the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Biblia gocka

Wilhelm Streitberg przygotował w latach 1908–1910 wydanie gockiej Biblii na potrzeby krytyki tekstu Nowego Testamentu w oparciu o dostępne mu rękopisy – Die Gotische Bibel. W wydaniu tym tekst gocki umieszczony został po prawej stronie, a po „honorowej” lewej stronie – tekst grecki. Ten ostatni pochodził z wydania Hermanna von Sodena oraz Westcotta-Horta i uzgodniony został z tekstem gockim. W roku 2000 ukazało się siódme wydanie tej edycji. Kurt Aland ocenił, że tekst grecki różni się od tekstu gockiego w około stu miejscach. Rozbieżności pomiędzy tekstem greckim a gockim w wydaniu Streitberga są jednym z powodów rzadkiego cytowania przekładu gockiego w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. Do wydania gockiej Biblii Streitberga dołączono również wszystkie inne dostępne teksty gockie, także te pozabiblijne (np. Skeireins, Documentum Neapolitanum, Documentum Aretinum). W następnych wydaniach dołączono także Gotica Veronesia i inne teksty.

Pytanie: Ile lat zajęło Streitbergowi przygotowanie wydania gockiej Biblii? 
Odpowiedź: 1908–1910

Pytanie: Na jakich rękopisach wzorował się Streitberg w przygotowaniu Biblii gockiej? 
Odpowiedź: Die Gotische Bibel

Pytanie: Jaki tekst został umieszczony po lewej stronie w Biblii?
Odpowiedź: grecki

Pytanie: Która strona w Biblii była uznawana za "lepszą"?
Odpowiedź: lewej
Biblia gocka

Gocka Biblia jest także jednym z nielicznych wczesnych przekładów Nowego Testamentu, którego zarówno tłumacz, jak i data powstania jest znana. Jednak w wydaniach krytycznych greckiego Nowego Testamentu jest rzadko cytowany. W 27. wydaniu greckiego Nowego Testamentu Nestle-Alanda (NA27) cytowany jest w oparciu o wydanie Streitberga. Jednym z powodów słabego wykorzystania przekładu gockiego są rozbieżności pomiędzy tekstem greckim a gockim wydania Streitberga. Przekład gocki nie jest w ogóle wykorzystywany w krytycznych wydaniach Biblii hebrajskiej, Septuaginty i Wulgaty. Ernst Würthwein w swej pracy poświęconej krytyce tekstu Starego Testamentu w ogóle nie omawia przekładu gockiego.

Pytanie: Czy wiadomo w którym roku powstał ten przekład i kto jest jego autorem?
Odpowiedź: Gocka Biblia jest także jednym z nielicznych wczesnych przekładów Nowego Testamentu, którego zarówno tłumacz, jak i data powstania jest znana

Pytanie: W jakim tekście Biblia Gocka cytowana jest na podstawie wydania Streitberga?
Odpowiedź: 27. wydaniu greckiego Nowego Testamentu Nestle-Alanda (NA27)

Pytanie: Co sprawia, że Biblia Gocka jest rzadko cytowana?
Odpowiedź: rozbieżności pomiędzy tekstem greckim a gockim wydania Streitberga

Pytanie: Czy Ernst Würthwein zajął się opisaniem Biblii Gockiej w swojej pracy?
Odpowiedź: Ernst Würthwein w swej pracy poświęconej krytyce tekstu Starego Testamentu w ogóle nie omawia przekładu gockiego
Wieliczka

„Wieliczka Centrum” (ul. Dembowskiego 7B) – węzeł przesiadkowy gminy Wieliczka z wielkim dworcem, parkingiem, wiatami rowerowymi oraz przystankami autobusowymi przy stacji kolejowej „Wieliczka Rynek-Kopalnia”. W budynku wielickiego dworca Autobusowo – Kolejowego znajduje się część pasażerska, m.in. z poczekalnią i zapleczem sanitarnym (na parterze) oraz biura dla obsługi dworca, sale dla kierowców autobusów i inne pomieszczenia administracyjne (na wyższych kondygnacjach), a także punkt informacji turystycznej i punkt informacji komunikacyjnej.[2] Obiekt stylizowany na neoklasyczny powstał w całości według zaleceń wojewódzkiego konserwatora zabytków. W tym miejscu znajduje się początkowa stacja kolejowa Wieliczka – Kraków, stacja początkowa linii wielickiej komunikacji miejskiej, komunikacji aglomeracyjnej oraz linii autobusów kolejowych. Ponadto, w pobliżu znajdują się przystanki autobusów aglomeracyjnych łączących Wieliczkę z Krakowem.

