the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Berk-i Satvet

W latach 1936–1938 okręty przeszły modernizację w Turcji, która zmieniła i unowocześniła sylwetkę okrętów. Zastosowano konwencjonalny dziób, o prostej lekko wychylonej dziobnicy; zmieniono także kształt rufy. Po modernizacji uzbrojenie stanowiły dwa działa kalibru 88 mm Krupp L/40 na pokładzie dziobowym i rufowym, cztery działka kalibru 37 mm Krupp i dwie wyrzutnie torped (inne dane co do artylerii: dwa działa 88 mm L/45 i cztery działa 57 mm). Zdemontowano przy tym mało użyteczną stałą dziobową wyrzutnię torped. „Berk” mógł ponadto stawiać 25 min.

Pytanie: W jaki rodzaj uzbrojenia został wyposażony po remoncie?
Odpowiedź: dwa działa kalibru 88 mm Krupp L/40 na pokładzie dziobowym i rufowym, cztery działka kalibru 37 mm Krupp i dwie wyrzutnie torped (inne dane co do artylerii: dwa działa 88 mm L/45 i cztery działa 57 mm)

Pytanie: Jakiego rodzaju uzbrojenia został pozbawiony przy remoncie?
Odpowiedź: stałą dziobową wyrzutnię torped
Komisja Europejska

Komisja Europejska zajmuje się wszystkimi bieżącymi zagadnieniami dotyczącymi funkcjonowania Unii, a więc polityką rolną, gospodarczą, społeczną, obronnością i polityką międzynarodową itp. Oprócz tego Komisja jest instytucją zajmującą się konstruowaniem i przedstawianiem pod głosowanie Radzie Unii Europejskiej lub Parlamentowi Europejskiemu wszystkich aktów prawnych Unii. Komisja przygotowuje też zazwyczaj propozycje traktatów i innych aktów prawa międzynarodowego, które są później dyskutowane na zebraniach Rady Europejskiej. Komisja Europejska nadzoruje
też rządy państw członkowskich w sprawie wdrażania zmian prawa poszczególnych krajów wynikających z przystosowywania prawa krajowego do ustaleń unijnych. Komisja prowadzi też bieżące negocjacje z krajami kandydującymi do Unii.
Przewodniczący Komisji Europejskiej jest oficjalną „głową” Unii, reprezentując ją w kontaktach międzynarodowych.

Pytanie: Jakie zadania spełnia Komisja?
Odpowiedź: zajmuje się wszystkimi bieżącymi zagadnieniami dotyczącymi funkcjonowania Unii, a więc polityką rolną, gospodarczą, społeczną, obronnością i polityką międzynarodową itp. Oprócz tego Komisja jest instytucją zajmującą się konstruowaniem i przedstawianiem pod głosowanie Radzie Unii Europejskiej lub Parlamentowi Europejskiemu wszystkich aktów prawnych Unii. Komisja przygotowuje też zazwyczaj propozycje traktatów i innych aktów prawa międzynarodowego, które są później dyskutowane na zebraniach Rady Europejskiej. Komisja Europejska nadzoruje
też rządy państw członkowskich w sprawie wdrażania zmian prawa poszczególnych krajów wynikających z przystosowywania prawa krajowego do ustaleń unijnych. Komisja prowadzi też bieżące negocjacje z krajami kandydującymi do Unii

Pytanie: Kto jest najważniejszą osobą w Unii?
Odpowiedź: Przewodniczący Komisji Europejskiej

Pytanie: Gdzie wykorzystuje się przedstawicielstwo w postaci przewodniczącego KE?
Odpowiedź: w kontaktach międzynarodowych
Komisja Europejska

Każdy z komisarzy jest odpowiedzialny za określoną dziedzinę, analogicznie do ministrów w rządzie. W skład Komisji wchodzi też wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa jako jeden z jej wiceprzewodniczących. Członkowie komisji nie mogą czuć się związani żadnymi instrukcjami płynącymi z krajów ich pochodzenia – są politykami, których desygnuje Rada Europejska (decydując większością kwalifikowaną), a zatwierdza Parlament Europejski. Ostatnim etapem powołującym Komisję w pełnym składzie jest mianowanie przez Radę Europejską. Zadaniem komisarzy jest nadzór nad przydzielonymi im dyrekcjami generalnymi.

