the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Daniel Barenboim

W latach 1967–1987 był żonaty z brytyjską wiolonczelistką, Jacqueline du Pré. Koncertowali na całym świecie – Barenboim występował z du Pré zarówno jako dyrygent, jak i pianista. Tragiczny wymiar nadała temu związkowi choroba du Pré – zdiagnozowano u niej stwardnienie rozsiane. W 1973, przykuta do wózka inwalidzkiego, zmuszona była całkowicie porzucić karierę muzyczną. Na początku lat 80. Barenboim związał się z pianistką Jeleną Baszkirową. Bezskutecznie ukrywał ten fakt przed du Pré. Wkrótce Baszkirowa urodziła mu dwoje dzieci: Davida (1982) i Michaela (1985). Barenboim i du Pré pozostali formalnie małżeństwem aż do jej śmierci w 1987. Rok później poślubił Baszkirową.

Pytanie: W którym roku muzyk zawarł małżeństwo z du Pré?
Odpowiedź: 1967

Pytanie: Jaką dolegliwość wykryto u du Pré?
Odpowiedź: stwardnienie rozsiane

Pytanie: W którym roku muzyk został wdowcem po du Pré?
Odpowiedź: w 1987

Pytanie: Czy muzyk zawarł związek małżeński z Baszkirową?
Odpowiedź: Rok później poślubił Baszkirową
Daniel Barenboim

W 1952 rodzina wyjechała do Izraela. W tym samym roku Daniel debiutował jako pianista w Wiedniu i Rzymie. Dwa lata później, w lecie 1954, rodzice zabrali go do Salzburga, gdzie wziął udział w mistrzowskich lekcjach dyrygentury u Igora Markevitcha. Tego lata poznał też Wilhelma Furtwänglera, który usłyszawszy jego grę, zaproponował mu wykonanie I koncertu fortepianowego Beethovena z Berliner Philharmoniker. Ojciec Daniela nie zgodził się na to, argumentując że ze względu na niedawne wydarzenia II wojny światowej występ żydowskiego chłopca w Berlinie nie zostałby dobrze przyjęty. Furtwängler pozostał jednak mentorem Barenboima i wywarł ogromny wpływ na jego rozwój muzyczny.

Pytanie: W jakiej profesji debiutował Barenboim w 1952 roku?
Odpowiedź: pianista

Pytanie: U kogo Barenboim pobierał lekcje w Salzburgu?
Odpowiedź: Igora Markevitcha

Pytanie: Dlaczego Wilhelm Furtwängler zaproponował Barenboimowi występ w Berliner Philharmoniker?
Odpowiedź: usłyszawszy jego grę

Pytanie: Kiedy rodzina Barenboima wyjechała do Izraela?
Odpowiedź: 1952
Salamandra olbrzymia chińska

Gatunek ten jest częstym obiektem legend. Spekuluje się, że płaz ten zainspirował legendy o chińskich smokach. Według innej legendy salamandra olbrzymia chińska może żyć w najgorętszym z ogni, a wczesnym przybyszom do Chin pokazywano ognioodporne okrycie wykonane rzekomo z wełny A. davidianus (w rzeczywistości ubiór ten wykonany był zapewne z azbestu). Gatunek ten jest często przedstawiany na ceramice kultury Yangshao, a jego tłuszcz wykorzystywany był również w lampach i pochodniach. Istnieje również teoria głosząca, że chiński symbol yin i yang przedstawia dwa splecione osobniki salamandry olbrzymiej chińskiej. Według innych legend rzekomy płacz wydawany przez salamandry olbrzymie chińskie powiązany jest z ludzkimi dziećmi – uważa się, że niektóre dzieci (np. te nieślubne lub martwe) zamieniają się w A. davidianus lub że są przez płaza zjadane. Obecnie w niektórych regionach Chin uznaje się, że dotknięcie lub zjedzenie A. davidianus przynosi pecha. Gatunek ten opisywany był również w mediach w 2019 roku, kiedy to wykazano, że to być może A. sligoi jest największym gatunkiem płaza. O badaniu tym informowały m.in. National Geographic, New Scientist, The Independent, Sky, BBC. W 2008 roku gatunek ten został wybrany jako najdziwniejszy zagrożony gatunek płaza przez London Animal Association of UK.

