tiro-is/ismus huggingface dataset:
já það er nú hún er nú ekki öll sögð alveg í á fimm mínútum
hún er ósköp lík sögunni af tungla
svo nú fer en um morguninn muntu halda áfram ferðinni og þann dag sem að er næstur síðasta degi ferðarinnar ferðarinnar áður enn þú kemur í áfanga
muntu verða staddur hjá stóru stöðuvatni sem að hvergi sér út yfir ekki er byggðarlegt eða vistlegt þar um að litast
þó muntu sjá tvær lifandi verur eða í það minnsta þó eina og aðra sem lífveru í vatninu
stór útselur mun vera þar á fleygiferð og eltir af kappi miklu haus af sel sem ogsvo líka virðist vera með sjálfstæðu lífi og skynja skynja vel hættuna sem að honum er búin ef að selurinn nær sér
og þetta er ójafn leikur og mun enda með óförum selhaussins segir kerling hér er kjötstykki segir hún sem ég bið þig að hafa með þér þú skalt hafa það sér
þegar sem hæst stendur atlagan á milli selsins og haussins skaltu taka kjötstykkið og fleygja því út í vatnið stilltu svo til að það lendi í vatnið á milli milli selsins og haussins
og segðu við selinn tak þetta heldur og et það er sýnu nær en hausinn sem enginn matur er í
má vera að þó hausinn sé smár þá muni hann vilja þakka fyrir sig og ef hann gerir það þá gerir hann það líklega svo að um muni taktu því vel allt mun vel eftir fara ef þú breytir ekki út af
nú erum við komin segir kerling svo nálægt byggðarheimkynnum skógarhvítar að minn máttur og vit dregur ekki til þess að sjá í gegnum þá möskva er hún hefur lagt á leið þína því það skaltu vita að þú hefur engum vini þar að mæta
en ef ef að ég hygg rétt þá býst ég við að gæfa þín og hamingja sem er nú reyndar nokkurn veginn sama munu duga vel og svo bænir mínar sem ávallt skulu vera til reiðu á vegi þínum þér til velfarnaðar
nú er kominn tími til að fara segir kerling því fyrr því betra ég veit ekki segir hún hvað lengi þú verður í burtu en betra þætti mér að þú yrðir ekki ósköp lengi ef þú mögulega gætir við komið
því að hætt hef ég við hætt er nú við segir kerling eða ég er mjög hrædd um að mér verði kennt um hvarf þitt ef að snögglega vitnast og enginn veit hvar þú ert niðurkominn
en ég má heldur ekki segja hvorki foreldrum þínum eða neinum öðrum hvert þú hefur farið því þar liggur við líf þitt og ótal ótal margt fleira
nú nú leggur sigurður af stað og mynnist nú við fóstru sína sem verðugt var nú og látum það nú bara eiga sig
að kvöldi fyrsta dagsins sem hann var þá nú var þá nú búinn að lalla þá er hann eins og kerling sagði og sem aldrei hafði neitt brugðist sem hún sagði staddur á hinum stóru hraunflákum þar var mjög ömurlegt og óvistlegt um að litast
hann hann setur tjald sitt niður einhvern veginn þar býr um sig og fer að búa sig til snæðings þá koma fuglarnir með þessum líka litla ys og tísti og og óróleik
stundum mynda þeir þéttan hóp yfir tjaldi toppi sigurðar og stundum dreifa þeir úr sér svo löng breiða verður úr sigurðsvo fara þeir að lækka flugið niður að klettunum klöppunum og höggva nefunum tístandi eins og þeim þætti illt að eiga við það eða öllu fremur eins og þeir væru að brýna nef sín við harðan steininn
sigurði þótti alllíkt því sem kerlingin hafði lýst stendur upp tekur pokann í hönd sína leysir frá honum og fer út
þegar hann kemur út þá safnast fuglarnir allir í hóp yfir höfðinu á honum hann gengur nú víðs vegar um klettana en lætur stillir svo til að aldrei slitnar grjónabreiðan á meðan að til er í pokanum
og seinast er þetta orðinn heljarstór flekkur svo segir hann við tittlingana að þeim sé nær að tína þetta og vita hvort að gagni komi heldur en að vera að að að seilast til matar í þann í harðan klettinn því þar muni lítið að hafa
