the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Rafał Jonkisz

Latem 2015 dostał się do finału internetowych wyborów Mistera Wakacji i ostatecznie zwyciężył w konkursie, zdobywając największą liczbę głosów. W listopadzie został okrzyknięty Misterem Polski 2015, stając się reprezentantem Polski na gali Mister World 2016. Na kilka dni przed galą finałową był faworytem do zwycięstwa w wyborach w oficjalnym plebiscycie w aplikacji MobStar. Ostatecznie dotarł do pierwszej dziesiątki wyborów rozgrywanych 19 lipca, a ponadto otrzymał wyróżnienie w kategorii Talent za swe umiejętności akrobatyczne. W grudniu 2016 reprezentował Polskę w konkursie Mister Supranational 2016 i dostał się do pierwszej dziesiątki.

Pytanie: Jaki tytuł przyznano Jonkiszowi w 2015?
Odpowiedź: Mistera Wakacji

Pytanie: Jaka była konsekwencja zdobycia przez Jonkisza tytułu Mistera Polski 2015?
Odpowiedź: stając się reprezentantem Polski na gali Mister World 2016

Pytanie: Za co wyróżniono Jonkisza w kategorii talent?
Odpowiedź: umiejętności akrobatyczne

Pytanie: Czy Jonkisz zdobył tytuł Mister Supranational 2016?
Odpowiedź: W grudniu 2016 reprezentował Polskę w konkursie Mister Supranational 2016 i dostał się do pierwszej dziesiątki
James Stewart

Rok 1970 Stewart rozpoczął od występu w westernie Klub Towarzyski Cheyenne (reż. Gene Kelly), gdzie po raz kolejny zagrał razem z Henrym Fondą. Od lutego do maja występował w teatrze, w sztuce Harvey. W tym czasie ogłosił swoje przejście na emeryturę, lecz wkrótce potem przyjął ofertę udziału w sitcomie stacji NBC The Jimmy Stewart Show (1971–1972), gdzie wcielał się w rolę profesora college’u, którego życie ulega poważnym zmianom, gdy do domu wraca jego syn z rodziną. Stewart nie był zadowolony z nakładu pracy wymaganego do sfilmowania każdego odcinka i wyraził zadowolenie, gdy sitcom został usunięty z anteny po pierwszym sezonie z powodu niskiej oglądalności i słabych recenzji. Jedynym filmem z jego udziałem w 1971 był komediodramat Błędne koło (reż. Andrew V. McLaglen), który otrzymał przychylne oceny. Robert Greenspun z „The New York Timesa” stwierdził, że „film należy do Stewarta, który nigdy nie był tak wspaniały”.

Pytanie: Do jakiego gatunku filmowego należy film Klub Towarzyski Cheyenne?
Odpowiedź: westernie

Pytanie: Jakie zastrzeżenia do nagrywania miał Stewart w przypadku The Jimmy Stewart Show?
Odpowiedź: nie był zadowolony z nakładu pracy wymaganego do sfilmowania każdego odcinka

Pytanie: Czy krytykom spodobało się Błędne koło?
Odpowiedź: Jedynym filmem z jego udziałem w 1971 był komediodramat Błędne koło (reż. Andrew V. McLaglen), który otrzymał przychylne oceny

Pytanie: Czy Stewart był nauczycielem akademickim w college'u?
Odpowiedź: wcielał się w rolę profesora college’u
James Stewart