Pytanie: Co może obrazować kształt symbolu yin i yang?
Odpowiedź: dwa splecione osobniki salamandry olbrzymiej chińskiej

Pytanie: Z czego najprawdopodobniej wykonywany był ognioodporny ubiór, który pokazywano przybyszą?
Odpowiedź: azbestu

Pytanie: Czy gatunek ten wykorzystywany był także do celów użytkowych?
Odpowiedź: a jego tłuszcz wykorzystywany był również w lampach i pochodniach

Pytanie: Czy niektórzy uważają, że jej dotknięcie przyniesie im pecha?
Odpowiedź: Obecnie w niektórych regionach Chin uznaje się, że dotknięcie lub zjedzenie A. davidianus przynosi pecha

Pytanie: Jaki gatunek płaza może być od niej większy?
Odpowiedź: A. sligoi
Salamandra olbrzymia chińska

Introdukowana populacja A. davidianus, prawdopodobnie pochodząca z nielegalnego importu na jedzenie, zasiedla obecnie rzekę Katsura (obecność salamandry olbrzymiej chińskiej potwierdzono w 9 z 37 badanych lokalizacji) w japońskiej prefekturze Kioto, gdzie dochodzi do mieszania z miejscowym gatunkiem – A. japonicus. Pojawiają się również niepotwierdzone informacje o populacjach na Tajwanie, w pasmie górskim Czin w Mjanmie, a także w pobliżu Władywostoku w Rosji. Ponadto w 1966 roku w źródle Jangcy w prowincji Qinghai złapany został pojedynczy osobnik A. davidianus. Jako że zasiedlał on teren znajdujący się na wysokości bezwzględnej 4200 m n.p.m. (o ponad 2000 metrów wyżej niż jakakolwiek inna populacja salamandry olbrzymiej chińskiej), podejrzewać można, że należał on do populacji o odrębnym statusie taksonomicznym niż salamandra olbrzymia chińska. Jednakowoż przeprowadzone w 2012 roku badania terenowe nie wykryły obecności owych płazów na tym terenie.

Pytanie: Z jakim gatunkiem krzyżuje się populacja A. davidianus w rzece Katsura?
Odpowiedź: A. japonicus

Pytanie: Gdzie można spotkać populację A. davidianus, według nieoficjalnych źródeł?
Odpowiedź: na Tajwanie, w pasmie górskim Czin w Mjanmie, a także w pobliżu Władywostoku w Rosji

Pytanie: Co można przypuszczać na podstawie informacji o wysokości, na której złapano przedstawiciela A. davidianus w źródle Jangcy?
Odpowiedź: że należał on do populacji o odrębnym statusie taksonomicznym niż salamandra olbrzymia chińska

Pytanie: Czy badania terenowe z 2012 potwierdziły występowanie A. davidianus w źródle Jangcy?
Odpowiedź: Jednakowoż przeprowadzone w 2012 roku badania terenowe nie wykryły obecności owych płazów na tym terenie
Arnold Schwarzenegger

„Tytuł Mr. Universe był moim biletem do Ameryki – ziemi możliwości, gdzie mogłem stać się gwiazdą i się wzbogacić”. W 1966 w wieku 19 lat zdobył tytuł Mr. Europe i odbył pierwszą podróż samolotem, kiedy brał udział w zawodach Mr. Universe organizowanych przez National Amateur Body-Builders’ Association w Londynie. Podczas zawodów jeden z sędziów, Charles „Wag” Bennett, będąc pod wrażeniem Schwarzeneggera, zaoferował mu swoje treningi. Ponieważ Schwarzenegger miał niewiele pieniędzy, Bennett zaprosił go do swojego rodzinnego domu, w którym miał urządzoną siłownię. Dzięki specjalnemu programowi treningowemu wymyślonemu przez Bennetta, Schwarzenegger poprawił swoją muskulaturę i siłę w nogach. Pobyt w Londynie zaowocował także opanowaniem podstaw języka angielskiego. W tym samym roku Schwarzenegger miał okazję spotkać swojego idola z dzieciństwa, Rega Parka, który później został jego przyjacielem i mentorem. Ciężkie treningi opłaciły się i już w 1967 Schwarzenegger zdobył swój pierwszy tytuł Mr. Universe. Dzięki temu w wieku dwudziestu lat stał się najmłodszym zwycięzcą tych zawodów. Później wygrał je jeszcze trzy razy z rzędu. Po zawodach wrócił do Monachium, gdzie chodził do szkoły i pracował. Codziennie też ćwiczył od czterech do sześciu godzin. Swojemu przyjacielowi Rogerowi C. Fieldowi często powtarzał, że kiedyś zostanie największym aktorem.