Pytanie: Co wchodzi w skład "Wieliczki Centrum"?
Odpowiedź: wielkim dworcem, parkingiem, wiatami rowerowymi oraz przystankami autobusowymi przy stacji kolejowej „Wieliczka Rynek-Kopalnia”

Pytanie: Gdzie w Wieliczce zlokalizowany jest punkt informacji turystycznej?
Odpowiedź: W budynku wielickiego dworca Autobusowo – Kolejowego

Pytanie: Czy z tego dworca da się dojechać do Krakowa?
Odpowiedź: W tym miejscu znajduje się początkowa stacja kolejowa Wieliczka – Kraków

Pytanie: Czy z Wieliczki do Krakowa można dojechać autobusem?
Odpowiedź: w pobliżu znajdują się przystanki autobusów aglomeracyjnych łączących Wieliczkę z Krakowem
Wieliczka

Przez miasto przebiega również linia kolejowa nr 109, łącząca Wieliczkę z Krakowem oraz Oświęcimiem. Połączenie z Krakowem na odcinku do Krakowa Bieżanowa zapewnia tylko jeden tor. Linia była dawniej używana także do transportowania soli z pobliskiej warzelni. W Wieliczce jest stacja i 3 przystanki kolejowe: wyremontowaną w 2012 stację kolejową z czasów austriackich (Wieliczka Park, peron z dwoma torami przystosowanymi do obsługi ruchu pasażerskiego) oraz dwa przystanki: położony w samym centrum Wieliczka Rynek-Kopalnia (jeden ślepy tor) oraz nowy przystanek Wieliczka Bogucice zlokalizowany przy ul. Winnickiej. Dawniej istniała jeszcze jedna stacja, lecz została zlikwidowana (Wieliczka Towarowa). Od 14 grudnia 2014 do Wieliczki kursują składy Kolei Małopolskich w relacji Wieliczka Rynek–Kopalnia – Kraków Główny, a od września 2015 pociągi dojeżdżają do lotniska w podkrakowskich Balicach, tworząc pierwszą linię Szybkiej Kolei Aglomeracyjnej. Pociągi linii SKA1 kolei małopolskich kursują przez większą część dnia w takcie co 30 minut. W okresie letnim (sobota-niedziela) kursował zabytkowy pociąg elektryczny z czasów powojennych oraz lokomotywa parowa z czasów zaborów, która ciągnęła zabytkowe wagony. Obecnie pociąg retro nie jest uruchamiany. Pociągi te pochodziły ze skansenu w Chabówce.

Pytanie: Co się stało ze stacją Wieliczka Towarowa?
Odpowiedź: została zlikwidowana

Pytanie: Do jakich miast można stamtąd dojechać linią kolejową nr 109?
Odpowiedź: Krakowem oraz Oświęcimiem

Pytanie: W jakie dni tygodnia można się było tam przejechać zabytkowym pociągiem?
Odpowiedź: sobota-niedziela
HMS Indefatigable (1909)

Przedwojenna służba krążownika przebiegała bez znaczących wydarzeń – poza udziałem w rewii koronacyjnej Jerzego V na redzie Spithead 24 czerwca 1911 roku. Po niemal trzech latach przynależności do Home Fleet został w grudniu 1913 roku przebazowany na Morze Śródziemne i wszedł w skład 2. Eskadry Krążowników Liniowych (ang. 2nd Battlecruiser Squadron), bazującej na Malcie. Dowodzona przez admirała Archibalda Milne’a Flota Śródziemnomorska dysponowała wówczas trzema krążownikami liniowymi (były to, poza „Indefatigable”, flagowy „Inflexible” oraz „Indomitable”) i szeregiem mniejszych jednostek. Potencjalnie najpoważniejszym zagrożeniem dla brytyjskich i francuskich działań na obszarze Morza Śródziemnego była niemiecka Eskadra Śródziemnomorska, składająca się z krążownika liniowego „Goeben” i lekkiego „Breslau”. Narastające napięcie międzynarodowe po zamachu w Sarajewie spowodowało przygotowywanie przez sztaby marynarek planów na wypadek wybuchu konfliktu zbrojnego. Według brytyjskiej Admiralicji flota admirała Milne’a miała współdziałać z francuską w osłonie transportów wojsk kolonialnych z francuskiej Algierii do Europy. W tym celu po rozpoczęciu działań wojennych, brytyjskie krążowniki liniowe rozpoczęły patrolowanie rejonu cieśniny Otranto.

