the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Jedenastka (serial telewizyjny)

Serial opowiada o szesnastoletnim chłopcu, Gabo Morettim (Mariano González-Guerineau), który mieszka z babcią w miasteczku Álamo Seco. Jego pasją jest piłka nożna. Jego wielkie piłkarskie umiejętności zostają zauważone przez Francisca (Nicolás Pauls), trenera drużyny piłkarskiej w prestiżowej akademii sportowej w Buenos Aires. Gabo zostaje przyjęty przez trenera do akademii i do drużyny zwanej Złote Jastrzębie. Marzeniem Gabo jest stać się wielkim piłkarzem, ale nie wie, że podczas dążenia do tego celu odkryje tajemnice rodzinne. Gabo odkrywa również szereg szkoleń i rozwoju sportowego dla drużyny piłkarskiej, gdzie piłka nożna, siła woli i przezwyciężenie lęku są niezbędne, by kształtować rozwój piłkarzy, którzy bez przerwy pracują, by stać się zespołem i spełnić swoje marzenia.

Pytanie: Kto jest kluczową postacią w realizacji filmowej?
Odpowiedź: Gabo Morettim

Pytanie: Kto wcielił się w postać chłopca?
Odpowiedź: Mariano González-Guerineau

Pytanie: Gdzie mieszka młody entuzjasta piłki nożnej?
Odpowiedź: Álamo Seco

Pytanie: Co stanowi największe hobby chłopca?
Odpowiedź: piłka nożna

Pytanie: Kim jest filmowy Francisco?
Odpowiedź: trenera drużyny piłkarskiej
Józef Wybicki

Dwór w Manieczkach, w którym mieszkał Wybicki z rodziną, już nie istnieje. Obecny dwór został wybudowany w 1894 przez późniejszych właścicieli majątku. Od 1978 funkcjonowało w nim Muzeum Józefa Wybickiego (już nieistniejące). Obecnie jedyną pozostałością z czasów Józefa Wybickiego jest niewielka barokowa kaplica w kształcie rotundy, ufundowana przez Wybickiego i wybudowana w 1786. Kaplica jest obecnie zamknięta i nie jest wykorzystywana do celów liturgicznych. W parku stoi popiersie Józefa Wybickiego.

Pytanie: Gdzie znajdowała się posiadłość Wybickiego?
Odpowiedź: w Manieczkach

Pytanie: Czy aktualnie można odwiedzić Muzeum Józefa Wybickiego?
Odpowiedź: funkcjonowało w nim Muzeum Józefa Wybickiego (już nieistniejące

Pytanie: W którym roku powstała kaplica?
Odpowiedź: w 1786
Godzina „W”

Ponieważ rozkaz określający dzień i godzinę rozpoczęcia walki został wydany przez „Montera” ok. godz. 19.00 – na krótko przed rozpoczynająca się o 20.00 godziną policyjną – stąd też zaczął być przekazywany 1 sierpnia od godz. 7.00. Dowódcy obwodów otrzymali go pomiędzy 7.00 a 9.00, zgrupowań pomiędzy 9.00 a 13.30. Po południu liczba łączniczek i gońców roznoszących rozkazy mobilizacyjne przekroczyła 6000. W chwili rozpoczęcia walk na ulicach miasta wciąż znajdowały się tłumy mężczyzn zmierzających na miejsce koncentracji.

Pytanie: O której zaczynała się godzina policyjna?
Odpowiedź: o 20.00

Pytanie: Ilu łączników rozprowadzało informację o mobilizacji po południu?
Odpowiedź: przekroczyła 6000

Pytanie: Kto jako pierwszy nadał rozkaz mobilizacji?
Odpowiedź: Montera

Pytanie: Kiedy "Monter" nadał rozkaz mobilizacyjny?
Odpowiedź: ok. godz. 19.00
Hedy Lamarr