Pytanie: Czy członkowie Komisji Europejskiej mogą być stronniczy, jeśli chodzi o interesy kraju ich pochodzenia?
Odpowiedź: Członkowie komisji nie mogą czuć się związani żadnymi instrukcjami płynącymi z krajów ich pochodzenia

Pytanie: W jaki sposób przez Radę Europejską wybierani są członkowie Komisji Europejskiej?
Odpowiedź: większością kwalifikowaną

Pytanie: Co mają za zadanie członkowie Komisji Europejskiej?
Odpowiedź: nadzór nad przydzielonymi im dyrekcjami generalnymi

Pytanie: Przez jaki organ mianowani są członkowie Komisji Europejskiej?
Odpowiedź: Radę Europejską
Pentekostalizm w Brazylii

Do lat 50. Zbory Boże oraz Kongregacja Chrześcijan były jedynymi zauważalnymi zielonoświątkowymi ugrupowaniami w Brazylii. W latach 50. pojawił się nowy czynnik wspierający rozwój pentekostalizmu. Przyjechał amerykański misjonarz Harold Williams z Kościoła Poczwórnej Ewangelii. Przywiózł on nowy model metod ewangelizacyjnych opracowany w Kalifornii. Przeprowadzał ewangelizacje namiotowe w São Paolo i głosił boskie uzdrowienie. Korzystał z mediów. Przyłączyło się doń wielu zielonoświątkowych pastorów. W 1953 roku na skutek działalności Harolda Williamsa założony został Kościół Poczwórnej Ewangelii. Spośród wszystkich denominacji ma najbardziej amerykański charakter, z drugiej strony wykazywał większą tolerancję dla lokalnych zwyczajów, niż dotychczas założone denominacje.

Pytanie: Jak nazywały się znane zielonoświątkowe ugrupowania funkcjonujące w Brazylii przed latami pięćdziesiątymi?
Odpowiedź: Zbory Boże oraz Kongregacja Chrześcijan

Pytanie: Do jakiego ugrupowania należał Harold Williams?
Odpowiedź: Kościoła Poczwórnej Ewangelii

Pytanie: Gdzie powstał model ewangelizacyjny, którym posługiwał się Harol Williams?
Odpowiedź: w Kalifornii

Pytanie: Czy Williams miał jakiekolwiek poparcie wśród innych zielonoświątkowych duchownych?
Odpowiedź: Przyłączyło się doń wielu zielonoświątkowych pastorów
Pentekostalizm w Brazylii

W.R. Read, amerykański prezbiterianin, w 1965 roku zauważył, że w czasie ostatnich 35 lat tradycyjne kościoły protestanckie mając do dyspozycji setki misjonarzy oraz miliony dolarów, odnotowały wzrost od 300 tysięcy do 1 miliona wiernych. W tym samym czasie zielonoświątkowcy dysponując niewielką liczbą misjonarzy i bardzo często bez jakiegokolwiek wsparcia finansowego odnotowali wzrost ze 100 tysięcy do ponad 3 milionów. W 1965 roku 58% brazylijskich zielonoświątkowców skupionych było w Zborach Bożych, 18.3% w Kongregacji Chrześcijan, 6,7% w „Brazylii dla Chrystusa”, 17% należało do mniejszych zielonoświątkowych ugrupowań. W 1974 w Brazylii było ponad sto autonomicznych zborów zielonoświątkowych. W latach 1990-1992 w Rio de Janeiro otwarto 710 nowych protestanckich kościołów, wśród których 91% stanowiły zielonoświątkowe zbory, w tym samym czasie Kościół katolicki otworzył tylko jedną parafię.