fuglarnir hnöppuðust nú að grjónunum og eftir dálitla stund eru þeir búnir að klára allt saman
safnast þeir þá saman í hóp yfir í loftinu yfir höfðinu á sigurði og tísta þá þrír tittlingar svo skiljanlega að sigurður þykist heyra að þeir þeir segi að hann skuli nefna þá ef honum liggi lítið á
sigurður þakkar án þess þó að vita hvað hann hefur að þakka því hann er ekki viss um að hann hafi skilið hvað fuglarnir voru að segja því ekki er getið um að hann hafi kunnað fuglamál
nú heldur hann áfram næsta dag á eftir og er þá staddur að kvöldi eins og áður er sagt á kletti þeim hinum mikla og eyðilega er stóð upp úr sléttunni sem áður var búið að segja honum frá
hann fer nú upp á klettinn það var engin þrekraun því kletturinn var þannig að það var vel hægt að komast upp á hann þar er slétt uppi hann þurfti jafnvel ekki tjald því kletturinn var svo hár að hann bar yfir hina sendnu sléttu er hann var nú kominn á
nú tekur hann upp góðmeti það sem kerling hafði búið honum út það var nú ekki af verri endanum og sér hann að það er með fádæmum hvað það er mikið
þegar hann er að byrja að borða heyrir hann ógnarlegan skvaldur og malanda austur úr klettinum hann lítur til og sér að tvær flagðkonur önnur minni en önnur stærri
báðar stórar en og afar báðar ekki mjög stórar en ákaflega digrar voru klæddar skinnkirtlum og voru þær voru þeir síðir alveg niður á tær í fyrir en upp að miðju baki að aftan
sá sú var venja flagðkvenna er þær voru á ferðinni það var þeirra hversdagsbúnaður
þær eru að skvaldra um það að gaman væri nú að koma upp á klettinn til hans sigurðar kóngssonar og fá sér bita þær væru væru viss um að þær fengju eitthvað hjá honum
sigurður klifrar ofan af klettinum og gekk það nú vel gengur síðan með mikilli kurteisi á fund gestanna varpar á þær konunglegri kveðju sem þær tóku vel
en og spurði um leið hvort þær vildu ekki sýna sér þann sóma að matast með sér ja hvort það var nú jú þær héldu það nú kannski
gengu þær nú upp á klettinn og settust nú niður og gáfu sig á tal við hann fóru fóru þær síðan að spyrja hann að því hvaðan hann væri og í hverjum erindum hann væri
þá fer nú sú stærri að leggja eyrun við þegar að hann segir að hann sé á að fara á fund skógarhvítar án þess að þó vita hver eða hvar hún eigi heima hver hún sé eða hvar hún eigi heima
já skógarhvítar segir skessan þú átt sannarlega heimsókn í vændum það get ég ég get sagt þér segir skessan hvar hver skógarhvít er og hvar hún á heima
hún er hið argasta flagð hún á átján systur allar lítið betri en hún er sjálf og þó mun hún nú vera þeirra örgust þær byggja hellir svona um dagleið héðan
það er venja skógarhvítar segir sú gamla að heilla til
já segðu mér hana
mér þykir gaman að þessu
já já lof mér að heyra þetta áfram
æ ég byrja þá bara
það var einu sinni karl og kerling í koti sínu
þau áttu sér þrjár dætur
hétu ása signý og helga
og helga var höfð út undan hún var yngst en hún var höfð út undan og látin liggja í öskustónni
og fékk ekkert nema fatagarmana af systrum sínum
svo þurfti nú að sækja eld einu sinni þá voru engar eldspýtur til það þurfti að sækja eld á aðra bæi þegar eldurinn dó og þá er ása send á stað
hún gengur lengi
og kemur loksins að hellir þar fer hún inn þar er eldur og ket í potti og kökur á hlóðarsteinunum stelpan étur það sem hún vill af þessu og svo hendir hún hinu í öskuna
