the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Bitwa o Aleppo (2012–2016)

Po trzech dniach ofensywy rebelianci przejęli kontrolę nad czterema dzielnicami w centrum miasta. Tego dnia walki trwały w Bustan al-Basza, Szaar, As-Sachur, Sukari i Szajch Ali, które były bombardowane przez syryjską artylerię. W nocy gwałtowne walki toczyły się też w pobliżu lotniska wojskowego An-Najrab, gdzie dwa śmigłowce zostały uszkodzone przez moździerze. 30 września 2012 armia zbombardowała część dzielnic Aleppo po nocnych walkach z powstańcami. 1 października 2012 syryjska armia starła się z rebeliantami w Mardży, Kadi Askar, Bab al-Hadid i Szaar. Według bojowników 40 osób zginęło w bombardowaniach osiedla Dżabal al-Karm w dzielnicy Szaar. Ponadto pod ostrzałem z powietrza były dzielnice As-Sachur i Salah ad-Din. 2 października 2012 rebelianci ogłosili przejęcie kontroli nad niemal całym śródmieściem w tym Starym Miastem. Ponadto odparli atak w Hananu. Libańska gazeta „Al-Diyar” doniosła iż o świcie do Aleppo przyleciał prezydent Asad i rozkazał jednostkom 5. i 6. syryjskiej armii stacjonującej w Hamie, przybyć na pomoc wojsku walczącemu w Aleppo. Łącznie chodziło o posiłki składające się z 30 tysięcy żołnierzy.

Pytanie: Ile dni zajęło rebeliantom przejęcie czterech dzielnic w centrum miasta?
Odpowiedź: trzech

Pytanie: W jakich miejscowościach syryjska armia walczyła z rebeliantami pierwszego października 2012?
Odpowiedź: w Mardży, Kadi Askar, Bab al-Hadid i Szaar

Pytanie: W jakim kraju wydawano gazetę „Al-Diyar”?
Odpowiedź: Libańska

Pytanie: Jakie stanowisko piastował Asad?
Odpowiedź: prezydent

Pytanie: Jak nazywało się lotnisko na terenie którego toczyły się walki?
Odpowiedź: An-Najrab
Marian Zyndram-Kościałkowski

W 1928 został ponownie wybrany w skład Sejmu (z okręgu wileńskiego i tzw. listy państwowej), w marcu tego roku został także wiceprezesem nowo utworzonego Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem (funkcję tę sprawował do maja 1930). W czerwcu Partia Pracy połączyła się ze Związkiem Naprawy Rzeczypospolitej, tworząc Zjednoczenie Pracy Wsi i Miast. Nowe ugrupowanie weszło w skład BBWR, zachowując jednak swój autonomiczny charakter. Kościałkowski został prezesem Zjednoczenia. Wkrótce jednak popadł w konflikt z byłymi członkami Związku Naprawy Rzeczypospolitej, którzy pragnęli większej samodzielności ugrupowania i uniezależnienia się od władzy kierownictwa BBWR. W grudniu 1929 Kościałkowski ustąpił ze stanowiska prezesa Zjednoczenia. W styczniu 1930 doszło do rozłamu – reaktywowano dawną Partię Pracy. W jej działalności Kościałkowski nie brał już jednak udziału, poświęcając się działalności w aparacie państwowym.

Pytanie: Kiedy odszedł ze stanowiska wiceprezesa BBWR?
Odpowiedź: maja 1930

Pytanie: Dlaczego polityk nie uczestniczył w późniejszych działaniach Partii Pracy?
Odpowiedź: poświęcając się działalności w aparacie państwowym

Pytanie: Kiedy Zjednoczenie się podzieliło?
Odpowiedź: W styczniu 1930
Marian Zyndram-Kościałkowski

Po śmierci Józefa Piłsudskiego, rozpoczął się proces dekompozycji obozu sanacyjnego. Kościałkowski znalazł się w grupie polityków skupionych wokół prezydenta Ignacego Mościckiego, pozostającej w opozycji wobec zwolenników marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza. W sierpniu 1935 Mościcki zawarł porozumienie z Eugeniuszem Kwiatkowskim. Ustalono konieczność zmiany rządu Walerego Sławka. Kwiatkowski zgodził się wejść do nowego gabinetu (jako wicepremier odpowiedzialny za sprawy gospodarcze i minister skarbu). Kościałkowski został desygnowany na stanowisko szefa rządu (przedtem misji utworzenia gabinetu nie przyjęli Kazimierz Świtalski i Walery Sławek).

