the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Portret Josefy Bayeu

Portret został odziedziczony przez bezpośrednich spadkobierców Goi – jego syna Javiera i wnuka Mariana. Po śmierci Javiera podziałem spuścizny malarza zajął się Federico Madrazo. Mariano, który sukcesywnie wyprzedawał majątek dziadka na pokrycie swoich długów, sprzedał go Románowi Garreta y Huerto, szwagrowi Madraza. Później obraz został nabyty królewskim dekretem z 5 kwietnia 1866 przez Muzeum Trójcy Świętej za cenę 300 eskudów, razem z Autoportret w wieku sześćdziesięciu dziewięciu lat z 1815 roku i przypisywanym Goi Egzorcyzmem. To muzeum zostało połączone z Prado, gdzie obraz znajduje się od 1872 roku. Niebieskie oznaczenie w lewym dolnym rogu to numer katalogowy 178.T pochodzący z inwentarza Muzeum Trójcy Świętej.

Pytanie: Kogo uznajemy za spadkobierców Goi?
Odpowiedź: jego syna Javiera i wnuka Mariana

Pytanie: Czy wnuk Goi miał długi?
Odpowiedź: wyprzedawał majątek dziadka na pokrycie swoich długów

Pytanie: W jakiej instytucji znalazł się obraz Goi w 1866 roku?
Odpowiedź: Muzeum Trójcy Świętej

Pytanie: Ile zapłacono za portret Goi, aby mógł zostać umieszczony w muzeum?
Odpowiedź: 300 eskudów
Portret Josefy Bayeu

Josefa Bayeu (1747–1812) była żoną Goi od 1773 aż do śmierci w 1812 roku. Pochodziła z zamożnej aragońskiej rodziny o tradycjach artystycznych. Jej bratem był Francisco Bayeu, malarz, który wspomagał karierę Goi na królewskim dworze. Mimo swojego pochodzenia Josefa najprawdopodobniej była analfabetką. Xavier de Salas opisuje ją jako naiwną, dobroduszną i niemądrą. Goya ożenił się z nią dla koneksji, które posiadała jej rodzina w artystycznych kręgach. Niewiele wiadomo o jej życiu u boku malarza. Josefa wielokrotnie zachodziła w ciążę (być może nawet 20 razy) i roniła. Jedynie siedmioro dzieci przeżyło okres niemowlęcy, przy czym tylko syn Francisco Javier dożył dorosłości. Wielokrotne macierzyństwo Josefy było dla niej wielkim obciążeniem, zarówno fizycznym, jak i psychicznym. Artysta rzadko wspominał o żonie w swojej obszernej korespondencji, nie była też jego modelką. Jedyny potwierdzony wizerunek Josefy, który przetrwał do czasów współczesnych, to niewielkich rozmiarów szkic węglem z 1805 roku przedstawiający jej profil. Widać na nim blisko sześćdziesięcioletnią Josefę – postarzałą, lekko przygarbioną kobietę o zwiotczałej skórze i zmęczonym wyrazie twarzy. Wydaje się spokojna, z nutą melancholii w oczach. Na głowie ma czepek, a ramiona okrywa wełnianym szalem. Jej fizjonomia w niczym nie odpowiada delikatnym rysom twarzy młodej damy przedstawionej na olejnym portrecie.

Pytanie: Czy Josefa Bayeu jest arystokratką?
Odpowiedź: Pochodziła z zamożnej aragońskiej rodziny o tradycjach artystycznych

Pytanie: Jak Xavier de Salas opisuje Josefę Bayeu?
Odpowiedź: jako naiwną, dobroduszną i niemądrą

Pytanie: Z którego roku pochodzi jedyny portret Josefy Bayeu?
Odpowiedź: z 1805 roku
Architektura Katowic

