the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Tęcza

Tęczę tworzą promienie padające na kroplę w wąskim zakresie kąta, dlatego przyjmuje się, że dla poszczególnych łuków tęczy kąty padania i załamania są jednakowe dla całego widma, współczynniki jasności tęczy są takie same dla wszystkich kolorów w danym łuku. Z zależności tych wynika, że tylko 0,0914 światła padającego w miejscu dającym tęczę pierwotną wychodzi z kropli, tęczy wtórnej 0,0390, kolejnych łuków tęczy – coraz mniej. W wyniku tego światło tęczy jest częściowo spolaryzowane liniowo – tęczy pierwotnej w około 95%, a wtórnej w około 90% – w kierunku stycznym do promienia łuku tęczy (na szczycie łuku pionowo). Kąt Brewstera dla wody jest mniejszy od kąta padania promieni tworzących tęczę, ale dwukrotne załamanie dość dokładnie selekcjonuje światło o polaryzacji stycznej do łuku tęczy.

Pytanie: Jakie założenie przyjmuje się w związku z tym, że tęcza powstaje za sprawą promieni, które padają na kroplę w wąskim zakresie kąta?
Odpowiedź: dla poszczególnych łuków tęczy kąty padania i załamania są jednakowe dla całego widma, współczynniki jasności tęczy są takie same dla wszystkich kolorów w danym łuku

Pytanie: Dlaczego światło tęczy jest częściowo spolaryzowane liniowo w kierunku stycznym do promienia łuku tęczy?
Odpowiedź: tylko 0,0914 światła padającego w miejscu dającym tęczę pierwotną wychodzi z kropli, tęczy wtórnej 0,0390, kolejnych łuków tęczy – coraz mniej

Pytanie: W ilu procentach światło tęczy pierwotnej jest częściowo spolaryzowane liniowo?
Odpowiedź: około 95%

Pytanie: Czy kąt Brewstera dla wody jest większy niż kąt padania promieni odpowiedzialnych za powstawanie tęczy?
Odpowiedź: Kąt Brewstera dla wody jest mniejszy od kąta padania promieni tworzących tęczę
Il-2 Sturmovik

15 grudnia 2006 roku została wydana zbiorcza edycja pod tytułem Il-2 Sturmovik: 1946, która zawierała wszystkie kampanie, misje i samoloty z gier Il-2 Sturmovik, Il-2 Sturmovik: Forgotten Battles, Pacific Fighters, a także dodatków Pe-2 Peshka i Sturmoviks over Manchuria. W niej zawarte były też dwie nowe kampanie: pierwsza traktująca o hipotetycznej kontynuacji II wojny światowej, a druga o ataku ZSRR na Japonię. Wiązało się z tym dodanie samolotów późno wykorzystanych w wojnie (na przykład Arado Ar 234 lub Ił-10).

Pytanie: Jaka zawartość z poprzednich odsłon została uwzględniona w nowym wydaniu?
Odpowiedź: kampanie, misje i samoloty z gier Il-2 Sturmovik, Il-2 Sturmovik: Forgotten Battles, Pacific Fighters, a także dodatków Pe-2 Peshka i Sturmoviks over Manchuria

Pytanie: Jakie nowe kampanie włączono do Il-2 Sturmovik: 1946?
Odpowiedź: o hipotetycznej kontynuacji II wojny światowej, a druga o ataku ZSRR na Japonię

Pytanie: Kiedy do sprzedaży wszedł Il-2 Sturmovik: 1946?
Odpowiedź: 15 grudnia 2006
Sztuka Urartu

Po upadku Urartu w VI wielu p.n.e. niektóre cechy sztuki urartyjskiej przetrwały u jego spadkobierców. Podczas wykopalisk w Erebuni w 1968 roku przy wzgórzu Arin Berd znaleziono skarb, składający się z wyrobów ze srebra, który datowano na epokę Achemenidów. Zawierał między innymi srebrne rytony, których styl i sposób wykonania miał cechy charakterystyczne dla sztuki starożytnogreckiej, bliskowschodniej i urartyjskiej. Część naukowców uważa, że skarb jest dowodem na wpływy sztuki Urartu na sztukę starożytnej Persji. Na odkrytych przedmiotach stwierdzono podobieństwo do urartyjskiej techniki przedstawiania człowieka. Boris Piotrowski po szeregu badań stwierdził, że sposób wykonania scytyjskich pasów i pochew został zapożyczony z Urartu.

