the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Beskidenverein

Polskie Towarzystwo Turystyczne w 1931 oficjalnie uznało wszelkie kontakty z Beskidenverein za zerwane. Na zebraniu jednej z podkomisji ustaliło także m.in. że rozgraniczy tereny przyznane przedtem BV pomiędzy własne oddziały oraz że zwróci się do odpowiednich starostw aby nie wydawały zezwoleń budowlanych bez zgody PTT. W mniej oficjalny sposób Polacy chcieli również zwrócić uwagę władz, że BV prowadzi, ich zdaniem, podejrzaną działalność polityczną, a Straż Graniczna powinna szczególnie uważnie kontrolować turystów narodowości niemieckiej, którzy poruszają się po szlakach bez przepustek górskich (które wydawało tylko PTT). Z innych ustaleń proponowano również przeprowadzić akcję propagandową w redakcjach najpoczytniejszych gazet polskich, podjęcie działań w celu usunięcia BV ze Związku Polskich Towarzystw Turystycznych w Warszawie, a Wintersportclubu z Polskiego Związku Narciarskiego (co się nie udało, a Niemcy pozostali członkami do końca istnienia tych organizacji), natomiast wszyscy członkowie BV, którzy należą równocześnie do PTT, mają zostać z polskiego towarzystwa wykluczeni.

Pytanie: Kiedy PTT zerwało kontakty z tą organizacją?
Odpowiedź: w 1931

Pytanie: Czy Polskie Towarzystwo Turystyczne podejrzewało tę organizację o podejrzaną działalność polityczną?
Odpowiedź: Polacy chcieli również zwrócić uwagę władz, że BV prowadzi, ich zdaniem, podejrzaną działalność polityczną

Pytanie: Czy ta organizacja została usunięta ze Związku Polskich Towarzystw Turystycznych w Warszawie?
Odpowiedź: Niemcy pozostali członkami do końca istnienia tych organizacji

Pytanie: Czy PTT zerwało kontakty z tą organizacją?
Odpowiedź: Polskie Towarzystwo Turystyczne w 1931 oficjalnie uznało wszelkie kontakty z Beskidenverein za zerwane
Tamara Łempicka

W 1916 w kaplicy Zakonu Kawa­lerów Maltańskich w Petersburgu poślubiła prawnika Tadeusza Łempickiego, który był synem bratanicy Cypriana Kamila Norwida. 16 września 1916 urodziła córkę, Marie-Christine Łempicką, w późniejszych latach znaną jako Kizette de Lempicka-Foxhall. Podczas rewolucji październikowej Tadeusz Łempicki został aresztowany przez bolszewików. Aby uwolnić męża, Łempicka uzyskała pomoc szwedzkiego konsula, który następnie pomógł jej uciec z Rosji. Małżonkowie spotkali się ponownie w Kopenhadze.

Pytanie: Gdzie wzięli ślub Łempiccy?
Odpowiedź: w kaplicy Zakonu Kawa­lerów Maltańskich w Petersburgu

Pytanie: Kiedy wzięli ślub Łempiccy?
Odpowiedź: 1916

Pytanie: Jakie pokrewieństwo łączyło Łempickiego z Norwidem?
Odpowiedź: był synem bratanicy Cypriana Kamila Norwida

Pytanie: Kto zatrzymał Łempickiego i osadził go w więzieniu?
Odpowiedź: bolszewików
Janów-Nikiszowiec

