymdi naut á undan og dreymdi oft naut á undan þessu fólki
en voru engir sjódraugar hér
nei ekki heyrði ég talað um það nei
já ég var að spyrja þig þarna svona um dularfull fyrirbrigði og drauga og slíkt
já ætli við látum ekki hérna
við getum þá haft hérna
við getum þá
lítið eftir af þessari hérna
nei en það er
já já en var svona það hefur verið dálítil draugatrú
en voru hér engir svona umferðardraugar í sveitinni svona sem fylgdu ákveðnum mönnum eða ættum
ekki svo ég muni það glögglega
hver sagði þér þessa sögu um uppruna skuplu var það oddný kannski
en hann hefur ekkert gert svona meira fyrir sér
þetta hafa nú ekki verið verulega magnaðir draugar
lúðvík
þú átt nú eftir þá alvarlegustu
ha nei nei nei hún er svo löng
ég er með hana á annarri spólu
já já já já já
það að sagðar væru sögur þegar þú varst að alast upp
já það var mikið um það rökkrin á kvöldin þau voru sérstaklega notuð til þess að segja sögur og við vorum svo góð með það unglingarnir hérna á þessum bæjum breiðabólstaðabæjum
það var gömul kona hérna á næsta bæ á gerði oddný sveinsdóttir alkunn hér fyrir fróðleik og frásagnargáfu við fórum oft til hennar á kvöldin til þess að láta hana segja okkur sögur og fara með þulur og ljóð fyrir okkur
og þetta var okkur eiginlega mikil uppbygging því við numdum sumt af þessu og höfum jafnvel miðlað úr því allt að þessu ýmsu af því
það var það sem aðallega var þó talað um að fólk var að segja frá því sem að gerst hefði á þess yngri árum í því byggðarlagi sem það var og svo framvegis og framvegis
og ef einhver hefði lesið sögu daginn áður þá var sagður kafli úr henni svoleiðis að það mátti segja að rökkrin á vetrin þau væru nokkurs konar námstími fyrir unglingana
og hvernig var það með oddnýju breytti hún oft sögum sínum eða sagði hún þær sem líkastar
ég held hún hafi alltaf sagt þær sagt þær bara eins og þær voru hvað eftir annað eða meinarðu ekki það að hún hafi ekki alltaf verið eiginlega
rétt sögn
það held ég bara ekki ég held hún hafi haft sagt söguna eins og hún mundi hana án þess eiginlega að skálda neitt inní þó gat það náttúrlega vel verið ég hygg samt ekki
já nei ekki man ég eftir því nei ég held hún hafi alltaf sagt söguna eins
eða það sem hún var að segja okkur frá svona viðburðum og öðru já
nei nei nei ég segi þær bara alveg eins og þær koma frá mínu eigin brjósti án þess að hafa nokkuð nokkurn eða nokkuð fyrir mér
nei nei það er nú það
en ég hef gaman núorðið sérstaklega núorðið hef ég gaman af að búa til sögur og ég get búið til heilar romsur en hvað mikið vit er í þeim það er eftir að vita
en ég get tekið hvert söguefnið eftir annað og hugsað og hugsað og sumt af því er ég nú farinn að setja á á þráð já til þess að láta þessa vitleysu geymast
svo bý ég til mikið af sögum fyrir krakkana lýg í þá alveg miskunnarlaust sögum og þá eru þau aðalsöguhetjurnar sjálf og þetta þykir þeim nú mikill fengur krökkunum
já en nú þarf ég ekki að þarf ég ekki að segja þeim þetta oftar nú er ég búinn að setja þetta á band og þar geta þau fengið það
en nú hefur þú sagt mér sögur um alls konar svona alls konar fyrirburði og drauga og slíkt
já ég var að spyrja þig þarna svona um dularfull
hala í suðursveit sjöunda júlí nítján hundruð sjötíu og níu steinþór þórðarson bóndi á hala segir frá
þá kannski þú bara byrjir á henni meðan þú hefur hana í
nú nú
nú ertu með hana á annarri spólu já já já það er annað já þá hlustum við bara á eftir
heyrðu ég ætlaði að spyrja þig skal ég segja þér steinþór um það hvort það hafi  var mikið um