Stewart znany był ze swoich przerw, które potrafiły przyciągnąć uwagę publiczności. Krytyk Geoffrey O’Brien uważał, że jego „jękliwe pauzy” stworzyły niespokojną przestrzeń dla widzów, pozostawiając ich w oczekiwaniu na scenę, do której doprowadził Stewart. Aktor posiadał zdolność gry całym ciałem, a nie tylko głosem i twarzą, czego przykładem jest kreacja Elwooda P. Dowda w filmie Harvey (1950), gdzie Stewart portretuje dojrzały wiek i samotność głównego bohatera poprzez lekkie garbienie się. W ocenie aktorów i biografów Stewart odznaczał się szczególną umiejętnością w odgrywaniu wrażliwych scen z kobietami. Jack Lemmon twierdził, że jego talent do gry z partnerkami filmowymi polegał na tym, że był w stanie przekazać widzom delikatność i szacunek, jaki odczuwał i jakim darzył kobiety w życiu prywatnym. W ocenie Lemmona Stewart udowodnił, że jego postacie potrzebowały ich tak bardzo, jak postacie potrzebowały jego. Partnerująca Stewartowi w filmie Zawrót głowy (1958) Kim Novak wspominała, że w przypadku realizacji emocjonalnych scen, aktor sięgał w głąb siebie i po zakończeniu danego ujęcia potrzebował czasu, aby się uspokoić. Jego emocjonalne występy często pobudzały widownię; według Eymana aktor stosował technikę „na odwrót”, woląc przedstawiać graną postać poprzez osobowość, a nie akcenty, makijaż czy rekwizyty. Dennis Bingham określał Stewarta mianem „gwiazdy osobowości i kameleona”, który przywoływał zarówno męskie, jak i żeńskie cechy. Autor zaznaczał, że reżyserom trudno było przedstawić aktora jako stereotypowego wiodącego mężczyznę, dlatego też Stewart „stał się gwiazdą w filmach, czerpiących z jego ambiwalencji seksualnej”.

Pytanie: Jaki był znak charakterystyczny gry aktorskiej Stewarta?
Odpowiedź: przerw

Pytanie: Czy Stewart w filmie Harvey miał problemy z zachowaniem odpowiedniej postawy?
Odpowiedź: gdzie Stewart portretuje dojrzały wiek i samotność głównego bohatera poprzez lekkie garbienie się

Pytanie: Jaka była, według Geoffreya O’Briena, zaleta przerw robionych przez Stewarta?
Odpowiedź: stworzyły niespokojną przestrzeń dla widzów, pozostawiając ich w oczekiwaniu na scenę

Pytanie: Czy na planie Zawrót Głowy Stewart podchodził do scen bez emocji?
Odpowiedź: Kim Novak wspominała, że w przypadku realizacji emocjonalnych scen, aktor sięgał w głąb siebie i po zakończeniu danego ujęcia potrzebował czasu, aby się uspokoić

Pytanie: Do jakiego zwierzaka porównywał Stewarta Dennis Bingham?
Odpowiedź: kameleona
Egzamin maturalny

Część rozszerzona składa się z jednego arkusza. Na poziomie rozszerzonym zdający może sporządzić tekst argumentacyjny (list formalny, rozprawkę typu za i przeciw lub wyrażającą opinię albo artykuł publicystyczny). Zdający ma dwa tematy do wyboru. Każdy temat zawiera dwa elementy, które zdający powinien omówić w wypowiedzi. Wypowiedź musi liczyć od 200 do 250 słów. Oceniana jest zgodność z poleceniem, spójność i logika wypowiedzi oraz zakres i poprawność środków językowych (razem maks. 13 punktów). Egzamin na poziomie podstawowym trwa 120 minut, a na poziomie rozszerzonym 150 minut. Za rozwiązanie zadań w obu arkuszach można uzyskać 50 punktów.

Pytanie: Z ilu części składa się matura rozszerzona z języka polskiego?
Odpowiedź: jednego

Pytanie: Ile tematów pracy pisemnej ma do wyboru maturzysta na egzaminie rozszerzonym?
Odpowiedź: dwa

Pytanie: Jak długa musi być rozprawka na rozszerzeniu?
Odpowiedź: od 200 do 250 słów

Pytanie: Ile czasu mają maturzyści na napisanie rozprawki na poziomie rozszerzonym?
Odpowiedź: 150 minut
Buddyzm

Twórcę fundamentalnego przekazu w naukach buddyjskich tradycyjnie określa się mianem „Budda” (w sanskr. i pāli buddha, czyli „Przebudzony”). Odwołując się do etymologii tego słowa w sanskrycie i pāli można powiedzieć, że budda to istota, która dzięki praktyce moralności (silā), skupienia (samādhi, czyli medytacyjne wchłonięcie) i rozwojowi mądrości (pāli paññā, sanskr. prajñia) ujrzała prawdziwą naturę zjawisk, czyli nietrwałość, dyskomfort związany ze zmianą i brak niezmiennego „ja”. To doświadczenie zwane jest „bodhi” (sanskr. i pāli.) dosł. „Przebudzenie” (częściej zwane Oświeceniem), które na zawsze uwalnia od cierpienia cyklu narodzin i śmierci. Istota, która przebudziła się ze „snu ignorancji” dzięki odkryciu prawdziwej natury rzeczywistości zwana jest Buddą. W tym rozumieniu, w świetle nauk buddyjskich, uważa się, że buddów było wielu oraz że jeszcze wiele istot doświadczy oświecenia.

