the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Protesty polityczne w Tajlandii (2010)

Pierwsi przeciwnicy rządu Abhisita zaczęli ściągać do Bangkoku 13 marca 2010. 14 marca w centrum miasta zebrały się dziesiątki tysięcy „czerwonych koszul”. Korespondenci zagraniczni ocenili ich liczbę na ok. 100 tys., podczas gdy organizatorzy mówili o kilkuset tysięcy uczestników. Liderzy UDD zażądali dymisji rządu i rozpisania wyborów, dając premierowi 24 godziny na odpowiedź. W przeciwnym razie zapowiedzieli marsz głównymi ulicami stolicy. Wojsko obsadziło siedzibę rządu i strategiczne punkty w mieście. 15 marca demonstranci otoczyli i rozbili swój obóz pod siedzibą rządu, co zmusiło premiera do przeniesienia się do koszar wojskowych 11. Batalionu Piechoty. Przemawiając z tamtego miejsca premier Abhisit odrzucił żądania „czerwonych koszul”, które przemaszerowały pod koszary. Premier opuścił wówczas kompleks wojskowy na pokładzie helikoptera, by jak mówił dokonać inspekcji miasta z powietrza. Do demonstrujących za pośrednictwem wideo-łącza przemówił były premier Shinawatra, który oznajmił, że sprowadzili oni do kraju demokrację. Trzeciego dnia protestów UDD rozpoczęło zbieranie od swoich zwolenników krwi, by w symboliczny sposób rozlać ją przed siedzibą rządu. Ministerstwo Zdrowia i Czerwony Krzyż wyrazili zaniepokojenie warunkami sanitarnymi panującymi w miejscach poboru krwi, jednak organizatorzy odrzucali ich obawy, stwierdzając, że jej pobieranie odbywa się w specjalnych namiotach i zajmują się nim pracujący ochotniczo zawodowi lekarze i pielęgniarki. Zebraną krew rozlano u bram budynku rządowego otoczonego przed służby porządkowe. Jeden z liderów UDD Veera Musikapong stwierdził, że „krew jest uświęconą ofiarą” i „ukazuje miłość do narodu i szczerość”. 17 marca 2010 „czerwone koszule” rozlały krew przed siedzibą rządzącej Partii Demokratycznej i przez prywatnym domem premiera, po czym wycofały się do swojego obozu pod budynkiem rządu. Zapowiedziały kolejne masowe demonstracje na nadchodzący weekend. Premier Abhisit ogłosił, że jest otwarty na dialog i dopóki UDD działa w ramach prawa nic nie stoi na drodze do negocjacji.

Pytanie: Jak nazwano ludzi protestujących przeciwko obecnym rządom? 
Odpowiedź: „czerwonych koszul”

Pytanie: przeciwko rządom jakiego premiera protestowała ludność Bangkoku? 
Odpowiedź: Abhisita

Pytanie: Czy "Czerwone koszule" doprowadziły do rozlewu krwi w mieście?
Odpowiedź: 17 marca 2010 „czerwone koszule” rozlały krew przed siedzibą rządzącej Partii Demokratycznej

Pytanie: Ile protestujących było na ulicach Bangkoku według korespondentów? 
Odpowiedź: ok. 100 tys.
Protesty polityczne w Tajlandii (2010)

30 marca 2010 strona rządowa i przedstawiciele „czerwonych koszul” rozpoczęli negocjacje. Pięciogodzinne rozmowy liderów UDD i premiera Abhisita zakończyły się jeszcze tego samego dnia bez porozumienia. Zjednoczony Front Demokracji Przeciw Dyktaturze domagał się rozwiązania parlamentu w ciągu 15 dni, natomiast premier gotowy był na organizację wyborów w grudniu 2010, o rok wcześniej niż zakładała konstytucja. Liderzy UDD oświadczyli, że dalsze rozmowy byłyby możliwe wyłącznie w przypadku zmiany stanowiska rządu i przyspieszenia terminu wyborów.