Rozwój dzisiejszego śródmieścia Katowic z dawnej wsi rozpoczął się w połowie XIX wieku, po budowie kolei w 1846; jednak dynamizmu nabrał po wojnie krymskiej i zmianie relacji międzynarodowych w pobliżu miasta. Według pierwszego planu regulacyjnego stworzonego przez Heinricha Moritza Augusta Nottebohma w 1856 powstały wzdłuż osi łączącej dzisiejszą ul. Warszawską, Rynek, ul. 3 Maja i plac Wolności kamienice mieszczańskie w stylu neorenesansu włoskiego lub neoklasycystycznym mające zazwyczaj jedynie dwie kondygnacje (Rynek 6, ul. Dworcowa 11, ul. Warszawska 10). W pewnym oddaleniu powstawały wille należące do burżuazji (najokazalsza była nieistniejąca willa Grundmanna przy ul. Warszawskiej). Drugi etap zabudowy śródmieścia nastąpił po wyraźnym ożywieniu gospodarczym jakie miało miejsce około 1880, gdy zaczęto zabudowywać tereny w kierunku obecnych ul. A. Mickiewicza, ul. Piastowskiej, ul. Stanisława Moniuszki, a także przebudowano większość budynków wzniesionych wcześniej nadbudowując je do czterech lub pięciu kondygnacji. Powstały wtedy pierwsze typowe kamienice czynszowe. W epoce późnego historyzmu większość obiektów powstawała w stylu eklektycznym z zastosowaniem elementów neorenesansowych i neobarokowych (dość rzadko neogotyckich stosowanych częściej w budynkach publicznych), a w początku XX wieku – także z elementami dekoracji secesyjnej (np. ul. 3 Maja 40, ul. A. Mickiewicza 14, ul. T. Kościuszki 23). Budynki w tym okresie często były także licowane cegłą (żółtą, czerwoną, białą). Najbardziej nieszablonowe kamienice z tego etapu rozwoju śródmieścia powstały po 1910, gdy zmniejszono dekoracyjność fasad, a bryły stały się asymetryczne.

Pytanie: Na kiedy określa się początki rozwoju śródmieścia miasta?
Odpowiedź: połowie XIX wieku

Pytanie: Gdzie miała mieścić się posiadłość Grundmanna?
Odpowiedź: przy ul. Warszawskiej

Pytanie: Co działo się podczas rozkwitu gospodarczego, przed drugą partią zabudowy?
Odpowiedź: zaczęto zabudowywać tereny w kierunku obecnych ul. A. Mickiewicza, ul. Piastowskiej, ul. Stanisława Moniuszki, a także przebudowano większość budynków wzniesionych wcześniej nadbudowując je do czterech lub pięciu kondygnacji

Pytanie: Kiedy utworzono pierwsze budynki czynszowe?
Odpowiedź: około 1880
Architektura Katowic

Po II wojnie światowej w planowaniu urbanistycznym Katowic położono nacisk na złagodzenie dzielącego działania przebiegającej przez centrum miasta w kierunku równoleżnikowym linii kolejowej. W opracowanym w 1947 przez Juliana Duchowicza i Mariana Śramkiewicza planie rozwoju miasta zaproponowano poszerzenie Rynku w kierunku południowym, w miejsce zniszczonego w 1945 r. kwartału zabudowy. Dalsze projekty przewidywały jednak rozwój centrum na północ, a w miejscu kilkunastu kamienic wzdłuż al. W. Korfantego wzniesiono nowe obiekty biurowe i usługowe. Nowo założone biuro architektoniczno-urbanistyczne Miastoprojekt Katowice, zatrudniało głównie absolwentów Politechniki Krakowskiej, interesujących się rozwojem architektury w krajach zachodnich. W rezultacie powstał w centrum Katowic na przełomie lat 60. i 70. ciekawy i zróżnicowany zespół urbanistyczny, reprezentujący formy stylu międzynarodowego, częściowo do dziś awangardowe. Ze względu jednak na słabą jakość detali i materiałów budowlanych, a także brak odpowiedniej konserwacji (w tym czyszczenia elewacji) oraz nieskoordynowane umieszczanie na budynkach tablic reklamowych i wymianę elementów obecna ich forma jest znacznie zniekształcona.