gerir svo öll sín stykki í eitt eitt hornið á hellirnum svo þegar hún er búin þá tekur hún eldinn svo mætir hún tröllkonunni og hún segir við hana þú hefur nú ekki þrifið vel til hjá mér
ég ætla samt að gefa þér þennan kistil það var rauður kistill sem hún kom með og sagði að hún mætti ekki opna fyrr en á sínum heiðursdegi
svo fer stelpan heim og er voða montin yfir kistlinum svo langar hina stelpuna til þess að  að fá eins svo hún fer á stað sækir eldinn næst og hefur allt fer að öllu eins og hin stelpan
svo í þriðja sinn þegar eldurinn deyr þá er þá er helga send á stað hún kemur í í hellirinn hún bakar kökurnar og færir ketið upp í trog og borðar ekkert af því svo þrífur hún allan hellirinn þegar hún er búin að því þá þá kemur tröllkonan til hennar
og segir mikið ertu góð helga mín nú ætla ég að gefa þér þennan kistil þú mátt ekki opna hann fyrr en á þínum heiðursdegi svo segir hún við hana ég brenndi hann á horninu til þess að stelpurnar tækju hann ekki frá þér því það er ábyggilega betra það sem er í kistlinum þínum heldur en þeirra
svo kemur nú einu sinni kemur skip að landi og konungsson kemur með skipinu og er að leita sér að konu hittir karl og spyr hann að því hvort að hann eigi ekki dætur jú hann segist nú eiga tvær dætur en sú þriðja væri nú hálfgerður ræfill og væri alltaf í öskustónni jæja ég vil fá að sjá sjá þær” segir hann
þá kallar hann í ásu og segir henni að koma út hún var í öllum sínum besta skrúða svo opnar hún kistilinn og þá stekkur mús upp úr kistlinum og bítur hana í nefið svo hún varð nú bara heldur að láta eitthvað um nefið utan um blóðið eða blóðið svo setur hún slæðu fyrir andlitið
þá segir kóngur ég vil fá að sjá framan í konuefnið mitt rífur af henni slæðuna og þá segist hann ekki vilja nefbitna konu
þá segir og lætur hana fara og og segist vilja sjá hina og það fer á sömu leið hún hún opnar kistilinn og það bítur stekkur mús upp úr kistlinum og bítur hana í hendina svo hún bindur um hendina á sér og hefur svo vettling á hendinni hann segist vilja sjá hendina á konunni konuefninu sínu
svo hann rífur af henni vettlinginn þá er hún svona mikið meidd segist ekki vilja sjá handbitna fá handbitna konu
nú vil ég fá þriðju dóttir þína sjá þriðju dóttir þína segir hann
svo kemur helga er búin að þvo sér og greiða opnar kistilinn og þá er þar fallegur skrúði í kistlinum og fer í hann en þorir ekki að láta systur sínar sjá skrúðann og fer í garmana utan yfir
þegar hún kemur út þá lítur kóngssonurinn og segir mér líst vel á þessa rífur af henni tötrana utan af fötunum hennar og fer tekur hana í fangið og leiðir hana til skips og gerir hana að drottningu sinni
þá er þessi saga búin
það var einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu og karl og kerling í koti sínu kóngurinn átti einn son sem hét hlini en karl og kerling áttu eina dóttir sem hét signý og þau léku sér alltaf saman þegar þau voru krakkar en svo þegar hlini fór að  eldast þá vildi kóngur ekki láta hann leika sér við karlsdóttir
fékk marga sveina til að vera hjá honum og fara á dýraveiðar með honum svo fer hann einu sinni á dýraveiðar sem oftar með sveinum sínum
hann reið á fljótasta hestinum svo sér hann hind með gullhring í eyranu
ná í hindina svo hann hleypur hleypir hestinum á undan og hestarnir strákanna hinna þeir þeir gátu ekki fylgt honum eftir
svo hverfur hann og þeir vita ekkert hvað af honum verður nú leita þeir að hlina lengi svo fara þeir heim og þá var gerð þá fara þá lætur kóngurinn leita að honum að honum í marga daga og aldrei finnst hlini
signý karlsdóttir fer heim til hallarinnar og spyr hvað hvað á sá hvað á sá að fá sem finnur hlina
