the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Zabłądzenie zorganizowanej grupy na stokach Pilska

Trener podjął decyzję powrotu przez Pilsko, na które grupa dotarła około 16:00. Tam zabłądziła ponownie. Nastąpiło dalsze pogorszenie warunków atmosferycznych: temperatura spadła do –12 °C, rozpoczęła się mgła i zadymka śnieżna. Grupa błąkała się w rejonie kopuły szczytowej Pilska do następnego dnia rano i znów zeszła na stronę czechosłowacką; od godziny 21:30 do 4:30 zmarły trzy osoby (drugi zgon nastąpił ok. 23:00). Pomimo że trener walczył o życie dzieci, oddając im ubranie, nie przyniosło to spodziewanych rezultatów. Zdecydował się pozostawić zmarłych na miejscu i dalej szukać drogi. Pierwszy zmarł szesnastoletni Leszek Śledź. Trener i koledzy przez dwie godziny usiłowali reanimować go, rozcierając ramiona i plecy. Po śmierci chłopca trener zdecydował, że grupa pójdzie dalej. Po drodze młodzież śpiewała kolędy, modliła się i robiła co mogła, by nie usnąć. Dwie następne ofiary przed śmiercią zasnęły. Zginęli najstarsi uczestnicy grupy, którzy torowali pozostałym drogę w zaspach i oddali im część swojej odzieży. Ponadto, jak stwierdził biegły sądowy, najstarsi chłopcy zdawali sobie sprawę z grozy sytuacji, stąd szybciej tracili siły. Po 21 godzinach marszu grupa została odnaleziona następnego dnia rano ok. 7:00 przez polskiego celnika Józefa Bolka i czechosłowackiego inżyniera leśnictwa Ludovita Janiaka, którzy udzielili jej pomocy i sprowadzili do Mutnego. Uczestnicy zostali przetransportowani do leśniczówki moskwiczem w dwóch turach, część z odmrożeniami twarzy, uszu oraz palców u rąk i nóg.

Pytanie: Jakie warunki atmosferyczne towarzyszyły grupie, kiedy zabłądziła po dotarciu na Pilsko?
Odpowiedź: temperatura spadła do –12 °C, rozpoczęła się mgła i zadymka śnieżna

Pytanie: Czy trener zabrał ze sobą ciała trójki zmarłych dzieci?
Odpowiedź: Zdecydował się pozostawić zmarłych na miejscu i dalej szukać drogi

Pytanie: Dlaczego, zdaniem biegłego sądowego, najstarsi członkowie grupy szybciej opadali z sił?
Odpowiedź: zdawali sobie sprawę z grozy sytuacji

Pytanie: Jakim osobom udało się odnaleźć zbłąkaną grupę?
Odpowiedź: polskiego celnika Józefa Bolka i czechosłowackiego inżyniera leśnictwa Ludovita Janiaka

Pytanie: Który członek grupy zginął jako pierwszy?
Odpowiedź: Leszek Śledź
Wukan (żupan Raszki w XI/XII w.)

Radoslavljević okazał się jednak władcą zbyt samodzielnym, zwrócił się wprawdzie po pomoc do żupana Raszki, nie miał jednak zamiaru mu się podporządkować. Z drugiej strony sojusz Wukana ze stronnictwem probizantyńskim również nie mógł być trwały. Jeszcze tego samego roku Wukan ponownie wyprawił się przeciw Zecie i pozbawił Kočapara tronu, a osadził na nim niezwiązanego z żadnym stronnictwem bratanka Bodina, Włodzimierza, którego, dla zabezpieczenia swych wpływów w Zecie, ożenił ze swą córką. Najprawdopodobniej z tego właśnie małżeństwa urodził się w początkach XII wieku syn, późniejszy książę, Michał II, żyjący jeszcze około 1178-1180.

