the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Willa Sobtzicków w Raciborzu

Po przejęciu miasta przez wojska radzieckie budynek nie doznał większych zniszczeń. W 1945 roku wojska radzieckie przy pomocy wystrzału z działa 76 mm wykonały otwór w ścianie skarbca, gdyż nie udało im się otworzyć ani wysadzić jego drzwi. W marcu 1945 roku pomieszczenia bankowe zajął Narodowy Bank Polski. W skrzydle od strony pl. Jagiełły na wszystkich trzech kondygnacjach urządzono mieszkania, a dawną willę od strony ul. Drzymały zajął urząd skarbowy. W 1945 roku radzieccy szabrownicy odsłonili kolumny i figury atlantów znajdujące się w holu budynku, lecz zostały ponownie zasłonięte w 1950 roku. W tym samym roku urząd skarbowy stał się wydziałem finansowym prezydium powiatowej rady narodowej. Wtedy też do budynku przy ul. Drzymały przeniosły się władze powiatowe. W 1975 roku rady powiatowe zostały zlikwidowane, a budynek był zajmowany przez wiele instytucji i organizacji. Znajdowało się tutaj m.in. Archiwum Państwowe oraz biuro opracowujące projekty dla Zakładów Elektrod Węglowych. W 1990 roku biuro projektów zostało zlikwidowane, a do budynku przeniósł się Urząd Skarbowy w Raciborzu. W maju 1995 roku uroczyście oddano odrestaurowany hol główny budynku.

Pytanie: Jakim kalibrem odznaczały się działa, które siły ZSRR wykorzystały, by dostać się do skarbca?
Odpowiedź: 76 mm

Pytanie: Dlaczego siły ZSRR zdecydowały się użyć działa do otwarcia skarbca?
Odpowiedź: gdyż nie udało im się otworzyć ani wysadzić jego drzwi

Pytanie: Jaka organizacja wykorzystała skarbiec jako siedzibę w 1945 roku?
Odpowiedź: Narodowy Bank Polski

Pytanie: W co przekształcił się urząd skarbowy w 1950 roku?
Odpowiedź: wydziałem finansowym prezydium powiatowej rady narodowej
Jan Holoubek

Jego pełnometrażowy film „25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy” został bardzo dobrze przyjęty zarówno przez krytyków, jak i publiczność. Obraz doceniono na festiwalach filmowych i obsypano licznymi nagrodami w kraju, jak i za granicą m.in.: nagroda za debiut reżyserski na 45. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz 15 nominacji do Polskich Nagród Filmowych Orły 2021, w tym za najlepszą reżyserię, film i odkrycie roku. Otrzymał także nagrody na festiwalu Camerimage, Wyróżnienie Specjalne w Konkursie Filmów Polskich oraz pięć statuetek na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”. Film uhonorowano nagrodami także na Black Nights Film Festival w Tallinie oraz na Festiwalu Nuovo Cinema Europa w Genui. Reżyser został także laureatem Nagrody im. Janusza „Kuby” Morgensterna „Perspektywa”.

Pytanie: Ile nagród zdobyła realizacja na festiwalu filmowym w Koszalinie?
Odpowiedź: pięć

Pytanie: Czy realizacja cieszyła się dużym uznaniem wśród widzów i krytyków?
Odpowiedź: Jego pełnometrażowy film „25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy” został bardzo dobrze przyjęty zarówno przez krytyków, jak i publiczność

Pytanie: Jaką nagrodę otrzymała realizacja na festiwalu w Gdyni?
Odpowiedź: za debiut reżyserski
Jan Śpiewak (działacz społeczny)