Pytanie: Jaki był cel zaplanowania urbanistycznego Katowic po 1945 roku?
Odpowiedź: złagodzenie dzielącego działania przebiegającej przez centrum miasta w kierunku równoleżnikowym linii kolejowej

Pytanie: Kto był autorem planu urbanistycznego powojennych Katowic?
Odpowiedź: Juliana Duchowicza i Mariana Śramkiewicza

Pytanie: Jakie są przyczyny braku zauważalności awangardowej architektury urbanistycznej Katowic?
Odpowiedź: słabą jakość detali i materiałów budowlanych, a także brak odpowiedniej konserwacji (w tym czyszczenia elewacji) oraz nieskoordynowane umieszczanie na budynkach tablic reklamowych i wymianę elementów

Pytanie: Jak nazwano biuro zajmujące się planowaniem urbanistycznym Katowic?
Odpowiedź: Miastoprojekt Katowice
Lincz we Włodowie

Pomiędzy zabójstwem Ciechanowicza a przyjazdem policji (ok. 2 godzin), na miejsce zbrodni przychodzili okoliczni mieszkańcy, doszło tam również do znieważenia zwłok (uderzanie kijami) co udowodniono jednak tylko Stanisławowi M. i Wiesławowi K. Ok. 20.45 we Włodowie pojawił się patrol policji, który został poinformowany przez Jadwigę Rybak oraz sąsiada Winków, iż Ciechanowicz został pobity, leży w zagajniku i może potrzebować pomocy. Wezwany wkrótce na miejsce lekarz potwierdził zgon Ciechanowicza.

Pytanie: Ile czasu minęło między śmiercią Ciechanowicza i przybyciem służb mundurowych?
Odpowiedź: ok. 2 godzin

Pytanie: Jaką techniką poturbowano ciało zmarłego?
Odpowiedź: uderzanie kijami

Pytanie: Kto przyczynił się do zabójstwa Ciechanowicza?
Odpowiedź: Stanisławowi M. i Wiesławowi K
Krzysztof Rutkowski (ur. 1960)

W listopadzie 2008 przed Sądem Okręgowym w Katowicach rozpoczął się jego proces karny, w związku z zarzutami dotyczącymi uczestnictwa w tzw. śląskiej mafii paliwowej. Krzysztof Rutkowski został oskarżony o polecenie pracownikom swego biura wystawienia faktur na 2,5 mln zł za fikcyjne usługi na rzecz innej firmy oraz o powoływanie się na wpływy w instytucjach państwowych. W marcu 2012 został skazany w tej sprawie na karę 2,5 roku pozbawienia wolności. Po odwołaniu się od wyroku w grudniu 2013 prawomocnie orzeczono wobec niego karę 1,5 roku pozbawienia wolności.

Pytanie: W którym roku wszczęto proces przeciwko Rutkowskiemu?
Odpowiedź: 2008

Pytanie: O przynależność do jakiej organizacji został oskarżony Rutkowski?
Odpowiedź: śląskiej mafii paliwowej

Pytanie: Jaki wyrok usłyszał Rutkowski w 2012 roku?
Odpowiedź: 2,5 roku pozbawienia wolności

Pytanie: Jaka była ostateczna decyzja sądu w sprawie procesu Rutkowskiego?
Odpowiedź: prawomocnie orzeczono wobec niego karę 1,5 roku pozbawienia wolności
Hatsuse

Na początku wojny rosyjsko-japońskiej „Hatsuse” był okrętem flagowym 1. Eskadry Pancerników 1. Floty. Eskadrą pancerników dowodził wiceadmirał Tokioki Nashiba (w skład 1. Floty wchodziła jeszcze eskadra krążowników kontradmirała Shigetō Dewa). Dowodzący 1. Flotą wadm. Heihachirō Tōgō 9 lutego 1904 roku poprowadził ją do ataku na rosyjskie okręty Floty Oceanu Spokojnego, zakotwiczone na redzie Port Artur. Tōgō zdecydował się skierować główne uderzenie na twierdzę, dlatego artyleria główna okrętów japońskich ostrzeliwała forty, a przeciw okrętom rosyjskim zostały skierowane działa artylerii średniej. Choć obie strony osiągnęły wiele trafień, japońskie pociski kal. 203 i 152 mm nie wyrządziły wielkich szkód jednostkom rosyjskim (które straciły 17 ludzi), podczas gdy Japończycy mieli 60 rannych i zabitych, zanim Tōgō zdecydował się na odwrót. „Hatsuse” otrzymał dwa trafienia (stracił 10 ludzi, 17 zostało rannych).

