the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Czyściec błotny

Gatunek ustępuje na siedliskach opanowywanych przez inwazyjny niecierpek gruczołowaty. Kwiaty niecierpka skuteczniej wabią owady zapylające i w efekcie na wspólnych stanowiskach znacznie spada liczba owadów odwiedzających kwiaty czyścca. Do kwiatów czyścca przylatują błonkoskrzydłe (głównie z rodzaju Anthidium, Anthophora i Bombus), poza tym chrząszcze (zwłaszcza Meligethes sp.) oraz muchówki. Wabione są przez kwiaty obficie wydzielające nektar obfitujący w węglowodany (pojedyncza roślina wydziela ich 1,384 mg na dobę).

Pytanie: Jakie rzędy wśród owadów podlatują do rośliny? 
Odpowiedź: błonkoskrzydłe (głównie z rodzaju Anthidium, Anthophora i Bombus), poza tym chrząszcze (zwłaszcza Meligethes sp.) oraz muchówki

Pytanie: Ile węglowodanów produkuje gatunek w cyklu dobowym?
Odpowiedź: 1,384 mg

Pytanie: Co jest konsekwencją częstego osiadania owadów zapylających na niecierpku?
Odpowiedź: na wspólnych stanowiskach znacznie spada liczba owadów odwiedzających kwiaty czyścca
Czyściec błotny

W innych klasyfikacjach (np. The Plant List) dwa ostatnie podgatunki wyodrębniane są jako gatunek Stachys pilosa, różniący się od taksonu euroazjatyckiego kosmato owłosioną łodygą. Do gatunku Stachys palustris w szerokim ujęciu zaliczane bywają gatunki Stachys riederi (syn. Stachys japonica) (Japonia, Półwysep Koreański) i Stachys chinensis (wschodnie i południowo-wschodnie Chiny). Oba taksony wyróżniają się nagą lub niemal nagą łodygą, mniej lub wcale owłosionymi liśćmi, w przypadku S. riederi też dłuższym ogonkiem liściowym (osiągającym od 3 do 17 mm).

Pytanie: Czy rośliny należące do taksonu euroazjatyckiego mają kosmato owłosioną łodygę?
Odpowiedź: różniący się od taksonu euroazjatyckiego kosmato owłosioną łodygą

Pytanie: Czym wyróżnia się S. chinensis?
Odpowiedź: nagą lub niemal nagą łodygą, mniej lub wcale owłosionymi liśćmi
Szymon Rak-Michajłowski

13 grudnia 1919 roku Szymon Rak-Michajłowski wziął udział w posiedzeniu Rady BRL w Mińsku, w czasie którego wyraził poparcie dla dotychczasowych działań Rady Ministrów BRL pod kierownictwem Antona Łuckiewicza, zarzucając jednocześnie sabotaż niektórym jej członkom. Następnego dnia wobec panującego na sali bałaganu posiedzenie Rady BRL zostało zerwane, a jej członkowie opuścili budynek. Pozostało w nim ośmiu działaczy Białoruskiej Partii Socjalistów-Rewolucjonistów, trzech przedstawicieli Białoruskiej Partii Socjalistów-Federalistów i kilka osób roszczących sobie prawo do bycia delegatami Rady BRL. Grupa ta dokonała przewrotu przeciwko Radzie i premierowi Antonowi Łuckiewiczowi, powołując konkurencyjną wobec Rady BRL Ludową Radę BRL. Tymczasem pozostała część Rady spotkała się w prywatnym mieszkaniu Aleksandra Własowa, gdzie powołano pięcioosobową Radę Najwyższą BRL. Szymon Rak-Michajłowski został jej członkiem.