Pytanie: Na jakim stanowisku miał zasiąść Eugeniusz Kwiatkowski w nowym gabinecie?
Odpowiedź: wicepremier odpowiedzialny za sprawy gospodarcze i minister skarbu

Pytanie: Co ustalono w ramach sojuszu między Kwiatkowskim a Mościckim?
Odpowiedź: konieczność zmiany rządu Walerego Sławka

Pytanie: Jaką osobę wspierał Kościałkowski po śmierci marszałka?
Odpowiedź: prezydenta Ignacego Mościckiego
Chłoniak Hodgkina

Radioterapię wprowadzono w paliatywnym leczeniu chłoniaka Hodgkina w 1932 roku, choć pierwsze próby z zastosowaniem radioterapii przeprowadzono w 1902 roku. W połowie lat 50. wprowadzono do radioterapii akcelerator liniowy, początkowo w leczeniu siatkówczaka, a następnie w leczeniu chłoniaka Hodgkina, co umożliwiało kontrolę choroby i możliwość wyleczenia części chorych. W 1946 roku w leczeniu chłoniaka Hodgkina włączono pierwszy cytostatyk – chlorometynę. W następnych latach wprowadzono do leczenia kolejne leki wykazujące aktywność w leczeniu chłoniaka Hodgkina. Istotnym postępem w leczeniu choroby było wprowadzenie koncepcji chemioterapii wielolekowej. W 1966 roku zastosowano program MOPP (chlorometyna, winkrystyna, prokarbazyna i prednizon), który pozwalał na odsetek wyleczeń sięgający 70%, jednak program wiązał się ze znaczną toksycznością. W 1975 roku wprowadzono mniej toksyczny program ABVD, który wciąż pozostaje standardowym programem leczenia chłoniaka Hodgkina.

Pytanie: W którym roku wprowadzono radioterapię?
Odpowiedź: 1932

Pytanie: Jakie możliwości dawał akcelerator liniowy?
Odpowiedź: kontrolę choroby i możliwość wyleczenia części chorych

Pytanie: Co stało się momentem przełomowym w leczeniu chłoniaka Hodgkina?
Odpowiedź: wprowadzenie koncepcji chemioterapii wielolekowej

Pytanie: Czy MOPP charakteryzował się wysoką toksycznością?
Odpowiedź: MOPP (chlorometyna, winkrystyna, prokarbazyna i prednizon), który pozwalał na odsetek wyleczeń sięgający 70%, jednak program wiązał się ze znaczną toksycznością

Pytanie: Co wprowadzono w latach 50.?
Odpowiedź: akcelerator liniowy
Chłoniak Hodgkina

Istnieje znaczne zróżnicowanie zapadalności na chłoniaka Hodgkina pod względem wieku, płci, pochodzenia rasowego i statusu socjoekonomicznego. Chłoniak Hodgkina stanowi jeden z najczęstszych nowotworów złośliwych u młodych dorosłych. Zapadalność na chłoniaka Hodgkina w krajach rozwiniętych od kilku dekad nie ulega zmianie. W krajach rozwiniętych współczynnik zapadalności wynosi około 2–3 przypadki rocznie na 100 000, w Europie zapadalność na tę chorobę szacuje się na 2,3 zachorowania rocznie na 100 000. Śmiertelność jest stosunkowo niska ze względu na możliwość skutecznego leczenia choroby. W Polsce w 2010 roku zapadalność na chłoniaka Hodgkina wynosiła 1,8 przypadku na 100 000, zanotowano ponad 700 zachorowań na chłoniaka Hodgkina i około 200 zgonów z powodu tej choroby.

