the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Lombardia

W czasach rzymskich obszary Lombardii znajdowały się w prowincji Galia Przedalpejska (Gallia Cisalpina). We wczesnym średniowieczu nazwa Lombardia odnosiła się do wszystkich posiadłości Longobardów w Italii (w odróżnieniu od posiadłości bizantyjskich zwanych Romanią). Od VII w. – jedynie do jej północnej części, będącej trzonem państwa Longobardów (stolica w Pawii). Od 774 w państwie Franków. Od IX w. główna posiadłość Lotara, wnuka Karola Wielkiego. Po śmierci Lotara Lombardia stała się terenem rozgrywek drobnych władców włoskich o koronę cesarską – gdy korona cesarska przeszła do Państwa Wschodniofrankijskiego (zob. Otton I) Lombardia jak większość północnych Włoch stała się zależna od cesarskich dynastii Niemieckich. Przez całe średniowiecze toczyły z nimi walki (zob. Liga Lombardzka) – miasta lombardzkie były wolnymi republikami, pod koniec średniowiecza i w XVI wieku księstwem pod władzą Sforzów i Viscontich. W XVI w. Lombardia stała się terenem rywalizacji Francji i Habsburgów, którym ostatecznie przypadła (wpierw gałęzi hiszpańskiej, następnie austriackiej). Pod koniec XVIII wieku została zdobyta przez Napoleona kolejno w składzie Republiki Transpadańskiej, Republiki Cisalpińskiej, Republiki Włoskiej i Królestwa Włoch. Kongres wiedeński zwrócił ją Austrii, w której wraz z Veneto tworzyła Królestwo Lombardzko-Weneckie.

Pytanie: Gdzie leżały tereny Lombardii za czasów rzymskich?
Odpowiedź: w prowincji Galia Przedalpejska

Pytanie: Co określał termin Lombardia na początku wieków średnich?
Odpowiedź: wszystkich posiadłości Longobardów w Italii

Pytanie: Gdzie znajdowała się stolica kraju Lonobardów?
Odpowiedź: w Pawii
Zbrodnia w Ponarach

Próby ustalenia liczby osób zamordowanych w Ponarach podejmowano jeszcze przed zakończeniem działań wojennych. Przedstawiciele 5. Armii 3. Frontu Białoruskiego, którzy badali miejsce kaźni w lipcu 1944 roku, oszacowali ją na ponad 200 tys. Z kolei komendant Okręgu Wilno Armii Krajowej w raporcie dla Komendy Głównej AK z 26 września 1944 roku informował, że w ciągu trzech lat w Ponarach zamordowano około 130–160 tys. osób, z czego 25–30 proc. stanowić mieli Polacy. Sprawę zbrodni ponarskiej poruszono także w trakcie procesu głównych niemieckich zbrodniarzy wojennych w Norymberdze. W wyroku z 30 września – 1 października 1946 roku Międzynarodowy Trybunał Wojskowy orzekł, że w Ponarach zostało zamordowanych co najmniej 100 tys. „obywateli sowieckich”.

Pytanie: Na ile ofiar reprezentanci 5. Armii oszacowali tragedię w Ponarach?
Odpowiedź: ponad 200 tys.

Pytanie: Ile wynosi bilans zgonów zgodnie z informacjami ustalonymi przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy?
Odpowiedź: co najmniej 100 tys.

Pytanie: Kto miał zostać zamordowany w Ponarach zgodnie z informacjami przedstawionymi przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy?
Odpowiedź: obywateli sowieckich

Pytanie: Jaki organ orzekł w sprawie morderstw w Ponarach w 1946 roku?
Odpowiedź: Międzynarodowy Trybunał Wojskowy
Lot nad kukułczym gniazdem (film)

Wersja książkowa opisuje w przybliżeniu tę samą historię (film pomija pewne wątki, a inne skraca), ale z punktu widzenia Wodza Bromdena, którego rola została w filmie zredukowana (rolę tę grał Will Sampson). Oczami Bromdena, poprzez pryzmat jego choroby psychicznej, widzimy władzę żelaznej ręki Wielkiej Oddziałowej (siostra Ratched) i jak ta władza jest stopniowo osłabiana przez McMurphy'ego. Sam Bromden, olbrzymiej postury Indianin, targany wizjami o ukrytej elektryczno-mechanicznej strukturze otoczenia, choć początkowo udaje głuchoniemego, pod wpływem McMurphy'ego nawiązuje kontakt ze światem i uświadamia sobie, że jego wizje są skutkiem przeżyć z czasów wojny, a poczucie niższości wyniósł z dzieciństwa (tytuł pochodzi z wyliczanki, którą Bromden poznał jako chłopiec, film nie wyjaśnia jego znaczenia, aczkolwiek "Kukułcze gniazdo" jest popularnym slangiem na zakład dla obłąkanych). Książkowy opis szpitala psychiatrycznego bardziej opiera się wspomnianej wcześniej krytyce.