sá sem finnur hlina ef það er karlmaður þá fær hann hálft ríkið ef það er kvenmaður fær fær hún hlina kóngsson sjálfan
nú fer signý á stað að leita að hlina hún gengur nú lengi lengi loksins kemur hún eitt kvöld að hellir hún fer þar inn sér þar tvær rekkjur uppbúnar önnur er voða stór breið en en hún gengur að litlu minni rekkjunni og þá sér hún að hlini sefur þar
hún reynir að vekja hann en getur ekki hún sér að fyrir ofan hann hangir sverð fyrir ofan rúmið stendur hangir sverð og það eru líka svanir þar
svo þegar hún getur ekki vakið hlina þá fer hún fram og felur sig eftir dálitla stund heyrir hún mikinn undirgang þá koma tvær tröllkonur inn heim og eldri konan segir fussum svei mannaþefur í hellir mínum það er af honum hlina kóngsyni segir sú yngri
svo fara þær inn kerlingin hendir silungskippu á á hérna jörðina eða í hellirinn og fer að sjóða silung en hin fer og vekur hlina og segir syngi syngi svanir mínir svo að hann hlini vakni” þá vaknar hlini
hún spyr hann hvort hann vilji ekki borða hann neitar því hún spyr hann hvort hann vilji ekki giftast sér hann neitar því þá svæfir hún hann aftur á sama hátt syngi syngi svanir mínir svo að hann hlini sofni”
morguninn eftir gera þær alveg það sama vekja hlina bjóða honum að borða og hann spyrja hann hvort hann vilji giftast stelpan spyr hann hvort hann vilji giftast sér og hann neitar því svo fara þær þegar þær eru farnar þá fer þá fer signý inn
og hefur þetta upp syngi syngi svanir mínir þá vakna svanirnir og syngja og hlini vaknar og það verður heldur fagnaðarfundur
og hún spyr hann af hverju hann af hverju hann spyrji þær ekki að því hvað þær séu að gera á daginn hann skuli nú vera klókur hann skuli taka vel í þetta að ætla að giftast stelpunni og spyrja hvað þær séu að gera og hvað eigi að merkja rúnirnar sem séu á ábreiðunni sem er yfir rúminu hans
svo eru þau að spjalla saman þangað til að fer að líða á kvöldið þá svæfir hún hann og fer fram aftur
svo koma þær aftur og og kerlingin fer að útbúa matinn
en hin vekur hlina og fer að spyrja hann hvort hann vilji borða já hann vildi borða svolítið svo spyr hún hvort hann vilji ekki giftast sér það getur vel verið segir hlini svo eru þær svo voða glaðar yfir þessu svo svæfa þær hlina og fara að sofa
morguninn eftir vekja þær hann aftur og þá spyr hlini þær að því hvað þær séu að gera á daginn við erum að henda fjöregginu á milli okkar fjöregginu okkar á milli okkar og við erum úti í skógi að því en ef að eggið brotnar þá deyjum við svo við verðum að fara gætilega með það en hvernig er best að hvernig væri helst hægt að vinna á því
það er best að taka sverðið sem er þarna segir segir stelpan og ef það er einhver fimur sem að getur skotið í eggið þá brotnar það fljótt en hvað þýða þessar rúnir sem eru þarna á rekkjuvoðinni maður á bara að segja renni renni rekkjan mín og þá fer hún með okkur hvert sem maður vill”
nú svo svæfa þær hlina og fara í burtu þegar þær eru farnar vekur vekur signý hlina og og hann klæðir sig svo svo fara þau af stað setjast á rekkjuna og segja renni renni rekkjan mín beint út í skóg
svo sest rekkjan þarna stutt frá þarna stutt frá þau  þau sjá að kerlingarnar eru að henda  henda egginu hann var með spjótið með sér og sendir það í eggið það brotnar og þær drápust
svo fara þau heim tína saman allt sem að fémætt er í hellirnum og láta það á rekkjuvoðina setjast sjálf á hana og segja renni renni rekkjan mín beint heim í karlskot
