the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Longin Komołowski

Od 1989 był aktywnym działaczem ponownie zalegalizowanej „Solidarności”. Został przewodniczącym Komisji Zakładowej w Stoczni Szczecińskiej oraz wiceprzewodniczącym zarządu regionu związku. W latach 1990–1997 pełnił funkcję przewodniczącego zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” Pomorza Zachodniego, zasiadał w Komisji Krajowej oraz jej prezydium. W 1996 zainicjował powołanie Szczecińskiego Porozumienia Prawicy. W wyborach parlamentarnych w 1997 zdobył mandat posła na Sejm III kadencji z listy Akcji Wyborczej Solidarność w okręgu szczecińskim. Od 31 października 1997 sprawował urząd ministra pracy i polityki socjalnej, a od 19 października 1999 do 19 października 2001 wiceprezesa Rady Ministrów oraz ministra pracy i polityki społecznej w rządzie Jerzego Buzka.

Pytanie: Czy Komołowski był związany z Komisją Krajową?
Odpowiedź: zasiadał w Komisji Krajowej oraz jej prezydium

Pytanie: Czy Komołowski startował w wyborach parlamentarnych?
Odpowiedź: W wyborach parlamentarnych w 1997 zdobył mandat posła

Pytanie: Z listy jakiego okręgu Komołowski zdobył mandat posła?
Odpowiedź: szczecińskim

Pytanie: Od którego roku Komołowski działał w "Solidarności"?
Odpowiedź: Od 1989
Tysiąc przeciwko Polsce

Alicja Tysiąc zwróciła się o pomoc do Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, która wskazała jej szpital, gdzie wykonywane są legalne zabiegi przerwania ciąży. Z zaświadczeniem od internisty 26 kwietnia 2000 roku, w drugim miesiącu ciąży, udała się do oddziału neonatologicznego w warszawskim szpitalu publicznym im. prof. W. Orłowskiego przy ulicy Czerniakowskiej, gdzie zbadał ją ginekolog. Lekarz odmówił jej prawa do przeprowadzenia aborcji, uznając, że zagrożenie dla zdrowia Alicji Tysiąc jest niewystarczające, aby uzasadnić przerwanie ciąży. Na zaświadczeniu od internisty zaznaczył, że się z nim nie zgadza, przez co uniemożliwił wykonanie zabiegu w innej placówce publicznej służby zdrowia.

Pytanie: Jak odmowa lekarza wpłynęła na dostępność aborcji dla Tysiąc w innych placówkach?
Odpowiedź: Na zaświadczeniu od internisty zaznaczył, że się z nim nie zgadza, przez co uniemożliwił wykonanie zabiegu w innej placówce publicznej służby zdrowia

Pytanie: Czy Tysiąc chciała wykonać aborcję w I trymestrze ciąży?
Odpowiedź: Z zaświadczeniem od internisty 26 kwietnia 2000 roku, w drugim miesiącu ciąży

Pytanie: Do jakiej organizacji zgłosiła się Tysiąc, żeby dostać namiar na placówkę, w której wykonywane są zabiegi aborcji?
Odpowiedź: do Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny

Pytanie: Gdzie zgłosiła się Tysiąc z zamiarem wykonania aborcji?
Odpowiedź: udała się do oddziału neonatologicznego w warszawskim szpitalu publicznym im. prof. W. Orłowskiego przy ulicy Czerniakowskiej
Codex Gigas

Kodeks zawiera całą Biblię (Stary i Nowy Testament) w łacińskim przekładzie Wulgaty (Dzieje i Apokalipsa w przekładzie starołacińskim), encyklopedię Etymologiae (ff. 201r-239r) Izydora z Sewilli, Antiquitates (ff. 118r-178v) oraz De bello Judaico (ff. 178v-200v) Józefa Flawiusza, Chronica Boemorum (ff. 294r-304r) Kosmasa z Pragi, różne traktaty (historyczne, etymologiczne i medyczne), kalendarz z nekrologiem, listę braci zakonnych z klasztoru w Podlažicach, magiczne formuły i inne lokalne zapiski. Zawiera osiem traktatów medycznych, z których pięć pierwszych (ff. 240r-243v) ma pochodzenie greckie lub bizantyjskie, a trzy ostatnie są autorstwa Konstantyna Afrykańczyka (ff. 243v-252r). Cały zbiór został napisany po łacinie. Wśród dodatków najcenniejszym dziełem jest Kronika Kosmasa, która uchodzi za najwierniejszą i najstarszą kopię tego dzieła.

