the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Triple Gold Club

Turnieje hokejowe na igrzyskach olimpijskich odbywają się od 1920 roku. Turniej mężczyzn po raz pierwszy rozegrany został na letnich igrzyskach w Antwerpii. Był to pierwszy i ostatni udział tej dyscypliny na letnich igrzyskach. Cztery lata później hokej na lodzie stał się konkurencją zimowych igrzysk olimpijskich. Igrzyska olimpijskie pierwotnie były przeznaczone dla sportowców amatorów, więc gracze z NHL oraz innych lig zawodowych nie mogli w nich uczestniczyć. Początkowo rywalizację zdominowała reprezentacja Kanady, która w pierwszych siedmiu edycjach odniosła sześć zwycięstw. W 1956 roku po raz pierwszy w Igrzyskach udział wzięła reprezentacja ZSRR, która aż do upadku tego państwa stawała zawsze na podium igrzysk olimpijskich. Jedynie dwukrotnie nie zdobyła złotego medalu (w Olimpiadach, które odbyły się w Stanach Zjednoczonych). Pierwszy raz miało to miejsce podczas igrzysk w Squaw Valley (brąz). Po raz drugi zaś, Związek Radziecki przegrał złoto po pamiętnym meczu tzw. „cudzie na lodzie” w Lake Placid w 1980 roku. Inne drużyny, które zdobyły złoty medal tej imprezy to: Wielka Brytania w 1936, Szwecja w 1994 i 2006 oraz Czechy w 1998.

Pytanie: Podczas jakiej letniej olimpiady mężczyźni mogli rywalizować w tej dyscyplinie?
Odpowiedź: w Antwerpii

Pytanie: Czy hokej pojawił się w programie letnich igrzysk olimpijskich tylko raz?
Odpowiedź: Był to pierwszy i ostatni udział tej dyscypliny na letnich igrzyskach

Pytanie: Dlaczego zawodnicy profesjonalnych lig nie mogli początkowo występować na olimpiadzie?
Odpowiedź: pierwotnie były przeznaczone dla sportowców amatorów

Pytanie: Jakie państwo zaczęło dominować rozgrywki w ramach tej dyscypliny na olimpiadach organizowanych od 1956 roku?
Odpowiedź: ZSRR

Pytanie: Czy Czesi wywalczyli złoty medal w hokeju na igrzyskach olimpijskich?
Odpowiedź: Inne drużyny, które zdobyły złoty medal tej imprezy to: Wielka Brytania w 1936, Szwecja w 1994 i 2006 oraz Czechy w 1998
Konferencja pokojowa w Paryżu (1919–1920)

7 maja 1919 r. zwołano plenarne posiedzenie konferencji, na którym była obecna delegacja niemiecka, podczas której przestawiono projekt traktatu pokojowego. Strona niemiecka odmówiła przyjęcia owego traktatu, co wywołało oburzenie wśród innych polityków, tym bardziej że minister spraw zagranicznych Niemiec Ulrich von Brockdorff-Rantzau, udzielił odpowiedzi na siedząco, tymczasem Clemenceau mówił, stojąc. Dziennikarze i politycy zauważyli, że Niemcy zawsze, gdy zwyciężali, narzucali państwom pokonanym ostre żądania. Niemieccy generałowie uważali, że ich kraj nie został pokonany i sądzili, że należy wznowić działania wojenne na wschodzie i doprowadzić do zmiany traktatów. Idea ta okazała się nierealna, gdyż automatycznie oznaczałaby to wojnę z zachodem.

