tiro-is/ismus huggingface dataset:
en hvað heldurðu um það sem gerist í ævintýrunum hvað heldurðu um atburðina finnast þér atburðirnir trúlegir
til dæmis þetta með með hérna með já þegar þegar til dæmis þetta þegar ingibjörgu og þegar ingibjörgu kóngsdóttur og sigurði er hent niður í þessa
kistu og þau fara svo þau komast svo í kistunni til þessarar eyjar finnst þér það trúlegt
það var einu sinni
voru hjón á bæ sem að áttu sér eina dóttir þau voru vel efnuð og en það  og höfðu náttúrlega vinnufólk líka
en það var siður á þessum bæ að allt fólkið fór til kirkju á á aðfangadag og var í kirkju á jólanótt nema ein manneskja sem var heima
og bóndadóttirin var heima á jólanóttina hitt fólkið fór allt til kirkju
og hún þurfti nú ja móðir hennar sagði henni hvað hún ætti að gera á meðan að hún væri þegar að þau voru farin hún átti að laga til í öllum bænum og hún átti að sjóða hangikjötið og fara í fjósið
svo fer hún nú að sjóða hangiketið og þegar hún er að því þá kemur lítill lítið barn inn í eldhúsið til hennar og biður hana að að gefa sér svolítinn bita það heldur á aski í hendinni og hún gefur því hangiketsbita
svo tekur hún þegar hún er búin að færa kjötið upp þá fer hún nú og lagar til í öllum bænum svo fer hún í fjós og mjólkar kýrnar en já en þegar hún er í fjósi þá verður hún var við það vör við það að það kemur einhver inn í fjósið
en hún skiptir sér nú ekkert af því samt og fer inn en þegar hún kemur inn þá er bærinn orðinn finnst henni bærinn vera fullur af fólki
og baðstofan orðin full af fólki hún skiptir sér ekkert af því hún fer inn í herbergi foreldra sinna og er þar og lofar því að vera eins og það vill
já svo fer hún fram og þá kemur til hennar kona og og gefur henni henni kistil og segir að hún eigi að hafa það fyrir það sem hún hafi verið svo góð við barnið sitt gefið henni þetta sem hún gaf henni kjötið
svo að hún hafi ekki sinnt þessum manni sem kom til hennar í fjósið því það hafi verið maðurinn sinn og svo að hún hafi lofað fólkinu að skemmta sér þarna og ekki skipt sér af því og hún eigi að eiga þetta fyrir
svo undir þegar komið er undir morgun þá hverfur allt fólkið náttúrlega burtu og hitt kemur heim frá kirkjunni
og þá fer hún nú að sýna því hvað sér hafi verið gefið það var þá fallegt belti sem að hún gaf henni huldukonan
en nú nú líður að næstu jólum og þá er það húsfreyjan sem ætlar að vera heima en dóttirin fer til kirkjunnar og hún hún fer svo að náttúrlega að laga til í bænum og sjóða kjötið eins og hin og
þá kemur barnið með askinn að biðja hana að gefa sér nú svolítið en hún var nú ekki alveg eins góð eins og hin og hún sló á hendina á barninu og og askurinn hraut út á gólf og barnið fór grátandi út
svo fara engar sögur af því þegar fólkið kemur heim þá finnur það hana dauða á gólfinu og maturinn út um allt eyðilagður
og svona fór nú fyrir henni hún ætlaði sér að njóta góðs af eins og dóttir hennar en hún var nú ekki alveg eins góð eins og hún en dóttir hennar hún varð mesta gæfukona og giftist góðum manni og var ævinlega góð og göfug kona svona var nú þessi saga
ja ég get nú ekki sagt um það því að þetta er svo orðið svo langt síðan að að það er ekki hægt maður man ekki hvur segir manni sögur þegar maður hefur heyrt þegar var barn eða ég get ekki sagt það
nei aldrei það ég ég get sagt það var kona það hefur aldrei verið huldufólk hér ég var nú samt voða hrædd við huldufólk þegar ég var
ja það var einu sinni kona sem bjó á bæ og hún átti tvær dætur og og hún hana dreymir eina nótt að það kemur til hennar kona og hún segist vera nábúakona hennar