Pytanie: Kto wcielił się w postać Bromdena?
Odpowiedź: Will Sampson

Pytanie: Czy Bromden posiada jakieś zaburzenie psychiczne?
Odpowiedź: Oczami Bromdena, poprzez pryzmat jego choroby psychicznej

Pytanie: Co ukazuje się w wyobrażeniach Wodza?
Odpowiedź: ukrytej elektryczno-mechanicznej strukturze otoczenia

Pytanie: Jaki jest powód przewidzeń Wodza?
Odpowiedź: przeżyć z czasów wojny

Pytanie: Skąd zaczerpnięto pomysł na tytuł książki?
Odpowiedź: z wyliczanki
Lotniskowce typu Queen Elizabeth

Już w 1997 roku rozpoczęto analizy w przedmiocie budowy nowych lotniskowców, przy czym rozważano kilka wariantów, różniących się wielkością i systemem startu samolotów (konwencjonalny z katapultą CATOBAR lub krótkiego startu STOBAR lub STOVL). Program nowych lotniskowców otrzymał akronim CVF (Carrier Vessel Future – pol. lotniskowiec przyszłości). W Strategicznym Przeglądzie Obrony (Strategic Defence Review) opublikowanym w lipcu 1998 roku rząd Tony’ego Blaira ujął budowę dwóch dużych okrętów o wyporności 40 000 ton i przenoszących do 50 statków powietrznych, dla zastąpienia dotychczasowych trzech lekkich lotniskowców, przy czym pierwszy z nich miał wejść do służby w 2012, a drugi w 2015 roku. Początkowo prace analityczne nad projektem Ministerstwo Obrony zleciło odrębnie zespołom BAE Systems i Thales UK, z których każdy miał opracować dwa projekty: mniejszy lotniskowiec STOVL i większy konwencjonalny. Wybrano do dalszych prac większy projekt Thalesa, lecz przystosowany do systemu STOVL, polegającego na krótkim starcie samolotów V/STOL przy pomocy skoczni dziobowej (ang. ski-jump), z pionowym lądowaniem, podobnie jak na lekkich lotniskowcach. Pozwoliło to na wyeliminowanie skomplikowanej katapulty, lecz z drugiej strony ograniczyło wybór samolotów, a przy tym samoloty V/STOL mogą maksymalnie zabierać mniej paliwa lub uzbrojenia od ich konwencjonalnych odpowiedników. Już w styczniu 2001 roku zdecydowano jednak, że samolotem pokładowym będzie amerykański perspektywiczny myśliwiec wielozadaniowy programu JSF, który doprowadził do powstania samolotu Lockheed F-35 Lightning II. We wrześniu 2002 roku samolot ten w wersji pionowego i krótkiego startu i lądowania F-35B, której rozwój współfinansowała Wielka Brytania, został oficjalnie wskazany jako przyszły samolot dla marynarki brytyjskiej. Z nietypowych rozwiązań projektowych, zdecydowano się też na zastosowanie dwóch oddzielnych nadbudówek po prawej stronie, przedzielonych podnośnikiem lotniczym.

Pytanie: Jak nazwano program nowych lotniskowców?
Odpowiedź: CVF

Pytanie: Ile okrętów o wyporności 40 000 ton zostało zapisanych w Strategicznym Przeglądzie Obrony?
Odpowiedź: dwóch

Pytanie: Ile statków powietrznych zmieści się na okrętach o wyporności 40 000 ton?
Odpowiedź: 50

Pytanie: Jakie zespoły na początku zostały poproszone o przygotowanie projektów? 
Odpowiedź: BAE Systems i Thales UK
Lotniskowce typu Queen Elizabeth