W czerwcu 2018 ogłosił, że będzie kandydować w wyborach samorządowych na stanowisko prezydenta Warszawy. Mimo wysuwanego przez MJN zaproszenia i wbrew oczekiwaniom wyrażanym przez część publicystów, odrzucił propozycję dołączenia do koalicji ruchów miejskich. Deklarował za to, że jest „zainteresowany współpracą z Kukiz’15 w wyborach samorządowych” i w celu uzyskania wsparcia w kandydowaniu spotkał się z Pawłem Kukizem. Przegrał jednak w prawyborach wewnątrz ruchu z Markiem Jakubiakiem. W czerwcu 2018 ogłosił start w ramach koalicji Wygra Warszawa, którą początkowo tworzyły ruch miejski Wolne Miasto Warszawa, Partia Razem, Inicjatywa Polska i Partia Zieloni. We wrześniu 2018 Inicjatywa Polska opuściła koalicję i ogłosiła poparcie dla Rafała Trzaskowskiego. Ostatecznie, startując z Partią Razem i Partią Zieloni do Rady Miasta jako KWW Jana Śpiewaka – Wygra Warszawa, otrzymał 34.293 głosów (3,92%). Jan Śpiewak uzyskał 26 689 głosów (2,99%). Jego komitet zdobył jeden mandat w Radzie Dzielnicy Pragi-Północ. Bezpośrednio po wyborach zapowiedział przerwę od polityki.

Pytanie: Jakie ugrupowania wchodziły w pierwotny skład koalicji Wygra Warszawa?
Odpowiedź: ruch miejski Wolne Miasto Warszawa, Partia Razem, Inicjatywa Polska i Partia Zieloni

Pytanie: Jakiego kandydata wsparła Inicjatywa Polska po odejściu z Wygra Warszawa?
Odpowiedź: Rafała Trzaskowskiego

Pytanie: Czy po wyborach Śpiewak ogłosił, że będzie kontynuował swoją działalność polityczną?
Odpowiedź: Bezpośrednio po wyborach zapowiedział przerwę od polityki

Pytanie: O jakie stanowisko chciał się ubiegać Śpiewak, według jego deklaracji z czerwca 2018 roku?
Odpowiedź: prezydenta Warszawy
Rada Kompanii Filipin

Wśród akcjonariuszy i członków rady znalazło się wielu znajomych Goi, z których kilkoro zostało przez niego sportretowanych. Kolejno w 1788 i 1797 Goya namalował inicjatorów powstania kompanii hrabiego Cabarrúsa i Bernarda de Iriarte. W 1815 powstały indywidualne portrety trzech członków kompanii: jej przewodniczącego Miguela de Lardizábala pozbawionego stanowiska w trakcie powstawania obrazu (w ręce trzyma kartkę z inskrypcją nawiązującą do wygnania), wiceprzewodniczącego Ignacia Omulryana i nowego dyrektora (byłego sekretarza) José Munárriza. Na portrecie rady Ferdynand VII ma na sobie wojskowy strój galowy, podobnie jak na obrazie Ferdynand VII w obozie wojskowym z ok. 1815.

Pytanie: Czy wszyscy akcjonariusze Rady Kompanii Filipin posiadali swoje portrety zrobione przez Goię?
Odpowiedź: kilkoro zostało przez niego sportretowanych

Pytanie: Kiedy powstał portret hrabiego Cabarrúsa?
Odpowiedź: w 1788

Pytanie: Jak nazywali się twórcy Kompanii Filipin?
Odpowiedź: Cabarrúsa i Bernarda de Iriarte
Janusz Korwin-Mikke

Konserwatywno-Liberalną Partią UPR Janusz Korwin-Mikke kierował do 1997, kiedy to złożył rezygnację z funkcji prezesa, przyjmując odpowiedzialność za porażkę opartego na tym ugrupowania komitetu wyborczego w wyborach do Sejmu. Jednocześnie wskazał na swojego następcę dotychczasowego wiceprezesa UPR Stanisława Michalkiewicza. W 1999 ponownie objął tę funkcję, ustępując tym razem ze stanowiska w 2002 po nieudanych dla UPR wyborach samorządowych. Swoją powtórną dymisję uzasadnił chęcią przekazania władzy w partii w ręce działaczy młodszego pokolenia.