Pytanie: Jaka populacja choruje na ten rodzaj nowotworu złośliwego częściej niż na jakikolwiek inny?
Odpowiedź: młodych dorosłych

Pytanie: Czy szanse na zachorowanie na ten rodzaj nowotworu złośliwego są równe, niezależnie od statusu socjoekonomicznego?
Odpowiedź: Istnieje znaczne zróżnicowanie zapadalności na chłoniaka Hodgkina pod względem wieku, płci, pochodzenia rasowego i statusu socjoekonomicznego

Pytanie: Jak prezentuje się współczynnik zapadalności na chłoniaka Hodgkina w krajach europejskich?
Odpowiedź: 2,3 zachorowania rocznie na 100 000

Pytanie: Co sprawia, że śmiertelność spowodowana chłoniakiem Hodgkina nie jest wysoka?
Odpowiedź: możliwość skutecznego leczenia choroby
Prezydent Stanów Zjednoczonych

Prezydent Stanów Zjednoczonych jest wybierany w wyborach pośrednich. W dniu głosowania wybiera się teoretycznie, elektorów, tworzących Kolegium Elektorów. Ciało to nigdy nie konstytuuje się, a jego członkowie są – dla większości wyborców – anonimowi; elektorzy z każdego stanu zbierają się w pierwszy poniedziałek po drugiej środzie grudnia w siedzibie władz stanowych i tam oddają głosy. Zgodnie z art. II Konstytucji Stanów Zjednoczonych o sposobie doboru elektorów decyduje stanowa legislatura (a zatem wcale nie musieliby oni być wybierani w głosowaniu powszechnym, zresztą w XIX wieku wiele stanów praktykowało wybór elektorów przez stanowe legislatywy). System ten (liczba miejsc w kolegium zależy od liczby reprezentantów + 2 senatorów danego stanu) zakłada, że kandydat, który uzyskał choćby jeden głos przewagi w danym stanie uzyskuje cały pakiet jego głosów; system ten (który nie obowiązuje w Nebrasce i Maine, które umożliwiają wybór elektorów z różnych partii) ma swoje wady. Zdarza się bowiem, że kandydat, który uzyskał mniejszość w głosowaniu powszechnym, uzyskuje przewagę w kolegium elektorskim i zostaje prezydentem. Taka sytuacja miała miejsce w latach: 1824, 1876, 1888, 2000 i ostatnio w 2016 roku.

Pytanie: Czy prezydent USA jest wybierany w wyborach bezpośrednich?
Odpowiedź: Prezydent Stanów Zjednoczonych jest wybierany w wyborach pośrednich

Pytanie: Jaki dokument określa w jaki sposób mogą być wybierani elektorzy?
Odpowiedź: Konstytucji Stanów Zjednoczonych

Pytanie: Z jaką najmniejszą przewagą kandydat na prezydenta może wygrać w Kolegium Elektorów?
Odpowiedź: jeden głos

Pytanie: W jakiej sytuacji kandydat, który uzyska mniej głosów w głosowaniu powszechnym może zostać prezydentem?
Odpowiedź: uzyskuje przewagę w kolegium elektorskim

Pytanie: Kiedy w historii Stanów Zjednoczonych prezydentem został kandydat, który nie zdobył większości w głosowaniu powszechnym?
Odpowiedź: w latach: 1824, 1876, 1888, 2000 i ostatnio w 2016 roku
Kofi Annan

W różnych agendach ONZ Kofi Annan pracował od 1962, stopniowo osiągając kolejne pozycje w hierarchii tej organizacji. W latach 90. XX wieku pracował m.in. jako asystent sekretarza generalnego ds. operacji pokojowych (marzec 1993 – luty 1994) oraz jako zastępca sekretarza generalnego Butrusa Ghalego (luty 1994 – październik 1995; kwiecień 1996 – grudzień 1996). Od listopada 1995 do marca 1996, w okresie po podpisaniu porozumienia pokojowego w Dayton był specjalnym przedstawicielem sekretarza generalnego w byłej Jugosławii, nadzorując wycofywanie Sił Ochronnych ONZ (UNPROFOR) z regionu i zastępowanie ich siłami NATO (IFOR).