W 1937 roku, mając dość męża i jego faszystowskich poglądów, rozwiodła się i uciekła do Londynu, gdzie poznała producenta filmowego Louisa Mayera, współzałożyciela wytwórni filmowej Metro-Goldwyn-Mayer (MGM). Lamarr z powodzeniem zdołała wynegocjować dla siebie korzystny kontrakt w studiu MGM. Wtedy zmieniła nazwisko na Hedy Lamarr na cześć gwiazdy kina niemego Barbary La Marr i w 1938 roku wspólnie z Mayerem trafiła do Hollywood, gdzie grała w wielu filmach aż do końca 1941 roku. W wolnych chwilach zajmowała się wynalazkami, opracowała m.in. pastylkę musującą, tworzącą napój podobny do Coca-Coli i pojemnik na zużyte chusteczki przyklejony do pudełka z tymi czystymi, ale żaden z jej wynalazków nie znalazł uznania.

Pytanie: Z jakiego powodu rozstała się z mężem?
Odpowiedź: mając dość męża i jego faszystowskich poglądów

Pytanie: Na jakim stanowisku pracował Louis Mayer?
Odpowiedź: producenta filmowego

Pytanie: Czy była wynalazczynią?
Odpowiedź: W wolnych chwilach zajmowała się wynalazkami

Pytanie: Współzałożycielem jakiej wytwórni był Mayer?
Odpowiedź: Metro-Goldwyn-Mayer
Mistrzostwa Świata w Snookerze 2010

Drugą sesję rozegrano po południu 30 kwietnia. W pierwszej partii Selby spudłował ostatnią czerwoną, co pozwoliło Dottowi ukraść frame’a na kolorach, ale w następnej to Dott popełnił błąd na wbiciu przy 66 punktach w breaku i Selby powrócił do stołu, wygrywając partię na czarnej bili zaledwie dwoma punktami. W partii jedenastej Anglik uzyskał breaka 51 punktów, na co Szkot odpowiedział 84 w dwunastej. Frame trzynasty okazał się istotny z punktu widzenia statystyk, bowiem Graeme Dott został drugim zawodnikiem po Marku Allenie, który wbił breaka 146 punktów w Crucible. Jedyną różową Szkot wbił przy 25 punktach w podejściu. W partii czternastej nie zanotowano ani jednego breaka powyżej 30 punktów, a padła ona łupem Selby’ego, ale Dott ponownie doszedł do głosu w dwóch ostatnich frame’ach sesji, który zapisał na swoje konto podejściami 66 i 86 punktów. Po dwóch sesjach wynik brzmiał 10:6 dla mistrza świata z 2006 roku.

Pytanie: Kto został pierwszym zawodnikiem podczas rozgrywek? 
Odpowiedź: Marku Allenie

Pytanie: Przy czym Dott popełnił błąd?
Odpowiedź: na wbiciu przy 66 punktach w breaku
Zgrupowanie Stołpeckie Armii Krajowej

Początkowo zakładano, że rozejm będzie trwał co najwyżej kilkanaście dni, lecz w rzeczywistości obowiązywał niemal do końca czerwca 1944. Na krótką metę porozumienie okazało się korzystne dla obu stron. Po 1 grudnia 1943 sowieccy partyzanci z Puszczy Nalibockiej skoncentrowali się na walce z Armią Krajową, rezygnując w praktyce z poważniejszych działań przeciwko Niemcom. Z kolei dzięki zawarciu rozejmu z Niemcami „Góra” uzyskał niezbędny czas i środki, które pozwoliły mu odbudować rozbity przez Sowietów oddział. Na wieść, że polskie zgrupowanie nie zostało unicestwione i nadal prowadzi walkę, z sowieckich oddziałów uciekło w ciągu kilku miesięcy od 75 do 150 uprowadzonych żołnierzy. Do oddziału wciąż napływali także nowi ochotnicy. W połowie stycznia 1944 w szeregach zgrupowania „Góry” znajdowało się 106 żołnierzy. Na początku lutego było ich już 157, a w kwietniu liczebność zgrupowania wzrosła do 446 partyzantów.