Pytanie: Kiedy miały miejsce debiutanckie rozmowy czerwonych koszul i strony rządowej?
Odpowiedź: 30 marca 2010

Pytanie: Ile godzin rozmawiali UDD i przedstawiciele rządu?
Odpowiedź: Pięciogodzinne

Pytanie: Czy UDD i rząd dogadali się 30 marca 2010?
Odpowiedź: zakończyły się jeszcze tego samego dnia bez porozumienia

Pytanie: Jakie było główne żądanie UDD?
Odpowiedź: rozwiązania parlamentu w ciągu 15 dni
HMS Repulse (1916)

W ciągu swej długiej służby „Repulse”, podobnie jak „Renown”, był wielokrotnie modernizowany, wykorzystywano go również do testowania różnych nowinek technicznych. W związku z tym bliźniacze jednostki zyskały wśród marynarzy żartobliwe nazwy „Repair” i „Refit” („Naprawa” i „Przeróbka”). Już w 1916 roku podwyższono przedni komin, aby zmniejszyć zadymianie pomostu bojowego. Opierając się na doświadczeniach bitwy jutlandzkiej, w której Royal Navy straciła w wyniku eksplozji trzy krążowniki liniowe, opracowano projekt wzmocnienia opancerzenia pozostałych jednostek tej klasy. Prace stoczniowe na „Repulse” przeprowadzono na przełomie lat 1916–1917, powiększając grubość pancerza w najbardziej newralgicznych punktach: rejonie komór amunicyjnych i maszyny sterowej. W drugiej połowie 1917 roku na drugiej wieży okrętu zainstalowano, po raz pierwszy na tak dużej jednostce Royal Navy, platformę startową dla samolotu. Pierwszy start myśliwca Sopwith Pup, pilotowanego przez majora Fredericka J. Rutlanda, odbył się 1 października 1917 roku, w pobliżu wysepki Inchkeith w estuarium Firth of Forth. Później wyposażenie lotnicze uzupełniono o drugą platformę, na rufowej wieży artyleryjskiej oraz cztery samoloty: dwa myśliwskie i dwa rozpoznawcze. Te ostatnie, dwumiejscowe, wymagały do startu powiększonej platformy. Pierwsze próby startu z „Repulse”, przeprowadzone w kwietniu 1918 roku, okazały się nieudane, lecz później, po dopracowaniu platformy na wieżach „Australii”, zainstalowano taką samą również na „Repulse”.

Pytanie: Jakie żartobliwe nazwy nadano okrętom "Repulse" i "Renown"?
Odpowiedź: „Repair” i „Refit”

Pytanie: Dlaczego okręty "Repulse" i "Renown" nazwano "Naprawa" i "Przeróbka"?
Odpowiedź: był wielokrotnie modernizowany

Pytanie: Dlaczego Royal Navy straciła swoje krążowniki? 
Odpowiedź: w wyniku eksplozji

Pytanie: Jak nazywał się pierwszy myśliwiec, który wystartował z Royal Nawy?
Odpowiedź: Sopwith Pup
Blanka Lipińska

W 2014 napisała powieść 365 dni, do której napisania zainspirowała się swoim niesatysfakcjonującym życiem seksualnym z ówczesnym partnerem. Po entuzjastycznym przyjęciu książki przez jej przyjaciółki zdecydowała się ją opublikować. Książka została wydana w 2018 i szybko stała się bestsellerem, sprzedając się w ponad 500 tys. egzemplarzy. W tym samym roku została wydana kontynuacja powieści, zatytułowana Ten dzień. Książki wzbudziły duże kontrowersje ze względu na odważny opis scen erotycznych oraz sposób promocji – Lipińska wystąpiła w rozbieranej sesji zdjęciowej do listopadowego numeru miesięcznika „CKM”, w której to zasłaniała swoje miejsca intymne egzemplarzami powieści. W 2019 wydała Kolejne 365 dni, powieść wieńczącą erotyczny tryptyk oraz ogłosiła zamiar zekranizowania książek i nakręcenia serialu na ich podstawie. W tym samym roku pracowała nad pierwszym filmem z serii: współtworzyła scenariusz, była zaangażowana w kompletowanie obsady, reżyserowała sceny erotyczne (niewymieniona w obsadzie) i zagrała rolę cameo jako panna młoda. Film 365 dni miał premierę 7 lutego 2020 i w ciągu trzech tygodni od premiery został obejrzany przez ponad 1,5 mln osób, stając się w ten sposób najchętniej oglądanym polskim filmem w 2020. 1 kwietnia został dodany do biblioteki Netflixa, gdzie w dzień od premiery na platformie został najpopularniejszym filmem wśród polskich użytkowników. Znalazł się także w czołówce najchętniej oglądanych produkcji w ponad 20 krajach.