Pytanie: Jaką sprawę omówiono w ramach posiedzenia konferencji pokojowej w Paryżu, które odbyło się 7 maja 1919 roku?
Odpowiedź: projekt traktatu pokojowego

Pytanie: Czy delegacja niemiecka zareagowała pozytywnie na projekt traktatu pokojowego?
Odpowiedź: Strona niemiecka odmówiła przyjęcia owego traktatu

Pytanie: Jakie zachowania niemieckich delegatów oburzyły innych uczestników tego posiedzenia?
Odpowiedź: Niemiec Ulrich von Brockdorff-Rantzau, udzielił odpowiedzi na siedząco, tymczasem Clemenceau mówił, stojąc

Pytanie: Jakie rozwiązania proponowali niemieccy generałowie na tym posiedzeniu?
Odpowiedź: sądzili, że należy wznowić działania wojenne na wschodzie i doprowadzić do zmiany traktatów
Polska Rzeczpospolita Ludowa

Gomułka był zwolennikiem zjednoczenia PPR z PPS. Chciał, by w wyniku zjednoczenia powstała partia, która będzie miała realne zaplecze społecznego poparcia. Dlatego mimo uznawania PPR za partię hegemoniczną uznawał konieczność odwołania się nowej partii również do tradycji niepodległościowej PPS. W nieuzgodnionym z pozostałymi członkami Biura Politycznego referacie wygłoszonym 3 czerwca 1948 r. na plenum KC PPR poświęconym tradycjom polskiego ruchu robotniczego Gomułka bronił w tym kontekście „polskiej drogi do socjalizmu”. Stwierdzał, że aby nowa partia polityczna miała realne poparcie społeczne musi opowiadać się za niepodległością państwową i tej niepodległości bronić. Krytykował KPP, że tego nie rozumiała prowadząc działania polityczne w okresie przedwojennym. „KPP używała hasła samostanowienia narodów w taki sposób, że sama chciała stanowić za naród i klasę robotniczą”. – stwierdzał Gomułka. Referat ten spotkał się z krytyką pozostałych członków BP, którzy w rezolucji odrzucili stanowisko Gomułki. Po raz pierwszy ujawnił się publicznie rozłam w kierownictwie PPR. Mimo nacisku Gomułka nie zrezygnował ze swoich tez, choć zgodził się nie ustępować manifestacyjnie ze stanowiska sekretarza generalnego PPR.
Gomułka był również przeciwnikiem zarządzonej przez Stalina rozprawy z Komunistyczną Partią Jugosławii. Próbował wbrew woli Stalina mediować w konflikcie Moskwy z Belgradem. 20 czerwca 1948 w Bukareszcie odbyły się obrady Kominformu. Rozpoczęły one okres nasilonej uniformizacji państw Europy środkowej zgodnej z radzieckim wzorcem. Podczas obrad potępiono KPJ i odniesiono się do konieczności takich przekształceń na wsi, które prowadziłyby do jej kolektywizacji. Gomułka zgłosił sprzeciw wobec treści uchwał konferencji w zakresie kolektywizacji, stwierdzając, że delegacja polska powinna mieć zgodę KC PPR na poparcie uchwały Kominformu w tej kwestii.

Pytanie: Unifikacji jakich dwóch ugrupowań chciał Gomułka?
Odpowiedź: PPR z PPS

Pytanie: Jaki był według Gomułki cel unifikacji PPR z PPS?
Odpowiedź: partia, która będzie miała realne zaplecze społecznego poparcia

Pytanie: Czy PPR posiadała własną niezależną tradycję niepodległościową?
Odpowiedź: Dlatego mimo uznawania PPR za partię hegemoniczną uznawał konieczność odwołania się nowej partii również do tradycji niepodległościowej PPS

Pytanie: Jaką partię skrytykował Gomułka 3 czerwca 1948?
Odpowiedź: KPP
Georges Gilles de la Tourette

