the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
David Villa

Dzięki wygranej w Copa del Rey, drużyna zakwalifikowała się do Pucharu UEFA. W swoim debiucie w rozgrywkach europejskich przeciwko FC Utrecht, Villa w końcowych minutach spotkania zdobył dwie, dające zwycięstwo bramki. W rundzie pucharowej przeciwnikiem Realu była Austria Wiedeń. Pierwszy mecz zakończył się remisem 1:1, zaś w rewanżu, zremisowanym 2:2, Villa strzelił jedną z bramek, jednak dzięki większej liczbie goli zdobytych na wyjeździe, do dalszej fazy awansował austriacki klub. W jednym z pierwszych spotkań w kolejnym sezonie rozegranym 23 września Saragossa przegrała na Camp Nou z FC Barcelona 1:4, zaś otwierającą wynik spotkania i zarazem honorową bramkę strzelił w 14. minucie Villa. 17 kwietnia 2005 Hiszpan dwukrotnie trafił do siatki w wygranym 3:0 meczu z Sevillą. Sezon zakończył z 15 strzelonymi golami w 35 występach ligowych, będąc jednym z najlepszych strzelców drużyny.

Pytanie: Czy drużyny zwyciężyła w Copa del Rey?
Odpowiedź: Dzięki wygranej w Copa del Rey

Pytanie: Kto był przeciwnikiem Realu?
Odpowiedź: Austria Wiedeń

Pytanie: Czy Real przeszedł do dalszej fazy?
Odpowiedź: do dalszej fazy awansował austriacki klub

Pytanie: Jaki był wynik meczu Saragossy z Barceloną?
Odpowiedź: 1:4

Pytanie: Czy David Villa Sánchez był docenianym piłkarzem w drużynie?
Odpowiedź: będąc jednym z najlepszych strzelców drużyny
Karabin maszynowy wz. 30

W piechocie Wojska Polskiego uzbrojenie w postaci ciężkich karabinów maszynowych znajdowały się dopiero od szczebla batalionu, w którego skład wchodziła kompania karabinów maszynowych i broni towarzyszących. Zadaniem tego oddziału było wspieranie ogniem trzech liniowych kompanii piechoty. Struktura organizacyjna kompanii karabinów maszynowych i broni towarzyszących (etat nr 12: cztery plutony karabinów maszynowych i jeden pluton moździerzy) pozwalała na przydzielenie każdej kompanii piechoty jednego plutonu ciężkich karabinów maszynowych, czwarty pluton zapewniał obronę przeciwlotniczą (przewożony na taczankach wz. 34), zaś pluton moździerzy zawsze podlegał dowództwu batalionu. W roku 1939 podstawowym typem ciężkiego karabinu maszynowego znajdującego się na uzbrojeniu plutonów karabinów maszynowych był właśnie ckm wz. 30 na podstawie wz. 30 lub wz. 34. Jednostki, dla których nie starczyło ckm-ów wz. 30 uzbrajano w starsze Maximy wz. 08 na podstawach saneczkowych lub w Maximy wz.10/28. W piechocie do transportu ckm-ów wz. 30 używano biedek pod ckm wz. 33 lub taczanek wz. 34.

Pytanie: Jaki cel miała kompania karabinów maszynowych i broni towarzyszących?
Odpowiedź: wspieranie ogniem trzech liniowych kompanii piechoty

Pytanie: Ile plutonów karabinów maszynowych posiadał etat numer 12?
Odpowiedź: cztery

Pytanie: Czy każda kompania miała przydzielony jeden pluton karabinów?
Odpowiedź: pozwalała na przydzielenie każdej kompanii piechoty jednego plutonu ciężkich karabinów maszynowych

Pytanie: Jaki karabin maszynowy był podstawową bronią kompanii w 1939 roku?
Odpowiedź: ckm wz. 30 na podstawie wz. 30 lub wz. 34
Karabin maszynowy wz. 30