Pytanie: Ile krążowników liniowych wchodziło w skład Floty Milnego?
Odpowiedź: trzema

Pytanie: Jakie nazwy nosiły krążowniki wchodzące w skład Floty Milnego?
Odpowiedź: „Indefatigable”, flagowy „Inflexible” oraz „Indomitable”

Pytanie: Jakie krążowniki wchodziły w skład Eskadry Niemiec?
Odpowiedź: liniowego „Goeben” i lekkiego „Breslau”

Pytanie: Kiedy odbyła się uroczystość koronacji Jerzego V?
Odpowiedź: 24 czerwca 1911
Krzysztof Cugowski

W styczniu 2014 Budka Suflera poinformowała, że z końcem roku zespół zakończy działalność. Pożegnalny koncert pt. „Memu miastu na do widzenia” odbył się 18 września 2014 w Lublinie. Muzycy zagrali ostatnie duże koncerty w Toruniu 6 grudnia 2014 i w Krakowie 14 grudnia 2014. Ostatnie (nieoficjalne) pożegnanie nastąpiło w ramach występu w Warszawie 31 grudnia 2014. W 2019 Budka Suflera reaktywowała działalność z Robertem Żarczyńskim jako wokalistą. Krzysztof Cugowski odciął się wówczas od zespołu, nie chcąc, by łączono go z tą działalnością. W wywiadzie dla „Super Expressu” wskazał, że grupa ma chroniony w urzędzie patentowym znak i nazwę, do czego doszło w trakcie jego występów w zespole. Początkowo nie wykluczał podjęcia kroków prawnych przeciwko członkom reaktywowanej grupy, którzy według niego bezprawnie użyli nazwy i loga Budki Suflera. Ostatecznie jednak z tych planów zrezygnował.

Pytanie: Jakim tytułem zespół opatrzył swój pożegnalny występ?
Odpowiedź: Memu miastu na do widzenia

Pytanie: Kto dołączył do zespołu na pozycji wokalisty w 2019 roku?
Odpowiedź: Robertem Żarczyńskim

Pytanie: Gdzie odbył się występ Memu miastu na do widzenia?
Odpowiedź: w Lublinie

Pytanie: Kiedy odbył się występ Memu miastu na do widzenia?
Odpowiedź: 18 września 2014
Krzysztof Cugowski

W 1969 wraz ze znajomymi współtworzył zespół rockowy pod nazwą Prompter’s Box, wkrótce spolszczoną na Budkę Suflera. Grupa ta uległa rozwiązaniu pod koniec 1970, a sam muzyk podjął współpracę z zespołem Romualda Lipki – Stowarzyszenie Cnót Wszelakich. Grupa ta przyjęła później nazwę Budka Suflera. W 1975 piosenkarz znalazł się na drugim miejscu w notowaniu „wokaliści roku” czasopisma „Non Stop”. 1 stycznia 1978 opuścił Budkę Suflera, pracował następnie z zespołami Spisek i Cross. Do Budki Suflera powrócił w 1984.