Pytanie: Z kim przede wszystkim walczyli Sowieci od grudnia 1943 roku?
Odpowiedź: Armią Krajową

Pytanie: Czy w 1944 roku liczebność polskiego zgrupowania regularnie się zwiększała?
Odpowiedź: W połowie stycznia 1944 w szeregach zgrupowania „Góry” znajdowało się 106 żołnierzy. Na początku lutego było ich już 157, a w kwietniu liczebność zgrupowania wzrosła do 446 partyzantów

Pytanie: Czy po rozbiciu polskiego zgrupowania nadal zgłaszali się do niego nowi ochotnicy?
Odpowiedź: Do oddziału wciąż napływali także nowi ochotnicy

Pytanie: Co było przyczynkiem do ucieczki uprowadzonych żołnierzy?
Odpowiedź: wieść, że polskie zgrupowanie nie zostało unicestwione i nadal prowadzi walkę

Pytanie: Czy oddział "Góry" został rozbity przez Niemców?
Odpowiedź: „Góra” uzyskał niezbędny czas i środki, które pozwoliły mu odbudować rozbity przez Sowietów oddział
Zgrupowanie Stołpeckie Armii Krajowej

3 czerwca 1943 w majątku Kul w głębi Puszczy Nalibockiej odbył się pierwszy werbunek w szeregi polskiego oddziału. Tego dnia zgłosiło się tam 44 ochotników, którzy stali się zaczątkiem przyszłego Zgrupowania Stołpeckiego. Miejscowe kierownictwo AK planowało początkowo, że na czele oddziału stanie ppor. Witold Pełczyński ps. „Dźwig”. Już pierwszego dnia został on jednak ranny na skutek przypadkowego wybuchu granatu. W tych okolicznościach komendę nad oddziałem objął por. Kacper Miłaszewski ps. „Lewald”. Wieści o utworzeniu polskiego oddziału szybko rozeszły się wśród miejscowej ludności. Mimo iż partyzanci przyjmowali w swe szeregi tylko uzbrojonych i umundurowanych ochotników, liczebność oddziału wzrosła w ciągu dziesięciu dni aż do 130 żołnierzy. Niedługo później do jednostki dołączyło jeszcze kilkunastu ochotników-kawalerzystów na czele z chor. Zdzisławem Nurkiewiczem ps. „Noc”, dzięki czemu możliwe stało się zorganizowanie konnego patrolu.

Pytanie: Dlaczego Witold Pełczyński nie objął ostatecznie dowódctwa nad Zgrupowaniem Stołpeckim?
Odpowiedź: Już pierwszego dnia został on jednak ranny na skutek przypadkowego wybuchu granatu

Pytanie: Kto stanął ostatecznie na czele tego oddziału?
Odpowiedź: por. Kacper Miłaszewski ps. „Lewald”

Pytanie: Czy do Zgrupowania Stołpeckiego można było dołączyć, nie posiadając na własność żadnej broni?
Odpowiedź: Mimo iż partyzanci przyjmowali w swe szeregi tylko uzbrojonych i umundurowanych ochotników, liczebność oddziału wzrosła w ciągu dziesięciu dni aż do 130 żołnierzy

Pytanie: Na co pozwoliło dołączenie do Zgrupowania Stołpecznego Zdzisława Nurkiewicza i jego ludzi?
Odpowiedź: zorganizowanie konnego patrolu
Hubert Hurkacz

W kolejnym tygodniu Hurkacz brał udział w challengerze Poznań Open. W pierwszej rundzie gry pojedynczej grający dzięki dzikiej karcie wrocławianin przegrał z rozstawionym z numerem 4. Serba Peđą Krstinem 2:6, 6:0, 4:6. W pierwszej rundzie eliminacji gry podwójnej Hurkacz, w parze z Janem Zielińskim (rozstawieni z numerem 2.), wygrali z francuską parą Thibault Forget-Maxime Janvier 4:6, 6:3, 10–8. W meczu o awans do turnieju głównego Hurkacz i Zieliński wygrali z polską parą – najwyżej rozstawionymi Adamem Majchrowiczem i Marcinem Gawronem 6:3, 7:6(3). W pierwszej rundzie głównej drabinki Hurkacz i Zieliński przegrali z Hiszpanem Davidem Perezem Sanzem i Portugalczykiem Frederico Ferreirą Silvą 6:3, 0:6, 19–21.