Pytanie: Czy Wulgata to przekład Biblii na łacinę?
Odpowiedź: w łacińskim przekładzie Wulgaty

Pytanie: Czy w skład kodeksu wchodzi Chronica Boemorum?
Odpowiedź: Chronica Boemorum

Pytanie: Kto napisał "De bello Judaico"?
Odpowiedź: Józefa Flawiusza

Pytanie: Czym jest Kronika Kosmana?
Odpowiedź: najwierniejszą i najstarszą kopię tego dzieła
Visa Waiver Program

Kraje nominowane do statusu w Visa Waiver Program mają status roadmap i kwalifikują się do udziału w postępowaniu. Procedurę nominacji rozpoczyna Departament Bezpieczeństwa Krajowego Stanów Zjednoczonych (Department of Homeland Security), który – w porozumieniu z sekretarzem stanu – ocenia wpływ uznania danego kraju za uczestnika VWP na możliwości egzekwowania prawa Stanów Zjednoczonych i na problemy bezpieczeństwa, np. na możliwości egzekwowania przepisów imigracyjnych i dotrzymania warunków istniejących umów ekstradycyjnych. Nie ustalono harmonogramu, jak długo kraj może pozostać na wyznaczonej liście przed zatwierdzeniem lub odrzuceniem z programu.

Pytanie: Jaki status muszą posiadać państwa nominowane do Visa Waiver Program?
Odpowiedź: roadmap

Pytanie: Jaki organ rozpoczyna nominacją danych krajów do programu VWP?
Odpowiedź: Departament Bezpieczeństwa Krajowego Stanów Zjednoczonych

Pytanie: Jakie zadania ma Department of Homeland Security w procesie nominacji krajów do VWP?
Odpowiedź: ocenia wpływ uznania danego kraju za uczestnika VWP na możliwości egzekwowania prawa Stanów Zjednoczonych i na problemy bezpieczeństwa

Pytanie: Jak długo kraj może pozostać na wyznaczonej liście przed zatwierdzeniem lub odrzuceniem z programu.?
Odpowiedź: Nie ustalono harmonogramu, jak długo kraj może pozostać na wyznaczonej liście przed zatwierdzeniem lub odrzuceniem z programu
Visa Waiver Program

Uprawnienie do zwolnienia z obowiązku wizowego może być wycofane w każdym czasie. Zazwyczaj to może się zdarzyć, jeśli Stany Zjednoczone uważają, że obywatele danego kraju w większym stopniu niż wcześniej naruszają ograniczenia VWP, takie jak praca bez pozwolenia, lub przekraczających dozwolony okres pobytu w Stanach Zjednoczonych. Dlatego Argentyna została wykluczona z VWP w 2002 roku w związku z kryzysem finansowym w tym kraju i jego potencjalnym wpływem na masową emigrację i bezprawne przekroczenie dozwolonego czasu pobytu swoich obywateli w Stanach Zjednoczonych w drodze do VWP. Udział Urugwaju w programie został odwołany w 2003 roku z podobnych powodów. Powszechnie uważa się, że obywatele krajów stabilnych politycznie i gospodarczo rzadko podróżują w celu nielegalnego poszukiwania pracy.