jú einmitt að ég
nei ja það var nú ekki það heldur  ja það er náttúrlega erfitt að spyrja eftir svona marga áratugi en en
en var hún nokkuð fyrir það að breyta sögum sínum víkja við efnisatriðum eða eða eða bæta inn í þær eða
það er þá helst það hefði komið fram sko þegar hún sagði söguna oftar
nú hefur þú sjálfur sagt mikið af sögum
reynirðu að stæla orðalag þeirra sem að sögðu þér sögurnar
pabbi er með hana á annarri spólu
en magnús hálfdánarson og halldóra dóttir hétu hjón þarna í hnífsdal
sem að lengi hér voru þarna á í húsnæði hjá honum og og veittu honum fæði og og þjónustu
og það var ósköp gott  á milli þessa fólks sonur þeirra hét ásmundur og var magnússon skírður í höfuðið á ásmundi gamla
og hann arfleifði hann að öllum sínum eignum bæði húsinu og öllum sínum lausafjármunum þegar hann hann var ekki að dríta því hingað og þangað gamli maðurinn nei nei
þetta var nú um ásmund gamla hann var röskur sá
já og engin kveif en talsvert þungur í skapi
vildi þó engum rangt gera já já já hún sagði mér það einhvern tíma hún frú halldóra að þetta mundi hafa verið nákominn ættingi móður sinnar
það held ég hún sagðist kannast við þessi ásmundarnöfn í einmitt í þeirri ætt
ásmund okkar
já það var svoleiðis skal ég segja þér
að þegar ég er eitthvað átta eða níu ára þá færist þarna inn í plássið hnífsdal fólk sem að
hét þorbjörg sigmundsdóttir og páll jónsson
þeir kenndu hann nú við konuna og kölluðu hann tobbupál ég hef kannski eitthvað nefnt þetta áður ég man
nei ég held ekki þorbjörg þessi var röskleikakvenmaður ekta vestfirsk týpa
hún var ættuð úr dýrafirði eiginlega frá ingjaldssandi
og var áður gift þetta var ekkja
en hún sagði að maðurinn sinn hefði verið bóndi á ingjaldssandi og hefði heitið jón jónsson
og hann sagði að hann hefði dáið af því að það hefði hrokkið ofan í hann biti já svo það hefur orðið skjótt um hann
en hún hafði nú víða verið þarna röskleikakvenmaður ég man það alltaf
að vilmundur ekki vil ég nú segja að vilmundur læknir hafi verið bráðskotinn í henni en hann sagði mikill einstakur röskleikakvenmaður er þetta hún þorbjörg þessi
finnst ykkur það ekki eins og mér sagði vilmundur okkur
já já þú sérð hvort það hefur ekki verið eitthvað rösklegt við hana nú nú
svo er það páll þessi hann er talsvert á okkar vegum maður hennar og þau voru þarna í húsum sem að við höfðum nú eiginlega umráð yfir eða eignarhald á
og vann oft þarna á okkar vegum páll svo að ég hafði stundum ástæðu til að að hérna leggja mér á minnið það sem hann var nú að segja mér eitt og annað því hann gat
verið talsvert orðheppinn ef svo vildi verkast hann segir mér einhvern tíma að hann hafi verið
ég held 2 ár eða tvö úthöld þarna hjá ásgeirsverslun á ísafirði við fiskiveiðar og
það var talið að árni teldi það eiginlega nokkurs konar vinnumenn sína menn sem altso voru talsvert svona levemenn í flottara lagi
með hressimeðul eða þess háttar og kom víst jafnvel fyrir að hann svaraði því til ef að í harðbakka sló
ég heyrði einhvern tíma sagt að einn sem hét kristján ólafsson og kallaður kristján fótlausi af því að hann missti fót það kom kolbrandur í hann sem þeir kölluðu og var tekinn af honum fóturinn
að þá hefði séra þorvaldur verið að heimta af honum gjöldin kirkjugjöld og annað náttúrlega preststíund og þess háttar og
svo hérna lausmennskugjald hann átti víst að sjá um þarna fyrir bæjarfélagið á ísafirði bróðir hans hann þorvaldur séra þorvaldur hans árna árna jónssonar ásgeirsverslunarforstjóra
