the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Dariusz Gnatowski

Niedługo potem wystąpił jako Pyzo w spektaklu będącym adaptacją powieści Ferdydurke Witolda Gombrowicza, wyreżyserowanym przez Macieja Wojtyszkę dla Teatru Telewizji. 20 grudnia 1986 zadebiutował w roli Mieczysława Walpurga w dramacie Wariat i zakonnica Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego w Teatrze STU w Krakowie. Z teatrem tym był związany przez całą karierę aktorską. W latach 1987–1988 oraz 1997–2001 współpracował ponadto z Teatrem Ludowym w krakowskiej Nowej Hucie.

Pytanie: Na podstawie jakiego utworu literackiego powstał spektakl w reżyserii Wojtyszki?
Odpowiedź: powieści Ferdydurke Witolda Gombrowicza

Pytanie: W jaką rolę wcielił się w Wariacie i zakonnicy?
Odpowiedź: Mieczysława Walpurga

Pytanie: Gdzie wystawiano sztukę Wariat i zakonnica?
Odpowiedź: w Teatrze STU w Krakowie

Pytanie: Czy w trakcie swojej kariery współpracował z tylko jednym krakowskim teatrem?
Odpowiedź: zadebiutował w roli Mieczysława Walpurga w dramacie Wariat i zakonnica Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego w Teatrze STU w Krakowie. Z teatrem tym był związany przez całą karierę aktorską. W latach 1987–1988 oraz 1997–2001 współpracował ponadto z Teatrem Ludowym w krakowskiej Nowej Hucie
Operacja Reservist

23 października oba slupy wraz z operatorami z SBS i żołnierzami kpt. Dickeya na pokładzie „Hartlanda” wypłynęły do Gibraltaru. Dzień później, na pokładzie parowca „Leinster”, wypłynął w tym kierunku batalion Marshalla, gdzie miał dotrzeć 12 dni później. 6 listopada o 22:30 w Gibraltarze przeładowano żołnierzy Marshalla na pokłady „Walneya” i „Hartlanda”, podczas czego „Walney” wpłynął na płyciznę podczas zmiany kotwicowiska. Peters zarządził transfer sił na wezwany w tym celu niszczyciel, ale po konsultacji z głównym mechanikiem „Walneya”, który zapewnił, że okręt nie jest tak bardzo uszkodzony by przenosić siły, rozkaz został odwołany. Do zespołu dołączyły też dwa kutry motorowe, po czym wyruszył on w rejs w kierunku celów operacji Torch, spotykając się po drodze z jednostkami płynącymi prosto z Anglii. 7 listopada żołnierze spędzili na pokładzie okrętów, gdzie zorganizowano odprawę przed operacją i wszyscy zapoznali się ze swoimi zadaniami. „Walney” i „Hartland” popłynęły w kierunku Oranu po odłączeniu się od eskortowanej przez siebie Grupy „5” Grupy Operacyjnej Centrum operacji Torch, skierowanej na plażę „Z” niedaleko Arziw.

Pytanie: Czy "Walney" został ostatecznie wykluczony z akcji?
Odpowiedź: Peters zarządził transfer sił na wezwany w tym celu niszczyciel, ale po konsultacji z głównym mechanikiem „Walneya”, który zapewnił, że okręt nie jest tak bardzo uszkodzony by przenosić siły, rozkaz został odwołany

Pytanie: Co stało się z "Walney'em" podczas przygotowań do akcji?
Odpowiedź: wpłynął na płyciznę podczas zmiany kotwicowiska

Pytanie: Skąd nadpłynęło wsparcie dla zespołu, który wyruszył z Gibraltaru?
Odpowiedź: z Anglii

Pytanie: Który batalion miał wziąć udział w operacji Torch?
Odpowiedź: Marshalla
Operacja Reservist