Pytanie: Czy raz otrzymane uprawnienie wizowe jest stałe?
Odpowiedź: Uprawnienie do zwolnienia z obowiązku wizowego może być wycofane w każdym czasie

Pytanie: Jaki kraj nie jest członkiem programu Visa Waiver od 2002?
Odpowiedź: Argentyna

Pytanie: Jaki kraj nie jest członkiem programu Visa Waiver od 2003?
Odpowiedź: Urugwaju

Pytanie: Obywatele jakich państw zazwyczaj nie szukają w USA nielegalnej pracy?
Odpowiedź: stabilnych politycznie i gospodarczo
Edward (hrabia Wesseksu)

W dniu ślubu królowa Elżbieta II nadała swemu najmłodszemu synowi parowski tytuł „hrabiego Wesseksu” i, jako dodatkowy, „wicehrabiego Severn” (w Zjednoczonym Królestwie tytuły te noszą najstarsi synowie parów, jako ich następcy, tak też będzie stylizowany syn Edwarda). Było to zerwanie ze zwyczajem, że królewskim synom nadaje się parowskie tytuły książęce (diuków), najwyższe w hierarchii arystokracji brytyjskiej, zaraz poniżej rodziny królewskiej. Tytuł hrabiowski Wesseksu nie jest zwyczajnym tytułem, gdyż ostatnią osobą go noszącą był Harold Godwinson przed swoim wstąpieniem na tron Anglii w 1066 (jako Harold II). Książę Edward jest obecnie znany i oficjalnie tytułowany „Jego Królewską Wysokością hrabią Wesseksu” (His Royal Highness The Earl of Wessex), a jego małżonka „Jej Królewską Wysokością hrabiną Wesseksu” (Her Royal Highness The Countness of Wessex). Ogłoszono także, że po śmierci swojego ojca, Filipa Mountbattena-księcia małżonka, kiedy jego tytuł księcia Edynburga wygaśnie wraz z „przejściem” do Korony, Edward zostanie kreowany nowym księciem Edynburga.

Pytanie: Jakie tytuły przyznawane są najstarszym synom parów?
Odpowiedź: „hrabiego Wesseksu” i, jako dodatkowy, „wicehrabiego Severn”

Pytanie: Kto jako ostatni mógł cieszyć się posiadaniem tytułu hrabiego przed Edwardem?
Odpowiedź: Harold Godwinson

Pytanie: Jaki tytuł przyjmie Edward w wypadku śmierci ojca?
Odpowiedź: księciem Edynburga

Pytanie: W którym roku Harold II zaczął panować w Anglii?
Odpowiedź: w 1066
Pożar Krakowa w 1850 roku

Prace nie postępowały jednak równolegle i z podobnym natężeniem we wszystkich miejscach dotkniętych pożarem, różny był zatem czas ich zakończenia. Jeszcze w pierwszą rocznicę pożaru żaden ze strawionych ogniem domów nie był zamieszkany. We wrześniu 1852 roku oddano do użytku Instytut Techniczny, gruntownie przebudowany pod kierunkiem Tomasza Majewskiego. Już rok później zakończono prace budowlane przy Rynku Głównym i Grodzkiej. W 1855 roku wzniesiono stałe jatki rzeźnicze, według projektu Pawła Barańskiego, usytuowane w miejscu spalonych, znajdujących między klasztorem Dominikanów a Plantami. Trzy lata później zakończono prace na Brackiej i Wiślnej. Z kolei w 1860 roku odbudowana była już zabudowa na Stolarskiej, a rok później przy tej ulicy, w miejscu spalonych budynków i muru klasztornego, wzniesiono nowe Kramy Dominikańskie. W tym czasie większa część spalonej dzielnicy podniosła się już ze zniszczeń, w ruinie pozostały jedynie budynek Drukarni Uniwersyteckiej oraz jedna lub dwie dawne bursy przy Gołębiej. Dużo gorzej sytuacja wyglądała na Kleparzu – do 1860 roku odbudowano tam zaledwie jeden dom.

Pytanie: Czy prace ukończono w tym samym momencie?
Odpowiedź: różny był zatem czas ich zakończenia

Pytanie: Jaki obiekt zrealizowano we wrześniu 1852 roku?
Odpowiedź: Instytut Techniczny

Pytanie: Kto kierował realizacją Instytutu?
Odpowiedź: Tomasza Majewskiego

Pytanie: Co wykonano w 1855 roku?
Odpowiedź: stałe jatki rzeźnicze
Pożar Krakowa w 1850 roku