Pytanie: Kiedy odbyło się zgromadzenie Rady?
Odpowiedź: 13 grudnia 1919

Pytanie: Co Rak-Michajłowski przekazał podczas zgromadzenia?
Odpowiedź: wyraził poparcie dla dotychczasowych działań Rady Ministrów BRL pod kierownictwem Antona Łuckiewicza, zarzucając jednocześnie sabotaż niektórym jej

Pytanie: Dlaczego obrady zostały wstrzymane?
Odpowiedź: wobec panującego na sali bałaganu

Pytanie: Jak nazwano organ, który działał przeciwko Radzie BRL?
Odpowiedź: Ludową Radę BRL
Karel Čurda

Opálka i Čurda niezależnie od siebie dostali się poprzez Lázně Bělohrad do Pragi. Opálka dotarł do Alfréda Bartoša z grupy Silver-A, przez którego został skierowany do stolicy w celu wsparcia przygotowań do zamachu na Heydricha. Silver-A 14 kwietnia 1942 poinformował Londyn o przyjęciu grupy Out Distance. Rozpoczęto przygotowanie do realizacji zadania zespołu – naprowadzenia bombowców na fabrykę Škoda w Pilźnie. Opálka zameldował stratę radiolatarni i zaproponował nakierowanie za pomocą sygnałów świetlnych – dwóch ognisk, pomiędzy którymi miał się znajdować cel. Akcja wymagała udziału Gabčíka, Kubiša, Valčíka, Opálki i Čurdy oraz pomocy ruchu oporu z Pragi. 25 kwietnia 1942 zostało przeprowadzone nieudane bombardowanie. Mimo wysiłku konspiratorów i załóg samolotów, bomby spadły poza fabryką.

Pytanie: Komu przekazał informację Silver-A 14 kwietnia 1942?
Odpowiedź: Londyn

Pytanie: Czego dotyczyła informacja dedykowana Londynowi 14 kwietnia 1942?
Odpowiedź: przyjęciu grupy Out Distance

Pytanie: Jaki sposób nakierowania bombowców opracował Opálka?
Odpowiedź: sygnałów świetlnych

Pytanie: Czy bombardowanie z 25 kwietnia 1942 powiodło się?
Odpowiedź: 25 kwietnia 1942 zostało przeprowadzone nieudane bombardowanie

Pytanie: Jaki był cel bombardowania 25 kwietnia 1942?
Odpowiedź: fabrykę Škoda w Pilźnie
U-64 (1939)

Po wejściu do służby U-64 został wysłany do Kilonii, gdzie miał przejść próby i szkolenia na Bałtyku. Były one utrudnione przez silne zimowe sztormy i mrozy. Od początku marca wszedł w skład frontowej 2. Flotylli U-Bootów, stacjonującej w Wilhelmshaven. 6 kwietnia 1940 roku opuścił bazę, wypływając na swój jedyny patrol bojowy na Morze Północne i do brzegów Norwegii. W pierwszych dniach rejsu miał eskortować krążownik pomocniczy „Orion”, płynący prowadzić działania rajderskie na Atlantyku. 9 kwietnia dowódca U-64 otrzymał zakodowany rozkaz, zgodnie z którym miał płynąć ku brzegom Norwegii i zająć pozycję w rejonie Narwiku, dla wsparcia rozpoczynającej się inwazji na ten kraj.

Pytanie: Jakie okoliczności skomplikowały szkolenia, które miał odbyć ten okręt?
Odpowiedź: zimowe sztormy i mrozy

Pytanie: Gdzie znajdowała się baza, w której przebywał od marca 1940 roku?
Odpowiedź: w Wilhelmshaven

Pytanie: Jakiemu okrętowi miał towarzyszyć na początku patrolu bojowego?
Odpowiedź: krążownik pomocniczy „Orion”

Pytanie: Dlaczego, zgodnie z poleceniem z 9 kwietnia 1940 roku, U-64 miał udać się w kierunku Norwegii?
Odpowiedź: dla wsparcia rozpoczynającej się inwazji na ten kraj
Jerzy Skolimowski