Rozwój demograficzny obecnego obszaru jednostki Janów-Nikiszowiec, zwłaszcza na przełomie XIX i XX wieku, był bardzo dynamiczny. W 1783 roku w Janowie mieszkało 141 osób powyżej 16 roku życia, w tym 3 kmieci, 2 młynarzy, 22 zagrodników i 3 chałupników. W 1910 roku, czyli przed budową osiedla Nikiszowiec, w gminie Janów mieszkało 5360 osób, z czego 4475 porozumiewała się językiem polskim, a 188 polskim i niemieckim. W 1936 roku w gminie Janów mieszkało już 17 820 osób, z czego w Janowie 517, w Nikiszowcu 7 185, a w położonym obecnie poza dzielnicą Giszowcu 5463 mieszkańców. Po 1988 roku w Janowie-Nikiszowcu notuje się systematyczny spadek liczby mieszkańców. W tamtym czasie w Janowie-Nikiszowcu mieszkało 12 611 osób i pod względem struktury wiekowej proporcje były w miarę wyrównane z przewagą grupy ludności w wieku 15–29 lat. Janów-Nikiszowiec wg stanu z grudnia 2007 roku liczył 11 496 mieszkańców (3,6% mieszkańców całego miasta), z czego w Nikiszowcu mieszkało wówczas ok. 3,8 tys. osób, a w rejonie Kolonii Wysockiego 2,1 tys. mieszkańców. Była wówczas 15. pod względem ludności dzielnicą Katowic (na 22 jednostki). Średnia gęstość zaludnienia wynosiła wówczas 1330 osób/km² i była niższa niż średnia dla całych Katowic – 1916 osób/km². Wówczas dominowały osoby w przedziale lat 15–29 oraz 45-59, a najmniejszy udział był osób w wieku 0–14 lat. Struktura wiekowo-płciowa mieszkańców Janowa-Nikiszowca w 2015 roku przedstawiona jest w poniższej tabeli:

Pytanie: Kiedy liczba mieszkańców Janowa-Nikiszowca zaczęła spadać?
Odpowiedź: Po 1988 roku

Pytanie: Czy w grudniu 2007 roku mieszkańcy Janowa-Nikiszowca w przedziale wiekowym 0-14 stanowili większość?
Odpowiedź: a najmniejszy udział był osób w wieku 0–14 lat

Pytanie: Czy w grudniu 2007 roku Janów-Nikiszowiec był najmniej zaludnioną dzielnicą Katowic?
Odpowiedź: Była wówczas 15. pod względem ludności dzielnicą Katowic (na 22 jednostki)

Pytanie: Jakim językiem porozumiewało się większość mieszkańców gminy Janów w 1910 roku?
Odpowiedź: polskim

Pytanie: Czy w 1910 roku większość mieszkańców gminy Janów była dwujęzyczna?
Odpowiedź: W 1910 roku, czyli przed budową osiedla Nikiszowiec, w gminie Janów mieszkało 5360 osób, z czego 4475 porozumiewała się językiem polskim, a 188 polskim i niemieckim
Stosunki polsko-tureckie

W ocenie polskiej dyplomacji, w najbliższych latach jedną z głównych dziedzin rozwoju stosunków polsko-tureckich może być szeroko rozumiana sfera gospodarcza. Do argumentów przemawiających za tą hipotezą należą duże potrzeby tureckie w dziedzinie energetyki, górnictwa i ochrony środowiska. Towarzyszy temu dobre przygotowanie przedsiębiorstw i specjalistów z Polski, którzy niejednokrotnie przez lata wypracowywali swoją silną pozycję na rynku tureckim. Innym potencjalnym polem rozwoju współpracy jest ekspansja polskiego przemysłu obronnego, który do tej pory w Turcji nie inwestował. Ocenia się również, że wskazane byłyby dalsze działania na rzecz liberalizacji wymiany handlowej, jednak obecnie w dużej mierze leży to w kompetencji Wspólnot Europejskich. Z kolei potrzeby polskie, m.in. w dziedzinie infrastruktury, stanowić mogą szansę dla inwestorów z Turcji. Przykładem takiego zaangażowania jest projekt budowy II linii metra w Warszawie z udziałem konsorcjum włosko-tureckiego. Regularne konsultacje z udziałem polskich i tureckich przedsiębiorców, przewidziane w Deklaracji o współpracy gospodarczej z maja 2009, mogą być kolejnym czynnikiem, który wzmocni współpracę gospodarczą między obydwoma państwami.

