the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Krytyka papieża Jana Pawła II

Niektóre media uznały, że Jan Paweł II nakazał zatuszować sprawę Marciala Maciela, papież Franciszek jednak jakiś czas później zdementował te interpretacje stwierdzając, że Jana Pawła II nie było podczas podejmowania tej decyzji, oraz że był wprowadzany w błąd, przez swoje otoczenie, które okłamywało go w sprawie Marciala. W 2004 roku Jan Paweł II osobiście nakazał Kardynałowi Ratzingerowi doprowadzić do końca śledztwo w sprawie Maciela rozpoczęte w 1998, które zakończyło się jednak po śmierci Jana Pawła II. Relator procesu beatyfikacyjnego ojciec Daniel Olsa, stwierdził w swoim liście do postulatora księdza Sławomira Odera:

Pytanie: Czy według Franciszka, Jan Paweł II otrzymywał rzetelne informacje dotyczące sprawy Marciala?
Odpowiedź: papież Franciszek jednak jakiś czas później zdementował te interpretacje stwierdzając, że Jana Pawła II nie było podczas podejmowania tej decyzji, oraz że był wprowadzany w błąd, przez swoje otoczenie, które okłamywało go w sprawie Marciala

Pytanie: Co papież polecił Ratzingerowi w 2004 roku?
Odpowiedź: doprowadzić do końca śledztwo w sprawie Maciela

Pytanie: W którym roku rozpoczęto dochodzenie w sprawie Marciala?
Odpowiedź: 1998

Pytanie: Jakie zarzuty wobec Jana Pawła II wystosowały niektóre media?
Odpowiedź: uznały, że Jan Paweł II nakazał zatuszować sprawę Marciala Maciela

Pytanie: Kim był Daniel Olsa?
Odpowiedź: Relator procesu beatyfikacyjnego
Krytyka papieża Jana Pawła II

Wśród polskich publikacji największe kontrowersje wzbudziła opublikowana na początku 2008 roku książka byłego dominikanina Tadeusza Bartosia „Jan Paweł II. Analiza krytyczna”. Tezy zaprezentowane w książce skrytykowane zostały, między innymi, przez abpa Józefa Życińskiego.
W 2004 roku ukazała się także praca zbiorowa pod red. Andrzeja Dominiczaka „Bez miłosierdzia. Jana Pawła II wojna z ludźmi”. Kolejną publikacją krytyczną wobec Jana Pawła II był wydany w 2011 roku esej Antypapież autorstwa Tomasza Piątka. W 2012 roku wydano zbiór wywiadów Piotra Szumlewicza Ojciec nieświęty, ze znanymi postaciami polskiego życia publicznego na temat mrocznych stron pontyfikatu Jana Pawła II.

Pytanie: Treść jakiej publikacji krytykującej polskiego papieża została negatywnie odebrana przez arcybiskupa Józefa Życińskiego?
Odpowiedź: „Jan Paweł II. Analiza krytyczna”

Pytanie: Z jakimi osobami przeprowadził wywiady Szumlewicz w ramach pracy nad swoją publikacją krytykującą papieża?
Odpowiedź: znanymi postaciami polskiego życia publicznego

Pytanie: Jak nazywała się praca krytykująca polskiego papieża napisana przez Tomasza Piątka?
Odpowiedź: Antypapież

Pytanie: Czy autor książki krytykowanej przez arcybiskupa Józefa Życińskiego sam był kiedyś osobą duchowną?
Odpowiedź: Wśród polskich publikacji największe kontrowersje wzbudziła opublikowana na początku 2008 roku książka byłego dominikanina Tadeusza Bartosia „Jan Paweł II. Analiza krytyczna”
Zamek Królewski w Warszawie

W latach 1915–1939 na Zamku prowadzono prace restauracyjne, które zostały przyspieszone po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918. Ustalenia traktatu ryskiego z 1921 pozwoliły na rewindykację części zbiorów zamkowych z terenów ZSRR (wcześniej wywiezionych do Rosji przez władze carskie). W latach 20. pracami konserwatorskimi i rekonstrukcją Zamku Królewskiego kierował architekt i konserwator Kazimierz Skórewicz. W 1928 został zastąpiony przez kolejnego architekta, Adolfa Szyszko-Bohusza. W okresie międzywojennym na zamku pracowało wielu wybitnych konserwatorów dzieł sztuki, m.in. Jan Rutkowski i Bohdan Marconi, co czyniło z Zamku Królewskiego w Warszawie jeden z najważniejszych ośrodków konserwatorskich w ówczesnej Polsce.