Skolimowski w latach 1959–1965 był w związku z aktorką Elżbietą Czyżewską. Po ich wzajemnym rozstaniu Czyżewska poślubiła amerykańskiego dziennikarza Davida Halberstama. Skolimowski natomiast ożenił się z Joanną Szczerbic (ur. 1941, zm. 2014), również aktorką, z którą miał dwóch synów: Michała (ur. 1968) i Józefa (ur. 1970, zm. 2012). Obaj synowie reżysera szli w jego ślady, pisząc scenariusze i pomagając ojcu w realizowanych przezeń projektach. Józef Skolimowski zmarł jednak podczas pobytu z bratem w Indiach. Po śmierci małżonki Jerzy Skolimowski związał się ze swą wieloletnią współpracowniczką, Ewą Piaskowską (ur. 1973).

Pytanie: Kto był jego partnerką na przełomie lat 50. i 60.?
Odpowiedź: aktorką Elżbietą Czyżewską

Pytanie: Z kim związała się Czyżewska po rozstaniu ze Skolimowskim?
Odpowiedź: amerykańskiego dziennikarza Davida Halberstama

Pytanie: Czy Skolimowski miał synów?
Odpowiedź: miał dwóch synów

Pytanie: W jakich okolicznościach odszedł Skolimowski?
Odpowiedź: podczas pobytu z bratem w Indiach
Jerzy Skolimowski

Treścią Fuchy, kręconej pośpiesznie we własnej posiadłości reżysera, są losy polskich emigrantów pracujących w Londynie. Jeden z nich, Nowak (Jeremy Irons), dowiaduje się o wprowadzeniu stanu wojennego i za wszelką cenę stara się nie dopuścić do tego, żeby pozostali członkowie jego brygady dowiedzieli się o owym tragicznym wydarzeniu. Jak pisała Grodź: „Film oglądany po latach razi amatorszczyzną, […] a także realizacją niemal chałupniczymi metodami, bez profesjonalnego przygotowania od strony technicznej”. Wszelako film trafił w swój czas; Vincent Canby na łamach „The New York Timesa” stwierdzał, że Fucha „daleko przewyższa wszystko, co nakręcił dotąd Skolimowski”, po czym porównał wręcz film pod względem jakości do dzieła innego polskiego emigranta Romana Polańskiego, Lokatora (The Tenant, 1976). Za scenariusz do Fuchy Skolimowski otrzymał nagrodę na 35. MFF w Cannes. Co więcej, film Skolimowskiego po latach był odczytywany jako komentarz do zobojętnienia, z jakim polscy imigranci spotykali się w Wielkiej Brytanii.

Pytanie: O czym opowiada produkcja o nazwie Fucha?
Odpowiedź: losy polskich emigrantów pracujących w Londynie

Pytanie: Kto wcielił się w rolę emigranta o nazwisku Nowak?
Odpowiedź: Jeremy Irons

Pytanie: Jakimi słowami Grodź skrytykowała Fuchę?
Odpowiedź: „Film oglądany po latach razi amatorszczyzną, […] a także realizacją niemal chałupniczymi metodami, bez profesjonalnego przygotowania od strony technicznej”

Pytanie: W jakiej gazecie opublikował swoją opinię na temat tego filmu Vincent Canby?
Odpowiedź: „The New York Timesa”
Newag 19WE

W listopadzie 2010 roku Koleje Dolnośląskie ogłosiły przetarg na dostawę 5 elektrycznych zespołów trakcyjnych. W specyfikacji przetargu znalazł się wymóg wykazania się dostawą 5 EZT posiadających świadectwo dopuszczenia typu do eksploatacji z prędkością 160 km/h. Newag, który nie spełniał tego wymogu odwołał się do Krajowej Izby Odwoławczej, w wyniku czego zmniejszono wymóg doświadczenia do 3 EZT, nie zmieniając jednak warunku związanego z prędkością. Aby sprostać temu wymogowi, Newag wykonał dodatkowe testy jednego z 19WE po dostawieniu fotela dla pomocnika maszynisty. Rezultatem było otrzymanie dopuszczenia do eksploatacji z prędkością 160 km/h, do której pojazd został konstrukcyjnie przygotowany, lecz nie wymagała jej SKM Warszawa. Ostatecznie, 17 października 2011 Koleje Dolnośląskie podpisały z Newagiem umowę na dostawę 5 EZT typu 31WE.