Pytanie: Ile lat miał sportowiec, gdy po raz pierwszy wyróżniony został tytułem Mr. Europe?
Odpowiedź: 19

Pytanie: Kto opracował plan treningowy sportowca, umożliwiający mu rozbudowanie masy mięśniowej?
Odpowiedź: Bennetta

Pytanie: Kiedy sportowiec uzyskał pierwszy tytuł Mr. Universe?
Odpowiedź: w 1967

Pytanie: W jakim wieku był Arnold, gdy zdobył swój pierwszy tytuł Mr. Universe?
Odpowiedź: dwudziestu lat
Tomasz Beksiński

Poszukując miłości Tomasz Beksiński był uczuciowo związany z wieloma kobietami, w tym zarówno w młodzieńczym okresie życia w Sanoku, jak również później w dorosłości, jednakże w żadnym wypadku nie udało mu się zrealizować trwałego związku. Już od okresu nastoletniego przejawiał postawę o cechach rezygnacji, beznadziejności, bezsensu życia. Swoje skłonności suicydalne przejawiał już od czasów młodości, wyrażane zarówno w podejmowanych próbach samobójczych (1977, 1979), jak też otwarcie mówiąc o tym swoim znajomym. Pod koniec lipca 1985 po raz kolejny targnął się na swoje życie zażywając leki nasenne i popijając je alkoholem, jednak czujność rodziców sprawiła, że został znaleziony i na czas trafił do szpitala w stanie śmierci klinicznej. Najprawdopodobniej przez kolejne lata nie odważył się na kolejne usiłowanie pozbawienia się życia przez wzgląd na swoją matkę. Ostatnią i skuteczną próbę prawdopodobnie planował w ostatnich miesiącach życia i wzmiankował o tym nie tylko w rozmowach z bliskimi, ale też w audycjach radiowych. Ostatni ze swoich felietonów, drukowanych w serii Opowieści z krypty w miesięczniku „Tylko Rock”, złożył w redakcji pisma pod koniec października lub na początku listopada 1999 i opatrzył tytułem Fin de siècle. W jego tekście dokonał swoistego podsumowania, a całość zakończył słowami „Wszystkie te chwile przepadną w czasie, jak łzy w deszczu. Pora umierać. Tomasz Beksiński (1958–1999)”. W dniu 24 grudnia 1999 o godz. 15:05 zażył dawkę leków nasennych i tym samym doprowadził do swojej śmierci. Po 24 godzinach, nazajutrz jego ciało znalazł Zdzisław Beksiński. W przekazanej mu wiadomości Tomasz Beksiński oświadczył, że rozczarował go świat i że od zawsze chciał żyć w innym, gdzie panują inne reguły, np. dotyczące wartości. Formalnie za datę śmierci przyjęto dzień 25 grudnia 1999.

Pytanie: Czy kiedykolwiek próbował odebrać sobie życie?
Odpowiedź: Swoje skłonności suicydalne przejawiał już od czasów młodości, wyrażane zarówno w podejmowanych próbach samobójczych (1977, 1979), jak też otwarcie mówiąc o tym swoim znajomym

Pytanie: Jakim sposobem próbował się zabić w 1985 roku?
Odpowiedź: zażywając leki nasenne i popijając je alkoholem

Pytanie: Jak nazwał swój ostatni felieton?
Odpowiedź: Fin de siècle

Pytanie: Kto pierwszy dowiedział się o jego śmierci?
Odpowiedź: Zdzisław Beksiński
Teatr grecki