Pytanie: Na kiedy datuje się kres Urartu?
Odpowiedź: VI wielu p.n.e.

Pytanie: Co odkryto na obszarze Erebuni?
Odpowiedź: skarb

Pytanie: Z jakiego materiały wykonane były przedmioty odkryte w 1968 roku?
Odpowiedź: srebra

Pytanie: Na jaki okres przypisano powstanie odkrytego skarbu?
Odpowiedź: na epokę Achemenidów
Wielkie kłamstewka (serial telewizyjny)

26 listopada 2014 roku Reese Witherspoon i Nicole Kidman ogłosiły rozpoczęcie pracy nad serialem na podstawie powieści „Wielkie kłamstewka” autorstwa Liane Moriarty. Obie aktorki zagrają główne role, a scenariuszem zajmie się David E. Kelley, który został producentem wykonawczym.
9 maja 2015 roku stacja HBO zamówiła pierwszy sezon serialu.
W grudniu 2015 roku Shailene Woodley, Adam Scott, Laura Dern oraz Zoë Kravitz dołączyli do obsady dramatu.
Na początku stycznia 2016 roku ogłoszono większą część obsady dramatu, do którego dołączyli: Alexander Skarsgård, James Tupper, Jeffrey Nordling, Sarah Baker, P.J. Byrne, Darby Camp, Hong Chau, Kelen Coleman, Ivy George, Virginia Kull, Kathryn Newton, Larry Sullivan, Kathreen Khavari, Merrin Dungey, David Monahan oraz Iain Armitage.

Pytanie: Czy serial jest adaptacją powieści?
Odpowiedź: ogłosiły rozpoczęcie pracy nad serialem na podstawie powieści

Pytanie: Czy scenarzysta serialu był jednocześnie jego producentem wykonawczym?
Odpowiedź: a scenariuszem zajmie się David E. Kelley, który został producentem wykonawczym
Wham!

Wiosną 1986 roku zespół Wham! ogłosił zakończenie działalności. Głównym z powodów rozpadu grupy były ambicje George'a Michaela, który pragnął tworzyć dla bardziej wymagającej publiczności. Ostatecznie duet Wham! przestał istnieć po wydaniu albumu Music from the Edge of Heaven oraz zagraniu 28 czerwca 1986 roku pożegnalnego koncertu "The Final" z udziałem 73-tysięcznej widowni na Stadionie Wembley. Zespół podczas pięciu lat swojego istnienia sprzedał w sumie 20 milionów albumów oraz blisko 15 milionów singli.

Pytanie: W którym roku rozpadła się formacja Wham!?
Odpowiedź: 1986

Pytanie: Jaki tytuł nosi ostatni krążek Wham!?
Odpowiedź: Music from the Edge of Heaven

Pytanie: Jak zatytułowany był ostatni koncert zespołu?
Odpowiedź: The Final

Pytanie: Ile osób pojawiło się na ostatnim występie formacji muzycznej?
Odpowiedź: 73-tysięcznej
Szamszi-Adad V

Wielka rebelia, która wybuchła w Asyrii pod koniec panowania Salmanasara III, nie zakończyła się wraz z wstąpieniem na tron jego syna Szamszi-Adada V. Tak wynika z informacji zawartych w asyryjskiej kronice eponimów, która podaje, iż rebelia ta trwać miała przez siedem lat, od 826 do 820 r. p.n.e. Zgodnie z inskrypcją na steli Szamszi-Adada V z Kalhu przywódcą buntu miał być jego brat, Aszur-da’’in-apla, do którego przyłączyć się miało 27 asyryjskich miast, w tym Aszur, Niniwa i Arbela. Wśród zbuntowanych miast nie znalazła się stolica Kalhu, której mieszkańcy najprawdopodobniej pozostali wierni Salmanasarowi III, a po jego śmierci Szamszi-Adadowi V. To wskazywać by mogło, iż to Szamszi-Adad V był prawowitym następcą tronu, a jego brat był uzurpatorem. Innym źródłem z tego okresu jest mocno uszkodzona kopia traktatu pomiędzy Szamszi-Adadem V a babilońskim królem Marduk-zakir-szumi I (854-819 p.n.e.). W traktacie tym Szamszi-Adad V, chcąc zapewnić sobie najprawdopodobniej neutralność lub nawet pomoc Babilonii w wojnie domowej trwającej w Asyrii, zmuszony był pójśĉ na pewne ustępstwa w stosunku do króla babilońskiego. Po trwających kilka lat zmaganiach Szamszi-Adadowi V udało się w końcu pokonać brata i stłumić rebelię.