Głównym odbiorcą ckm-ów wz. 30 było Wojsko Polskie, do którego w latach 1931-1939 dostarczono łącznie ok. 8400 egzemplarzy broni. Poza tym ckm-y wz. 30 eksportowano za granicę. Największym sukcesem eksportowym była sprzedaż w latach 30. XX wieku Republikańskiej Hiszpanii ponad 1700 sztuk ckm wz. 30. Ponadto ciężkie karabiny maszynowe wz. 30 często brały udział w zagranicznych konkursach na cekaemy, nierzadko pokonując oryginalne Browningi M1917. Niestety najczęściej PWU nie miało środków na kredytowanie takich transakcji i kontrakty przejmowały konkurencyjne przedsiębiorstwa. W roku 1938 Państwowa Wytwórnia Uzbrojenia otrzymała duże zamówienie eksportowe bez konieczności kredytowania. Nabywcą była Turcja, która zamówiła 500 zmodyfikowanych ckm-ów wz. 30/39T. Kontrakt ten do wybuchu wojny prawdopodobnie w pewnym stopniu zrealizowano.

Pytanie: Jaka armia zamawiała najwięcej broni tego typu?
Odpowiedź: Wojsko Polskie

Pytanie: Jaki był największy sukces eksportowy związany ze sprzedażą tych karabinów maszynowych?
Odpowiedź: sprzedaż w latach 30. XX wieku Republikańskiej Hiszpanii ponad 1700 sztuk ckm wz. 30

Pytanie: Czy broń ta startowała z sukcesami w międzynarodowych konkursach na cekaemy?
Odpowiedź: Ponadto ciężkie karabiny maszynowe wz. 30 często brały udział w zagranicznych konkursach na cekaemy, nierzadko pokonując oryginalne Browningi M1917

Pytanie: Jakie państwo zamówiło w 1938 roku ckm-y wz. 30 bez konieczności kredytowania?
Odpowiedź: Turcja
Numer trzynasty

Zdaniem Johna Russella Taylora, autora biografii Hitch: The Life and Times of Alfred Hitchcock (1978), za scenariusz do Numeru trzynastego odpowiedzialna jest Anita Ross, choć Patrick McGilligan, inny z biografów Hitchcocka, utrzymywał, że tożsamość kobiety była nieznana. Według różnych źródeł Ross była zatrudniona w studiu przy Pool Street na Islington i miała na swoim koncie współpracę z Charliem Chaplinem, co – jak wspominał Hitchcock – było wystarczająco prestiżowe, aby wspomóc projekt od podstaw. Jednak w rozmowie z Peterem Bogdanovichem z 1972 reżyser jako autorkę scenariusza wymienił Elsie Codd, która rzeczywiście współpracowała z Chaplinem i była brytyjską publicystką w Hollywood od 1919, nim wróciła do Anglii, gdzie zajęła się reklamą FPLB oraz pisała artykuły dla magazynu „Picturegoer”, głównie o Chaplinie.

Pytanie: Czym parała się Codd po swoim powrocie do Anglii?
Odpowiedź: zajęła się reklamą FPLB oraz pisała artykuły dla magazynu „Picturegoer”

Pytanie: Jakiego aktora dotyczyły artykuły publikowane przez Codd w "Picturegoer"?
Odpowiedź: Chaplinie

Pytanie: Kto, zgodnie z informacją przekazaną przez Bogdanovicha, miał być twórcą scenariusza Numeru trzynastego?
Odpowiedź: Elsie Codd
Numer trzynasty

W 1925, gdy Hitchcock pełnił funkcję reżysera w Gainsborough Pictures, powrócono do pomysłu dokończenia realizacji Numeru trzynastego. Szef przedsiębiorstwa Michael Balcon zwrócił się z prośbą do młodego reżysera Adriana Brunela, współpracującego między innymi z Ivorem Montagu, by ten zechciał przejrzeć nieukończony materiał. 11 listopada 1925 Brunel wystosował list do Balcona, w którym przyznawał, że rozmawiał z Hitchcockiem o możliwości dokończenia produkcji, jednak jego zdaniem przedsięwzięcie, z uwagi na zbyt duże koszty potrzebne do realizacji wielu nowych scen, wydawało się mało opłacalne. Skutkiem tego było zaniechanie dalszej próby dokończenia filmu.