Pytanie: Czy w najbliższym czasie przewiduje się, że relacje gospodarcze między tymi dwoma krajami będą się zacieśniać?
Odpowiedź: w najbliższych latach jedną z głównych dziedzin rozwoju stosunków polsko-tureckich może być szeroko rozumiana sfera gospodarcza

Pytanie: W którym roku Polska i Turcja podpisały Deklarację o współpracy gospodarczej?
Odpowiedź: 2009
Oświecenie w Polsce

Na jednym z obiadów czwartkowych król przedstawił projekt przekazania majątku po skasowanym przez papieża Klemensa XIV zakonie jezuickim (sieć szkół jezuickich stanowiła podstawę systemu oświaty Rzeczypospolitej) na rzecz planowanej Komisji Edukacji Narodowej. Sejm delegacyjny zatwierdzający w 1773 roku traktat rozbiorowy, powołał jednocześnie KEN, powierzając jej całokształt prac dotyczących organizacji szkolnictwa. Było to posunięcie w ówczesnej Europie pionierskie, uznane za jeden ze sposobów ratowania ojczyzny. Komisja zreformowała Akademie Wileńską i Krakowską nadając im nazwy Szkoły Głównej Litewskiej i Szkoły Głównej Koronnej. Podlegały im szkoły średnie – wydziałowe i podwydziałowe, a tym z kolei szkoły elementarne. Powołano Towarzystwo do Ksiąg Elementarnych, które zajęło się zaopatrzeniem szkół w podręczniki dostosowane do nowego programu nauczania. Program ten miał za zadanie wykształcić i wychować „oświeconych patriotów”, umiejących godzić dobro indywidualne z dobrem zbiorowości, zdolnych do obrony ojczyzny i do pracy dla niej, tolerancyjnych, odrzucających przesądy i stanowe uprzedzenia.

Pytanie: Który papież zadecydował o rozwiązaniu zakonu Jezuitów?
Odpowiedź: Klemensa XIV

Pytanie: Jaka jednostka miała przejąć majątki pojezuickie?
Odpowiedź: Komisji Edukacji Narodowej

Pytanie: W którym roku powołano KEN?
Odpowiedź: 1773

Pytanie: Jakie było zadanie Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych?
Odpowiedź: zaopatrzeniem szkół w podręczniki
Półwysep Krymski

Kilka lat przed wojną krymską (w 1850) ludność Krymu wzrosła do 343,5 tys. (w tym 77,8% Tatarzy krymscy, 7% Ukraińcy, 6,6% Rosjanie, 2% Grecy, 1,9% Romowie, 1,3% Karaimi, 1% Ormianie, 1% Niemcy, 0,9% Żydzi, 0,5% Bułgarzy). W czasie wojny krymskiej część Tatarów aktywnie uczestniczyła w wojnie przeciw Rosji i po wojnie wyemigrowała wraz z rodzinami do Turcji (ok. 18,5 tys.). Władze rosyjskie w czasie wojny dokonały wysiedlenia znacznej części Tatarów ze strefy nadmorskiej Krymu w głąb terenu. Ludność Krymu zmalała do 331,3 tys. w 1858 (73% Tatarzy krymscy, 12,6% Rosjanie, 4% Ukraińcy, 2,4% Grecy, 2% Romowie, 1,8% Żydzi, 1,5% Niemcy, 1,3% Ormianie, 0,8% Karaimi, 0,6% Bułgarzy).

Pytanie: Jakie narodowości zamieszkiwały w 1850 roku Krym?
Odpowiedź: Tatarzy krymscy, 7% Ukraińcy, 6,6% Rosjanie, 2% Grecy, 1,9% Romowie, 1,3% Karaimi, 1% Ormianie, 1% Niemcy, 0,9% Żydzi, 0,5% Bułgarzy

Pytanie: Jaka narodowość stanowiła większość ludności Krymu w 1850 roku?
Odpowiedź: Tatarzy krymscy

Pytanie: Czy w 1858 roku Rosjanie stanowili większość populacji Krymu?
Odpowiedź: Ludność Krymu zmalała do 331,3 tys. w 1858 (73% Tatarzy krymscy, 12,6% Rosjanie, 4% Ukraińcy, 2,4% Grecy, 2% Romowie, 1,8% Żydzi, 1,5% Niemcy, 1,3% Ormianie, 0,8% Karaimi, 0,6% Bułgarzy)
Morze Barentsa