Pytanie: Czy Lipińska była zadowolona ze swojego współżycia partnerskiego? 
Odpowiedź: do której napisania zainspirowała się swoim niesatysfakcjonującym życiem seksualnym z ówczesnym partnerem

Pytanie: Komu na początku Lipińska dała do przeczytania swoją książkę? 
Odpowiedź: przyjaciółki

Pytanie: Jak nazywa się druga część powieści "360 dni"?
Odpowiedź: Ten dzień
Blanka Lipińska

W 2019 według szacunków tygodnika „Wprost” była najlepiej zarabiającą polską pisarką. W latach 2019–2020 znajdowała się w czołówce najpopularniejszych pisarzy w Polsce według badań czytelnictwa Biblioteki Narodowej. Jej powieści objęły pierwsze trzy miejsca w zestawieniu najlepiej sprzedających się książek w Polsce w 2020 sporządzonym przez Nielsen BookScan Polska. W latach 2020–2021 była umieszczona w rankingu najlepszych kobiecych marek osobistych magazynu „Forbes Women”. Znajdowała się na liście „50 najbardziej wpływowych Polek” tygodnika „Wprost” w latach 2020–2021, zajmując odpowiednio 36. i 15. pozycje.

Pytanie: Co wyróżniało ją na tle innych twórców, zgodnie z wyliczeniami czasopisma „Wprost” z 2019 roku?
Odpowiedź: była najlepiej zarabiającą polską pisarką

Pytanie: W rankingu jakiej organizacji książki Blanki Lipińskiej obsadziły trzy czołowe pozycje?
Odpowiedź: Nielsen BookScan Polska

Pytanie: W jakim zestawieniu umieścił jej nazwisko „Forbes Women” w 2020 i 2021 roku?
Odpowiedź: rankingu najlepszych kobiecych marek osobistych

Pytanie: Jakie czasopismo postanowiło umieścić ją dwa lata z rzędu w rankingu „50 najbardziej wpływowych Polek”?
Odpowiedź: tygodnika „Wprost”
S-56 (1939)

Piąty patrol nowego „krasnoznamiennego” okrętu Floty Północnej rozpoczął się wieczorem 20 lutego 1944 roku. Po zajęciu wyznaczonej pozycji S-56 natrafił na silny sztorm, który spowodował nieznaczne, ale niemożliwe do usunięcia w morzu uszkodzenie lewej śruby napędowej. 26 lutego okręt znalazł się w pobliżu trasy alianckiego konwoju JW-57, płynącego do Murmańska i Szczedrin podjął decyzję o przeczekaniu w głębinie, by nie narażać się na omyłkowy atak jednostek eskorty. Dwa dni później zauważono w pobliżu niezidentyfikowany okręt podwodny, lecz dowódca S-56 zrezygnował z ataku, podejrzewając, że jest to okręt radziecki bądź sojuszniczy. 4 marca, w trakcie ładowania akumulatorów na powierzchni, S-56 natknął się nagle na silnie chroniony konwój przeciwnika. Po alarmowym zanurzeniu, znalazł się w środku nieprzyjacielskiego szyku. Aby nie narażać się na staranowanie przez płynące nad nim jednostki, Szczedrin postanowił przeprowadzić atak z wyrzutni rufowych bez użycia peryskopu, z głębokości 25 metrów, znacznie przekraczającej dopuszczalną maksymalną głębokość strzału torpedowego. W efekcie jedna z torped chybiła, a druga uwięzła w wyrzutni. Próba natychmiastowego usunięcia zaklinowanej torpedy przez zwiększenie ciśnienia powietrza w rufowym przedziale torpedowym spowodowała przegłębienie na dziób i niekontrolowane zanurzanie się okrętu. Dowódcy udało się opanować opadanie, zanim S-56 znalazł się poniżej głębokości zgniecenia, ale w trakcie wynurzania okręt wyskoczył na powierzchnię, w pobliżu poszukujących go niemieckich eskortowców. Kolejne alarmowe zanurzenie uchroniło go przed staranowaniem, lecz przez następne godziny ścigacze zrzuciły w rejonie przebywania zanurzonego S-56 około 170 bomb głębinowych. Bliskie eksplozje spowodowały szereg uszkodzeń na okręcie, w tym rozszczelnienie kadłuba lekkiego i zniszczenie większości przyrządów nawigacyjnych w kiosku. Powrót do bazy nastąpił 7 marca, a kapitan Szczedrin został wkrótce odznaczony Orderem Nachimowa II klasy.