Pytanie: Kto stanął na czele asyryjskiego powstania?
Odpowiedź: Aszur-da’’in-apla

Pytanie: Ile ośrodków miejskich z Asyrii uczestniczyło w buncie?
Odpowiedź: 27

Pytanie: Czy stolica Asyrii dołączyła do rebelii Aszur-da’’in-apli?
Odpowiedź: Wśród zbuntowanych miast nie znalazła się stolica Kalhu
Szamszi-Adad V

Późniejsze źródła rzucają nieco światła na życie i czasy Szamszi-Adada V. Według inskrypcji jego syna i następcy Adad-nirari III „królowie Hatti” (ziem leżących na zachód od Asyrii) mieli za rządów Szamszi-Adada V urosnąć w siłę i wstrzymać przysyłanie trybutu. Zgodnie z inskrypcjami na cegłach z Niniwy Adad-nirari III miał ukończyć pałac którego budowę rozpoczął jego ojciec. Źródła powstałe po śmierci Szamszi-Adada V informują nas też, że jego królową była Sammu-ramat. W końcu na tabliczce zapisanej po 691 r. p.n.e. zachowały się dekrety Szamszi-Adada V i Adad-nirari III wyznaczające zakres obowiązków dwóm wysokim urzędnikom państwowym.

Pytanie: Kto zasiadł na tronie po Szamszi-Adadzie V?
Odpowiedź: Adad-nirari III

Pytanie: Jaki teren obejmowały ziemie Hatti?
Odpowiedź: ziem leżących na zachód od Asyrii

Pytanie: Czy poddani Szamszi-Adada V byli podlegli w płaceniu trybutu?
Odpowiedź: mieli za rządów Szamszi-Adada V urosnąć w siłę i wstrzymać przysyłanie trybutu

Pytanie: Czy Adad-nirari III ukończył pałac ojca?
Odpowiedź: miał ukończyć pałac którego budowę rozpoczął jego ojciec
Óscar Tabárez

Rok później Tabárez poprowadził swoich podopiecznych na Copa América 2011. Nie zmienił znacząco reprezentacji; do Argentyny pojechało aż dwudziestu uczestników mundialu. W rozgrywkach grupowych rywalami Urugwajczyków były zespoły Peru, Chile i Meksyku. Podopieczni Tabáreza zakończyli rozgrywki na drugim miejscu; zdobyli pięć punktów po dwu remisach (po 1:1 z Peru i Chile) oraz jednym zwycięstwie (1:0 z Meksykiem). W ćwierćfinale Urugwajczycy zmierzyli się z gospodarzami turnieju, Argentyńczycy. Ich trener, Sergio Batista, zdołał namówić do gry na Copa América największe gwiazdy zespołu, dzięki czemu jego podopieczni byli uważani za faworytów imprezy. Wynik meczu – nazywanego przez dziennikarzy „przedwczesnym finałem” – został rozstrzygnięty dopiero w rzutach karnych: Urugwajczycy wygrali 1:1 (5:4), a ich bramkarz, Fernando Muslera, obronił jedną jedenastkę, wykonywaną przez Carlosa Téveza. Dzięki temu podopieczni Tabáreza piąty raz z rzędu awansowali do półfinału Copa América.