og þá hafi árni svarað jú hann er vinnumaður hjá mér en hans vinnumenn það var talið að þeim þætti mörgum gott í staupinu
og hann sagði mér páll ég ætla nú ekki að hvorki að undanskilja hann eða hitt á þeim sviðum
getum látið það liggja svona á milli hluta hann sagði mér að árni hefði einu sinni brugðið á tal við sig og sagt hvernig er það páll ert þú ekki á lausum kjala nú
jú ég hef nú ekkert sérstakt að gera segist páll segja það var af því sem ég spurði að að mér lá á að fá mann til að skreppa fyrir mig út í kálfadal
nú segist páll segja ég ætti nú að geta það ég hef nú reyndar ekki eiginlega farið neitt um þarna en ég hefi verið þarna í bolungarvík og veit alveg deili á hvar þetta er
já ég hefi nú eiginlega ekki farið þarna um segir segir hann að árni segi en ég reyni að borga þér fyrir það eins og hæfilegt er
já það er allt í lagi segist páll segja já svo segist hann fara seinni part dagsins það orðið alláliðið dags
og heldur nú sem leið liggur náttúrlega fyrst frá ísafirði og út í hnífsdal og síðan áleiðis þú veist nú um óshlíðina
hefurðu ekki farið þar um oft
jú jú um óshlíðina já
og út í kálfadal nú hittist svo á að þeir voru komnir af sjónum þarna í kálfadal
og hitti þessa menn sem að honum bar að hitta það hefur eitthvað verið viðkomandi náttúrlega kaupum á fiski eða eitthvað þessháttar sjálfsagt
og skilar þeim bréfum og öðrum gögnum sem að honum voru í hendur fengnar og heldur svo til baka
en þegar hann er kominn inn til ísafjarðar aftur þá er klukkan orðin það
það er orðið svo áliðið að það er komið fram á nótt og þá segir hann að sér detti í hug nei þú lætur það bíða til morguns þú ferð ekki að gera því ónæði þarna niðurfrá því árni bjó alltaf þarna niðurfrá í neðsta kaupstaðnum sem þú veist
þarna í gamla húsinu sem er víst tvö hundruð og eitthvað ára sem að afi minn var virðingarmaður að sautján hundruð sjötíu og tvö
jón jónsson lögréttumaður já já nú svo daginn eftir fer páll til þess að
gera þetta upp við árna jónsson og skila þessu af höndum sér gögnum sem að hann hefur kannski þurft að taka til baka og það gekk allt vel
og þegar að árni fer að ræða við hann um þetta mál þá segir hann að hann hafi sagt eitthvað á þá leið
ég er nú ekki svo vel kunnugur að ég viti hvað er vanalega borgað fyrir svona ferðir eins og þessa ferð út í kálfadal segir að hann hafi sagt
en sjálfsagt er að borga þér eins og hæfilegt erja það er nú eins með mig segist páll segja ég er ekki svo vel kunnugur að ég viti það
en mig minnir eitthvað á þá leið maður verður nú að passa sig alltaf með þetta þetta var svo miklu meira gildi krónan þá heldur en núna
ég man ekki betur en hann segði eitthvað á þá leið að hann hefði fengið sér hvurt hann sagði þrjár eða fimm krónur
það var heilmikið fé það var td tvær krónur eða tvær krónur og fimmtíu á dag
þá kaupið
til dæmis að vorlagi eða að sumarlagi til dæmis við slátt það var tvær krónur tólf krónur á á viku var það þá
nú svo segir hann að hann segi um leið og hann er búinn að afhenda honum þetta ég er nú ekki viss nema að þetta sé fulllítið en það er þá sjálfsagt að laga það seinna
ef þú kemst að því að eitthvað á skorti að það sé fullgreitt
já svo segir hann að það sé nokkru seinna að þá kemur hann í árnabúðina og segir svona þegar hann sér árna þarna við kölluðum þetta nú árnabúð þó það væri ásgeirsverslun á ásgeirssonverslun
þá segir hann hvernig var það árni var ekki eitthvað óklárað með þetta við vorum ekki alveg vissir um það hvurt það væri orðið goldið kannski ég láti þig þá hafa eitt gler segir hann að árni segi