Pytanie: W którym roku zakończyła się renowacja obiektu?
Odpowiedź: 1939

Pytanie: Kto zarządzał pracami na obiekcie przed Szyszko-Bohuszem?
Odpowiedź: Kazimierz Skórewicz

Pytanie: Kto zarządzał pracami od 1928 roku?
Odpowiedź: Adolfa Szyszko-Bohusza
Zamek Królewski w Warszawie

Od 1605 roku po kolejnej przebudowie wnętrz Domu Wielkiego ponownie w Zamku zaczęły zbierać się sejmy. Na jesieni 1611 roku (po opuszczeniu Krakowa w 1609 i dłuższym pobycie na Litwie) do Zamku przeniosła się cała rodzina królewska wraz z dworem i kancelariami urzędów nadwornych i koronnych. Pierwszym ważnym wydarzeniem była prezentacja królowi i stanom Rzeczypospolitej w Sali Senatorskiej Zamku, wziętego do niewoli cara Wasyla Szujskiego i jego braci, przez hetmana Stanisława Żółkiewskiego. Uroczystość zainaugurowała rezydencjonalne funkcje Warszawy i Zamku.

Pytanie: Od kiedy zaczęły się odbywać obrady sejmu na Zamku Królewskim?
Odpowiedź: Od 1605 roku

Pytanie: Kiedy król przeniósł się do Zamku Królewskiego z Krakowa?
Odpowiedź: Na jesieni 1611 roku

Pytanie: Jaki car był trzymany w niewoli polskiej w XVII wieku?
Odpowiedź: Wasyla Szujskiego

Pytanie: Jaki urząd sprawował Stanisław Żółkiewski?
Odpowiedź: hetmana
Bajt

Stosowanie przedrostków kilo, mega, giga itd. jako do określania odpowiednich potęg liczby dwa jest niezgodne z wytycznymi układu SI (słowo kilo oznacza 1000, a nie 1024). W celu odróżnienia przedrostków o mnożniku 1000 od przedrostków o mnożniku 1024, w styczniu 1997 pojawiła się propozycja ujednoznacznienia, opracowana przez IEC, polegająca na dodawaniu litery i po symbolu przedrostka dwójkowego oraz bi po jego nazwie. Nowe przedrostki nazywane zostały przedrostkami dwójkowymi (binarnymi). Jednak ta propozycja rozwiązania problemu niejednoznaczności przedrostków nie została przyjęta przez wszystkie środowiska. Przykładowo producenci nośników pamięci i urządzeń sieciowych (z powodów marketingowych) wolą korzystać z przedrostków układu SI, co bywa źródłem nieporozumień względem faktycznej pojemności pierwszych i prędkości drugich – które podawane są w bitach na sekundę.

Pytanie: Na czym polegała propozycja ujednoznacznienia zaproponowana przez IEC?
Odpowiedź: na dodawaniu litery i po symbolu przedrostka dwójkowego oraz bi po jego nazwie

Pytanie: Jak inaczej nazywano przedrostki dwójkowe?
Odpowiedź: binarnymi

Pytanie: Czy wszystkie środowiska zaakceptowały koncepcję IEC?
Odpowiedź: Jednak ta propozycja rozwiązania problemu niejednoznaczności przedrostków nie została przyjęta przez wszystkie środowiska

Pytanie: Z jakich przedrostków korzystają firmy produkujące nośniki pamięci?
Odpowiedź: z przedrostków układu SI
Mumia Dżed-Amonet-ius-anch

Po mumifikacji sarkofag wraz z ciałem kobiety przetrwał nietknięty w grobowcu prawie trzy tysiące lat. W połowie XIX wieku, w okresie panującej wówczas tzw. mumiomanii, został wyjęty z grobu i sprzedany. Przed sprzedażą mumia nie była wyciągana z kartonażu, nie była również rozwijana z bandaży, co stanowiło o jej wyższej wartości. Nabywcą okazał się podróżujący ówcześnie po Egipcie baron Anzelm von Rothschild, który posiadał majątki w okolicach Raciborza. Mumia została rozbandażowana w jednym z jego pałaców w Szylerzowicach. W roku szkolnym 1860/61 podarował ją Królewskiemu Gimnazjum Ewangelickiemu w Raciborzu, posiadającemu własne muzeum. Jak często jest podawane, baron zakupił mumię w prezencie ślubnym dla swojej przyszłej małżonki; ta jednak prezentu nie przyjęła, więc arystokrata przekazał mumię miejscowemu gimnazjum. Należy jednak pamiętać, że nie wiadomo, ile prawdy jest w tym podaniu.