Pytanie: Z jakimi reprezentacjami zmierzyła się drużyna Urugwaju w fazie grupowej?
Odpowiedź: Peru, Chile i Meksyku

Pytanie: Z kim reprezentacja Urugwaju zagrała w ćwierćfinale?
Odpowiedź: Argentyńczycy

Pytanie: Jak nazywał się szkoleniowiec argentyńskiej reprezentacji?
Odpowiedź: Sergio Batista

Pytanie: Jak nazywał się bramkarz urugwajskiej drużyny?
Odpowiedź: Fernando Muslera
Reprezentacja Polski w Letnim Grand Prix w skokach narciarskich 2012

Do konkursu w Klingenthal nie zakwalifikował się Zniszczoł, który zajął 41. miejsce w kwalifikacjach (zabrakło mu 0,4 pkt do wzięcia udziału w konkursie). Tymczasem Kamil Stoch uplasował się w nich na trzeciej pozycji. Po pierwszej serii konkursowej na czwartym miejscu plasował się Kot, po skoku na 133 m, tracąc 3 pkt do trzeciego Shimizu. Na siedemnastej pozycji plasował się Stoch (129,5 m), zaś na osiemnastej Żyła (131 m). 31. miejsce zajmował Kłusek (127 m), a 37. – Kubacki (122,5 m). W drugiej serii Kot skoczył na 130 m, i utrzymał swoją pozycję. Na 11. miejsce awansował Stoch, skacząc na odległość 133 m, zaś Żyła spadł na miejsce 27., po skoku na 124,5 m.

Pytanie: Czy Zniszczoł pomyślnie przeszedł eliminacje do turnieju w Klingenthal?
Odpowiedź: Do konkursu w Klingenthal nie zakwalifikował się

Pytanie: Które miejsce w eliminacjach do zawodów w Klingenthal zajął Kamil Stoch?
Odpowiedź: trzeciej

Pytanie: Jaki wynik zapewnił Stochowi 17. miejsce w rankingu?
Odpowiedź: 129,5 m

Pytanie: Jaka była długość skoku Kota w drugiej serii turnieju?
Odpowiedź: 130 m
P. Lond. 131

Dokładne miejsce i inne okoliczności odnalezienia papirusu nie są znane, najprawdopodobniej zaraz po odkryciu w Egipcie został zakupiony przez Muzeum Brytyjskie. Datę zakupu szacuje się na lata 1888–1890. Zakupu tego dokonał Wallis Budge(ang.). Frederic George Kenyon zidentyfikował Ustrój polityczny Aten 26 lutego 1890 roku, zaś 30 stycznia 1891 roku – 11 dni po ogłoszeniu w The Times odnalezienia dzieła – wydał jego tekst. Po dwóch miesiącach, 1 marca 1891 roku, zakończono prace nad facsimile papirusu, które zostało wykonane na 22 tablicach. Verso papirusu już w pierwszych latach od wydania stało się obiektem pracy wielu kolejnych wydawców i historyków, oprócz Kenyona byli to między innymi: Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, Georg Kaibel, Friedrich Blass, Adolf Bauer. Ostatecznie tekst został uzupełniony w 1903 roku w związku z pozyskaniem dodatkowych fragmentów papirusu.

Pytanie: Kiedy Brytyjskie Muzeum dokonało kupna papirusu?
Odpowiedź: 1888–1890

Pytanie: Dlaczego zdecydowano się na uzupełnienie verso?
Odpowiedź: w związku z pozyskaniem dodatkowych fragmentów papirusu

Pytanie: Kiedy uzupełniono verso?
Odpowiedź: w 1903

Pytanie: Na ilu płytach umieszczone jest facsimile papirusu?
Odpowiedź: 22
P. Lond. 131

W majątku Epimachosa pracowali stali robotnicy, imiona siedmiu (w tym jednej kobiety) pojawiają się wielokrotnie w notatkach. Didymos nie wymienia wynagrodzenia tych osób, co można interpretować dwojako: albo byli oni niewolnikami, albo jako osoby zatrudnione na stałe otrzymywali pensję bezpośrednio od właściciela majątku. Inną grupą byli najemnicy otrzymujący dniówki. Zatrudniani byli doraźnie, według rachunków najwięcej osób z tej grupy (20) pracowało 13 dnia miesiąca Phaophi, w okresie wylewu Nilu. Pensje pracowników najemnych wahały się w zależności od pory roku od 2 oboli do 1 drachmy. Najczęstszą stawką były 3 obole dziennie. Poza tymi grupami pojawiają się jeszcze sporadycznie inni pracownicy nie pobierający wynagrodzenia od Didymosa, na przykład mecanarios pracujący przy kole wodnym. Anna Świderkówna dopatruje się w nich potencjalnych niewolników.