Pytanie: Ilu wiernych posiadali w 1965 roku prezbiterianie?
Odpowiedź: 1 miliona

Pytanie: Ilu wiernych posiadali w 1965 roku zielonoświątkowcy?
Odpowiedź: 3 milionów

Pytanie: Czy zielonoświątkowcy dysponowali dużymi zasobami finansowymi na propagowanie wiary?
Odpowiedź: bardzo często bez jakiegokolwiek wsparcia finansowego
Piotr Morawski

Realizując projekt Trawers Gaszerbrumów od I do III, zdobył Gaszerbrum I (25 czerwca 2008) i Gaszerbrum II (6 lipca 2008). Peter Hámor i Piotr Morawski zdobyli szczyt Gaszerbrum I (8068 m) o 13:30 lokalnego czasu, z sukcesem dokonali trawersu Gaszerbrum I, zdobywając szczyt w stylu alpejskim, pokonując w dolnej części tzw. drogę hiszpańską (prawa grań południowo-zachodniej ściany), a wyżej – drogą pierwszych zdobywców (Amerykanie w 1958 r.). Piotr Morawski i Peter Hámor 6 lipca o godz. 9:15 czasu lokalnego zdobyli Gaszerbrum II (8035 m), wspinając się na wierzchołek w stylu alpejskim normalną drogą.

Pytanie: Czy szczyty Gaszerbrum I i II zdobył w tym samym roku?
Odpowiedź: Realizując projekt Trawers Gaszerbrumów od I do III, zdobył Gaszerbrum I (25 czerwca 2008) i Gaszerbrum II (6 lipca 2008)

Pytanie: W jakim styl zdobył Gaszerbrum I w ramach tego projektu?
Odpowiedź: alpejskim

Pytanie: Przez co wiedzie droga hiszpańska na Gaszerbrum I?
Odpowiedź: prawa grań południowo-zachodniej ściany

Pytanie: Kto towarzyszł Morawskiemu we wspinaczce na oba te szczyty?
Odpowiedź: Peter Hámor

Pytanie: Na który szczyt dotarli w pierwszej kolejności?
Odpowiedź: Gaszerbrum I
Kolumna Zygmunta III Wazy

W 1863 przeprowadzono kolejne prace renowacyjne kolumny pod kierunkiem Józefa Orłowskiego. Generalną rekonstrukcją monumentu w latach 1885–1889 kierował Edward Cichocki. Wówczas zwietrzały trzon kolumny ze zlepieńca zygmuntowskiego zastąpiono granitowym, dostarczonym przez wiedeńską spółkę Union-Baugeselschaft. Zachowano wszystkie oryginalne części metalowe. Sosnowe drewno ze wzniesionego rusztowania, pochodzące z drzew ściętych bez uprzedniego żywicowania, decyzją prezydenta miasta Sokratesa Starynkiewicza zostało wykorzystane do budowy kościoła św. Wincentego à Paulo na cmentarzu Bródnowskim. Trzon pierwszej kolumny złożono na podwórzu Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, gdzie można było go oglądać.

Pytanie: Z jakiego materiału został wykonany nowy trzon kolumny?
Odpowiedź: granitowym

Pytanie: Co stało się z drewnem pozostałym po wzniesionym rusztowaniu?
Odpowiedź: zostało wykorzystane do budowy kościoła św. Wincentego à Paulo

Pytanie: Gdzie po robiórce przeniesiono trzon oryginalnej kolumny?
Odpowiedź: na podwórzu Muzeum Przemysłu i Rolnictwa

Pytanie: Jaka firma dostarczyła nowy trzon kolumny?
Odpowiedź: Union-Baugeselschaft
Biały śpiew

Biały śpiew bywa mylony ze śpiewem gardłowym. Oba rodzaje śpiewu można zaliczyć do śpiewu archaicznego, śpiew gardłowy jest jednak typowy dla Azji, zwłaszcza Mongolii i Tuwy, gdzie znany jest m.in. pod nazwą chöömej. Śpiew gardłowy różni się od śpiewu białego i pod względem techniki (wydobywany jest z zaciśniętego gardła) i pod względem brzmienia. Śpiew gardłowy jest często utożsamiany ze śpiewem alikwotowym, czyli takim, w którym różne składowe harmoniczne głosu słyszalne są jako oddzielne dźwięki. Daje to niezwykłe wrażenie, iż śpiewający wydobywa z siebie kilka różnych głosów jednocześnie.