Pytanie: Jaki tytuł wojskowy miał Tokioki Nashiba?
Odpowiedź: wiceadmirał

Pytanie: W jakiej wojnie uczestniczył okręt „Hatsuse”?
Odpowiedź: rosyjsko-japońskiej

Pytanie: Jaką funkcję pełnił Heihachirō Tōgō?
Odpowiedź: Dowodzący 1. Flotą

Pytanie: Które państwo odniosło większe straty w wojnie: Japonia czy Rosja?
Odpowiedź: japońskie pociski kal. 203 i 152 mm nie wyrządziły wielkich szkód jednostkom rosyjskim (które straciły 17 ludzi), podczas gdy Japończycy mieli 60 rannych i zabitych
Sztufada

W tym okresie w podstawowym przepisie na sztufadę na ciepło głównym surowcem jest duży kawałek wołowiny zrazowej lub skrzydła, zamarynowany przed przyrządzeniem, a następnie naszpikowany słupkami słoniny, obsmażony do zrumienienia, po czym duszony do miękkości. Miękka sztufada krojona jest na plastry w poprzek włókien tak, że słonina staje się widoczna w postaci białych oczek w ciemnym mięsie. Tak przyrządzona sztufada podawana jest z sosem od duszenia, zaprawionym winem i przecierem pomidorowym.

Pytanie: Jakie mięso stanowi podstawę sztufady?
Odpowiedź: duży kawałek wołowiny zrazowej lub skrzydła

Pytanie: Czy mięso powinno być wcześniej zamarynowane?
Odpowiedź: zamarynowany przed przyrządzeniem

Pytanie: Jak długo należy smażyć mięso?
Odpowiedź: do zrumienienia

Pytanie: W jaki sposób powinno się kroić potrawę?
Odpowiedź: na plastry w poprzek włókien tak, że słonina staje się widoczna w postaci białych oczek w ciemnym mięsie
Sztufada

Sztuka mięsa sztufada, czyli boeuf à la mode Wziąść zrazówki albo części żebrowej bez kości, oczyść, zbij ją, trochę, naszpikuj słoniną pierwej obsypaną korzeniami, włóż w rondel szeroki, a na spód daj parę marchwi pokrajanych i trochę kruchego łoju, z wierzchu posól, daj pieprzu angielskiego kilkanaście ziarnek, kilka liści bobkowych, pietruszki, selery i cebuli, cytrynę w talarki pokrajaną, zalać wodą albo lekkim rosołem, dodać octu, kto chce, szklankę wina, albo też można całkiem piwem zalać, przykryć rondel szczelnie pokrywą niech się dobrze dusi, potem wziąść trochę masła, garść mąki, utrzeć, rozprowadzić sosem ze sztufady, przecedzić, wlać do tegoż rondla niech się dobrze wydusi aby sos był krótki, sos powinien być rumiany. Na półmisku pokrajać mięso, oblać tym że sosem, cedząc przez sitko; na około ubrać można kartofelkami przesmażonemi i skrobanym chrzanem, albo czerwoną kapustą.

Pytanie: Dlaczego według przepisu sztufada powinna być dobrze wyduszona?
Odpowiedź: aby sos był krótki

Pytanie: Jakie składniki powinny znaleźć się na wierzchniej stronie mięsa według przepisu?
Odpowiedź: posól, daj pieprzu angielskiego kilkanaście ziarnek, kilka liści bobkowych, pietruszki, selery i cebuli, cytrynę w talarki pokrajaną

Pytanie: W jakim naczyniu powinno się gotować sztufadę zgodnie z przepisem?
Odpowiedź: rondel szeroki

Pytanie: Jaki odcień powinien mieć sos przygotowany zgodnie z przepisem?
Odpowiedź: rumiany
Babakotia

