the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Jan Mazoch

Latem 2007 powrócił do skakania. 15 września 2007 zajął 7. miejsce w zawodach letniego Pucharu Kontynentalnego w Villach. Wyprzedził wówczas m.in. tak znanych zawodników jak Andreas Widhölzl czy Martin Höllwarth. W sezonie zimowym skakał jedynie w Pucharze Kontynentalnym, najlepsze miejsce zajmując w Kranju, gdzie był dziesiąty. Nie potrafił jednak osiągnąć formy, która dałaby mu stałe miejsce w czeskiej reprezentacji i powrót do Pucharu Świata. W sierpniu 2008 zrezygnował z kariery skoczka narciarskiego.

Pytanie: Czy Mazoch w zawodach z 15 września 2007 roku był lepszy niż Höllwarth?
Odpowiedź: Wyprzedził wówczas m.in. tak znanych zawodników jak Andreas Widhölzl czy Martin Höllwarth

Pytanie: W którym roku Mazoch zrezygnował z kariery w skokach narciarskich?
Odpowiedź: 2008

Pytanie: Dlaczego Mazoch nie mógł na stałe miejsce w reprezentacji Czech?
Odpowiedź: osiągnąć formy

Pytanie: W jakim mieście Mazoch zajął 10 miejsce w Pucharze Kontynentalnym?
Odpowiedź: Kranju
Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Narojkach

Cerkiew w Narojkach przeszła na własność Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w lutym 1839, na mocy postanowień synodu połockiego. Znalazła się wówczas w eparchii wileńskiej i litewskiej. Dopiero w tym momencie przekazano do niej cerkiewnosłowiańskie księgi liturgiczne – Ewangeliarz i Apostoł. Nie była już wówczas świątynią parafialną. W styczniu tego samego roku właściciel miejscowych dóbr, Onufry Pieńkowski (Pańkowski), poinformował biskupa Antoniego Zubkę, iż nie będzie w stanie opłacić budowy nowej cerkwi. Ponieważ Narojki znajdują się w niewielkiej odległości od Drohiczyna i znajdującej się tam cerkwi św. Mikołaja, ok. 500 osobom należącym do parafii w Narojkach nakazano uczęszczać właśnie tam, zaś odrębną placówkę duszpasterską we wsi zlikwidowano. De facto nastąpiło to w maju 1839, gdy dotychczasowy proboszcz parafii w Narojkach został przeniesiony do parafii w Rajsku. Cerkiew w Drohiczynie otrzymała również utensylia liturgiczne ze świątyni w Narojkach.

Pytanie: Jaka instytucja przejęła budowlę sakralną w Narojkach?
Odpowiedź: Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego

Pytanie: Zgodnie z jakim źródłem cerkiew zmieniła właściciela w 1839 roku?
Odpowiedź: postanowień synodu połockiego

Pytanie: Jakie księgi skierowano do cerkwi po jej przejęciu w 1839 roku?
Odpowiedź: Ewangeliarz i Apostoł

Pytanie: Dokąd przetransferowano proboszcza z Narojek?
Odpowiedź: do parafii w Rajsku
Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Narojkach

W 1908 w budynku cerkwi wybuchł pożar, nie powodując jednak znaczniejszych strat. Działalność miejscowej parafii załamała się w 1915, gdy miejscowa ludność udała się na bieżeństwo. Po I wojnie światowej władze państwowe nie zgodziły się na utrzymanie przez cerkiew w Narojkach statusu parafialnej, zezwalając natomiast na jej otwarcie jako filii parafii w Siemiatyczach, w strukturach diecezji warszawsko-chełmskiej. Opuszczony w latach wojny budynek świątyni nie został uszkodzony. Cudowną ikonę wierni zabrali ze sobą do Rosji, po ich powrocie wizerunek ponownie znalazł się w cerkwi. W 1929 Kościół katolicki sądownie ubiegał się o rewindykację cerkwi w Narojkach jako położonej na miejscu pounickiej budowli sakralnej, jednak sąd odrzucił roszczenie.