Pytanie: Jak pierwotnie nazywała się Budka Suflera?
Odpowiedź: Prompter’s Box

Pytanie: W jakich zespołach był Krzysztof Cugowski w latach 1978-1984?
Odpowiedź: Spisek i Cross

Pytanie: Które miejsce zajął Krzysztof Cugowski w magazynie Non Stop w kategorii wokaliści roku?
Odpowiedź: drugim
Sylvester Stallone

Wkrótce przyszedł sukces na prawdziwie hollywoodzką skalę. Stallone zdołał przeforsować scenariusz i zagrać główną rolę Rocky’ego Balboa, boksera-amatora w melodramacie sportowym Rocky (1976). Film uczynił go idolem i wcieleniem sukcesu, otrzymał dziesięć nominacji do nagrody Oscara (otrzymał trzy; za najlepszy film, reżyserię i montaż), w tym za scenariusz i główną rolę. Stallone chciał sprawdzić się jako aktor wszechstronny i rozpaczliwie szukał innych możliwości. Zagrał przywódcę związkowego w dramacie F.I.S.T. (1978), trenera w dramacie na podstawie jego scenariusza, który sam wyreżyserował – Paradise Alley (1978) z Armandem Assante i Anne Archer, jeńca wojennego w obozie hitlerowskim w dramacie wojenno-sportowym Johna Hustona Ucieczka do zwycięstwa (Victory, 1981) z Michaelem Caine; jednak wszystkie te filmy okazały się niepowodzeniem.

Pytanie: Czy filmowy Balboa był profesjonalnym bokserem?
Odpowiedź: rolę Rocky’ego Balboa, boksera-amatora

Pytanie: W jakich kategoriach Rocky został nagrodzony Oskarem?
Odpowiedź: najlepszy film, reżyserię i montaż

Pytanie: Czy jego filmy: F.I.S.T., Paradise Alley i Ucieczka do zwycięstwa okazały się mniejszym sukcesem niż Rocky?
Odpowiedź: jednak wszystkie te filmy okazały się niepowodzeniem

Pytanie: W jaką rolę wcielił się w Paradise Alley?
Odpowiedź: trenera

Pytanie: Filmem jakiego gatunku jest Paradise Alley?
Odpowiedź: dramacie
SG-1000

SG-1000 została po raz pierwszy wydana w Japonii 15 lipca 1983 roku w cenie 15 000 jenów, tego samego dnia, w którym Nintendo wypuściło Family Computer (Famicom). W tym dniu Sega wydała także modele SC-3000 znane również jako Sega Personal Computer SC-3000, jak również SC-3000H. Chociaż Sega sama wypuściła SG-1000 tylko w Japonii, inni producenci wydali konsolę na kilku innych rynkach na całym świecie. W tym samym czasie co japońska wersja, SG-1000 została wydana w Australii przez John Sands Electronics oraz w Nowej Zelandii przez Grandstand Leisure. Konsola została również wydana we Włoszech i Hiszpanii, ale ominęła większe rynki gier wideo takie jak Stany Zjednoczone, Wielka Brytania czy Niemcy. Powstała także nieautoryzowana wersja znana jako Telegames Personal Arcade, która została udostępniona w Stanach Zjednoczonych i na Tajwanie i była w stanie uruchamiać gry z SG-1000 i ColecoVision. Dodatkowego wydania SG-1000 na Tajwanie dokonała firma Aaronix. Konsola cieszyła się popularnością na Tajwanie przez krótki okres, zanim rynek został przejęty przez tańsze klony Famicom.

Pytanie: Kiedy do sprzedaży wszedł Famicom?
Odpowiedź: 15 lipca 1983

Pytanie: Jakich innych nazw używa się do określenia SC-3000?
Odpowiedź: Sega Personal Computer SC-3000, jak również SC-3000H

Pytanie: Jaka firma zajęła się rozprowadzaniem SG-1000 w Australii?
Odpowiedź: John Sands Electronics

Pytanie: Jakim mianem określony został nieformalny wariant SG-1000?
Odpowiedź: Telegames Personal Arcade

Pytanie: Jaka firma wypuściła SG-1000 na Tajwanie?
Odpowiedź: Aaronix
Ptasia grypa

Gatunkami drobiu, które charakteryzują się dużą wrażliwością na zakażenie wirusem grypy ptaków i występowanie klinicznej postaci choroby są kury i indyki. Podobną, aczkolwiek nieco mniejszą wrażliwością charakteryzują się perliczki, przepiórki, bażanty i kuropatwy. Gatunkami drobiu, które wykazują podatność na zakażenie wszystkimi szczepami wirusa ptasiej grypy są kaczki i gęsi, ale tylko niektóre bardzo zjadliwe wirusy wywołują u nich kliniczną postać choroby. Największą odpornością na grypę ptaków charakteryzują się strusie, gdzie do upadków dochodzi u 20-30% zainfekowanej populacji. W przypadku emu objawy kliniczne i upadki nie występują praktycznie w ogóle.