ég þakka þér mjög vel fyrir það segist páll segja og hann fær sitt gler átappað náttúrlega og fer með það nú svo líður og bíður og
svo er það held ég sumarið eftir þá kemur hann aftur í búðina hefur kannski verið búinn að fá hressimeðal undir þeir verða nú töluvert djarfir þegar þegar já já
og segist sjá árna þarna þegar hann kemur inn þeir sögðu að hann hefði yppt svona upp með gleraugunum árni og þegar hann er kominn þarna inn sem hann er við diskinn
segist hann segja hvernig var það árni það var víst orðið gert uppgert þarna með þessa kálfadalsferð
það taldi ég segir hann að árni segi það taldi ég
það var það víst segist hann segja
ja ég taldi það var það ekki
nú þá segir hann að hann fari inn og komi með flösku og setji hana á borðið dálítið þungt svona á borðið
já hann sagði ekkert við frekar
svo segir hann páll að hann hafi farið í vistferlum frá ísafirði og út í hnífsdal þá var hann búinn taka saman við ekkjuna hana þorbjörgu
þau eignuðust nú ekki nema eitt barn hét rut og hún lifði ekki nema nokkrar vikur held ég já já nú svo hér var þarna í hnífsdal
maður sem hét sigurður pálsson hann var giftur skal ég segja þér systur hans guðmundar skólaskálds
en hvað sem er um það hérna með sem viðkemur konunni hans þá var hann töluverður levemaður að því er viðkom hérna vökvun eða votri vöru sigurður þessi pálsson
en þeir hafa kynnst þarna í hnífsdal páll og hann og hafa orðið töluverðir riddarar í þessari ferð víst en varð vínskortur
svo að sigurður segir eitthvað á þá leið ertu ekki svo vel kynntur hérna segir páll að hann hafi sagt við sig að þú getir útvegað okkur eitthvað til viðbótar í hressingu
páll taldi nú öll tormerki á því að hann gæti það eins og á stóð en samt varð þeim það úr að þeir reikuðu þarna niður að árnabúðinni
og þegar þeir eru komnir þarna inn þá sér páll árna álengdar með gleraugun vitanlega og gengur þá að diskinum
hvað var það páll segir hann að árni segi ja hún var víst orðin uppgerð þessi kálfadalsferð
já þá segir hann að árni hafi yppt illilega með glerugunum
hafi síðan strunsað inn og komið fram með flösku setti hana þungt á borðið og sagt
það er meiri andskotans kálfadalsferðin sem er aldrei borguð
páll jónsson sagði mér hana sjálfur
vitanlega ég ábyggist náttúrlega ekki að öðru leyti heldur en
hefurðu sagt hana öðrum en mér
nei ég hérna lét hana jú í hendurnar á henni halldóru en fékk hana jafngóða aftur vinkonu minni því hún fór of snemma af heiminum til þess að hafa neitt saman við hana að sælda frekar
já já hún fór fékk að
já ég skrifaði hana upp einhverntíma og lét hana í hendurnar á henni af því þetta var svoddan meistari hún halldóra
friðrik
friðrik sagði mér það sjálfur
ja við vorum góðkunningjar frá því að ég var strákur í hnífsdal
þetta var ljúfmenni hann friðrik ólafsson á ósi
vinur minn hann var lengi hjá okkur þarna í hnífsdal og flutti svo út að ósi í bolungarvík
þú varst að tala um kálfadalsferðina já
jú jú jú jú
hver sagði þér þessa sögu
sjálfur já
skrifaðirðu hana upp einhvern tímann
en hvað en til dæmis söguna þarna um friðrik drauminn þarna af honum friðriki
sagði friðrik þér hana
ég veit það ekki ég heyrði nú ekkert talað um það nema skálabrand á ströndinni
hann það var sagt að hann hefði fylgt manni það var maður sem hét antoníus hann átti heima í vegamótum hann átti nú heima á skála fyrst en það var nefnilega annar antoníus á skála