Klimat Morza Barentsa jest polarny morski. Charakterystyczne są długie zimy, krótkie chłodne lato, niskie roczne amplitudy temperatury, duża wilgotność względna powietrza. Wynika to z położenia Morza Barentsa w wysokich szerokościach geograficznych poza kręgiem polarnym, pomiędzy ciepłym Oceanem Atlantyckim a chłodnym Oceanem Arktycznym. W północnej części morza dominuje powietrze arktyczne, w południowej umiarkowane masy powietrza związane z przemieszczaniem się niżu islandzkiego, którego granicą na północy jest front arktyczny. Zimą w centralnej części Morza Barentsa rozwija się intensywna działalność cyklonalna, której skutkiem są często zmieniające się silne wiatry, częste sztormy, duże wahania temperatury, zmienia się także ilość opadów. Średnia temperatura w miesiącach najzimniejszych w północno-wschodniej części morza wynosi –20,8 °C, w południowo-zachodniej i centralnej części morza –2,0 °C do –4,0 °C, na wschodzie (Kołgujew) –14 °C oraz w południowo-wschodniej części –17 °C. Lato jest krótkie i chłodne. W południowej części morza w lipcu średnia temperatura wynosi +7 °C, na wyspach Ziemi Franciszka Józefa od 0 °C do –2 °C. W północnej części morza spada 100–200 mm opadów rocznie, podczas gdy na południu 400–500 mm. Zimą nad morzem dominują wiatry południowo-zachodnie, wiosną i latem północno-wschodnie. W ciągu roku występuje silne zachmurzenie.

Pytanie: Jaki klimat panuje w obrębie tego zbiornika wodnego?
Odpowiedź: polarny morski

Pytanie: Jakie zjawiska meteorologiczne są typowe dla tego obszaru?
Odpowiedź: długie zimy, krótkie chłodne lato, niskie roczne amplitudy temperatury, duża wilgotność względna powietrza

Pytanie: Co jest odpowiedzialne za naturę panujących na tym obszarze warunków klimatycznych?
Odpowiedź: położenia Morza Barentsa w wysokich szerokościach geograficznych poza kręgiem polarnym, pomiędzy ciepłym Oceanem Atlantyckim a chłodnym Oceanem Arktycznym

Pytanie: Jaki rodzaj powietrza występuje w poszczególnych częściach tego zbiornika wodnego?
Odpowiedź: W północnej części morza dominuje powietrze arktyczne, w południowej umiarkowane masy powietrza związane z przemieszczaniem się niżu islandzkiego, którego granicą na północy jest front arktyczny
Ostatnia rodzina

Pomysł na film Ostatnia rodzina wyszedł od Roberta Bolesty, który napisał scenariusz (w zamierzeniu dla pełnometrażowego filmu fabularnego), opowiadający o ostatnich 28 latach życia rodziny Beksińskich w Warszawie (1977–2005). Reżyser filmu Jan P. Matuszyński przyznał, że dowiedział się o tymże scenariuszu z informacji zawartej w biogramie Zdzisława Beksińskiego w polskiej Wikipedii, po czym podjął kroki w celu jego realizacji filmowej. Współpracę z Matuszyńskim i Bolestą zaoferował operator Kacper Fertacz. Trio Matuszyński – Bolesto – Fertacz zdecydowało, że przyjmie konwencję realistyczną, wzorując się na estetyce materiałów z prywatnego archiwum Beksińskich. Przyjęło również, że każda scena będzie kręcona w jednym ujęciu.

Pytanie: Kto jest autorem scenariusza Ostatniej rodziny?
Odpowiedź: Roberta Bolesty

Pytanie: Historia jakiej rodziny jest przedstawiona w produkcji Ostatnia rodzina?
Odpowiedź: Beksińskich

Pytanie: Ile lat z życia Beksińskich przedstawiono w produkcji?
Odpowiedź: 28

Pytanie: Gdzie Matuszyński znalazł informację o Ostatniej rodzinie?
Odpowiedź: w polskiej Wikipedii
Transport kolejowy w Islandii

Pierwsze plany stworzenia systemu transportu kolejowego na Islandii pojawiły się w roku 1906. Na wniosek ówczesnego premiera Islandii, Hannesa Hafsteina, przygotowano szkice przebiegu linii. Miała ona zaczynać się w Reykjavíku, podążać w kierunku miejscowości Mosfellssveit (aktualnie Mosfellsbær) i półwyspu Kjalarnes, a następnie Mosfellsheiði i Þingvellir. Linia miała kończyć się w miejscowości Selfoss, gdzie docierałaby wzdłuż rzeki Sog. Przewidywano także możliwość rozgałęzienia linii w Kjalarnes i przedłużenia jej do miejscowości Akranes i w okolice fjordu Borgarfjörður.