Pytanie: Co ogłosiły Koleje Dolnośląskie pod koniec 2010 roku?
Odpowiedź: przetarg na dostawę 5 elektrycznych zespołów trakcyjnych

Pytanie: O jakim wymogu była mowa w przetargu?
Odpowiedź: wykazania się dostawą 5 EZT posiadających świadectwo dopuszczenia typu do eksploatacji z prędkością 160 km/h

Pytanie: Czy Newag początkowo spełniał wszystkie wymogi zawarte w specyfikacji przetargu?
Odpowiedź: Newag, który nie spełniał tego wymogu

Pytanie: Do jakiej instytucji Newag złożył odwołanie?
Odpowiedź: Krajowej Izby Odwoławczej
Newag 19WE

19WE/20WE to odpowiednio cztero-/sześcioczłonowe, wysokopodłogowe składy przeznaczone do obsługi przewozów pasażerskich aglomeracyjnych.
Człony skrajne (typ 314B) posiadają po dwie pary odskokowo-przesuwnych drzwi (prześwit 1300 mm, produkcji Ultimate) na stronę członu, a środkowe (typ 414B) po trzy pary drzwi tego samego typu. Wejścia dostosowane są do obsługi peronów wysokości od 760 do 1060 mm, przy czym w przypadku niższych peronów rozkładają się stopnie ułatwiające wsiadanie. Dodatkowo, w przedsionkach czołowych, znajdują się stopnie służbowe do wsiadania obsługi z poziomu międzytorza oraz ewakuacji pasażerów.

Pytanie: Czy 19WE/20WE są dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych?
Odpowiedź: wysokopodłogowe

Pytanie: Z ilu składów stworzony był 20WE?
Odpowiedź: sześcioczłonowe

Pytanie: Ile par drzwi zawierał typ typ 414B?
Odpowiedź: po trzy pary drzwi
Donieckie Zagłębie Węglowe

Historia przemysłowego Donbasu zaczęła się latem 1869 r., gdy walijski potentat John Huges z czterema synami, setką inżynierów, metalurgów, górników i budowlańców przybył z częściami maszyn parowych i dwoma wielkimi piecami na teren dzisiejszego miasta Donieck, gdzie po ośmiu miesiącach pierwszy wielki piec wytopił surówkę, a po roku gotowe były pierwsze szyny, z których w roku kolejnym ułożono pierwszą w Donbasie 120-kilometrową linię Konstantynówka – Juzowka – Elenówka. Linia ta dała połączenie z magistralą Moskwa – Krym, a ta z całą siecią kolejową. W 1880 roku rozpoczęła się trwająca dwie dekady „donbaska gorączka węglowa” ściągająca do regionu kapitał, technologie i specjalistów z całego świata. Największe miasta w tym czasie to Nikopol i Mariupol, a zakłady to stocznia w Nikołajewie, Belgijskie Zakłady Metalurgiczne „Unia” w Makiejewce, niemieckie stalownie i huty w Kramatorsku, brytyjsko-francuskie Enakievo Steel Works w Jenakijewie, rosyjskie huty w Ałczewsku i Iłowajsku, niemiecka Fabryka Parowozów Hartmana w Ługańsku, tramwajów i obrabiarek w Charkowie, belgijskie Towarzystwo Akcyjne Przemysłu Szklarskiego i Chemicznego w Konstantynówce. W czerwcu 1892 roku z powodu epidemii cholery wybuchł pierwszy wielki bunt górników, który zamienił się w pogrom żydowski. Według spisu z 1897 r. w Doniecku mieszkali: Ukraińcy (52,4 proc.), Rosjanie (28,7 proc.), Grecy (6,4 proc.), Niemcy (4,2 proc.), Żydzi (2,9 proc.), Tatarzy (2,1 proc.), Białorusini (0,8 proc.), Polacy (0,4 proc.), uważający się za osobną grupę etniczną Kozacy dońscy (0,3 proc.), Belgowie i Francuzi (0,1 proc.).

