Skleromochl

U żadnego znanego okazu nie zachowały się wszystkie kręgi presakralne. Osiem kręgów szyjnych, połączonych jak za życia zwierzęcia, odnaleziono jednak u BMNH R3556. Friedrich von Huene sugerował występowanie u Scleromochlus 12–13 kręgów grzbietowych, co wskazywałoby na niezwykle krótką klatkę piersiową zwierzęcia. Prawdopodobnie jednak von Huene badał uszkodzone szkielety, gdyż u dwóch osobników BMNH R3146 liczba kręgów wynosi 16–17, co wydaje się być stanem naturalnym. Pozostałości kręgów szyjnych wskazują, że były one nieco krótsze niż grzbietowe, mierząc od 1,8 do 2,1 mm długości, podczas gdy grzbietowe – 1,9–2,5 mm. Typowa szerokość wynosi od 1 do 1,3 mm. Liczbę kręgów sakralnych trudno oszacować ze względu na niekompletny materiał kopalny. Na podstawie skamieniałości BMNH R3146B, u którego okolica krzyżowa zachowała się najlepiej, Benton sugeruje obecność czterech kręgów krzyżowych o długości 1,9–2 mm każdy. Niewielka kość miedniczna miała niskie skrzydło kości biodrowej (ang. iliac blade), krótkie kości łonowe i kulszowe oraz zamkniętą panewkę stawu biodrowego. Stosunkowo długi ogon składał się z około 35 kręgów, przy czym Woodward szacował liczbę kręgów na 52, Huene na około 60, a Sereno – tylko na 25. Przednie kręgi ogonowe zawierały proste, nachylone ku tyłowi łuki naczyniowe oraz wyrostki poprzeczne. Niepołączony stawowo szewron BMNH R3146 to szeroka V-kształtna kość przymocowana prawdopodobnie za życia zwierzęcia do początkowych kręgów ogonowych. Smukła łopatka nie łączyła się z krótką i owalną kością kruczą, bardziej długą niż szeroką. U skleromochla nie są znane obojczyki, podobnie jak u bazalnych dinozauromorfów, podczas gdy u pterozaurów obojczyki, kości międzyobojczykowe i mostek były połączone, tworząc strukturę przypominającą widełki. Huene sugerował, że Scleromochlus miał wydłużoną kość kruczą, co powtórzył Kevin Padian (1984), jednak kości, które von Huene uznał za kości krucze, w rzeczywistości są prawą kością udową (BMNH R3146) oraz żebrem (BMNH R3556). Odnaleziono kilka kości ramiennych, spośród których najlepiej zachowała się lewa kość ramienna BMNH R4823/4. Długa i smukła kość ramienna skleromochla osiąga w przybliżeniu taką samą długość, co kości łokciowa i promieniowa. Budowa kostki nie jest w pełni znana – możliwe, że reprezentuje stadium pośrednie pomiędzy prymitywną strukturą kostki archozaurów a zaawansowaną, występującą u dinozauromorfów. Budowa kończyn nie wskazuje jasno, czy Scleromochlus był palcochodny, czy stopochodny – prawdopodobnie mógł poruszać się na oba sposoby. Von Huene spekulował o możliwości występowania u skleromochla błon lotnych, dzięki którym mógł on szybować z drzewa na drzewo.

Pytanie: Dlaczego von Huene mógł dojść do błędnych wniosków co do kręgów grzbietowych tego gatunku dinozaura?
Odpowiedź: badał uszkodzone szkielety

Pytanie: Czy wydaje się, że kręgi szyjne u tego gatunku dinozaura były znacząco krótsze od grzbietowych?
Odpowiedź: Pozostałości kręgów szyjnych wskazują, że były one nieco krótsze niż grzbietowe, mierząc od 1,8 do 2,1 mm długości, podczas gdy grzbietowe – 1,9–2,5 mm

Pytanie: Dlaczego nie da się łatwo stwierdzić ile kręgów sakralnych posiadał ten gatunek dinozaura?
Odpowiedź: ze względu na niekompletny materiał kopalny

Pytanie: Czy badacze byli zgodni co do tego z ilu kręgów składał się ogon tego dinozaura?
Odpowiedź: przy czym Woodward szacował liczbę kręgów na 52, Huene na około 60, a Sereno – tylko na 25

Pytanie: Czy możemy ze stuprocentową pewnością stwierdzić w jaki sposób poruszał się ten dinozaur?
Odpowiedź: Budowa kończyn nie wskazuje jasno, czy Scleromochlus był palcochodny, czy stopochodny – prawdopodobnie mógł poruszać się na oba sposoby