the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Serge Gnabry

Przed sezonem 2012/2013 znalazł się w kadrze pierwszego zespołu na przedsezonowy mecz towarzyski z niemieckim 1. FC Köln. W meczu wystąpił przed 24 minuty, wchodząc na boisko na początku drugiej połowy i będąc zmienionym w 69. minucie przez Marouane Chamakha. 26 września 2012 Gnabry oficjalne zadebiutował w barwach pierwszej drużyny podczas wygranego 6:1 spotkania Pucharu Ligi Angielskiej z Coventry City, gdy w 72. minucie zastąpił Aleksa Oxlade'a-Chamberlaina. 20 października rozegrał swoje pierwsze spotkanie w Premier League, podczas którego Arsenal przegrał 0:1 z Norwich City. Został tym samym trzecim najmłodszym debiutantem w ligowej historii Arsenalu, zaraz po Jacku Wilsherze i Cesku Fàbregasie. Cztery dni później zadebiutował w rozgrywkach Ligi Mistrzów podczas przegranego 0:2 meczu z niemieckim FC Schalke 04. 25 marca 2013 Gnabry zdobył zwycięską bramkę podczas wygranego 1:0 spotkania ćwierćfinałowego NextGen Series z CSKA Moskwa U-19. W półfinale tych rozgrywek podczas meczu z Chelsea U-19 zdobył wyrównującą bramkę na 3:3, ostatecznie jednak po doliczonym czasie gry Arsenal przegrał 3:4. Kolejne spotkanie rozegrał 8 kwietnia, zdobywając gola w przegranym 2:3 spotkaniu z Liverpoolem U-21.

Pytanie: W jakiej lidze gra 1. FC Köln?
Odpowiedź: niemieckim

Pytanie: Kto zastąpił Gnabry'ego w jego nieoficjalnym debiucie?
Odpowiedź: Marouane Chamakha

Pytanie: W jakim zespole debiutował Gnabry w lidze angielskiej?
Odpowiedź: Arsenal

Pytanie: Czy debiut Gnabry'ego w Lidze Mistrzów przyniósł jego zespołowi zwycięstwo?
Odpowiedź: podczas przegranego 0:2 meczu
Tom Holland (aktor)

Jego potencjał dostrzegła choreografka Lynne Page, kiedy w 2006 występował ze swoją szkołą tańca w ramach Richmond Dance Festival. Przez kolejne dwa lata wziął udział w ośmiu castingach, ostatecznie zadebiutował na West Endzie w Victoria Palace Theatre w widowisku Billy Elliot the Musical jako Michael, najlepszy przyjaciel tytułowego bohatera. Od 8 września 2008 do 2010 grał tytułową rolę Billy’ego Elliota, za którą zbierał pozytywne recenzje. Użyczył głosu Shō w angielskiej wersji pełnometrażowym filmie anime Tajemniczy świat Arrietty (2010).

Pytanie: Jak nazywała się choreografka, która odkryła talent Thomasa Stanleya Hollanda?
Odpowiedź: Lynne Page

Pytanie: W jakim przedziale czasowym wcielał się w rolę Billy'ego Elliota?
Odpowiedź: Od 8 września 2008 do 2010

Pytanie: Czy jego gra aktorska spotkała się z uznaniem recenzentów?
Odpowiedź: zbierał pozytywne recenzje

Pytanie: W którym roku odbył się Richmond Dance Festival?
Odpowiedź: Tajemniczy świat Arrietty
Charles Lee (generał)

W sierpniu Lee dołączył do Waszyngtona znajdującego się w Nowym Jorku. Artemus Ward wycofał się ze służby, co czyniło Lee pierwszym po głównodowodzącym. Komenderując lewym skrzydłem armii podczas odwrotu Waszyngtona z Manhattanu oraz starcia pod White Plains Lee doszedł do wniosku, iż siły patriotów powinny się wycofać do New Jersey. Waszyngton wahał się – Kongres nakazał mu utrzymanie garnizonu w manhattańskim Forcie Washington. Kiedy fort został stracony, a z nim zginęło 2900 żołnierzy i duże ilości zapasów, wściekły Lee uznał Waszyngtona za słabeusza i tchórza. W efekcie w listopadzie i grudniu niechętnie i powolnie wykonywał nadsyłane listownie rozkazy głównodowodzącego nakazujące mu ucieczkę z Nowego Jorku do New Jersey.