Pytanie: Z jakiego kraju był John Huges?
Odpowiedź: walijski

Pytanie: Czy John Huges miał potomstwo?
Odpowiedź: gdy walijski potentat John Huges z czterema synami

Pytanie: Na jakiej trasie biegła pierwsza 120-kilometrowa linia w Donbasie?
Odpowiedź: Konstantynówka – Juzowka – Elenówka

Pytanie: Jak długo trwała donbaska gorączka węglowa?
Odpowiedź: dwie dekady
Mitsubishi G6M1

Jeszcze przed oblataniem prototypu G4M, pomimo sprzeciwów ze strony wytwórni, pod koniec 1938 roku zapadła decyzja o przebudowie samolotu na maszynę eskortową. Inicjatorem całego przedsięwzięcia była marynarka, która z jednej strony chciała pozyskać maszynę eskortową ale z drugiej, była to również próba opóźnienia wprowadzenia bombowych wersji G4M. Pracę nad nową konstrukcją podjęto w Pierwszym Arsenale Lotniczo–Technicznym Lotnictwa Marynarki (第一海軍航空技術廠, Dai–Ichi Kaigun Kōkū Gijutsu–shō, znanym pod skrótowym określeniem Kūgishō) w Yokosuka. Nowa konstrukcja otrzymała oznaczenie 12–Shi Rikujo Kogeki–Ki Kai (12–Shi Doświadczalny Lądowy Samolot Uderzeniowy Marynarki Wojennej Zmodyfikowany). Usunięto wyposażenie bombowe a same drzwi bombowe zaspawano. Pod kadłubem – w miejscu komory bombowej – umieszczono dużą kroplową gondolę strzelecką. W jej wnętrzu umieszczono dwa działka Typ 99–1 Model1 kalibru 20 mm. Jedno z nich mogło prowadzić ogień do przodu, a drugie do tyłu. Kolejne działko Typ 99–1 umieszczono w ogonie samolotu, a następne, takie samo – zainstalowano na przenośnej lawecie – w środku kadłuba. Laweta umożliwiała prowadzenie ognia z boku kadłuba raz z jednej, raz z drugiej strony. Na dziobowym stanowisku strzeleckim, podobnie jak w wersji bombowej, pozostawiono pojedynczy karabin Typ 97 kalibru 7,7 mm. Zlikwidowano grzbietowe stanowisko strzeleckie, usunięto część skrzydłowych, integralnych zbiorników paliwa znajdujących się na zewnątrz od silnika, a pozostawione zbiorniki pokryto trójwarstwową osłoną z gumy, ochraniając w ten sposób tylne i przednie ściany zbiorników. Zapas paliwa umieszczony w skrzydłach został przeznaczony na dolot nad cel; walkę nad celem i powrót do bazy miały natomiast zapewnić dodatkowe zbiorniki umieszczone w komorze bombowej wewnątrz kadłuba, które również zostały osłonięte warstwą gumy. Ilość paliwa w porównaniu z wersją bombową uległa zmniejszeniu z 4900 do 3640 litrów. Liczbę członków załogi zwiększono do 10 osób. Podobnie jak to miało miejsce w przypadku eskortowej wersji G3M, a później amerykańskich Boeing YB-40 Flying Fortress i Consolidated XB-41 Liberator, pomysł, aby uzbrojone bombowce pełniły rolę samolotów eskortowych, nie sprawdził się. Pomimo usunięcia wyposażenia i uzbrojenia bombowego, dodatkowe uzbrojenie strzeleckie oraz wieżyczki zwiększały masę samolotu oraz pogarszały właściwości lotne. W efekcie osiągi maszyny odbiegały od parametrów bombowców, które pozbywszy się swojego ładunku nad celem, pozostawiały swoją eskortę za sobą. Dopiero wprowadzanie klasycznych samolotów myśliwskich (w sierpniu 1940 roku w Chinach pojawił się myśliwiec Mitsubishi A6M, o dużym zasięgu) zapewniło ochronę wyprawom bombowym. Prace prowadzone nad wersją G6M1, opóźniły wprowadzenie do linii bombowych wariantów G4M o około rok.

