the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Anni-Frid Lyngstad

Była trzykrotnie zamężna. W 1962 wyszła za Ragnara Fredrikssona, z którym miała dwoje dzieci: Hans (ur. 1963) i Lisa-Lotta (1967–1998). W 1968 się rozwiedli, a dzieci pozostały pod opieką ojca ze względu na zawodowe zajętości Lyngstad. 7 października 1978 wyszła za Benny’ego Anderssona, z którym w 1981 wzięła rozwód. Po rozpadzie małżeństwa spotykała się z przedsiębiorcą Bertilem Hjärtem. Następnie wyszła za Heinricha Ruzzo Reuss von Plauena, z którym była do jego śmierci 29 października 1999. W wyniku tego ostatniego małżeństwa przysługiwał jej tytuł książecy – Jej Książeca Wysokość Księżniczka Anni-Frid Reiss of Plauen.

Pytanie: Czy w ciągu swojego życia wzięła ślub więcej niż raz?
Odpowiedź: Była trzykrotnie zamężna

Pytanie: Z kim zawarła związek małżeński w 1962 roku?
Odpowiedź: Ragnara Fredrikssona

Pytanie: Dlaczego po rozwodzie prawo do opieki nad dziećmi przypadło Ragnarowi Fredrikssonowi?
Odpowiedź: ze względu na zawodowe zajętości Lyngstad

Pytanie: Czy rozwiodła się ze swoim ostatnim mężem?
Odpowiedź: Następnie wyszła za Heinricha Ruzzo Reuss von Plauena, z którym była do jego śmierci 29 października 1999
Poznański Czerwiec

Nadawcy listów pisali w nich w sposób odważny i szczery, nie podpisywali się bowiem swoimi nazwiskami. Autorzy opinii wypowiadanych na ulicach czy w miejscach publicznych w wielu przypadkach nie zdawali sobie sprawy, że ich opinie mogą utracić anonimowość. Funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa skrzętnie notowali wszystko to, co usłyszeli na temat poznańskiego Czerwca, a następnie sporządzali donosy. Z informacji uzyskiwanych przez Urząd Bezpieczeństwa wynika, że większość społeczeństwa nie wierzyła w udział „imperialistycznych agentów” i „reakcyjnego podziemia” w wydarzeniach z 28 czerwca. Podkreślano, że na ulicach Poznania działał żywiołowy tłum – nie mogło być zatem mowy o żadnej pomocy z zewnątrz w organizowaniu tej „akcji”. W tłumie demonstrantów nie było też żadnego kierownictwa, a transparenty były wykonywane na bieżąco, odręcznie i raczej niezbyt starannie. Myśląc o przyczynach poznańskiego buntu, Polacy mówili raczej o złych warunkach bytowych i ciężkich warunkach pracy, które doprowadziły robotników do spontanicznego podjęcia decyzji o wyjściu na ulice Poznania. Polacy na ogół popierali czyn poznańskich robotników i solidaryzowali się z ofiarami poznańskiego Czerwca. Rozmowy na ten temat można było usłyszeć choćby w tramwajach, na przystankach, w sklepach, w kawiarniach czy w zakładach pracy. Wszędzie tam docierali konfidenci Urzędu Bezpieczeństwa. Jeden z funkcjonariuszy pisał o zatrzymaniu mieszkańca Warszawy, który w czasie jazdy tramwajem chwalił poznańskich robotników za ich czyn.

Pytanie: Dlaczego autorzy listów nie bali się pisać prawdy?
Odpowiedź: nie podpisywali się bowiem swoimi nazwiskami

Pytanie: Czy funkcjonariusze UB donosili na przechodniów?
Odpowiedź: Autorzy opinii wypowiadanych na ulicach czy w miejscach publicznych w wielu przypadkach nie zdawali sobie sprawy, że ich opinie mogą utracić anonimowość. Funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa skrzętnie notowali wszystko to, co usłyszeli na temat poznańskiego Czerwca, a następnie sporządzali donosy

Pytanie: Co według Polaków było przyczyną wydarzeń z czerwca?
Odpowiedź: złych warunkach bytowych i ciężkich warunkach pracy