Pytanie: Sprzed ilu lat pochodzi ta mumia?
Odpowiedź: prawie trzy tysiące

Pytanie: Dlaczego mumia ta stanowiła wyjątkowo cenny na rynku egzemplarz?
Odpowiedź: Przed sprzedażą mumia nie była wyciągana z kartonażu, nie była również rozwijana z bandaży

Pytanie: Kogo, według jednego z przekazów, miał obdarować mumią baron von Rothschild?
Odpowiedź: swojej przyszłej małżonki

Pytanie: W jaki sposób mumia trafiła do Raciborza?
Odpowiedź: Nabywcą okazał się podróżujący ówcześnie po Egipcie baron Anzelm von Rothschild, który posiadał majątki w okolicach Raciborza
Mumia Dżed-Amonet-ius-anch

20 listopada 1909 mumia została przewieziona do Muzeum Górnośląskiego w Gliwicach, które zobowiązało się do jej konserwacji i po raz pierwszy została wyeksponowana dla zwiedzających (w raciborskim gimnazjum była pozbawiona należytej opieki konserwatorskiej; liczba oglądających ją osób była ograniczona). Po I wojnie światowej rozpoczęto starania o zorganizowanie muzeum w Raciborzu i po jego utworzeniu, w maju 1934 roku, mumia powróciła do tego miasta. W 1937 w celu wzbogacenia ekspozycji władze muzeum wypożyczyły od Muzeum Egipskiego w Berlinie kilkadziesiąt drobnych eksponatów sztuki sepulkralnej starożytnych Egipcjan oraz cztery urny kanopskie. Zakupiono również kopie amuletów i figurek bogów egipskich. Podczas II wojny światowej udało się ocalić mumię wraz z sarkofagiem. Zaginęły w większej części eksponaty z berlińskiego muzeum (m.in. jedna kanopa).

Pytanie: Kiedy Mumia Dżed-Amonet-ius-anch została wyeksponowana w Gliwicach?
Odpowiedź: 20 listopada 1909

Pytanie: Czy Dżed-Amonet-ius-anch przetrwała drugą wojnę światową?
Odpowiedź: udało się ocalić mumię wraz z sarkofagiem

Pytanie: Kiedy wypożyczono urny kanopskie z Berlina do Raciborza?
Odpowiedź: W 1937
Jacek Laskowski

W latach 1991–1998 pracował w TVP, gdzie prowadził magazyn piłkarski „Gol” oraz komentował m.in. piłkarskie mistrzostwa świata w Stanach Zjednoczonych w 1994 i we Francji w 1998. Od 1998 do 2011 związany był z Canal+. W stacji tej był sprawozdawcą z meczów ligi polskiej i hiszpańskiej, pełnił również funkcję szefa zespołu komentatorskiego. Wiosną 2012 relacjonował mecze Ligi Mistrzów na platformie cyfrowej n. W tym samym roku, po 14 latach, powrócił do pracy w TVP, na antenie której komentował mecze piłkarskich mistrzostw Europy w Polsce i na Ukrainie, Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2014 w Brazylii, Mistrzostwa Europy we Francji 2016, Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2018 w Rosji, Euro 2020, relacjonował mecze siatkówki, piłki ręcznej i piłki nożnej na letnich igrzyskach olimpijskich w Londynie, letnich igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro, letnich igrzyskach olimpijskich w Tokio a także komentował mecze hokeju na lodzie na zimowych igrzyskach olimpijskich w Soczi, na zimowych igrzyskach olimpijskich w Pjongczang oraz na zimowych igrzyskach olimpijskich w Pekinie.