Pytanie: Jak uhonorowany został kapitan tego okrętu?
Odpowiedź: Orderem Nachimowa II klasy

Pytanie: Czy atak przeprowadzony przez ten okręt 4 marca powiódł się?
Odpowiedź: W efekcie jedna z torped chybiła, a druga uwięzła w wyrzutni

Pytanie: Co spowodowało problemy z wyrzutem torped podczas tego ataku?
Odpowiedź: Szczedrin postanowił przeprowadzić atak z wyrzutni rufowych bez użycia peryskopu, z głębokości 25 metrów, znacznie przekraczającej dopuszczalną maksymalną głębokość strzału torpedowego

Pytanie: Czego skutkiem było niekontrolowane zanurzenie się okrętu podczas tego ataku?
Odpowiedź: Próba natychmiastowego usunięcia zaklinowanej torpedy przez zwiększenie ciśnienia powietrza w rufowym przedziale torpedowym

Pytanie: Jakie przykładowe uszkodzenia poniósł S-56 na skutek tego starcia z nieprzyjacielską flotą?
Odpowiedź: rozszczelnienie kadłuba lekkiego i zniszczenie większości przyrządów nawigacyjnych w kiosku
Boys (zespół muzyczny)

Zespół zdobył ponad 25 nagród za swoje osiągnięcia; w 1996 podczas wręczania nagród za osiągnięcia w Warszawie w klubie Tango odebrali statuetki Victoria '96 w kategoriach: zespół roku, wokalista roku i płyta roku. 27 czerwca 1995 w Opolu odebrali nagrodę jako jedyna grupa disco polo od TVP. Byli wielokrotnie nagradzani Grand Prix festiwalu w Ostródzie (1997, 2001, 2005, 2009, 2014, 2017), a także nagrodami w kategoriach: „zespół roku” (2001, 2003, 2006, 2007), „utwór roku” (w 2000 za „Nie wierz Jej”) i „wokalista roku” (2004), jak również pięciokrotnie nagrodą publiczności (1997, 2001, 2010, 2011 i 2018), nagrodą jubileuszową 10-lecia (2002), nagrodą słuchaczy radia IRN (2007) oraz nagrodami za całokształt twórczości (2005, 2011, 2015).

Pytanie: W jakich kategoriach Boys zdobyło nagrody Victoria '96?
Odpowiedź: zespół roku, wokalista roku i płyta roku

Pytanie: Jaką muzykę tworzy zespół Boys?
Odpowiedź: disco polo

Pytanie: Za jaką piosenkę Boys otrzymało nagrodę "utwór roku" w 2000 roku?
Odpowiedź: „Nie wierz Jej”

Pytanie: Ile razy Boys otrzymało nagrodę za całokształt twórczości?
Odpowiedź: 2005, 2011, 2015

Pytanie: Od słuchaczy jakiego radia Boys otrzymało wyróżnienie? 
Odpowiedź: IRN
Tom Cruise

Na planie dramatu sportowego Martina Scorsese Kolor pieniędzy (The Color of Money, 1986) jego partnerem filmowym był Paul Newman. Przez kilka lat grywał amantów, aż w 1988 wcielił się w postać egoisty, który opiekując się chorym bratem (w tej roli Dustin Hoffman), uczy się bezinteresowności w przygodowym komediodramacie Rain Man. W 1989 został nominowany do nagrody Oscara za rolę weterana wojny w Wietnamie w biograficznym dramacie wojennym Urodzony 4 lipca (Born on the Fourth of July) Olivera Stone’a. W 1990 roku został okrzyknięty przez „People” najseksowniejszym mężczyzną świata.