og biður hana að hjálpa sér um mjólk hún segist vera það sé geld kýrin sín en hún á lítil börn
og hún segist láta trékönnu á búrshilluna
og svo er þessi trékanna komin á búrshilluna um morguninn og konan fyllir hana ævinlega af mjólk
svo líður að sumarmálum og þá dreymir hana konuna og hún segist nú ekki þurfa lengur á mjólkinni að halda
og segir henni að hún eigi að eiga það sem sé á hillunni
það er þá fallegur hringur á hillunni
sem konan dró á hönd sér
svo líða nú nokkur ár og þá leggst hún nú banaleguna þessi kona
en þegar hún er dáin þá tóku þær nú af henni hringinn og þá vilja dætur hennar báðar eiga hringinn
en þá hverfur hringurinn og sást aldrei frekar
og þá var nú álitið að huldukonan hefði vitað hvað var að gerast þarna og tók hringinn og svona fór það nú
er þetta nú bara ekki orðið nóg
ja ég veit nú ekki hvaða hvernig sögu ég á að segja
ekki oft hefurðu nú heyrt söguna af honum smérbitli held ég hljóti að vera
ja ég get svo sem sagt hana ég er búin að segja krökkum hana svo oft
já það var einu sinni ekkja sem bjó á bæ hún átti tvo syni annar hét gullintanni en hinn hét smjörbitill og gullintanni var ósköp góður drengur og hann var smiður og var að smíða venjulega í smiðju en en smérbitill gerði aldrei neitt nema til ills
svo er það einn einn dag að hann er í smiðjunni að stríða bróðir sínum þá segir gullintanni farðu nú heim til mömmu þinnar og biddu hana að fela þig því að nú kemur skessan í dag og tekur þig
hann fór svo inn til móður sinnar hún faldi hann niðri í rúmshorninu sínu og breiddi ofan á hann breiddi þar yfir brekán
svo er barið að dyrum þung högg konan fer nú til dyra ósköp hrædd þá stendur þessi stóra kona úti með með poka undir hendinni
og konan segir við hana viltu  viltu ekki koma inn í hitann og leggja vettlingana þína upp á bitann
og hún þiggur það svo fer hún strax þarna að rúminu þar sem þar sem að smjörbitill var falinn og fer að skoða ábreiðuna og segir hver hefur ofið svona fallega ábreiðu það gerði ég segir smjörbitill og þá svipti hún ofan af honum og setti hann í poka og fór sína leið
en þegar hún er komin miðju vegar upp í fjallið þá segir hún nú þarf ég að hægja mér og hóa hvert á ég að fara farðu til fjöru segir smjörbitill því það var svo langt út í fjöruna
og kerling hlýddi því og hún fór til fjöru og meðan skar hann gat á pokann setti steina í pokann og fór sína leið heim kerling stritaði svo með pokann upp í hellirinn og var nú æði reið þegar hún hellti úr pokanum það voru bara í honum steinar
svo gekk þetta alveg eins næsta dag
hver sagði þér þetta
manstu fleiri huldufólkssögur voru ekki einhver var ekki eitthvert huldufólk hérna í brekku landi
ég er eins og krakkarnir sko vil alltaf heyra fleiri og fleiri sögur
nei það væri ágætt að þú segðir mér hana
brekku kaupangssveit eyjafirði tuttugasta og áttunda júní nítján hundruð og sjötíu elísabet friðriksdóttir segir frá
já það var einu sinni konungur og drottning í ríki og þau áttu sér tvö börn sem hétu sigurður og ingibjörg svo ber það við að drottningin móðir þeirra veikist
og hún finnur það að hún muni ekki lifa þessi veikindi af svo hún kallar til sín börnin sín og manninn sinn og talar við þau og hún gefur ingibjörgu dóttur sinni belti
sem hafði þá náttúru að ef það var spennt utan um sig þá var maður aldrei svangur en sigurði gaf hún hníf og hann beit á allt sem fyrir var hvort sem það var járn eða steinn
en hún svo biður hún manninn sinn ef hann giftist aftur að giftast þá konu úr þekktu landi en ekki einhverri og einhverri