og þessi draugur hann heitaðist eða þessi kaupmaður þarna hann var held ég ég man ekki hvort hann var á vopnafirði eða hvar hann var hann heitaðist við manninn á skála að hann skyldi senda honum sendingu þeim varð eitthvað sundurorða
en svo veit hann ekkert um það þeir voru tveir antoníusarnir á skála allt í einu fer einhver óhemja að fylgja vitlausum antoníusi það er að segja öfugum manni hann var ógiftur þar og honum átti hann að fylgja
og hann á afkomendur sá maður hann var ágætis skáld
gerði margar vísur oft svona fljótur að svara og og alltaf kátur
hann eignaðist eina dóttir hún hét þórunn konan hans hún var að sunnan ættuð
ragnhildur hét dóttir hans hún er dáin jón hét maður hennar við vorum systrabörn
og þau fluttust suður á akranes en þau eiga ættingja hér bæði á hornafirði og svo eitthvað fyrir austan heima
en ég hugsa að hann fylgi þeim ekki alls ekki en það var sagt einu sinni þá kom ég út um morguntíma
það var djúpur brunnur heima á hlíð guðjón var búinn að
bróðir minn hann var búinn að leiða vatnið úr honum inn í einni pípu þá var nú ekki hann var ekki búinn að byggja upp á hlíð þá
svo ég er að sækja mér vatn áður en gísli fer í símann um morguninn
jæja ég veit ekki meir það kemur eitthvað aftan að mér og ég bara næ mér svoleiðis einhvern veginn í brunninn svoleiðis
ég veit nú ekki hvernig það var veit það aldrei
hvað er að þér segir guðjón hann var þar úti ég var að sökkva í skjólunni sagði ég og það kom eitthvað aftan að mér og hrinti mér bara ég það var bara einhver slembilukka að ég skuli vera hér á fótunum
en ja það er ekki að furða segir hann þarna kemur antoníus í vegamótum þú segir það ekki getur það verið að þetta fylgi honum eitthvað það voru bara mannshendur sem tóku í mig þarna ég get bara eiðsvarið það
annars hef ég það voru sumir að kvarta undan þessari vitleysu
og antoníus var ósköp leiður yfir þessu sjálfur en hann sagðist vera hræddur um að það væri einhver fótur fyrir þessu
ég hef aldrei heyrt getið um annað jú amma var að segja okkur eitthvað ég er búin að gleyma því einhverju svona
en þetta var þessi skálabrandur hann var svo mikið á orði voðalega mikið hann átti að vera allstaðar þarna á gangi
nema þetta ég varð vör við hann bara þama ég sagði antoníusi það ja hann sagðist trúa mér hann sagðist ekki rengja mig
huldufólk
það var talað um það mikið að það væri huldufólk aldrei varð ég vör við það aldrei nokkurn tíma og voru alls taðar klettar þar fallegir klettar en pabbi sagði við okkur eftir að við komum upp í borgardal
þið megið leika ykkur uppi á klettunum og byggja ykkur hús en þið megið aldrei henda grjóti og ekki rífa upp blómin úr klettunum það var svo mikið af blómum í klettunum allstaðar hreint en nú er búið að tæma þetta allt nú er fólk að taka þetta í garðana
allt mögulegt það voru alls konar blóm alls konar
ég get ekki talið það upp svona var á melunum alls staðar í kring það var nú til dæmis tegrasið rauða það var nú brúkað mikið í kaffi
nei í staðinn fyrir kaffi hérna bara í te það var til dæmis heima það var oft við tíndum í fulla poka og þetta var þurrkað og hreinsað
og svo var þetta tekið og hreinsað og þvegið og og soðið upp á þessu og þetta var voðalega gott te það var einu sinni englendingur hann þegar við vorum heima þá vorum við nú að búa í hrauni aðalheiði dóttur okkar henni þótti svo gott svona te
svo tók ég að gamni mínu einu sinni úr klettinum og við vorum með tegras svo var það séra pétur oddsson
hann var hjá okkur prestur í fimm sex ár ég man ekki fimm ár hann kom oft á morgnana segir hvað eruð þið með