Pytanie: Czy perliczki są bardziej podatne na zakażenie niż indyki?
Odpowiedź: Gatunkami drobiu, które charakteryzują się dużą wrażliwością na zakażenie wirusem grypy ptaków i występowanie klinicznej postaci choroby są kury i indyki. Podobną, aczkolwiek nieco mniejszą wrażliwością charakteryzują się perliczki

Pytanie: Jakie ptaki mogą zakazić się wszystkimi szczepami tego wirusa?
Odpowiedź: kaczki i gęsi

Pytanie: Czy każdy typ tego wirusa wywołuje u kaczek taki sam przebieg choroby?
Odpowiedź: tylko niektóre bardzo zjadliwe wirusy wywołują u nich kliniczną postać choroby

Pytanie: U jakiego gatunku nie obserwuje się praktycznie żadnych objawów klinicznych?
Odpowiedź: emu

Pytanie: Czy u strusi do upadków z powodu zakażenia wirusem dochodzi w mniej niż w 50% przypadków?
Odpowiedź: Największą odpornością na grypę ptaków charakteryzują się strusie, gdzie do upadków dochodzi u 20-30% zainfekowanej populacji
Rak marmurkowy

Zwykle nie przekracza 10 cm długości, choć zdarzają się osobniki mierzące 13 cm. Pancerz raka marmurkowego jest beżowy do ciemnobrązowego, ewentualnie ciemnozielony, z licznymi czarnymi znaczeniami, które układają się w deseń przypominający marmur. W wodach kwaśnych (o niskim pH) występuje odmiana o intensywnie niebieskiej barwie pancerza. Szczypce są stosunkowo małe, zakończone ostrymi kolcami, nie zamykają się szczelnie. Rostrum nie ma grzebienia środkowego, u jego podstawy, za oczami występują pojedyncze guzki postorbitalne.

Pytanie: W jakich barwach występują raki marmurkowate? 
Odpowiedź: beżowy do ciemnobrązowego, ewentualnie ciemnozielony

Pytanie: Jak długi jest zwykle osobnik raka marmurkowatego? 
Odpowiedź: 10 cm

Pytanie: Do czego jest podobny pancerz raka marmurkowego?
Odpowiedź: marmur

Pytanie: W jakim środowisku można spotkać raka marmurkowatego o niebieskiej barwie?
Odpowiedź: W wodach kwaśnych
Agata Nizińska

Karierę w branży artystycznej zaczynała od gry w etiudach studenckich i sztukach teatralnych. Występowała w kabaretach, takich jak np. Kabaret Menażeria (2005–2010), Kabaret Moralnego Niepokoju, Kabaret Członek Polski, Kabaret Ad Hoc czy Kabaret TAK. Na ekranie zadebiutowała w 2007 epizodyczną rolą w filmie Wywiad. W 2011 zagrała Alicję w horrorze Wataha w reżyserii Wiktora Kiełczykowskiego. Pojawiła się też w rolach epizodycznych w serialach: Wszystko przed nami (2012), To nie koniec świata (2013) i Na Wspólnej (2017).

Pytanie: W jakim okresie współpracowała z Kabaretem Menażeria?
Odpowiedź: 2005–2010

Pytanie: Kiedy po raz pierwszy wystąpiła w filmie?
Odpowiedź: w 2007

Pytanie: Kiedy aktorka pojawiła się w Na Wspólnej?
Odpowiedź: 2017

Pytanie: W jakiej realizacji filmowej wystąpiła aktorka w 2007 roku?
Odpowiedź: Wywiad

Pytanie: W jaką postać wcieliła się aktorka w Watasze?
Odpowiedź: Alicję
Letnie Igrzyska Olimpijskie 2012