Okręty nie mają stałej grupy lotniczej, która może być dobierana w zależności od potrzeb i liczyć do 40 samolotów i śmigłowców, zarówno lotnictwa Marynarki, jak i sił powietrznych (Royal Air Force). Przewidywana grupa lotnicza lotniskowców typu Queen Elizabeth w razie działań wojennych do celów uderzeniowych może liczyć 36 myśliwców wielozadaniowych Lockheed F-35B Lightning i cztery śmigłowce Merlin. Początkowo okręty projektowano z myślą o zabieraniu 36 myśliwców, 4 śmigłowców przeciwpodwodnych i 4 śmigłowców wczesnego ostrzegania, lecz w 2013 roku ustalono maksymalny skład grupy na 30 F-35B, 6 śmigłowców przeciwpodwodnych i 4 wczesnego ostrzegania. Normalnie w czasie pokoju ma stacjonować 12 samolotów.

Pytanie: Ile Lockheed F-35B Lightning jest zaokrętowanych na lotniskowiec Queen Elizabeth w ramach wojny?
Odpowiedź: 36

Pytanie: Jakim typem statku powietrznego jest Lockheed F-35B Lightning?
Odpowiedź: myśliwców wielozadaniowych

Pytanie: Ile samolotów może pomieścić maksymalnie lotniskowiec Elizabeth Queen w czasie pokoju?
Odpowiedź: 12

Pytanie: Kiedy opracowano limit grupy na 30 F-35B?
Odpowiedź: w 2013
Rainha Dona Amélia (1899)

W celu dostosowania projektu do portugalskich warunków sprowadzono z Francji inżyniera Alphonse'a Croneau. Opracowany projekt zakładał budowę okrętu o wyporności 1300 ton i prędkości maksymalnej 16 węzłów, po licznych poprawkach parametry te uległy jednak zmianie. Z planowanych czterech krążowników – w wyniku problemów finansowych – udało się ukończyć tylko jeden. Jednostka została zwodowana 10 kwietnia 1899 roku. Na cześć królowej Amelii Orleańskiej otrzymała imię „Rainha Dona Amélia”, co współgrało z nadaniem zbudowanemu w Wielkiej Brytanii większemu krążownikowi królewskiego imienia „Dom Carlos I”. „Rainha Dona Amélia” była pierwszym stalowym okrętem zbudowanym w portugalskiej stoczni, zarazem była ostatnim ukończonym krążownikiem tego państwa.

Pytanie: Ile krążowników planowano wybudować?
Odpowiedź: czterech

Pytanie: W jakim kraju zbudowano krążownik "Dom Carlos I"?
Odpowiedź: w Wielkiej Brytanii

Pytanie: Co było przyczyną wybudowania tylko jednego okrętu?
Odpowiedź: problemów finansowych

Pytanie: Który z krążowników był większy "Dom Carlos I" czy "Rainha Dona Amélia"?
Odpowiedź: większemu krążownikowi królewskiego imienia „Dom Carlos I”
Must Be the Music. Tylko muzyka

Druga edycja programu rozpoczęła się jesienią 2011. Przesłuchania do programu rozpoczęły się w czerwcu, zaś pierwszy odcinek został wyemitowany 4 września. Do udziału w odcinkach rozgrywanych na żywo zakwalifikowało się łącznie trzydziestu dwóch uczestników, którzy zostali podzieleni na cztery półfinały. Z każdej rundy do finału awansowało po dwóch uczestników, a pozostałymi dwoma finalistami zostali zdobywcy tzw. „dzikiej karty” (pierwsza zostanie przyznana jak w przypadku I edycji – podczas głosowania na Facebooku na półfinalistów, zaś druga przez słuchaczy Radia RMF FM). W skład komisji juroskiej weszli: Kora Jackowska, Elżbieta Zapendowska, Adam Sztaba oraz Wojciech „Łozo” Łozowski. Program prowadzili Maciej Rock i Paulina Sykut-Jeżyna.