Pytanie: Gdzie odbyły się Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej w 2014 roku?
Odpowiedź: w Brazylii

Pytanie: Czy w 2018 roku Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej odbyły się w Brazylii?
Odpowiedź: Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2018 w Rosji

Pytanie: Jakie wydarzenia relacjonował na igrzyskach w Londynie?
Odpowiedź: mecze siatkówki, piłki ręcznej i piłki nożnej

Pytanie: Jaką dyspyplinę komentował na igrzyskach w Pjongczangu?
Odpowiedź: hokeju na lodzie
Nadciśnienie tętnicze

Ciśnienie tętnicze u dzieci można uznać za wysokie prawidłowe, jeżeli jego wartość mieści się pomiędzy 90 a 95 percentylem, natomiast spełnia ono kryteria nadciśnienia, gdy osiąga lub przekracza wartość 95 percentyla dla danego wieku i płci. Niezbędny jest właściwy dobór mankietu. Nadciśnienie tętnicze u dzieci występuje rzadko (ok. 1%). U młodszych dzieci ma prawie zawsze charakter wtórny, a dopiero po 10 roku życia częściej ujawnia się nadciśnienie pierwotne. Stwierdzenie nadciśnienia tętniczego u każdego dziecka jest wskazaniem do pogłębionej diagnostyki specjalistycznej celem wykluczenia nadciśnienia wtórnego (zwłaszcza spowodowanego koarktacją aorty, zwężeniem tętnic nerkowych, niewydolnością nerek, nefropatiami odpływowymi lub zaburzeniami hormonalnymi). Podwyższone ciśnienie może być spowodowane stosowaniem hormonów anabolicznych bądź narkotyków. Leczenie nadciśnienia tętniczego u dzieci jest podobne jak u dorosłych. Stosuje się te same grupy leków w odpowiednio mniejszych dawkach. Dzieci z nadciśnieniem, u których nie stwierdza się powikłań narządowych, nie powinny mieć ograniczanej aktywności fizycznej.

Pytanie: Kiedy u chorego diagnozuje się nadciśnienie?
Odpowiedź: gdy osiąga lub przekracza wartość 95 percentyla dla danego wieku i płci

Pytanie: U jakiego odsetka dzieci diagnozowane jest nadciśnienie tętnicze?
Odpowiedź: ok. 1%

Pytanie: Co należy wykonać, gdy u dziecka wykryto nadciśnienie?
Odpowiedź: pogłębionej diagnostyki specjalistycznej

Pytanie: Dlaczego powinno wykonać się diagnostykę specjalistyczną u dziecka z nadciśnieniem?
Odpowiedź: celem wykluczenia nadciśnienia wtórnego
Nadciśnienie tętnicze

PTNT, ESC/ESH i AACE zgodnie rekomendują zaprzestanie palenia tytoniu jako bardzo silnego czynnika ryzyka sercowo-naczyniowego. AACE wskazuje na 3-krotnie wyższe ryzyko wystąpienia zawału u palaczy w stosunku do osób, które nigdy nie paliły. Nałóg tytoniowy powoduje: zwiększenie ryzyka zawału, niewydolności serca i udaru mózgu; osłabienie skuteczności leczenia nadciśnienia tętniczego; trwałe podniesienie ciśnienia krwi; zwiększenie ryzyka powikłań nadciśnienia tętniczego; szybszy rozwój miażdżycy.

Pytanie: Jakie organizacje informują o tym, że palenie tytoniu skutkuje mocno podwyższonym ryzykiem problemów sercowo-naczyniowych?
Odpowiedź: PTNT, ESC/ESH i AACE

Pytanie: W jakim stopniu, według AACE, palacze są bardziej narażeni na przejście zawału niż niepaląca część populacji?
Odpowiedź: 3-krotnie

Pytanie: Jakie problemy zdrowotne mogą być skutkiem palenia tytoniu?
Odpowiedź: zwiększenie ryzyka zawału, niewydolności serca i udaru mózgu; osłabienie skuteczności leczenia nadciśnienia tętniczego; trwałe podniesienie ciśnienia krwi; zwiększenie ryzyka powikłań nadciśnienia tętniczego; szybszy rozwój miażdżycy

Pytanie: Czy, zgodnie z informacjami przekazywanymi przez AACE, palacze są bardziej narażeni na zawał niż reszta populacji?
Odpowiedź: AACE wskazuje na 3-krotnie wyższe ryzyko wystąpienia zawału u palaczy w stosunku do osób, które nigdy nie paliły
Piaskowy Stopień Wodny