Pytanie: Co dosłownie oznacza słowo budda?
Odpowiedź: Przebudzony

Pytanie: Jak opisywany jest budda?
Odpowiedź: istota, która dzięki praktyce moralności (silā), skupienia (samādhi, czyli medytacyjne wchłonięcie) i rozwojowi mądrości (pāli paññā, sanskr. prajñia) ujrzała prawdziwą naturę zjawisk, czyli nietrwałość, dyskomfort związany ze zmianą i brak niezmiennego „ja”

Pytanie: Czy budda był jeden?
Odpowiedź: buddów było wielu

Pytanie: Jak nazywamy kogoś, kto doznał snu ignorancji?
Odpowiedź: Buddą
Buddyzm

Nirwana (pāli. Nibbana; sanskr. Nirvāṇa) jest terminem oznaczającym ustanie wszelkiego pragnienia (wolność w ustaniu) (pāli. taṇhā; sanskr. tṛṣṇā). Porównuje się ją do zdmuchnięcia płomienia, co jest metaforą uwolnienia się przez czującą istotę od wszelkich namiętności. Buddyści uważają, iż przebudzona istota może żyć na tym świecie bez „chwytania się” (pāli. upādāna), czyli bez pragnień w stosunku do ludzi, zjawisk i przedmiotów, z powodu których powstaje cierpienie (nie mylić z ascezą). Jej działania będą wtedy wzbudzały owoce (pāli. vipāka), jednak tylko te, które nie przyczynią się do uczestniczenia w nieustannym cyklu narodzin i śmierci (pāli. vaṭṭa). Przebudzona istota, osiągnąwszy Nirwanę, odchodzi bowiem trwale ze świata przyczyny-i-skutku, co jest tożsame z ostatecznym uwolnieniem się z cyklu narodzin i śmierci. Warunkiem osiągnięcia Nirwany za życia jest uwolnienie umysłu od niewiedzy (pāli. avijjā; sanskr. avidyā) przez poznanie stosownych nauk i praktyk, prowadzących do trwałego uwolnienia się od cierpienia; jednak jej pełnia następuje dopiero po śmierci (pāli. Prinibbāna, sanskr. Parinirvāṇa).

Pytanie: Co w buddyzmie definiuje się jako Nirwanę?
Odpowiedź: ustanie wszelkiego pragnienia (wolność w ustaniu)

Pytanie: Jak w buddyzmie nazywa się istotę, która osiągnęła stan Nirwany?
Odpowiedź: przebudzona

Pytanie: Czy ktoś, kto osiągnął stan Nirwany może ponownie się narodzić?
Odpowiedź: Przebudzona istota, osiągnąwszy Nirwanę, odchodzi bowiem trwale ze świata przyczyny-i-skutku, co jest tożsame z ostatecznym uwolnieniem się z cyklu narodzin i śmierci

Pytanie: Co należy robić, by osiągnąć stan Nirwany za życia?
Odpowiedź: uwolnienie umysłu od niewiedzy (pāli. avijjā; sanskr. avidyā) przez poznanie stosownych nauk i praktyk, prowadzących do trwałego uwolnienia się od cierpienia

Pytanie: Czy Nirwanę można w pełni osiągnąć jeszcze za życia?
Odpowiedź: jednak jej pełnia następuje dopiero po śmierci
Sobór św. Aleksandra Newskiego w Łodzi

W odrodzonym państwie polskim cerkiew św. Aleksandra Newskiego stała się oficjalnie siedzibą parafii w 1920. Mieli uczęszczać do niej nie tylko wierni z miasta i powiatu Łódź, ale i z obszarów powiatów kaliskiego, kolskiego, konińskiego, łaskiego, łęczyckiego, sieradzkiego, słupeckiego, tureckiego i wieluńskiego. W pierwszych latach powojennych, podczas rewindykacji cerkwi prawosławnych, gdy wiele świątyń wzniesionych z inicjatywy władz carskich zostało rozebranych, cerkiew św. Aleksandra Newskiego nigdy nie była przeznaczona do zamknięcia i likwidacji. Analogiczne magistrat łódzki nigdy nie rozważał zniszczenia cerkwi św. Olgi i cmentarnej cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej. W literaturze domniemywano, że przetrwaniu świątyni sprzyjał fakt, że w jej budowę zaangażowały się znane postacie związane z Łodzią, nie tylko przedstawiciele carskich władz. Być może jednak decyzję o zachowaniu świątyni podjęto z pobudek pragmatycznych (w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego lub na szczeblu władz miejskich), uznając, że prawosławna parafia w Łodzi realnie potrzebowała tego obiektu sakralnego.