Pytanie: Który prezydent podjął się stworzenia projektu linii kolejowej na Islandii?
Odpowiedź: Hannesa Hafsteina

Pytanie: Gdzie planowano rozpocząć linię kolejową Islandii?
Odpowiedź: w Reykjavíku

Pytanie: Gdzie planowano zwieńczyć linię kolejową Islandii?
Odpowiedź: Selfoss

Pytanie: Gdzie planowano skonstruować rozgałęzienie linii?
Odpowiedź: w Kjalarnes
Szymon Hołownia

Szymon Hołownia deklaruje przywiązanie do obowiązujących w Polsce zasad ustrojowych, jak demokracja parlamentarna, suwerenność, państwo prawa, społeczeństwo obywatelskie, trójpodział władzy i pluralizm polityczny. Podkreśla wagę transformacji ustrojowej po 1989 roku, przy czym część jej skutków uważa za negatywne. Kładzie nacisk na rolę samorządów. Konstytucję uważa za nadrzędny i niepodważalny akt prawny, na którym opiera się postępowanie prezydenta. Jest krytyczny wobec rządu Mateusza Morawieckiego. Potępia kryzys wokół Trybunału Konstytucyjnego i uważa za niekonstytucyjne przeprowadzone przez Prawo i Sprawiedliwość zmiany w sądownictwie. Nie chce być kojarzony z żadnym z powszechnie przyjętych nurtów politycznych (lewicowych, prawicowych i innych), wychodząc z założenia, że z przedstawicielami wszystkich poglądów może znaleźć obszary porozumienia i wspólnych celów. Pozytywnie ocenia członkostwo Polski w NATO, Unii Europejskiej i Trójkącie Weimarskim. Popiera dobre relacje Polski z Ukrainą.

Pytanie: Jakie zasady ustrojowe są zdaniem tego polityka istotne?
Odpowiedź: demokracja parlamentarna, suwerenność, państwo prawa, społeczeństwo obywatelskie, trójpodział władzy i pluralizm polityczny

Pytanie: Czy Szymon Hołownia sądzi, że transformacja ustrojowa, która zaszła po 1989 roku pociągnęła za sobą jedynie pozytywne zmiany?
Odpowiedź: Podkreśla wagę transformacji ustrojowej po 1989 roku, przy czym część jej skutków uważa za negatywne

Pytanie: Czym jest Konstytucja dla Szymona Hołowni?
Odpowiedź: nadrzędny i niepodważalny akt prawny, na którym opiera się postępowanie prezydenta

Pytanie: Z jakiego powodu Szymon Hołownia nie chce przynależeć do żadnego z głównych nurtów politycznych?
Odpowiedź: wychodząc z założenia, że z przedstawicielami wszystkich poglądów może znaleźć obszary porozumienia i wspólnych celów
Masakra na „Akikaze”

Jeszcze tego samego dnia „Akikaze” udał się do Lorengau, skąd późnym popołudniem zabrał około 20 protestanckich misjonarzy i ich służących, w tym sześć kobiet. Podobnie jak w przypadku grupy z Wewak, większość pasażerów była narodowości niemieckiej, aczkolwiek w grupie z Lorengau znalazł się także jeden węgierski misjonarz oraz kilkoro Chińczyków. Komandor Sabe początkowo zamierzał umieścić ich w tej samej kabinie co grupę z Wewak, lecz na prośbę bosmana Ichinosego, który osobiście odeskortował misjonarzy na pokład, zgodził się udostępnić im osobną kabinę blisko dziobu.

Pytanie: Czy z Lorengau zabrano jedynie Niemców?
Odpowiedź: aczkolwiek w grupie z Lorengau znalazł się także jeden węgierski misjonarz oraz kilkoro Chińczyków

Pytanie: Dlaczego osoby zabrane z Lorengau nie trafiły ostatecznie do tej samej kabiny co osoby z Wewak?
Odpowiedź: na prośbę bosmana Ichinosego
Jadwiga Harasowska

Jadwiga Harasowska była jednym z promotorów powstania polskiego szkolnictwa wyższego czasu wojny na terenie Szkocji, gdzie od lutego 1941 (do marca 1949) jako część Uniwersytetu Edynburskiego działał Polski Wydział Lekarski (wydano 227 dyplomów lekarza), a także polskie wydziały weterynaryjne, prawnicze i pedagogiczne. Glasgow był wtedy ośrodkiem polskiego kształcenia rolniczego, handlowego i politechnicznego. The Scottish-Polish Society organizowało kluby szkocko-polskie, wykłady o polskiej historii i kulturze, a także regularne wizyty polskich żołnierzy w domach szkockich.