Pytanie: Co wydano pod koniec 1938 roku?
Odpowiedź: decyzja o przebudowie samolotu na maszynę eskortową

Pytanie: Kto zlecił renowację samolotu?
Odpowiedź: marynarka

Pytanie: Jaki model samolotu ukazał się w Chinach w 1940 roku?
Odpowiedź: Mitsubishi A6M

Pytanie: O ile przesunęła się realizacja G4M?
Odpowiedź: około rok
Euro w Polsce

W okresie funkcjonowania koalicji PiS-u, Samoobrony i LPR wprowadzenie nowej waluty nie zaliczało się do priorytetów kolejnych rządów. W 2006 roku premier Kazimierz Marcinkiewicz wspominał o planach rozmów na temat wejścia do strefy euro, które miałyby rozpocząć się w 2009 roku. Jeszcze bardziej sceptycznie do kwestii euro odnosił się premier Jarosław Kaczyński, który wyrażał obawy na temat negatywnych konsekwencji przebywania w ERM II oraz przedstawił swoją opinię na temat wpływu euro na wzrost cen. Z dystansem do wprowadzenia nowej waluty odnosiły się też osoby z otoczenia prezydenta Lecha Kaczyńskiego, m.in. Aleksander Szczygło. W 2007 roku wicepremier i minister finansów Zyta Gilowska mówiąc o rozpoczęciu rozmów na temat euro wskazywała przełom lat 2009 i 2010, zaś odnośnie do samego przyjęcia euro wymieniała rok 2012.

Pytanie: Kto był na stanowisku premiera Polski w 2006 roku?
Odpowiedź: Kazimierz Marcinkiewicz

Pytanie: Czy Jarosław Kaczyński miał pesymistyczne podejście na temat wejścia Polski do strefy euro?
Odpowiedź: Jeszcze bardziej sceptycznie do kwestii euro odnosił się premier Jarosław Kaczyński, który wyrażał obawy na temat negatywnych konsekwencji przebywania w ERM II

Pytanie: Jakie stanowisko pełnił Lech Kaczyński?
Odpowiedź: prezydenta

Pytanie: W którym roku Zyta Gilowska pracowała jako minister finansów?
Odpowiedź: 2007
PFM-1

Ofiarami tej broni padali jednak często cywile. Jednym z nieoczekiwanych efektów militarnego zastosowania PFM-1 była duża liczba ofiar wśród dzieci. Z powodu niezwykłego kształtu, przypominającego motylka, oraz atrakcyjnych kolorów mina była nader często mylona przez dzieci z zabawką. Zbieranie min przez nieświadome zagrożenia dzieci i zabawa nimi powodowały zniekształcenie polietylenowej powłoki i eksplozję. W przypadku miny w wersji samoniszczącej się po pewnym czasie (PFM-1S), eksplozja następowała nieoczekiwanie, np. podczas snu, powodując u dzieci poważne obrażenia ciała i często natychmiastową śmierć.