svo deyr drottningin og það er afskapleg sorg mikil og og konungurinn er ekki mönnum sinnandi og sinnir alls ekki ekki verkum sínum í þágu ríkisins og ráðgjafar hans eru alveg ráðalausir með þetta
og vilja það að hann fari nú að reyna að fá sér konu aftur og hann samþykkir það nú síðast og þeir leggja svo af stað en þeir eru ekki fyrr komnir á stað en það koma voðalega miklar þokur og þeir lenda í miklum hafvillum
og vita ekkert hvar þeir eru og þeir velkjast þarna á landinu á á sjónum langa langa tíð án þess að sjá land nokkurs staðar svo er það einn dag að það virðist nú heldur rofa til og þeir sjá þarna í land og verða nú heldur fegnir
og fara nú að landi og ganga í land og þá heyra þeir hljóðfæraslátt þar inni í skógarkjarri einhverju
svo þeir ganga nú á hljóðið og þar sjá þeir ljómandi fallega stúlku sem situr þar á stól eða konu og og spilar á hljóðfæri þeir verða nú þeim líst ákaflega vel á hana og ganga til hennar
og spyrja hana hver hún sé hún segist nú hafa verið gift konungi en maðurinn sinn hafi verið drepinn og hún segist hafa flúið upp á þessa eyju og þeir spyrja hana hvort hún muni ekki vilja koma með þeim og giftast þeirra konungi
hún lést nú ósköp treg til þess en svo varð það nú úr samt hún fór með þeim og og þeir sigla nú glaðir heim með hana
svo kemur nú konungurinn niður á bryggju þegar þeir koma og hann verður strax frá sér numinn þegar hann sér þessa nýju konu svona fagra svo er nú slegið upp veislu hann giftist henni
en þau eru nú ekki lengi búin að vera gift þegar hann segir hún segir við hann hvort hann ætli ekki að fara að taka skatta af löndum sínum ja ég er nú ekki vanur að gera það sjálfur segir hann ég læt nú heldur ráðgjafa mína gera það eða hirðmenn
o það er nú betra að gera það sjálfur segir hún svo hann fer en börnin búa þarna í kastala sér eða skemmu og hafa ekkert saman við þessa stjúpu sína að sælda
svo þegar að faðir þeirra er farinn þá kemur hún fer hún að vinga sig við börnin og spur þau spyr þau hvort þau vilji ekki ganga með sér úti svolítið
og þau gera það nú svo ganga þau ofan að sjó sem var nú þarna skammt frá og í flæðarmálinu er stór kista hún fer svo að horfa og opnar svo kistuna og fer að horfa ofan í hana og segir nei það er gullhringur á botninum
svo þau fara að líta ofan í kistuna þá steypir hún þeim báðum í kistuna og hrindir kistunni út á sjó
og segir mæli ég um og legg ég á að þið staðnæmist ekki fyrr en hjá hellir króknefju systir minnar
svo finna þau það að kistan veltist þarna á sjónum og þau hafa beltið utan um sig til skiptis og loksins þegar þau eru búin að veltast þarna lengi þá finna þau að kistan staðnæmist
og þá tekur nú sigurður upp hnífinn sinn góða og sker gat á kistuna svo þau komist út
og þá eru þau komin að hömrum þarna háum hömrum og hann fer svo að klifra upp í hamrana og þá eða kemst þar upp og þá er hellir uppi í hamrabrúninni
og hann sér ógurlega ljóta skessu sem situr þar við eld og er að hræra í er með krók í nefinu og hún ýmist hrærir í grautarpottinum eða eldinum með þessum krók og hún syngur
og segir hæ hæ og hó hó ekki koma já bíta mig lýs hata mig menn hæ hæ og hó hó ekki koma hansvítans kóngsbörnin enn
þá þóttust þau nú vita þarna væri skessan sem ætti að taka þau svo fer hann nú niður og segir ingibjörgu frá en hún var afskaplega hláturmild og hann var svo hræddur um að hún færi að hlæja að skessunni því þetta var spaugileg sjón