Pytanie: Kto stał na czele Gainsborough Pictures w 1925 roku?
Odpowiedź: Michael Balcon

Pytanie: Kto zajął się oceną niedokończonego scenariusza Numeru trzynastego?
Odpowiedź: Adriana Brunela

Pytanie: Czy zdaniem Brunela warto było kręcić Numer trzynasty?
Odpowiedź: wydawało się mało opłacalne

Pytanie: Z jakiego powodu Brunel uważał kręcenie Numeru trzynastego za nieopłacalne?
Odpowiedź: zbyt duże koszty potrzebne do realizacji wielu nowych scen
Niezależni sportowcy olimpijscy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2012

Jedynym niezależnym judoką był przedstawiciel Curaçao Reginald de Windt. Najlepsi awansowali dzięki zajmowanej przez nich pozycji w rankingu (de Windt był sklasyfikowany w rankingu na 210. miejscu, tak więc nie mógł się zakwalifikować w ten sposób). Jednym z turniejów kwalifikacyjnych do igrzysk w Londynie były rozgrywane tego samego roku Mistrzostwa Panamerykańskie w kanadyjskim mieście Montreal. De Windt zajął w nich siódme miejsce, jednak z tych mistrzostw tylko dwóch judoków zdołało się zakwalifikować do igrzysk – Omar Simmonds Pea z Panamy oraz wspomniany de Windt, ponieważ każdy kraj mógł wystawić tylko jednego zawodnika z tych eliminacji w danej konkurencji w judo.

Pytanie: Ilu niezależnych sportowców zaprezentowało się w judo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 2012 roku?
Odpowiedź: Jedynym

Pytanie: Jaki czynnik decydował o tym, kto zakwalifikuje się do kolejnego etapu igrzysk?
Odpowiedź: pozycji w rankingu

Pytanie: Które miejsce zajął Reginald de Windt w Mistrzostwach Panamerykańskich w 2012 roku?
Odpowiedź: siódme

Pytanie: Kto, oprócz Reginalda de Windta, wywalczył sobie udział w Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2012?
Odpowiedź: Omar Simmonds Pea
Niezależni sportowcy olimpijscy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2012

W Londynie startował w kategorii wagowej do 81 kilogramów. Zmagania zaczął od drugie rundy, czyli od 1/16 finału. Zawody tej rundy rozpoczęły się we wtorek 31 lipca. De Windt stanął do pojedynku w piętnastym pojedynku. Jego przeciwnikiem był reprezentant Rosji, Iwan Nifontow, z którym przegrał 0,0,0,4-1,0,0,0 odpadając tym samym z rywalizacji o medale. W tej konkurencji zwyciężył Koreańczyk Kim Jae-bum. De Windt został sklasyfikowany na 17. pozycji ex aequo z zawodnikami, którzy odpadli w tej samej rundzie.

Pytanie: W których igrzyskach wystartował Reginald de Windt?
Odpowiedź: W Londynie

Pytanie: Ile ważył Reginald de Windt podczas igrzysk w Londynie?
Odpowiedź: 81 kilogramów

Pytanie: Kiedy De Windt rozegrał pierwszą walkę na igrzyskach w Londynie?
Odpowiedź: we wtorek 31 lipca

Pytanie: Czy De Windt wygrał w debiutanckiej walce w Londynie?
Odpowiedź: przegrał

Pytanie: Którą pozycję Iwan Nifontow zajął na igrzyskach w Londynie?
Odpowiedź: na 17
KT-89

25 czerwca 1957 roku jednostka została pod oznaczeniem KT-89 (KT – kuter torpedowy) rozkazem Dowódcy Marynarki Wojennej nr 017/Org. przyjęta w skład Marynarki Wojennej (wraz z bliźniaczymi kutrami KT-88 i KT-90), a następnego dnia po raz pierwszy podniesiono biało-czerwoną banderę. Okręt początkowo wchodził w skład Dywizjonu Kutrów Torpedowych stacjonując na Helu, zmieniając rok później bazę na Gdynię. W listopadzie 1958 roku okręt został podporządkowany Brygadzie Kutrów Torpedowych, nadal operując z Gdyni. 1 stycznia 1960 roku numer burtowy okrętu został zmieniony na 416. W wyniku reorganizacji od 1965 roku Brygada Kutrów Torpedowych przyjęła nazwę 3. Brygady Kutrów Torpedowych, a okręt przydzielono do 1. Dywizjonu Kutrów Torpedowych. Od 31 maja 1971 roku jednostkę przyporządkowano do 2. Dywizjonu Kutrów Rakietowo-Torpedowych 3. Flotylli Okrętów. Podczas długoletniej służby kuter (podobnie jak inne polskie jednostki proj. 183) był intensywnie eksploatowany, uczestnicząc w ćwiczeniach i manewrach, a na jego pokładzie wyszkoliło się wielu morskich specjalistów. 19 września 1973 roku okręt został rozkazem Dowódcy Marynarki Wojennej (nr 040/Org.) skreślony z listy floty. Po raz ostatni banderę na kutrze opuszczono 25 października 1973 roku.