Wraz ze wzrostem liczby aktorów występujących na scenie i wzbogacaniem akcji przedstawień, niezbędne stało się pomieszczenie, w którym aktorzy mogli zmieniać stroje. Problem rozwiązano poprzez wybudowanie około roku 465 p.n.e. przy orchestrze, naprzeciw theatronu, budynku zwanego skene – inicjatorem tego przedsięwzięcia był Ajschylos. Skene szybko zaczęła służyć nie tylko jako garderoba, ale też jako tło do rozgrywanych przedstawień. W ścianie budynku umieszczono troje drzwi, przez które wychodzili aktorzy. Środkowe, najważniejsze służyły głównym postaciom (np. królowi), a boczne innym bohaterom dramatu. Z czasem przybyło bohaterów akcji, aktorzy przenieśli się z orchestry na proskenion. W okresie klasycznym, około 425 p.n.e., rozpoczęto budowę teatru kamiennego, w miejscu istniejącego od czasów Pizystrata teatru z drewna. Budowa przebiegała etapami, a ukończono ją około 338 p.n.e. (lub 326 p.n.e.). Nowy teatr mógł pomieścić około 17 000 widzów (praktycznie aż do 30 000). Theatron o szerokości 100 m i wysokości 90 m oparto o stok skały, na którym zbudowano z 78 stopni, wysokich na 33 cm każdy, podzielonych na trzy części dwoma szerokimi przejściami (diazomata) biegnącymi po łuku. Najniższa część obejmowała 17 rzędów stopni, środkowa i najwyższa po 32 stopnie. Poruszanie się ułatwiało 7 przejść ze stopniami biegnącymi promieniście (kerkides). Na środku pierwszego rzędu umieszczono wykuty w kamieniu tron dla kapłana Dionizosa. Skene (o wymiarach 46,5 x 6,5 m) przybrała formę budowli o prostokątnej elewacji z dwoma wąskimi, wysuniętymi skrzydłami (paraskenionami) obejmującymi proskenion. Pomiędzy nimi a theatronem powstały przejścia zwane parodosami. Z przejść tych korzystał chór. Na ścianie skene, pomiędzy drzwiami umieszczano obrazy, tzw. pinakes, które służyły jako dekoracja. Orchesta miała średnicę 24 m. Na zewnątrz teatru wybudowano portyk, który służył widzom jako schronienie przed słońcem lub deszczem.

Pytanie: Jak nazywało się pomieszczenie do zmiany kreacji?
Odpowiedź: skene

Pytanie: Jakie teatry zastąpiły te wykonane z drewna?
Odpowiedź: kamiennego

Pytanie: Jakie były wymiary Theatronu?
Odpowiedź: Theatron o szerokości 100 m i wysokości 90 m

Pytanie: Dla kogo był przeznaczony kamienny tron?
Odpowiedź: dla kapłana Dionizosa

Pytanie: Czy chór przemieszczał się parodosami?
Odpowiedź: Pomiędzy nimi a theatronem powstały przejścia zwane parodosami. Z przejść tych korzystał chór
Leanard Zajac

Po zajęciu Mińska, a potem Wilna przez bolszewików, Leanard Zajac przeniósł się na przełomie 1918 i 1919 roku do okupowanego jeszcze przez Niemców Grodna. Tam u boku premiera Antona Łuckiewicza kontynuował działalność w strukturach BRL. W pierwszych dniach stycznia 1919 roku został wyznaczony przez Łuckiewicza do utworzonego przez Niemców Tymczasowego Komitetu Miejskiego, gdzie reprezentował Białorusinów. 9 lutego 1919 roku wziął udział w zorganizowanym przez Łuckiewicza zebraniu białoruskich organizacji, na którym podjęto decyzję o rozpoczęciu negocjacji z polskim rządem na temat utworzenia polsko-białoruskiej federacji. Warunkiem jednak miało być uznanie przez stronę polską Rady Ministrów BRL za oficjalny rząd Białorusi, do czego nie doszło. 19 marca 1919 roku w Grodnie uczestniczył w kolejnym białoruskim zebraniu, tym razem reprezentując Białoruską Partię Socjaldemokratów. 22 marca 1919 roku wraz z grupą polityków BRL opuścił Grodno i udał się do Berlina, gdzie 4 maja utworzył Misję Dyplomatyczną BRL w Niemczech. Na początku był pełniącym obowiązki szefa, a od 25 sierpnia – szefem Misji. 27 października 1919 roku Misja została zredukowana przez Łuckiewicza, a Leanard Zajac otrzymał polecenie powrotu wraz ze środkami finansowymi rządu do Mińska. Polecenia jednak nie wykonał. Według innego źródła został zwolniony ze stanowiska szefa misji ze względu na stan zdrowia.