Bazując na wielkości ciała, morfologii trzonowców i analizie mikroskopowej zużycia zębów, uznaje się Babakotia radofilai za liściożerną, uzupełniającą swą dietę owocami i twardymi nasionami (jak Palaeopropithecus), niekiedy uważa się ją za jedzącą nasiona i inny twardy pokarm. Badania mikrourazów zębów zwierzęcia nie przeczą liścio- i nasionożerności, jednakże występują na nich pewne niewielkie różnice w porównaniu z innymi lemurami o podobnym jadłospisie. Świadczy to o niewielkich odrębnościach. Jednakże badania Godfreya i współpracowników oceniły prawdopodobieństwo przynależności Babakotia do lemurów trawożernych na 0,02, a owocożernych na 0,98. Uznano też, że obficie uzupełniała swą dietę nasionami (być może jadła najwięcej nasion z Palaeopropithecidae). Dzisiaj podobną dietą cechują się goryl zachodni, orangutan borneański, saki szara, saki białolica oraz Cacajao rubicunda. Grube ślady zużycia zębów Babakotia i w mniejszym stopniu innych przedstawicieli jej rodziny przypominają te zdobiące zęby nasionożernych pazurkowcowatych. Palaeopropithecidae konsumowały też dużo liści. U wszystkich Palaeopropithecidae, a więc też u Babakotia radofilai, uzębienie stałe wyrzynało się wcześnie, podobnie jak u Indriidae, co zwiększało przeżywalność młodych podczas pierwszej pory suchej po odstawieniu od piersi.

Pytanie: Jakie zwierzęta współcześnie mają podobną dietę do Babakotii?
Odpowiedź: goryl zachodni, orangutan borneański, saki szara, saki białolica oraz Cacajao rubicunda

Pytanie: Czy Babakotia należy do gatunków Palaeopropithecidae?
Odpowiedź: U wszystkich Palaeopropithecidae, a więc też u Babakotia radofilai

Pytanie: U jakich zwierząt, podobnie do Babakotii, stałe uzębienie wyżyna się wcześnie?
Odpowiedź: u Indriidae

Pytanie: Czy Babakotia radofilai jest mięsożercą?
Odpowiedź: uznaje się Babakotia radofilai za liściożerną, uzupełniającą swą dietę owocami i twardymi nasionami
Babakotia

Pierwsze subfosylne szczątki Babakotia radofilai odkryto podczas serii ekspedycji, które nastąpiły po odkryciach Jeana Radofilao i dwóch anglo-malgaskich wypraw rozpoznawczych w 1981 i 1986–87. Druga fala odkryć została rozpoczęta jeszcze w latach osiemdziesiątych przez antropolog biologiczną Elwyn Simons, która w 1988 trafiła w jaskini Antsiroandoha w Ankarana Massif na północy Madagaskaru prawie kompletny szkielet i czaszkę w towarzystwie szczątków około tuzina innych osobników. Szybko zidentyfikowana jako przedstawiciel Palaeopropithecidae, Babakotia razem z Mesopropithecus przyczyniła się do rozpoczęcia debaty o pokrewieństwie pomiędzy Palaeopropithecidae, Archaeolemuridae i żyjącymi obecnie indrisowatymi. Archaeolemuridae miały czaszki bardzo przypominające te spotykane u Indriidae. Większe Palaeopropithecidae z drugiej strony zachowały uzębienie podobne do obecnych Indriidae, były jednak solidniejsze i bardziej wyspecjalizowane. Babakotia i Mesopropithecus nie tylko miały jednakowe uzębienie co Indriidae, ale też miały podobne czaszki. Dowodzi to, że przypominające leniwce lemury były najbliżej spokrewnione z żyjącymi także dziś Indriidae, a Archaeolemuridae stanowiły ich najbliższą grupą zewnętrzną. Co więcej, odkrycie Babakotia pomogło pokazać, że pierwotne Indriidae nie były skoczkami przemieszczającymi się szybko z drzewa na drzewo, jak ich współcześni przedstawiciele, ale pionowymi wspinaczami żywiącymi się w pozycji wiszącej, a prawdopodobnie tylko okazjonalnie skoczkami.