og þá yrði skessan vör við þau en það verður nú úr samt að þau fara bæði en ingibjörg getur ekki að sér gert nema hún fer að hlæja og þá er skessan búin að grípa þau hún hafði svo stórar hendur og langar
og hún tekur þau og setur þau inn hjá geitunum hún átti nokkrar geitur og lætur þau inn í geitnastíuna og þar lætur hún þau dúsa
svo dettur sigurði það í hug að hann skuli bara farga tveimur geitunum og þau skuli fara í belgina og reyna að komast út með geitunum
því að í belgjunum því að hún hún taldi alltaf geiturnar hún lét þær fara í gegnum greiparnar á sér út og inn
og svo gengur þetta og þau komast út en þegar þau eru að verða sloppin úr lúkunum á kerlingunni þá skríkir í ingibjörgu og þá þykist nú skessan vita að þau muni hafa sloppið hendist á stað og steypist fram af björgunum
svo þau eru nú sloppin þarna úr klónum á skessunni því hún fór nú bara í klessu skessan
svo eru þau nú ein þarna í hellirnum og það var nú nóg til þar af öllu en þau fara fram á þennan klettahöfða á hverjum degi og kveikja þar bál ef það gæti skeð að það kæmi skip
svo einn dag þá sjá þau að það kemur skip af hafi og það er settur út bátur og þeir fara í land og þetta er þá konungurinn faðir þeirra hann er að koma
heim úr sínu ferðalagi og er nú heldur hissa að sjá börnin sín þarna hitta þau á þessu eyði þessu eyðiskeri úti í hafi
og þau segja honum nú alla söguna svo tekur hann þau og fer nú með þau um borð og mikla fjársjóði sem voru þarna í hellirnum skessunni
svo kemur nú drottningin hans þessi fallega nýja þegar hann kemur að bryggjunni og hún er voðalega góð og blíð og hann segir hvers vegna koma ekki börnin mín
að fagna mér það er nú saga að segja frá því segir hún þau veiktust nú bæði og dóu jæja það er best að ég sjái hvar þau eru jörðuð nú skulum við fara þangað
svo fer þarna heill hópur af hermönnum og skessa eða drottningin og kóngurinn og það er farið að grafa upp börnin og þá er þarna í kistunum bara hundshræ en þegar hún sér að allt er nú komið upp þá
fór hún nú að stækka og þeir tóku hana svo og bundu hana á tvo villta hesta og svo stukku hestarnir út í loftið og rifu hana skessuna sundur
og þau gátu svo snúið heim í ríki sitt og svo giftist konungurinn seinna góðri konu og allt gekk vel í ríki hans þegar hann var laus við þessa vondu skessu
ég held hún sé nú ekki lengri en þetta ertu ekki að sofna yfir þessu
jæja þá eru nú komnar tvær
ja ég get bara ekkert sagt um það ég hef bara einhvern veginn lært þetta smátt og smátt sem krakki og unglingur ég get ekki sagt neitt um það
gamlar konur voru nú alltaf að segja sögur í gamla daga
nei já við skulum þá byrja á henni
já við skulum sjá
það voru einu sinn konungur og drottningur drottning í ríki sínu og en þau áttu ekkert barn og það var þeim til mikillar sorgar
svo einu sinni fer konungurinn að taka skatta af löndum sínum og hann segir við drottninguna að nú verði hún bara að annað hvort verði hún að geta eignast barn eða hann skilji við hana þegar hann komi aftur
aumingja drottningin fer nú þarna út í hallargarðinn sest þar niður og fer að gráta vissi nú ekki hvernig hún átti að snúa sér í þessu en þegar hún situr þarna þá kemur til hennar kona og hún segir við hana af hverju hún sé að gráta
og hún segir henni það kannski ég geti hjálpað þér segir konan þú skalt fara út í skóg þar rennur lítill lækur þú skalt leggjast niður á lækjarbakkann til að fá þér að drekka
þá munu koma tveir silungar annar er gylltur en annar er dökkur og þú skalt reyna að þú skalt lofa þessum ljósa að fara ofan í þig en reyna að láta ekki hinn fara ofan í þig segir hún
og svo skulum við sjá hvað setur