Pytanie: DO jakiego gatunku filmowego należy "Kolor pieniędzy"?
Odpowiedź: dramatu sportowego

Pytanie: Za jaką rolę Tom Cruise dostał nominację do Oscara?
Odpowiedź: weterana wojny w Wietnamie

Pytanie: Jaki magazyn uznał Toma Cruise za najseksowniejszego mężczyznę na świecie?
Odpowiedź: „People”

Pytanie: Kto wyreżyserował film "Urodzony 4 lipca"?
Odpowiedź: Olivera Stone’a
Szczyt NATO w Strasburgu i Kehl 2009

Wybór sekretarza generalnego NATO musiał nastąpić na drodze konsensusu, za zgodą wszystkich państw członkowskich. W pierwszym dniu szczytu, 3 kwietnia 2009 na spotkaniu w Baden-Baden, przywódcy państw NATO nie zdołali osiągnąć porozumienia w tej kwestii z powodu sprzeciwu Turcji wobec kandydatury Anders Fogh Rasmussena. Ankara miała mu za złe poparcie, wyrażone dla wolności prasy i brak słów potępienia, po publikacji przez duńskie gazety karykatur Mahometa w 2005 roku. Konsensus osiągnięto dopiero drugiego dnia, po złożeniu przez prezydenta Baracka Obamę „gwarancji” dla Turcji, co pozwoliło na jednogłośny wybór Rasmussena na stanowisko sekretarza generalnego NATO. Gwarancje te dotyczyły obietnicy przyznania Turcji wysokich stanowisko w strukturach NATO. Rasmussen objął stanowisko sekretarza generalnego 1 sierpnia 2009.

Pytanie: Czy sekretarz generalny mógł zostać wybrany większością głosów?
Odpowiedź: Wybór sekretarza generalnego NATO musiał nastąpić na drodze konsensusu, za zgodą wszystkich państw członkowskich

Pytanie: Dlaczego Turcja nie chciała się zgodzić na wybór Rasmussena?
Odpowiedź: miała mu za złe poparcie, wyrażone dla wolności prasy i brak słów potępienia, po publikacji przez duńskie gazety karykatur Mahometa w 2005 roku

Pytanie: Co spowodowało zmianę stanowiska Turcji?
Odpowiedź: złożeniu przez prezydenta Baracka Obamę „gwarancji”

Pytanie: Co zagwarantowano Turcji w zamian za poparcie Rasmussena?
Odpowiedź: wysokich stanowisko w strukturach NATO
Szczyt NATO w Strasburgu i Kehl 2009

Przeciwnicy NATO byli zgrupowani w „wiosce antynatowskiej”, obozowisku na przedmieściach Strasburga. Do protestów i walk z policją doszło również 3 kwietnia 2009. Największe demonstracje miały miejsce 4 kwietnia 2009, w drugi dzień szczytu. Odbył się wówczas duży antynatowski marsz, a demonstranci przemaszerowali przez Most Dwóch Brzegów na Renie. Doszło do najostrzejszych starć z policją. Protestujący podpalili kilka budynków w Strasburgu, w tym hotel Ibis oraz dawny posterunek straży granicznej. W zamieszkach rannych zostało kilkadziesiąt osób.