Pytanie: Czy Polacy w większości popierali bunt robotników?
Odpowiedź: Polacy na ogół popierali czyn poznańskich robotników

Pytanie: Czy UB podsłuchiwało prywatne rozmowy w kawiarniach?
Odpowiedź: Rozmowy na ten temat można było usłyszeć choćby w tramwajach, na przystankach, w sklepach, w kawiarniach czy w zakładach pracy. Wszędzie tam docierali konfidenci Urzędu Bezpieczeństwa
Agent (program telewizyjny)

W czwartej edycji Agent, na prośbę prowadzącej, ujawniał się sam, natomiast finaliści otrzymali koperty, a wyciągnięta karta z wydrukowaną kwotą, która stanowi wygraną, oznaczała zwycięstwo. W piątej edycji trójka finalistów, na prośbę prowadzącej, otworzyła koperty; w jednej z niej znajdowało się czarne piórko wskazujące Agenta. Pozostali dwoje uczestników dostało koperty; zwycięzca w środku znalazł zielone piórko, a przegrany – czerwone. W szóstej edycji Agent ujawnił się przez pojawienie się na ekranie w kapturze, po czym wszedł do studia. Pozostała dwójka była oświetlona czerwonym i zielonym światłem. Dodatkowo, zwycięzca szóstej i siódmej edycji otrzymali dodatkowo 10 000 zł za posiadanie Złotego Jokera.

Pytanie: Ile osób dostało się do finału piątej odsłony programu?
Odpowiedź: trójka

Pytanie: Jakiej barwy były pióra w kopertach?
Odpowiedź: czarne piórko wskazujące Agenta. Pozostali dwoje uczestników dostało koperty; zwycięzca w środku znalazł zielone piórko, a przegrany – czerwone

Pytanie: W jaki sposób ukazał się Agent?
Odpowiedź: przez pojawienie się na ekranie w kapturze

Pytanie: Za co zwycięzcy 6. i 7. odsłony zostali wynagrodzeni 10 000 zł?
Odpowiedź: za posiadanie Złotego Jokera
Alternatywy 4

Jesienią 1981 roku, opierając się na scenariuszu Rybińskiego i Płońskiego, Bareja przygotował scenopis z dodanymi własnymi pomysłami, zatytułowany Stanisław Anioł. Początkowo Bareja zamierzał nakręcić sześć odcinków o długości 22–25 minut. Jednakże konstrukcja serialu ewoluowała. Ostatecznie Bareja podzielił serial na dziewięć odcinków. Niebawem również zmienił tytuł serialu na Alternatywy 4, tłumacząc Rybińskiemu, że Polska, jako „kraj na rozstaju dróg”, ma cztery alternatywy (lewo – prawo – góra – dół). Dozorca Stanisław Anioł (nazwa ironiczna) był z kolei nawiązaniem do wszechobecnej kontroli obywateli przez państwo, albowiem gospodarze budynków w PRL-u często współpracowali z Milicją Obywatelską oraz Służbą Bezpieczeństwa. Pierwowzorem Anioła był Albin Siwak, aparatczyk związany z frakcją moczarowców, który błyskawicznie zrobił karierę polityczną. Początkowo Bareja w roli Anioła widział Ludwika Paka lub Stanisława Tyma, lecz drugi reżyser Andrzej Swat i Violette Buhl podsunęli mu pomysł na obsadzenie w tej roli Romana Wilhelmiego. Wilhelmi znany był wcześniej przede wszystkim z serialu Kariera Nikodema Dyzmy, gdzie grał rolę tytułową. Jak opowiadał Bareja, Wilhelmi cieszył się, że może zagrać osobę inną aniżeli „ponurzy intelektualiści lub brutale”. Do kolejnych kluczowych ról Bareja zaangażował Bożenę Dykiel, Halinę Kowalską, Jerzego Turka, Janusza Gajosa, Mieczysława Voita, Gustawa Lutkiewicza, Jacka Fedorowicza oraz Witolda Pyrkosza; obowiązkowo na srebrnym ekranie pojawili się również stali współpracownicy reżysera: Wojciech Pokora, Bronisław Pawlik, Jan Kobuszewski oraz Wiesław Gołas. W roli czarnoskórego doktoranta Harvardu reżyser obsadził pokrytego ciemnym płynem Ryszarda Raduszewskiego. Rolę robota kolejkowego Ewy-1 odegrała aktorka teatru pantomimy Studia Kineo, Wanda Kozera-Hyży.