Jednak „Walney” natknął się na rozpędzające się właśnie francuskie awizo „La Surprise”, które Peters nakazał staranować. Francuski okręt zdołał uniknąć kolizji, o metry mijając „Walneya”, ale także nie rozpoczynając ostrzału. Płynącego dalej wolno „Walneya” napotkał odchodzący od nabrzeża niszczyciel „Tornade”, który z bliskiej odległości oddał salwę burtową, trafiając dwoma pociskami, powodując duże straty w ludziach oraz niszcząc zbiorniki oleju smarowniczego. „Walney” miał tylko kilka minut, zanim jego napęd przestałby działać. „Tornade” kontynuował kurs w kierunku wyjścia z portu. „Walney” znalazł się następnie w zasięgu „Éperviera” oraz „Tramontane”, które otworzyły ogień. „Walney” odpowiedział pojedynczym strzałem, niemalże trafiając „Éperviera”. Jednocześnie trafiły go pociski z „Tramontane”, niszcząc mesę, kabinę kapitana, pomieszczenie sterowe i mostek. Na mostku zginęli wszyscy, w tym sternik, a ranni zostali Peters, korespondent wojenny Leo Disher i porucznik Cole. Tylko Peters i Disher zdołali uciec z płonącego pomieszczenia. „Épervier” trafił także w maszynownię, gdzie zginęła większość obsługi i co unieruchomiło silniki. Ostrzał spowodował ciężkie straty wśród zgromadzonych na pokładzie żołnierzy. Odpowiadali oni ogniem pistoletów maszynowych Thompson. „Épervier” chciał oświetlić pokład „Walneya”, ale reflektory zniszczyła celna seria rufowych działek przeciwlotniczych broniącego się okrętu. Dryfujący „Walney” zbliżył się do „Éperviera”, który wraz z „Tramontane” musiał wstrzymać ogień głównej artylerii, bo mógłby uszkodzić instalacje portowe. Do akcji włączyły się za to działka przeciwlotnicze obu okrętów oraz dwa stojące na cumach okręty podwodne. „Walney” odpowiedział ogniem, który podziurawił mostek i centrum kontroli ognia „Éperviera” oraz ranił sześciu francuskich marynarzy i jednego oficera obsługujących działa dziobowe i przeciwlotnicze na pokładzie „Tramontane”.

Pytanie: Jakie szkody zadał okrętowi „Walney” niszczyciel o nazwie „Tornade”?
Odpowiedź: powodując duże straty w ludziach oraz niszcząc zbiorniki oleju smarowniczego

Pytanie: Jakie okręty zaatakowały „Walneya” po salwie oddanej przez niszczyciela „Tornade”?
Odpowiedź: „Éperviera” oraz „Tramontane”

Pytanie: Jak „Walney” zareagował na atak ze strony „Éperviera” oraz „Tramontane”?
Odpowiedź: odpowiedział pojedynczym strzałem

Pytanie: Jakie straty w ludziach poniosła załoga „Walneya” po ataku „Tramontane”?
Odpowiedź: Na mostku zginęli wszyscy, w tym sternik, a ranni zostali Peters, korespondent wojenny Leo Disher i porucznik Cole
Żałoba narodowa w Polsce

W okresie III Rzeczypospolitej miało miejsce 18 okresów żałoby narodowej. Przyczynami ich wprowadzenia były zarówno krajowe katastrofy naturalne, wypadki drogowe i lotnicze, akty terroryzmu na świecie, których ofiarami byli także obywatele polscy, jak i śmierć znanych osób. Pierwszą przyczyną wprowadzenia żałoby narodowej była powódź tysiąclecia, na skutek której zginęło 56 osób. Po raz drugi wprowadzono żałobę narodową w okresie od 12–14 września 2001. Przyczyną był zamach na World Trade Center i Pentagon w Nowym Jorku i Waszyngtonie w którym zginęły 2973 osoby, w tym 5 Polaków. Kolejny okres żałoby narodowej był spowodowany przez zamach w Madrycie 11 marca 2004 (191 ofiar śmiertelnych, w tym 4 Polaków). Powodem żałoby wyznaczonej na 5 stycznia 2005 roku było natomiast trzęsienie ziemi na Oceanie Indyjskim w grudniu 2004, które pochłonęło około 294 tys. ofiar śmiertelnych. W tym samym roku w dniach 3–8 kwietnia miała miejsce żałoba po śmierci papieża Jana Pawła II oraz 14 lipca żałoba po zamachu w Londynie z 7 lipca, w którym zginęło trzech polskich obywateli.