Pytanie: Ile osób brało udział w odcinkach realizowanych na żywo w drugiej odsłonie programu?
Odpowiedź: trzydziestu dwóch

Pytanie: W jaki sposób wyłania się zwycięzcę pierwszej dzikiej karty?
Odpowiedź: podczas głosowania na Facebooku na półfinalistów

Pytanie: Kto przyznaje drugą dziką kartę?
Odpowiedź: słuchaczy Radia RMF FM

Pytanie: Kto należał do składu sędziowskiego programu?
Odpowiedź: Kora Jackowska, Elżbieta Zapendowska, Adam Sztaba oraz Wojciech „Łozo” Łozowski
Linia kolejowa nr 263

Linia Reda – Puck od razu miała dochodzić do Krokowej jednakże budowę rozpoczęto dopiero w 1901, a oddano w 1903. Na odcinku Puck – Swarzewo, linia ma nr 213, a dalej 263. Linia do Krokowej została zbudowana, a później zarządzana, przez spółkę Kleinbahn-Aktiengesellschaft Putzig – Krockow, w której akcjonariuszami byli skarb państwa, prowincja Prusy Zachodnie, powiat pucki z rejencji gdańskiej, przedsiębiorstwo budowy kolei Lenz & Co oraz hrabia von Krockow. Początkowo rozważano budowę linii aż do Żarnowca i Odargowa, jednakże ze względu na koszty z tego przedłużenia zrezygnowano. Prace budowlane prowadziła spółka Lenz & Co z Berlina.

Pytanie: Kiedy zakończono realizację linii kolejowej?
Odpowiedź: 1903

Pytanie: Jakie przedsiębiorstwo zajmowało się konstrukcją i administracją linii?
Odpowiedź: Kleinbahn-Aktiengesellschaft Putzig – Krockow

Pytanie: Jakie podmioty posiadały akcje przedsiębiorstwa, które skonstruowało linię?
Odpowiedź: skarb państwa, prowincja Prusy Zachodnie, powiat pucki z rejencji gdańskiej, przedsiębiorstwo budowy kolei Lenz & Co oraz hrabia von Krockow

Pytanie: Dokąd początkowo miała prowadzić trasa kolei?
Odpowiedź: do Żarnowca i Odargowa

Pytanie: Czemu postanowiono zarzucić plany o poprowadzeniu trasy do Odargowa?
Odpowiedź: ze względu na koszty
Linia kolejowa nr 263

W latach 70. ze względu na zaniedbania w remontach drastycznie spadała prędkość przejazdu. Kolej zaczęła przegrywać z bardziej elastycznym transportem autobusowym. W 1979 zawieszono po raz drugi przewozy na linii Puck – Krokowa, pociągi wróciły do Krokowej w maju 1983. Krótko przed wznowieniem przewozów linię po raz ostatni zmodernizowano. W celu zwiększenia atrakcyjności pociągi do Krokowej zaczynały bieg w Redzie, gdzie była możliwość przesiadki na pociągi SKM kursujące do Trójmiasta i Wejherowa.

Pytanie: Kiedy pociągi na lini 263 Swarzewo - Krokowa zaczęły kursować wolniej?
Odpowiedź: W latach 70

Pytanie: Z jakiego powodu pociągi na lini 263 Swarzewo - Krokowa zaczęły kursować wolniej?
Odpowiedź: zaniedbania w remontach

Pytanie: Jaki inny transport zaczął wypierać kolej?
Odpowiedź: autobusowym

Pytanie: Jaka była po 1983 stacja początkowa pociągów jadących do Krokowej?
Odpowiedź: Redzie
Człowiek na torze

Prace nad Człowiekiem na torze Andrzej Munk rozpoczął jeszcze pod koniec 1955. Reżyser, który miał za sobą realizację licznych dokumentalnych filmów socrealistycznych, zamierzał rozsadzić od środka ulegającą stopniowej kompromitacji konwencję „produkcyjniaka”. Od Człowieka na torze rozpoczęła się współpraca Munka ze scenarzystą Jerzym Stefanem Stawińskim, którego opowiadanie Tajemnica maszynisty Orzechowskiego posłużyło jako źródło adaptacji filmowej. Biuro Scenariuszowe Centralnego Urzędu Kinematografii, otrzymawszy gotowy scenariusz, zatwierdziło go do realizacji, jednak komisja przestrzegła Munka i Stawińskiego przed „przegięciem pałki”. Tymczasem, jak twierdził Stawiński, „w trakcie realizacji Munk pałkę tę przeginał tak skutecznie, że powstał jedyny w tych czasach film atakujący [...] zło minionych lat”. W późniejszym wywiadzie udzielonym Stanisławowi Janickiemu Munk twierdził, iż w czasach stalinizmu „zbyt łatwo było [...] oskarżać. [...] Człowiek na torze był też wyrazem sprzeciwu wobec zrzucania odpowiedzialności za każde zło na «wroga»”.