Pytanie: Za jakie niepowodzenie związane z UPR wziął odpowiedzialność w 1997 roku?
Odpowiedź: porażkę opartego na tym ugrupowania komitetu wyborczego w wyborach do Sejmu

Pytanie: Kogo mianował swoim następcą po odejściu z Konserwatywno-Liberalnej Partii UPR?
Odpowiedź: dotychczasowego wiceprezesa UPR Stanisława Michalkiewicza

Pytanie: Czy Janusz Korwin-Mikke kierował Konserwatywno-Liberalną Partią UPR tylko raz?
Odpowiedź: W 1999 ponownie objął tę funkcję

Pytanie: Po jakim wydarzeniu Janusz Korwin-Mikke po raz drugi rozstał się z tą partią?
Odpowiedź: nieudanych dla UPR wyborach samorządowych
Krążowniki liniowe typu Derfflinger

Główne uzbrojenie artyleryjskie krążowników typu Derfflinger stanowiło osiem dział kalibru 305 mm, umieszczonych po dwa w czterech wieżach artyleryjskich. Dwie z nich zostały zabudowane na dziobie, w superpozycji (jedna nad drugą), dwie pozostałe w podobnym układzie na rufie okrętu. Wieże były obracane elektrycznie, zaś mechanizm podniesienia dział posiadał napęd hydrauliczny. Maksymalny kąt podniesienia dział na dwóch pierwszych jednostkach wynosił 13,5°, po bitwie jutlandzkiej na „Derfflingerze” został zwiększony do 16°. „Hindenburg” otrzymał nowocześniejsze wieże artyleryjskie również z kątem podniesienia 16°. Pozwoliło to zwiększyć donośność z 16 200 m do 20 400 m. Zapas pocisków (o masie 405,5 kg) kalibru 305 mm wynosił 720 sztuk (po 90 na lufę). Działa były ładowane za pomocą mechanizmu hydraulicznego, a ich szybkostrzelność wynosiła 1 strzał na minutę.

Pytanie: Co stanowiło kluczowe zbrojenie okrętów Derfflinger?
Odpowiedź: osiem dział kalibru 305 mm

Pytanie: Jak inaczej określić można ułożenie wież w superpozycji?
Odpowiedź: jedna nad drugą

Pytanie: Z jakiego do jakiego kątu został zwiększone unoszenie dział?
Odpowiedź: 13,5°, po bitwie jutlandzkiej na „Derfflingerze” został zwiększony do 16°

Pytanie: Jaką wagą odznaczał się pocisk kalibru 305 mm?
Odpowiedź: 405,5 kg
Karol Bedorf

Po ponad dwuletniej przerwie wrócił do KSW. W marcu 2011 roku przegrał przez jednogłośną decyzję z innym specjalistą brazylijskiego jiu-jitsu, Katalończykiem Rogentem Lloretem. Jednak 25 lutego 2012 roku, na gali KSW 18, dostał szansę walki ze zwycięzcą turnieju KSW w wadze ciężkiej, Davidem Olivią. Pokonał go przez jednogłośną decyzję sędziów. 15 września na jubileuszowej dwudziestej gali KSW pokonał Amerykanina Karla Knothe'a po 3. rundowym pojedynku. 16 marca 2013 roku pokonał na punkty w eliminatorze do walki o pas wagi ciężkiej Brytyjczyka Oli Thompsona. Do walki o pas doszło 28 września na KSW 24, rywalem Bedorfa był mistrz olimpijski z Atlanty w judo Paweł Nastula. Bedorf zwyciężył przed czasem (TKO – niezdolność do kontynuowania walki) w 2. rundzie i zdobył inauguracyjne mistrzostwo KSW w wadze ciężkiej.