Pytanie: Ile odcinków liczyła ostatecznie realizacja?
Odpowiedź: dziewięć

Pytanie: Do czego odnosiła się postać Anioła?
Odpowiedź: do wszechobecnej kontroli obywateli przez państwo

Pytanie: Kto stanowił inspirację do kreacji postaci Anioła?
Odpowiedź: Albin Siwak

Pytanie: Kto zagrał Anioła w realizacji Barei?
Odpowiedź: Romana Wilhelmiego
Jangczuanozaur

Dinozaur posiadał typową dla karnozaurów dużą, masywną czaszkę. Długość zbadanej czaszki typowego osobnika wyniosła 82 cm, jej wysokość natomiast 50 cm. W przypadku Y. magnus wymiary te wyniosły odpowiednio 111 i 65 cm. Doliczono się w niej sześciu par otworów, w tym aż dwóch par okien przedoczodołowych. Obie przyjmowały kształt trójkątny, ale różniły się wielkością. Duży otwór zdobił też tylną część żuchwy. Potężna kość przedczołowa nosiła grzebień nadoczodołowy. Jej dwa wyrostki zmierzały w kierunku pierwszego otworu przedoczodołowego. Podobnie kość ciemieniowa była dobrze rozwinięta, wysoka. Łączyła się z długą kością czołową, noszącą grzebień węższy, niż allozaurowy. Służył on prawdopodobnie za przyczep dla mięśni i kierował się w kierunku kości nosowej. Kość nosowa, odgraniczająca od strony przednio-grzbietowej dół przedoczodołowy, o gładkiej powierzchni u gatunku opisanego wcześniej mierzyła 35,5 cm, będąc węższa, niż u allozaura czy ceratozaura. W porównaniu ze swymi odpowiednikami należącymi do tych rodzajów leżała też dość płasko, zdobiły ją jednak wydłużone parzyste ornamenty sugerujące, że za życia pokrywał ją cienki twór z keratyny. Rozwidla się ona w kierunku tylnym, gdzie kontaktuje się z kośćmi czołową i łzową, noszącą niewielką wypukłość, jak u abelizaura, monolofozaura czy sinraptora. Oczodół Y. shangyunensis, pośredni pomiędzy okrągłym i zwężonym, był wydłużony pionowo. Podobne spotyka się u Alioramus remotus, Ceratosaurus nasicornis i Torvosaurus tanneri. Tylną krawędź wyrostka przedoczodołowego cechowało zaokrąglenie. Wyrostek jarzmowy mierzył 27 cm. Kość łuskowa przybierała kształt krzyża, kość kwadratowa zaś względnie długa, na swym brzusznym brzegu nosiła okrągłą powierzchnię stawową.

Pytanie: Jaka czaszka jest charakterystyczna dla karnozaurów?
Odpowiedź: dużą, masywną

Pytanie: Ile wynosiła przeciętna długość czaski karnozaurów?
Odpowiedź: 82

Pytanie: Czy pary okien przedczołowych były identyczne względem siebie?
Odpowiedź: różniły się wielkością

Pytanie: Do czego był stworzony grzebień na kości czołowej karnozaura?
Odpowiedź: Służył on prawdopodobnie za przyczep dla mięśni i kierował się w kierunku kości nosowej
USS Wadsworth (DD-60)