Pytanie: Jaka strategia była słuszna według Lee po wycofaniu się Waszyngtona z Manhattanu?
Odpowiedź: doszedł do wniosku, iż siły patriotów powinny się wycofać do New Jersey

Pytanie: Czy Waszyngton miał wątpliwości, czy powinien wyrazić zgodę na utrzymanie armii w Manhattanie?
Odpowiedź: Waszyngton wahał się – Kongres nakazał mu utrzymanie garnizonu w manhattańskim Forcie Washington

Pytanie: Jakie konsekwencje przyniosła decyzja o utrzymaniu armii w Manhattanie?
Odpowiedź: fort został stracony, a z nim zginęło 2900 żołnierzy i duże ilości zapasów

Pytanie: Jak Lee zaczął postrzegać Waszyngtona po wydarzeniach, do których doszło w Manhattanie?
Odpowiedź: Lee uznał Waszyngtona za słabeusza i tchórza
I rozbiór Polski

Fryderykowi II, reprezentującemu pozornie stanowisko hrabiego Lynara (aby nie narazić się opinii dworów europejskich) sprzyjały działania konfederatów barskich oraz niemal otwarte dążenie Austrii do wojny. Trwająca przez cztery lata konfederacja barska, którą stłumiła interwencja wojsk rosyjskich i powstanie hajdamaków na Ukrainie wydatnie osłabiły pozycję króla Polski, Stanisława II Augusta, który w oczach Rosjan przestał być mocnym i wiarygodnym gwarantem rosyjskiego protektoratu nad Rzecząpospolitą. Punktem kulminacyjnym okazało się zabezpieczanie granic przez Józefa II, połączone z anektowaniem polskiego Spiszu oraz Podhala w 1769 i 1770. Niedługo po tym Prusy, pod pozorem rozciągnięcia kordonu sanitarnego, rozpoczęły inkorporację poszczególnych starostw Pomorza. W styczniu 1771 w rozmowie z księciem Henrykiem Pruskim generał Czernyszew jako zwolennik anektowania przez Rosję Inflant Polskich i części Białorusi, podsunął mu myśl zaboru biskupstwa warmińskiego przez Prusy. Dalsze rozmowy na linii Berlin-Petersburg przeciągały się aż do 1772, gdyż Austria odżegnywała się od próby podziału Polski, rozpatrując jeszcze możliwość rozbioru Turcji, której tereny bardziej interesowały Austrię. Ostatecznie przeważył realizm polityczny – podział części ziem polskich między Rosję a Prusy był właściwie formalnością, chodziło już tylko o skonkretyzowanie wielkości zagarniętych terytoriów.

Pytanie: Jakie rozwiązania terytorialne popierał gen. Czernyszew?
Odpowiedź: anektowania przez Rosję Inflant Polskich i części Białorusi

Pytanie: Jaki kraj rozważał podział Turcji jako alternatywę dla rozbioru Polski?
Odpowiedź: Austria

Pytanie: Jaki był finał konfederacji barskiej?
Odpowiedź: stłumiła interwencja wojsk rosyjskich

Pytanie: Jakie wydarzenia są uznawane za punkt kulminacyjny I rozbioru Polski?
Odpowiedź: zabezpieczanie granic przez Józefa II, połączone z anektowaniem polskiego Spiszu oraz Podhala w 1769 i 1770
I rozbiór Polski

Idea francuska zakładała przekazanie południowych rubieży Rzeczypospolitej Turcji, co zabezpieczałoby interesy Austrii i umacniało pozycję Wysokiej Porty. Prusy, w zamian za neutralność i przekazanie części Śląska Austrii, miały uzyskać Warmię z Mazurami oraz fragment Kurlandii. Fryderyk II prowadził jednak własną politykę w tej sprawie. Nie miał on zamiaru służyć interesom francusko-austriackim, zrywać sojuszu z Rosją za mgliste i niepewne obietnice oraz oddawać choćby skrawka Śląska. Jednocześnie pragnął uniknąć za wszelką cenę konfrontacji wojskowej, gdyż kraj zrujnowany wojną siedmioletnią potrzebował pokoju. Pragnął zrealizować także podstawowe dążenie Hohenzollernów do połączenia Brandenburgii z Prusami. W tym celu rozpoczął próby wciągnięcia Rosji do dzieła cesji ziem Polski i sondowania, na jak duże ustępstwa jest w stanie pójść Petersburg. Rosja nie miała bowiem żadnego zysku z podziału kraju, który uważała za swój protektorat, wręcz przeciwnie, mogła na tym tylko stracić. Dla Prus zaś była to sprawa priorytetowa. Austria natomiast, wciągnięta do rozbioru dla załagodzenia jej stosunków z Rosją, miała otrzymać część Polski jako zwyczajne wynagrodzenie. Zagarnięcie ziem polskich nie leżało w żywotnym interesie monarchii Habsburskiej, gdyż do tej pory nie była ona zainteresowana ekspansją na te terytoria.