Pytanie: Co doprowadziło do załamania działalności cerkwi w 1915 roku?
Odpowiedź: bieżeństwo

Pytanie: Filią jakiej innej parafii stała się po I wojnie światowej cerkiew w Narojkach?
Odpowiedź: w Siemiatyczach

Pytanie: Gdzie była przetrzymywana cudowna ikona z cerkwi w Narojkach podczas wojny?
Odpowiedź: Rosji

Pytanie: Czy budynek cerkwi został zniszczony podczas I wojny?
Odpowiedź: Opuszczony w latach wojny budynek świątyni nie został uszkodzony
Vikersundbakken

Latem 2010 rozpoczęła się przebudowa skoczni. W pierwszej kolejności, 27 maja 2010, został zburzony stary drewniany rozbieg. Nowa skocznia została względem starej delikatnie obrócona w lewo. Po przebudowie rozmiar skoczni wynosił 225 metrów, przez co obiekt wówczas stał się największym na świecie (w związku ze zmianami FIS w 2017 punkt HS przesunięto na 240. metr). Modernizacja kosztowała 80 milionów koron. Projekt skoczni opracował Janez Gorišek wspólnie z synem Sebastjanem (obaj są odpowiedzialni też za projekt przebudowy Letalnicy i Kulm).

Pytanie: Jaki rozbieg miała stara skocznia?
Odpowiedź: drewniany

Pytanie: Czy przebudowa skoczni pochłonęła więcej niż 50 milionów koron?
Odpowiedź: Modernizacja kosztowała 80 milionów koron

Pytanie: Ile wynosił rozmiar tej skoczni, gdy stała się największą skocznią w Europie?
Odpowiedź: 225 metrów

Pytanie: Czy nowa skocznia została wybudowana w dokładnie takim samym położeniu jak stara?
Odpowiedź: Nowa skocznia została względem starej delikatnie obrócona w lewo
Michel Platini

Od połowy lat 90. był prominentnym działaczem Unii Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA). W latach 1993–1998 był przewodniczącym komitetu organizacyjnego mistrzostw świata. W 2005 roku ogłosił to, że w następnym wyborach będzie ubiegał się o funkcję prezydenta tej organizacji. 26 stycznia 2007 roku podczas XXXI zjazdu Unii Europejskich Związków Piłkarskich został wybrany na stanowisko prezydenta tej organizacji. Zastąpił Szweda Lennarta Johanssona. 21 grudnia 2015 został zawieszony przez władze Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej (FIFA) na okres 8 lat za przyjęcie znaczących środków finansowych od innego działacza Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej Josepha Blattera.

Pytanie: Na jakim stanowisku pracował działacz pomiędzy 1993 a 1998 rokiem?
Odpowiedź: przewodniczącym komitetu organizacyjnego mistrzostw świata

Pytanie: Prezydentem jakiej instytucji został działacz w 2007 roku?
Odpowiedź: Unii Europejskich Związków Piłkarskich

Pytanie: Kto pełnił funkcję prezydenta Unii Europejskich Związków Piłkarskich przed 2007 rokiem?
Odpowiedź: Lennarta Johanssona

Pytanie: Jaki był powód oddalenia działacza z pozycji prezydenta?
Odpowiedź: przyjęcie znaczących środków finansowych od innego działacza Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej
Władimir Żyrinowski

Władimir Żyrinowski założył Liberalno-Demokratyczną Partią Rosji, czwartą co do liczby mandatów w Dumie Państwowej, był również członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Żyrinowski znany był z krewkiego charakteru i licznych skandali telewizyjnych oraz politycznych (był osobą niepożądaną w Kazachstanie, wobec którego wysuwał pretensje terytorialne). Cechował go skrajnie nacjonalistyczny światopogląd. Znany był z wielu prowokacyjnych wypowiedzi antypolskich, m.in. prezentował publicznie mapę z przyszłymi granicami Rosji na linii Wisły. W związku z tym w czasie wyborów prezydenckich w 1996 roku wygrażał Polsce nowym rozbiorem między Niemcami a Rosją.

Pytanie: Jakie poglądy prezentował Żyrinowski?
Odpowiedź: skrajnie nacjonalistyczny

Pytanie: Czy polityk należał do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy?
Odpowiedź: był również członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy
Władimir Żyrinowski

Syn Igor Lebiediew urodził się w 1972 roku. Posiadał wykształcenie prawnicze (skończył Akademię Prawniczą). W styczniu 2000 roku został wybrany na przewodniczącego frakcji LDPR w Dumie Państwowej Federacji Rosyjskiej trzeciej kadencji. Do Dumy został wybrany według federalnego spisu „Bloku Żyrinowskiego”. Do momentu wyborów pracował w Ministerstwie Pracy i Rozwoju Socjalnego Federacji Rosyjskiej na stanowisku doradcy ministra (w tym czasie urząd sprawował Siergiej Kałasznikow, były członek frakcji LDPR w Dumie drugiej kadencji). Żyrinowski miał dwóch wnuków – bliźniaków Aleksandra i Siergieja (urodzili się w 1998 roku), uczyli się w szkole z internatem przy Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym.