hún þakkar svo konunni mjög vel fyrir ráðleggingarnar og fer eftir þessu sem hún sagði henni hún fer út í skóginn og hún finnur litla lækinn og og leggst þar niður til að fá sér að drekka og þá koma silungarnir
en þessi svarti hann fylgir hinum svo fast eftir að hún komst ekki hjá því að gleypa báða silungana
svo líður nú þessi vissi tími og þá leggst drottningin á sæng og eignast ósköp fallega dóttir og svartan svartan kettling
og þær eru nú svo vondar þær taka hann og henda honum út um glugga það hafði nú aldrei heyrst annað eins mátti nú ekki heyrast neitt um það
en litla dóttirin er ósköp falleg þarna og og þegar konungurinn kemur nú heim þá er hann nú heldur glaður
og hún óx nú þarna upp og varð falleg stúlka en einstöku sinnum kom svarta kisa
einu sinni sátu þær saman í einhverjum sal mæðgurnar og þá kemur kisa upp í gluggakistuna og segir komdu sæl systir mín og komdu sæl móðir mín
svei þér sögðu þær við erum ekki ég er ekki móðir þín og þú ert ekki systir mín segir hún og svo fór nú aumingja kisa
svo er það einn dag að þá er hún nú orðin fullorðin stúlka og þá ætlar konungurinn að fara í með hirð sína út í skóg og skemmta sér
og fer nú með allslags góðgæti með sér og og það borðar þarna í skóginum og svo ætluðu þau nú að hvíla sig konungurinn og drottningin en hitt fólkið fór inn í skóginn til þess að að lyfta sér nú upp
en einhvern veginn fer það svoleiðis að konungsdóttirin verður viðskila við fólkið
og þegar hún er orðin þarna ein í skóginum þá kemur stór risi og heldur á biturlegri exi og hann segir við hana
hvort viltu að ég höggvi af þér fæturnar eða eða þú komir með mér heim í hellirinn minn ég vil heldur að þú höggvir af mér fæturnar segir hún og svo hjó hann af henni báðar fæturnar og tók fæturnar og fór með þær
svo liggur aumingja kóngsdóttirin þarna og náttúrlega lá lá ekkert fyrir henni annað en deyja þarna
en þá kemur allt í einu svartur köttur sem að hefur hjólbörur í aftan í sér í rófunni og nú ertu illa komin systir mín segir hún
og svo tekur hún upp hjá sér einhver smyrsli og bindi og bindur utan um fæturnar á henni og lyftir henni upp í kerruna og svo fer hún með hana út í skóg og í eitthvert lítið hús
sem hún átti í skóginum og þar leggur hún hana í rúm og býr afskaplega vel um hana og gefur henni eitthvað svo hún sofnaði
svo vippar hún sér út úr húsinu með kerruna og fer þarna í eitthvert þorp sem var þarna nálægt og fær sér tunnu af salti og fer með það inn í skóginn þar sem að risinn átti heima
þá þar bjó þessi risi og konan hans og tvö börn og hún er að sjóða mjólkurgraut risakonan og hún fer svo upp á upp á eldhússtrompinn og hellir öllu saltinu ofan í grautinn
svo fer nú karlinn eða risinn að tala um það við hana hvort að grauturinn sé ekki að verða soðinn það hlýtur nú að vera segir hún og svo fara þau að smakka grautinn og þá segir hann en hvað grauturinn er góður ég hef aldrei smakkað svona góðan graut hjá þér
og svo bara settust þau þarna að og átu allan grautinn upp úr pottinum en svo þegar þau eru nú búin að því þá fara þau að þyrsta því grauturinn var víst nokkuð saltur þau hafa víst aldrei étið saltan graut fyrri
þá segir nú risinn við son sinn farðu nú út í fljótið og sæktu mér vatn að drekka nei segir strákurinn ég þú getur farið sjálfur og svo fór fór nú risinn og og þá þegar hann er lagstur niður og svelgir í sig vatnið
úr fljótinu þá kemur kisa litla steypir honum í fljótið og svona fór það með það allt saman hún steypti því öllu í fljótið svo fer hún inn í hellirinn og leitar þangað til hún finnur fæturnar á á systir sinni