Pytanie: Jakie tereny, zgodnie z ideą francuską, miały przypaść Prusom, jeśli pozostałyby neutralne i przekazały część Śląska Austrii?
Odpowiedź: Warmię z Mazurami oraz fragment Kurlandii

Pytanie: Dlaczego Fryderyk II nie chciał doprowadzić do konfrontacji wojskowej?
Odpowiedź: kraj zrujnowany wojną siedmioletnią potrzebował pokoju

Pytanie: Dlaczego zyskanie polskich terenów nie interesowało monarchii Habsburskiej?
Odpowiedź: do tej pory nie była ona zainteresowana ekspansją na te terytoria

Pytanie: Jaki kraj miał znaleźć się w posiadaniu południowego skraju Polski, zgodnie z ideą francuską?
Odpowiedź: Turcji
Ricardo Carvalho

W sezonie 2003-04, Carvalho zdobył swoje pierwsze zwycięstwo dla reprezentacji Portugalii w dniu 11 października 2003 roku w towarzyskim meczu z Albanią wygrywając spotkanie 5:3. Ugruntował swoją pozycję jako kluczowy członek kadry narodowej, rozpoczynając w podstawowej XI podczas mistrzostw Europy w 2004 roku. W turnieju był nominowany do ekipy turniejowej UEFA Euro wraz ze swoimi rodakami Maniche, Luísem Figo i Cristiano Ronaldo. Carvalho nawiązał silne partnerstwo z Jorge Andrade w defensywie Portugalii, gdy jego kraj dotarł do finału. Jednak przegrali oni 1-0 z Grecją w zaskoczeniu całego świata. Ricardo wystartował we wszystkich sześciu meczach Portugalii w turnieju, w tym w epickim meczu z Anglią, w którym został wybrany najlepszym zawodnikiem spotkania, a Portugalia wygrała 6:5 po rzutach karnych. Ekspert BBC Sport, Alan Hansen, powiedział, że Carvalho był, wraz z Solem Campbellem, najlepszym obrońcą Euro 2004.

Pytanie: Czy Portugalia zwyciężyła z Albanią w 2003 roku?
Odpowiedź: 2003 roku w towarzyskim meczu z Albanią wygrywając spotkanie

Pytanie: Jacy piłkarze wraz z Carvalhem dostali się do turnieju UEFA?
Odpowiedź: Maniche, Luísem Figo i Cristiano Ronaldo

Pytanie: Czy przegrana Portugalii z Grecją była zaskoczeniem?
Odpowiedź: przegrali oni 1-0 z Grecją w zaskoczeniu całego świata

Pytanie: Jaki był wynik meczu Anglii z Portugalią?
Odpowiedź: 6:5
Ironia

Wielokrotnie próbowano stworzyć znak ironii; jako pierwszy użycie tego znaku zaproponował John Wilkins (proponował on użycie odwróconego wykrzyknika). W 1841 roku Marcelin Jobard zaproponował użycie ideogramu przypominającego choinkę do góry nogami. Kolejna próba stworzenia znaku ironii została podjęta przez francuskiego poetę Alcantera de Brahma w 1899 roku, zaproponował on użycie znaku ironii (point d'ironie), który z czasem wyewoluował w lustrzane odbicie znaku zapytania. W 1966 roku Hervé Bazin zaproponował użycie greckiej litery psi z kropką pod spodem, aby zaznaczyć sarkazm. W marcu 2007 roku Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek wprowadziła znaki ironii w formie przetrąconego wykrzyknika (ironieteken). Znak ten jednak nie zdobył popularności. Graficzne wskaźniki ironii, z jednej strony, zapobiegają pomyłkom w rozpoznawaniu ironii, lecz z drugiej, czynią ironię mniej subtelną, pozbawiają odbiorcę satysfakcji z samodzielnego odczytania ironicznej treści.