Choć jednym z elementów Piaskowego Stopnia Wodnego jest śluza komorowa, to jednak szlak wodny przez nią prowadzący nie jest drogą wodną w rozumieniu odpowiednich przepisów prawa, tj. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie śródlądowych dróg wodnych – wykaz śródlądowych dróg wodnych; nie został on ujęty w wykazie śródlądowych dróg wodnych stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia. Śródmiejskie szlaki żeglugowe zostały natomiast udostępnione dla żeglugi przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu. Jednak ze względu na to, że Piaskowy Stopień Wodny znajduje się praktycznie w zasięgu piętrzenia Mieszczańskiego Stopnia Wodnego, Śluza Piaskowa pełni obecnie rolę kanału wodnego. Zgodnie z ustaleniami RZGW we Wrocławiu, dotyczącymi udostępnienia tych szlaków dla żeglugi, przez ten stopień jednostki pływające mają możliwość przejścia według następujących reguł:

Pytanie: Czy śluza komorowa stanowi jeden z elementów Piaskowego Stopnia Wodnego?
Odpowiedź: Piaskowego Stopnia Wodnego jest śluza komorowa

Pytanie: Według jakiego rozporządzenia szlak wodny prowadzący przez śluzę komorową Piaskowego Stopnia Wodnego nie stanowi drogi wodnej?
Odpowiedź: Rady Ministrów w sprawie śródlądowych dróg wodnych

Pytanie: Z jakiego powodu śluza piaskowa pełni obecnie funkcję kanału wodnego?
Odpowiedź: Piaskowy Stopień Wodny znajduje się praktycznie w zasięgu piętrzenia Mieszczańskiego Stopnia Wodnego

Pytanie: Dlaczego droga wodna Piaskowego Stopnia Wodnego nie jest uwzględniona w rozporządzeniu?
Odpowiedź: nie został on ujęty w wykazie śródlądowych dróg wodnych
Katalonia

22 maja 1640 r. wybuchło w Barcelonie powstanie przeciwko królowi Filipowi IV Habsburgowi (tzw. Wojna żeńców), którego uczestnicy proklamowali republikę miejską. Powstanie zostało jednak ostatecznie krwawo stłumione w 1652 r. Nadana wcześniej Katalonii autonomia prawna (tzw. fueros, kat. furs – prawa lokalne) zaczęła być coraz bardziej ograniczana przez kolejnych monarchów. W tym czasie pretensje do Katalonii wysunęła Francja. Tzw. wojna trzydziestoletnia zakończyła się zwycięstwem Francji i podziałem Katalonii między Francję a Hiszpanię na mocy pokoju pirenejskiego w 1659 r. W ten sposób powstała Katalonia Północna. Ze względu na opór Katalończyków, faktycznie podział został zakończony dopiero w 1720 r. Od tego czasu przebieg granicy francusko-hiszpańskiej w Katalonii pozostaje niezmieniony.

Pytanie: Kiedy rozpoczął się barceloński bunt skierowany przeciw władcy?
Odpowiedź: 22 maja 1640

Pytanie: Przeciwko komu wystąpili barcelończycy w 1640 roku?
Odpowiedź: Filipowi IV Habsburgowi

Pytanie: Jaki był wynik wojny trzydziestoletniej?
Odpowiedź: zwycięstwem Francji i podziałem Katalonii między Francję a Hiszpanię

Pytanie: W którym roku zawiązano pokój pirenejski?
Odpowiedź: w 1659
Synagoga im. Małżonków Nożyków w Warszawie

Od 1988 roku po raz pierwszy od czasu zakończenia II wojny światowej warszawska społeczność żydowska mogła odprawiać modły w synagodze z rabinem. W tym bowiem roku do Warszawy przybył ówczesny naczelny rabin Polski Pinchas Menachem Joskowicz. Od 1990 roku wspomagał go Michael Schudrich, rabin Warszawy i naczelny rabin Polski. W 1989 roku synagoga otrzymała od ofiarodawców ze Stanów Zjednoczonych nowy zwój Tory, który w pełni odpowiadał wymogom religijnym warszawskiej społeczności żydowskiej. Wcześniej bowiem brakowało takiego egzemplarza w Warszawie.