Pytanie: Kto zajmował się tworzeniem filmu "Człowiek na torze"?
Odpowiedź: Andrzej Munk

Pytanie: Kto napisał "Tajemnicę maszynisty Orzechowskiego"?
Odpowiedź: Jerzym Stefanem Stawińskim

Pytanie: Przed czym zostali ostrzeżeni reżyser i scenarzysta? 
Odpowiedź: „przegięciem pałki”

Pytanie: Aktem sprzeciwu wobec czego był film "Człowiek na torze"?
Odpowiedź: zrzucania odpowiedzialności za każde zło na «wroga»
Piotr Arbués

Za akceptacją papieża Aleksandra VII od 17 kwietnia 1664 dopuszczono do lokalnego kultu męczennika w Saragossie. Postać zamordowanego inkwizytora do martyrologiów trafiła w 1748 roku, a Pius IX potwierdził świętość Piotra z Arbués, kanonizując go 29 czerwca 1867 roku. Kanonizacja ta wzbudzała duże kontrowersje ze względu na pełnienie przez niego funkcji inkwizytora w okresie wzmożonych represji przeciwko żydowskim konwertytom. Spotkała się ona z protestami nie tylko środowisk żydowskich, ale także wielu chrześcijan.

Pytanie: W jaki sposób umarł Piotr Arbués?
Odpowiedź: Postać zamordowanego inkwizytora

Pytanie: Kto dokonał kanonizacji Piotra Arbués?
Odpowiedź: Pius IX

Pytanie: Z jakiego powodu kanonizacja Piotra Arbués wzbudzała kontrowersje?
Odpowiedź: ze względu na pełnienie przez niego funkcji inkwizytora w okresie wzmożonych represji przeciwko żydowskim konwertytom

Pytanie: Czy kanonizacja Piotra Arbués została poparta przez środowiska żydowskie?
Odpowiedź: Spotkała się ona z protestami nie tylko środowisk żydowskich
Eugene Patrick Kennedy

Po zakończeniu wojny i powrocie na uniwersytet w Chicago, zainspirowany swoją pracą nad krwią, Kennedy przeniósł się z wydziału chemii na wydział biochemii. W 1947 roku zaczynając pracę nad swoją dysertacją doktorską, Kennedy zagadnął Alberta Lehningera, wówczas młodego pracownika naukowego wydziału pracującego nad fosforylacją oksydacyjną i oksydacją kwasów tłuszczowych, o możliwości związane z oczyszczeniem i krystalizacją enzymów biorących udział w beta-oksydacji. Lehniger wskazał, że do tej pory nikt jeszcze nie uzyskał nawet ekstraktów przejawiających aktywność enzymatyczną na tym szlaku, co byłoby podstawą do izolacji konkretnych enzymów z tego ekstraktu. Jednak zgodził się przyjąć Kennedy’ego jako swojego doktoranta, który 30 czerwca rozpoczął badania procesów beta-oksydacji.

Pytanie: Gdzie przeniósł się badacz po powrocie do Chicago?
Odpowiedź: na wydział biochemii

Pytanie: W którym roku badaczowi udało się obronić doktorat?
Odpowiedź: W 1947

Pytanie: O co zapytał Lehningera badacz?
Odpowiedź: o możliwości związane z oczyszczeniem i krystalizacją enzymów biorących udział w beta-oksydacji

Pytanie: Kto sprawował pieczę nad doktorantem?
Odpowiedź: Alberta Lehningera
Rhätische Bahn

Trasa Bernina Express wiedzie przez linię kolejową przez Przełęcz Bernina, która została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a także przez linię kolejową Albula. Na trasie znajduje się 196 mostów, 55 tuneli, a wzniesienie o największym nachyleniu liczy 70‰. Na trasie znajdują się także najwyżej oraz najniżej położona stacja w całej sieci RhB. Pociągi Bernina Express są zestawiane ze standardowych wagonów, a także wagonów panoramicznych, za przejazd którymi pobierana jest dodatkowa opłata. Ponadto kursują pospieszne autobusy Bernina Express skomunikowane z pociągami, które umożliwiają dalszą podróż na trasie Tirano – Lugano. Podróż na trasie z Chur do Tirano trwa około 4 godzin, a z Landquart ok. 5.