Pytanie: W czym Archaeolemuridae były podobne do Indriidae?
Odpowiedź: miały czaszki bardzo przypominające te spotykane u Indriidae

Pytanie: W czym Mesopropithecus przypominał Indriidae?
Odpowiedź: miały jednakowe uzębienie co Indriidae, ale też miały podobne czaszki

Pytanie: Do jakiej rodziny zaliczona została Babakotia?
Odpowiedź: Palaeopropithecidae
Dennis Rodman

W 1991 Pistons doznali wstrząsu, kiedy zostali gładko pokonani przez Bulls w Finałach Konferencji Wschodniej. Rodman prowadził w drużynie w zbiórkach, ale to nie wystarczyło. W 1992 Rodman grał, zaliczając średnio 18 zbiórek na mecz i zdobywając pierwszy z siedmiu zdobytych z rzędu tytułów najlepiej zbierającego zawodnika. W jednym ze spotkań zebrał 34 piłki ustanawiając rekord kariery. Rodman nie był ani silniejszy, ani nie miał większego zasięgu rąk od przeciwników. Zamiast tego, używał „prawie naukowego” podejścia, aby obliczyć jak piłka odbije się od kosza lub tablicy i znaleźć się na najlepszej pozycji, żeby ją zebrać. Na koniec sezonu 1991/1992 zajął drugie miejsce w głosowaniu na obrońcę roku NBA.

Pytanie: Czy Bulls zwyciężyli z Pistons w 1991 roku?
Odpowiedź: W 1991 Pistons doznali wstrząsu, kiedy zostali gładko pokonani przez Bulls

Pytanie: Ile zbiórek Rodmana zalicza się do jego rekordowego wyniku?
Odpowiedź: 34

Pytanie: Na jakich zawodach Pistons przegrał z Bulls?
Odpowiedź: Finałach Konferencji Wschodniej

Pytanie: Co robił Rodman, aby jak najlepiej ustawić się na boisku?
Odpowiedź: obliczyć jak piłka odbije się od kosza lub tablicy
Hubert Wagner

Był ponadto trenerem reprezentacji Tunezji, pracował w Turcji, a w Polsce z klubowymi drużynami Legii Warszawa (z którą w 1983 r. zdobył Mistrzostwo Polski), Stilonu Gorzów i Morza Szczecin. W październiku 1996 roku został ponownie trenerem reprezentacji mężczyzn, którą prowadził do stycznia 1998 roku. Pełnił również funkcję sekretarza generalnego Polskiego Związku Piłki Siatkowej. Był też komentatorem telewizyjnym. W 1987 roku zagrał epizodyczną rolę w serialu Dorastanie. Wystąpił w piątym odcinku grając samego siebie.

Pytanie: W czyją postać wcielił się w "Dorastaniu"?
Odpowiedź: samego siebie

Pytanie: Czy był zawodowo związany z tunezyjską drużyną?
Odpowiedź: Był ponadto trenerem reprezentacji Tunezji

Pytanie: Jakie stanowisko objął w PZPS?
Odpowiedź: sekretarza generalnego

Pytanie: Był trenerem reprezentacji kobiet czy mężczyzn?
Odpowiedź: został ponownie trenerem reprezentacji mężczyzn
Hubert Wagner

W latach 1978–1979 prowadził kobiecą reprezentację Polski. Po raz drugi trenował reprezentację męską w latach 1983–1985, zdobywając kolejny srebrny medal w mistrzostwach Europy w 1983 roku. Zakwalifikowała się również na igrzyska olimpijskie w Los Angeles. Wskutek bojkotu przez Polskę igrzysk olimpijskich polscy siatkarze nie mogli wziąć udziału w igrzyskach pomimo wywalczonego sportowo awansu. W zamian za to reprezentacja wystąpiła w alternatywnych dla sportowców z krajów socjalistycznych zawodach Przyjaźń-84, gdzie Polacy zdobyli brązowy medal. Na kolejnych mistrzostwach Europy w 1985 roku reprezentacja zajęła czwarte miejsce.

Pytanie: Kiedy Wagner był trenerem reprezentacji kobiet w siatkówce?
Odpowiedź: 1978–1979

Pytanie: W mistrzostwach Europy w którym roku polska reprezentacja siatkówki zajęła drugie miejsce?
Odpowiedź: 1983

Pytanie: Z igrzysk olimpijskich w jakim mieście zrezygnowali polscy siatkarze?
Odpowiedź: Los Angeles

Pytanie: Z jakiego powodu reprezentacja polski w siatkówce nie mogła wziąć udziału w Igrzyskach?
Odpowiedź: bojkotu

Pytanie: Co zaoferowano siatkarzom w zamian występu w Los Angeles?
Odpowiedź: zawodach Przyjaźń-84
Puszcza Białowieska

Dopiero w roku 1994 ukazał się Projekt utworzenia Parku Narodowego Puszczy Białowieskiej, który zakładał objęcie statusem parku narodowego całej polskiej części Puszczy Białowieskiej. Projekt ten przekazał władzom prezes Polskiej Akademii Nauk. Po raz pierwszy przeprowadzono w nim analizę zniszczeń poczynionych w Puszczy Białowieskiej w XX wieku przez gospodarkę leśną. Równocześnie powstał „Leśny kompleks promocyjny” (526 km²) mający na celu ochronę substancji i walorów puszczy poza granicami Białowieskiego Parku Narodowego.