Pytanie: Czy biały śpiew to synonim śpiewu gardłowego?
Odpowiedź: Biały śpiew bywa mylony ze śpiewem gardłowym

Pytanie: Czym charakteryzuje się śpiew alikwotowy?
Odpowiedź: różne składowe harmoniczne głosu słyszalne są jako oddzielne dźwięki

Pytanie: Jakim rodzajem śpiewu posługuje się osoba, która sprawia wrażenie jakby śpiewała kilkoma głosami na raz?
Odpowiedź: alikwotowym

Pytanie: Do jakiego rodzaju śpiewu należy śpiew gardłowy?
Odpowiedź: archaicznego
Biały śpiew

Śpiew biały jest typowy dla muzyki ludowej, nie nauczany w szkołach muzycznych, chociaż istnieją stowarzyszenia (często nieformalne) uczące białego śpiewu. Spotykamy go w muzyce folklorystycznej wielu zakątków świata. Biały śpiew występował w Polsce, Ukrainie, Białorusi, Bułgarii. Obecnie można zaobserwować powrót do śpiewu białego jako elementu muzyki folkowej, ale także jako spontanicznej formy ekspresji. Współcześnie organizowane są warsztaty śpiewu otwartym głosem. Upowszechnianiem śpiewu białego zajmuje się m.in. Fundacja OVO dla Kultury i Edukacji poprzez prowadzone warsztaty śpiewu białego.

Pytanie: Czy w szkołach muzycznych można wyszkolić się w tym rodzaju śpiewu?
Odpowiedź: Śpiew biały jest typowy dla muzyki ludowej, nie nauczany w szkołach muzycznych

Pytanie: W jakich krajach wykorzystywano technikę białego śpiewu w muzyce ludowej?
Odpowiedź: Polsce, Ukrainie, Białorusi, Bułgarii

Pytanie: Jak nazywa się jedna z organizacji promujących ten rodzaj śpiewu?
Odpowiedź: Fundacja OVO dla Kultury i Edukacji

Pytanie: W jaki sposób Fundacja OVO promuje ten rodzaj śpiewu?
Odpowiedź: poprzez prowadzone warsztaty śpiewu białego
Carcharhinus sealei

Skórę rekina pokrywają romboidalne połyskujące łuski plakoidalne. Grzbiet rekina przybiera różną barwę, od jasnoszarej po ciemnobrązową. Spód i boki są nieco jaśniejsze, barwy srebrnej lub białej. Głowa oraz proksymalna krawędź płetwy ogonowej są ciemniejszej barwy niż reszta ciała. Na drugiej płetwie grzbietowej znajduje się czarna plamka, zajmująca powierzchnie prawie całej płetwy, niekiedy rozciągająca się aż po grzbiet rekina. Na bokach ciała występują często duże jasne plamki. Dorosłe C. sealei osiągają maksymalnie 85-90 cm, choć istnieją niepewne doniesienia o osobnikach metrowej długości.

Pytanie: Jakimi łuskami charakteryzuje się gatunek rekina?
Odpowiedź: plakoidalne

Pytanie: Jakiego koloru jest grzbiet gatunku?
Odpowiedź: od jasnoszarej po ciemnobrązową

Pytanie: Jakiego koloru są boki gatunku?
Odpowiedź: srebrnej lub białej

Pytanie: Gdzie zlokalizowana jest czarna plamka?
Odpowiedź: Na drugiej płetwie grzbietowej
Carcharhinus sealei

Rekin ten z uwagi na niewielkie rozmiary uważany jest za niegroźnego dla ludzi. Poławiany jest za pomocą takli i sieci skrzelowych na wszystkich obszarach występowania na potrzeby przemysłu, jak i przez miejscowych rybaków. Czasami znajdowany jako przyłów. Płetwy nie mają większego znaczenia ekonomicznego. Mięso sprzedawane jest na lokalnych rynkach i spożywane. Brak danych na temat wielkości i stanu populacji tego gatunku, choć uważa się, że jego liczebność spada. Z powodu intensywnych połowów oraz z uwagi na możliwość przełowienia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznała C. sealei za gatunek bliski zagrożenia i wpisała do Czerwonej księgi gatunków zagrożonych.