Pytanie: Kim był David Olivia?
Odpowiedź: zwycięzcą turnieju KSW w wadze ciężkiej

Pytanie: Czy werdykt sędziów w starciu Bedorf-Olivia był jednogłośny?
Odpowiedź: Pokonał go przez jednogłośną decyzję sędziów

Pytanie: Jakiej narodowości jest Karl Knothe?
Odpowiedź: Amerykanina

Pytanie: Na której gali zmierzył się z Nastulą?
Odpowiedź: na KSW 24
Swastyka

Niemieccy naziści, tworząc ideologię wyższości „rasy aryjskiej”, zaczerpnęli z tradycji Ariów również ten starożytny symbol, czyniąc zeń w 1920 roku godło NSDAP, a następnie symbol państwowy III Rzeszy. Hitler prawdopodobnie zetknął się ze swastyką w dziełach Guido von Lista. List popularyzował swastykę jako symbol niezwyciężonego niemieckiego herosa. Za osobę, która namówiła Hitlera do użycia swastyki uważa się współtwórcę DAP, Antona Drexlera. Związany był on pośrednio z Towarzystwem Thule, gdzie po raz pierwszy użyto tego symbolu w kontekście narodowym. W odróżnieniu jednak od tradycyjnej swastyki, rysowanej jako krzyż prosty, swastyka hitlerowska rysowana była zazwyczaj ukośnie, obrócona o 45°. Miała ona ramiona zagięte w prawo, długości równej ramionom krzyża. Skojarzona ze zbrodniami niemieckiego systemu nazistowskiego, swastyka obecnie uważana jest za symbol nazistowski i konkretnie jako taki (w stylistyce używanej przez nazistów) jest prawnie zabroniona w wielu krajach (np. w Niemczech regulują to przepisy §86 i §86a niemieckiego kodeksu karnego StGB). Niektóre organizacje neonazistowskie odwołują się do symboliki swastyki, używając zbliżonych symboli wpisanych w plan koła, a nie kwadratu lub swastyk trójramiennych (triskelionów).

Pytanie: Jaka rasa według Niemców była lepsza od innych?
Odpowiedź: aryjskiej

Pytanie: Na jakim godle była umieszczona swastyka? 
Odpowiedź: NSDAP

Pytanie: Gdzie Hitler poznał symbol swastyki? 
Odpowiedź: w dziełach Guido von Lista

Pytanie: W jaki sposób rysowało się hitlerowską swastykę? 
Odpowiedź: ukośnie, obrócona o 45°
Korea Południowa

Do 1905 roku na Półwyspie Koreańskim istniało Cesarstwo Koreańskie. Wtedy to, po zwycięstwie w wojnie rosyjsko-japońskiej, aneksji terytorium Korei dokonała Japonia. Po kapitulacji Japonii w 1945 roku Półwysep Koreański został podzielony przez Związek Radziecki i Stany Zjednoczone na dwie strefy wpływów, oddzielone granicą wzdłuż 38. równoleżnika. Z tego względu kluczową rolę w ustabilizowaniu sytuacji na północ od 38. równoleżnika odegrał właśnie Związek Radziecki.
Na południu władzę objął rząd proamerykańskiego Li Syng Mana. 20 lipca 1948 roku Li został wybrany przez tamtejsze Zgromadzenie Narodowe na prezydenta Korei Południowej. Politycy z północnej części kraju odmówili udziału w zorganizowanych przez ONZ wyborach z 1948 roku, mających wyłonić władze całej Korei. W 1948 na wyspie Czedżu wybuchło zbrojne powstanie, a sytuacja w kraju stawała się coraz bardziej niestabilna. Li rozpoczął próbę stabilizacji kraju drogą likwidacji opozycji względem jego rządów – do więzień trafiło ponad 30 000 domniemanych komunistów i około 300 000 podejrzanych o sympatyzowanie z komunistami lub jakimikolwiek grupami opozycyjnymi.