Pytanie: Gdzie powstała "wioska antynatowska"?
Odpowiedź: na przedmieściach Strasburga

Pytanie: Jakie szkody wyrządzili protestujący?
Odpowiedź: podpalili kilka budynków w Strasburgu, w tym hotel Ibis oraz dawny posterunek straży granicznej

Pytanie: Czy w wyniku tego protestu ktoś został ranny?
Odpowiedź: W zamieszkach rannych zostało kilkadziesiąt osób

Pytanie: Kiedy doszło do kulminacji protestów?
Odpowiedź: 4 kwietnia 2009
Kapturka

W Polsce bardzo liczny ptak lęgowy na całym obszarze kraju, szczególnie w górach, na pogórzach i wyżynach. Według szacunków Monitoringu Pospolitych Ptaków Lęgowych, w latach 2013–2018 populacja kapturki w Polsce liczyła 4,8–5,3 miliona par, co dawało jej czwarte miejsce wśród ptaków lęgowych, po skowronku, ziębie i wróblu. W górach dochodzi do wysokości 1700 m n.p.m. W zdecydowanej większości odlatuje na zimę na południe, jednak coraz częstsze są przypadki zimowania w kraju. Kapturka to jedyny gatunek pokrzewek, który zimuje w środkowej i zachodniej Europie. W warunkach panującej tu dość chłodnej zimy żywi się bowiem częściej pokarmem roślinnym niż inne pokrzewki, np. owocami bzu czarnego, jarzębiny i kaliny. Część tutejszych populacji, która migruje z Europy Zachodniej, kieruje się zwykle do zachodniej Afryki, a populacje wschodnioeuropejskie do wschodnich rejonów Czarnego Kontynentu. Większe zagęszczenia tego gatunku występują na bardziej zadrzewionych terenach. Duże populacje żyją normalnie w parkach miejskich zachodniej i południowej Polski. W trakcie jesiennych powrotów na zimowiska, od sierpnia do października, kapturkę licznie spotyka się w całej Polsce (szczyt przelotów przypada na kwiecień i wrzesień).

Pytanie: Ile osobników liczyła populacja gatunku pomiędzy 2013 a 2018 rokiem?
Odpowiedź: 4,8–5,3 miliona par

Pytanie: Na jakim najwyższym pułapie może występować gatunek?
Odpowiedź: 1700 m n.p.m

Pytanie: Populacja których gatunków była większa niż kapturka pomiędzy 2013 a 2018 rokiem?
Odpowiedź: skowronku, ziębie i wróblu

Pytanie: Gdzie kapturek występuje w Polsce?
Odpowiedź: na całym obszarze kraju
Kapturka

W Europie to najpospolitsza pokrzewka. Zamieszkuje niemal cały kontynent (bez północnych części Półwyspu Skandynawskiego), zachodnią Syberię oraz północną Afrykę. Ptaki z południa osiadłe (zamieszkujące Afrykę i Azję Mniejszą), z północy – wędrowne (przeloty od kwietnia do maja i od sierpnia i października). Zimują w południowej Europie, przeważnie na Półwyspie Pirenejskim i w północnej Afryce – ogólnie w basenie śródziemnomorskim, gdzie dołączają do żyjących tam populacji osiadłych (nawet niektóre tamtejsze ptaki jednak wędrujące dalej z północnymi populacjami), a niektóre docierają na afrykańskie tereny leżące na południe od Sahary. Południowe populacje migrują na krótsze odległości. Wyróżnia się 5 podgatunków. Podgatunek Sylvia atricapilla atricapilla przylatuje na lęgowiska do Europy północnej, środkowej i wschodniej, w tym do Polski. Wschodnia granica przechodzi przez zachodnią Syberię, a południowa przez Włochy, Grecję, kraje bałkańskie i Turcję.

Pytanie: Na jakim europejskim obszarze nie występuje kapturka?
Odpowiedź: północnych części Półwyspu Skandynawskiego

Pytanie: W jakich okresach przemieszczają się wędrowne osobniki tego gatunku?
Odpowiedź: od kwietnia do maja i od sierpnia i października

Pytanie: Jakie tereny obejmuje południowa granica występowania lęgowisk podgatunku Sylvia atricapilla atricapilla?
Odpowiedź: Włochy, Grecję, kraje bałkańskie i Turcję

Pytanie: Jaki tryb życia prowadzą kapturki występujące na terenie Afryki i Azji Mniejszej?
Odpowiedź: osiadłe
Richard Nixon