svo eru þau þar um nóttina morguninn eftir fer signý til kóngsins og spyr hann að því hvort að hvað hann ætli að hvernig hvað sú stúlka eigi að fá sem að sem að finni hlina kóngsson hún fær auðvitað hann líka segir kóngur
svo fer hún heim og sækir hlina og þá vildi karl karl ekki samsinna það að láta hana fá hlina en hlini sagði að hann yrði nú að gera það hann yrði nú að gefa láta gefa láta signýju fá sig fyrir fyrir því að hann hann hefði lofað því
og við það sat að hann fékk þarna hálft ríkið til umráða strax og og þau giftust signý og hlini þá er sagan búin
það var siður að fullorðna fólkið fór til kirkju á jólunum og skildi oft börnin ein eftir það voru mörg börn heima þegar þegar foreldrar fóru í burtu en þau voru fátæk og og höfðu ekki fengið neitt á jóladag nema rauða sokka og fengu öll rauða sokka og settust flötum beinum á gólfið
og sögðu sko minn fót sko minn rauða fallega fót þá var sagt með dimmri röddu á glugganum sko minn fót sko minn gráa dingulfót þau sáu gráa löpp dingla sér fyrir utan gluggann
þá urðu börnin öll voðalega hrædd nema yngsta barnið það segir er þetta jesú kristur sem fæddist á jólunum
en þegar dingulfóturinn heyrði að það var verið að tala um jesú krist þá stökk hann í burtu og kom aldrei meir á þann hátt bjargaði hann börnunum hinum börnunum frá því að verða hrædd er þessi ekki of stutt
mamma mín
og ég fór frá henni sko átta ára gömul eftir að ég missti hann pabba vandalausra og ég man eftir að hún var búin að segja mér allar þessar sögur
ég man það nú ekki ég var nú voðalega fljót að læra þegar ég var krakki og töluvert minnisgóð hún hefur nú sennilega sagt mér þær oftar en einu sinni ég man þessar sögur alveg eins og hún sagði mér þær
ekki þessar
ja kannski af hlina kóngssyni það getur verið að ég hafi heyrt hana þó man ég það nú ekki fyrir víst
en þessar fyrri fyrri sögurnar þær hef ég alls hvergi heyrt enginn  hvorki séð þær á bókum eða heyrt neinn segja þær
já fyrstu tvær sögurnar
ja svona stöku sinnum það hafa nú oft liðið mörg ár á milli sem ég hef sagt nokkrar sögur
svo aftur þegar ég hef verið með krökkum þá hef ég verið að rifja þetta upp til þess að segja þeim það
já jafnvel upp í fimm ára
það var hérna voru hérna tökukrakkar eitt sumar sem ég var hérna þau voru þau voru hvað fimm held ég að minnsta kosti fjögur
og og ég fékk þau alltaf til þess að fara upp til að hátta klukkan átta á kvöldin og lét þau vakna snemma á morgnana lét þau fara að hátta klukkan átta á kvöldin og fékk þau með góðu til þess að fara að þvo sér og hátta með því að segja þeim sögur svo var yngsti strákurinn ég man ekki hvort hann var fimm eða sex ára sem var aðkomumaður
það var sonur hans jóhannesar snorrasonar flugmanns heitir snorri hefur verið hérna oft síðan og alltaf ég varð alltaf að byrja á dingulfót áður en ég fór að segja aðrar sögur þau sem eldri voru þau vildu heldur heyra lengri sögur en hann var aldrei ánægður nema annað hvort að ég byrjaði á dingulfót eða endaði á henni
en hún var svona stutt
af þessum
stráknum í pottinum
stelpurnar að sækja eldinn
af hverju hvaða sögu þótti þér mest gaman að af þeim sem ég var að segja núna
eldinn já það er ævagömul saga
af því hann flaug í pottinum já
grófu rætur og muru roðið brann sagan upp á hvern mann sem hlýða kann köttur úti í mýri setti upp á sig stýri úti er ævintýri
hún var þegar þegar fólkið var orðið leitt að segja okkur sögur þá kom það oft með þessa þulu þá vissum við alveg að það ætlaði ekki að segja okkur meira
og maður varð að sætta sig við það