og flýtir sér með þær heim og svo græðir hún lætur hún fæturnar á hana og græðir þetta saman og hún liggur þarna hjá henni þangað til að hún er orðin alveg jafngóð eins og hún var og kisa litla hugsaði svona vel um hana
svo þegar hún er nú komin á fætur þá segir hún við hana hún kisa ja nú fer ég að fylgja þér heim til þín það var náttúrlega voðaleg sorg í konungsríkinu og átti enginn von á því að sjá konungsdótturina nokkurn tímann lifandi
já segir hún nú fylgi ég þér heim að hallarhliðinu og ég ætla að segja þér það að bráðum kemur ungur maður til að biðja þín konungssonur
og þú lofar mér því að ég fái að sofa í rúminu hjá ykkur fyrstu nóttina sem þú sefur hjá konunni þinni
já ég bara mistalaði mig
byrjar aftur á endirnum þarna
já er það nóg
já já auðvitað það er náttúrlega svona er maður nú orðinn já fyrstu nóttina sem þú sefur hjá manninum þínum náttúrlega já eða hvernig já hvað var ég komin langt
já að biðja þín já og að þú lofir mér að sofa í rúminu hjá ykkur já fyrstu nóttina sem þú sefur hjá hjá manninum þínum já á brúðkaupsnóttina ykkar
og hún lofaði því og svo kemur svo fylgir hún henni þarna heim og og hún það verður nú heldur fagnaðarfundur þegar hún kemur allir þóttust hafa heimt hana úr helju því það héldu allir að hún væri dáin
hún segir svo móðir sinni alla söguna og hún segir þú skalt muna eftir þessu
svo líður nú ekki nema stuttur tími þá kemur ungur maður til að biðja hennar og þau gifta sig og um þegar þau ætla að fara að hátta um kvöldið þá liggur stór svartur köttur í rúminu til fóta
og þá segir hann hvað er þetta er svart hvaða köttur er þetta það er nú hún kisa mín hún verður nú að fá að sofa hérna hjá okkur og svo létu þau hana vera þarna en um nóttina vakna þau við einhvern dynk
og þá sjá þau að það liggur ung stúlka á gólfinu og hjá henni svartur kattarhamur þetta var þá þessi systir hennar hún var í álögum og þær báðar þessar systur
og hún þau dreyptu nú á hana þarna víni og og hún raknaði við og svo tóku þau haminn og brenndu hann og svo held ég að sagan sé nú ekki lengri en þetta fór allt saman ágætlega
og hún komst heim til í ríkið sitt hún þessi sem var í kattarhamnum
ég held að það sé nú ekki lengra ég man nú ekki lengri
þetta er líka ágætt
já þetta var það
jæja ég ætla að segja eina smásögu enn það var af stúlkunni sem ekki vildi spinna en eru engar fyrirsagnir á sögunum það eru sko fyrirsagnir á þeim eða svoleiðis
já það er nú sagan af henni hérna króknefju og sagan af henni kisu kóngsdóttir og sagan af honum lítil og trítil þetta er sagan af stúlkunni sem ekki vildi spinna
já á að sleppa þá þessu sem komið var
nú alveg
já já það var einu sinni kona sem átti sér dóttir
og konan þessi var nú vinnusöm og hún vildi láta dóttir sína læra að vinna og sérstaklega vildi hún að hún lærði að spinna en unga stúlkan vildi það nú ekki hún vildi ekkert spinna
svo er það einn morgun sem hún vildi láta hana fara að byrja á að spinna en hún vill það ekki og hún slær hana svo kinnhest og hún fer að gráta hún grætur öll lifandis ósköp en í sama bili sem hún grætur sem mest þá fer þar framhjá konungssonur
í eða keyrir þar framhjá það var konungsríki þarna skammt frá og ökumaður var að aka honum í vagni og honum finnst svo mikið til um að hlusta á þennan grát þetta heyrðist út á götur
að hann vippar sér úr vagninum og inn í húsið og spyr konuna hvað gangi á ó það er nú bara hún dóttir mín sem er að gráta segir hún hún hún vill alltaf vera að spinna