Pytanie: Jaki kolor miała podniesiona bandera?
Odpowiedź: biało-czerwoną

Pytanie: Z jakiego powodu Brygada Kutrów Torpedowych zmieniła nazwę?
Odpowiedź: W wyniku reorganizacji

Pytanie: Czy okręt KT-89 był w użytku dłużej niż rok?
Odpowiedź: długoletniej służby

Pytanie: Jaka decyzja zapadła 19 września 1973?
Odpowiedź: 19 września 1973 roku okręt został rozkazem Dowódcy Marynarki Wojennej (nr 040/Org.) skreślony z listy floty
Albania na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010

Żadnego z tych kryteriów Tola nie spełnił, wobec czego musiał starać się o kwalifikację na igrzyska olimpijskie według kolejnego kryterium. Zgodnie z nim, do olimpijskich zawodów w slalomie i slalomie gigancie zostali zakwalifikowani zawodnicy, którzy wystąpili w mistrzostwach świata w Val d'Isère w 2009 roku oraz w okresie kwalifikacyjnym zdobyli przynajmniej 140 punktów FIS. Również i te kryteria nie zostały spełnione przez Tolę, gdyż nie uczestniczył w mistrzostwach świata. Uzyskał jednak możliwość startu olimpijskiego w slalomie i slalomie gigancie dzięki przydzieleniu podstawowej kwoty narodowej.

Pytanie: W jaki sposób Toli udało się zakwalifikować do startu w igrzyskach?
Odpowiedź: dzięki przydzieleniu podstawowej kwoty narodowej

Pytanie: Czy Tola zakwalifikował się do startu dlatego, że wystąpił w igrzyskach?
Odpowiedź: gdyż nie uczestniczył w mistrzostwach świata

Pytanie: W którym roku odbyły się zawody w Val d'Isère?
Odpowiedź: w 2009

Pytanie: Czy Tola ostatecznie zakwalifikował się do startu w igrzyskach?
Odpowiedź: Uzyskał jednak możliwość startu olimpijskiego
Albania na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010

Pierwszą konkurencją, w której wziął udział, był slalom gigant. W pierwszym przejeździe uzyskał 69. czas w gronie 89 sklasyfikowanych zawodników, w drugim był 65. na 81 zawodników. Łącznie dało mu to 63. miejsce ze stratą 21,44 s do Carlo Janki. Trzy dni później wystąpił w zawodach w slalomie. W pierwszym przejeździe uzyskał 54. czas, ostatni wśród sklasyfikowanych narciarzy. W drugim przejeździe był 47. i wyprzedził reprezentanta Ghany, Kwame Nkrumah-Acheamponga. W łącznej klasyfikacji nie zdołał jednak wyprzedzić żadnego ze sklasyfikowanych zawodników i zajął ostatnie, 48. miejsce. Do złotego medalisty, Giuliano Razzoliego, stracił ponad minutę. Tak duża strata Albańczyka wynikała z ominięcia przez niego jednej z bramek na trasie. Aby uniknąć dyskwalifikacji Tola cofnął się do tej bramki i zaliczył ją, jednak skutkowało to sporą stratą czasową.

Pytanie: Jaka była pierwsza konkurencja na tych igrzyskach, w której wystartował?
Odpowiedź: slalom gigant

Pytanie: Czy w pierwszym przejeździe konkurencji slalom któryś z zawodników uzyskał gorszy czas od niego?
Odpowiedź: W pierwszym przejeździe uzyskał 54. czas, ostatni wśród sklasyfikowanych narciarzy

Pytanie: Jaki zawodnik uzyskał gorszy czas niż on w drugim przejeździe konkurencji slalom?
Odpowiedź: Kwame Nkrumah-Acheamponga

Pytanie: Co spowodowało, że uzyskał czas ponad minutę gorszy od złotego medalisty?
Odpowiedź: ominięcia przez niego jednej z bramek na trasie
Okręty podwodne projektu 941