áttu börn og buru grófu rætur og muru roðið brann sagan upp á hvern mann sem hlýða kann öttur úti í mýri setti upp á sig stýri úti er ævintýri
ert tókstu þetta núna
húsafelli í hálsasveit
þriðja ágúst nítján hundruð sextíu og sex herdís jónasdóttir segir frá
herdís segir söguna af mórauða hundinum
það var einu sinni kóngur og drottning í ríki sínu sem áttu sér fjórar dætur kónginum þótti vænst um yngstu dóttirina einu sinni fór hann í ferðalag
og var lengur í burtu en hann ætlaði sér lenti í myrkri villtist í skóginum á heimleiðinni
svo sér hann ljós hann kemur að litlu húsi hann sér að þar er hestur hann sér að þar er hesthús og fer með hestinn sinn í hesthúsið og gefur honum hey svo fer hann í litla húsið þar er matur á borðum fyrir einn mann og uppbúið rúm
hann borðar matinn og háttar svo og sefur af um nóttina hann sér ekkert engan mann í húsinu en hann sér mórauðan hund sem liggur fram við dyr
hann skiptir sér ekkert af honum en svo um morguninn þá rís hundurinn upp öskuvondur og segir við hann þú ert ekki þakklátur þú borðar matinn minn þú sefur í rúminu mínu þú gefur hestinum þínum hey en þú þakkar mér ekki einu sinni fyrir
nú er ég svo reiður við þig að nú ætla ég að drepa þig nema með einu skilyrði hvað er það segir kóngur þú verður að gefa mér það sem kemur á móti þér þegar þú kemur heim
kóngur lofaði því glaður því hann hélt að það væri hallarhundurinn hann var vanur að koma móti honum móti honum þegar hann kom að einhvers staðar en nú bregður svo við að yngsta dóttir hans fer upp í turninn um morguninn hún var leið yfir því að faðir hennar kom ekki heim um kvöldið og sér að hann er að koma svo hún hleypur á móti honum
þá verður kóngur hryggur og segir henni þetta var leiðinlegt að þú skyldir koma á móti mér svo segir hann henni hvernig á því standi en það gerir ekkert til ég læt bara þernuna eina þernuna fara í staðinn fyrir þig
því að hundurinn var búinn að segja honum að hann ætlaði að koma morguninn eftir að sækja hana sækja það sem hann ætti að fá í staðinn morguninn eftir er barið að dyrum og þar er mórauður hundur við dyrnar
kóngur sendir eina þernuna út
þernan fer á bak á hundinum og hann fer með hana út í skóg stoppar þar á hól spyr hana að því hvað er orðið framorðið það er um það leyti sem ég legg á borð fyrir kónginn og fjölskyldu hans ertu þá ekki konungsdóttir nei” segir hún þá réðist hann á hana og drap hana
næsta dag er aftur barið kóngur veit það það er það er alveg það sama sendir aðra þernu út það fer allt á sömu leið með hana hún fer með honum og hann ræðst á hana þegar hann veit þegar hann veit þegar hún segist ekki vera konungsdóttirin
segist það sé álíka og þegar hún er sópi höllina fyrir matinn á morgnana þriðja morguninn kemur hann enn og þá segir konungsdóttir það þýðir ekkert að vera að þessu ég fer
svo fer hún út og hundurinn lætur hana fara á bak sér og hleypur með hana út út á hólinn og spyr hana hvað sé orðið framorðið það er orðið um það það er um það leyti sem ég er vön að setjast til borðs með föður föður mínum ertu þá konungsdóttir já segir hann
þá lætur hana aftur fara á bak og fer með hana heim að litla húsinu þarna er hún hefur allt sem hún þarf til hendinni til að rétta en sér aldrei neinn mann sér ekkert á daginn nema mórauða hundinn en verður var við það að það er maður í rúminu hjá henni á næturnar en hún getur aldrei séð hann
svo líður nú þetta árið og þá þá þá segir mórauði hundurinn við hana nú muntu eignast barn í dag en þú mátt ekki gráta hvað sem kemur fyrir og ég lána þér þennan dúk ef það kemur fyrir að þú grætur þá láttu tárin fara í dúkinn