Pytanie: Jaki wniosek sugeruje fakt, że w źródłach nie pojawia się wzmianka o wysokości pensji stałych robotników?
Odpowiedź: byli oni niewolnikami, albo jako osoby zatrudnione na stałe otrzymywali pensję bezpośrednio od właściciela majątku

Pytanie: Jak okres powodował, że Pan zatrudniał większą liczbę pracowników?
Odpowiedź: wylewu Nilu

Pytanie: Od czego uzależniona była wysokość pensji najemniczej?
Odpowiedź: pory roku

Pytanie: Ile zazwyczaj zarabiali najemnicy za dzień pracy?
Odpowiedź: 3 obole
Dynastia Ming

W Chinach cesarze z dynastii Ming nazywani są najczęściej ich imieniem świątynnym, które zostały podane jako drugie od góry (cesarz Jianwen nie otrzymał imienia świątynnego, zamiast tego zostało podane jego imię pośmiertne: Huidi (惠帝)). Zhu Biao i Zhu Youyuan nigdy nie panowali, zostali pośmiertnie podniesieni do rangi cesarzy przez ich synów oraz zostały im nadane imiona świątynne, które są podane jako drugie od góry. Członkowie rodziny cesarskiej, którzy zostali cesarzami, zostali oznaczeni tekstem pogrubionym oraz zostały podane ich lata panowania (jako trzecie od góry). Nazwy oznaczone tekstem pogrubionym są przyjętymi przez nich nazwami er panowania, pod którymi są określani najczęściej w literaturze europejskiej. Wstępując na tron cesarz nadawał swoim rządom nazwę (np. Hongwu), która nie zmieniała się w okresie jego panowania, dlatego odnosi się ona do okresu jego panowania, a nie do osoby (cesarz Zhu Qizhen panujący w latach 1435-49 i 1457-64, miał dla każdego z tych okresów inną nazwę ery panowania i dlatego w literaturze jest nazywany swoim nazwiskiem rodowym (Zhu) i imieniem osobistym (Qizhen). Po upadku dynastii Ming w 1644 i samobójstwie cesarza Chongzhena, szereg członków rodziny cesarskiej z południa Chin zgłaszało pretensje do korony cesarskiej, ich rządy określane są pod nazwą Południowa dynastia Ming. Dla tych pretendentów podano nazwy ich er panowania wraz z horyzontem czasowym ich rzekomego panowania jako cesarzy Chin podanym w nawiasach. Ostatni z nich Yongli został stracony w 1662. W 1662 Zheng Chenggong (Koksinga) zdobył, znajdujący się wówczas pod kontrolą holenderską, Tajwan i założył na wyspie Królestwo Dongning lojalne wobec dynastii Ming. Królestwo przetrwało do 1683, kiedy zostało podbite przez wojska dynastii Qing.

Pytanie: Czy Zhu Youyuan pełnił za swojego życia urząd cesarza Chin?
Odpowiedź: Zhu Biao i Zhu Youyuan nigdy nie panowali, zostali pośmiertnie podniesieni do rangi cesarzy przez ich synów

Pytanie: Jacy chińscy władcy przywoływani są zwykle za pomocą ich imion świątynnych?
Odpowiedź: cesarze z dynastii Ming

Pytanie: Dlaczego nazwa rządów danego cesarza z dynastii Ming jest związana z latami jego panowania, a nie nim samym?
Odpowiedź: Wstępując na tron cesarz nadawał swoim rządom nazwę (np. Hongwu), która nie zmieniała się w okresie jego panowania

Pytanie: Jaki koniec spotkał Królestwo Dongning?
Odpowiedź: zostało podbite przez wojska dynastii Qing
Mosze Arens

W 1988 opublikowana została jego biografia autorstwa Merrilla Simona: Moshe Arens: Statesman and Scientist Speaks Out. Po wyborach w 1988, w których po raz piąty uzyskał mandat poselski, Arens wszedł w skład nowego rządu Szamira jako minister spraw zagranicznych, zastępując Szimona Peresa. Pozostał na stanowisku przez cały okres funkcjonowania tego rządu od 22 grudnia 1988 do 11 czerwca 1990. W powołanym w połowie kadencji IV rządzie Szamira Arens utracił stanowisko szefa dyplomacji na rzecz Dawida Lewiego, otrzymał jednak tekę ministra obrony. Pozostał na stanowisku do końca funkcjonowania rządu – 13 lipca 1992.