Zabudowa centrum miasta okazała się równie podatna na ogień, co domostwa na Krupniczej. Było to efektem kilku czynników. Przede wszystkim, prawie wszystkie budynki, nawet Sukiennice, były kryte gontem. Materiał ten okazał się bardziej łatwopalny niż zwykle, bowiem przez dwa miesiące poprzedzające lipiec 1850 roku, w Krakowie nie spadła ani kropla deszczu. Wysuszony, spękany gont stał się dogodną pożywką dla ognia. Silny wiatr z łatwością przerzucał iskry i płonące resztki dachów na kolejne budynki. Oprócz tego większość kamienic miała jeszcze drewniane poddasza czy też inne elementy wyposażenia wykonane z tego materiału, np. ganki, werandy, schody. Ponadto wielu mieszkańców na strychach swoich domów trzymało łatwopalne przedmioty, najróżniejsze rupiecie, szmaty, papiery czy stare sprzęty, lekceważąc w ten sposób przepisy antypożarowe z czasów Wolnego Miasta, które zabraniały gromadzenia tego rodzaju rzeczy. Na dodatek, wśród murowanych kamienic centrum stało jeszcze wiele drewnianych budynków, takich jak szopy, wozownie, składy, stajnie i kramy handlowe. Wszystko to doprowadziło do tego, że ogień rozprzestrzeniał się bardzo szybko, a pożar przybrał wielkie rozmiary.

Pytanie: Dlaczego gont, którym kryte było większość budynków, był wówczas wyjątkowo łatwopalny?
Odpowiedź: przez dwa miesiące poprzedzające lipiec 1850 roku, w Krakowie nie spadła ani kropla deszczu

Pytanie: W czego posiadaniu było wielu mieszkańców Krakowa, mimo wytycznych z obowiązujących wówczas przepisów antypożarowych?
Odpowiedź: łatwopalne przedmioty, najróżniejsze rupiecie, szmaty, papiery czy stare sprzęty

Pytanie: Czy kamienice posiadały jakiekolwiek drewniane elementy konstrukcji?
Odpowiedź: większość kamienic miała jeszcze drewniane poddasza

Pytanie: Jakim materiałem było kryte większość znajdujących się tam budynków?
Odpowiedź: gontem
Gregory Peck

W 1977 Peck zagrał w biograficznym dramacie wojennym Generał MacArthur (reż. Joseph Sargent), kreując tytułową postać Douglasa MacArthura. Aktor przyjął rolę pomimo niezbyt dużego zadowolenia ze scenariusza. Przygotowując się do niej, studiował fotografie w archiwach narodowych i bibliotekach oraz oglądał filmy z udziałem generała w akcji. Za swoją kreację Peck otrzymał pochlebne recenzje. Vincent Canby przyznał, że „Gregory Peck jest wyjątkowo dobry. Nie tylko wygląda i brzmi jak generał, ale także sprawia, że postać jest niesłychanie pociągająca, nawet gdy jest najbardziej kontrowersyjna”. Film zarobił ponad 16 milionów dolarów. Peck po raz czwarty został nominowany do Złotego Globu w kategorii dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym.

Pytanie: W jakim filmie wojennym pojawił się Peck?
Odpowiedź: Generał MacArthur

Pytanie: Kto wyreżyserował film wojenny z 1977 roku?
Odpowiedź: Joseph Sargent

Pytanie: Czy Peck odnosił się krytycznie do scenariusza filmu?
Odpowiedź: Aktor przyjął rolę pomimo niezbyt dużego zadowolenia ze scenariusza

Pytanie: Czy krytycy odnieśli się pozytywnie do roli odegranej przez aktora?
Odpowiedź: Za swoją kreację Peck otrzymał pochlebne recenzje
Gregory Peck