Pytanie: Kiedy Annan zastępował Ghalego?
Odpowiedź: luty 1994 – październik 1995; kwiecień 1996 – grudzień 1996

Pytanie: Co należało do zadań Annana, gdy reprezentował sekretarza generalnego?
Odpowiedź: nadzorując wycofywanie Sił Ochronnych ONZ (UNPROFOR) z regionu i zastępowanie ich siłami NATO (IFOR)

Pytanie: W którym roku działacz dołączył do ONZ?
Odpowiedź: 1962

Pytanie: Na jakim stanowisku pracował działacz w okresie od marca 1993 roku do lutego 1994 roku?
Odpowiedź: asystent sekretarza generalnego ds. operacji pokojowych
Romelu Lukaku

Oficjalny debiut w rozgrywkach Eerste Klasse Lukaku zanotował 22 sierpnia 2009 podczas zwycięskiego 2:0 meczu z SV Zulte-Waregem. Na boisku pojawił się wówczas w 69. minucie zmieniając Rubenilsona dos Santosa da Rochę i 20 minut później strzelił gola ustalając wynik spotkania. Od tego czasu Lukaku regularnie zaczął dostawać szanse gry i szybko wyrósł na najlepszego strzelca zespołu w ligowych rozgrywkach. 17 grudnia młody Belg zdobył 2 bramki w wygranym 3:1 wyjazdowym meczu grupowym Ligi Europy UEFA z holenderskim AFC Ajax. Miał wówczas 16 lat i 218 dni, a w historii rozgrywek UEFA młodszymi strzelcami goli byli tylko Ghańczyk Nii Lamptey i Szwed Niklas Bärkroth. 6 sierpnia 2011 Chelsea doszła do porozumienia z Anderlechtem w sprawie transferu Lukaku. 18 sierpnia Belg został piłkarzem londyńskiego klubu. Zadebiutował w nim 27 sierpnia w wygranym 3:1 meczu z Norwich City, zmieniając w drugiej połowie Fernando José Torresa Sanza. 10 sierpnia 2012 został wypożyczony na rok do West Bromwich Albion. W 2013 podczas finału Superpucharu Europy w meczu Chelsea-Bayern Monachium zakończonym 2:2, o zwycięstwie któregoś z zespołów musiały zadecydować rzuty karne. Lukaku przestrzelił i jego drużyna przegrała. 2 września 2013 został wypożyczony do końca sezonu do Evertonu. 30 lipca podpisał 5-letni kontrakt z Evertonem. Everton zapłacił za niego 28 milionów funtów.

Pytanie: Z jakiego powodu Chelsea przegrała w rzutach karnych w finale Superpucharu Europy w 2013 roku?
Odpowiedź: Lukaku przestrzelił

Pytanie: Ile kosztował jego transfer do Evertonu?
Odpowiedź: 28 milionów funtów

Pytanie: W którym roku został piłkarzem jednego z angielskich klubów?
Odpowiedź: 2011

Pytanie: Czy był najmłodszym strzelcem w historii UEFA?
Odpowiedź: w historii rozgrywek UEFA młodszymi strzelcami goli byli tylko Ghańczyk Nii Lamptey i Szwed Niklas Bärkroth
Jerzy Zięba

Jerzy Zięba jest orędownikiem leczenia witaminą C (kwasem askorbinowym), w tym dożylnego stosowania dużych dawek tej witaminy w postaci askorbinianu sodu. Błędnie twierdzi, że można nią wyleczyć wiele chorób i dolegliwości, od obrzęku dziąsła, przez sepsę wywołaną bakteriami opornymi na antybiotyki, do nowotworów. Zięba twierdzi, że odpowiednia jest tylko naturalna forma witaminy C, np. z owoców. Zięba błędnie zakłada, że witamina C nie zwiększa prawdopodobieństwa wystąpienia kamicy nerkowej oraz promuje fałszywą tezę, jakoby witamina C miała przedłużać życie.

Pytanie: Jaką witaminę Zięba proponuje podawać dożylnie? 
Odpowiedź: C

Pytanie: Czy Zięba propaguje nieprawdziwe informacje?
Odpowiedź: Zięba błędnie zakłada, że witamina C nie zwiększa prawdopodobieństwa wystąpienia kamicy nerkowej oraz promuje fałszywą tezę, jakoby witamina C miała przedłużać życie

Pytanie: W jaki sposób, według Zięby, powinno się stosować witaminę C dożylnie?
Odpowiedź: w postaci askorbinianu sodu

Pytanie: Czy według Zięby można wyleczyć nowotwór witaminą C?
Odpowiedź: Błędnie twierdzi, że można nią wyleczyć wiele chorób i dolegliwości, od obrzęku dziąsła, przez sepsę wywołaną bakteriami opornymi na antybiotyki, do nowotworów