Ostatecznie budowę pierwszego okrętu typu Typhoon TK-208 „Dmitrij Donskoj” rozpoczęto 30 czerwca 1976 r. w Siewierodwińsku. Wodowanie tej jednostki nastąpiło we wrześniu 1981 roku, po czym po przejściu dwunastomiesięcznych testów, 12 grudnia 1981 roku TK-208 został wcielony do służby we Flocie Północnej. Hala konstrukcyjna, w której okręty były budowane, została specjalnie wybudowana dla potrzeb projektu 941 oraz 949 (NATO: Oscar SSGN). Była to największa tego typu hala na świecie. Między 1981 a 1989 rokiem do służby weszło ogółem sześć jednostek, które zostały przydzielone do Pierwszej Flotylli Atomowych Okrętów Podwodnych z bazą w Zapadnaja Lica. W trakcie służby, TK-17 „Archangielsk” został uszkodzony przez pożar wywołany wypadkiem w trakcie załadunku pocisku. Zniszczenia usunięto, wkrótce jednak, począwszy od jednostek TK-202 i TK-12 „Simbirsk”, rozpoczęto proces wycofywania tych jednostek ze służby.

Pytanie: Do jakiego związku operacyjnego przyłączono okręt "Dmitrij Donskoj" w 1981 roku?
Odpowiedź: Flocie Północnej

Pytanie: Jaką nazwę przyjął pierwszy statek TK-208?
Odpowiedź: Dmitrij Donskoj

Pytanie: Gdzie skonstruowano pierwszy statek TK-208?
Odpowiedź: w Siewierodwińsku
Okręty podwodne projektu 941

System D-19 został zaakceptowany do służby w roku 1984. Po okręcie TK-208 także pięć kolejnych jednostek tego projektu otrzymało po 20 pocisków tego systemu, przy czym formalne przyjęcie do służby pocisków R-39 nastąpiło w 1989 roku. Już w roku 1980 rozpoczęły się prace nad następcą tego pocisku dla projektu 941 – R-39M, który miał być przenoszony także przez okręty przyszłego typu Borei („Jurii Dołgoruki”). Testy w locie tego pocisku rozpoczęły się w 1996 r., jednakże po czterech nieudanych próbach program anulowano, na rzecz nowego pocisku R-30 na paliwo stałe opracowywanego pod kierunkiem nieposiadającego do tej pory doświadczenia w konstruowaniu pocisków SLBM Moskiewskiego Instytutu Technologii Cieplnych (MITT) we współpracy z Biurem Konstrukcyjnym Budowy Maszyn.

Pytanie: Jakie statki, poza tymi projektu 941, miały transportować pociski R-39M?
Odpowiedź: przyszłego typu Borei

Pytanie: Czy testy w locie przeprowadzone na R-39M zakończyły się sukcesem?
Odpowiedź: Testy w locie tego pocisku rozpoczęły się w 1996 r., jednakże po czterech nieudanych próbach program anulowano

Pytanie: Jakie organizacje pracowały nad konstrukcją R-30?
Odpowiedź: Moskiewskiego Instytutu Technologii Cieplnych (MITT) we współpracy z Biurem Konstrukcyjnym Budowy Maszyn

Pytanie: Który z okrętów projektu 941 jako pierwszy przyjął pociski systemu D-19?
Odpowiedź: TK-208
Lista meczów reprezentacji San Marino w piłce nożnej mężczyzn

Przed afiliacją z FIFA i UEFA reprezentacja San Marino rozegrała 4 nieoficjalne spotkania międzynarodowe. 28 marca 1986 w Serravalle uległa ona olimpijskiej reprezentacji Kanady w meczu inaugurującym zmagania San Marino na arenie międzynarodowej. W 1987 roku piłkarze San Marino wzięli udział w igrzyskach śródziemnomorskich, w których zakończyli rywalizację zdobyciem 1 punktu, co oznaczało zajęcie ostatniego miejsca w grupie B. W maju 2017 roku Sanmaryńczycy rozegrali w Empoli nieoficjalny mecz przeciwko reprezentacji Włoch (0:8), złożonej w większości z piłkarzy kadr młodzieżowych. Spotkania przeciwko Libanowi, Syrii oraz Włochom wliczane są przez FSGC do oficjalnego rejestru spotkań.