Pytanie: Ile ofiar pochłonęła powódź tysiąclecia?
Odpowiedź: 56

Pytanie: Ilu ludzi zginęło na skutek trzęsienia ziemi w 2004 r.?
Odpowiedź: około 294 tys.

Pytanie: Czy po śmierci Karola Wojtyły ogłoszona została w Polsce żałoba narodowa?
Odpowiedź: W tym samym roku w dniach 3–8 kwietnia miała miejsce żałoba po śmierci papieża Jana Pawła II

Pytanie: Z jakiego powodu ogłoszono pierwszą w historii III RP żałobę narodową?
Odpowiedź: powódź tysiąclecia

Pytanie: Z powodu jakich wydarzeń wprowadzano w III RP żałobę narodową?
Odpowiedź: krajowe katastrofy naturalne, wypadki drogowe i lotnicze, akty terroryzmu na świecie, których ofiarami byli także obywatele polscy, jak i śmierć znanych osób
Żałoba narodowa w Polsce

W okresie PRL miało miejsce 5 okresów żałoby narodowej. Pierwszy przypadek miał miejsce 9 marca 1953 roku. Powodem wprowadzenia żałoby narodowej była śmierć Józefa Stalina. Po raz drugi władze PRL wprowadziły żałobę w dniach 13–16 marca 1956 po śmierci Bolesława Bieruta. Trzydniowe wprowadzenie żałoby spowodowała również śmierć przewodniczącego Rady Państwa Aleksandra Zawadzkiego 8–11 sierpnia 1964. W lutym 1979 roku na terenie całego kraju wprowadzono żałobę narodową po wybuchu gazu w Rotundzie PKO w Warszawie. Ostatni okres żałoby w PRL przypadł na okres 28–31 maja 1981, a przyczyną jego wprowadzenia była śmierć prymasa Polski, kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Pytanie: Czy po śmierci Bieruta była ogłoszona żałoba narodowa?
Odpowiedź: Po raz drugi władze PRL wprowadziły żałobę w dniach 13–16 marca 1956 po śmierci Bolesława Bieruta

Pytanie: Kim był Aleksander Zawadzki w strukturach PRL?
Odpowiedź: przewodniczącego Rady Państwa

Pytanie: Gdzie znajduje się Rotunda PKO?
Odpowiedź: w Warszawie
Charles Darwin

Do 1856 Darwin badał, czy jaja lub nasiona mogłyby przetrwać przenoszenie w wodzie morskiej, a w konsekwencji rozprzestrzeniać gatunki przez oceany. Joseph Hooker coraz bardziej wątpił w tradycyjny pogląd, że gatunki są niezmienne, ale ich młodszy kolega Thomas Huxley był stanowczym przeciwnikiem teorii ewolucji. Charles Lyell był zaintrygowany spekulacjami Darwina, nie zdawał sobie jednak sprawy, jak daleko one sięgają. Po przeczytaniu artykułu Alfreda Wallace’a na temat „introdukcji” gatunków zauważył podobieństwa z przemyśleniami Darwina i ponaglał go do publikacji, aby zapewnić Darwinowi pierwszeństwo. Choć Darwin nie czuł się tu zagrożony, rozpoczął pracę nad krótkim artykułem. Praca ta nie przebiegała płynnie, przyrodnik wielokrotnie zatrzymywał się, szukając odpowiedzi na trudne pytania, w końcu rozszerzył swoje plany, postanawiając napisać „dużą książkę na temat gatunków” zatytułowaną Dobór naturalny (Natural Selection). W swoich badaniach korzystał z informacji i próbek otrzymywanych od przyrodników z całego świata, w tym Wallace’a, który wtedy pracował na Borneo. Zbliżone zainteresowania wykazywał amerykański botanik Asa Gray, któremu Darwin 5 września 1857 wysłał szczegółowy zarys swoich teorii, włącznie z abstraktem Doboru naturalnego. W grudniu Darwin otrzymał list od Wallace’a, w którym ten pytał go, czy książka Darwina będzie omawiać kwestię pochodzenia człowieka. Odpowiedział, że chciałby uniknąć tego tematu „tak otoczonego uprzedzeniami”, jednocześnie zachęcając Wallace’a do dalszych badań teoretycznych i dodając, że sam wyciąga o wiele dalej idące wnioski niż on (I go much further than you).