Pytanie: Jaka forma witaminy C jest, według Zięby, najlepsza?
Odpowiedź: naturalna
Leon Starkiewicz

W czasie okupacji niemieckiej w budynku działała niemiecka szkoła żeńska. Część kadry nauczycielskiej, najbliższych współpracowników i przyjaciół Leona Starkiewicza, nie przeżyła wojny – polonista Zygmunt Hajkowski zmarł w obozie Auschwitz-Birkenau, historyk Zygmunt Lorentz zmarł w Łodzi w 1943 roku, zakatowany przez gestapo przy ul. Sterlinga (w 1939–1945 Robert-Koch-Straße). Leon Starkiewicz został wysiedlony z Łodzi. Byli wychowankowie (przede wszystkim Mieczysław Stawski) pomogli mu przedostać się do Buska-Zdroju, do brata – Szymona. Początkowo pracował w biurze cegielni, należącej do Sanatorium „Górka”, a później zamieszkał w małej wsi Tuczępy, w której do sierpnia 1944 r. uczył w szkole rolniczej i prowadził, w wiejskiej chacie, tajne nauczanie (Tuczępy należały do sieci, której centralą było Gimnazjum i Liceum w Busku).

Pytanie: Gdzie zginął Hajkowski?
Odpowiedź: w obozie Auschwitz-Birkenau

Pytanie: W jakiej dziedzinie naukowej specjalizował się Lorentz?
Odpowiedź: historyk

Pytanie: Czy Starkiewicz miał rodzeństwo?
Odpowiedź: Leon Starkiewicz został wysiedlony z Łodzi. Byli wychowankowie (przede wszystkim Mieczysław Stawski) pomogli mu przedostać się do Buska-Zdroju, do brata – Szymona

Pytanie: Jakiego języka w szkole uczył Zygmunt Hajkowski?
Odpowiedź: polonista
Paweł Kowal

Związał się z Prawem i Sprawiedliwością. W latach 2002–2005 przewodniczył radzie dzielnicy Warszawa-Ochota. W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany na posła w okręgu chrzanowskim. W Sejmie do 2006 był przewodniczącym Komisji Kultury i Środków Przekazu i wiceprzewodniczącym Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość. Od 20 lipca 2006 do 22 listopada 2007 pełnił funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 26 184 głosy. W Sejmie objął stanowisko wiceprzewodniczącego klubu parlamentarnego PiS, a także wiceprzewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych.

Pytanie: Czy pracował na stanowisku posła?
Odpowiedź: W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany na posła

Pytanie: Jakiej komisji przewodniczył do 2006 roku?
Odpowiedź: Kultury i Środków Przekazu

Pytanie: Gdzie pracował poczynając od lipca 2006 roku?
Odpowiedź: w Ministerstwie Spraw Zagranicznych

Pytanie: Ile głosów oddano na polityka podczas wyborów z 2007 roku?
Odpowiedź: 26 184
Bośnia i Hercegowina na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010

W marcu 2009 roku kwalifikację olimpijską w biegach narciarskich zdobyła Tanja Karišik dzięki zajęciu ósmego miejsca w zawodach FIS w Macedonii. Warunkiem uzyskania tej kwalifikacji był również udział zawodniczki w rozegranych wcześniej mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym w Libercu. Karišik zakwalifikowała się także do rywalizacji w biathlonie. Wymogi kwalifikacyjne w biathlonie spełnił również Nemanja Košarac. Na krótko przed igrzyskami Międzynarodowa Federacja Biathlonowa poinformowała Komitet Olimpijski Bośni i Hercegowiny, że zawodnik nie będzie mógł wystartować w zawodach olimpijskich – reprezentacja Bośni i Hercegowiny została sklasyfikowana na 38. miejscu w liście rankingowej, a relokacje kwot narodowych przyznawane były tylko do 33. miejsca. Wśród kobiet kwalifikację zdobyła także Aleksandra Vasiljević, jednak została zawieszona przez komitet i w efekcie nie została powołana do kadry olimpijskiej. Kwalifikację w narciarstwie alpejskim wywalczyły Žana Novaković i Maja Klepić wśród kobiet oraz Marko Rudić wśród mężczyzn, natomiast w biegach narciarskich minimum osiągnął Mladen Plakalović.