Pytanie: Dlaczego w 1988 roku wierni uczęszczający do tej synagogi mogli powrócić do modlenia się w towarzystwie rabina?
Odpowiedź: W tym bowiem roku do Warszawy przybył ówczesny naczelny rabin Polski Pinchas Menachem Joskowicz

Pytanie: Kto zaczął pomagać Menachowi Joskowiczowi dwa lata po jego przybyciu do Warszawy?
Odpowiedź: Michael Schudrich

Pytanie: Jaki dar został dostarczony do synagogi w 1989 roku?
Odpowiedź: nowy zwój Tory

Pytanie: Skąd został nadesłany prezent w postaci zwoju Tory?
Odpowiedź: Stanów Zjednoczonych

Pytanie: Czy przed 1989 rokiem na terenie Warszawy znajdował się zwój Tory odpowiadający wymogom religijnym?
Odpowiedź: Wcześniej bowiem brakowało takiego egzemplarza w Warszawie
Przesłuchanie (film)

Przesłuchanie zostało dopuszczone do wyświetlania na ekranach kin dopiero 13 grudnia 1989, zdobyło jednak w Polsce szereg nagród. Na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych film otrzymał Nagrodę Publiczności oraz Nagrodę Dziennikarzy, a w 1990 – w kolejnej edycji – został nagrodzony czterema statuetkami: Nagrodą Specjalną Jury, nagrodą za pierwszoplanową rolę męską (Janusz Gajos), pierwszoplanową rolę kobiecą (Krystyna Janda) i drugoplanową rolę kobiecą (Anna Romantowska). Czasopismo „Film” nagrodziło go Złotą Kaczką. Również w 1990 film został zaprezentowany w konkursie głównym na 43. MFF w Cannes, gdzie Krystyna Janda za swą kreację otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki. Film nie miał jednak powodzenia wśród zagranicznych krytyków. Janet Maslin w „The New York Timesie” twierdziła, że „możliwości metafory politycznej tego filmu z 1982 roku są bardzo ograniczone, a dodatkowo umniejsza je ukryty sadyzm i przesadna szpetota”. Maslin nie była też zadowolona z wątku miłosnego, stwierdzając, że Przesłuchanie zawiera „przynajmniej o trzy melodramatyczne zakończenia więcej niż tego potrzebuje”. Sheila Benson z gazety „Los Angeles Times” nazwała występ Jandy „wyczerpującym, gwiazdorskim zwrotem akcji”. Bardziej konstruktywna była wypowiedź Dessona Howe’a z „Washington Post”, w której krytyk chwalił kreacje aktorskie:

Pytanie: Jakie wyróżnienia zdobył film na FPFF w 1990 roku?
Odpowiedź: Nagrodą Specjalną Jury, nagrodą za pierwszoplanową rolę męską (Janusz Gajos), pierwszoplanową rolę kobiecą (Krystyna Janda) i drugoplanową rolę kobiecą (Anna Romantowska)

Pytanie: Jaką nagrodę przyznano Jandzie w Cannes?
Odpowiedź: nagrodę dla najlepszej aktorki

Pytanie: Dla jakiego czasopisma pisał Howe?
Odpowiedź: „Washington Post”

Pytanie: Czy film został dobrze przyjęty przez zagranicznych recenzentów?
Odpowiedź: Film nie miał jednak powodzenia wśród zagranicznych krytyków
Biuro Projektów „Metroprojekt”

Jesienią 1954 Metroprojekt otrzymał zadanie analizy możliwości poprowadzenia linii metra na mniejszej głębokości, niż dotychczasowy projekt metra głębokiego. Szkicowe opracowanie z 1956 przewidywało spłycenie linii na całej trasie oraz jej wydłużenie do relacji Młociny – Służewiec. 20 września 1957, na mocy uchwały, jednostkę podporządkowano Ministerstwu Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych oraz zmieniono jej nazwę na Biuro Projektów Inżynieryjno-Komunikacyjnych „Metroprojekt”. W 1958 biuro wykonało projekt wstępny metra płytkiego oparty na zatwierdzonych założeniach i z uwzględnieniem zaktualizowanych założeń urbanistycznych. W latach 1960–1963 wykonano kolejne opracowania uzupełniające oraz założenia generalne I linii metra płytkiego, które w październiku 1964 zostały zatwierdzone przez Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy. W maju 1965 biuro przemianowano na Warszawskie Biuro Projektów Budownictwa Przemysłowego i Specjalnego „Metroprojekt”. W okresie od 1966 do 1970 zaprojektowano konstrukcje zabezpieczające przejścia tuneli metra pod tunelami kolejowej linii średnicowej. Od stycznia 1969, po podporządkowaniu władzom Warszawy, biuro nosiło nazwę Biuro Projektów Budownictwa Komunalnego i Specjalnego „Metroprojekt”.