Pytanie: Jak nazywa się syn Żyrinowskiego?
Odpowiedź: Igor

Pytanie: Na jakiej uczelni Żirinowski kończył studia?
Odpowiedź: Akademię Prawniczą

Pytanie: Jakiej frakcji przewodzi Żirinowski w rosyjskim parlamencie?
Odpowiedź: frakcji LDPR

Pytanie: Czy Moskiewski Uniwersytet Państwowy jest szkołą dzienną?
Odpowiedź: w szkole z internatem
Mileva Marić

Nie będąc w związku małżeńskim, w 1900 roku w Nowym Sadzie urodziła córkę Lise i jako 27-letnia samotna matka z nieukończonymi studiami czuła się źródłem trosk dla swojej rodziny. Gdy Einstein dostał pracę w Berno, dołączyła do niego bez dziecka i na początku 1903 roku zawarli związek małżeński. Nie jest jasne, co stało się z ich córką: została oddana do adopcji lub zachorowała na szkarlatynę i zmarła. Marić próbowała poradzić sobie z brakiem dziecka i nieukończonymi studiami. Związek rozwijał się dobrze, Einstein otrzymał podwyżkę, urodził się im syn Hans Albert Einstein. W 1909 roku Einstein został profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie w Zurychu, gdy korespondował ze swoją dawną sympatią i jego stosunki z żoną uległy pogorszeniu. W 1910 roku urodził się im syn Eduard Einstein, w 1911 roku rodzina przeniosła się do Pragi, gdzie Einstein został profesorem zwyczajnym. W 1912 roku Einstein ponownie podjął pracę w Zurychu, Marić uważała że powrót do Szwajcarii poprawi życie rodzinne. Po powrocie Einstein znalazł sobie kochankę, którą była jego kuzynka Elsa Einstein. Poważny kryzys nastąpił, gdy Einstein dzięki wsparciu Maxa Plancka przyjął posadę stałego członka Pruskiej Akademii Nauk i profesora na Uniwersytecie w Berlinie. Przełamała niechęć do wyjazdu i zamieszkała wraz z mężem w Berlinie, gdzie mieszkała kochanka męża. Einstein sporządził żonie spis zakazów, m.in. żądał od niej aby nie odzywała się niepytana. W 1914 roku zaraz przed wybuchem I wojny światowej spakowała swoje rzeczy i wróciła z dziećmi do Zurychu. Einstein został z kochanką w Berlinie, w 1916 roku zażądał rozwodu a gdy wiadomość dotarła do Szwajcarii, Marić rozchorowała się. Dziećmi opiekowała się jej młodsza siostra Zorka, która przeżyła załamanie nerwowe i dwa lata spędziła w klinice psychiatrycznej. W końcu Marić zgodziła się na rozwód, rozstanie nastąpiło 14 lutego 1919 roku. Einstein miał płacić alimenty, zdeponować w banku 40 000 marek niemieckich, z których odsetki miały być do dyspozycji Marić.

Pytanie: Jak miała na imię pierwsza córka żony Einsteina?
Odpowiedź: Lise

Pytanie: Na jakiej uczelni wyższej Einstein został profesorem nadzwyczajnym?
Odpowiedź: na Uniwersytecie w Zurychu

Pytanie: Na uczelni w jakim mieście Einstein został profesorem zwyczajnym?
Odpowiedź: Pragi
Mileva Marić