„Wadsworth” swój czwarty atak bombami głębinowymi przeprowadził 29 lipca. Około 17.25 zrzucił kilka bomb na przedmiot wyglądający jak okręt podwodny próbujący się zanurzyć. Podejrzenie, że U-boot został uszkodzony, zostało poparte pojawieniem się dużej ilości ropy na powierzchni wody w miejscu ataku. Na krótko przed 23.00 okręt zaatakował podobny cel. Było zbyt ciemno, by ocenić rezultat ataku, ale niedługo później USS „Trippe” (DD-33) uderzył w zanurzony metalowy obiekt, co spowodowało, że okręt nabrał chwilowo 10-stopniowego przechyłu. Później operator radiowy z niszczyciela „Wadsworth” przechwycił wiadomości przesyłane przez pół godziny z pokładu niemieckiego okrętu podwodnego, co mogłoby sugerować, że niszczyciel mógł uszkodzić wroga. Jednak, podobnie jak w przypadku ataku z 21 czerwca, nie ma definitywnych dowodów na potwierdzenie skuteczności ataku. Na początku sierpnia okręt zakończył swój letni okres dużej aktywności, eskortując pierwszy amerykański konwój jednostek handlowych w jego ostatniej części podróży do Europy. W czasie tej misji 16 sierpnia niszczyciel zaatakował niezidentyfikowany obiekt, co do którego załoga powzięła podejrzenie, że jest okrętem podwodnym.

Pytanie: Co pozwalało przypuszczać, że U-boot został zniszczony?
Odpowiedź: pojawieniem się dużej ilości ropy na powierzchni wody w miejscu ataku

Pytanie: Co było powodem przechylenia się okrętu?
Odpowiedź: USS „Trippe” (DD-33) uderzył w zanurzony metalowy obiekt

Pytanie: Czy skuteczność uderzenia została potwierdzona?
Odpowiedź: nie ma definitywnych dowodów na potwierdzenie skuteczności ataku

Pytanie: Dokąd płynął okręt, którego eskortował „Wadsworth”?
Odpowiedź: do Europy
Riese

Ten olbrzymi kompleks został wybudowany w masywie góry Włodarz, prowadzą do niego trzy wejścia od strony północno-wschodniej i jedno od strony północnej. Całość kompleksu to duża ilość korytarzy przecinających się pod kątem prostym i tworzących siatkę. Dodatkowo istnieje w nim, jedna z największych, nieukończonych hal. Jest prawdopodobne, że w nieosiągalnej dziś głębi obiektu zamordowano wiosną 1945 kilka tysięcy więźniów pracujących przy budowie. Około ⅛ obiektu jest zalana wodą. Długość korytarzy: 3200 metrów (10 700 m²; 42 000 m³). Nad ziemią rozpoczęto prace nad potężnymi fundamentami.

Pytanie: Od której strony da się do niego wejść?
Odpowiedź: północno-wschodniej i jedno od strony północnej

Pytanie: Czy do każdej części kompleksu da się dzisiaj dostać?
Odpowiedź: w nieosiągalnej dziś głębi obiektu

Pytanie: Kto mógł zostać zamordowany na terenie tego kompleksu?
Odpowiedź: więźniów pracujących przy budowie

Pytanie: W jakiej górze powstał ten kompleks?
Odpowiedź: Włodarz

Pytanie: Czy część kompleksu została zalana?
Odpowiedź: Około ⅛ obiektu jest zalana wodą
Riese

Plany obejmowały potężne prace adaptacyjne na zamku Książ, utworzenie wielkich przestrzeni wydrążonych pod zamkiem, konstrukcji olbrzymich tuneli i sal podziemnych w kilku miejscach w Górach Sowich, reorganizacji całej siatki okolicznych dróg, połączenia całości siecią kolei wąskotorowej. Była to najkosztowniejsza budowa kwater wojskowych i obiektów strategicznych ówczesnych Niemiec, choć całkowite poniesione koszty trudno oszacować. Rozmach budowlano-inżynierski był na najwyższym wówczas dostępnym poziomie.

Pytanie: Jakie góry obejmował projekt Riese?
Odpowiedź: Górach Sowich

Pytanie: Czy Niemcy kiedykolwiek wcześniej wykonali równie kosztowny projekt?
Odpowiedź: Była to najkosztowniejsza budowa kwater wojskowych i obiektów strategicznych ówczesnych Niemiec

Pytanie: Jaki środek transportu miał łączyć cały obszar projektu Riese?
Odpowiedź: kolei wąskotorowej

Pytanie: Czy obecnie wiadomo ile kosztował projekt Riese?
Odpowiedź: całkowite poniesione koszty trudno oszacować
Bonnie i Clyde