Pytanie: W ilu rozgrywkach nieoficjalnych wzięła udział drużyna San Marino?
Odpowiedź: 4

Pytanie: Z jakim państwem reprezentacja San Marino przegrała 28 marca 1986 roku?
Odpowiedź: Kanady

Pytanie: Które miejsce w grubie B zajęła reprezentacja San Marino?
Odpowiedź: ostatniego

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się mecz San Marino kontra Włochy?
Odpowiedź: 0:8

Pytanie: W którym roku rozegrano mecz w Empoli?
Odpowiedź: 2017
Skocznia narciarska

Dzięki sukcesom Adama Małysza wszczęto wiele inicjatyw związanych z budową skoczni. Kilka zostało wybudowanych przez okolicznych mieszkańców wspólnymi siłami. Jednak kiedy w 2004 roku ruszył Program Rozwoju Skoków Narciarskich Polskiego Związku Narciarskiego, zaczęto budowę obiektów na terenie całej Polski. W latach 2004 -2006 otwarto nowe skocznie w Zagórzu K-40, K-20, K-10 W lecie 2008 r. została przebudowana skocznia w Wiśle-Malince. Po remoncie ma ona wymiary K-120 / HS134. Ponadto jest wyposażona w igelit, sztuczne oświetlenie, armatki śnieżne. 28 lutego i 1 marca 2009 odbyły się tam zawody Pucharu Kontynentalnego w skokach narciarskich. W 2008 roku otwarto także zmodernizowaną skocznie w Szczyrku Skalite K 95, na przełomie 2009 roku dobudowano obok skoczni głównej K 95 obiekt o punkcie K usytuowanym na 70 metrze (HS-77) a w 2010 roku dobudowano skocznie K 40 (HS 44) i uroczyście otwarto podczas mistrzostw Polski w skokach narciarskich [.1]. W 2010 roku w Bielsku-Białej wybudowane zostały przez klub narciarski LKS Klimczok Bystra dwie, igelitowe skocznie narciarskie K27 i K18. W lipcu 2015 roku otwarto trzy nowe skocznie w Wiśle Centrum K 10, K 20 i K 40. Kolejne modernizacje planowane są Zakopanem - w 2017 roku zmodernizowana ma być Wielka Krokiew, a w latach 2018 - 2020 kompleks Średniej Krokwi. W latach 2015-2017 poddano remontowi także skocznię narciarską na Kruczej Skale w Lubawce, dzięki czemu można znów rozgrywać tam zawody i treningi. W 2018 roku w Chochołowie wybudowane zostaną dwie nowe skocznie HS 16 i HS 30 które mają ułatwić dzieciom z Podhala w treningi w związku z planowaną i konieczną modernizacją kompleksu Średniej Krokwi.

Pytanie: Co w znaczącym stopniu wpłynęło na budowę skoczni narciarskich?
Odpowiedź: Program Rozwoju Skoków Narciarskich Polskiego Związku Narciarskiego

Pytanie: Jaka osoba odnosiła duże sukcesy w skokach narciarskich?
Odpowiedź: Adama Małysza

Pytanie: Jakie wyposażenie znajduje się w skoczni w Wiśle-Malince?
Odpowiedź: gelit, sztuczne oświetlenie, armatki śnieżne

Pytanie: Jakie wydarzenie miało miejsce 1 marca 2009?
Odpowiedź: awody Pucharu Kontynentalnego w skokach narciarskich
Grzyby psylocybinowe

Grzyby psylocybinowe są używane z różnych powodów, np. u ludzi młodych wynika to z chęci eksperymentowania, w innych grupach wiekowych w celach rekreacyjnych lub w związku z zainteresowaniem kulturą lat 60. XX wieku.
Mogą być konsumowane świeże lub suszone grzyby, lub ich części. Czasami parzy się z nich "herbatę" lub dodaje do potrawy, albo umieszcza w tabliczce czekolady, aby zamaskować nieprzyjemny smak. Po spożyciu efekt halucynogenny pojawia się po około 30 minutach i utrzymuje się od 3 do 7 godzin, przy czym najsilniejsze doznania z reguły występują w pierwszych dwóch godzinach. Po spożyciu grzybów halucynogennych i pojawieniu się ich planowanych lub niezaplanowanych efektów – nie ma możliwości przerwania ich dalszego działania. Ilość związków aktywnych jest inna w każdym egzemplarzu grzyba. W grzybach suszonych związki aktywne są bardziej skoncentrowane. Ta sama niewielka ilość grzyba suszonego może wywierać działanie kilka razy silniejsze niż w przypadku grzyba świeżego tego samego gatunku. Używanie grzybów psylocybinowych ogranicza ich nieprzyjemny smak oraz lekkie nudności, które wywołują. Osoby, które miały przykre doświadczenia po pierwszym zażyciu grzybów psylocybinowych rezygnują z ich ponownego użycia.