Pytanie: Dokąd wybrał się Zajac na przełomie lat 1918/1919?
Odpowiedź: Grodna

Pytanie: Której narodowości przedstawicielem był Zajac w Tymczasowym Komitecie Miejskim?
Odpowiedź: Białorusinów

Pytanie: Co ustalono podczas zgromadzenia z lutego 1919 roku? 
Odpowiedź: podjęto decyzję o rozpoczęciu negocjacji z polskim rządem na temat utworzenia polsko-białoruskiej federacji

Pytanie: Dokąd wybrał się polityk w marcu 1919 roku?
Odpowiedź: do Berlina
Podhajce

Mikołaj Wolski pozostawił Podhajce trzem synom: Stanisławowi, Mikołajowi i Zygmuntowi. Potomkowie Mikołaja sprzedali miasto Stanisławowi Golskiemu, towarzyszowi broni Jana Zamoyskiego i wiernemu stronnikowi króla. Dzięki Golskiemu Podhajce stały się jedną z najpotężniejszych fortec kresowych. Jego brat Jan Golski był żonaty z Zofią z Zamiechowskich. Po śmierci męża Zofia, która była jeszcze dwukrotnie zamężna, stała się właścicielką Podhajec. Po niemal całkowitym zniszczeniu kościoła Zofia, wówczas już Tyszkiewiczowa, postawiła nowy praktycznie od podstaw, i to do tej fundacji często można spotkać odwołania w źródłach. W 1641 kolejnymi właścicielami Podhajec stali się Potoccy, a dokładnie Stanisław Rewera Potocki. W 1663 podczas wyprawy zadnieprzańskiej w czasie wojny polsko-moskiewskiej w drodze ze Lwowa na zamku w Podhajcach przebywał przez kilka dni król Jan Kazimierz.

Pytanie: Który król gościł na zamku w tej miejscowości?
Odpowiedź: Jan Kazimierz

Pytanie: Który właściciel przyczynił się do znacznego rozwoju tego miasta?
Odpowiedź: Stanisławowi Golskiemu

Pytanie: Czy fakt odbudowania świątyni przez wdowę po Janie Golskim jest odnotowany w źródłach?
Odpowiedź: Po niemal całkowitym zniszczeniu kościoła Zofia, wówczas już Tyszkiewiczowa, postawiła nowy praktycznie od podstaw, i to do tej fundacji często można spotkać odwołania w źródłach

Pytanie: W którym roku miejscowość ta przeszła na własność Potockich?
Odpowiedź: 1641

Pytanie: Przy okazji jakiej wyprawy na zamku w tej miejscowości zatrzymał się Jan Kazimierz?
Odpowiedź: zadnieprzańskiej
Podhajce

W połowie XIX w. dobra podhajeckie były własnością księcia Aleksandra Romualda Czartoryskiego. W 1840 Aleksander poślubił Marcelinę z d. Radziwiłł, która po śmierci męża przejęła Podhajce. Wkrótce zasłynęła jako gorąca patriotka polska i filantropka, m.in. fundowała ochronki dla dzieci wiejskich w okolicach Podhajec. Cieszyła się też sławą doskonałej pianistki, utalentowanej odtwórczyni dzieł Fryderyka Chopina, którego była uczennicą. W swym domu w Podhajcach księżna Marcelina często grywała na fortepianie, i prawdopodobnie stąd zrodziła się legenda, iż w Podhajcach przebywał Chopin.

Pytanie: Kto był właścicielem tego terenu w połowie dziewiętnastego stulecia?
Odpowiedź: księcia Aleksandra Romualda Czartoryskiego

Pytanie: W jakie przykładowe działania związane z filantropią zaangażowała się Marcelina?
Odpowiedź: fundowała ochronki dla dzieci wiejskich w okolicach Podhajec

Pytanie: Czy gry na pianinie Marcelina uczyła się od Fryderyka Chopina?
Odpowiedź: Cieszyła się też sławą doskonałej pianistki, utalentowanej odtwórczyni dzieł Fryderyka Chopina, którego była uczennicą

Pytanie: Jakie wydarzenia są prawdopodobnym źródłem legendy mówiącej, że Podhajce gościły Chopina?
Odpowiedź: W swym domu w Podhajcach księżna Marcelina często grywała na fortepianie
ORP Czujny (1953)