Pytanie: Pod panowaniem jakiego państwa pozostał Półwysep Koreański między 1905 a 1945 rokiem?
Odpowiedź: Japonia

Pytanie: Które państwo posiadało swoją strefę wpływów na południu Półwyspu Koreańskiego po 1945 roku?
Odpowiedź: Stany Zjednoczone

Pytanie: Czy dokonany w 1945 roku podział Półwyspu Koreańskiego na dwie strefy wpływów ustabilizował sytuację w kraju?
Odpowiedź: W 1948 na wyspie Czedżu wybuchło zbrojne powstanie, a sytuacja w kraju stawała się coraz bardziej niestabilna

Pytanie: Czy wszyscy Koreańczycy byli pozytywnie nastawieni do rządów prezydenta Li?
Odpowiedź: Li rozpoczął próbę stabilizacji kraju drogą likwidacji opozycji względem jego rządów

Pytanie: W którym roku przestało istnieć Cesarstwo Koreańskie?
Odpowiedź: 1905
Wieża. Jasny dzień

Wieża zwróciła też uwagę zagranicznych krytyków. Sarah Ward z brytyjskiego magazynu „Screen” wytypowała film Jagody Szelc jako jeden z dziesięciu kobiecych utworów do obejrzenia w 2018. Jednakże Neil Young z pisma „Hollywood Reporter” ocenił Wieżę negatywnie, twierdząc, iż choć w filmie „widać przebłyski talentu na różnych frontach”, ostatecznie jest on „pustą powtórką z utartych stylistycznych tropów”. Ben Sachs z pisma „Chicago Reader” porównał debiut Szelc do innych kobiecych dzieł: Bagna (2001) Lucresi Martel oraz Cudów (2014) Alice Rohrwacher, ale zaznaczył, że u Jagody Szelc „brakuje humoru i współczucia, jakie cechują inne filmy. Perspektywa Szelc jest tak pesymistyczna i mroczna, że często można odnieść wrażenie, iż jest to film grozy, a przytłaczająco upiorna muzyka i efekty dźwiękowe potęgują to skojarzenie”.

Pytanie: Gdzie wydawane jest czasopismo "Screen"?
Odpowiedź: brytyjskiego

Pytanie: Kto jest twórcą filmu "Wieża. Jasny dzień"?
Odpowiedź: Jagody Szelc

Pytanie: Kto skrytykował film Szelc?
Odpowiedź: Neil Young

Pytanie: Do jakiego magazynu pisał Neil Young?
Odpowiedź: „Hollywood Reporter”
Wieża. Jasny dzień

Piotr Mirski w recenzji dla „Dwutygodnika” uważał, iż film Jagody Szelc jest antytezą dzieła Krzysztofa Skoniecznego Hardkor Disko: „O ile Hardkor Disko stanowi zaledwie zlepek buńczucznych haseł, klisz i efekciarskich chwytów, to Wieża. Jasny dzień może służyć za wzór młodego, radykalnego kina artystycznego”. Jarosław Kowal z portalu Film.org.pl doceniał dojrzałość debiutu Szelc i dowodził, że Wieża jest filmem na pograniczu wielu gatunków: „Szelc tworzy ponad gatunkami, na pograniczu świata rzeczywistego oraz metafizyki, ale zamiast podsycać konflikt, po prostu zauważa ich istnienie, a już na pewno nie namaszcza któregokolwiek na lepszy od drugiego”.