Aby uniknąć skandalu, przyjaciele i rodzina zdecydowali o leczeniu Tourette’a poza Paryżem. Syn Charcota Jean Baptiste, jego przyjaciel, przedłożył oświadczenie, w którym napisał że Tourette cierpi na napadową melancholię od dwóch lat, że usiłował popełnić samobójstwo, i miewa urojenia wielkościowe. Kiła układu nerwowego została potwierdzona badaniem neurologicznym. Po przybyciu do hotelu w Lucernie zachowanie Tourette’a było nadal dziwaczne: kupił za 1500 franków kijki do marszu, a następnie ukradł menu i wykałaczki z hotelowej restauracji. Charcot podstępem zaprowadził Tourette’a do szpitala psychiatrycznego Cery, mówiąc mu że jakaś osobistość czeka tam na niego celem konsultacji. Na miejscu Tourette’a ubezwłasnowolniono i siłą hospitalizowano. Tourette przybył do Cery 28 maja 1901 roku. 1 czerwca był zrozpaczony i przybity, i musiał zostać odseparowany. Od 4 listopada 1901 roku do 15 sierpnia 1904 roku w Lozannie przebywała jego najbliższa rodzina, najpierw w Hotelu Beau-Séjour, potem w Avenue des Alpes.

Pytanie: Jakim pretekstem posłużył się Charcot, by przyprowadzić go do szpitala?
Odpowiedź: mówiąc mu że jakaś osobistość czeka tam na niego celem konsultacji

Pytanie: Czy w Cery zgodził się zostać dobrowolnie?
Odpowiedź: Na miejscu Tourette’a ubezwłasnowolniono i siłą hospitalizowano

Pytanie: Jaka choroba została u niego zdiagnozowana?
Odpowiedź: Kiła układu nerwowego

Pytanie: Jaki był jego nastrój na początku pobytu w Cery?
Odpowiedź: był zrozpaczony i przybity
Maria Koterbska

Brała też udział w imprezach estradowych, krajowych i zagranicznych. Śpiewała w programach „Zgaduj zgadula”, „Podwieczorek przy mikrofonie” i innych audycjach cyklicznych. W 1961 odbyła kilkumiesięczne tournée po Związku Radzieckim. Zespół artystyczny pod dyrekcją Kazimierza Rudzkiego był pierwszym polskim zespołem występującym przed radziecką publicznością. Maria Koterbska została tam dobrze przyjęta. W 1963 zaproszono ją do udziału w III Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie. Zaprezentowała piosenkę Marka Sarta do słów Jerzego Millera „Odejdź smutku” i otrzymała drugą nagrodę. Występ na Festiwalu w Sopocie był dla wielu zaskoczeniem, bowiem znano ją dotychczas jako wykonawczynię popularnych przebojów. W Sopocie odsłoniła nowe oblicze artystyczne, jako interpretatorka piosenek trudnych i ambitnych.

Pytanie: Czy program „Podwieczorek przy mikrofonie” był emitowany cyklicznie?
Odpowiedź: „Podwieczorek przy mikrofonie” i innych audycjach cyklicznych

Pytanie: Gdzie Koterbska-Frankl odbywała tournée w 1961 roku?
Odpowiedź: po Związku Radzieckim

Pytanie: Kto jest autorem piosenki „Odejdź smutku”?
Odpowiedź: Marka Sarta

Pytanie: W którym roku Koterbska-Frankl wystąpiła w III Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie?
Odpowiedź: 1963
Maria Koterbska

Począwszy od 1956 podjęła współpracę z kabaretem literatów Wagabunda, którego była współinicjatorką. Przez wszystkie lata istnienia we wszystkich programach była jego główną gwiazdą. Z kabaretem koncertowała w Europie, a także dla Polonii w USA. Z tego okresu zachowały się takie nagrania jak „Bajka amurska”, „Jesteś tu”, „Piosenka o walcu domino”. W kabarecie występowali obok niej tacy artyści jak Lidia Wysocka, Jacek Fedorowicz, Mieczysław Wojnicki, Bogumił Kobiela, Mieczysław Czechowicz. Aranżerem i kierownikiem muzycznym zespołu, z którym Maria Koterbska śpiewała w Wagabundzie, był początkowo Wiktor Kolankowski, później Tomasz Śpiewak, z którym współpraca trwała najdłużej.