Pytanie: Jaki znak miał oznaczać ironię w zdaniu według Wilkinsa?
Odpowiedź: odwróconego wykrzyknika

Pytanie: Jaki znak zaproponował Jobard?
Odpowiedź: choinkę do góry nogami

Pytanie: Kim był Alcanter de Brahm?
Odpowiedź: francuskiego poetę

Pytanie: Jakiej narodowości był Alcanter de Brahm?
Odpowiedź: francuskiego
Halina Mlynkova

W latach 1995–1997 prowadziła Gorolski Święto w Jabłonkowie. Wiosną 1998 została wokalistką zespołu Brathanki. 27 marca 2000 wydali pierwszy album studyjny pt. Ano!, który zdobył przychylne opinie krytyków. Album promowali m.in. singlami „Czerwone korale”, „Gdzie ten, który powie mi”, „Modliła się dziewczyna” i „Siebie dam po ślubie”, które stały się ogólnopolskimi przebojami. Album dotarł do piątego miejsca oficjalnej listy sprzedaży w Polsce i pokrył się czterokrotnie platynową płytą. 18 marca 2001 wystąpili na gali rozdania Fryderyków 2000, na której zdobyli nominacje do nagrody muzycznej w czterech kategoriach: fonograficzny debiut roku, grupa roku, piosenka roku (za „Czerwone korale”) i album roku – muzyka tradycji i źródeł (za Ano!). 11 czerwca wydali drugi album studyjny pt. Patataj, który dotarł do trzeciego miejsca listy najchętniej kupowanych płyt w Polsce i wylansował kolejny przebój zespołu – „W kinie, w Lublinie – kochaj mnie”. 23 kwietnia 2002 na gali rozdania Fryderyków odebrali nagrodę za wygraną w kategorii album roku etno/folk.

Pytanie: Do jakiej formacji muzycznej dołączyła w 1998 roku?
Odpowiedź: Brathanki

Pytanie: Jaki tytuł nosi debiutancki album zespołu Brathanki?
Odpowiedź: Ano!

Pytanie: Czy krytycy określili album jako dobry?
Odpowiedź: Ano!, który zdobył przychylne opinie krytyków

Pytanie: Ile razy album Ano! uzyskał status platynowej płyty?
Odpowiedź: czterokrotnie
Halina Mlynkova

W 2013 wcieliła się w postać Marlene Dietrich w spektaklu Édith i Marlene w reżyserii Márty Mészáros, który był wystawiany w Teatrze Polskim w Warszawie. We wrześniu 2013 poinformowano o rozpoczęciu współpracy Mlynkowej z wytwórnią Universal Music Polska, która w październiku wydała jej drugi solowy album studyjny pt. Po drugiej stronie lustra. Płytę promowała singlami „Aż do dna” i „Ostatni raz”. W latach 2013–2015 współpracowała telewizyjne koncerty sylwestrowe Sylwester z Dwójką. 6 czerwca 2014 z utworem „Ostatni raz” zwyciężyła w konkursie „SuperPremiery” podczas 51. KFPP w Opolu. Podczas festiwalu otrzymała również nagrodę fotoreporterów i dziennikarzy.

Pytanie: Czy swoją karierę artystyczną rozwijała jedynie jako wokalistka?
Odpowiedź: wcieliła się w postać Marlene Dietrich w spektaklu Édith i Marlene

Pytanie: Jaka piosenka przyniosła jej zwycięstwo na 51. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu?
Odpowiedź: „Ostatni raz”

Pytanie: Na której z jej płyt znalazła się piosenka "Ostatni raz"?
Odpowiedź: Po drugiej stronie lustra
USS Chillicothe