Pytanie: Z jakiego powodu dzieci myliły PFM-1 z zabawką?
Odpowiedź: Z powodu niezwykłego kształtu, przypominającego motylka, oraz atrakcyjnych kolorów

Pytanie: Co powodowała zabawa miną PFM-1?
Odpowiedź: zniekształcenie polietylenowej powłoki i eksplozję

Pytanie: W jaki sposób eksplodowała mina PFM-1S?
Odpowiedź: nieoczekiwanie, np. podczas snu

Pytanie: Co powodowała eksplozja miny PFM-1S?
Odpowiedź: poważne obrażenia ciała i często natychmiastową śmierć

Pytanie: Czy ofiarami eksplozji PFM-1 byli także cywile?
Odpowiedź: Ofiarami tej broni padali jednak często cywile
Ingress (gra)

Gra polega na rywalizacji dwóch frakcji: Ruchu Oporu (ang. Resistance) – reprezentowanej w grze przez kolor niebieski i Oświeconych (ang. Enlightened) – kolor zielony. Scenariuszowym celem gry jest opanowanie jak największego obszaru za pomocą łączenia w trójkąty tzw. portali. Ingress rozgrywa się na rzeczywistej mapie świata (dokładnie Google Maps), na której gracze mogą zgłaszać tzw. portale, tj. według scenariusza miejsca szczególnej koncentracji energii XM. Portale muszą znajdować się przy interesujących obiektach realnych takich jak publicznie dostępne dzieła sztuki, zabytki, parki, budynki użyteczności publicznej czy miejsca kultu religijnego. Zgłoszenie portalu wymaga własnoręcznego wykonania geotagowanego zdjęcia oraz opisu obiektu i wysyłanie zgłoszenia z miejsca, w którym się on znajduje, za pomocą skanera. Portale można ponownie zgłaszać od 25 września 2017. Wymagany jest co najmniej 10 poziom w grze.

Pytanie: Jakie drużyny współzawodniczą w grze?
Odpowiedź: Ruchu Oporu (ang. Resistance) – reprezentowanej w grze przez kolor niebieski i Oświeconych

Pytanie: Jaką barwą oznaczony jest zespół Oświeconych?
Odpowiedź: zielony

Pytanie: Jakie jest główne zadanie gracza?
Odpowiedź: opanowanie jak największego obszaru

Pytanie: W jaki sposób można przejmować tereny w grze?
Odpowiedź: za pomocą łączenia w trójkąty tzw. portali

Pytanie: W jaki sposób odbywa się proces osadzenia portalu?
Odpowiedź: wymaga własnoręcznego wykonania geotagowanego zdjęcia oraz opisu obiektu i wysyłanie zgłoszenia z miejsca, w którym się on znajduje
Floréal (1908)

19 października w związku z sygnałami o możliwym rozpoczęciu przez Niemców ofensywnych działań na Morzu Północnym, „Floréal”, „Pluviôse” i „Archimède” wraz z niszczycielem „Epée” zostały przebazowane do Calais i Dunkierki, w celu wzmocnienia 2. Flotylli okrętów podwodnych. Na przełomie 1914 i 1915 roku na okręcie zamontowano żyrokompas firmy Sperry. Przez większość 1915 roku okręt wraz z siostrzanymi jednostkami nadal prowadził służbę patrolową na wodach Kanału. Na początku września 1915 roku dywizjon okrętów podwodnych w składzie: „Floréal”, „Watt” i „Berthelot” wraz z niszczycielem „Francisque” przerzucony został do La Rochelle, by prowadzić operacje przeciw U-Bootom; od 22 września te zadania realizował z bazy w Breście. 16 listopada 2 Lekka Eskadra została rozformowana, zaś okręty typu Pluviôse wraz z jednostkami typu Sirène zostały przyporządkowane do 1. Flotylli okrętów podwodnych w Cherbourgu. Nie zmieniły się natomiast zadania, które nadal obejmowały defensywne patrole przeciw U-Bootom przeprowadzane w okolicach własnych baz.