W 1978 zagrał w dreszczowcu science-fiction Chłopcy z Brazylii w reżyserii Franklina J. Schaffnera u boku Laurence’a Oliviera. Obraz został zrealizowany na podstawie powieści Iry Levina z 1976. Peck po raz trzeci w karierze wykreował rolę czarnego charakteru, wcielając się w Josefa Mengele, niemieckiego zbrodniarza wojennego i lekarza. Aktor przyjął rolę ze względu na Oliviera, z którym bardzo chciał pracować. W obsadzie znaleźli się również James Mason, Lilli Palmer, Uta Hagen i Denholm Elliott. Film, tak jak i pierwowzór literacki, przedstawiał fikcyjne wydarzenia budowane wokół prawdziwej postaci Josefa Mengele. Do swej roli Peck został specjalnie ucharakteryzowany. Scena, w której główni bohaterowie – Lieberman (Olivier) i Mengele (Peck) – kłócą się, była nagrywana przez 3–4 dni. Powodem był gorszy stan zdrowia Oliviera w owym czasie. Peck twierdził, że był to absurdalny pomysł by realizować scenę walki z aktorami, którzy byli już w zaawansowanym wieku. Film Schaffnera (mający premierę 5 października) zakończył rok z przychodem rzędu 7,5 miliona dolarów. Peck został po raz piąty nominowany do Złotego Globu w kategorii dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym. Prasa pochlebnie wyrażała się na temat roli aktora. Recenzent branżowego „Films in Review” pisał, że „Peck jest objawieniem. Składa się na to wygląd będący skrzyżowaniem dyktatora Republiki bananowej z gryzoniem”. Sam aktor odczuwał zadowolenie ze swojej filmowej kreacji, podkreślając, że rola czarnego charakteru pozwoliła mu na „rozciągnięcie swojego wachlarza”.

Pytanie: Czy film Chłopcy z Brazylii bazowany był na innym, istniejącym już dziele?
Odpowiedź: Obraz został zrealizowany na podstawie powieści Iry Levina z 1976

Pytanie: Jaką postać zagrał w filmie Chłopcy z Brazylii?
Odpowiedź: Josefa Mengele, niemieckiego zbrodniarza wojennego i lekarza

Pytanie: Co spowodowało, że scena kłotni pomiędzy Josefem Mengele a Liebermanem był kręcona aż kilka dni?
Odpowiedź: gorszy stan zdrowia Oliviera w owym czasie

Pytanie: Czy występ Pecka w filmie Chłopcy z Brazylii zyskał pozytywne recenzje?
Odpowiedź: Prasa pochlebnie wyrażała się na temat roli aktora
Getto warszawskie

Utworzenie getta spowodowało konieczność zmiany w ciągu kilku tygodni swego miejsca zamieszkania przez ćwierć miliona mieszkańców Warszawy (ok. 138 tys. Żydów oraz 113 tys. Polaków). Był to niespotykany wcześniej ruch ludności w granicach administracyjnych miasta. Z obszaru zamykanej dzielnicy żydowskiej do dzielnicy niemieckiej musiało się również przenieść ok. 700 volksdeutschów. Lokatorów zmieniło 11 567 mieszkań „aryjskich” w tworzonym getcie oraz ok. 13 000 mieszkań żydowskich na terenie Warszawy.

Pytanie: Jaki ruch ludności został wywołany powstaniem tego getta?
Odpowiedź: zmiany w ciągu kilku tygodni swego miejsca zamieszkania przez ćwierć miliona mieszkańców Warszawy

Pytanie: Jak dużo osób musiało opuścić swoje dotychczasowe miejsce zamieszkania z powodu powstania tego getta?
Odpowiedź: ćwierć miliona

Pytanie: Czy ruch ludności spowodowany powstaniem warszawskiego getta był największym tego typu wydarzeniem w historii tego miasta?
Odpowiedź: Był to niespotykany wcześniej ruch ludności w granicach administracyjnych miasta

Pytanie: Czy z terenu warszawskiego getta wysiedleni zostali jedynie Polacy i Żydzi?
Odpowiedź: Z obszaru zamykanej dzielnicy żydowskiej do dzielnicy niemieckiej musiało się również przenieść ok. 700 volksdeutschów
Portret hrabiny Chinchón

Badanie radiograficzne obrazu wykonane w 2004 roku wykazało, że Goya dwukrotnie użył tego samego płótna, zanim powstała na nim podobizna hrabiny. Wcześniej namalował na nim dwa męskie portrety, oba całkowicie skończone. Wszystkie portrety powstały jeden na drugim, ale przed namalowaniem portretu hrabiny Goya obrócił płótno w pionie. Najstarsze dzieło przedstawiało wizerunek udekorowanego Orderem Maltańskim młodzieńca, którego zidentyfikowano jako José Alvareza de Toledo y Gonzaga, markiza de Villafranca. Ukryty pod warstwą farby portret markiza odpowiada dziełu wykonanemu przez Goyę w 1795 roku, które obecnie znajduje się w Art Institute of Chicago. Drugi odkryty portret przedstawia stojącego Godoya, męża hrabiny.