Pytanie: Co obejmowało zlecenie przekazane w 1954 roku Metroprojektowi?
Odpowiedź: analizy możliwości poprowadzenia linii metra na mniejszej głębokości, niż dotychczasowy projekt metra głębokiego

Pytanie: Co zakładał projekt przedstawiony w 1956 roku?
Odpowiedź: spłycenie linii na całej trasie oraz jej wydłużenie do relacji Młociny – Służewiec

Pytanie: Jaką nazwę otrzymało biuro w 1965 roku?
Odpowiedź: Warszawskie Biuro Projektów Budownictwa Przemysłowego i Specjalnego „Metroprojekt”

Pytanie: Jaką nazwę otrzymało biuro projektowe w 1969 roku?
Odpowiedź: Biuro Projektów Budownictwa Komunalnego i Specjalnego „Metroprojekt”

Pytanie: Jaką nazwę przyjęło biuro w 1957 roku?
Odpowiedź: Biuro Projektów Inżynieryjno-Komunikacyjnych „Metroprojekt”
Igloo

Utrzymywana wewnątrz igloo dość stała temperatura około 0 stopni Celsjusza zapewniała znośne warunki do życia w mroźnym arktycznym klimacie, a z upływem czasu topniejąca i zamarzająca wielokrotnie powierzchnia śnieżnych ścian zamieniała się w lód, uszczelniając i wzmacniając konstrukcję igloo na tyle, iż można było stanąć na jego szczycie lub rozebrać część ścian (np. w celu powiększenia lub połączenia z sąsiednim budynkiem) bez niszczenia całego igloo. Przed kolejnym sezonem zimowym wędrowne zwykle grupy Inuitów budowały nowe igloo lub przebudowywały stare. Z przyczyn naturalnych (zgony, śluby, wędrówki, itp.) oraz w celu uniknięcia konfliktów społecznych naturalnych dla niewielkich izolowanych społeczności, skład i liczba osób mieszkających w poszczególnych rodzinnych igloo zwykle zmieniała się z sezonu na sezon.

Pytanie: Do czego przyczyniało się utrzymywanie konkretnej temperatury powietrza w budowlach?
Odpowiedź: zapewniała znośne warunki do życia w mroźnym arktycznym klimacie

Pytanie: W jaki materiał przeistaczała się powierzchnia ścian igloo?
Odpowiedź: w lód

Pytanie: Co robiły społeczności przed rozpoczęciem nowego sezonu zimowego?
Odpowiedź: budowały nowe igloo lub przebudowywały stare

Pytanie: Dlaczego w igloo zmieniała się liczba lokatorów?
Odpowiedź: Z przyczyn naturalnych (zgony, śluby, wędrówki, itp.) oraz w celu uniknięcia konfliktów społecznych naturalnych dla niewielkich izolowanych społeczności

Pytanie: Jaką temperaturę starano się utrzymywać w śnieżnych budowlach?
Odpowiedź: około 0 stopni Celsjusza
George Junius Stinney

By uchronić się przed linczem, jego rodzina emigrowała do stanów północnych. Proces rozpoczął się 24 kwietnia 1944 w hrabstwie Clarendon. Adwokatem został Charles Plowden. Swój plan działań oparł nie na faktycznej obronie klienta, ale na poddaniu go badaniom psychiatrycznym. Ława przysięgłych składająca się wyłącznie z białych mężczyzn po zaledwie dwóch godzinach i 55 minutach wydała wyrok skazujący. Sędzia Phillip Stoll uzasadnił wyrok śmierci tym, że Stinney był bardzo zdemoralizowaną jednostką. Adwokat nie poinformował klienta o możliwości odwołania się i nie próbował komentować werdyktu. W wywiadzie powiedział, że nie było sensu, bo rodzina nie miała na to pieniędzy.

Pytanie: Gdzie uciekła rodzina Stinneya?
Odpowiedź: do stanów północnych

Pytanie: Dlaczego rodzina Stinneya uciekła do stanów północnych?
Odpowiedź: By uchronić się przed linczem

Pytanie: Kto bronił rodziny Stinneya?
Odpowiedź: Charles Plowden

Pytanie: Czy obrońca Stinneya chciał dowieźć braku popełnienia czynu oskarżonego?
Odpowiedź: Swój plan działań oparł nie na faktycznej obronie klienta, ale na poddaniu go badaniom psychiatrycznym