Pytanie: Po co okręty zostały przebazowane do Calais i Dunkierki?
Odpowiedź: w celu wzmocnienia 2. Flotylli okrętów podwodnych

Pytanie: Jaka firma zajmowała się produkcją żyrokompasów? 
Odpowiedź: Sperry

Pytanie: Gdzie Niemcy rzekomo mieli rozpocząć ofensywę? 
Odpowiedź: na Morzu Północnym

Pytanie: Przeciwko czemu okręty miały działać w La Rochelle?
Odpowiedź: U-Bootom
Bouvet (1896)

18 marca rozpoczęła się kolejna operacja sił okrętowych, mająca na celu likwidację postawionych przez obrońców zagród minowych liczących ponad 400 min oraz zniszczenie ruchomych baterii lądowych i fortów położonych w centralnej części cieśniny. „Bouvet” i pozostałe trzy francuskie pancerniki, wsparte przez brytyjskie HMS „Prince George” i HMS „Triumph”, znalazły się w drugiej linii okrętów, z zadaniem zapewnienia okrętom pierwszej linii osłony ogniowej. Rankiem artylerzyści „Bouveta” ostrzelali nieopodal Tenedos prowadzący rozpoznanie turecki samolot Albatros B.I. O 12:30 francuskie pancerniki wpłynęły na wody Dardaneli, wysuwając się przed okręty tworzące pierwszą linię, przy czym „Bouvet” i „Suffren” poruszały się wzdłuż wybrzeża Anatolii, zaś „Charlemagne” i „Gaulois” u wybrzeża europejskiego. Okręty znalazły się pod silnym ostrzałem fortów Rumeli Mecidiye i Anadolu Hamidiye oraz baterii Dardanos oraz Rumeli Mecidiye, odpowiadając ogniem. „Bouvet” został trafiony przez osiem ciężkich pocisków, które zniszczyły dwie kazamaty oraz uszkodziły mostek i zdemolowały wiele pomieszczeń pod pokładem (awarii uległ też system wentylacyjny dziobowej wieży działa kal. 305 mm, co znacznie utrudniało jej obsłudze prowadzenie ognia). O godzinie 13:37 uszkodzone francuskie pancerniki otrzymały od dowódcy sił alianckich kadm. Johna de Robecka rozkaz odwrotu, który był jednak przez pół godziny ignorowany przez „Bouveta”, prowadzącego skuteczny ogień w kierunku fortu Namazgâh. Dopiero gdy okręt został wyminięty przez flagowego „Suffrena”, „Bouvet” zawrócił i skierował się do wyjścia z cieśniny. Podczas zwrotu otrzymał jeszcze kilka trafień ciężkimi pociskami, a o godzinie 13:58 pod prawą wieżą działa kal. 274 mm doszło do eksplozji, która spowodowała zagładę okrętu. Po 30 sekundach od wybuchu pancernik położył się na prawej burcie, a po dalszych kilkudziesięciu sekundach przewrócił się stępką do góry i po około trzech minutach zatonął. Z załogi liczącej 689 osób na pokładzie zginęło 642; uratowano zaledwie 47, w tym pięciu oficerów. Ocalałych uratowały m.in. niszczyciel HMS „Mosquito” i „Gaulois”, a część po dotarciu do brzegu dostało się do tureckiej niewoli. Wśród poległych znalazł się dowódca okrętu kmdr Rageot de La Touche, który pozostał w wieży dowodzenia, odznaczony pośmiertnie Krzyżem Wojennym.

Pytanie: Jaki był zamysł działań wszczętych 18 marca?
Odpowiedź: likwidację postawionych przez obrońców zagród minowych liczących ponad 400 min oraz zniszczenie ruchomych baterii lądowych i fortów położonych w centralnej części cieśniny

Pytanie: Jakie okręty floty Wielkiej Brytanii wsparły siły francuskie?
Odpowiedź: HMS „Prince George” i HMS „Triumph”

Pytanie: Kto sprawował funkcję dowódcy na "Bouvet"?
Odpowiedź: Rageot de La Touche