en hún á ég á bara enga ull handa henni til að spinna alltaf segir konan já hún skal bara koma með mér heim í kóngsríki ég á nóga ull segir konungsson ég á fullt herbergi af ull
svo tekur hann hana með sér og fer með hana heim í konungsríki fer með hana þar inn í herbergi sem er alveg stoppfullt af ull og segir þarna er nú nóg ull handa þér að spinna og ef þú spinnur alla þessa ull
vel og dyggilega þá kannski geri ég þig bara að drottningunni minni
og svo fer hann og en vesalings stúlkan hún bara hné þarna niður og grét ennþá meira og vissi ekkert hvað hún átti af sér að gera en hvað skeður þá þá koma allt í einu þrjár konur
ein er með ákaflega stóra neðrivör sem lafir niður ein með stóran þumalfingur
ein er með feikilega stóran þumalfingur og sú þriðja með ákaflega stóran fót annan fótinn feikna stóran og þær spyrja hana hvað að henni gangi hún segir þeim það
og þá segja þær ja við viltu eiga kaup við okkur við skulum spinna fyrir þig ullina
en þú býður okkur bara í brúðkaupsveisluna þína aftur
ja hvort hún vildi það nú svo setjast þær strax að og fara að spinna og ef einhver kemur þá fela þær sig í ullarbingnum
svo kemur nú konungssonurinn og að líta eftir þessu og hann furðar alveg á því hvað hún afrekar mikið þessi stúlka þarna og
og alltaf bætist við hespurnar og svo einn dag þá kemur hann með móðir sína og fer að sýna henni vinnubrögðin hjá þessari stúlku og hún var nú heldur en ekki hrifin alltaf minnkaði ullarbingurinn
aldrei sást þarna nokkur manneskja nema þessi eina stúlka og þau trúðu því að hún gerði þetta allt saman og svo kemur að því að það er búin öll ullin þær eru búnar að spinna alla ullina
og þá segir nú konungssonurinn við hana að hann sjái það að hún sé eigandi og hún skuli verða konan sín
svo er nú slegið upp veislu í höllinni og og brúðkaupsdagurinn rennur upp og og það koma þessar þrjár konur í veisluna voru nú ákaflega einkennilegar eitthvað
og þá hún fer svo að sýna honum þessar konurnar og segir honum það að þetta séu frænkur sínar
þá segir hann við eina konuna af hverju af hverju er svona stór á þér neðrivörin það er af því að bleyta þráðinn segir hún þegar ég er að spinna þá segir hún við hina en af hverju er svona stór á þér þumalfingurinn
nú það er af því að þegar ég gef bandið alltaf inn í rokkinn segir hún og svo segir hann við þá þriðju af hverju er svona stór á þér fóturinn það er af því að stíga rokkinn í sífellu segir hin
þá segir hann jæja aldrei skal ég nú láta blessaða konuna mína spinna framar þegar ég sé hvernig þið verðið af þessu þessari spunaiðju þá skal ég nú aldrei láta konuna mína spinna og svona fór nú þessi saga
og þau urðu svo hún lifði svo eins og blóm í eggi þarna hjá konungssyninum og þurfti aldrei að spinna það enda nú ekki allar sögur svona vel það eru nú ekki allir svona heppnir í lífinu
ég kannski gæti nú sagt þér söguna af skrímslinu góða kannski ég segði þér hana mér þótti það nú svo skemmtileg saga þegar ég var krakki
það getur vel verið að það geti orðið áður en þú ferð
ég veit það ekki það náttúrlega eftir því hvort að ekki nema að ég hefði þá bara getað klárað hana
ja hún er nú ekkert löng
það var einu sinni maður sem að hafði nú verið kaupsýslumaður í borg einni og átti miklar eignir en tapaði þeim svo hann fór og keypti sér sveitabýli
fyrir utan borgina og hann átti þrjár dætur og sérstaklega þótti honum vænt um yngstu dóttir sína hún hét fríða
svo er það einn dag að hann þarf að fara inn til borgarinnar og spyr þessar dætur sínar hvort hann eigi ekki að færa þeim eitthvað þegar hann komi jú