Okręt brał udział w kampanii na Missisipi, rozpoczynając od działań na rzece White i ataku na fort Hindman w Arkansas w styczniu 1863 roku. Odnosił kilkakrotnie niewielkie uszkodzenia w toku walk. W lutym – marcu 1863 roku wziął udział wraz z „Baron de Kalb” w nieudanej ekspedycji w celu wpłynięcia na rzekę Yazoo przez odnogę Yazoo Pass oraz rzeki Coldwater i Tallahatchie, która została przerwana po niepowodzeniach w kolejnych atakach na fort Pemberton w stanie Missisipi, blokujący rzekę Tallahatchie. Podczas pierwszego ataku na fort 11 marca 1863 roku, konfederacki pocisk przebił pancerz i trafił w ładowany 11-calowy pocisk kanonierki. Na skutek wybuchu w kazamacie zginęło 4 ludzi, a 10 odniosło rany. Podczas kolejnego ataku 13 marca „Chillicothe” został trafiony 44 razy i również odniósł uszkodzenia i straty w załodze. Próbę ataku ponowiono jeszcze raz, po czym flota Unii odstąpiła. Ogółem podczas ekspedycji zginęło lub odniosło rany 22 członków załogi (podawane też są inne liczby). Po remoncie w Mound City, okręt powrócił do służby na Missisipi już po upadku Vicksburga, 6 września 1863 roku.

Pytanie: Kiedy odbyło się natarcie na Hindman?
Odpowiedź: w styczniu 1863

Pytanie: Dokąd okręt wojenny zmierzał z "Baron de Kalb"?
Odpowiedź: na rzekę Yazoo

Pytanie: Jaki był powód odwołania ekspedycji okrętu w stronę Yazoo?
Odpowiedź: niepowodzeniach w kolejnych atakach na fort Pemberton
USS Chillicothe

Kazamata, znajdująca się w przedniej części, miała około 12,8 m szerokości i 6,7 m długości (42 na 22 stopy) oraz 2,1 m wysokości (7 stóp), a jej przednia ściana była pochylona. Z jedynego znanego wizerunku wynika, że na dachu kazamaty dodano opancerzoną sterówkę (pierwotnie stanowisko sternika znajdowało się między działami). Według specyfikacji, opancerzenie kazamaty miało się składać z płyt żelaznych grubości 3 cali (76 mm) na szkielecie z sosnowych belek grubości 12 cali (30 cm) i podkładzie z sosnowych desek grubości 9 cali (23 cm). Burty były pokryte 2-calowymi (50 mm) płytami żelaznymi, do głębokości 30 cm poniżej linii wodnej, a na dziobie miały mieć pancerz o grubości 2,5 cala (63 mm). Pokład był pokryty płytami grubości 1 cala (25 mm).

Pytanie: Jakie wymiary posiadała kazamata tej kanonierki?
Odpowiedź: miała około 12,8 m szerokości i 6,7 m długości (42 na 22 stopy) oraz 2,1 m wysokości (7 stóp)

Pytanie: Jaką konstrukcję umieszczono na dachu kazamaty tego okrętu?
Odpowiedź: opancerzoną sterówkę

Pytanie: Z jakich materiałów miało być zbudowane opancerzenie tej kazamaty?
Odpowiedź: płyt żelaznych grubości 3 cali (76 mm) na szkielecie z sosnowych belek grubości 12 cali (30 cm) i podkładzie z sosnowych desek grubości 9 cali (23 cm)

Pytanie: Jaki materiał pokrywał burty USS Chillicothe?
Odpowiedź: 2-calowymi (50 mm) płytami żelaznymi
MIM-104 Patriot

Po doświadczeniach wynikających z użycia systemu MIM-104 w akcji bojowej, opracowano i wprowadzono do służby daleko idące modyfikacje, zmieniające charakter i zasady działania całego systemu tak dalece, iż powstały w ten sposób system Patriot PAC-3 jest de facto odmiennym systemem broni, który nigdy nie otrzymał nawet standardowego kodu Patriot – MIM-104. Ten właśnie system stał się następnie podstawą amerykańsko-włosko-niemieckich prac nad całkowicie nowym systemem MEADS. Ten oparty na współpracy Stanów Zjednoczonych, Włoch i Niemiec (choć w programie uczestniczą także przedsiębiorstwa z innych państw europejskich) system, ma w założeniu być nowym systemem obronnym opartym na Patriot PAC-3 i zapewnić jednakową, wysoką zdolność do zwalczania aktualnych i przyszłych generacji taktycznych systemów balistycznych, pocisków manewrujących wysokiego i niskiego pułapu, zdalnie sterowanych pojazdów powietrznych, samolotów oraz helikopterów. Do roku 2015 nastąpić ma całkowita integracja aktualnego systemu Partiot z systemem MEADS, który ma go zastąpić i stać się podstawowym elementem obrony powietrznej i antybalistycznej fazy terminalnej (Terminal Phase Defense), krajów wchodzących w skład tego programu.