Pytanie: W obrębie jakiej szkockiej uczelni funkcjonował Polski Wydział Lekarski?
Odpowiedź: Uniwersytetu Edynburskiego

Pytanie: Jaką instytucję starała się rozpromować w obrębie Szkocji?
Odpowiedź: polskiego szkolnictwa wyższego

Pytanie: W jakim mieście rozwijało się polskie szkolnictwo z zakresu takich obszarów, jak rolnictwo?
Odpowiedź: Glasgow

Pytanie: Koordynowaniem jakich aktywności zajmowało się The Scottish-Polish Society?
Odpowiedź: organizowało kluby szkocko-polskie, wykłady o polskiej historii i kulturze, a także regularne wizyty polskich żołnierzy w domach szkockich
Arrakis (Diuna)

Już gdy Corrinowie zasiadali na imperatorskim tronie, a później w czasach Atrydów, szczególnie podczas panowania Boga Imperatora, przyprawa stała się narzędziem politycznym. Kontrolę nad wrogami sprawowano poprzez ograniczanie dostaw melanżu z Diuny, na przykład dla Gildii Kosmicznej, której nawigatorzy zużywali ogromne jej ilości. W czasach Tyrana pokój w Imperium utrzymany był przez uzależnienie Rodów i Organizacji od Imperatorskich dostaw (wiadomo, że za walizkę melanżu można było kupić całą planetę). Około pięć tysięcy lat po wydarzeniach przedstawionych w Diunie znaczenie Arrakis stopniowo spadło wraz ze zsyntetyzowaniem melanżu (wcześniej niemożliwym) i spowodowanym przez to znacznym spadkiem jego wartości. Ostatecznie kres znaczeniu politycznemu planety przynosi wypalenie jej powierzchni przez Dostojne Matrony.

Pytanie: Przez co melanż ostatecznie stracił na wartości?
Odpowiedź: zsyntetyzowaniem melanżu (wcześniej niemożliwym)

Pytanie: Co definitywnie zakończyło świetlność Arrakis?
Odpowiedź: wypalenie jej powierzchni przez Dostojne Matrony

Pytanie: Dzięki czemu Arrakis cieszyła się dużym znaczeniem politycznym?
Odpowiedź: melanżu

Pytanie: Kiedy znaczenie polityczne tej planety zaczęło się osłabiać?
Odpowiedź: Około pięć tysięcy lat po wydarzeniach przedstawionych w Diunie

Pytanie: Co wpłynęło na osłabienie znaczenia politycznego tej planety?
Odpowiedź: zsyntetyzowaniem melanżu (wcześniej niemożliwym) i spowodowanym przez to znacznym spadkiem jego wartości
Kodeks z Synopy

Kodeks z Synopy jest jednym z najstarszych ilustrowanych kodeksów zawierających tekst Nowego Testamentu. Autor ilustracji najczęściej umieszczał je na dole stronicy wtapiając w tekst. Miniatury ilustrują wydarzenia z Ewangelii takie jak cudowne rozmnożenie chleba czy przypowieść o nieurodzajnej fidze. Postacie na ilustracjach mają małe rozmiary, lecz ich głowy są nieproporcjonalnie duże, co pozwoliło przedstawić indywidualne rysy każdej twarzy. Choć sylwetki postaci nie mają wyraźnie oznaczonych konturów, to artysta wiele uwagi poświęcił szczegółom takim jak oczy, w których wyodrębnił źrenice. Sylwetki są zarysowane światłocieniem, nie zaznaczono też linii podłoża, na którym stoją. Kolory są łamane, złoto oddano kolorem żółtym, tło ilustracji jest jednobarwne, przez co ilustracje nie mają perspektywy.