Pytanie: Kto pokonał Hurkacza w pierwszej rundzie rozgrywek indywidualnych?
Odpowiedź: Peđą Krstinem

Pytanie: Kto występował w parze z Hurkaczem w deblu?
Odpowiedź: Janem Zielińskim

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się mecz pary Hurkacza z Perezem i Silvą?
Odpowiedź: 6:3, 0:6, 19–21

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się mecz pary Hurkacza z Majchowiczem i Gawronem?
Odpowiedź: 6:3, 7:6(3)

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się mecz pary Hurkacza z Forget i Janvier?
Odpowiedź: 4:6, 6:3, 10–8
ORP Nieugięty (1953)

Od stycznia 1961 roku okręt włączono do Dywizjonu Ścigaczy, nadal bazując na Helu. W kwietniu „Nieugięty” odbył rejs nawigacyjny wzdłuż wybrzeży Szwecji, zawijając do Świnoujścia, Szczecina i Ustki. W drugiej połowie maja sześć ścigaczy proj. 122bis (OORP „Nieugięty”, „Czujny”, „Wytrwały”, „Zręczny”, „Zwinny” i „Zwrotny”) wzięło udział w ćwiczeniach artyleryjskich pod Ustką. Od 1 sierpnia do 23 grudnia ścigacz był remontowany w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni (28 grudnia także awaryjnie trafił do doku).

Pytanie: Kiedy jednostka dołączyła do Dywizjonu Ścigaczy?
Odpowiedź: stycznia 1961

Pytanie: Jaką trasę przepłynął okręt w kwietniu?
Odpowiedź: wzdłuż wybrzeży Szwecji, zawijając do Świnoujścia, Szczecina i Ustki

Pytanie: Gdzie odbyły się majowe ćwiczenia jednostek?
Odpowiedź: pod Ustką

Pytanie: W jakim okresie "Nieugięty" został poddany renowacji?
Odpowiedź: Od 1 sierpnia do 23 grudnia
Desmond Doss

Doss nie rozstawał się ze swoją Biblią i studiował ją nawet w najgorszych momentach. Traktował sobotę jako siódmy dzień tygodnia, uświęcony przez Boga, często określany mianem szabatu, i odmawiał wykonywania w tym czasie pracy. Z tego powodu wielokrotnie doświadczał szykan i wyznaczano mu wykonywanie karnych zadań podczas szkolenia wojskowego. Nie wzbraniał się jednak w tym dniu ratować ludzi. Główna walka na Okinawie, przedstawiona w filmie Mela Gibsona Przełęcz ocalonych, miała miejsce właśnie w sobotę, 5 maja 1945 r.

Pytanie: Jaką księgę Doss miał zawsze przy sobie?
Odpowiedź: Biblią

Pytanie: Którym z kolei dniem tygodnia była dla niego sobota?
Odpowiedź: siódmy

Pytanie: Z jakiego powodu był prześladowany?
Odpowiedź: Traktował sobotę jako siódmy dzień tygodnia, uświęcony przez Boga, często określany mianem szabatu, i odmawiał wykonywania w tym czasie pracy

Pytanie: Kto wyreżyserował "Przełęcz ocalonych"?
Odpowiedź: Mela Gibsona
Douglas SBD Dauntless

Douglas SBD Dauntless był dobrze zaprojektowanym podstawowym samolotem frontowym marynarki w siedmiu odmianach: SBD-1, SBD-2, SBD-3 SBD-4, SBD-5, Army Dauntless oraz SBD-6, dwumiejscowym dolnopłatem o bardzo mocnej i wytrzymałej konstrukcji metalowej typu półskorupowego. Przeznaczony był do operowania z pokładów lotniskowców celem prowadzenia zwiadu – zwłaszcza morskiego – oraz do prowadzenia bombardowań w locie nurkowym celów w ruchu i stałych. SBD był całkowicie metalową konstrukcją o długości 9,8 metra i rozpiętości skrzydeł 12,6 metra, których łączna powierzchnia wynosiła 30,19 metra kwadratowego.