hún lofar þessu
svo á hún barnið reifar það og lætur upp fyrir sig þegar hún er nýbúin að því þá kemur gammur inn um gluggann og tekur barnið en hún er hin duglegasta og grætur ekkert svo kemur hundurinn heim þakkar henni fyrir hvað hún hafi verið dugleg og gefur henni gulltafl
segir hún eigi að eiga eiga þetta fyrir hvað hún hafi verið dugleg svo nokkru eftir að hún er komin á fætur þá segir mórauði hundurinn við hana nú máttu fara heim það því elsta elsta systir þín ætlar að fara að gifta sig
en svo máttu þú mátt engum segja hvernig af högum þínum annað en bara að þér líði vel
svo fer hún heim er hún heima og er í veislunni og segir engum annað af högum sínum en að sér líði vel svo fer hún heim eftir veislutímann og byrjar nú aftur ennþá hjá henni að hún er þarna alein með hundinum svo líður að því að hún á annað barn til
og það fer allt á sömu leið hún hún grætur ekki þó gammurinn taki barnið og er hin duglegasta svo svo þegar hundurinn kemur heim þá gefur hann henni gullhring
og segir henni að hún eigi að eiga þetta fyrir það hvað hún hafi verið dugleg svo líður að svo þegar hún kemur á fætur þá segir hann við hana nú ætlar önnur systir þín að fara að gifta sig nú máttu fara heim en þú manst eftir því að segja ekkert af högum þínum annað en þér líði vel
svo fer það allt á sömu leið hún er í veislunni segir ekkert af högum sínum og svo kemur hún aftur svo sækir hann hana aftur á hólinn eftir þennan vissa eftir þessa daga
svo er svo kemur þriðja árið þá segir hann við hana nú munt þú eignast barn í dag mundu eftir því að gráta ekki hvað sem kemur fyrir
nú eignast hún sveinbarn en hafði áður átt stúlkur og henni verður  hún sér svo eftir því þegar gammurinn kemur og tekur barnið að hún fer að fellir eitt tár en passar að láta það í dúkinn
ætli ég hafi sleppt
svo kemur hundurinn heim og gefur henni spegil segir að það hafi verið verra að hún skyldi gráta en segist ætla samt að gleðja hana með þessum spegli svo þegar hún er komin á fætur þá segir hann henni að hún eigi að fara heim því það eigi að fara að gifta þriðju systirina
en minnir hana á að segja ekkert frá högum sínum þegar veislan er búin þá fylgir móðirin henni henni á leið spyr hana um hagi hennar og hún segir henni það að hún sjái aldrei neinn mann á daginn en verði alltaf vör við mann í rúminu sínu á næturnar hún geti aldrei séð hann
þá fær drottningin henni stein segir henni að henda honum yfir manninn þegar hann sé sofnaður og þá muni hún geta séð hann
nú gerir hún þetta hún hendir steininum yfir yfir manninn þegar hann er sofnaður en hann og við það vaknar hann og segir nú tókst illa til þetta máttirðu ekki gera segja neitt frá högum þínum
ég er konungsson heiti sigurður og er konungsson úr öðru landi ég átti vonda stjúpu hún lagði þetta á mig að ég skyldi verða að mórauðum hundi og ekki komast úr þeim álögum fyrr en ég væri búinn að búa þrjú ár
með konungsdóttir og eiga með henni þrjú börn en en ef að þú ef að þú  hérna segir frá því að þá segir frá einhverjum frá högum þínum þá verður þú að þá verð ég að hverfa heim aftur og giftast stjúpsystir minni
og það þykir mér verst af öllu en nú verð ég að hverfa heim en nú skaltu reyna að koma í áttina til mín og vita hvort þú getur nokkuð bjargað mér ég þekki þig ekki framar meðan ég er í álögunum
svo hverfur hann hún fer af stað og hefur gripina með sér svo gengur hún til kvölds þá kemur hún að litlu húsi ber að ber að dyrum og spyr hvort hún geti fengið að vera um nóttina það kemur maður til dyranna með með stóran hatt á höfði