Od marca do czerwca 1959 roku jednostka była remontowana w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni. Po zakończeniu prac okręt został w ramach obchodów Dni Morza udostępniony do zwiedzania w porcie w Gdyni. 4 stycznia 1960 roku numer burtowy okrętu został zmieniony na 361. Od 3 do 10 września 1960 roku ścigacz (wraz z „Groźnym”, „Zawziętym” i „Zręcznym”) wziął udział w rejsie nawigacyjnym do portów Niemieckiej Republiki Demokratycznej, odwiedzając Warnemünde, Stralsund i Sassnitz. Od stycznia 1961 roku okręt włączono do Dywizjonu Ścigaczy, nadal bazując na Helu. W drugiej połowie maja 1961 roku sześć ścigaczy proj. 122bis (OORP „Czujny”, „Nieugięty”, „Wytrwały”, „Zręczny”, „Zwinny” i „Zwrotny”) wzięło udział w ćwiczeniach artyleryjskich pod Ustką, w których najlepiej wypadła załoga „Czujnego”. W dniach 1–7 sierpnia 1961 roku na wodach Zatoki Gdańskiej „Czujny”, „Zręczny”, „Zwinny” i „Zwrotny” wzięły udział w ćwiczeniach ZOP bałtyckich flot Układu Warszawskiego.

Pytanie: Dokąd trafił okręt w marcu 1959 roku?
Odpowiedź: w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni

Pytanie: Jak oznaczono jednostkę w styczniu 1960 roku?
Odpowiedź: 361

Pytanie: Do jakich portów zawinęła jednostka w ramach rejsu po niemieckich portach?
Odpowiedź: Warnemünde, Stralsund i Sassnitz

Pytanie: Do jakiej formacji dołączono jednostkę w styczniu 1961 roku?
Odpowiedź: do Dywizjonu Ścigaczy

Pytanie: Na podstawie jakiego projektu skonstruowano "Czujnego"?
Odpowiedź: 122bis
ORP Czujny (1953)

ORP „Czujny”, podobnie jak trzy bliźniacze jednostki, został przejęty w złym stanie technicznym, co wymusiło przerwanie szkolenia załogi i przeprowadzenie w 1956 roku remontu w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni. Na początku września 1956 roku okręt uczestniczył w ćwiczeniach Brygady Obrony Wodnego Rejonu Głównej Bazy. W dniach 2–4 kwietnia 1957 roku „Czujny” i „Zwrotny” wzięły udział w rejsie nawigacyjnym wzdłuż wybrzeży Szwecji i Niemieckiej Republiki Demokratycznej, zawijając w drodze powrotnej do Szczecina, Kołobrzegu, Darłówka i Władysławowa. Na przełomie maja i czerwca 1957 roku OORP „Czujny” i „Zwrotny” przeprowadziły wspólne ćwiczenia z niszczycielami „Błyskawica” i „Burza” w rejonie Ustki, Kołobrzegu i Świnoujścia. W czerwcu 1957 roku „Czujny”, „Nieugięty” i „Zwrotny” wzięły udział w ćwiczeniach trzech bałtyckich flot Układu Warszawskiego, a po ich zakończeniu ORP „Czujny” uczestniczył w uroczystych obchodach Dni Morza w Szczecinie, Świnoujściu, Kołobrzegu, Helu i Gdyni. Pod koniec roku OORP „Czujny”, „Nieugięty” i „Zwrotny” uczestniczyły w akcji ratowniczej okrętu podwodnego „Kaszub”, który wszedł na mieliznę nieopodal Krynicy Morskiej.

Pytanie: Gdzie poddano remontowi ORP "Czujny"?
Odpowiedź: w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni

Pytanie: Kiedy ORP Czujny został wykorzystany po raz pierwszy w marynarce wojennej Polski?
Odpowiedź: Na początku września 1956 roku

Pytanie: Jakie okręty brały udział w ćwiczeniach koło Ustki w 1957 roku?
Odpowiedź: „Czujny” i „Zwrotny” przeprowadziły wspólne ćwiczenia z niszczycielami „Błyskawica” i „Burza”
Broń chemiczna