Pytanie: Jakimi badaniami zajmował się do 1856 roku?
Odpowiedź: czy jaja lub nasiona mogłyby przetrwać przenoszenie w wodzie morskiej, a w konsekwencji rozprzestrzeniać gatunki przez oceany

Pytanie: Jak nazwał książkę opisującą jego odkrycia?
Odpowiedź: Dobór naturalny (Natural Selection)

Pytanie: Czy Thomas Huxley był sceptycznie nastawiony do odkryć Charlesa Darwina?
Odpowiedź: Thomas Huxley był stanowczym przeciwnikiem teorii ewolucji

Pytanie: Jaka praca naukowa przypominała Charlesowi Lyellowi zagadnienia eksplorowane przez Darwina?
Odpowiedź: artykułu Alfreda Wallace’a na temat „introdukcji” gatunków
Pancerniki typu Tegetthoff

W 1918 roku Miklós Horthy został dowódcą austro-węgierskiej floty i chciał on przeprowadzić za pomocą swoich okrętów atak na siły blokujące cieśninę Otranto. 8 czerwca 1918 roku zabrał on „Viribus Unitis” i „Prinz Eugen” na południe, razem z niewielkimi siłami wsparcia. Wieczorem następnego dnia podążyły za nimi „Szent István” i „Tegetthoff”. W czasie prób osiągnięcia maksymalnej prędkości turbiny „Szenta Istvána” zaczęły się przegrzewać i prędkość musiała zostać zredukowana do 12 węzłów. Gdy spróbowano ją zwiększyć do 16 węzłów, „Szent István” zaczął wydzielać nadmierne ilości dymu. 10 czerwca o 3:20 dym został zauważony przez dwa włoskie kutry torpedowe. MAS-21 zaatakował „Tegetthoffa”, ale jedna z jego torped zaklinowała się w wyrzutni, a druga nie wybuchła. MAS-15 natomiast trafił „Szenta Istvána” dwoma torpedami o 3:31. „Tegetthoff” wziął uszkodzony okręt na hol. Rozważano wprowadzenie pancernika na mieliznę w pobliżu wyspy Molat (na północny zachód od Zadaru), ale okręt nabierał coraz więcej wody, a pompy nie były w stanie sobie z nią poradzić. O 6:12 okręt obrócił się do góry stępką, zabierając ze sobą na dno 89 członków załogi. Ostatnie pół godziny tonięcia zostało nagrane z pokładu „Tegetthoffa”. Obawiając się dalszych ataków ze strony włoskich kutrów torpedowych i niszczycieli oraz myśląc, że element zaskoczenia jest stracony, Horthy odwołał atak i flota wróciła do portu na resztę wojny.