Pojawiały się różnorodne teorie spiskowe dotyczące wkładu Marić do publikacji naukowych Einsteina. Zwolennicy tezy o jej bezgranicznym oddaniu dla Einsteina twierdzą, że Marić wraz z Einsteinem zdecydowała, by wspólne prace opublikować tylko pod jego nazwiskiem, ponieważ chciała, by jej mąż zdobył uznanie w środowisku naukowym i znalazł pracę, co pozwoliłoby im się pobrać. Zwolennicy feminizmu wskazują, że taka przypuszczalna decyzja Marić mogła być skutkiem negatywnego stosunku do pracy naukowej kobiet w środowisku naukowym Europy przełomu XIX i XX wieku; co za tym idzie – para miała pracować razem przez piętnaście lat i publikować wyłącznie pod nazwiskiem Einsteina. Szczególnie znamienne bywają daleko idące interpretacje materiałów historycznych, w tym wyrwanych z kontekstu zdań z korespondencji Marić z Einsteinem, i niedopowiedzeń. W jednej ze starszych biografii można przeczytać, że jej młodszy brat Miloš Marić miał wspomnieć, iż w czasie jednego ze spotkań Einstein przyznał, że potrzebuje Marić, ponieważ rozwiązuje ona problemy matematyczne, które napotykają w swoich badaniach. Pewne hipotezy współpracy naukowej między Marić i Einsteinem opierają się na tym, że w 1905 roku powiedziała swojemu ojcu: „Przed wyjazdem ukończyliśmy ważną pracę naukową, która przyniesie mojemu mężowi sławę” oraz że w jej korespondencji z Einsteinem można znaleźć nawiązania co do wspólnego charakteru badań; na przykład w 1901 r. Einstein pisał do Marić: „Jakże szczęśliwy i dumny będę, gdy doprowadzimy naszą wspólną pracę nad ruchem względnym do zwycięskiego końca”.

Pytanie: Czym według Miloša Marića zajmowała się żona Einsteina podczas ich wspólnych badań?
Odpowiedź: rozwiązuje ona problemy matematyczne

Pytanie: Jakie słowa skierowała Marić do swojego ojca w 1905 roku?
Odpowiedź: „Przed wyjazdem ukończyliśmy ważną pracę naukową, która przyniesie mojemu mężowi sławę”
NXT Arrival

Zalążków feudu między Adrianem Nevillem a Bo Dallasem można doszukiwać się już w maju 2013, kiedy to Neville – posiadacz NXT Tag Team Championship – wybrał Dallasa na zastępstwo za swojego kontuzjowanego partnera, Olivera Greya, tym samym czyniąc Dallasa mistrzem drużynowym. Neville i Dallas szybko utracili mistrzostwa; w późniejszych miesiącach Neville ponownie zdobył mistrzostwo tag teamów, natomiast Dallas stał się antagonistą i zdobył NXT Championship. 27 listopada 2013 Neville zdobył miano pretendenckie do głównego mistrzostwa NXT, a tydzień później zmierzył się z Dallasem. Walka zakończyła się wyliczeniem pozaringowym mistrza, przez co tytuł nie zmienił właściciela. 18 grudnia zawodnicy spotkali się w rewanżowym Lumberjack matchu. I tym razem pojedynek zakończył się nieczysto – walkę zakończyła interwencja jednego z „drwali” – Tylera Breeze’a. Neville ponownie stał się pretendentem po pokonaniu Dallasa w Beat the Clock Challenge’u w styczniu 2014. 5 lutego, podczas odcinka NXT, Triple H ogłosił, że zawodnicy zawalczą o NXT Championship w Ladder matchu na nadchodzącym NXT Arrival.

Pytanie: Kiedy doszukiwać się można źródła konfliktu Neville'a i Dallasa?
Odpowiedź: w maju 2013

Pytanie: Gdzie sportowcy zmierzyli się 18 grudnia?
Odpowiedź: w rewanżowym Lumberjack matchu

Pytanie: Kto zainterweniował podczas jednego ze spotkań zawodników?
Odpowiedź: Tylera Breeze’a
Therese Johaug