Pytanie: Co stanowi o wyjątkowości Kodeksu z Synopy?
Odpowiedź: jest jednym z najstarszych ilustrowanych kodeksów zawierających tekst Nowego Testamentu

Pytanie: Czy ilustracje w Kodeksie z Synopy są kolorowe?
Odpowiedź: Kolory są łamane, złoto oddano kolorem żółtym

Pytanie: Ilustracje jakich przykładowych wydarzeń można znaleźć w Kodeksie z Synopy?
Odpowiedź: cudowne rozmnożenie chleba czy przypowieść o nieurodzajnej fidze
Eleuteriusz (Bogojawleński)

21 sierpnia 1911 w soborze Trójcy Świętej w Ławrze św. Aleksandra Newskiego miała miejsce jego chirotonia biskupia, której przewodniczył arcybiskup fiński i wyborski Sergiusz (Stragorodski). Eleuteriusz został wówczas biskupem Kowna, wikariuszem eparchii wileńskiej i litewskiej. Wyjechał z Kowna po wybuchu I wojny światowej, uciekając w 1914 przed frontem. Wyjeżdżając z Litwy, zabrał z Wilna relikwie męczenników wileńskich. Do 1917 przebywał w monasterze Dońskim w Moskwie. W czerwcu tego roku wyznaczony locum tenens eparchii wileńskiej i litewskiej, gdy dotychczasowy metropolita Wilna Tichon (Bieławin) został wybrany na metropolitę moskiewskiego i kołomieńskiego. Uczestniczył w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918. Po zakończeniu jego prac wrócił do Wilna. Tam 24 maja 1920 wziął udział w spotkaniu z przedstawicielami polskiego Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, którzy rozważali powierzenie mu zarządu diecezji chełmsko-warszawskiej, a w przyszłości udzielenie poparcia w staraniach o autokefalizację Kościoła w Polsce. Ostatecznie jednak za lepszego kandydata uznany został drugi duchowny uczestnik spotkania – biskup białostocki Włodzimierz (Tichonicki).

Pytanie: Jaki duchowny prowadził ceremonię chirotonii biskupiej Eleuteriusza?
Odpowiedź: arcybiskup fiński i wyborski Sergiusz (Stragorodski)

Pytanie: Gdzie Eleuteriuszowi udzielono święceń biskupich?
Odpowiedź: w soborze Trójcy Świętej w Ławrze św. Aleksandra Newskiego

Pytanie: Jakie tytuły uzyskał, dzięki święceniom z 21 sierpnia 1911 roku?
Odpowiedź: biskupem Kowna, wikariuszem eparchii wileńskiej i litewskiej

Pytanie: Jakie święte przedmioty zabrał ze sobą, kiedy uciekał z Kowna?
Odpowiedź: relikwie męczenników wileńskich
Waszyngton

W 1973 Kongres uchwalił District of Columbia Home Rule Act, ustanawiający obieralnego burmistrza i radę miejską Dystryktu. W pierwszych wyborach zwycięstwo odniósł Walter Washington, stając się tym samym pierwszym wybranym przez mieszkańców burmistrzem Waszyngtonu i zarazem pierwszym czarnoskórym na tym stanowisku. Pod koniec lat osiemdziesiątych i na początku dziewięćdziesiątych praktycznie nowa jeszcze administracja straciła zaufanie i dostała się w ogień krytyki za swoją nieudolność i marnotrawstwo. Aby temu zaradzić, Kongres powołał w 1995 Komisję Kontroli Finansowej Dystryktu Kolumbii, której zadaniem było nadzorowanie wydatków miasta i uzdrowienie jego władz. Dystrykt odzyskał kontrolę nad swoim budżetem we wrześniu 2001, zawieszono wtedy również monitoring ze strony Komisji.

Pytanie: Kiedy uchwalono District of Columbia Home Rule Act?
Odpowiedź: 1973

Pytanie: Co wprowadzało District of Columbia Home Rule Act?
Odpowiedź: obieralnego burmistrza i radę miejską Dystryktu

Pytanie: Kto zwyciężył w pierwszych wyborach na burmistrza D.C.?
Odpowiedź: Walter Washington

Pytanie: Jaki kolor skóry miał Washington?
Odpowiedź: czarnoskórym

Pytanie: Jaka komisja powstała w 1995?
Odpowiedź: Kontroli Finansowej Dystryktu Kolumbii