Pytanie: Jak nazywał się kabaret, którego współinicjatorką była Koterbska?
Odpowiedź: Wagabunda

Pytanie: Czy kabaret Wagabunda występował poza granicami kraju?
Odpowiedź: kabaretem koncertowała w Europie, a także dla Polonii w USA

Pytanie: Kto w kabarecie Wagabunda został zastąpiony przez Tomasza Śpiewaka?
Odpowiedź: Wiktor Kolankowski

Pytanie: Czy Maria Koterbska była wokalistką?
Odpowiedź: Aranżerem i kierownikiem muzycznym zespołu, z którym Maria Koterbska śpiewała w Wagabundzie
Franciszek Matejko

Nie był osobą o mocnym zdrowiu, a intensywną pracą wyczerpywał swoje siły. Pod koniec 1870 roku zapadł na chorobę oczu, zaś niedługo później (początek 1871) zaczął zdradzać objawy choroby psychicznej, do której przyczynił się wstrząs, jaki wywołało u niego fiasko zabiegów o profesurę. Zaburzenie nie od razu uniemożliwiły mu pracę i działalność. Był leczony w Krakowie oraz w zakładzie w Steinhof pod Wiedniem, jednak kuracje nie przyniosły wyzdrowienia. Matejko zmarł 18 marca 1873 roku w wiedeńskim szpitalu. Zgodnie z jego ostatnią wolą, bracia przewieźli ciało do Krakowa, gdzie zostało złożone w rodzinnym grobowcu Matejków w głównej alei Cmentarza Rakowickiego .

Pytanie: Gdzie został pochowany?
Odpowiedź: w rodzinnym grobowcu Matejków

Pytanie: Co miało negatywny wpływ na jego zdrowie psychiczne?
Odpowiedź: wstrząs, jaki wywołało u niego fiasko zabiegów o profesurę

Pytanie: Co stale pogarszało jego stan zdrowia?
Odpowiedź: intensywną pracą

Pytanie: Czy miał problemy okulistyczne?
Odpowiedź: Pod koniec 1870 roku zapadł na chorobę oczu

Pytanie: Jak wpłynęły na niego pobyty w ośrodkach w Krakowie i w Wiedniu?
Odpowiedź: nie przyniosły wyzdrowienia
Franciszek Matejko

Franciszek Matejko odegrał istotną rolę w życiu Jana, swojego młodszego brata, przede wszystkim w okresie jego dzieciństwa. Wedle przekazu Mariana Gorzkowskiego, wespół z bratem Edmundem, uczył go czytać i pisać, jak również zabrał ze Szkoły św. Barbary, gdzie ten zupełnie sobie nie radził. Zachęcał Jana do rozbudzania zainteresowań historią poprzez czytanie książek o tej tematyce (na przykład polecał mu Wieczory pod lipą Lucjana Siemieńskiego), jak również wspierał rozwój jego pasji artystycznych – przynosił z Biblioteki Jagiellońskiej do kopiowania ilustrowane wydawnictwa i drzeworyty, które były reprodukcjami dzieł znanych malarzy, m.in. Tycjana i Delaroche’a. W 1851 roku, razem z przyjacielem Szymonem Darowskim, przekonał ojca, by – w obliczu nieuzyskania przez młodszego brata promocji do następnej klasy w Liceum św. Anny – wyraził zgodę na posłanie Jana do Szkoły Sztuk Pięknych, gdzie mógłby rozwijać swój talent artystyczny.

Pytanie: Do jakiej szkoły uczęszczał Jan Matejko?
Odpowiedź: św. Barbary

Pytanie: Kto jest autorem książki historycznej "Wieczory pod lipą"?
Odpowiedź: Lucjana Siemieńskiego

Pytanie: Kto pomógł Franciszkowi Matejce przekonać ojca, by posłał Jana do Szkoły Sztuk Pięknych?
Odpowiedź: Szymonem Darowskim

Pytanie: Kim był Jan Matejko dla Franciszka Matejko?
Odpowiedź: młodszego brata
Macierzanka zwyczajna