Pytanie: Kto jest autorem biografii Arensa?
Odpowiedź: Merrilla Simona

Pytanie: Przez ile kadencji pełnił funkcję posła?
Odpowiedź: piąty

Pytanie: Jakie stanowisko zajął w rządzie Szamira?
Odpowiedź: minister spraw zagranicznych

Pytanie: W którym roku rząd zakończył swoją działalność?
Odpowiedź: 1992

Pytanie: Czy pracował na stanowisku ministra obrony?
Odpowiedź: otrzymał jednak tekę ministra obrony
Mosze Arens

19 stycznia 1982 zrezygnował z zasiadania w parlamencie (mandat objął po nim Micha’el Kleiner), by objąć – po Efrajimie Ewronie – stanowisko ambasadora Izraela w Stanach Zjednoczonych, na którym pozostał do 1983. Wrócił następnie do Izraela, by objąć przywództwo nad resortem obrony w drugim rządzie premiera Menachema Begina. Nowym ambasadorem w Waszyngtonie został Me’ir Rosen. Kierowanie Ministerstwem Obrony objął 23 lutego 1983, po rezygnacji Ariela Szarona (14 lutego, w następstwie masakry w Sabrze i Szatili) i kilkudniowym sprawowaniu obowiązków przez premiera Begina. Pozostał na stanowisku również w – powołanym po rezygnacji Begina – pierwszym rządzie Icchaka Szamira.

Pytanie: Dlaczego w 1982 przestał być parlamentarzystą?
Odpowiedź: by objąć – po Efrajimie Ewronie – stanowisko ambasadora Izraela w Stanach Zjednoczonych

Pytanie: Po co w 1983 roku powrócił do Izraela?
Odpowiedź: by objąć przywództwo nad resortem obrony

Pytanie: Kto zastąpił go na stanowisku ambasadora Izraela w USA?
Odpowiedź: Me’ir Rosen

Pytanie: Czy był ministrem obrony?
Odpowiedź: Kierowanie Ministerstwem Obrony objął 23 lutego 1983

Pytanie: Dlaczego Szaron przestał pełnić funkcję ministra obrony w 1983 roku?
Odpowiedź: w następstwie masakry w Sabrze i Szatili
Olimp

Eksplorację alpinistyczną rozpoczęli w masywie Olimpu w latach dwudziestych XX w. Niemcy i Włosi. Wyróżnił się wśród nich zwłaszcza słynny Emilio Comici, autor 6 nowych dróg w skali od IV do VI. Z punktu widzenia alpinistycznego najbardziej interesującymi są następujące urwiska: 500-metrowa zachodnia ściana Mitikas, 300-metrowa zachodnia i południowo-zachodnia ściana Stefani, 200-metrowa północna ściana tego szczytu oraz 400-metrowa „galeria" Skolio, licząca w podstawie blisko kilometr długości. Po II wojnie światowej najwięcej nowych przejść dokonał miejscowy przewodnik górski i długoletni gospodarz schroniska Spilios Agapitos Kostas Zolotas, którego droga na zachodniej ścianie Mitikas została uznana za najtrudniejszą w tym rejonie. Pierwszymi polskimi alpinistami, dokonującymi w masywie Olimpu wejść wspinaczkowych byli w sierpniu 1965 r. Maciej Kozłowski i Maciej Włodek.

Pytanie: W którym wieku rozpoczęły się wspinaczki na Olimp?
Odpowiedź: XX

Pytanie: Autorem ilu tras jest Comici?
Odpowiedź: 6

Pytanie: Jakie urwiska z perspektywy alpinistów należą do najciekawszych?
Odpowiedź: 500-metrowa zachodnia ściana Mitikas, 300-metrowa zachodnia i południowo-zachodnia ściana Stefani, 200-metrowa północna ściana tego szczytu oraz 400-metrowa „galeria" Skolio

Pytanie: Czym zasłynął Kostas Zolotas?
Odpowiedź: Po II wojnie światowej najwięcej nowych przejść dokonał