Pytanie: Czym był SBD?
Odpowiedź: podstawowym samolotem frontowym marynarki

Pytanie: Jakie można wyróżnić warianty SBD?
Odpowiedź: SBD-1, SBD-2, SBD-3 SBD-4, SBD-5, Army Dauntless oraz SBD-6

Pytanie: Ile osób mogło latać samolotem?
Odpowiedź: dwumiejscowym

Pytanie: Jakim typem wyróżniała się konstrukcja maszyny?
Odpowiedź: półskorupowego

Pytanie: Jaką długością cechowała się maszyna?
Odpowiedź: 9,8 metra
Ennio Morricone

W 1964 roku Ennio Morricone został członkiem Gruppo di Improvvisazione di Nuova Consonanza (G.I.N.C.). Była to grupa kompozytorów, którzy wykonywali i nagrywali awangardowe utwory z dużym udziałem czynnika improwizacji. Grupa ta funkcjonowała jako swojego rodzaju laboratorium, zajmujące się odkrywaniem tzw. nowego brzmienia. Jako Il Grupo wydali, dla Deutsche Grammophon, RCA i Cramps labels, 7 albumów: Gruppo di Improvvisazione Nuova Consonanza (1966), The Private Sea of Dreams (1967), Improvisationen (1968), The Feed-back (1970), Improvvisazioni a Formazioni Variate (1973), Nuova Consonanza (1975) i Musica su Schemi (1976). Najbardziej znanym albumem jest The Feed-back, który łączy free jazz, awangardową muzykę klasyczną i funk. Utwory tej grupy uważane są za jedne z pierwszych eksperymentalnych kompozycji zbiorowych. Ich wpływ można usłyszeć w brzmieniu takich zespołów jak: Evan Parker Electro-Acoustic Ensemble, Voice Crack czy w twórczości Johna Zorna. Zespół pracował również przy ścieżkach dźwiękowych Ennio Morricone z lat 60 i 70. – dodali oni szumy do muzyki z filmów: Quiet Place in the Country (pol. Spokojne miejsce na wsi, 1969) i Cold Eyes of Fear (1971).

Pytanie: Do jakiej grupy dołączył w 1964 r.?
Odpowiedź: Gruppo di Improvvisazione di Nuova Consonanza

Pytanie: Jaki tytuł nosi ich najbardziej znana płyta?
Odpowiedź: The Feed-back

Pytanie: Jakie zespoły inspirowały się ich twórczością?
Odpowiedź: Evan Parker Electro-Acoustic Ensemble, Voice Crack

Pytanie: Czy byli znani z wykonywania dokładnie zaplanowanych aranżacji?
Odpowiedź: Była to grupa kompozytorów, którzy wykonywali i nagrywali awangardowe utwory z dużym udziałem czynnika improwizacji

Pytanie: Do jakich filmów muzykę stworzył Morricone?
Odpowiedź: Quiet Place in the Country (pol. Spokojne miejsce na wsi, 1969) i Cold Eyes of Fear
Jean-Paul Belmondo