Pytanie: Czy Kowal uznał ten film za eklektyczny gatunkowo?
Odpowiedź: Jarosław Kowal z portalu Film.org.pl doceniał dojrzałość debiutu Szelc i dowodził, że Wieża jest filmem na pograniczu wielu gatunków:

Pytanie: Kto jest twórcą tego filmu?
Odpowiedź: Jagody Szelc

Pytanie: Czy ten film spotkał się z miażdżącą krytyką wszystkich recenzentów?
Odpowiedź: Piotr Mirski w recenzji dla „Dwutygodnika” uważał, iż film Jagody Szelc jest antytezą dzieła Krzysztofa Skoniecznego Hardkor Disko: „O ile Hardkor Disko stanowi zaledwie zlepek buńczucznych haseł, klisz i efekciarskich chwytów, to Wieża. Jasny dzień może służyć za wzór młodego, radykalnego kina artystycznego”

Pytanie: Kto jest twórcą Hardkor Disko?
Odpowiedź: Krzysztofa Skoniecznego
Mistrz i Małgorzata

Akcja powieści przebiega w dwóch płaszczyznach miejsca i czasu. Wątek tytułowy (miłość Małgorzaty Nikołajewny i Mistrza, autora powieści historycznej o Poncjuszu Piłacie) jest snuty i przeplatany z równoczesnym oraz równoważnym wątkiem wizyty Szatana i jego świty w Związku Radzieckim, a większość opisywanych zdarzeń ma miejsce w Moskwie lat 30. XX w. Wątek historyczny (losy Poncjusza Piłata, tytułowego bohatera powieści napisanej przez Mistrza, skupione wokół procesu i kaźni wędrownego proroka Jeszui Ha-Nocri) nawiązuje tematycznie do niektórych wątków biblijnych, ma formę apokryficznej powieści w powieści, osadzonej w Judei (głównie Jerozolima) czasu panowania cesarza Tyberiusza i przedstawianej fragmentarycznie przez różne źródła narracyjne (opowiadanie Szatana, sen Iwana Bezdomnego oraz lektura rękopisu przez Małgorzatę).

Pytanie: Jakie dwa wątki przedstawione są w publikacji?
Odpowiedź: miłość Małgorzaty Nikołajewny i Mistrza, autora powieści historycznej o Poncjuszu Piłacie) jest snuty i przeplatany z równoczesnym oraz równoważnym wątkiem wizyty Szatana i jego świty w Związku Radzieckim

Pytanie: Jaką publikację wydał Mistrz?
Odpowiedź: powieści historycznej o Poncjuszu Piłacie

Pytanie: Czym inspirowane są fragmenty historyczne książki?
Odpowiedź: wątków biblijnych

Pytanie: Jaką postać przybierają wątki poświęcone Piłatowi?
Odpowiedź: apokryficznej powieści w powieści
Polacy

W publicystyce politycznej i historycznej I Rzeczypospolitej sformułowanie Polak, wolny Polak oznaczało według terminów ówczesnych wyłącznie ogół szlachty, czyli „synów koronnych” albo „synów polskich” – Patris Patriae (Ojcowie Ojczyzny). Pojęcie narodu polskiego według tych standardów było zarezerwowane jako pojęcie dla tych mieszkańców, którzy cieszyli się pełnymi prawami obywatelskimi i politycznymi, czyli wyłącznie dla szlachty jako wspólnoty. Pogląd ten utożsamiał naród ze szlachtą całego państwa bez względu na jej przynależność etniczną. Świadomość narodowa kształtowała się w związku z takimi zjawiskami, jak wzrost znaczenia języka polskiego i jego ujednolicenie, oraz zwiększenie się roli politycznej, gdzie cała szlachta miała prawo wyboru króla bezpośrednio, 1666 bitwa pod Mątwami. Tym samym prawem Ustawa Rządowa z 3 maja 1791 dawała szerokie prerogatywy stanowi szlacheckiemu, pomimo że każdy stan był w konstytucji uwzględniony, ale na miarę swojej pozycji. Konstytucja majowa w rozdziale „Szlachta, ziemianie” podkreślała zasługi i należną pozycję pierwszeństwa szlachty w społeczeństwie, formułując to słowami:

Pytanie: Kto należał do ogółu szlachty w I Rzeczpospolitej?
Odpowiedź: „synów koronnych” albo „synów polskich”