ég segi honum það æ gefiði mér sopa svo er englendingur þar einn og ég sopa segir hann og svo gáfum við þeim te með okkur mikið lifandi ósköp þótti honum það gott og þegar hann heyrði að það var svona te úr klettunum hann var svo hrifinn af þessu
og við höfðum vallhumal saman við þú hefur heyrt hans getið hann vex í klettunum líka svo var það murra hún vex svo mikið svona í sjávarmálinu
hún er notuð líka saman við te en hún þarf helst ekki að vera geymd bara hún er nú alltaf í fjörunum kemur strax á vorin ég veit nú ekkert féð át hana svo mikið
jú amma sagði mér af huldufólki frá því hún var á starmýri en ég er búin að gleyma því ég kann þori ekki að segja frá því
ja ég
hún var einu sinni úti í stekkatúni það er nokkuð langt frá
heimabænum á starmýri það var tvíbýli heima á starmýri hún var fædd þar og uppalin hún var út af hjörleifi sterka þeir fluttust þangað suður bræðurnir eða hjörleifur keypti þvottána og starmýrina og allt saman guðmundur bróðir minn er nú búinn að segja frá því
já hann hét guðmundur faðir hennar mömmu svo fer hún einu sinni kvöldtíma út í stekkatún
þar var systir hennar hún var nú yngri en amma því amma var eftir fyrri konuna hans afa
jæja en þegar hún er komin nokkuð inn eftir inn frá stekkatúninu þá er eitthvað með henni og hún veit það að það er einhver maður
hún getur ekki almennilega áttað sig á því en hann er alltaf aftan í henni
svo kemur hún heim og segir þetta hún sagðist hafa haldið að þetta væri allt saman útdautt því einu sinni þegar hún var unglingur heima á starmýri þá var hún að sækja kýrnar út á teiga sem kallaðir eru á starmýri
og þau voru fleiri þau voru þrjú þau voru fjögur hún var fjórða þá var hún nú bara unglingur eitthvað tíu tólf ára
þá heyra þau eitthvað það er klettur þar ég man nú ekki hvað hann heitir þá sjá þau þar mann það var eins og í glugga
og hún stoppar upp og segir stefáni bróður sínum að stoppa líka
og hann var svo lítið haltur þau horfðu á hann fjögur svo hvarf hann bara inn í klettinn þau horfðu á hann ganga inn í klettinn
þetta sagðist hún hafa séð með sínum eigin augum og hún sagði að það hefði oft verið talað um hann ég man ekkert hvað hún sagði að hann hefði verið kallaður ég man það ekki
jú hún sagði okkur margar svona sögur ég er búin að gleyma þeim öllum okkur þótti voða gaman að hlusta á þetta í rökkrinu á kvöldin þegar hún var að segja okkur þetta
nei það var nú ekki mikið um það ekki úti á djúpavogi þeir voru þar ekki en þeir voru víst einhverjir í álftafirði
en ég man aldrei eftir að það væri neitt talað um það úti á djúpavogi ekki svoleiðis
neinir álagablettir ég man ekki eftir jú það var verið að tala um huldufólk en ég kann ekki að segja frá því ég varð aldrei vör við það neitt aldrei og þó vorum við oft uppi í klettunum
jú ég skrökva þeir komu einu sinni neðan úr landi pabbi og guðjón um morguntíma
þeir voru að smala það hafði farið eitthvað út af fénu og þeir fóru ofan eftir ofan í mýrar sem kallaðar voru
það voru innrimýrarnar inn hjá grannhraunum og þar
jæja þegar þeir koma heim að innri hlöðunni stefánshlöðunni sem kallað var í borgargarði
þá sjá þeir hvar maður kemur hann kemur upp túnið að neðan neðan úr vatnshraunum svokölluðum
og hann gengur hart hann er svona í meðallagi stór heldur þrekinn
svo pabbi hugsar með sér þetta er einhver ókunnugur maður við skulum tala við hann segir guðjón vita hver þetta er
svo hlaupa þeir í veg fyrir hann þegar hann kemur framhjá steini sem stendur í borgartúninu hann þetta hár við kölluðum hann kellingu alltaf