25 września 1926 roku, tuż przed swoimi 16. urodzinami, poślubiła Roya Thorntona. Małżeństwo trwało krótko, od stycznia 1929 roku para była w separacji, lecz nigdy się nie rozwiodła. W chwili śmierci Bonnie miała nawet na palcu obrączkę ślubną. Reakcja męża na wiadomość o jej śmierci była następująca: „Jestem szczęśliwy z faktu, że odeszli w taki sposób. To o wiele lepsze, niż bycie złapanym”. 5 marca 1933 roku Thornton został skazany na pięć lat więzienia za włamanie. Został zastrzelony przez strażników 3 października 1937 roku podczas próby ucieczki z więzienia Eastham Farm.

Pytanie: Jak zginął Thornton?
Odpowiedź: Został zastrzelony przez strażników 3 października 1937 roku podczas próby ucieczki z więzienia Eastham Farm

Pytanie: Czy Thornton uważał, że Bonnie z towarzyszem odeszli w godny sposób?
Odpowiedź: Reakcja męża na wiadomość o jej śmierci była następująca: „Jestem szczęśliwy z faktu, że odeszli w taki sposób. To o wiele lepsze, niż bycie złapanym”

Pytanie: Za jakie przewinienie trafił do więzienia mąż Bonnie?
Odpowiedź: włamanie
Bonnie i Clyde

Clyde Barrow urodził się w hrabstwie Ellis w stanie Teksas, niedaleko Telico, na południe od Dallas. Był szóstym z ośmiorga dzieci w biednej, farmerskiej rodzinie. Po raz pierwszy aresztowano go w 1926 roku, gdyż nie oddał na czas wynajętego samochodu. Drugi raz aresztowano go z bratem, Buckiem Barrowem, tym razem z powodu kradzieży indyków. Chociaż w latach 1927–1929 zajmował się dorywczo różnymi pracami, nadal włamywał się do sejfów, rabował sklepy i kradł samochody. Według Johna Neala Phillipsa powodem działań Clyde’a nie była chęć zdobycia sławy i fortuny, lecz szukanie zemsty na teksańskim systemie więziennym za nadużycia, których był ofiarą w czasie pobytów w więzieniu.

Pytanie: Ile rodzeństwa miał Barrow?
Odpowiedź: ośmiorga dzieci

Pytanie: Jaką nielegalną działalność prowadził Barrow między 1927 a 1929?
Odpowiedź: włamywał się do sejfów, rabował sklepy i kradł samochody
Kazimierz Najmałowski

W roku 1945 został pastorem zboru baptystycznego w Łodzi. Jednocześnie był także prezbiterem okręgowym. 1 listopada 1948 roku został zdjęty ze stanowiska pastora, ponieważ jego działalność uznano za sprzeczną z zasadami Kościoła baptystów. Była to decyzja zboru i została zaaprobowana przez Radę Naczelną Kościoła. Najmałowski nie podporządkował się tej decyzji, szukał innego rozwiązania. Zjednał sobie część zborowników i wraz z nimi utworzył oddzielną grupę wyznawców. On sam tłumaczył, że do wewnętrznych podziałów w zborze doszło pod wpływem modernistycznej teologii.

Pytanie: Dlaczego duchownego usunięto z funkcji pastora?
Odpowiedź: ponieważ jego działalność uznano za sprzeczną z zasadami Kościoła baptystów

Pytanie: Czy Rada Naczelna Kościoła zaakceptowała decyzję o usunięciu duchownego z funkcji?
Odpowiedź: Była to decyzja zboru i została zaaprobowana przez Radę Naczelną Kościoła

Pytanie: Co, zdaniem duchownego, miało wpłynąć na konflikty w zborze?
Odpowiedź: modernistycznej teologii
Kazimierz Najmałowski

Najmałowski był tajnym współpracownikiem organów Bezpieczeństwa Publicznego. Zwerbowany został 10 października 1949 roku, na drodze szantażu; otrzymał pseudonim „Posłaniec”. Donosił głównie na działaczy baptystycznych, na Aleksandra Kircuna, Stanisława Torunia, Stefana Andresa i Abrahama Gutkinda. Robił to prawdopodobnie w ramach zemsty osobistej. Donosił także na Ludwika Szenderowskiego ze Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego. Zarzucał im, że prowadzą działalność antysocjalistyczną, jednak pomimo próśb oficera prowadzącego dowodów na to nie przedstawił. Ryszard Michalak obarczył „Posłańca” współodpowiedzialnością, obok innych informatorów UB, za doprowadzenie do aresztowania ewangelikalnych duchownych w 1950 roku. Jednak Henryk Ryszard Tomaszewski ocenił, że jego doniesienia nie przedstawiały żadnej wartości, dostarczane przezeń informacje można było przeczytać w prasie kościelnej, ponadto część jego doniesień mijała się z prawdą.