W porównaniu do programu igrzysk olimpijskich w Pekinie w programie igrzysk w Londynie nie odbyły się rozgrywki w baseballu i softballu, gdyż Międzynarodowy Komitet Olimpijski na 117. spotkaniu w Singapurze podjął decyzję o skreśleniu tych obydwu dyscyplin z programu igrzysk. Decyzję o usunięciu z programu olimpijskiego baseballu i softballu MKOl podtrzymał na kolejnym 118. spotkaniu MKOl w Turynie w lutym 2006. Do włączenia do programu Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012 ubiegało się pięć dyscyplin: karate, rugby, sporty wrotkarskie, golf i squash, jednak żadna z tych pięciu dyscyplin nie uzyskała poparcia co najmniej 2/3 członków Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, przez co liczba dyscyplin została zredukowana z 28 do 26. MKOl na spotkaniu zarządu w dniu 13 sierpnia 2009 roku dołączył do programu igrzysk olimpijskich trzy konkurencje w boksie kobiet i przywrócił do programu imprezy grę mieszaną w tenisie ziemnym.

Pytanie: Czy na igrzyskach w Londynie kibice mogli zobaczyć mecze baseballu i softballu?
Odpowiedź: w programie igrzysk w Londynie nie odbyły się rozgrywki w baseballu i softballu

Pytanie: Czy karatecy mogli wziąć udział w igrzyskach w Londynie?
Odpowiedź: Do włączenia do programu Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012 ubiegało się pięć dyscyplin: karate, rugby, sporty wrotkarskie, golf i squash, jednak żadna z tych pięciu dyscyplin nie uzyskała poparcia co najmniej 2/3 członków Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, przez co liczba dyscyplin została zredukowana z 28 do 26

Pytanie: Jaka tenisowa konkurencja została przywrócona do programu igrzysk?
Odpowiedź: grę mieszaną

Pytanie: Dlaczego golf nie został ostatecznie uwzględniony w programie igrzysk w Londynie?
Odpowiedź: nie uzyskała poparcia co najmniej 2/3 członków Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego

Pytanie: W ilu nowych konkurencjach mogły rywalizować w Londynie bokserki?
Odpowiedź: trzy
José Mourinho

Dla Mourinho praca ze „Smokami” okazała się trampoliną do klubu znacznie potężniejszego, zarówno pod względem ekonomicznym, jak i sportowym. 2 czerwca 2004 podpisał kontrakt z Chelsea F.C., która rok wcześniej znalazła nowego finansowego mecenasa w osobie rosyjskiego miliardera Romana Abramowicza. Pierwszym sukcesem portugalskiego szkoleniowca było odzyskanie w 2005 roku, po pięćdziesięcioletniej przerwie, tytułu mistrza Anglii. Rok później powtórzył to osiągnięcie. Na arenie międzynarodowej podopieczni Mourinho, wśród których znajdowali się m.in. Frank Lampard, Petr Čech, Didier Drogba, czy sprowadzeni przez niego z Porto Ricardo Carvalho i Paulo Ferreira, dwukrotnie dotarli do półfinałów Ligi Mistrzów, gdzie za każdym razem ulegali Liverpoolowi. Szkoła Mourinho, nastawiona na zespołowość (trener nie sprowadzał uznanych piłkarzy, ale raczej mniej ogranych i nieznanych – vide Drogba – którzy dopiero w Chelsea awansowali do piłkarskiej elity) i prymat skuteczności nad efektownym stylem gry, stała się jedną z najsilniej oddziałujących metod szkoleniowych początku XXI wieku. Rozstanie szkoleniowca z londyńską drużyną nastąpiło 20 września 2007 roku; w nocy z 19 na 20 w siedzibie Chelsea zebrał się zarząd klubu, który po słabszym początku sezonu w lidze i Lidze Mistrzów (1:1 z Rosenborgiem Trondheim), zdecydował o rozwiązaniu kontraktu z Mourinho.