Pięć miejsc na podium dały jej czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 2010/2011. Najpierw zajęła trzecie miejsce w biegu na 10 km klasykiem w Davos 11 grudnia 2010 roku. Następnie zajęła drugie miejsce w klasyfikacji końcowej piątego Toru de Ski, w którym lepsza była tylko Kowalczyk, która wyprzedziła Johaug o blisko półtorej minuty. Therese ponownie wygrała ostatni z etapów tego cyklu, a w przedostatnim etapie - 8 stycznia 2011 roku w Val di Fiemme była druga w biegu na 10 km klasykiem. Ponadto była trzecia na tym samym dystansie 21 stycznia w Otepää, zwyciężyła w biegu łączonym na 10 km 12 marca w Lahti, a w Finale PŚ zajęła trzecie miejsce. W klasyfikacji biegów dystansowych zajęła trzecie miejsce, ustępując tylko Kowalczyk oraz Bjørgen. Na mistrzostwach świata w Oslo osiągnęła największy sukces w swojej karierze, zdobywając złoty medal na dystansie 30 km techniką dowolną. Ponadto w biegu łączonym na 15 km była trzecia za Bjørgen i Kowalczyk, a razem z Bjørgen, Steirą i Skofterud zdobyła złoty medal w sztafecie. Na tych samych mistrzostwach była czwarta w biegu na 10 km techniką klasyczną, przegrywając walkę o medal z Finką Aino-Kaisą Saarinen.

Pytanie: Które miejsce miała Johaug w biegu na 10 km?
Odpowiedź: trzecie

Pytanie: Czy Johaug stanęła na podium podczas klasyfikacji generalnej?
Odpowiedź: Pięć miejsc na podium dały jej czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 2010/2011

Pytanie: Jaka zawodniczka zajęła pierwsze miejsce w klasyfikacji końcowej piątego Toru de Ski?
Odpowiedź: Kowalczyk

Pytanie: Gdzie odbyły się mistrzostwa świta, na których Johaug uzyskała złoty medal?
Odpowiedź: w Oslo
Therese Johaug

Sezon 2013/2014 rozpoczęła od zajęcia 20. miejsce w pierwszym etapie Ruka Triple. Następnego dnia była trzecia w biegu na 5 km klasykiem. Do biegu pościgowego ruszyła około 50 s po liderce, Justynie Kowalczyk. Współpracując z Charlotte Kallą dogniła Kowalczyk i Bjørgen. Ostatecznie zajęła trzecie miejsce w cyklu, na finiszu przegrywając walkę z Kallą i Bjørgen. Do tego miała drugi czas biegu za Szwedką. Tydzień później była czwarta w biegu na 10 km klasykiem w Lillehammer. W Davos zajęła drugie miejsce w biegu na 15 km stylem dowolną, przegrywając jedynie z Bjørgen. Nie wystartowała w sprintach w Davos i w Asiago. Wróciła na ósmą edycję Tour de Ski. Jeszcze przed jego rozpoczęciem organizatorzy z powodu braku śniegu zmienili program imprezy (zamiast biegu na 10 km klasykiem w Oberhofie odbył się sprint łyżwą), przez co z zawodów wycofała się jedna z głównych faworytek imprezy, Justyna Kowalczyk. W prologu zajęła 11. miejsce, w sprintach łyżwą była 7. i 24. Po sprincie w Lenzerheide wycofała się kolejna faworytka i rywalka Johaug, Marit Bjørgen. W biegu na 10 km klasykiem była trzecia, dzięki czemu znacznie awansowała w klasyfikacji cyklu. W Toblach, w biegu na 15 km łyżwą, dobiegła do mety druga za koleżanką z kadry Astrid Jacobsen. Dzień później wygrała bieg na 5 km klasykiem w Val di Fiemme, dzięki czemu zbliżyła się do liderki Touru Astrid Jacobsen na 23 sekundy. W ostatnim etapie, biegu pościgowym na 9 km stylem dowolnym z podejściem pod Alpe Cermis po raz kolejny miała najlepszy czas, dzięki czemu udało się jej dogonić i wyprzedzić Jacobsen. Jako pierwsza Norweżka wygrała Tour de Ski i po raz pierwszy w karierze została liderką Pucharu Świata. Nie wystartowała w Novym Městie ani w Szklarskiej Porębie. W międzyczasie została mistrzynią Norwegii w biegu na 10 km. W ostatnim sprawdzianie przed igrzyskami w Soczi była druga na 10 km klasykiem we włoskim Toblach.