Pytanie: Co było siedzibą parafii?
Odpowiedź: cerkiew św. Aleksandra Newskiego

Pytanie: Czy cerkiew św. Aleksandra Newskiego została zamknięta?
Odpowiedź: cerkiew św. Aleksandra Newskiego nigdy nie była przeznaczona do zamknięcia i likwidacji

Pytanie: Czy cerkiew św. Olgi została zniszczona?
Odpowiedź: Analogiczne magistrat łódzki nigdy nie rozważał zniszczenia cerkwi św. Olgi i cmentarnej cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej
Sobór św. Aleksandra Newskiego w Łodzi

Do 1906 liczba prawosławnych mieszkańców Łodzi ponownie wzrosła. Rosjanie tego wyznania stanowili w 1906 około 3% wszystkich mieszkańców miasta (10 tys. osób), co miało związek z napływem robotników pracujących przy rozbudowie linii kolejowej z Warszawy do Kalisza, jak również ze sprowadzeniem dodatkowych urzędników w okresie rewolucji 1905 roku. W kolejnych latach zauważalny był ponowny spadek liczby prawosławnych, którzy w 1911 ponownie stanowili około 1% mieszkańców Łodzi. Większość osób tego wyznania wyjechała z miasta podczas ewakuacji rosyjskich urzędników w 1915, przez co w 1918 udział prawosławnych w populacji Łodzi wynosił 0,4%. W mieście pozostał natomiast do 1917 proboszcz parafii św. Aleksandra Newskiego ks. Antoni Rudlewski. Po skierowaniu go do pracy duszpasterskiej w Warszawie jego obowiązki przejął ks. Teodor Walikowski. Oznaczało to, że przez cały okres I wojny światowej świątynia pozostawała czynna i nie poniosła strat materialnych. Dzięki ks. Rudlewskiemu dzwon z cerkwi św. Aleksandra Newskiego, o wadze blisko dwóch ton, nie został zarekwirowany przez wojsko niemieckie.

Pytanie: Czy na początku XX wieku liczba prawosławnych w Łodzi rosła?
Odpowiedź: Do 1906 liczba prawosławnych mieszkańców Łodzi ponownie wzrosła

Pytanie: Ilu Rosjan żyło w Łodzi w 1906 roku?
Odpowiedź: 10 tys.

Pytanie: W którym roku nastąpiła ewakuacja rosyjskich urzędników z Łodzi?
Odpowiedź: 1915

Pytanie: Jakiej parafii przewodził ks. Antoni Rudlewski?
Odpowiedź: św. Aleksandra Newskiego
Jan VI Kantakuzen

Tymczasem Jan V Paleolog, doszedłszy do pełnoletniości, podjął zabiegi o odzyskanie władzy, której go pozbawiono. Kantakuzen, próbując zapobiec konfliktowi, zręcznym manewrem przekazał mu terytorium w Rodopach zarządzane dotąd przez syna Mateusza, któremu z kolei wydzielił większe księstwo wokół Adrianopola. Porozumienie nie było jednak trwałe. Po zawarciu przez Kantakuzena pokoju z Genuą, wenecjanie w odwecie porozumieli się z Janem V. Paleolog w zamian za pożyczkę w kwocie 2 tysięcy dukatów zobowiązał się przekazać Wenecji wyspę Tenedos. Do zerwania z Kantakzuenem namawiał Jana V również potężny car Serbii. Jesienią 1352 Paleolog, zaopatrzony w pieniądze weneckie, na czele niewielkiej armii najechał terytorium Mateusza Kantakuzena. Bez oporu dotarł do Adrianopola, który otwarł przed nim, jako przed prawowitym cesarzem, swoje bramy. Mateusz zamknął się w cytadeli miejskiej. Jan Kantakuzen przybył na odsiecz z oddziałami tureckimi i opanował sytuację. Miasta, które przeszły na stronę Jana V, zostały wydane na łup Turkom.