hann gengur fram hjá steininum hann fer upp eftir það er klettabelti alveg svo er sléttur klettur þar alveg hreint sléttur
að framan
en svona eins og svolítið það er nú búið að skemma hann að ofan
jæja þeir fara á eftir honum hann hvarf inn í klettinn hann opnaði hurð og hvarf inn í klettinn þeir sögðust geta svarið það fyrir guði og mönnum að það væri satt en hann ansaði þeim ekki hvernig sem þeir töluðu til hans
hvers konar hugarsjón sem þetta hefur verið eða eðlileg sjón það veit ég ekki
þá voru nú engar flugvélar eða svoleiðis skuggar í loftinu að þeir borið við svoleiðis
það var alveg bjart engin þoka og ekki neitt sagði hann pabbi
guðjón minntist oft á þetta
þeir sáu svona á vangann á honum
óskaplega
ég var oft að bögglast við að gera vísur tiltekið eftir að ég kom hingað á höfn því að rögnvaldur heitinn í byggðarholti og jón guðmundsson mágur minn þeir voru alltaf að kveða
rögnvaldur heitinn var búinn að gera mikið af af sálmum
en þeir eyðilögðust allir einhvern veginn ég veit það ekki
já hún amma kunni svo mikið af því við lærðum það mikið mikið
allskonar svona við vorum að kveðast á svo mikið á kvöldin
og þá hraut okkur nú oft svona
bara svona sjálfum
frúin sagði að símon dalaskáld frú ingibjörg sem ég var hjá hérna á hornafirði kona þórhalls
hún sagði að hann hefði gert um sig vísu hann var nú alltaf að yrkja hann var nú svona
dálítið misjafn
hvernig var nú vísan
já hún var búin að gleyma fyrri partinum og hann  seinni parturinn var svona
ingibjörg í garði góð grætur oft á kvöldin
hún missti mömmu sína og hún sagðist hafa grátið oft á kvöldin þegar hún hefði verið búin að missa mömmu sína
hún sagði að sér hefði fundist hún svo mikið einmana
jæja svo segir hún getur þú nú ekki gert fyrri partinn við skulum sjá sagði ég hér er stúlka hýr og rjóð og hún vill hafa völdin en ingibjörg í garði góð grætur oft á kvöldin
ég var nú bara rétt nýkomin að hornafirði þegar ég gerði þetta þetta var nú svo sem ekki kveðskapur en það er nú það hefur verið hljóðstafurinn síðasta er það ekki rétt
jú ég gerði margar smávísur en ég fer ekki með það
já þeir voru þeir höfðu skútu guðjón bróðir minn lúðvík hansson var skipstjórinn guðjón stýrimaður ragnar bróðir minn vélamaður og svo var emil bróðir minn hann var nú ekki nema sautján átján ára
hann var annar stýrimaður því að guðjón heitinn sagði að hann væri svo glöggur að hann væri gleggstur af þeim öllum
hlær hann var ákaflega góður sjómaður
þeir fóru einu sinni á sjó þeir stóðu heima á hlaðinu á hlíð svo lúðvík kemur inn eftir
og segir hvað eruð þið að horfa á þeir stóðu úti pabbi og guðjón og ragnar við erum að horfa eftir hvort við fáum ekki sjóveður því það eru allir fiskilausir
já ég var einmitt að koma í þeim erindagjörðum líka segir lúðvík
hvort við gætum ekki skroppið eins og suður að horni eða eitthvað svoleiðis
jú nei bíðiði þið við segir pabbi hann fer upp á klett sem kallaður er upp hjá hjalli og segir mér líst nú ekkert á hann hann er nokkuð dökkur á gisina
ekki trúi ég því að það hvessi ekki mikið á morgun þið skuluð vara ykkur að fara að fara
nei við förum ekki langt segja þeir
við förum suður að hvítingunum það heita hvítingar það er nokkuð fyrir sunnan tanga fyrir sunnan papey langt
þú veist hvar þvottá er já og þar er tangi og svo eru hvítingarnir þar út og suður
þangað ætluðu þeir þar var oft fiskur
jæja og það talast nú til með þeim en það leggst illa í pabba samt verður það úr að þeir fara að búa sig