Pytanie: W jakim stylu biegła Johaug drugiego dnia wyścigu w sezonie 2013/2014?
Odpowiedź: klasykiem

Pytanie: Kto zwyciężył Johaug podczas biegu w Davos na 15 km?
Odpowiedź: Bjørgen

Pytanie: W jakich miejscowościach ominął Johaug bieg w sprincie w sezonie 2013/2014?
Odpowiedź: Davos i w Asiago

Pytanie: Z jakiego powodu doszło do zmian w planie ósmej edycji Tour de Ski?
Odpowiedź: braku śniegu
II wojna libańska

Liczba ofiar po stronie Hezbollahu trudna jest do ustalenia, różne informacje mówią o 250-1000 zabitych. Przywódcy Hezbollahu twierdzili, że Izraelczycy zabili 250 bojowników, podczas gdy IDF oceniały, że udało mu się zabić 600 członków Hezbollahu. W oficjalnych danych ONZ pojawiła się informacja, że zabito 500 bojowników Hezbollahu, a libański rząd określił liczbę ofiar po tej stronie jako do 500. Raport amerykańskiej prywatnej agencji wywiadowczej Stratfor ocenił liczbę ofiar wśród bojowników Hezbollahu na więcej niż 700, a brytyjski historyk wojskowości John Keegan – na być może nawet 1000, choć swoich szacunków nie oparł na żadnym wiarygodnym źródle.

Pytanie: Czy wiadomo dokładnie ilu członków Hezbollahu zginęło w trakcie tego konfliktu?
Odpowiedź: Liczba ofiar po stronie Hezbollahu trudna jest do ustalenia, różne informacje mówią o 250-1000 zabitych

Pytanie: Ilu członków Hezbollahu zginęło, zdaniem jego przywódców?
Odpowiedź: 250

Pytanie: Zgodnie z jakimi danymi w wyniku tego konfliktu śmierć poniosło ponad siedmiuset członków Hezbollahu?
Odpowiedź: Raport amerykańskiej prywatnej agencji wywiadowczej Stratfor

Pytanie: Czy John Keegan oszacował liczbę zabitych członków Hezbollahu, nie korzystając z żadnych wiarygodnych źródeł?
Odpowiedź: brytyjski historyk wojskowości John Keegan – na być może nawet 1000, choć swoich szacunków nie oparł na żadnym wiarygodnym źródle
Katowice (stacja kolejowa)

Decyzja o budowie w Katowicach nowego dworca zapadła w połowie lat 50. XX wieku, gdy stary dworzec znajdujący się przy ulicy Dworcowej okazał się za mały dla tak dużego miasta – tylko część budynku była użytkowana w ruchu pasażerskim, a dodatkowo według wyliczeń jednocześnie w obiekcie mogło znajdować się maksymalnie 1,5 tys. osób. Oprócz małej przestrzeni na dworcu problemem było też to, że tylko jeden peron był w stanie przyjmować długie pociągi – same perony i przejścia podziemne stały się zbyt wąskie, natomiast układ torowy poważnie spowalniał przejeżdżające pociągi. Początkowo planowano wzniesienie nowego obiektu w innym miejscu, gdyż rozbudowa wymagałaby zarówno wyburzenia kamienic wzdłuż ulicy Wojewódzkiej, jak i też nie byłoby miejsca na przyszły dworzec autobusowy. Zaproponowano dwa rozwiązania: wybudowanie nowego obiektu na zachód od istniejącego dworca bądź zmiana całego układu kolejowego w celu lokalizacji nowego dworca w północnej części śródmieścia, w pobliżu huty Baildon. Druga opcja, pozwalająca m.in. na lepsze skomunikowanie kolei z komunikacją miejską, została odrzucona ze względu na zbyt wysokie koszty i długi okres jej realizacji. Ostatecznie w październiku 1955 roku zdecydowano o budowie nowego obiektu na terenie dworca towarowego, którego to funkcję zaczęła pełnić stacja Katowice Muchowiec, położona na południe od centrum Katowic.

Pytanie: Dlaczego zdecydowano się na konstrukcję nowego gmachu dworca?
Odpowiedź: stary dworzec znajdujący się przy ulicy Dworcowej okazał się za mały dla tak dużego miasta – tylko część budynku była użytkowana w ruchu pasażerskim, a dodatkowo według wyliczeń jednocześnie w obiekcie mogło znajdować się maksymalnie 1,5 tys. osób. Oprócz małej przestrzeni na dworcu problemem było też to, że tylko jeden peron był w stanie przyjmować długie pociągi – same perony i przejścia podziemne stały się zbyt wąskie, natomiast układ torowy poważnie spowalniał przejeżdżające pociągi

Pytanie: Ile najwięcej osób mógł pomieścić stary gmach dworca?
Odpowiedź: 1,5 tys.