Pytanie: Czy dołączył do organów Bezpieczeństwa Publicznego z własnej nieprzymuszonej woli?
Odpowiedź: Zwerbowany został 10 października 1949 roku, na drodze szantażu

Pytanie: Jaki nosił pseudonim podczas wykonywania pracy dla służb?
Odpowiedź: „Posłaniec”

Pytanie: Dlaczego donosił na Stefana Andresa?
Odpowiedź: prawdopodobnie w ramach zemsty osobistej

Pytanie: O co oskarżał osoby, na które donosił?
Odpowiedź: działalność antysocjalistyczną
Fotosynteza

W sprzyjających warunkach rośliny mogą zużytkować w procesie fotosyntezy około 5% energii docierającego do liści światła. Ze względu na zakres absorpcji poszczególnych długości fali przez barwniki fotosyntetyczne na wydajność fotosyntezy wpływa jedynie natężenie światła w zakresie 400–700 nm. Natężenie światła biorącego udział w fotosyntezie określa się najczęściej jako gęstość przepływu fotonów fotosyntetycznych (PPFD – (ang.) photosynthetic photon flux density) wyrażaną w µmol (fotonów z zakresu 400–700 nm) m−2 s-1. Przy pełnym nasłonecznieniu PPFD przekracza 1500 µmol m−2 s−1. Zależność fotosyntezy od natężenia światła obrazuje tak zwana krzywa świetlna. W przypadku braku oświetlania rośliny wydzielają CO2 produkowany podczas oddychania komórkowego. Przy bardzo małym natężeniu światła, proces wydzielania CO2 w oddychaniu komórkowym, przeważą nad fotosyntetycznym wiązaniem CO2 i roślina nadal wydziela dwutlenek węgla. Przy pewnym natężeniu światła specyficznym dla gatunku rośliny i panujących warunków (np. temperatury) dochodzi do zrównania pobierania CO2 w procesie fotosyntezy i wydzielania CO2 w procesie oddychania komórkowego, punkt ten nazywany jest świetlnym punktem kompensacyjnym. Rośliny wykorzystujące fotosyntezę C3 mają wartość tego punktu niższą niż rośliny o fotosyntezie C4. Przy natężeniu światła powyżej świetlnego punktu kompensacyjnego następuje dalszy wzrost natężenia fotosyntezy. Przy pewnym natężeniu światła, charakterystycznym dla każdej z roślin, dochodzi do wysycenia procesu fotosyntezy. Punkt ten nazywa się świetlnym punktem wysycenia. Jest on wyższy dla roślin o fotosyntezie C4 niż dla roślin o fotosyntezie C3. Również u roślin określanych jako światłolubne (heliofity) świetlny punkt wysycenia jest wyższy niż dla roślin określane jako cieniolubne (skiofity) lub cienioznośne. Długie działanie światła o dużym natężeniu prowadzi do uszkodzenia aparatu fotosyntetycznego i obniżenia wiązania CO2 przez roślinę. Zjawisko hamowania fotosyntezy przez duże natężenie światła nosi nazwę fotoinhibicji i jest głównie efektem uszkodzenia fotoukładu II.