Pytanie: W jakiej dyscyplinie Tanja Karišik zdobyła kwalifikację olimpijską? 
Odpowiedź: biegach narciarskich

Pytanie: Czy Tanja Karišik brała udział w mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym w Libercu?
Odpowiedź: Warunkiem uzyskania tej kwalifikacji był również udział zawodniczki w rozegranych wcześniej mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym w Libercu

Pytanie: Czy Aleksandra Vasiljević była w kadrze olimpijskiej?
Odpowiedź: Wśród kobiet kwalifikację zdobyła także Aleksandra Vasiljević, jednak została zawieszona przez komitet i w efekcie nie została powołana do kadry olimpijskiej
Bośnia i Hercegowina na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010

Pierwszą konkurencją alpejską na igrzyskach w Vancouver, w której wziął udział reprezentant Bośni i Hercegowiny, był slalom gigant mężczyzn, rozegrany 23 lutego. W rywalizacji uczestniczył Marko Rudić. W pierwszym przejeździe uzyskał 66. czas w gronie 89 sklasyfikowanych zawodników, w drugim był 58. na 81 zawodników. Łącznie dało mu to 58. miejsce ze stratą 18,53 s do mistrza olimpijskiego, Szwajcara Carlo Janki. Dzień i dwa dni później do rywalizacji w slalomie gigancie przystąpiły kobiety. W pierwszym przejeździe Žana Novaković zajęła 48., a Maja Klepić 61. miejsce w gronie 68 sklasyfikowanych zawodniczek. W drugim Novaković była 40., a Klepić 53. wśród 60 narciarek, które ukończyły przejazd. W łącznej klasyfikacji pozwoliło to Novaković zająć 41. miejsce, a Klepić dało to 52. lokatę.

Pytanie: Jaki zawodnik reprezentował Bośnię i Hercegowinę w slalomie gigancie mężczyzn?
Odpowiedź: Marko Rudić

Pytanie: Czy Marko Rudić zakończył swój pierwszy przejazd na ostatnim miejscu?
Odpowiedź: W pierwszym przejeździe uzyskał 66. czas w gronie 89 sklasyfikowanych zawodników

Pytanie: Na którym miejscu zakończyła rywalizację Maja Klepić?
Odpowiedź: 52
Mesjanizm polski

Mesjanistyczne idee Adama Mickiewicza, ze względu na wysoką formę literacką w jakiej zostały zaprezentowane, a także ze względu na jego rolę w kulturze narodowej, zadecydowały o znaczeniu mesjanizmu dla polskiego romantyzmu, a także o jego zasadniczej formie. Mickiewicz zaczerpnął od Hoene-Wrońskiego nazwę mesjanizm, jednak nadał jej odmienne treści i narodowy wymiar. W Prelekcjach paryskich Mickiewicz nazwał mesjanizmem filozofię swoją oraz Towiańskiego. Mickiewiczowi przypada też zasługa rozpowszechnienia idei mesjanistycznych, natomiast filozofia Hoene-Wrońskiego stopniowo została zmarginalizowana.

Pytanie: Dlaczego mesjanistyczne poglądy autora wpłynęły na postrzeganie i rozpoznawalność mesjanizmu w Polsce?
Odpowiedź: ze względu na wysoką formę literacką w jakiej zostały zaprezentowane, a także ze względu na jego rolę w kulturze narodowej

Pytanie: Od kogo Mickiewicz użyczył pojęcie mesjanizmu?
Odpowiedź: od Hoene-Wrońskiego

Pytanie: Czy autor i Hoene-Wroński jednakowo postrzegali koncept mesjanizmu?
Odpowiedź: Mickiewicz zaczerpnął od Hoene-Wrońskiego nazwę mesjanizm, jednak nadał jej odmienne treści i narodowy wymiar

Pytanie: Co Mickiewicz rozumiał przez pojęcie mesjanizmu w utworze Prelekcje paryskie?
Odpowiedź: filozofię swoją oraz Towiańskiego
Mesjanizm polski

System filozoficzny Hoene-Wrońskiego nie znalazł od razu kontynuatorów. Dopiero w latach 40. XIX wieku został doceniony przez Adama Mickiewicza i Antoniego Bukatego, a za nimi przez innych autorów. Mesjanizm Mickiewicza i Towiańskiego, tworzący główny nurt tej idei, znacząco różnił się jednak od filozofii Hoene-Wrońskiego, przejmując od niej tylko pewne elementy i samą nazwę, traktując mesjanizm szerzej i nadając mu charakter narodowo-mistyczny. Sam Hoene-Wroński odrzucał taką interpretację mesjanizmu w Adresse aux nations civilisées (1848), a Mickiewiczowi zarzucał plagiat i kompromitację swoich idei.