Przyprawę stanowi świeże lub suszone ziele zebrane na początku kwitnienia, najlepiej przed rozwinięciem się kwiatów. Najbardziej aromatyczne są rośliny rosnące na stanowiskach silnie nasłonecznionych. Macierzanka zwyczajna może stanowić składnik mieszanek przyprawowych, dodatek do zup i sosów mięsnych, warzyw, grzybów czy cukinii. Ma bardzo aromatyczny zapach i korzenny, gorzki smak. Jest przyprawą używaną przede wszystkim w kuchni śródziemnomorskiej, bardzo zbliżoną do tymianku, stosowaną podobnie i tak jak to ziele nadaje się szczególnie do przyprawiania potraw tłustych i ciężkostrawnych. Stare księgi zielarskie radzą dodawać macierzankę do potraw mięsnych i rybnych, ponieważ regulować ma trawienie.

Pytanie: Jaką inną przyprawę przypomina?
Odpowiedź: tymianku

Pytanie: W jakiej kuchni się ją wykorzystuje?
Odpowiedź: śródziemnomorskiej

Pytanie: Gdzie powinny być hodowane macierzanki zwyczajne, aby miały jak najwięcej smaku?
Odpowiedź: na stanowiskach silnie nasłonecznionych

Pytanie: Jak smakuje macierzanka zwyczajna?
Odpowiedź: Ma bardzo aromatyczny zapach i korzenny, gorzki smak

Pytanie: Dlaczego dawniej zalecano dodawać ją do dań mięsnych?
Odpowiedź: ponieważ regulować ma trawienie
Macierzanka zwyczajna

Gatunek opisany został przez Karola Linneusza w Species Plantarum w 1753 roku (jako lektotyp wskazany został jeden z okazów zbieranych przez Linneusza). Zaliczany jest do sekcji Serpyllum. W obrębie gatunku tradycyjnie wyodrębniano podgatunki różniące się takimi cechami morfologicznymi jak długość liści, proporcja długości do szerokości liści i długość kwiatostanu. Eksperyment, w którym wegetatywnie namnażano rośliny różnych podgatunków, wykazał, że cechy uważane za diagnostyczne w istocie zależą od warunków środowiskowych i nie mają podstaw genetycznych. W efekcie uznaje się obecnie, że jest to polimorficzny gatunek, w obrębie którego można wyróżnić co najwyżej różne odmiany. Ze względu na złożoną systematykę rodzaju i wyróżniane liczne różne taksony wewnątrzgatunkowe lista synonimów jest bardzo długa.

Pytanie: Kto był autorem Species Plantarum?
Odpowiedź: Karola Linneusza

Pytanie: W którym roku Linneusz podjął się opisu macierzanki zwyczajnej?
Odpowiedź: 1753

Pytanie: Do jakiej sekcji zwykle włącza się macierzankę zwyczajną?
Odpowiedź: Serpyllum

Pytanie: Czym różnią się między sobą podgatunki macierzanki zwyczajnej?
Odpowiedź: długość liści, proporcja długości do szerokości liści i długość kwiatostanu
Gliese 876 b

Okres orbitalny Gliese 876 b wynosi 61,12 dnia. Gliese 876 b jest trzecią pod względem odległości od macierzystej gwiazdy planetą układu i jest w rezonansie orbitalnym 2:1 z odkrytą w 2001 roku planetą Gliese 876 c, która okrąża Gliese 876 po bardziej wewnętrznej orbicie. Odkrycie planety w rezonansie z Gliese 876 b oznacza, że pierwotne szacunki mimośrodu orbity planety były zawyżone. Ponadto rezonans prowadzi do silnych oddziaływań grawitacyjnych pomiędzy planetami, skutkiem czego elementy orbitalne planety ulegają stosunkowo szybkim zmianom wraz z precesją planety. Orbita planety ma małą ekscentryczność, a zatem podobnie jak u planet w Układzie Słonecznym, jest niemal kołowa. Półoś wielka orbity wynosi zaledwie 0,208 jednostek astronomicznych, co oznacza, że planeta okrąża swoją gwiazdę w odległości mniejszej niż Merkury okrąża Słońce. Jednak Gliese 876 jest gwiazdą o tak niewielkiej jasności, że Gliese 876 b znajduje się na zewnętrznej części ekosfery.