Pytanie: Kto oddał projekt Parku Narodowego Puszczy Białowieskiej do analizy?
Odpowiedź: prezes Polskiej Akademii Nauk

Pytanie: Jak duży był "Leśny kompleks promocyjny"?
Odpowiedź: 526 km²

Pytanie: Dlaczego utworzono "Leśny kompleks promocyjny"?
Odpowiedź: celu ochronę substancji i walorów puszczy poza granicami Białowieskiego Parku Narodowego

Pytanie: Co niszczyło tereny Puszczy Białowieskiej?
Odpowiedź: gospodarkę leśną
Puszcza Białowieska

Niezwykle bogaty jest świat bezkręgowców Puszczy Białowieskiej. Przykładowo występujące tam chrząszcze i motyle reprezentują po 51%, ważki 69%, sieciarki 48%, a prostoskrzydłe 49% fauny krajowej, natomiast liczba gatunków motyli i chrząszczy stwierdzonych na terenie puszczy jest większa niż liczba leśnych gatunków tych owadów w całej Szwecji. Stwierdza się na tym terenie występowanie dużej grupy taksonów borealnych oraz borealno-górskich, a dla wielu gatunków stanowiska w Puszczy Białowieskiej wyznaczają obecnie ich południową, północną, zachodnią lub wschodnią granice występowania. Wiele gatunków, zwłaszcza saprofitycznych, ma tam jedyne lub jedne z nielicznych stanowisk w Europie, dlatego teren Puszczy Białowieskiej uznaje się za ostoje bioróżnorodności owadów ważną z punktu widzenia całego kontynentu.

Pytanie: Jaką część polskiej fauny reprezentują poszczególne bezkręgowce Puszczy Białowieskiej?
Odpowiedź: chrząszcze i motyle reprezentują po 51%, ważki 69%, sieciarki 48%, a prostoskrzydłe 49%

Pytanie: Jakie taksony występują licznie w obrębie Puszczy Białowieskiej?
Odpowiedź: borealnych oraz borealno-górskich

Pytanie: Dlaczego obszar ten uważany jest za niezwykle istotną ostoję bioróżnorodności owadów?
Odpowiedź: Wiele gatunków, zwłaszcza saprofitycznych, ma tam jedyne lub jedne z nielicznych stanowisk w Europie
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VIII kadencji

Zgodnie z Regulaminem Sejm obraduje na posiedzeniach. Marszałek Sejmu najpóźniej na 7 dni przed planowanym posiedzeniem zawiadamia o dacie i porządku dziennym tego posiedzenia odpowiednie organy (posłów, Prezydenta RP, Marszałka Senatu RP, członków Rady Ministrów, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, Prokuratora Generalnego, Prezesa NIK, Prezesa NBP, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Rzecznika Praw Dziecka). Termin ten może być skrócony w szczególnie uzasadnionych wypadkach.

Pytanie: Kto informuje o posiedzeniu sejmu?
Odpowiedź: Marszałek Sejmu

Pytanie: Kiedy posłowie powinni być powiadomieni o posiedzeniu?
Odpowiedź: najpóźniej na 7 dni przed planowanym posiedzeniem

Pytanie: Jakie organy muszą być poinformowane o posiedzeniu?
Odpowiedź: posłów, Prezydenta RP, Marszałka Senatu RP, członków Rady Ministrów, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, Prokuratora Generalnego, Prezesa NIK, Prezesa NBP, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Rzecznika Praw Dziecka

Pytanie: Czy możliwe jest skrócenie terminu powiadomienia organów o posiedzeniu sejmu?
Odpowiedź: Termin ten może być skrócony w szczególnie uzasadnionych wypadkach