Pytanie: Co zwróciło uwagę włoskich jednostek?
Odpowiedź: dym

Pytanie: Dlaczego dowódca austro-węgierskiej floty ostatecznie zdecydował się na odwołanie tej akcji?
Odpowiedź: Obawiając się dalszych ataków ze strony włoskich kutrów torpedowych i niszczycieli oraz myśląc, że element zaskoczenia jest stracony

Pytanie: Co miała na celu ta akcja?
Odpowiedź: atak na siły blokujące cieśninę Otranto

Pytanie: Co spowodowało problemy z napędem jednego z okrętów?
Odpowiedź: prób osiągnięcia maksymalnej prędkości

Pytanie: Czym skończyła się próba podniesienia prędkości do 16 węzłów?
Odpowiedź: „Szent István” zaczął wydzielać nadmierne ilości dymu
Pancerniki typu Tegetthoff

Stabilimento Tecnico Triestino pracowało już nad kilkoma projektami drednotów jeszcze zanim rozpoczęły się rozmowy z Montecuccolim. Siegfried Popper, który odszedł z marynarki w 1907 roku po zakończeniu prac nad pancernikami typu Radetzky, został zatrudniony w stoczni jako konsultant projektowy, ale ostatecznie został głównym projektantem nowych drednotów. Popper pracował nad kilkoma projektami o wyporności od 20 000 do 25 000 ton i uzbrojonymi w osiem do dwunastu dział kal. 305 mm w podwójnych wieżach. Pomimo że Montecuccoli zamówił okręty bez konkretnego budżetu, to wiedział, że będzie musiał ostatecznie przekonać delegatów do zaaprobowania pancerników, a poprzednie budżety zezwalały na budowę jedynie mniejszych okrętów, dlatego nastawał na bardziej kompaktowy projekt o mniejszej wyporności. W czasie rozmów na temat charakterystyk okrętów Montecuccoli dowiedział się, że na włoskim pancerniku „Dante Alighieri” wykorzystane zostaną potrójne wieże. Na szczęście dla Austro-Węgier Škoda wykonała na zamówienie marynarki działający model potrójnej wieży jeszcze na długo przed wodowaniem włoskiego pancernika. W czasie testów okazało się, że użycie potrójnych wież jest efektywniejszym sposobem użycia miejsca na pokładzie niż większa liczba podwójnych wież, a co najważniejsze z punktu widzenia austro-węgierskiej doktryny konstrukcji okrętów, pozwalało oszczędzić na wadze. Škoda rozwinęła swój projekt potrójnej wieży, gdy Rosjanie wyrazili zainteresowanie jej kupnem dla swojego pierwszego typu drednotów. Dlatego, gdy austriacka marynarka zdecydowała się wykorzystać w swoich nowych okrętach potrójne wieże, Škoda była przygotowana na natychmiastowe rozpoczęcie budowy.

Pytanie: Projekty drednotów o jakich parametrach zaczął tworzyć Popper?
Odpowiedź: o wyporności od 20 000 do 25 000 ton i uzbrojonymi w osiem do dwunastu dział kal. 305 mm w podwójnych wieżach

Pytanie: Dlaczego projekt mniejszej jednostki był bardziej brany pod uwagę?
Odpowiedź: Pomimo że Montecuccoli zamówił okręty bez konkretnego budżetu, to wiedział, że będzie musiał ostatecznie przekonać delegatów do zaaprobowania pancerników, a poprzednie budżety zezwalały na budowę jedynie mniejszych okrętów

Pytanie: Co okazało się w takcie testów tych jednostek w kwestii wież? 
Odpowiedź: że użycie potrójnych wież jest efektywniejszym sposobem użycia miejsca na pokładzie niż większa liczba podwójnych wież, a co najważniejsze z punktu widzenia austro-węgierskiej doktryny konstrukcji okrętów, pozwalało oszczędzić na wadze

Pytanie: Dlaczego zastosowanie potrójnych wież okazało się bardziej korzystne?
Odpowiedź: jest efektywniejszym sposobem użycia miejsca na pokładzie niż większa liczba podwójnych wież, a co najważniejsze z punktu widzenia austro-węgierskiej doktryny konstrukcji okrętów, pozwalało oszczędzić na wadze

Pytanie: Rozwiązaniem zastosowanym na jakiej jednostce zainspirował się Montecuccoli?
Odpowiedź: „Dante Alighieri”
Pieriestrojka