Pytanie: Jak prowadzi relacja Bernina Express?
Odpowiedź: przez linię kolejową przez Przełęcz Bernina, która została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a także przez linię kolejową Albula

Pytanie: Ile mostów znajduje się na trasie przejazdu Bernina Express?
Odpowiedź: 196

Pytanie: Ile wynosi najbardziej strome nachylenie na trasie?
Odpowiedź: 70‰

Pytanie: Czy za przejazd wagonem panoramicznym płaci się większą kwotę, niż za przejazd normalnym wagonem?
Odpowiedź: wagonów panoramicznych, za przejazd którymi pobierana jest dodatkowa opłata

Pytanie: Ile zajmuje przebycie kursu od Chur do Tirano?
Odpowiedź: około 4 godzin
The Smashing Pumpkins

Billy Corgan i Jimmy Chamberlin w 2001 weszli w skład nowego projektu pierwszego z nich, supergrupy Zwan. Ich jedyny album, Mary Star of the Sea, otrzymał pochlebne recenzje, ale po odwołaniu występów na kilku festiwalach Corgan w 2003 roku ogłosił rozpad zespołu z nieokreślonych przyczyn. W roku 2001 Corgan wziął udział w trasie koncertowej zespołu New Order, użyczając także wokali na ich pierwszej po reaktywacji płycie, Get Ready. Październik 2004 przyniósł wydanie pierwszej książki Corgana, zbioru poetyckiego Blinking with Fists. W czerwcu 2005 nagrał on solowy album TheFutureEmbrace. Wydawnictwo spotkało się z mieszaną reakcją krytyków, a wyniki jego sprzedaży były bardzo niskie. Album promował tylko jeden singel, „Walking Shade”.

Pytanie: Kto należał do Zwan?
Odpowiedź: Billy Corgan i Jimmy Chamberlin

Pytanie: Jakim tytułem zespół Zwan opatrzył swój krążek?
Odpowiedź: Mary Star of the Sea

Pytanie: Czy wiadomo dlaczego formacja Zwan zakończyła swoją działalność?
Odpowiedź: Corgan w 2003 roku ogłosił rozpad zespołu z nieokreślonych przyczyn

Pytanie: Jakim tytułem Corgan opatrzył swoją debiutancką publikację?
Odpowiedź: Blinking with Fists
Tomasz Działowy

Filmy, które do lutego 2017 publikował na kanale YouTube, z założenia adresowane były do osób w wieku powyżej 16 roku życia. Posługiwał się w nich wulgarnym językiem; przez część swojej widowni był odbierany jako osoba agresywna, która ośmiesza i upokarza innych. Brak wyraźnych oznaczeń wiekowych na produkcjach przyczynił się do tego, że filmy trafiały nie tylko do osób, do których miały trafiać z założenia, ale również do dzieci, którym imponował styl twórcy. Z tego względu Grzegorz Marczak, dziennikarz portalu Antyweb, na jego łamach nazwał go „czołową patologią polskiego YouTube”. W 2015 został pozwany do sądu przez innego twórcę, Krzysztofa „Atora” Woźniaka, który zarzucił mu pomówienie i niszczenie dobrego imienia. Była to pierwsza tego typu sprawa w polskim wymiarze sprawiedliwości.

Pytanie: Kto wniósł przeciwko niemu sprawę do sądu?
Odpowiedź: Krzysztofa „Atora” Woźniaka

Pytanie: Redaktor jakiego portalu skomentował jego twórczość w niewybredny sposób?
Odpowiedź: Antyweb

Pytanie: Z jakiego powodu inny youtuber pozwał go do sądu?
Odpowiedź: zarzucił mu pomówienie i niszczenie dobrego imienia

Pytanie: Czy procesy, w których obiema stronami postępowania byli youtuberzy miały miejsce przed 2015 rokiem?
Odpowiedź: W 2015 został pozwany do sądu przez innego twórcę, Krzysztofa „Atora” Woźniaka, który zarzucił mu pomówienie i niszczenie dobrego imienia. Była to pierwsza tego typu sprawa w polskim wymiarze sprawiedliwości
Willys MB

Pomimo przegranej w przetargu, Willys-Overland rozpoczął na własne ryzyko projektowanie i budowę własnego prototypu. Chcąc uzyskać jak najlepszy projekt samochodu, Korpus Kwatermistrzowski armii amerykańskiej (QMC) przekazał plany prototypu Bantama firmom Willys i Ford do wykorzystania w swoich pracach; zapoznawały się one również z nimi podczas testów. Pierwszy prototyp samochodu terenowego Willys Quad, podobny do Bantama i pokrewny z nim konstrukcyjnie, dostarczono do prób w Fort Holabird 11 listopada 1940. Drugi prototyp wykonano w wersji z wszystkimi kołami skrętnymi. Prototypy Willysa miały wąską maskę silnika, z zaokrągloną kratą osłony chłodnicy z pionowych prętów. Reflektory były umiejscowione na błotnikach, a przed uszkodzeniami chroniły je kratownice. Masa własna samochodu wynosiła 1099 kg i przekraczała początkowo ustalony przez wojsko poziom (podobnie jak w pozostałych projektach jeepów). Tak jak Bantam, Willys Quad wykorzystywał układ przeniesienia napędu (reduktor, wały napędowe, osie) firmy Spicer. Dzięki mocniejszemu silnikowi (65 KM) Go-Devil własnej produkcji, prototypy Willysa miały jednak lepsze osiągi od oryginalnego Bantama i konkurencyjnego Forda GP, co zadecydowało o powodzeniu konstrukcji.

Pytanie: Kiedy dostarczono do prób pierwszy samochód podobny do Bantama?
Odpowiedź: 11 listopada 1940

Pytanie: Dlaczego Willys-Overland rozpoczął na własne ryzyko projektowanie samochodu?
Odpowiedź: przegranej w przetargu

Pytanie: Willys-Overland otrzymał plany prototypu jakiego samochodu?
Odpowiedź: Bantama

Pytanie: Od kogo Willys-Overland otrzymał plany prototypu Bantama?
Odpowiedź: Korpus Kwatermistrzowski armii amerykańskiej

Pytanie: Jak firma oprócz Willysa otrzymała plany prototypu Bantama?
Odpowiedź: Ford
Zygmunt Szendzielarz

W kwietniu lub maju 1943 roku znalazł się w bezpośredniej dyspozycji Komendy Okręgu Wileńskiego AK, która pod koniec sierpnia tego roku oddelegowała go na dowódcę do pierwszego oddziału partyzanckiego AK na Wileńszczyźnie, dowodzonego wcześniej przez ppor. Antoniego Burzyńskiego ps. „Kmicic”. 26 sierpnia, podczas uzgadniania szczegółów dotyczących wspólnej akcji oddziału „Kmicica” i dowodzonej przez Fiodora Markowa Brygady im. Woroszyłowa na Miadzioł, w bazie partyzantki sowieckiej doszło do rozbrojenia i aresztowania sztabu „Kmicica”. Porucznik Burzyński został zamordowany, a jego partyzantów przesłuchano i podzielono na trzy grupy, z których jedną, 50-osobową, rozstrzelano. Na przełomie września i października 1943 roku oddział por. Szendzielarza liczył już ok. 100 ludzi. Przyjął on nazwę 5 Wileńskiej Brygady AK, zwanej też nieoficjalnie „Brygadą Śmierci”. Brygada operowała na terenie na północny wschód od Wilna. Prowadziła ona walki zarówno z Niemcami i ich litewskimi sojusznikami, jak też partyzantką sowiecką. 25 stycznia 1944 por. Szendzielarz uczestniczył w rozmowach we wsi Swejginie między przedstawicielami Okręgu Wileńskiego AK (w tym występującego incognito ppłk. Aleksandra Krzyżanowskiego) i niemieckich władz wojskowych. W kolejnych rozmowach z Wehrmachtem w lutym 1944 w Wilnie nie brał już udziału. Mimo to w okresie powojennym niektórzy emigracyjni publicyści i komuniści w kraju oskarżali go o kolaborację z Niemcami.

Pytanie: Jakiej jednostki dowódcą był Szendzielarz?
Odpowiedź: pierwszego oddziału partyzanckiego AK

Pytanie: Jaki pseudonim miał Antoni Burzyński?
Odpowiedź: „Kmicic”

Pytanie: Kto dowodził Brygadą im. Woroszyłowa?
Odpowiedź: Fiodora Markowa

Pytanie: W jaki sposób poniósł śmierć Burzyński?
Odpowiedź: został zamordowany