Pytanie: Jaki system był podstawą do stworzenia nowego systemu MEADS?
Odpowiedź: MIM-104

Pytanie: Badacze z jakich krajów pracowali nad nowym systemem MEADS?
Odpowiedź: amerykańsko-włosko-niemieckich

Pytanie: Do kiedy ma być całkowita integracja aktualnego systemu Partiot z systemem MEADS?
Odpowiedź: roku 2015

Pytanie: Czy system MIM-104 był wykorzystywany w akcjach bojowych?
Odpowiedź: Po doświadczeniach wynikających z użycia systemu MIM-104 w akcji bojowej
Maciej Płażyński

W wyborach parlamentarnych w 2005 startował jako niezależny kandydat do Senatu, zdobywając w okręgu gdańskim największą liczbę głosów (około 151 tysięcy) i tym samym mandat senatora VI kadencji. 27 października 2005 został wybrany na wicemarszałka. Przed drugą turą wyborów prezydenckich w 2005 zadeklarował poparcie dla Lecha Kaczyńskiego. Po uzyskaniu refundacji za kampanię wyborczą wspomógł klub KS Oliva, współfinansując budowę nowoczesnego boiska ze sztuczną nawierzchnią obok gimnazjum nr 23 w Gdańsku.

Pytanie: Czy Płażyński startował w wyborach parlamentarnych?
Odpowiedź: W wyborach parlamentarnych w 2005 startował

Pytanie: Jakie stanowisko objął Płażyński 27 października 2005?
Odpowiedź: wicemarszałka

Pytanie: Kto był faworytem Płażyńskiego w wyborach prezydenckich?
Odpowiedź: Lecha Kaczyńskiego
Alfabet

Tradycyjny, ustalony porządek znaków właściwy dla danego alfabetu narodowego. W tym znaczeniu np. alfabet niderlandzki, alfabet hiszpański, alfabet czeski i alfabet duński różnią się między sobą i od innych narodowych wariantów pisma łacińskiego, że w każdym z nich pewne (różne) grupy liter są traktowane jak odrębna litera i zapisywane w innym miejscu, niżby to wynikało z ogólnego porządku liter właściwego dla alfabetu łacińskiego. I tak: w hiszpańskim ll jest zapisywane po l, w czeskim ch jest zapisywane po h, w niderlandzkim (holenderskim) Ĳ jest traktowane jako samodzielna litera i zapisywane na równi z y, zaś w duńskim aa jest traktowane jako inny wariant zapisu å i jest ostatnią literą alfabetu.

Pytanie: Czym jest Ĳ w alfabecie niederlandzkim?
Odpowiedź: litera

Pytanie: Jak inaczej można zapisać å w języku duńskim?
Odpowiedź: aa

Pytanie: Czy alfabety różnych języków są od siebie odmienne?
Odpowiedź: różnią się między sobą

Pytanie: Czy zbitkę liter można traktować jako samodzielną literę?
Odpowiedź: grupy liter są traktowane jak odrębna litera
Alfabet

Niekiedy pojęciem alfabetu określa się też tzw. alfabet fonetyczny ICAO, choć właściwie nie jest to system pisma tylko metoda mnemotechniczna literowania i jednoznacznego przekazywania zapisu słów, skądinąd normalnie zapisywanych alfabetem łacińskim, z użyciem mnemonimów (czyli słów zaczynających się od danej litery). Słowa te są dobrane tak, aby maksymalnie się od siebie różniły, dzięki czemu łatwiej je poprawnie odebrać (zrozumieć) w sytuacji szumów lub innych zakłóceń transmisji. Takiego warunku nie spełniają tradycyjne, łacińskie nazwy liter (typu be, pe; em, en, qu itp.). Taki warunek spełniały natomiast prehistoryczne, semickie (czy – częściowo – pochodzące od nich greckie i cyrylickie) nazwy liter. Nazywały one przedmiot, którego nazwa zaczynała się od dźwięku symbolizowanego przez daną literę, a jego uproszczony rysunek stanowił literę. Było to połączenie mnemonimów z mnemogramami (rysunkami ułatwiającymi zapamiętanie) – a cały system nazywa się akronimografią – bo skraca się słowo do pierwszej głoski. Np. aleph = „wół”, więc rysunek głowy wołu oznacza literę A; beth = „dom”, więc rysunek domu oznacza literę B itp.