Pytanie: Kogo określano pojęciem narodu polskiego?
Odpowiedź: ogół szlachty

Pytanie: Od jakiego słowa pochodzi określenie "Ojcowie Ojczyzny"?
Odpowiedź: Patris Patriae

Pytanie: Jaka bitwa odbyła się w 1666 roku?
Odpowiedź: pod Mątwami
Fink (muzyk)

Podczas trasy koncertowej promującej album Biscuits for Breakfast, Fink odwiedził wiele miejsc Europy i Ameryki, występując między innymi na festiwalu w Lowlands, w La Maroquinerie w Paryżu oraz teatrze Joe’s Pub w Nowym Jorku. 10 maja 2007 roku wokalista wystąpił w londyńskim klubie muzycznym The Luminaire, a 2 października 2007 roku w teatrze Alhambra w Paryżu. W trakcie tworzenia materiału na kolejny album, muzyk nawiązał współpracę z Blairem MacKichanem, z którym napisał piosenkę „This Is the Thing”, stanowiącą pierwszy singel nowego wydawnictwa. Utwór dotarł na 18. miejsca brytyjskiego zestawienia muzycznego UK Indie Breakers Chart. Piosenkę wykorzystano w serialach Magia kłamstwa, Jupitery piątkowych wieczorów, Wciąż ją kocham, Sekretny dziennik call girl oraz reklamie firmy MasterCard. Nowa płyta Distance and Time została wydana 1 października 2007 roku przez wytwórnię Ninja Tune. Album notowany był na 139. pozycji francuskiego zestawienia prowadzonego przez Syndicat national de l’édition phonographique. W ramach trasy promocyjnej wydawnictwa, Fink wystąpił między innymi na koncertach w Niemczech, Republice Południowej Afryki i Kanadzie, supportując także przed koncertem zespołu Negramaro na stadionie San Siro w Mediolanie. Drugim singlem promującym wydawnictwo został utwór „Little Blue Mailbox”. W 2008 roku wokalista nawiązał jednorazową współpracę z Timem „Hardkandy” Bidwellem, nagrywając partie gitarowe do utworów „Morning Light” oraz „Scum” z albumu Second to None. W tym samym roku muzyk wystąpił na festiwalu Beachdown oraz udzielił obszernego wywiadu dla czasopisma Heat w Republice Południowej Afryki. 14 maja 2009 roku wokalista wystąpił na festiwalu The Great Escape w Brighton.

Pytanie: Czy trasa koncertowa Biscuits for Breakfast miała miejsce w Ameryce?
Odpowiedź: Podczas trasy koncertowej promującej album Biscuits for Breakfast, Fink odwiedził wiele miejsc Europy i Ameryki

Pytanie: W jakim mieście znajduje się "The Luminaire"?
Odpowiedź: londyńskim

Pytanie: W jakim kraju Fink zagrał koncert 2 października 2007 roku?
Odpowiedź: w Paryżu

Pytanie: Czy Fink koncertował podczas festiwali?
Odpowiedź: 14 maja 2009 roku wokalista wystąpił na festiwalu The Great Escape w Brighton
Fink (muzyk)