Pytanie: Jaką decyzję podjął Jan V Paleolog po ukończeniu 18 lat?
Odpowiedź: podjął zabiegi o odzyskanie władzy, której go pozbawiono

Pytanie: Co zrobił Jan VI Kantakuzen, by uniknąć konfliktu?
Odpowiedź: przekazał mu terytorium w Rodopach

Pytanie: Czy Jan VI Kantakuzen zawarł pokój z Genuą?
Odpowiedź: Po zawarciu przez Kantakuzena pokoju z Genuą

Pytanie: Co uczynił Mateusz, by uchronić się przed najazdem Jana V Paleologa?
Odpowiedź: zamknął się w cytadeli miejskiej
Szczętki

Szczętki linieją za każdym razem, gdy wyrosną ze swojego sztywnego egzoszkieletu. Młode okazy, które rosną szybciej, linieją częściej niż starsze i większe zwierzęta. Częstotliwość linienia różni się u poszczególnych gatunków. W zależności od czynników zewnętrznych (szerokość geograficzna, temperatura wody, zasoby pokarmowe) może być różna nawet u tego samego gatunku. Okres między linieniami podtropikalnego gatunku Nyctiphanes simplex waha się ogólnie od dwóch do siedmiu dni – podczas gdy larwy linieją średnio co 4 dni, okazy młode i dorosłe zrzucają egzoszkielet co 6 dni. W wypadku kryla antarktycznego (Ocean Południowy) okresy między linieniami wahają się od 9 do 28 dni w zależności od temperatury wody (od 0 °C do 4 °C). Okresy te trwają u kryla północnego (Morze Północne) również od 9 do 28 dni, jednak przy temperaturach od 2,5 °C do 15 °C. Kryl antarktyczny potrafi także zmniejszyć rozmiar swojego ciała, gdy nastąpi niedobór pokarmu. Również wtedy zwierzę linieje, zrzucając swój za duży egzoszkielet. Podobna umiejętność kurczenia się jest charakterystyczna dla kryla pacyficznego występującego w wodach od klimatu umiarkowanego do polarnego. Jest to adaptacja do wysokich temperatur panujących okresowo w wodach, w których gatunek występuje. Naukowcy tłumaczą tę samą adaptację w przypadku innych gatunków szczętek zamieszkujących umiarkowane akweny.

Pytanie: Kiedy następuje proces linienia w szczętków?
Odpowiedź: gdy wyrosną ze swojego sztywnego egzoszkieletu

Pytanie: Czy starsze osobniki linieją częściej niż młodsze?
Odpowiedź: Młode okazy, które rosną szybciej, linieją częściej niż starsze

Pytanie: Jak często linieją dorosłe osobniki Nyctiphanes simplex zamieszkujące wody tropikalne?
Odpowiedź: co 6 dni

Pytanie: Jaka dodatkowa cecha gatunkowa pozwala szczętkom dostosować się do warunków?
Odpowiedź: kurczenia
Szczętki

Szczętki są ważnym ogniwem łańcucha pokarmowego. Częściowo wchodzą w skład gildii filtratorów. Kryl antarktyczny odżywia się fitoplanktonem, przeobrażając energię pierwszego rzędu w formę materii przystępną dla konsumpcji większych zwierząt, które nie mogą odżywiać się bezpośrednio mikroskopijnymi algami. Inne gatunki, jak np. kryl północny, mają stosunkowo drobny system filtrów umożliwiający im aktywne polowanie na widłonogi i większy zooplankton. Z drugiej strony szczętki są pożywieniem wielu gatunków zwierząt. Do nich należą zarówno mniejsze zwierzęta, np. ryby albo ptaki, jak i większe ssaki, np. płetwonogie, a nawet fiszbinowce.

Pytanie: Czy szczęki są filtratorami?
Odpowiedź: wchodzą w skład gildii filtratorów

Pytanie: Czym pożywia się kryl?
Odpowiedź: fitoplanktonem

Pytanie: Czy kryle północne posiadają znaczący system filtrów?
Odpowiedź: drobny system

Pytanie: Na co poluje kryl północny?
Odpowiedź: na widłonogi i większy zooplankton
Krążowniki ciężkie typu New Orleans

