Kvart kapittel i fyrste bolk vert innleidd med nokre liner skrivne på gammaltestamentleg vis , og såleis , på stor avstand , kan det typiske , det antitypiske og det negativt eksemplariske passera som dramatiske døme , men her er forteljinga dessutan lagd i munnen på ein involvert , det er altså truleg meininga at desse vonde folka i slemmingland skal verta sannsynlege eller levande for oss , og trur forfattaren at han får til noko slikt med denne boka , er det sanneleg godt trudd .