Pytanie: Gdzie postanowiono postawić nowy budynek?
Odpowiedź: na terenie dworca towarowego

Pytanie: Dokąd przeniesiono dworzec towarowy podczas budowy nowej konstrukcji?
Odpowiedź: stacja Katowice Muchowiec
Katowice (stacja kolejowa)

Gruntowna przebudowa dworca w Katowicach została rozpoczęta w maju 2010 roku. Prace te ruszyły w sierpniu tego samego roku. Do końca września 2010 roku przekształcono południowy pawilon na dworzec tymczasowy, który zaczął obsługiwać pasażerów 1 października tego samego roku. Nieczynna była hala dworcowa i stopniowo kolejne perony, które objęto modernizacją wraz z budową nowego dworca. Wyburzanie hali dworcowej rozpoczęto 22 grudnia 2010 roku. Rozbiórkę hali ukończono 11 stycznia 2011 roku, kiedy to został rozebrany ostatni kielich, natomiast 16 marca 2011 roku zakończono rozbiórkę fundamentów konstrukcji dworca. Dnia 31 maja 2011 roku wmurowano kamień węgielny pod budowę nowego dworca i Galerii Katowickiej. W dniu 29 października 2012 roku została oddana do użytku nowa hala dworca, a 2 lutego 2013 roku podziemny terminal dla autobusów miejskiego transportu zbiorowego. Dnia 18 września 2013 roku otwarto, stanowiącą z budynkiem dworca jeden kompleks architektoniczny, Galerię Katowicką. Wraz z nią powstał także podziemny parking, który mieści około 1 200 samochodów.

Pytanie: Jakie postępy zrobiono w ramach gruntownej przebudowy dworca do końca września 2010 roku?
Odpowiedź: przekształcono południowy pawilon na dworzec tymczasowy

Pytanie: Czy na czas gruntownej przebudowy dworzec w Katowicach był całkowicie wyłączony z ruchu?
Odpowiedź: przekształcono południowy pawilon na dworzec tymczasowy, który zaczął obsługiwać pasażerów 1 października tego samego roku

Pytanie: Czy hala dworcowa została rozebrana całkowicie dopiero na początku 2011 roku?
Odpowiedź: Rozbiórkę hali ukończono 11 stycznia 2011 roku

Pytanie: Jakie elementy rozbrojono całkowicie w marcu 2011?
Odpowiedź: fundamentów konstrukcji dworca
Powstanie krakowskie

Jedyna bitwa w tym powstaniu odbyła się 26 lutego 1846 r. pod Gdowem. Maszerujący na Kraków austriacki pułkownik Ludwig von Benedek wraz z okolicznymi chłopami pokonał po krótkiej walce, wysłany przeciwko niemu, oddział powstańczy. Mimo tej porażki najbardziej radykalny działacz podziemia, Edward Dembowski nie rezygnował. Chciał przemówić do chłopów i w tym celu 27 lutego 1846 r. wyruszył z krzyżem w ręku z procesją do Podgórza. Nie zdołał jednak zrealizować swych zamiarów. Drogę idącemu tłumowi zastąpiła austriacka armia gen. Ludwiga Collina, która oddała kilka salw do tłumu, w wyniku czego Dembowski zginął. Austriacy stanęli pod Krakowem 1 marca i zażądali od miasta kapitulacji w ciągu 48 godzin. 3 marca Tyssowski zdołał opuścić Kraków i na czele znacznego oddziału udał się na granicę z Prusami. Aby powstanie stłumić u bram miasta stanęły armie wszystkich trzech państw zaborczych. Wojska austriackie wkroczyły do Krakowa.

Pytanie: Z jakiego powodu Dembowski wziął udział w procesji?
Odpowiedź: Chciał przemówić do chłopów

Pytanie: Czy Dembowski zrealizował swój plan?
Odpowiedź: Nie zdołał jednak zrealizować swych zamiarów

Pytanie: Z jakiej przyczyny zaborcy zebrali się pod Krakowem?
Odpowiedź: Aby powstanie stłumić u bram miasta

Pytanie: Z jakiego powodu zginął Dembowski?
Odpowiedź: Drogę idącemu tłumowi zastąpiła austriacka armia gen. Ludwiga Collina, która oddała kilka salw do tłumu, w wyniku czego Dembowski zginął