Wcześniejsze typy ciężkich krążowników miały zbyt małą w stosunku do traktatowego limitu wyporność, przy jednocześnie relatywnie kruchej konstrukcji i słabym opancerzeniu. W przypadku projektu jednostek typu New Orleans, zrodziło to możliwość wykorzystania niemal 1000-tonowego zapasu wyporności dla zwiększenia opancerzenia okrętów. Toteż grubość pasa pancernego nowych jednostek została zwiększona do 5 cali (127 mm) w jego górnej części, podczas gdy w części dolnej pozostała niezmieniona i wynosiła 3 cale (76 mm). Grodzie miały grubość 5 cali zaś magazyny amunicji otrzymały osobną ochronę w postaci klatek ze stali pancernej STS o grubości 3 do 4 cali (76–102 mm). Opancerzenie poziome natomiast stanowiły płyty pancerne o grubości 3 mm na głównym pokładzie oraz 2 cale (51 mm) na pokładach niższych. Opancerzenie tych ostatnich zmniejszało się jednak do 1 (25 mm) lub 0,5 cala (12,7 mm) poza strefą magazynów. Wieże dział artylerii głównej zostały ciężko opancerzone pancerzem o grubości 5 cali w części czołowej oraz 3 cali po bokach i na szczycie wieży. Również barbety otrzymały opancerzenie o grubości 5 cali. Ciężko opancerzone były także wieże dowodzenia okrętów, chronione stalą pancerną o grubości 8 cali (203 mm). Ogółem masa opancerzenia nowych okrętów wynosiła 15% ich wyporności standardowej, ponad dwukrotnie więcej niż w okrętach typu Pensacola – pierwszych amerykańskich jednostkach traktatowych. Ostatnie cztery jednostki tego typu, „Tuscaloosa”, „San Francisco”, „Quincy” i „Vincennes”, zostały uzbrojone w działa kalibru 203 mm o mniejszej masie, w konsekwencji czego ogólna waga ich trzydziałowych wież była o około 40 ton mniejsza. W dwóch pierwszych z nich, zmniejszenie wagi wież zostało wykorzystane do wzmocnienia opancerzenia barbet, które otrzymały pancerz o grubości 6,5 cala (165 mm).

Pytanie: Czy krążowniki posiadały odpowiednią wyporność?
Odpowiedź: miały zbyt małą w stosunku do traktatowego limitu wyporność

Pytanie: Co chroniło magazyny amunicji?
Odpowiedź: klatek ze stali pancernej STS

Pytanie: Czy barbety były opancerzone?
Odpowiedź: Również barbety otrzymały opancerzenie

Pytanie: Ile procent wagi okrętów stanowił ich pancerz?
Odpowiedź: 15
Empatia

Przednia część zakrętu obręczy (aACC) lub też inaczej środkowy zakręt obręczy (MCC) oraz Przednia część wyspy (AI) uczestniczą w procesie empatii jako macierz bólu. Badania Tanii Singer w Zurychu wykazały wzmożoną aktywność w momentach odczuwania bólu i obserwowania bólu, obszary te aktywizują się również w momencie gdy czujemy obrzydliwy smak oraz wyraz takiej emocji. Obszary wykazuje aktywność również gdy oceniamy postępowanie drugiej osoby, u mężczyzn i kobiet obszary były bardziej aktywne gdy osoba obserwowała cierpienie osoby, którą uznała za sympatyczną i mniej aktywne gdy obserwowała cierpienie osoby uznanej za niesympatyczną.

Pytanie: Co składa się na macierz bólu?
Odpowiedź: Przednia część zakrętu obręczy (aACC) lub też inaczej środkowy zakręt obręczy (MCC) oraz Przednia część wyspy (AI)

Pytanie: Jaka badaczka zajmowała się bólem?
Odpowiedź: Tanii Singer

Pytanie: W jakiej miejscowości pracowała Singer?
Odpowiedź: Zurychu

Pytanie: Kiedy aktywizują się te same obszary, które są aktywne podczas empatii?
Odpowiedź: gdy czujemy obrzydliwy smak oraz wyraz takiej emocji
Pałac Saski w Warszawie

W 2013 roku powstało stowarzyszenie „Saski 2018”; celem stowarzyszenia była odbudowa pałacu Saskiego do 11 listopada 2018, na setną rocznicę odzyskania niepodległości przez Polskę. Stowarzyszenie zrzesza wielbicieli Warszawy, a także prawników i archeologów. W celach statutowych stowarzyszenia znajduje się m.in. nagłaśnianie kwestii odbudowy Pałacu Saskiego w mediach, poszukiwanie, dla władz Warszawy lub Skarbu Państwa, źródeł finansowania odbudowy pałacu Saskiego i zagospodarowania placu Piłsudskiego wszelkimi sposobami dozwolonymi prawem, czy organizacja dyskusji publicznych dotyczących możliwości zagospodarowania placu Piłsudskiego i jego okolic.