Pytanie: Jakim natężeniem cechuje się światło, które oddziałuje na efektywność procesu fotosyntezy?
Odpowiedź: 400–700 nm

Pytanie: Dlaczego natężenie w konkretnym zakresie oddziałuje na efektywność procesu fotosyntezy?
Odpowiedź: Ze względu na zakres absorpcji poszczególnych długości fali przez barwniki fotosyntetyczne

Pytanie: Co przedstawia współzależność między procesem fotosyntezy a natężeniem światła?
Odpowiedź: krzywa świetlna

Pytanie: Czym jest fotoinhibicja?
Odpowiedź: Zjawisko hamowania fotosyntezy przez duże natężenie światła
Fotosynteza

Stężenie dwutlenku węgla w powietrzu wynoszące około 0,036% jest znacznie niższe niż optymalne dla procesu fotosyntezy przy sprzyjających warunkach świetlnych i odpowiedniej temperaturze. W optymalnych warunkach natężenie fotosyntezy wzrasta aż do stężenia CO2 około 0,1%. Przy wyjątkowo niskich stężeniach CO2 procesy oddychania i fotooddychania wytwarzają więcej CO2 niż jest asymilowane w fotosyntezie. Stężenie CO2, przy którym jego wydzielanie równoważy się z fotosyntetycznym pobieraniem, nosi nazwę punkt kompensacyjny stężenia dwutlenku węgla. Dla roślin o fotosyntezie C4 jest on bliski zeru, a dla roślin o fotosyntezie C3 zależnie od gatunku i temperatury leży on w przedziale 0,009–0,018% CO2. Natężenie fotosyntezy dla roślin C4 jest przy niskich stężeniach dwutlenku węgla wyższe niż dla roślin C3. Przy wartościach bliskich stężeniu optymalnemu rośliny C3 uzyskują niewielką przewagę w intensywności wiązania CO2, co wykorzystuje się to w uprawach szklarniowych poprzez „nawożenie” roślin CO2 w sprzyjających warunkach temperaturowych i świetlnych. Stężenia CO2 powyżej 1% są dla roślin toksyczne i powodują zahamowanie procesy fotosyntezy. Badania na zielenicy Chlorella vulgaris nie wykazały, aby stężenie do 4% wpływało na aktywność RuBisCO, choć wpływało na niektóre inne enzymy biorące udział w metabolizmie węgla (jak anhydraza węglanowa czy karboksylaza PEP).

Pytanie: Jaka jest konsekwencja zbyt niskiego stężenia CO2?
Odpowiedź: procesy oddychania i fotooddychania wytwarzają więcej CO2 niż jest asymilowane w fotosyntezie

Pytanie: Jaką nomenklaturę nadano zjawisku równoważenia wydzielanego CO2 z jego fotosyntetycznym pobieraniem?
Odpowiedź: punkt kompensacyjny stężenia dwutlenku węgla

Pytanie: Co warunkuje poziom CO2 roślin o fotosyntezie C3?
Odpowiedź: gatunku i temperatury
Synagoga Chewra Nosim w Lublinie

W 1987, w 45. rocznicę likwidacji getta lubelskiego, synagoga przeszła remont i obecnie okazjonalnie odbywają się tutaj uroczystości religijne. Wnętrze zostało podzielone na trzy pomieszczenia, gdzie w większym, obejmującym główną salę modlitewną, z inicjatywy Symchy Wajsa urządzono Izbę Pamięci Żydów Lublina, w której prezentowane są sprzęty liturgiczne, zdjęcia, dokumenty, kilka zwojów Tory, stare księgi oraz inne ciekawe eksponaty. W tym samym roku w synagodze odbyła się jak dotąd ostatnia w Lublinie bar micwa Jakuba Muszkatblita, prawnuka talmudysty Dawida Muszkatblita.

Pytanie: Czy aktualnie może być wykorzystywana do celów religijnych?
Odpowiedź: obecnie okazjonalnie odbywają się tutaj uroczystości religijne

Pytanie: Co znajduje się na ekspozycji w Izbie Pamięci?
Odpowiedź: sprzęty liturgiczne, zdjęcia, dokumenty, kilka zwojów Tory, stare księgi oraz inne ciekawe eksponaty

Pytanie: W którym roku po raz ostatni w tym mieście świętowano bar micwę?
Odpowiedź: 1987

Pytanie: W rocznicę jakiego wydarzenia przeprowadzono remont tego miejsca?
Odpowiedź: likwidacji getta lubelskiego

Pytanie: Kim był pradziadek Jakuba Muszkatblita?
Odpowiedź: talmudysty