Jednak dopiero rola Michela Poiccarda / Laszlo Kovacsa w Jeana-Luca Godarda Do utraty tchu (À bout de souffle, 1960) przyniosła mu sławę i stała się jedną z kluczowych postaci francuskiej Nowej Fali. Za tytułową rolę w dramacie wojennym Jean-Pierre’a Melville’a Ksiądz Leon Morin (Léon Morin, prêtre, 1961) był nominowany do Nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej jako najlepszy aktor zagraniczny. W komedii Skórka z banana (Peau de banane, 1963) u boku Jeana-Pierre'a Marielle wystąpił jako Michel Pollard Thibault, były mąż Jeanne Moreau. Jako Ferdinand „Piotruś” Griffon w melodramacie Jean-Luca Godarda Szalony Piotruś (Pierrot le Fou, 1965) zdobył nominację do Nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej jako najlepszy aktor zagraniczny. Za rolę ekscentrycznego policjanta Antoniego Ceruttiego (komisarza dywizji Stanislasa Borowitza), który zaczyna działać na granicy prawa, by dopaść przestępców odpowiedzialnych za zabójstwo w komedii kryminalnej Georges’a Lautnera Glina czy łajdak (Flic ou voyou, 1979) był nominowany do Nagrody Jupitera.

Pytanie: Jaka rola przyniosła Belmondowi sławę?
Odpowiedź: Michela Poiccarda / Laszlo Kovacsa

Pytanie: Do jakiego gatunku należy "Ksiądz Leon Morin"?
Odpowiedź: dramacie wojennym

Pytanie: W którym roku wyemitowano komedię "Skórka z banana"?
Odpowiedź: 1963

Pytanie: Do jakiego gatunku filmowego należy "Glina czy łajdak"?
Odpowiedź: komedii kryminalnej
Erich von dem Bach-Zelewski

1 sierpnia 1944 von dem Bach przebywał w sopockim Grand Hotelu, po wybuchu powstania warszawskiego został mianowany przez Heinricha Himmlera na dowódcę oddziałów SS skierowanych (zgodnie z dyrektywą Hitlera) do jego stłumienia. Do Sochaczewa pod Warszawą przybył prawdopodobnie wieczorem 5 sierpnia, choć na procesie w Norymberdze utrzymywał, że stało się to dopiero w połowie sierpnia. Oddziały SS i tzw. Osttruppen pod komendą von dem Bacha dopuściły się zbrodni wojennych na ludności cywilnej Warszawy (głównie podczas masakry na Woli i Ochocie), za które jest odpowiedzialny von dem Bach jako dowódca Korpsgruppe von dem Bach. Wieczorem 5 sierpnia von dem Bach doprowadził do złagodzenia eksterminacyjnego rozkazu Hitlera, zakazując mordowania kobiet i dzieci, które miały być odtąd kierowane do obozu
przejściowego w podwarszawskim Pruszkowie. 12 sierpnia Bach jeszcze bardziej złagodził
rozkaz Hitlera poprzez wydanie zakazu mordowania polskich
mężczyzn – cywilów. Mimo to niektóre oddziały niemieckie nadal dopuszczały się zbrodni na ludności cywilnej i wziętych do niewoli powstańcach.
Oblicza się, że z 150–200 tysięcy cywilnych ofiar powstania, aż 65 tysięcy zginęło w masowych egzekucjach.Po 2 miesiącach ciężkich walk powstańcy skapitulowali. Von dem Bach osobiście potwierdził swoją odpowiedzialność za zbrodnicze działania wojsk niemieckich w trakcie pacyfikacji powstania warszawskiego, które podlegały mu w czasie gdy nimi dowodził – zeznania te złożył przed polskim prokuratorem przesłuchującym go na przełomie stycznia i lutego 1946 w Norymberdze.Von dem Bach przypisywał sobie zasługę przekonania Hitlera do uznania AK za stronę walczącą i przyznania powstańcom praw kombatanckich. W imieniu dowództwa niemieckiego podpisał 2 października 1944 w swojej kwaterze w Ożarowie akt zaprzestania działań wojennych w Warszawie (ze strony polskiej podpisali go Kazimierz Iranek-Osmecki i Zygmunt Dobrowolski).Von dem Bach otrzymał Krzyż Rycerski za przeprowadzenie tej operacji (Warszawa została zburzona w znacznej części), w szczególności Hitler docenił (nadane odznaczenie) bezwzględność wobec ludności cywilnej miasta. 11 października 1944 został przeniesiony do Budapesztu. Następnie awansował na dowódcę X Korpusu Armijnego SS, lecz stanowisko to piastował jedynie od 26 stycznia do 10 lutego 1945, gdyż jego oddziały zostały błyskawicznie rozbite przez aliantów.