Pytanie: Do jakiego klubu dołączył w czerwcu 2004 roku?
Odpowiedź: Chelsea F.C

Pytanie: Jaki był pierwszy sukces, który udało się osiągnąć Mourinho po nawiązaniu współpracy z Chelsea FC?
Odpowiedź: odzyskanie w 2005 roku, po pięćdziesięcioletniej przerwie, tytułu mistrza Anglii

Pytanie: Jakie wydarzenie wpłynęło na decyzję zarządu o rozwiązaniu kontraktu z tym szkoleniowcem?
Odpowiedź: słabszym początku sezonu w lidze i Lidze Mistrzów (1:1 z Rosenborgiem Trondheim)

Pytanie: Jacy zawodnicy zostali sprowadzeni przez Mourinho do Chelsea z Porto Ricardo?
Odpowiedź: Carvalho i Paulo Ferreira
Constantin von Economo

O śmierci von Economo w nekrologach z żalem zawiadomili m.in. Otto Marburg, Alexander Pilcz, Hugo Spatz, Erwin Stransky, Ernst Sträussler i Wagner von Jauregg. Constantin von Economo został pochowany w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Św. Anny w Trieście. Wspomnienia o Constantinie von Economo zostały spisane przez wdowę po nim, Karoline von Economo, i Juliusa Wagnera-Jauregga. Biografię von Economo napisali też belgijski neurolog i neuropatolog Ludo van Bogaert oraz francuski historyk medycyny, bratanek Constantina von Economo, Jean Théodoridès. Krótsze opracowania biograficzne napisali m.in. Otto Marburg i Franz Seitelberger. Ten ostatni określił von Economo jako „największego austriackiego neurologa”. W ostatnich latach dwa przeglądowe artykuły przedstawiające bogaty dorobek von Economo opublikował Lazaros C. Triarhou, który podjął się również opracowania reedycji „Atlas of Cytoarchitectonics of the Adult Human Cerebral Cortex” (Karger 2008, ISBN 978-3-8055-8289-6). W dniach 11–12 marca 2008 w Trieście odbyło się specjalne sympozjum poświęcone cytoarchitektonice kory mózgowej naczelnych, specjalnymi gośćmi były Elena i Gabriella Economo.

Pytanie: Na jakiej nekropoli pogrzebano ciało Economo?
Odpowiedź: na Cmentarzu Św. Anny w Trieście

Pytanie: Kto wydał publikację ze wspomnieniami Economo?
Odpowiedź: Karoline von Economo, i Juliusa Wagnera-Jauregga

Pytanie: W czym specjalizował się van Bogaert?
Odpowiedź: neurolog i neuropatolog

Pytanie: Czy van Economo żyje?
Odpowiedź: O śmierci von Economo w nekrologach z żalem zawiadomili

Pytanie: Jaki temat został podjęty na sympozjum w marcu 2008 roku?
Odpowiedź: cytoarchitektonice kory mózgowej naczelnych
Alaskan malamute

Mają opinię przyjacielskich wobec ludzi, jednak maszerzy często mają kłopoty z ich gotowością do bójek z innymi psami, psy te często przejawiają też tendencje do polowania. Lubią dzieci oraz są życzliwe w stosunku do obcych. Posiadają silne poczucie hierarchii w stadzie i związane z tym skłonności do prób dominacji członków rodziny. Są psami przystosowanymi do niskich temperatur i ciągłej pracy, potrzebują odpowiedniego zajęcia w postaci np. zawodów z odpowiednio ciężkim uciągiem, biegania przy rowerze lub regularnych bardzo długich spacerów. Nie znoszą samotności i bezczynności. Zostawione same sobie szukają sobie zajęcie za ogrodzeniem, niszczą i kopią doły. Alaskan to pies niezależny i uparty, tresura tej rasy jest bardzo ciężka. Wrodzony instynkt nakazuje im być na przodzie, dlatego ciągną na spacerach. Alaskan malamute jest dobrą rasa dla osób, które prowadzą aktywny tryb życia i są w stanie poświęcić mu dużo czasu.

Pytanie: Czy alaskan malamute to rasa przyjazna dzieciom?
Odpowiedź: Lubią dzieci oraz są życzliwe w stosunku do obcych

Pytanie: Czym skutkują ich predyspozycje do mocnego poczucia hierarchii?
Odpowiedź: skłonności do prób dominacji członków rodziny

Pytanie: Jak zachowują się psy tej rasy, kiedy nie dostaną wystarczająco dużo uwagi?
Odpowiedź: szukają sobie zajęcie za ogrodzeniem, niszczą i kopią doły

Pytanie: Dlaczego psy tej rasy mają skłonności do wyrywania się do przodu podczas spacerów?
Odpowiedź: Wrodzony instynkt nakazuje im być na przodzie