Pytanie: Jacy pisarze jako pierwsi zaczęli się inspirować systemem filozoficznym Hoene-Wrońskiego?
Odpowiedź: Adama Mickiewicza i Antoniego Bukatego

Pytanie: Czy system filozoficzny Hoene-Wrońskiego został skopiowany przez Adama Mickiewicza z dużą dokładnością?
Odpowiedź: Mesjanizm Mickiewicza i Towiańskiego, tworzący główny nurt tej idei, znacząco różnił się jednak od filozofii Hoene-Wrońskiego

Pytanie: Jakie zmiany wprowadzili w tym systemie filozoficznym Mickiewicz i Towiański?
Odpowiedź: traktując mesjanizm szerzej i nadając mu charakter narodowo-mistyczny

Pytanie: O co oskarżał Adama Mickiewicza twórca mesjanizmu?
Odpowiedź: plagiat i kompromitację swoich idei
SMS Admiral Spaun

W 1917 roku powstały plany zwiększenia siły ognia jednostki poprzez wymianę pary dziobowych i rufowego działa kalibru 100 mm na pojedyncze działa kalibru 150 mm, jednak zamiaru nie zrealizowano. 15 marca nieopodal Fasany krążownik zderzył się z płynącym na głębokości peryskopowej okrętem podwodnym U-20, który oprócz poważnego uszkodzenia kiosku stracił w kolizji działo pokładowe. 20 marca okręt, dowodzony wtedy przez kmdra por. (niem. Fregattenkapitän) Maximiliana Hilschera, został ponownie jednostką flagową 2. Flotylli Torpedowej. 20 października jednostka była wizytowana przez cesarza Karola I. 25 października „Admiral Spaun” i torpedowce Tb 87F, Tb 92F, Tb 94F, Tb 98M, Tb 99M i Tb 100M wysadziły desant w Punta Sdobba koło Monfalcone, który miał dać wsparcie saperom budującym most na rzece Isonzo. 30 października krążownik miał wziąć udział w operacji desantowej mającej na celu zdobycie Grado, jednak została ona odwołana z powodu niesprzyjającej pogody (miasto zostało nazajutrz zajęte przez wojska lądowe). 16 listopada okręt, którym dowodził kmdr Janko Vuković Podkapelski, wszedł po raz drugi w swojej karierze na nieoznaczoną podwodną skałę i uszkodził ster (podczas naprawy zamontowano mu oryginalny, wzięty z magazynu w Poli). 28 listopada krążownik osłaniał odwrót zespołu niszczycieli i torpedowców („Dukla”, „Huszár”, „Streiter”, Tb 82F, Tb 87F, Tb 89F i Tb 95F), wracającego po przeprowadzonym ostrzale włoskiego wybrzeża między Rimini a Porto Corsini(wł.) pod Rawenną. 19 grudnia „Admiral Spaun”, jako okręt flagowy kmdra Vukovicia Podkapelskiego, na czele zespołu składającego się z pancerników „Árpád” i „Budapest”, niszczycieli „Triglav”, „Lika”, „Dukla”, „Turul”, „Scharfschütze” i „Streiter” oraz 21 torpedowców wziął udział w ostrzale baterii ciężkich dział włoskich pod Cortellazzo.

Pytanie: Kiedy planowano zmodernizować uzbrojenie SMS Admiral Spaun?
Odpowiedź: 1917

Pytanie: Kto dowodził SMS Admiral Spaun 20 marca?
Odpowiedź: Maximiliana Hilschera

Pytanie: Kto wizytował SMS Admiral Spaun 20 października?
Odpowiedź: cesarza Karola I

Pytanie: Gdzie 25 października doszło do wysadzenia desantu z udziałem SMS Admiral Spaun?
Odpowiedź: w Punta Sdobba koło Monfalcone