Pytanie: Kiedy była setna rocznica odzyskania niepodległości Polski?
Odpowiedź: 11 listopada 2018

Pytanie: Jakie stowarzyszenie chciało odbudować pałac?
Odpowiedź: „Saski 2018”

Pytanie: Kto tworzy Stowarzyszenie "Saski 2018"?
Odpowiedź: wielbicieli Warszawy, a także prawników i archeologów

Pytanie: Jakie są cele Stowarzyszenia?
Odpowiedź: nagłaśnianie kwestii odbudowy Pałacu Saskiego w mediach, poszukiwanie, dla władz Warszawy lub Skarbu Państwa, źródeł finansowania odbudowy pałacu Saskiego i zagospodarowania placu Piłsudskiego wszelkimi sposobami dozwolonymi prawem, czy organizacja dyskusji publicznych dotyczących możliwości zagospodarowania placu Piłsudskiego i jego okolic
Pałac Saski w Warszawie

W lutym 2017 roku, podczas zorganizowanego przez warszawski oddział Wspólnoty Polskiej oraz stowarzyszenie „Saski 2018” spotkania w Domu Polonii w Warszawie potomkowie polskich matematyków odpowiedzialnych za złamanie szyfru Enigmy: Janina Sylwestrzak – córka Mariana Rejewskiego, Janusz Różycki – syn Jerzego Różyckiego oraz Jerzy Palluth – syn Antoniego Pallutha, wykładowcy tajnych kursów kryptologii wojskowej w Poznaniu, konstruktora urządzeń cyfrowych i współwłaściciela Wytwórni Radiotechnicznej AVA podpisali apel do prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie wznowienia odbudowy pałacu Saskiego. We wrześniu 2018 Komitet Narodowych Obchodów Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej poparł inicjatywę prezydenta Andrzeja Dudy dotyczącą odbudowy gmachu. Zgodnie z tą koncepcją pałac miałby stać się siedzibą Senatu, a pobliski pałac Brühla siedzibą Ministerstwa Spraw Zagranicznych. 11 listopada 2018 roku podczas obchodów setnej rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę prezydent Andrzej Duda podpisał deklarację o restytucji pałacu Saskiego. 16 maja 2021 rządząca partia Prawo i Sprawiedliwość na prezentacji tzw. Polskiego Ładu, czyli nowego programu społeczno-gospodarczego, ogłosiła, że odbudowa pałacu Saskiego rozpocznie się w 2023. 7 lipca 2021 prezydent Andrzej Duda wniósł do Sejmu projekt ustawy o odbudowie pałacu Saskiego, pałacu Brühla oraz trzech kamienic przy ulicy Królewskiej w Warszawie (druk nr 1388). Sejm uchwalił ustawę 23 lipca 2021 a Prezydent podpisał ją 15 sierpnia 2021 roku podczas dnia Święta Wojska Polskiego. 1 grudnia 2021 powołano spółkę celową Pałac Saski, w skład jej zarządu weszli Jan Edmund Kowalski jako prezes, Robert Cicirko jako wiceprezes oraz Robert Bernisz jako członek zarządu. Tego samego dnia powołano również Radę Nadzorczą, w której skład weszli Robert Chmielarczyk, Grzegorz Kłoczko, Michał Olszewski, Michał Pelczarski, Małgorzata Podrecka oraz Rafał Wiśniewski.

Pytanie: Jakie trzy istotne osoby poparły inicjatywę odbudowy pałacu saskiego?
Odpowiedź: Janina Sylwestrzak – córka Mariana Rejewskiego, Janusz Różycki – syn Jerzego Różyckiego oraz Jerzy Palluth

Pytanie: Co miałoby się mieścić w odbudowanym pałacu Saskim?
Odpowiedź: siedzibą Senatu

Pytanie: Kiedy Duda zadeklarował oficjalnym pismem odbudowę Pałacu Saskiego?
Odpowiedź: 11 listopada 2018

Pytanie: Czy Robert Bernisz stanął na czele spółki celowej Pałac Saski?
Odpowiedź: Robert Bernisz jako członek zarządu