Pytanie: Kogo Radoslavljević poprosił o wsparcie?
Odpowiedź: żupana Raszki

Pytanie: Czyj tron odbił Wukan?
Odpowiedź: Kočapara

Pytanie: Kto objął panowanie po Kočaparze?
Odpowiedź: Włodzimierza

Pytanie: Czemu Wukan zaaranżował związek małżeński Włodzimierza z własną córką?
Odpowiedź: dla zabezpieczenia swych wpływów w Zecie
Arsen

Objawy zatrucia przewlekłego występują zwykle po kilku latach. Mogą nimi być liczne nowotwory skóry, płuc, nerek, wątroby, a niekiedy i pęcherza moczowego. Sam długotrwały kontakt skóry z pyłem arsenowym może wywołać kilkanaście odmian nowotworu skóry. Bardzo często jednak przewlekłe zatrucia doprowadzają jedynie do zwykłych zmian skórnych – rogowacenie, przebarwienia, zapalenia skórne, a w przypadku zatrucia drogą pokarmową – podrażnienie i stany zapalne układu pokarmowego. Jako ciekawostkę można dodać fakt, iż dłuższe przyjmowanie małych dawek związków arsenu wywołuje wzrost odporności na zatrucia ostre tymi substancjami. Pewien minimalny odsetek ludzi posiada również wrodzoną odporność na pochodne arsenu.

Pytanie: Czy istnieją ludzie, którzy urodzili się z odpornością na pochodne tego pierwiastka?
Odpowiedź: Pewien minimalny odsetek ludzi posiada również wrodzoną odporność na pochodne arsenu

Pytanie: Czy przewlekłe zatrucie tym pierwiastkiem może skutkować wystąpieniem zmian nowotworowych?
Odpowiedź: Mogą nimi być liczne nowotwory

Pytanie: Co może uodparniać na ostre zatrucia związkami tego pierwiastka?
Odpowiedź: dłuższe przyjmowanie małych dawek związków arsenu

Pytanie: Czy przewlekłe zatrucie tym pierwiastkiem zawsze skutkuje wystąpieniem zmian nowotworowych?
Odpowiedź: Bardzo często jednak przewlekłe zatrucia doprowadzają jedynie do zwykłych zmian skórnych

Pytanie: Jakie nienowotworowe zmiany skórne może spowodować przewlekłe zatrucie tym pierwiastkiem?
Odpowiedź: rogowacenie, przebarwienia, zapalenia
Lasówka niebieska

Dzięki swojemu niebieskiemu upierzeniu i zwyczajom lasówki niebieskie są dość trudne w obserwacji i badaniach. Wśród innych przedstawicieli Setophaga wyróżnia je zarówno żerowanie, jak i gniazdowanie dość wysoko w koronach drzew – tam na tle nieba i wśród listowia niełatwo je dostrzec. W porównaniu do innych lasówek odbywają też wędrówki wcześniej i w dalej położone obszary. Zainteresowanie lasówkami niebieskimi wzrosło około roku 2000 i na początku 1. dekady XXI wieku, zarówno pod kątem naukowym, jak i publikacji w masowo dostępnych źródłach. Relacje międzyosobnicze lasówek niebieskich są słabo poznane, badania wymaga też biologia tego gatunku i możliwości ochrony. W okresie lęgowym mogą być agresywne wobec siebie nawzajem – obserwowano samce atakujące się w koronach drzew, na wysokości około 20 m lub wyżej, następnie zwierające się w walce już na ziemi. Podobne potyczki mają miejsce również między samicami oraz parami. Obserwowano też, jak lasówki niebieskie były atakowane przez lasówki złotoskrzydłe i niebieskoskrzydłe.

Pytanie: Jakie gatunki lasówki są wobec nich agresywne?
Odpowiedź: lasówki złotoskrzydłe i niebieskoskrzydłe

Pytanie: Gdzie zdobywają pożywienie?
Odpowiedź: dość wysoko w koronach drzew

Pytanie: Kiedy mogą się nawzajem atakować?
Odpowiedź: W okresie lęgowym

Pytanie: Co sprawia, że ich obserwacja nie należy do najłatwiejszych?
Odpowiedź: niebieskiemu upierzeniu i zwyczajom
Mroczny Rycerz

Dowcip Jokera okazał się okrutny – w budynku, do którego udał się Batman, w rzeczywistości był Dent. W ostatniej chwili Batman wyniósł go z płomieni. Rachel natomiast zginęła. Poparzonego i zrozpaczonego Denta odwiedza w szpitalu Joker i rozbudza w nim pragnienie zemsty. