the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Marek Medvesek

Oczko pracował jako bramkarz w klubie „Mała Scena Rozrywki” przy placu Szarych Szeregów. To tam zaczął poznawać osoby, z którymi w późniejszym czasie stworzył struktury przestępcze na terenie Szczecina. Wśród nich byli Andrzej Zieliński, ps. Słowik, który pochodził z pobliskiego Stargardu. Praca jako ochroniarz nie przynosiła zbyt dużych dochodów, więc Oczko szukał innych sposobów na zarobienie dużych pieniędzy. W połowie lat 80. wyjechał na krótko do Niemiec Zachodnich. Tam poznał Chorwatkę, ożenił się, a po żonie przyjął nazwisko Medvesek. Po powrocie Oczki jego gang zajmował się napadami na przemytników tirów. Pokrzywdzeni nie zgłaszali kradzieży, bo sami wieźli nielegalny towar. W późniejszym czasie grupa ściągała haracze z klubów nocnych i agencji towarzyskich.

Pytanie: Czy dużo zarabiał w ochronie?
Odpowiedź: Praca jako ochroniarz nie przynosiła zbyt dużych dochodów

Pytanie: Czy jego żona była Polką?
Odpowiedź: Tam poznał Chorwatkę, ożenił się, a po żonie przyjął nazwisko Medvesek

Pytanie: W jakim okresie poznał "Słowika"?
Odpowiedź: pracował jako bramkarz w klubie „Mała Scena Rozrywki” przy placu Szarych Szeregów

Pytanie: Dlaczego on i jego grupa pozostawali bezkarni, napadając na przemytników tirów?
Odpowiedź: Pokrzywdzeni nie zgłaszali kradzieży, bo sami wieźli nielegalny towar
Hobbit (trylogia filmowa)

Zdjęcia rozpoczęły się 21 marca 2011. Film był kręcony kamerami cyfrowymi RED EPIC, Jackson wykorzystał 30 ich sztuk na planie filmowym. W kwietniu 2011 reżyser ujawnił, że zdjęcia do filmu powstają przy użyciu 48 klatek na sekundę zamiast standardowych 24. Zabieg miał na celu poprawę jakości i płynności obrazu. Po pierwszych pokazach roboczej wersji filmu technika 48 klatek została ostro skrytykowana. Dziennikarze i widzowie zgodnie twierdzili, iż sprawdza się ona w przypadku krajobrazów, które „zapierały dech w piersiach”, a ich zdaniem inne ujęcia wyglądały niefilmowo, a także zbyt realistycznie, a wrażenie przypominało oglądanie „opery mydlanej na telewizorze HD”. Warner Bros. postanowiło wydać broszurę informującą widzów o użytej technologii oraz poinformowało, że tylko część kopii filmu będzie dystrybuowana w formacie 48 klatek na sekundę.

Pytanie: Dlaczego reżyser zdecydował się filmować metodą, która różniła się od standardowego podejścia?
Odpowiedź: Zabieg miał na celu poprawę jakości i płynności obrazu

Pytanie: Jaki nietypowy klatkaż zdecydował się zastosować reżyser tej produkcji?
Odpowiedź: 48 klatek na sekundę

Pytanie: W ilu klatkach na sekundę kręci się zazwyczaj filmy?
Odpowiedź: 24

Pytanie: Czy zastosowana przez reżysera nietypowa metoda filmowania została pozytywnie przyjęta?
Odpowiedź: Po pierwszych pokazach roboczej wersji filmu technika 48 klatek została ostro skrytykowana

Pytanie: Jakie kamery wykorzystano przy tej produkcji?
Odpowiedź: cyfrowymi RED EPIC
Kodeks Synajski

Bibliście pozwolono przewozić kodeks partiami do Kairu, gdzie go kopiowano. Początkowo nie było mowy ani o przekazaniu kodeksu, ani o jego sprzedaży. Był to jednak okres, kiedy klasztor pozbawiony był swego arcybiskupa, a wybór nowego przedłużał się. Kandydatem mnichów był Cyryl, jednak patriarcha Jerozolimy miał zastrzeżenia co do jego osoby. Tischendorf zaoferował mu poparcie rosyjskiego cara w zamian za kodeks. Była to nieoficjalna umowa pomiędzy Tischendorfem a Cyrylem, o której mnisi nie musieli wiedzieć. We wrześniu 1859 roku kodeks został podarowany „najbardziej chrześcijańskiemu monarsze świata”, carowi Rosji – Aleksandrowi II. By dopełnić wszelkich formalności, Tischendorf musiał jeszcze udać się do Konstantynopola, ponieważ rząd turecki stwarzał pewne utrudnienia. Dzięki dyplomacji biblisty, owe 346,5 kart na kilka dekad trafiło do Petersburga. Tekst tej partii kodeksu został wydany przez Tischendorfa w 1862 roku, w czterech tomach, tym razem jako Bibliorum Codex Sinaiticus Petropolitanus.

Pytanie: Czy kodeks planowano sprzedać od początku?
Odpowiedź: Początkowo nie było mowy ani o przekazaniu kodeksu, ani o jego sprzedaży

Pytanie: Co Tischendorf proponował Cyrylowi w zamian za uzyskanie dostępu do kodeksu?
Odpowiedź: poparcie rosyjskiego cara

Pytanie: Dlaczego po przekazaniu kodeksu carowi, Tischendorf musiał zawitać w Konstantynopolu?
Odpowiedź: ponieważ rząd turecki stwarzał pewne utrudnienia

Pytanie: Kto był sceptycznie nastawiony do kandydatury Cyryla na arcybiskupa?
Odpowiedź: patriarcha Jerozolimy
Maria Skłodowska-Curie

Po ukończonych studiach, Gabriel Lippmann pomógł Marii otrzymać stypendium naukowe nad badaniami naukowymi związanymi z magnetycznymi właściwościami różnych rodzajów stali. W tym samym czasie Maria poznała u prof. Józefa Wierusza-Kowalskiego skromnego naukowca – Pierre’a Curie.
Był on o osiem lat starszy od Marii, był wspólnie z bratem Jacques’m odkrywcą piezoelektryczności, autorem „prawa Curie” i zasady symetrii, konstruktorem piezokwarcu i „wagi Curie”. Maria i Pierre szybko znaleźli wspólne tematy do rozmów. 26 lipca 1895 Maria Skłodowska i Pierre Curie zawarli cywilny związek małżeński. Podczas ceremonii towarzyszyła im tylko najbliższa rodzina i kilku przyjaciół. W podróż poślubną pojechali na rowerach – prezencie ślubnym od jednego z przyjaciół.

Pytanie: Czym zajmowała się w ramach badań naukowych, które mogła przeprowadzić dzięki stypendium naukowemu?
Odpowiedź: magnetycznymi właściwościami różnych rodzajów stali

Pytanie: Co odkrył mąż Marii lub jego brat?
Odpowiedź: piezoelektryczności

Pytanie: Jakie urządzenia stworzył Jacques Curie lub Pierre Curie?
Odpowiedź: piezokwarcu i „wagi Curie”

Pytanie: Jakie osoby uczestniczyły w ceremonii zaślubin Marii i Pierre'a?
Odpowiedź: najbliższa rodzina i kilku przyjaciół
Kronprinzenpalais

Po upadku monarchii Kronprinzenpalais przeszedł na własność rządu Republiki Weimarskiej, który przekazał budynek Berliner Nationalgalerie (pol. „Berlińska Galeria Narodowa”). Niedługo później ówczesny dyrektor tej instytucji, Ludwig Justi napisał do Ministerstwa Kultury (niem. Kultusministerium) referat, który został niezwłocznie opublikowany pod tytułem Die Nationalgalerie und die moderne Kunst (pol. „Galeria narodowa i sztuka nowoczesna”), spotykając się z dobrym przyjęciem ze strony niemieckiej prasy, zajmującej się sztuką. W referacie tym Justi przedstawił projekt promocji międzynarodowej sztuki nowoczesnej, a także zaproponował utworzenie Galerie der Lebenden (pol. „Galeria żyjących”) – muzeum poświęconego żyjącym artystom. Z powodu braku środków na budowę nowej siedziby Galerie der Lebenden minister zdecydował, że muzeum zostanie ulokowane w Kronprinzenpalais. W otwartym 4 sierpnia 1919 roku muzeum znalazło się około 150 prac wybitnych artystów niemieckich i francuskich. Na parterze gmachu prezentowane były najbardziej uznane i wartościowe dzieła sztuki twórców zrzeszonych w organizacji Verein Berliner Künstler (pol. „Stowarzyszenie Artystów Berlińskich”). Wyższe piętro przeznaczone było dla prac reprezentujących nowoczesną, aczkolwiek dobrze ugruntowaną sztukę od realizmu do impresjonizmu. W jednym z bogato udekorowanych pokoi pałacowych stała rzeźba Auguste’a Rodina, zaś na ścianach wisiały obrazy Édouarda Maneta, Vincenta van Gogha, Paula Gauguina i Paula Cézanne’a. Piętro to mieściło również dzieła przedstawicieli Berlińskej Secesji, takich jak Wilhelm Trübner, Max Liebermann, Max Slevogt, czy Lovis Corinth. Natomiast na ostatnim piętrze utworzono, pierwszą pod auspicjami państwa, wystawę prac przedstawicieli niemieckiego ekspresjonizmu, m.in. Ericha Heckela, Ernsta Ludwiga Kirchnera, Otto Muellera i Maxa Pechsteina. Ze względu na trudną sytuację ekonomiczną kraju Ludwig Justi musiał prowadzić galerię w oparciu o pożyczone eksponaty i organizowanie wystaw czasowych, co jednakowoż przyczyniło się do tego, że galeria była najczęściej odwiedzanym muzeum w Berlinie. Zgodnie z opinią historyka sztuki i asystenta dyrektora Berliner Nationalgalerie, Alfreda Hentzena, placówka w tamtych czasach miała najlepsze zbiory ze wszystkich niemieckich galerii wystawiających dzieła sztuki nowoczesnej. W 1927 roku muzeum w Kronprinzenpalais odwiedził Alfred H. Barr Jr., który doświadczenia zebrane w czasie wizyty, wykorzystał przy tworzeniu otwartego dwa lata później Museum of Modern Art w Nowym Jorku. Barr w liście do Justiego opisał swoje wrażenia z wizyty w sposób następujący:

Pytanie: Gdzie publikować swoje prace mieli żyjący artyści na początku dwudziestolecia międzywojennego w Niemczech?
Odpowiedź: Galerie der Lebenden

Pytanie: Czym było w niemczech Verein Berliner Künstler?
Odpowiedź: twórców zrzeszonych

Pytanie: Jaki nurt w swojej twórczości prezentował Wilhelm Trübner?
Odpowiedź: Berlińskej Secesji

Pytanie: W którym roku powstało Museum of Modern Art w Nowym Jorku?
Odpowiedź: dwa lata później
Górnik Zabrze

W następnych 11 latach Górnik nie schodził już poniżej „medalowych” miejsc w tabeli ligowej, co w historii polskiego piłkarstwa jest wydarzeniem bez precedensu. Tylko w latach 1958, 1960, 1968 zabrzanie zajmowali trzecie miejsce, w roku 1962 byli zaś wicemistrzami, natomiast w latach 1959, 1961, 1963, 1964, 1965, 1966 i 1967 siedmiokrotnie zdobyli mistrzostwo Polski. Szczególnie imponująca jest „złota seria” lat 1963–1967, kiedy Górnik ustanowił rekord ligi polskiej: 5-krotne z rzędu zdobycie mistrzostwa. W następnych latach do drużyny mistrza Polski przybyło wielu utalentowanych zawodników. Kostka – bramkarz, Oślizło, Olszówka, Musiałek, Kulanek, Wilczek, Szołtysik, Gorgoń, Lubański, Szarmach, którzy wraz z Polem i Lentnerem zdobyli kolejne mistrzostwa Polski. Tytuły mistrzowskie w lidze zostały „podbudowane” jeszcze dwukrotnym zdobyciem Pucharu Polski w latach 1965 (4:0 Czarni Żagań) i 1968 (3:0 Ruch Chorzów), również dwukrotnym udziałem w PP 1962 (1:2 z Zagłębiem Sosnowiec) i 1966 (1:2 z Legią Warszawa). Kolejne boje Zabrzan to pojedynki na stadionach całej Europy, a nawet świata. 10. edycja Pucharu Europy (sezon 1964) przyniosła trzy dramatyczne pojedynki z praską Duklą – 1:4, 3:0, 0:0, oraz wyeliminowanie Górnika poprzez losowanie.

Pytanie: Jak długo Górnik Zabrze nie uzyskał gorszego niż trzecie miejsce wyniku w lidze?
Odpowiedź: 11 latach

Pytanie: W którym roku zakończyła się "złota seria" Górnika Zabrze?
Odpowiedź: 1967

Pytanie: Z kim zwyciężył Górnik Zabrze w 1965 podczas rozgrywek o Puchar Polski?
Odpowiedź: Czarni Żagań

Pytanie: Ile razy w rozgrywkach ligowych lat 1958-1967 Górnik Zabrze zdobył 2 miejsce na podium?
Odpowiedź: 1962
Jerzy (Jaroszewski)

30 maja 1922 miał miejsce sobór biskupów prawosławnych w Polsce, w którym wzięli udział metropolita Jerzy, arcybiskupi Dionizy (Waledyński) i Eleuteriusz (Bogojawlenski) oraz biskup Włodzimierz (Tichonicki). Metropolita Jerzy przedstawił na nim rezolucję, z której wynikało, że biskupi polscy będą podejmowali wszelkie decyzje bez oczekiwania na instrukcje z Moskwy, gdzie 11 maja patriarcha Tichon formalnie zrezygnował z kierownictwa w Kościele na rzecz Wyższego Zarządu Cerkiewnego Żywej Cerkwi. Nie zgodził się, by wprowadzić do tekstu poprawkę, która uzależniałaby decyzje w sprawach najważniejszych od jednomyślności biskupów. Wobec opuszczenia obrad przez przeciwników autokefalii i nieobecności dwóch dalszych hierarchów (biskupów Pantelejmona (Rożnowskiego) i Sergiusza (Korolowa)), rezolucję przyjęto jedynie głosami metropolity Jerzego i arcybiskupa Dionizego. Aby uniknąć podobnych sytuacji w przyszłości, obaj wyżej wymienieni wyświęcili na biskupa zwolennika autokefalii, archimandrytę Aleksandra (Inoziemcowa). W kolejnym soborze biskupów, jaki odbył się w tym samym miejscu 14 czerwca 1922, metropolita Jerzy, arcybiskup Dionizy oraz biskup Aleksander zdecydowali o zwróceniu się o przyznanie autokefalii do Patriarchatu Konstantynopolitańskiego. Tym razem zjazd odbył się bez udziału przeciwników usamodzielnienia się polskiego prawosławia. Mimo konsekwencji metropolity w działaniu, arcybiskup Eleuteriusz i biskup Włodzimierz nie podporządkowali się decyzjom soboru, wciąż licząc na możliwość pozostania obszaru Polski w jurysdykcji patriarchy Moskwy. Na terenie swoich diecezji w otwarty sposób przeciwstawiali się oni swojemu zwierzchnikowi, negatywnie nastawiając do niego duchowieństwo i wiernych oraz nie wymieniając jego imienia w czasie Świętej Liturgii. Negatywnie do działalności metropolity odnosił się również patriarcha Tichon, chociaż nie mówił o tym publicznie oraz Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji, którego zwierzchnik metropolita Antoni (Chrapowicki) zażądał szczegółowych wyjaśnień w sprawie sytuacji w Polsce. Nie uzyskał ich jednak, gdyż sobór biskupów w Polsce nie uznał Kościoła Zagranicznego za kanonicznego kontynuatora Patriarchatu Moskiewskiego.

Pytanie: Dlaczego podczas soboru biskupów prawosławnych w Polsce z 1922 roku przegłosowano rezolucję jedynie głosami metropolity Jerzego i arcybiskupa Dionizego?
Odpowiedź: opuszczenia obrad przez przeciwników autokefalii i nieobecności dwóch dalszych hierarchów

Pytanie: Jakiego podstępu użyli metropolita Jerzy i arcybiskup Dionizy, by w przyszłości nie mieć problemu z przegłosowaniem rezolucji?
Odpowiedź: wyświęcili na biskupa zwolennika autokefalii

Pytanie: Jakiemu patriarchatowi chciano przyznać autokefalię 14 czerwca 1922?
Odpowiedź: Konstantynopolitańskiego

Pytanie: Kto miał nadzieję, że Polska pozostanie w jurysdykcji patriarchy Moskwy?
Odpowiedź: arcybiskup Eleuteriusz i biskup Włodzimierz

Pytanie: Kto wziął udział w soborze biskupów prawosławnych w Polsce 30 maja 1922?
Odpowiedź: metropolita Jerzy, arcybiskupi Dionizy (Waledyński) i Eleuteriusz (Bogojawlenski) oraz biskup Włodzimierz (Tichonicki)
Judeochrześcijanie

Zdaniem Jeana Daniélou judeochrześcijaństwo nie polegało więc tylko na przywiązaniu pierwotnych chrześcijan do mniej lub więcej integralnego przestrzegania przepisów Prawa żydowskiego, jak to starali się ująć Fenton John Anthony Hort, Gustav Hönnicke czy inni naukowcy, ani też – jak to określał Hans Joachim Schoeps – pojmowaniem judeochrześcijaństwa jako grupy Żydów robiących w swoim pojmowaniu wiary miejsca na obecność Jezusa z Nazaretu, ale „formą chrześcijańskiej myśli, która nie implikuje łączności ze wspólnotą żydowską, ale która wyraża się w ramach zapożyczonych z judaizmu”. Według Daniélou judeochrześcijanie nadal myśleli kategoriami żydowskimi, nawet po tym, gdy zerwali ze środowiskiem żydowskim jako takim. Odpowiadając na tezy G. Dixa, który twierdził, iż konflikt na gruncie obserwancji nie był efektem przeciwstawienia się chrześcijan pochodzenia żydowskiego współwyznawcom pochodzenia pogańskiego, ale walką z nacjonalizmem żydowskim, która miała się toczyć w łonie młodego Kościoła, Daniélou zapisał: „Postać pierwotnego chrześcijaństwa, która w szczególny sposób była związana z duchowymi i społecznymi strukturami judaizmu, zwłaszcza Spätjudentum, a mianowicie poprzez zachowanie żydowskiego sposobu życia według Prawa, szczególnie w przestrzeganiu obrzezania i zachowywania szabatu, a w końcu przez zachowanie apokaliptycznego sposobu myślenia”. Wielu badaczy starożytności chrześcijańskiej przedstawiało krytykę takiej definicji, zarzucając, że Daniélou zawęził definicję do jednego kryterium i jest zbyt ona szeroka i mało precyzyjna. W 1969 Daniélou doprecyzował:

Pytanie: Co zarzucono Daniélou w przedstawionej przez niego definicji?
Odpowiedź: jednego kryterium i jest zbyt ona szeroka i mało precyzyjna

Pytanie: W którym roku Daniélou doprecyzował swoją definicję?
Odpowiedź: 1969

Pytanie: Czy Daniélou uważał, że judeochrześcijanie nie czuli się związani z prawem żydowskim?
Odpowiedź: judeochrześcijaństwo nie polegało więc tylko na przywiązaniu pierwotnych chrześcijan do mniej lub więcej integralnego przestrzegania przepisów Prawa żydowskiego

Pytanie: Z jakiej religii wcześni wyznawcy Chrystusa czerpali wzorce postępowań?
Odpowiedź: z judaizmu
Szynszyla mała

Dzika populacja C. lanigera żyje w Rezerwacie Narodowym Las Chinchillas (hiszp. Reserva Nacional Las Chinchillas) – rezerwacie położonym w okolicy miasta Illapel w chilijskiej prowincji Choapa (region Coquimbo) – oraz w okolicy chilijskiego La Higuera położonego 100 km na północ od Coquimbo. Zoolodzy w przeszłości odnotowywali także występowanie dzikich szynszyli w okolicach Talca i na północy Chile aż po granicę z Peru. W połowie XIX wieku nie znajdywano kolonii szynszyli dalej na południe Chile niż do rzeki Choapa. Zdecydowana większość dzikich C. lanigera jest jednak skupiona w 42 koloniach rozsianych dookoła Las Chinchillas Nacional Reserve.

Pytanie: Gdzie żyje dzika populacja C. langiera?
Odpowiedź: w Rezerwacie Narodowym Las Chinchillas

Pytanie: Gdzie znajduje się rezerwat Las Chinchillas?
Odpowiedź: w okolicy miasta Illapel w chilijskiej prowincji Choapa (region Coquimbo) – oraz w okolicy chilijskiego La Higuera położonego 100 km na północ od Coquimbo

Pytanie: Czy w Peru znajdują się dzikie szynszyle?
Odpowiedź: po granicę z Peru

Pytanie: W ilu koloniach żyją dzikie szynszyle w Chile?
Odpowiedź: 42
Ucho Prezesa

Początkowo zaplanowano produkcję czterech odcinków. Kontynuacja serialu była uzależniona od oglądalności i odbioru przez publiczność oraz uzyskania finansowania. Po emisji czwartego odcinka ogłoszono, że twórcy znaleźli potrzebne środki finansowe, w związku z czym rozpoczęta została produkcja kolejnych odcinków. Jednocześnie trwały negocjacje z wydawcami kilku portali, które mogłyby przejąć emisję serialu. Pod koniec stycznia 2017 podano, że od 15 lutego kolejne odcinki serialu będą dostępne w serwisie YouTube, zaś w lutym, że także na wchodzącym na polski rynek portalu z filmami Showmax. Ostatecznie, począwszy od połowy lutego, premierowe odcinki zamieszczane były na platformie Showmax w czwartki (z wyjątkiem pierwszego, który pokazano w środę 15 lutego), a na YouTube w następujące po nich poniedziałki. Showmax zapowiedział także odcinki specjalne, które dostępne były wyłącznie w jego ofercie.

Pytanie: Od czego zależało, czy powstanie więcej odcinków serialu?
Odpowiedź: od oglądalności i odbioru przez publiczność oraz uzyskania finansowania

Pytanie: Czym poskutkowało pozyskanie niezbędnych środków finansowych przez twórców Ucha Prezesa?
Odpowiedź: rozpoczęta została produkcja kolejnych odcinków

Pytanie: W jakie dni tygodnia nowe odcinki serialu pojawiały się na platformie Showmax?
Odpowiedź: czwartki

Pytanie: Czy odcinki specjalne Ucha Prezesa można było obejrzeć na platformie serwisu YouTube??
Odpowiedź: Showmax zapowiedział także odcinki specjalne, które dostępne były wyłącznie w jego ofercie
Dziady (dramat)

Filmowej adaptacji dramatu dokonał w 1989 r. Tadeusz Konwicki. Lawa. Opowieść o „Dziadach” Adama Mickiewicza oprócz treści zawartych w tekście Mickiewicza odwołuje się do XX-wiecznej historii Polski (obrazy męczeństwa narodu z czasów II wojny światowej, pielgrzymka papieża Jana Pawła II, obrazy współczesnej Warszawy). Rola Gustawa–Konrada rozpisana została na dwóch aktorów: Gustawa Holoubka i Artura Żmijewskiego. W ogromnej obsadzie filmu znaleźli się też m.in. Teresa Budzisz-Krzyżanowska, Maja Komorowska, Henryk Bista, Piotr Fronczewski, Grażyna Szapołowska i Jan Nowicki.

Pytanie: Jakie historyczne dla Polski wydarzenia znalazły swoje odzwierciedlenie w filmie Konwickiego?
Odpowiedź: obrazy męczeństwa narodu z czasów II wojny światowej, pielgrzymka papieża Jana Pawła II, obrazy współczesnej Warszawy

Pytanie: Jacy aktorzy zagrali Gustawa-Konrada?
Odpowiedź: Gustawa Holoubka i Artura Żmijewskiego

Pytanie: Jak brzmiał tytuł filmu adaptującego „Dziady”?
Odpowiedź: Lawa

Pytanie: Kto wyreżyserował Lawę?
Odpowiedź: Tadeusz Konwicki
Iwona Szymańska-Pavlović

Ukończyła Liceum Ekonomiczne w Olsztynie. Mając 15 lat, zaczęła pobierać nauki tańca towarzyskiego w olsztyńskim zespole tańca „Miraż”. Jej partnerem tanecznym został Arkadiusz Pavlović, z którym w 1987–1991 mieszkała w Londynie, gdzie doskonaliła technikę tańca. By utrzymać się na emigracji, pracowała jako barmanka w pubie, a także jako sprzątaczka, pokojówka, ogrodniczka i krawcowa. W latach 1988–1991 w parze z Pavloviciem pozostawali mistrzami Polski Amatorów w 10 tańcach, a w 1988 i 1990 byli mistrzami Polski w tańcach latynoamerykańskich. Równocześnie z karierą taneczną, ukończyła studia na kierunku bibliotekoznawstwo i informacja naukowa. W 1994 zakończyła karierę turniejową, a w 1997 założyła z Arkadiuszem Pavloviciem szkołę tańca „Pavlović – Szkoła mistrzów tańca”.

Pytanie: Gdzie Iwona Pavlović rozpoczęła przygodę z tańcem towarzyskim?
Odpowiedź: zespole tańca „Miraż”

Pytanie: Jakich zawodów podjęła się Pavlović by utrzymać się za granicą?
Odpowiedź: barmanka w pubie, a także jako sprzątaczka, pokojówka, ogrodniczka i krawcowa

Pytanie: Przez ile lat Pavlović była mistrzynią Polski Amatorów w 10 tańcach?
Odpowiedź: 1988–1991

Pytanie: Wykształcenie wyższe z zakresu jakiej dziedziny uzyskała Pavlović?
Odpowiedź: bibliotekoznawstwo i informacja naukowa
Australorzekotka różnobarwna

Osobnik dorosły mierzy 55–104 mm. Australorzekotka różnobarwna wyróżnia się bladym, zielonym pasmem biegnącym w połowie grzbietu zabarwionego zielono i złoto. Podobne pasmo występuje również u Litoria flavipunctata, nie ma go natomiast u Litoria aurea. Mogą się nań znajdować ciemne plamki i paski, czarne lub brązowe. Błona bębenkowa jest złota. W okolicy oka rozpoczyna się złoty pasek, zanikający w okolicy pachwiny, przebiegający grzbietowo-bocznie. Pachwina przyjmuje barwę turkusu lub niebieską, podobnie jak niebieskie tylne czy wewnętrzne części bioder, a nawet stopy; jednak mniej połyskującą, niż u L. aurea. Na grzbietowej powierzchni biodra widać kilka niedużych plam barwy żółtej. Brzuszną powierzchnię ciała opisywanego przez siebie samca Courtice określa jako żółtą, granulowaną. Kolor ten występuje również na rezonatorach samców.

Pytanie: Jaką długość osiąga dorosła Australorzekotka?
Odpowiedź: 55–104 mm

Pytanie: Jaki charakterystyczny znak na grzbiecie posiada Australorzekotka?
Odpowiedź: bladym, zielonym pasmem

Pytanie: Jaka część ciała Australorzekotki przyjmuje złotą barwę?
Odpowiedź: Błona bębenkowa

Pytanie: Jaki gatunek płaza charakteryzuje się podobną, lecz mniej połyskującą barwą pachwiny?
Odpowiedź: L. aurea
Gábor Király

Po powrocie do Crystal Palace znów został wypożyczony do klubu Premier League i wylądował w Aston Villi na miesiąc w związku z kontuzjami Thomasa Sørensena i Stuarta Taylora. Wreszcie po ośmiu miesiącach dane mu było zagrać w spotkaniu najwyższej klasy rozgrywkowej. Zadebiutował w przegranym na własnym boisku 1:0 meczu z Boltonem 16 grudnia 2006 roku. Jego ostatnim występem podczas okresu wypożyczenia było starcie z Manchesterem United na Old Trafford w FA Cup 7 stycznia 2007 roku. Węgier popełnił wówczas kosztowny błąd i podarował gola gospodarzom, którzy wygrali 2:1. 12 stycznia znów był do dyspozycji Petera Taylora. Pod koniec tego miesiąca powrócił do pierwszego składu swojego zespołu, a Crystal Palace zremisowało bezbramkowo z Sunderlandem. Speroni do końca sezonu był w stanie zagrać tylko trzy razy w związku z dobrą dyspozycją doświadczonego Madziara. Po ostatnim spotkaniu w rozgrywkach Taylor przyznał, że Gábor opuścił klub na tydzień przed ostatnią kolejką.

Pytanie: Dlaczego grał w Aston Villi przez miesiąc?
Odpowiedź: w związku z kontuzjami Thomasa Sørensena i Stuarta Taylora

Pytanie: Co przydarzyło mu się podczas meczu z Manchesterem United, który rozegrany został 07.01.2007 r.?
Odpowiedź: popełnił wówczas kosztowny błąd i podarował gola gospodarzom, którzy wygrali 2:1

Pytanie: Czy po powrocie do Crystal Palace był w dobrej formie?
Odpowiedź: Speroni do końca sezonu był w stanie zagrać tylko trzy razy w związku z dobrą dyspozycją doświadczonego Madziara