Przebudowa gospodarki postępowała wolno. W listopadzie 1986 roku zezwolono na prowadzenie indywidualnej działalności gospodarczej, a w czerwcu 1988 weszła w życie ustawa o spółdzielczości. Inne projekty wprowadzające wolny rynek w Związku Radzieckim pozostawały w sferze dyskusji (ustawa o przedsiębiorstwach z lipca 1987 roku i kołchozach i przemyśle spożywczym z września 1987 roku niczego w praktyce nie zmieniły – według pierwszej ustawy przedsiębiorstwa mogły rozporządzać swoją produkcją dopiero po wypełnieniu zobowiązań wobec kraju). Jednocześnie w wyniku kryzysu gospodarczego zaczęły wybuchać pierwsze ogólnokrajowe strajki (m.in. w górnictwie). Przemiany w gospodarce zahamowano w latach 1990–1991, kiedy to Gorbaczow odsunął ze swojego otoczenia zwolenników radykalnej przemiany państwa.

Pytanie: Kiedy umożliwiono przedsiębiorcom zakładanie indywidualnej działalności gospodarczej?
Odpowiedź: W listopadzie 1986

Pytanie: Jaki dokument uchwalono w 1988 roku?
Odpowiedź: ustawa o spółdzielczości

Pytanie: Jakie były konsekwencje krachu na rynku?
Odpowiedź: zaczęły wybuchać pierwsze ogólnokrajowe strajki
Zofia Kossak

Na początku uczyła się w domu, potem w 1906 pracowała jako nauczycielka w Warszawie. Zgodnie z tradycją rodzinną w latach 1912–1913 studiowała malarstwo w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, a potem rysunek w École des Beaux-Arts w Genewie. W 1915 wyszła za mąż za Stefana Szczuckiego i zamieszkała z nim w Nowosielicy na Wołyniu. Tam przyszli na świat ich synowie – Juliusz (ur. 1916) i Tadeusz (ur. 1917). W 1917 przeżyła z rodziną okres krwawych wystąpień chłopskich oraz najazd bolszewicki. Spisane wspomnienia z tego okresu, wydane w 1922 pod tytułem Pożoga, były jej właściwym debiutem literackim.

Pytanie: Na jakiej podstawie opisała wydarzenia w Pożodze?
Odpowiedź: wspomnienia z tego okresu

Pytanie: Wydarzenia z jakiego okresu postanowiła uwiecznić w swojej pierwszej książce?
Odpowiedź: krwawych wystąpień chłopskich oraz najazd bolszewicki

Pytanie: Czy członkowie jej rodziny uczęszczali na studia artystyczne?
Odpowiedź: Zgodnie z tradycją rodzinną w latach 1912–1913 studiowała malarstwo w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, a potem rysunek w École des Beaux-Arts w Genewie

Pytanie: Gdzie położona była Nowosielica, w której zamieszkała po ślubie?
Odpowiedź: na Wołyniu
Lōʻihi

Do określenia wieku próbek skał z Lōʻihi zostało wykorzystane datowanie izotopowe. Hawajskie Centrum Wulkanologii badało próbki pobrane przez różne wyprawy, w szczególności z 1978 roku, która dostarczyła 17 próbek. Większość próbek okazała się niedawnego pochodzenia; najstarsze mają około 300 000 lat. Po wstrząsach z 1996 roku zebrano także świeżą brekcję. Na podstawie zebranych próbek, naukowcy oceniają wiek Lōʻihi na około 400 000 lat. Skały przyrastają średnio o 3,5 mm na rok w pobliżu podstawy i o 7,8 mm w pobliżu szczytu. Jeśli modele opracowane dla innych wulkanów, takich jak Kīlauea, są właściwe dla Lōʻihi, to 40% masy wulkanu powstało w ciągu ostatnich 100 000 lat. Zakładając liniowy wzrost, Lōʻihi miałaby 250 000 lat. Jednak w przypadku każdego wulkanu związanego z plamą gorąca, poziom aktywności rośnie z wiekiem; w związku z tym trzeba co najmniej 400 000 lat, aby wulkan osiągnął masę taką jak Lōʻihi. Jako że hawajskie wulkany przesuwają się na północny zachód z prędkością około 10 cm/rok, w chwili pierwszej erupcji krater Lōʻihi znajdował się 40 km na południowy wschód od aktualnej pozycji wulkanu.