Pytanie: Gdzie znajdował się dowódca na początku sierpnia 1944 roku?
Odpowiedź: Grand Hotelu

Pytanie: Na jakie stanowisko został wybrany von dem Bach po rozpoczęciu powstania?
Odpowiedź: dowódcę oddziałów SS

Pytanie: Kto ogłosił von dem Bacha dowódcą?
Odpowiedź: Heinricha Himmlera
Krążowniki pancernopokładowe typu Chikuma

Krążowniki typu Chikuma weszły do służby w 1912 roku. Podczas I wojny światowej, w której Japonia wzięła ograniczony udział, głównie patrolowały w poszukiwaniu niemieckich okrętów. Między 26 września a grudniem 1914 roku „Hirato” i „Yahagi” wraz z „Satsuma”, w składzie 2. Wydzielonego Zespołu Południowego poszukiwały bezskutecznie krążowników Niemieckiej Eskadry Wschodnioazjatyckiej na Karolinach. Następnie do stycznia 1915 roku „Chikuma” i „Yahagi” patrolowały u wybrzeży Australii i Nowej Zelandii. Ponownie krążowniki te powróciły w rejon Australii i Nowej Zelandii w lutym 1917 roku. Między 13 kwietnia a 12 grudnia 1917 roku, w składzie 3. Eskadry Specjalnej, „Chikuma” i „Hirato” osłaniały szlaki żeglugowe w tym rejonie przed rajderem „Wolf”. W latach 1919–1922 „Hirato” i „Yahagi” wspierały japońską interwencję w Rosji radzieckiej.

Pytanie: W którym roku okręty Chikuma dołączyły do sił wojskowych?
Odpowiedź: w 1912

Pytanie: Do jakiej formacji należały jednostki "Chikuma" i "Hirato" w 1917 roku?
Odpowiedź: 3. Eskadry Specjalnej

Pytanie: Jakie było kluczowe zadanie okrętów typu "Chikuma" w trakcie I wojny światowej?
Odpowiedź: patrolowały w poszukiwaniu niemieckich okrętów
Ani-Anti

Na kartach Księgi Mormona pojawia się wyłącznie w jedenastym wersecie dwudziestego pierwszego rozdziału Księgi Almy, w kontekście bezowocnej działalności misyjnej podejmowanej w niej przez Aarona, Ammaha, Mulokiego i kilku innych. Z zapisu zawartego we wspomnianym dwudziestym pierwszym rozdziale można wyłuskać pewne informacje dotyczące umiejscowienia tej osady w wewnętrznej geografii mormońskiej świętej księgi. Miała mianowicie leżeć nieopodal Jerozolimy, położonej z kolei nieopodal ziemi mormońskiej.

Pytanie: Czy informacje o Ani-Anti znajdują się w Księdze Mormona?
Odpowiedź: Na kartach Księgi Mormona pojawia się wyłącznie w jedenastym wersecie dwudziestego pierwszego rozdziału Księgi Almy

Pytanie: W którym miejscu Księgi Mormona znajduje się zapisek o Ani-Anti?
Odpowiedź: w jedenastym wersecie dwudziestego pierwszego rozdziału Księgi Almy

Pytanie: Gdzie miałaby znajdować się Ani-Anti?
Odpowiedź: nieopodal Jerozolimy

Pytanie: Kto w Ani-Anti prowadził działalność misyjną?
Odpowiedź: Aarona, Ammaha, Mulokiego i kilku innych
Eligiusz Niewiadomski

30 grudnia 1922, w pierwszym dniu procesu, który odbył się w Sali Kolumnowej pałacu Paca (siedzibie stołecznego Sądu Okręgowego), Niewiadomski został skazany na karę śmierci, o którą sam poprosił. W czasie procesu przyznał się, że przed wyborem Narutowicza na prezydenta nosił się z zamiarem wykonania zamachu na Józefa Piłsudskiego, uznając go za głównego winnego demokratycznego i lewicowego rozkładu, który toczył jego zdaniem Polskę. Niewiadomski zrezygnował z tego celu po przeczytaniu w prasie deklaracji Piłsudskiego, iż nie zamierza się ubiegać o urząd Prezydenta RP. Do pomysłu dokonania zamachu powrócił po wyborze na to stanowisko Gabriela Narutowicza (9 grudnia 1922).