Pytanie: Jaką modyfikację zastosował Goya, zanim drugi raz pokrył płótno?
Odpowiedź: obrócił płótno w pionie

Pytanie: Czy znana jest tożsamość młodego mężczyzny z obrazu Goi?
Odpowiedź: którego zidentyfikowano jako José Alvareza de Toledo y Gonzaga, markiza de Villafranca

Pytanie: Czyj wizerunek został utrwalony na drugim odkrytym portrecie Goi?
Odpowiedź: Godoya, męża hrabiny

Pytanie: Co wykazało badanie obrazu Goi?
Odpowiedź: że Goya dwukrotnie użył tego samego płótna
Portret hrabiny Chinchón

Portret, który należał do Manuela Godoya, został skonfiskowany w wyniku zamieszek w Aranjuez i przekazany Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda. Zarekwirowana kolekcja sztuki została później zwrócona hrabinie. Następnie portret należał do książąt de Sueca, potomków hrabiny. Przez wiele lat znajdował się w jej rodzinnym Pałacu w Boadilla del Monte. W 2000 roku został kupiony przez rząd hiszpański od braci Ruspoli Morenés za 24 miliony euro z przeznaczeniem do Muzeum Prado. Muzeum interesowało się portretem już od czasów hiszpańskiej wojny domowej. W czasie tego konfliktu obraz był przechowywany (i wystawiany) w Genewie, razem z wieloma dziełami muzeum, które specjalnym transportem wysłano do Szwajcarii, aby uchronić je przed wojennym zagrożeniem. Okazało się to dobrą decyzją, gdyż dom książąt de Sueca, w którym wisiał portret hrabiny, został w czasie wojny zniszczony ostrzałem z haubicy.

Pytanie: Dlaczego dokonano konfiskaty obrazu należącego do Manuela Godoya?
Odpowiedź: zamieszek w Aranjuez

Pytanie: Kto po śmierci hrabiny odziedziczył Portret hrabiny Chinchón?
Odpowiedź: książąt de Sueca

Pytanie: W jaki sposób zrujnowano posiadłość dom książąt de Sueca?
Odpowiedź: ostrzałem z haubicy

Pytanie: Gdzie znajdował się pałac rodzinny Hrabiny Chinchón?
Odpowiedź: Boadilla del Monte
David Sharp

Nowozelandzki niepełnosprawny himalaista Mark Inglis w wywiadzie udzielonym 23 maja 2006 roku powiedział, że Sharp umierał, gdy 40 innych wspinaczy przeszło obok niego nie próbując go ratować. Sharp zmarł w zagłębieniu skalnym zwanym Green Boots (Zielone buty), gdzie spoczywa ciało innego himalaisty, około 450 metrów poniżej szczytu i około 250 metrów powyżej obozu czwartego. Wspinając się solo zdobywał szczyt późnym popołudniem i prawdopodobnie osiągnął go. Następnie schodził ze szczytu podczas jednej z najzimniejszych nocy w roku. Zmęczenie, wyziębienie oraz brak tlenu spowodowały, że nie był w stanie kontynuować zejścia ze szczytu.