Pytanie: Dlaczego uważa się, że nie stanowi on zagrożenia dla ludzi?
Odpowiedź: z uwagi na niewielkie rozmiary

Pytanie: Jaki sprzęt jest wykorzystywany do łowienia carcharhinus sealei?
Odpowiedź: takli i sieci skrzelowych

Pytanie: Dlaczego uważany jest za gatunek bliski zagrożenia?
Odpowiedź: Z powodu intensywnych połowów oraz z uwagi na możliwość przełowienia

Pytanie: Jaka organizacja dodała carcharhinus sealei do Czerwonej księgi gatunków zagrożonych?
Odpowiedź: Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody
Pier Capponi (1927)

W 1929 roku „Pier Capponi”, „Goffredo Mameli” i „Giovanni da Procida” odbyły daleki rejs wzdłuż wybrzeży Hiszpanii na Atlantyk, docierając do Kadyksu i Lizbony. W 1930 roku eskadra okrętów podwodnych średniego zasięgu, w której służyły jednostki typu Mameli, została przemianowana na 4 eskadrę okrętów podwodnych. W 1930 roku „Pier Capponi”, „Goffredo Mameli” i „Tito Speri” odbyły rejs do portów Grecji i Dodekanezu. W 1931 roku okręty 4. eskadry przebazowano do Neapolu. W 1933 roku wszystkie jednostki typu Mameli odbyły dwudziestodniowy rejs szkoleniowy, zawijając do Salonik oraz na Leros i Rodos.

Pytanie: Dokąd popłynęły okręty w 1929 roku?
Odpowiedź: do Kadyksu i Lizbony

Pytanie: Jaką nową nazwę wybrano dla eksadry w 1930 roku?
Odpowiedź: 4 eskadrę okrętów podwodnych

Pytanie: Dokąd udały się okręty w 1930 roku?
Odpowiedź: do portów Grecji i Dodekanezu

Pytanie: Gdzie stacjonowały jednostki, poczynając od 1931 roku?
Odpowiedź: Neapolu
Pier Capponi (1927)

10 czerwca 1940 roku, w momencie ataku Włoch na Francję, okręt wchodził w skład 34. eskadry okrętów podwodnych 3. Flotylli w Mesynie (wraz z siostrzanymi „Goffredo Mameli”, „Giovanni da Procida” i „Tito Speri”). Dowództwo jednostki sprawował kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Romeo Romei, awansowany wkrótce na stopień kmdra ppor. (wł. capitano di corvetta). Od 19 czerwca do 2 lipca „Pier Capponi”, „Giovanni da Procida” i „Vettor Pisani” patrolowały wody Cieśniny Sycylijskiej. Tuż po północy 22 czerwca na północ od Safakis (na pozycji 36°39′N 11°12′E/36,650000 11,200000) okręt zatopił w ataku torpedowo-artyleryjskim szwedzki parowiec „Elgo” o pojemności 1888 BRT (na pokładzie zginął jeden marynarz). Neutralny statek płynął z ładunkiem asfaltu z Tunisu do Safakis, prawdopodobnie wyczarterowany przez Brytyjczyków.

Pytanie: Do jakiej flotylli należał Capponi 10 czerwca 1940?
Odpowiedź: 3. Flotylli w Mesynie

Pytanie: Jakie nazwy nosiły okręty siostrzane Capponiego?
Odpowiedź: „Goffredo Mameli”, „Giovanni da Procida” i „Tito Speri”

Pytanie: Kto był kapitanem Capponiego w 1940?
Odpowiedź: Romeo Romei

Pytanie: Jaki ładunek z Tunisu przewoził "Elgo" w momencie zatopienia?
Odpowiedź: asfaltu

Pytanie: Czy zatopienie "Elgo" obyło się bez ofiar śmiertelnych?
Odpowiedź: na pokładzie zginął jeden marynarz
Henryk Sucharski

3 grudnia 1938, z rozkazu szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych, został przeniesiony na stanowisko komendanta Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte, którą dowodził do 2 września 1939 roku. W wyniku załamania nerwowego Sucharskiego do momentu kapitulacji 7 września 1939 dowodzenie przejął kapitan Franciszek Dąbrowski. Tego dnia, o godzinie 10:15 major Henryk Sucharski zarządził wywieszenie białej flagi i osobiście udał się do Niemców, aby omówić warunki kapitulacji.