W ramach promocji płyty Sort of Revolution wokalista wyruszył w trasę koncertową, w którą włączył także występy w Chinach oraz Australii, gdzie pojawił się gościnnie podczas festiwalu w Sydney. Podczas podróży Greenall poznał Professora Greena, z którym postanowił nawiązać współpracę przy jego debiutanckim albumie Alive Till I’m Dead z 2010 roku. Wokalista wyprodukował wówczas utwór „Closing The Door”, w którym gościnnie zaśpiewał oraz do którego nagrał partie klawiszowe, gitarowe i smyczkowe. Elementy perkusyjne i basowe w piosence nagrali natomiast Whittaker i Thornton. Rok później Fink pojawił się na drugiej płycie Greena At Your Inconvenience, wspierając wokalnie rapera w utworze „Spinning Out”, będącym nową wersją przeboju „Where Is My Mind” grupy Pixies. Fink napisał także teksty do utworów „Lost Where I Belong” oraz „Far Closer” Andreyi Triany, pochodzących z debiutanckiego albumu wokalistki Lost Where I Belong. Podczas amerykańskiej trasy promującej płytę Sort of Revolution, Fink został również zaproszony do udziału w koncercie ku pamięci zespołu R.E.M. w nowojorskim Carnegie Hall. Greenall wykonał wówczas utwór „The Apologist” z albumu Up.

Pytanie: Jakie dwa kraje odwiedził dodatkowo Fink podczas promocji albumu Sort of Revolution?
Odpowiedź: Chinach oraz Australii

Pytanie: Z kim Fink nawiązał znajomość podczas podróży promującej album Sort of Revolution?
Odpowiedź: Professora Greena

Pytanie: W wytworzeniu jakiego albumu Fink wspierał Greena?
Odpowiedź: Alive Till I’m Dead

Pytanie: Czyim utworem inspirowany był Spinning Out Professora Greena?
Odpowiedź: grupy Pixies
Antonio Vivaldi

W roku 1718 udał się do Mantui, gdzie pozostał przez dwa lata, dyrygując muzyką świecką na dworze księcia Filipa. Po powrocie do Wenecji, w 1727 opublikował Il cimento dell'armonia e dell'inventione ze słynnym zbiorem Le quattro stagioni (Cztery pory roku), który skomponował na podstawie anonimowych sonetów (istnieje hipoteza, że to sam Vivaldi był ich autorem), z których każdy nosił nazwę jednej z pór roku. Koncerty te są jednym z wybitniejszych przykładów muzyki programowo-ilustracyjnej. Następne lata podróżował po Europie dyrygując wykonaniami swoich dzieł. W 1740 wyruszył do Wiednia, gdzie rok później zmarł na nierozpoznaną do końca chorobę.

Pytanie: Czy udało się dowieść, że to on jest autorem sonetów z Le quattro stagioni?
Odpowiedź: istnieje hipoteza, że to sam Vivaldi był ich autorem

Pytanie: Jakie nazwy mają wszystkie sonety z Le quattro stagioni?
Odpowiedź: jednej z pór roku

Pytanie: W którym roku ukazały się Cztery pory roku?
Odpowiedź: 1727

Pytanie: Czy jest znana dokładna przyczyna jego śmierci?
Odpowiedź: zmarł na nierozpoznaną do końca chorobę
Antonio Vivaldi

Sława utworów i samego Vivaldiego po jego śmierci nie trwała długo, a jeśli już pojawiało się gdzieś jego nazwisko, to tylko w charakterze anegdoty o księdzu biegającym w trakcie mszy do zakrystii, by zapisać temat muzyczny, który właśnie wpadł mu do głowy. Dopiero narastające zainteresowanie muzyką J.S. Bacha, który dokonał transkrypcji na klawesyn 18 koncertów skrzypcowych Vivaldiego, kazało zwrócić uwagę badaczy na kompozytora oryginałów. Stopniowo stawało się jasne, że Vivaldi to kompozytor, którego można stawiać na równi z Bachem i z Händlem.

Pytanie: Kim z zawodu był Vivaldi?
Odpowiedź: księdzu

Pytanie: Zainteresowanie jakim innym kompozytorem wpłynęło na popularność Vivaldiego?
Odpowiedź: J.S. Bacha

Pytanie: Na jaki instrument przewidywał swoje koncerty Vivaldi?
Odpowiedź: skrzypcowych

Pytanie: Na równi z jakimi innymi kompozytorami stawiano w późniejszym okresie Vivaldiego?
Odpowiedź: Bachem i z Händlem