Pytanie: Jaki jest czas orbitalny Gliese 876 b?
Odpowiedź: 61,12 dnia

Pytanie: Którą z kolei planetą pod względem odległości od macierzystej gwiazdy jest Gliese 876 b?
Odpowiedź: trzecią

Pytanie: Jaki jest rezonans orbitalny Gliese 876 b?
Odpowiedź: 2:1

Pytanie: Czy orbita planety ma dużą ekscentryczność?
Odpowiedź: Orbita planety ma małą ekscentryczność
Gajusz Juliusz Cezar

W 56 roku p.n.e. w mieście Lukka odbył się zjazd triumwirów oraz wielu innych wpływowych osobistości. Cezar wezwał do siebie swoich dawnych politycznych współpracowników w obawie o przetrwanie sojuszu – w Rzymie dochodziło do waśni pomiędzy Krassusem a Pompejuszem, który to w obawie o swoją pozycję zaczął współpracować z optymatami, zezwalając nawet na powrót Cycerona do Rzymu. Sytuacja ta była dla Cezara o tyle niebezpieczna, że jego przeciwnicy polityczni wnosili postulaty usunięcia ustaw Cezara i odwołania go z Galii. Krassus, Pompejusz i Cezar uzgodnili między sobą podział wpływów w Republice – dwaj pierwsi otrzymali konsulat, Cezar zaś przedłużenie dowództwa w Galii na pięć lat oraz znaczną kwotę pieniędzy. Cezar zapewnił sobie w ten sposób przychylność triumwirów, a także swoje dawne prowincje – czyli pole do popisów wojskowo-politycznych oraz administracyjnych.

Pytanie: Do kłótni jakich osobistości dochodziło w Rzymie pod panowaniem Cezara?
Odpowiedź: Krassusem a Pompejuszem

Pytanie: Z kim zaczął współpracować Pompejusz?
Odpowiedź: z optymatami

Pytanie: Do jakiego miasta przyjechali triumwirowie?
Odpowiedź: Lukka

Pytanie: Co Krassus i Pompejusz otrzymali od Cezara?
Odpowiedź: konsulat

Pytanie: Czyją przychylność otrzymał Cezar po podzieleniu wpływów w Republice?
Odpowiedź: triumwirów
Gajusz Juliusz Cezar

W Rzymie nie brakowało mu przeciwników – senat odwołał Cezara z namiestnictwa, pozbawił go także możliwości ubiegania się o urząd konsula zaocznie. Wysłanników Cezara przysłanych do Rzymu Senat rozkazał odesłać bez wysłuchania, co mieli do powiedzenia. Fakt ten wykorzystał Cezar, żeby przekonać swoich żołnierzy do akceptacji dokonania przewrotu wojskowego w Rzymie. Przekraczając granicę Italii na rzece Rubikon, wypowiedział słynne słowa alea iacta est – „kości zostały rzucone”. Pokonanie tej granicy na czele wojska było już jawnym przeciwstawieniem się legalnej władzy Senatu, od którego nie było już odwrotu. Rozpoczęła się trwająca kilka lat wojna domowa (bellum civile). Pierwszym posunięciem Cezara było zajęcie Ariminum. W Rzymie zapanowała panika – wszyscy pamiętali rzezie za czasów Gajusza Mariusza i panowało przekonanie, że teraz też tak będzie. Sam Cezar nie napotykał oporu na swojej drodze – bez trudu zdobył miasto Korfinium, a broniącego go Domicjusza Ahenobarbusa puścił wolno, dając mu nawet wojskową kasę. Cezar oficjalnie głosił, że w imieniu ludu rzymskiego broni Republiki i urzędu trybunów ludowych przed zmową rodów senatorskich. Zupełnie zaskoczony obrotem spraw Pompejusz wraz z popierającymi go senatorami opuścił Italię, a Cezar wkroczył do Rzymu. Natychmiast otworzył skarbiec i uzyskał pieniądze potrzebne na dalszą kampanię wojenną. Udał się do Hiszpanii, aby rozprawić się ze stronnikami Pompejusza, którzy mogli zagrażać jego dalszym działaniom na Wschodzie.