Pytanie: Dlaczego zastąpił go Dąbrowski?
Odpowiedź: załamania nerwowego

Pytanie: Kiedy poddała się załoga na Westerplatte?
Odpowiedź: 7 września 1939

Pytanie: Czy to on nakazał wywieszenie białej flagi w trakcie walk na Westerplatte?
Odpowiedź: Tego dnia, o godzinie 10:15 major Henryk Sucharski zarządził wywieszenie białej flagi

Pytanie: Jaką funkcję pełnił na Westerplatte do 02.09.1939 r.?
Odpowiedź: komendanta Wojskowej Składnicy Tranzytowej

Pytanie: Jak zachował się po decyzji o wywieszeniu białej flagi?
Odpowiedź: osobiście udał się do Niemców, aby omówić warunki kapitulacji
Lotniskowce typu Hiyō

„Hiyō” powrócił do Japonii w grudniu 1942, zaś „Jun'yō” w lutym 1943 roku. Oba okręty powróciły do Truk pod koniec marca, a ich grupy lotnicze zostały wyznaczone na początku kwietnia do wzięcia udziału w operacji I-Go, ofensywy powietrznej przeprowadzonej przez bazujące na lądzie samoloty przeciwko alianckim bazom na Wyspach Salomona i Nowej Gwinei. Okręty powróciły do Japonii pod koniec maja i wypłynęły w kierunku Truk 7 czerwca, jednak 10 czerwca „Hiyō” został storpedowany przez okręt podwodny USS „Trigger” i zmuszony do powrotu do portu w celu dokonania napraw. Jego samoloty poleciały do Truk 15 lipca i zostały skierowane na lekki lotniskowiec „Ryūhō”. Okręt był naprawiany w Yokosuce do 15 września. Grupa lotnicza „Jun'yō” została przeniesiona 2 lipca do Buin na Nowej Gwinei w odpowiedzi na amerykańskie lądowanie na wyspie Rendova 30 czerwca. Po zostawieniu tam swoich samolotów lotniskowiec wrócił do Japonii pod koniec lipca.

Pytanie: W którym roku „Hiyō” wrócił do Japonii?
Odpowiedź: 1942

Pytanie: Który lotniskowiec wrócił wcześniej do Japonii „Hiyō” czy „Jun'yō”?
Odpowiedź: „Hiyō” powrócił do Japonii w grudniu 1942, zaś „Jun'yō” w lutym 1943 roku

Pytanie: Na jakich wyspach alianci mieli swoje bazy? 
Odpowiedź: Salomona i Nowej Gwinei

Pytanie: Jaki podwodny okręt zaatakował „Hiyō”?
Odpowiedź: USS „Trigger”
Lotniskowce typu Hiyō

Pomimo tego, że „Jun'yō” został zwodowany kilka dni po „Hiyō”, to został przyjęty do służby jako pierwszy, w maju 1942 roku. Przydzielony do 4. Dywizjonu Lotniskowców 1. Floty Powietrznej razem z „Ryūjō”, został wyznaczony do wsparcia inwazji na Wyspy Aleuckie, dywersyjnego ataku, który miał wesprzeć uderzenie na Midway. „Jun'yō” podczas tej operacji miał na pokładzie 18 A6M2 Zero i 18 D3A. Okręt rozpoczął swoje pierwsze naloty powietrzne o świcie 3 czerwca na Dutch Harbor na wyspie Unalaska. „Jun'yō” osiągnął niewiele podczas tej operacji, tracąc pięć własnych samolotów, podczas gdy jego grupa lotnicza zestrzeliła pięć amerykańskich.

Pytanie: Kiedy nastąpiło wodowanie „Jun'yō”?
Odpowiedź: kilka dni po „Hiyō”

Pytanie: Kiedy „Jun'yō” oficjalnie rozpoczął służbę?
Odpowiedź: maju 1942

Pytanie: W jakim dywizjonie służył „Jun'yō”?
Odpowiedź: 4. Dywizjonu Lotniskowców 1. Floty Powietrznej

Pytanie: Jaka była pierwsza misja „Jun'yō”?
Odpowiedź: wsparcia inwazji na Wyspy Aleuckie
Henryk Wieniawski

Od 1935 odbywa się co 5 lat (z wyjątkiem okresu okupacji) Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego, przeznaczony dla skrzypków do 30 roku życia. Pierwszy konkurs odbył się z inicjatywy Adama Wieniawskiego, bratanka słynnego skrzypka, w Warszawie. Drugi konkurs miał miejsce dopiero w 1952 w Poznaniu, gdzie do dziś odbywają się kolejne jego edycje, organizowane od 1962 przez Towarzystwo Muzyczne im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu. Towarzystwo organizuje również co pięć lat w Poznaniu Międzynarodowy Konkurs Lutniczy im. Henryka Wieniawskiego.