Pytanie: Czy można przyjmować suszone grzyby halucynogenne?
Odpowiedź: Mogą być konsumowane świeże lub suszone

Pytanie: Czy grzyby halucynogenne są dobre w smaku? 
Odpowiedź: nieprzyjemny smak

Pytanie: Jak długo trzeba czekać na działanie grzybków?
Odpowiedź: około 30 minutach

Pytanie: Jak długo trwa faza po zjedzeniu grzybków?
Odpowiedź: 3 do 7 godzin
Partia Demokratyczna (Stany Zjednoczone)

Niektórzy Demokraci wykazują tendencje konserwatywne. Podobnie jak liberałowie wśród Republikanów (zwani Republikanami Rockefellera), są oni mniejszością i czasem mówi się o nich demokraci tylko z nazwy. W kongresie istnieje klub Blue Dog Democrats. Jego członkowie należą do Partii Demokratycznej i mają konserwatywne socjalnie poglądy. W latach 90. „Nowi Demokraci” tacy jak prezydent Bill Clinton i wiceprezydent Al Gore otwarcie popierają konserwatywną politykę fiskalną. Oprócz tego konserwatyzm jest czasem przypisywany niektórym kandydatom na podstawie ich działalności. Na przykład prezydent Barack Obama uważa, że Franklin Delano Roosevelt prowadził konserwatywną politykę socjalną, a konserwatywny dziennikarz i zdobywca Nagrody Pulitzera George Will uważa za konserwatystę prezydenta Johna F. Kennedy’ego.

Pytanie: Kogo zrzesza klub Blue Dog Democrats?
Odpowiedź: członkowie należą do Partii Demokratycznej i mają konserwatywne socjalnie poglądy

Pytanie: Którzy politycy nie kryli swojego poparcia dla konserwatywnej polityki fiskalnej?
Odpowiedź: prezydent Bill Clinton i wiceprezydent Al Gore

Pytanie: Jakie prestiżowe wyróżnienie otrzymał George Will?
Odpowiedź: Nagrody Pulitzera

Pytanie: Jakie poglądy polityczne George Will przypisywał Kennedy'emu?
Odpowiedź: konserwatystę
Lista odcinków Top Gear

21 czerwca został wyemitowany pierwszy odcinek serii 13, w której Jeremy testuje Lotusa Evore. Głównym motywem odcinka jest wyścig z Londynu do Edynburga, jedynymi środkami transportu dostępnymi dla prowadzących są Jaguar XK120, Motocykl Vincent Black Shadow i lokomotywa parowa klasy A1 Pepecorn. Stig przejeżdża okrążenie Ferrari FXX wykręcając czas 1:10,7 po czym wchodzi do studia i po krótkiej namowie Jeremy’ego zdejmuje kask. Okazuje się, że pod kaskiem ukrywał się siedmiokrotny mistrz świata F1 Michael Schumacher.

Pytanie: Z jakich pojazdów mogą korzystać prowadzący w pierwszym odcinku 13 serii Top Gear?
Odpowiedź: Jaguar XK120, Motocykl Vincent Black Shadow i lokomotywa parowa klasy A1 Pepecorn

Pytanie: W jakim czasie Stig pokonał trasę, prowadząc Ferrari?
Odpowiedź: 1:10,7

Pytanie: Ile razy Michael Schumacher zdobył mistrzostwo świata F1?
Odpowiedź: siedmiokrotny mistrz świata F1 Michael Schumacher

Pytanie: Czy Jeremy namówił Michaela Schumachera, żeby ściągnął kask?
Odpowiedź: po krótkiej namowie Jeremy’ego zdejmuje kask