Pytanie: W jakich okolicznościach powiedział "kości zostały rzucone"?
Odpowiedź: Przekraczając granicę Italii na rzece Rubikon

Pytanie: Dlaczego przekroczenie przez niego granicy na Rubikonie było wtedy tak istotnym posunięciem?
Odpowiedź: Pokonanie tej granicy na czele wojska było już jawnym przeciwstawieniem się legalnej władzy Senatu, od którego nie było już odwrotu

Pytanie: Co zapoczątkowało przekroczenie przez niego granicy na Rubikonie, kiedy padło słynne "kości zostały rzucone"?
Odpowiedź: trwająca kilka lat wojna domowa

Pytanie: Co zrobił Pompejusz, gdy Cezar kontynuował swój zwycięski marsz?
Odpowiedź: opuścił Italię

Pytanie: Dlaczego po zdobyciu Rzymu Cezar udał się do Hiszpanii?
Odpowiedź: aby rozprawić się ze stronnikami Pompejusza, którzy mogli zagrażać jego dalszym działaniom na Wschodzie
Katarzyna de Valois

Henryk początkowo miał poślubić Izabelę de Valois, starszą siostrę Katarzyny i królową Anglii jako wdowę po Ryszardzie II. Ożenił się z Katarzyną, bo dzięki temu po śmierci swojego teścia miał odziedziczyć tron Francji i połączyć w jednym ręku korony Anglii i Francji. Działo się to w czasie wojny stuletniej, po słynnej bitwie pod Azincourt, którą Francuzi z kretesem przegrali. Henryk był człowiekiem ambitnym i świetnym wojownikiem. W zrealizowaniu marzeń wielu pokoleń władców angielskich, przeszkodziła mu nagła śmierć. Zmarł 31 sierpnia 1422, a na tronie Anglii pozostawił małoletniego syna Henryka VI, którego urodziła mu Katarzyna.

Pytanie: Kto był pierwszym mężem Izabeli de Valois? 
Odpowiedź: Ryszardzie II

Pytanie: Jaki naród przegrał bitwę pod Azincourt?
Odpowiedź: Francuzi
Katarzyna de Valois

W sytuacji, kiedy Anglia i Francja wciąż znajdowały się w stanie wojny, Anglicy nie polubili swojej „francuskiej” królowej. Owdowiała Katarzyna została wygnana z dworu królewskiego, na pocieszenie otrzymała Wallingford Castle. Tam poznała Owena Tudora, biednego szlachcica walijskiego. O Katarzynie i Owenie zaczęły się szerzyć plotki. Dopiero w 1428 zareagował parlament i zakazał Katarzynie poślubienia ukochanego bez zgody króla lub jego rady. Niektórzy historycy uważają, że Katarzyna mogła być żoną Tudora zanim jeszcze parlament wydał ten akt, a inni, że ich sekretny ślub miał miejsce w 1429.

Pytanie: Dlaczego nie zyskała sympatii Anglików?
Odpowiedź: Anglia i Francja wciąż znajdowały się w stanie wojny

Pytanie: Co się z nią stało po śmierci jej męża?
Odpowiedź: została wygnana z dworu królewskiego

Pytanie: Gdzie poznała Owena Tudora?
Odpowiedź: Wallingford Castle

Pytanie: Czy Owen Tudor był bogaty, gdy rozpoczęła się ich znajomość?
Odpowiedź: biednego szlachcica walijskiego

Pytanie: Jakie stanowisko wobec jej relacji z Owenem Tudorem przyjął parlament?
Odpowiedź: zakazał Katarzynie poślubienia ukochanego bez zgody króla lub jego rady