Pytanie: Co ile czasu odbywa się konkurs im. Wieniawskiego?
Odpowiedź: co 5 lat

Pytanie: Jaka jest górna granica wiekowa uczestników konkursu?
Odpowiedź: 30 roku życia

Pytanie: Gdzie odbyła się pierwsza odsłona konkursu?
Odpowiedź: w Warszawie

Pytanie: W którym roku odbyła się druga odsłona wydarzenia?
Odpowiedź: w 1952

Pytanie: Gdzie obecnie odbywa się wydarzenie?
Odpowiedź: w Poznaniu
Carcharhinus altimus

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) nie posiada wystarczających informacji na temat wielkości populacji oraz realnych zagrożeń C. altimus, by określić globalny stan populacji tego gatunku. Ponadto większość połowów (celowych lub jako przyłów) ma miejsce na wodach międzynarodowych, a zważając na skłonność do migracji C. altimus trudno wiarygodnie ustalić stan populacji na poszczególnych obszarach. Jednakże z powodu intensywnego rybołówstwa w porównaniu ze stosunkowo powolnym tempem rozrodczym uznaje się, że populacja w północno-zachodnim Oceanie Atlantyckim oraz na innych obszarach stale się zmniejsza. Według danych z 2005 roku liczba osobników na Malediwach zmniejszyła się od połowy XX wieku. W 1995 roku uznano go za "gatunek wysoce migrujący" i wpisano na listę Agreement on the Conservation and Management of Straddling Fish Stocks and Highly Migratory Fish Stocks Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ). Nie przyczyniło się to jak dotąd do zwiększenia ochrony tego gatunku. W wodach Australii uznano go za gatunek najmniejszej troski z powodu braku ewentualnych zagrożeń.

Pytanie: Czy możliwym jest oszacowanie ilości C. altimus?
Odpowiedź: Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) nie posiada wystarczających informacji na temat wielkości populacji oraz realnych zagrożeń C. altimus, by określić globalny stan populacji tego gatunku

Pytanie: Na jakim typie wód najczęściej odławia się C. altimus?
Odpowiedź: międzynarodowych

Pytanie: Czy C. altimus jest gatunkiem osiadłym?
Odpowiedź: skłonność do migracji

Pytanie: Czym spowodowane jest zmniejszanie się populacji C. altimus na Oceanie Atlantyckim?
Odpowiedź: intensywnego rybołówstwa w porównaniu ze stosunkowo powolnym tempem rozrodczym
Linfield F.C.

Linfield 21 kwietnia 2007 roku został po raz 48 mistrzem Irlandii Północnej. Wkrótce potem 5 maja 2007 roku w finale Pucharu Irlandii Północnej zremisował 2:2 z Dungannon Swifts i zdobył puchar dzięki lepiej wykonywanym rzutom karnym. W ciągu ostatnich 70 lat Linfield okazał się jedynym klubem, który dwa razy z rzędu zdobył podwójną koronę (mistrzostwo i puchar). Podobnego wyczynu klub dokonał w sezonach 1921/22 i 1922/23. W finale Setanta Sports Cup organizowanego dla najlepszych klubów Irlandii i Irlandii Północnej Linfield zremisował 1:1 z mistrzem Irlandii Drogheda United, przegrał jednak karne 3:4.

Pytanie: Co pozwoliło zespołowi na wygranie finałowego meczu Pucharu Irlandii Północnej?
Odpowiedź: lepiej wykonywanym rzutom karnym

Pytanie: Z jakim zespołem rozegrali finałowy mecz turnieju Setanta Sports Cup?
Odpowiedź: Drogheda United

Pytanie: Jakie zespoły mogą brać udział w Setanta Sports Cup?
Odpowiedź: najlepszych klubów Irlandii i Irlandii Północnej

Pytanie: Czy w trakcie mionych siedemdziesiąciu lat zespoły inne niż Linfield zdobyły podwójną koronę dwa razy z rzędu?
Odpowiedź: W ciągu ostatnich 70 lat Linfield okazał się jedynym klubem, który dwa razy z rzędu zdobył podwójną koronę