Nikłe skutki użytych wcześniej gazów łzawiących spowodowały, że Niemcy zwrócili uwagę na koncepcję użycia chloru, złożoną jesienią 1914 szefowi Sztabu Generalnego gen. Erichowi von Falkenhayn przez profesora Fritza Habera. Haber twierdził, że chlor to nowa broń, która potrafi przełamać najlepiej umocnione pozycje obronne i przyniesie zwycięstwo w wojnie pozycyjnej. Powinien szybko się rozwiewać, umożliwiając natarcie piechoty bezpośrednio po ataku chemicznym. Chlor ma jeszcze tę „zaletę”, że będąc cięższym od powietrza wnikał w zagłębienia terenu i wolniej się z nich ulatniał, skutecznie eliminując żołnierzy przebywających w okopach i ukrywających się. Haber opracował też technologię zastosowania tego gazu. Kilka tysięcy metalowych butli z płynnym chlorem ustawionych równoległe do pozycji nieprzyjacielskich miało być otwartych jednocześnie. Wydobywający się gaz niesiony wiatrem miał nie tylko porazić, ale i uśmiercić żołnierzy przeciwnika. Liczono także na olbrzymie znaczenie psychologiczne, panikę i rozprężenie w szeregach wroga. 22 kwietnia 1915 na północ od Ypres pod miejscowością Lengemarck armia niemiecka użyła chloru po raz pierwszy. Uwolniono 150 ton tego gazu z ponad 6 tys. butli w kierunku alianckich okopów na odcinku o długości 6 km. Straty aliantów w wyniku operacji wyniosły ok. 12 tys. żołnierzy, z czego od gazu zmarło 350 ludzi. Ze względu na skuteczność użytej broni dzień 22 kwietnia 1915 uznano na całym świecie jako moment rozpoczęcia wojny gazowej.

Pytanie: Co o chlorze stwierdził Haber?
Odpowiedź: potrafi przełamać najlepiej umocnione pozycje obronne i przyniesie zwycięstwo w wojnie pozycyjnej

Pytanie: Czy powietrze jest lżejsze od chloru?
Odpowiedź: Chlor ma jeszcze tę „zaletę”, że będąc cięższym od powietrza

Pytanie: Ile chloru wykorzystano do ofensywy w kwietniu 1915 roku?
Odpowiedź: 150 ton
Ceuta

W 1309 r. Ceuta została zdobyta przez Fez z pomocą Aragończyków. W XII–XIV w. swe faktorie handlowe miały tu wszystkie ówczesne potęgi Morza Śródziemnego: Genua, Piza, Wenecja, Katalonia, Marsylia. 22 sierpnia 1415 miasto zostało zdobyte przez Portugalczyków pod wodzą Henryka Żeglarza. Sukces ten został okupiony stratą zaledwie 8 zabitych. Głównymi celami władcy Portugalii Jana I były przywrócenie chrześcijaństwa, zdobycie saharyjskiego złota, stworzenie szlaków handlowych dla niewolników i kości słoniowej.

Pytanie: Jakie miasta były uważane za potęgi Morza Śródziemnego?
Odpowiedź: Genua, Piza, Wenecja, Katalonia, Marsylia

Pytanie: Kto przewodził Portugalczykom zdobywającym Ceutę?
Odpowiedź: Henryka Żeglarza

Pytanie: Czy Jan I domagał się przywrócenia chrześcijaństwa?
Odpowiedź: Głównymi celami władcy Portugalii Jana I były przywrócenie chrześcijaństwa

Pytanie: Ile ofiar pochłonęło zdobycie Ceuty przez Portugalczyków?
Odpowiedź: 8
Ceuta

Po śmierci Juliana Arabowie przejęli całkowitą kontrolę nad miastem. Nazwali je po arabsku Sebtah, co przekształcono później w obecną Ceutę. Władał nim kalif Kordoby. Atakowane było ono często przez plemiona berberyjskie, najbardziej podczas buntu charydżytów. Po tej rewolcie dowodzonej przez Maysarę al-Haqira miasto zostało opuszczone. Zostało odbudowane w IX wieku przez Majakasa i jego plemię. Tak została zapoczątkowana dynastia Banu Isam. Po rozpadzie kordowiańskiego kalifatu w 1031 r. istniało tu jedno z niewielkich państewek, zwanych taifa.

Pytanie: Kto przejął kontrolę nad Ceutą po śmierci Juliana?
Odpowiedź: Arabowie

Pytanie: Pod czyj kalifat podlegała Ceuta do XI wieku? 
Odpowiedź: Kordoby

Pytanie: Kto zapoczątkował rządy Banu Isamów? 
Odpowiedź: Majakasa

Pytanie: W którym roku upadł kalifat Kordoby?
Odpowiedź: 1031