Pytanie: Czy w XX wieku wśród wspinających się na Olimp byli Polacy?
Odpowiedź: Pierwszymi polskimi alpinistami, dokonującymi w masywie Olimpu wejść wspinaczkowych byli w sierpniu 1965 r. Maciej Kozłowski i Maciej Włodek
Olimp

Pierwszym znanym człowiekiem, który dotarł w pobliże wierzchołka, był w 1669 r. sułtan Imperium Osmańskiego Mehmed IV. Pierwszego wejścia na najwyższy szczyt masywu, Mitikas, dokonali 2 sierpnia 1913 r. Szwajcarzy, historyk sztuki Daniel Baud-Bovy i wybitny fotograf Frédéric Boissonas, w towarzystwie Greka Christosa Kakalosa. W dniu 19 sierpnia 1964 r. na Mitikas oraz położony nieco dalej Hagios Antonios (2815 m n.p.m.) weszli (prawdopodobnie jako pierwsi Polacy) Zbigniew Korosadowicz z żoną Olgą. W wyniku upadku podczas wspinaczki na Olimp w 1971 zmarł polski profesor botaniki Bogumił Pawłowski.

Pytanie: Gdzie udało się dotrzeć w 1669 roku Mehmedowi IV?
Odpowiedź: w pobliże wierzchołka

Pytanie: Kiedy po raz pierwszy zdobyto Mitikas?
Odpowiedź: 2 sierpnia 1913

Pytanie: Kto po raz pierwszy wszedł na Mitikas?
Odpowiedź: Daniel Baud-Bovy i wybitny fotograf Frédéric Boissonas, w towarzystwie Greka Christosa Kakalosa

Pytanie: Kto poniósł śmierć podczas wspinaczki na Olimp w 1971?
Odpowiedź: Bogumił Pawłowski
Emma Stone

W 2012 roku do kin trafiła odnowiona seria filmów z człowiekiem pająkiem Niesamowity Spider-Man. O ile pierwowzór przygód o tym superbohaterze z 2002 roku skupił się na wyeksponowaniu znajomości Petera Parkera z rudowłosą Mary Jane Watson, o tyle nowa seria za główny motyw wzięła historię największej miłości Spider-Mana, czyli Gwen Stacy, w której rolę wcieliła się Emma Stone. Do roli aktorka musiała przefarbować włosy i wrócić do swojego naturalnego koloru. Na całym świecie film zarobił ponad 262 miliony dolarów.

Pytanie: W którym roku swój debiut miał film o Spider-Manie?
Odpowiedź: 2002

Pytanie: Jaki był kluczowy wątek podjęty w realizacji z 2002 roku?
Odpowiedź: znajomości Petera Parkera z rudowłosą Mary Jane Watson

Pytanie: Kto wykreował postać Stacy?
Odpowiedź: Emma Stone

Pytanie: W którym roku odbyła się premiera Niesamowitego Spider-Mana?
Odpowiedź: 2012
Kodeks Watykański

Griesbach w roku 1777 sporządził listę dziewięciu rękopisów, które są konieczne dla odtworzenia tekstu aleksandryjskiego: C, L, K, 1, 13, 33, 69, 106 i 118. Kodeks Watykański nie znalazł się na tej liście. W 1796 w drugim wydaniu swego greckiego Nowego Testamentu Griesbach dodał do tej listy Kodeks Watykański, jako świadek tekstu aleksandryjskiego dla Marka, Łukasza, Jana i końcowych partii ewangelii Mateusza. W dalszym ciągu był przekonany, że pierwsza połowa Mateusza kodeksu reprezentuje tekst zachodni.

Pytanie: Jakie rękopisy Greisbach uznał za niezbędne do rekonstrukcji tekstu aleksandryjskiego?
Odpowiedź: C, L, K, 1, 13, 33, 69, 106 i 118

Pytanie: Kiedy Griesbach po raz pierwszy opublikował listę rękopisów?
Odpowiedź: 1777

Pytanie: Kiedy Griesbach postanowił wzbogacić listę o Kodeks Watykański?
Odpowiedź: W 1796

Pytanie: W jakim celu badacz postanowił wzbogacić listę o Kodeks Watykański?
Odpowiedź: jako świadek tekstu aleksandryjskiego dla Marka, Łukasza, Jana i końcowych partii ewangelii Mateusza