Pytanie: Z jakiego państwa pochodził Inglis?
Odpowiedź: Nowozelandzki

Pytanie: W jakim miejscu zmarł Sharp?
Odpowiedź: w zagłębieniu skalnym zwanym Green Boots

Pytanie: Gdzie znajduje się Green Boots?
Odpowiedź: około 450 metrów poniżej szczytu i około 250 metrów powyżej obozu czwartego

Pytanie: Co przyczyniło się do śmierci Sharpa? 
Odpowiedź: Zmęczenie, wyziębienie oraz brak tlenu
Ulica św. Jerzego w Łodzi

Architekt miejski Franciszek Chełmiński odnotował, iż nowo wytyczona ulica znalazła się wśród nielicznych łódzkich ulic, których szerokość (łącznie z chodnikami) była większa od występującej wówczas najczęściej szerokości 6–8 sążni rosyjskich (około 12,8–17,1 m). Ulica Ekaterynburska mierzyła 10 sążni ros. szerokości (około 21,3 m) – tyle samo, co ulice Inżynierska (również nowo wytyczona) i Spacerowa vel Promenada (ob. al. Tadeusza Kościuszki), południowa połowa ul. Piotrkowskiej oraz części ulic Dzielnej (ob. ul. prez. Gabriela Narutowicza), Pańskiej (ob. ul. Stefana Żeromskiego) i Pustej (ob. ul. Stanisława Wigury).

Pytanie: Co zauważył architekt Chełmiński?
Odpowiedź: iż nowo wytyczona ulica znalazła się wśród nielicznych łódzkich ulic, których szerokość (łącznie z chodnikami) była większa od występującej wówczas najczęściej szerokości 6–8 sążni rosyjskich

Pytanie: Jaką szerokością odznaczała się Ekaterynburska?
Odpowiedź: 10 sążni ros

Pytanie: Jakie ulice, nie uwzględniając Ekaterynburskiej, miały szerokość 10 sążni rosyjskich?
Odpowiedź: Inżynierska (również nowo wytyczona) i Spacerowa vel Promenada (ob. al. Tadeusza Kościuszki), południowa połowa ul. Piotrkowskiej oraz części ulic Dzielnej (ob. ul. prez. Gabriela Narutowicza), Pańskiej (ob. ul. Stefana Żeromskiego) i Pustej

Pytanie: Kto zauważył, że jedna z dróg mierzy więcej niż 8 sążni ros.?
Odpowiedź: Franciszek Chełmiński
Ulica św. Jerzego w Łodzi

Mieczysław Hertz wspomina w opracowaniu Łódzki Bataljon Robotniczy. Z. A. B. 23 o tzw. czerwonych koszarach przy ul. Ekaterynburskiej, do których przeprowadzano z tzw. białych koszar przy ul. Pańskiej (ob. ul. Stefana Żeromskiego) – po kąpieli, odwszeniu, dezynfekcji odzieży oraz zaszczepieniu przeciwko ospie, cholerze i tyfusowi – zatrzymanych przez okupacyjne władze niemieckie łódzkich robotników. W czerwonych koszarach zaopatrywano ich w odzież, obuwie i kołdry (zakupione przez łódzki magistrat), a następnie wywożono koleją – jako robotników przymusowych – do Łomży i Osowca, a stamtąd do Heydekrug i Paszencina (lub Paszecina) w Prusach Wschodnich, gdzie w warunkach zimowych (1916/17) byli zatrudniani przy budowie linii kolejowej. Wątek ten znajduje odzwierciedlenie w zeznaniach poszkodowanych łódzkich robotników – Józefa Marszałka i Ignacego Grabiszewskiego, które złożyli oni przed Miejską Komisją Szacunkową w Łodzi latem 1917 roku.

Pytanie: Gdzie znajdowały się czerwone koszary według Hertza?
Odpowiedź: ul. Ekaterynburskiej

Pytanie: Gdzie znajdowały się białe koszary według Hertza?
Odpowiedź: ul. Pańskiej

Pytanie: Jakie zabiegi musieli przejść zatrzymani przed trafieniem do czerwonych koszar?
Odpowiedź: kąpieli, odwszeniu, dezynfekcji odzieży oraz zaszczepieniu przeciwko ospie, cholerze i tyfusowi

Pytanie: Co otrzymywali zatrzymani po przybyciu do czerwonych koszar?
Odpowiedź: odzież, obuwie i kołdry

Pytanie: Czy zatrzymani pracowali następnie w kamieniołomie?
Odpowiedź: zatrudniani przy budowie linii kolejowej