Rok później sprawcy zostali postawieni przed sądem, a 23 marca 1973 roku John Dean wyjawił Departamentowi Sprawiedliwości powiązania włamywaczy z prezydentem. Wobec tego Nixon zdymisjonował Deana, Mitchella i Haldemana, samemu nie przyznając się do winy, i poprosił nowego prokuratora generalnego, Elliota Richardsona, aby wyznaczył specjalnego prokuratora do zbadania afery (został nim Archibald Cox). W maju Dean zeznał przed Komisją Senacką, że Nixon nagrywał wszystkie rozmowy w Gabinecie Owalnym i nagrania te są dowodem, że wiedział o działaniach włamywaczy. Prokurator Cox zażądał dostępu do nagrań, jednak prezydent odmówił i nakazał Richardsonowi zdymisjonować Coxa. Prokurator generalny odmówił i sam podał się do dymisji. Nixon zwrócił się wobec tego do jego zastępcy, Williama Ruckelshausa, który także odmówił i stracił stanowisko (masakra sobotniej nocy). Wobec tego Nixon powołał Borka na pełniącego obowiązki prokuratora generalnego i kazał mu zwolnić Coxa. Bork wykonał polecenie 20 października 1973 roku, ale sąd federalny uchylił to zarządzenie. Mimo to do sprawy Watergate wyznaczono nowego prokuratora, Leona Jaworskiego. W marcu 1974 roku sąd skazał zdymisjonowanych doradców prezydenta, a miesiąc później Jaworski, wspólnie z Komisją Sprawiedliwości Izby Reprezentantów ponownie zażądał wydania taśm z Białego Domu i przygotowywał wniosek o impeachment. Nixon wydał część nagrań, jednak sędzia federalny John Sirica nakazał przekazanie wszystkich. Prezydent odmówił, wobec czego Jaworski odwołał się do Sądu Najwyższego.

Pytanie: Kto przyczynił się do zdymisjonowania Deana?
Odpowiedź: Nixon

Pytanie: Kto, według Deana, nagrywał rozmowy w rozmowy w Gabinecie Owalnym?
Odpowiedź: Nixon

Pytanie: Kiedy Bork na polecenie zwolnił Coxa?
Odpowiedź: 20 października 1973 roku

Pytanie: Czy prezydent USA zgodził się na żądania Jaworskiego? 
Odpowiedź: Prezydent odmówił, wobec czego Jaworski odwołał się do Sądu Najwyższego
Richard Nixon

Jeszcze w 1962 roku przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie pracował w dużej firmie prawniczej. Cztery lata później aktywnie włączył się w kampanię republikanów przed wyborami do Kongresu. Gdy odbywały się wybory prezydenckie w 1968 roku, do nominacji pretendowali Nixon, George W. Romney, Nelson Rockefeller i Ronald Reagan. W czasie kampanii wyborczej zawarł porozumienie z konserwatywnym senatorem Stromem Thurmondem, któremu obiecał nominacje południowców do Sądu Najwyższego i sądów federalnych. Ponadto zobowiązał się mianować wiceprezydentem polityka akceptowalnego przez stany południowe. Ostatecznie został nim gubernator Marylandu, Spiro Agnew. Kandydatem demokratów był dotychczasowy wiceprezydent Hubert Humphrey, a George Wallace wystartował jako kandydat niezależny. Nixon uzyskał 31,7 miliona głosów, wobec 30,8 miliona dla Humphreya i 9,4 miliona dla Wallace’a. W Kolegium Elektorów na republikanina zagłosowało 301 elektorów, na demokratę 191, a na kandydata niezależnego 46. Nixon został zaprzysiężony 20 stycznia 1969 roku.

Pytanie: Ile głosów uzyskał w Kolegium Elektorów w wyborach prezydenckich w 1968 roku?
Odpowiedź: 301

Pytanie: Kto oprócz niego kandydował w wyborach prezydenckich w 1968 roku?
Odpowiedź: Hubert Humphrey, a George Wallace

Pytanie: Kiedy oficjalnie został prezydentem USA?
Odpowiedź: 20 stycznia 1969 roku