Pytanie: Gdzie miała miejsce rozprawa Niewiadomskiego?
Odpowiedź: w Sali Kolumnowej pałacu Paca

Pytanie: Jaki wyrok otrzymał przestępca?
Odpowiedź: skazany na karę śmierci

Pytanie: Kiedy Niewiadomski chwilowo zaniechał dokonania zamachu?
Odpowiedź: po przeczytaniu w prasie deklaracji Piłsudskiego, iż nie zamierza się ubiegać o urząd Prezydenta RP

Pytanie: Kiedy rozpoczęła się rozprawa z udziałem Niewiadomskiego?
Odpowiedź: 30 grudnia 1922
Will Smith

W 2008 magazyn „Forbes” uznał Smitha za najlepiej zarabiającego aktora na świecie, z rocznym dochodem powyżej 80 milionów dolarów. W specjalnym programie Barbary Walters, który 4 grudnia 2008 wyemitowała telewizja ABC, Smith przedstawiony został jako jedna z dziesięciu najbardziej fascynujących postaci 2008. Prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama przyznał, że jeśli kiedykolwiek powstanie film o jego życiu, chciałby, aby w jego rolę wcielił się Smith. Obama powiedział również, że rozmawiał ze Smithem o możliwości nakręcenia obrazu o wyborach z 2008, jednak nie może to nastąpić przed końcem jego prezydentury.

Pytanie: Ile zarabiał, gdy ogłoszono go najlepiej zarabiającym aktorem na świecie?
Odpowiedź: powyżej 80 milionów dolarów

Pytanie: Dlaczego film o kampanii prezydenckiej Obamy nie mógł powstać natychmiast?
Odpowiedź: nie może to nastąpić przed końcem jego prezydentury

Pytanie: Czy Obama sprzeciwił się temu, żeby w jego roli obsadzono Smitha?
Odpowiedź: Barack Obama przyznał, że jeśli kiedykolwiek powstanie film o jego życiu, chciałby, aby w jego rolę wcielił się Smith
Dżochar Dudajew

11 grudnia 1994 rozpoczęła się jawna rosyjska wojskowa interwencja – na teren republiki wkroczyły rosyjskie oddziały pancerne pod dowództwem gen. Pawła Graczowa, co paradoksalnie przysporzyło walczącemu przeciw inwazji Dudajewowi popularności i społecznego poparcia. 19 stycznia 1995 wojska rosyjskie zdobyły pałac prezydencki. Stolica upadła w końcu lutego 1995. Dudajew i jego wojsko zajęli pozycje na prowincji, gdzie generał dowodził walką partyzancką. Zginął 21 kwietnia 1996 trafiony pociskiem rakietowym podczas rozmowy przez telefon satelitarny, którą namierzył rosyjski samolot zwiadowczy.

Pytanie: Jaki budynek udało się przejąć rosyjskim wojskom w styczniu 1995 roku?
Odpowiedź: pałac prezydencki

Pytanie: Jakimi działaniami kierował Dżochar Musajewicz Dudajew, kiedy dotarł ze swoim wojskiem na prowincję?
Odpowiedź: walką partyzancką

Pytanie: W trakcie jakiej wykonywanej przez niego czynności zadano mu śmiertelny cios?
Odpowiedź: rozmowy przez telefon satelitarny

Pytanie: Jakiej maszynie udało się zlokalizować ostatnią rozmowę Dudajewa?
Odpowiedź: rosyjski samolot zwiadowczy