Pytanie: Czym jest alfabet fonetyczny ICAO, jeśli nie systemem pisma?
Odpowiedź: metoda mnemotechniczna literowania i jednoznacznego przekazywania zapisu słów, skądinąd normalnie zapisywanych alfabetem łacińskim, z użyciem mnemonimów (czyli słów zaczynających się od danej litery)

Pytanie: W jaki sposób dobierane są wyrazy wykorzystywane w alfabecie fonetycznym ICAO?
Odpowiedź: tak, aby maksymalnie się od siebie różniły

Pytanie: Jaki pozytywny efekt niesie za sobą dobieranie słów wykorzystywanych w alfabecie fonetycznym ICAO tak, żeby były jak najbardziej różnorodne?
Odpowiedź: łatwiej je poprawnie odebrać (zrozumieć) w sytuacji szumów lub innych zakłóceń transmisji

Pytanie: Jakie nazwy liter spełniały warunek, na podstawie którego dobiera się słowa alfabetu fonetycznego ICAO?
Odpowiedź: prehistoryczne, semickie (czy – częściowo – pochodzące od nich greckie i cyrylickie)
Monaster Nowy Neamț

Ziemie, na które przybyli mnisi, dobra Chițcani i Copanca, stanowiły własność ich macierzystego monasteru nadaną mu jeszcze w 1429 przez hospodara mołdawskiego Aleksandra Dobrego, następnie zarekwirowaną przez władze tureckie i ponownie przekazaną klasztorowi przez władze rosyjskie w 1860. Początkowo duchowni zamieszkali w wiosce Niemceń (Nemțeni), gdzie zajęli dwa domy przy cerkwi św. Jana Chryzostoma. Przed Bożym Narodzeniem r. 1862 przenieśli się do Kickan. Schiarchimandryta Andronik i mnich Teofan (do tej pory zarządzający besarabskimi posiadłościami klasztoru) zwrócili się do arcybiskupa kiszyniowskiego Antoniego z prośbą o zgodę na utworzenie wspólnoty monastycznej, o nazwie odwołującej się do macierzystego monasteru, w jurysdykcji Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Równocześnie zwrócili się w tej sprawie osobiście do cara Aleksandra II. Mnich Teofan, przedstawiając szczegółowy projekt przyszłego funkcjonowania wspólnoty, ubiegał się o nadanie jej statusu ławry, jak również o zachowanie ścisłych związków z macierzystym monasterem w Rumunii oraz związanym z nim monasterem Secu. Zasugerował, by nowy monaster otrzymał wezwanie Wniebowstąpienia Pańskiego oraz nazwę Nowy Neamţ. Pragnął również, by wszystkie trzy wspólnoty porozumiewały się przy wyborze przełożonych: miał tego dokonywać w każdym klasztorze sobór mnichów, po czym kandydaturę wskazanego mnicha miałyby opiniować pozostałe dwa monastery, dopiero później miała być ona przedstawiana odpowiednio metropolicie Mołdawii lub rosyjskiemu Świątobliwemu Synodowi Rządzącemu. Teofan chciał, by liczba mieszkańców Nowego Neamţu nie przekroczyła 50 mnichów i posłuszników. Równocześnie w jego zamyśle duchowni oraz kandydaci do życia mniszego przybywający z klasztorów Secu i Neamţ mieliby pierwszeństwo wstępowania do wspólnoty przed mężczyznami pochodzącymi z Imperium Rosyjskiego. Mnich szacował, że utrzymanie wspólnocie zapewni roczny dochód z posiadanych dóbr w Besarabii, szacowany na 12 500 rubli srebrem. Państwo rosyjskie miało dodatkowo wesprzeć budowę kompleksu monasterskiego. Z kolei w dalszej perspektywie mnisi zamierzali z uzyskiwanych dochodów fundować stypendia dla słuchaczy seminarium duchownego w Kiszyniowie oraz słuchaczek żeńskiego instytutu w tym samym mieście, jak również wspierać finansowo macierzysty klasztor w Mołdawii i monaster Secu.

Pytanie: Kto podarował mnichom monaster?
Odpowiedź: Aleksandra Dobrego

Pytanie: Kto zawłaszczył monaster mnichom?
Odpowiedź: władze tureckie

Pytanie: W jakiej miejscowości przebywali mnisi na początku?
Odpowiedź: Niemceń

Pytanie: Jaka liczba mnichów, według Teofana, była najodpowiedniejsza?
Odpowiedź: 50