Pytanie: Jaką metodą posłużono się do określenia wieku skał budujących ten wulkan?
Odpowiedź: datowanie izotopowe

Pytanie: Czy wulkany na Hawajach mogą się przemieszczać?
Odpowiedź: Jako że hawajskie wulkany przesuwają się na północny zachód z prędkością około 10 cm/rok, w chwili pierwszej erupcji krater Lōʻihi znajdował się 40 km na południowy wschód od aktualnej pozycji wulkanu

Pytanie: W jaki sposób aktywność wulkanów związanych z plamą gorąca zależy od tego jak bardzo są stare?
Odpowiedź: poziom aktywności rośnie z wiekiem

Pytanie: O ile powiększa się ten wulkan w ciągu roku?
Odpowiedź: średnio o 3,5 mm na rok w pobliżu podstawy i o 7,8 mm w pobliżu szczytu
Joka

W 2000 roku ukazał się trzeci album Kaliber 44 zatytułowany 3:44. Popularność pochodzącego z płyty utworu „Konfrontacje”, notowanego na listach Polskiego Radia nie miała jednak przełożenia na sukces komercyjny trzeciego wydawnictwa. Nagrania zadebiutowały na 49. miejscu zestawienia OLiS, z którego wypadły po tygodniu. Wkrótce potem Marten wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie spędził blisko trzy lata. Po powrocie do ojczyzny sporadycznie koncertował wraz z Abradabem. Występy te w mediach były anonsowane jako koncerty zespołu Kaliber 44, jednakże według młodszego brata rapera Abradaba nie stanowiły jednak o jego reaktywacji. Wystąpił także na wydanym w 2005 roku drugim albumie brata – Abradaba pt. Emisja spalin (2005) oraz niemal pięć lat później na albumie Lukatricks pt. Czarne złoto (2010).

Pytanie: Który z braci wyemigrował do USA?
Odpowiedź: Marten

Pytanie: Z jakiego albumu pochodzi utwór "Konfrontacje"?
Odpowiedź: 3:44

Pytanie: Czy Abradab i Marten występowali razem po powrocie tego ostatniego z emigracji?
Odpowiedź: Po powrocie do ojczyzny sporadycznie koncertował wraz z Abradabem

Pytanie: Którą z kolei płytą zespołu Kaliber 44 była 3:44?
Odpowiedź: trzeci
Dom Głuchego

Wobec takiego rozwoju wydarzeń Goya podjął decyzję o emigracji i 7 września 1823 roku przekazał dom wraz ze znajdującymi się w nim malowidłami ściennymi swojemu siedemnastoletniemu wnukowi, Mariano. Artysta chciał w ten sposób ochronić posiadłość przez możliwymi represjami ze strony odradzającej się monarchii absolutnej Ferdynanda VII, która prześladowała profrancuskich kolaborantów i liberałów. Ponieważ Mariano był niepełnoletni i nie mógł sam utrzymać domu, w rzeczywistości posiadłość przeszła na jego ojca Javiera, syna Goi. Fakt, że Goya nie zapisał domu bezpośrednio swojemu synowi jest jednym z dowodów na ich chłodne i pełne nieufności relacje. Po wyjeździe do Francji w 1824 roku Goya jeszcze dwukrotnie odwiedził Madryt, zawsze zatrzymując się w swoim domu.

Pytanie: Czyjej władzy obawiał się Goya?
Odpowiedź: Ferdynanda VII

Pytanie: Czy Goya miał potomstwo? 
Odpowiedź: syna Goi

Pytanie: W jakim mieście znajdował się dom Goi? 
Odpowiedź: Madryt

Pytanie: Do jakiego państwa wyemigrował Goya?
Odpowiedź: Francji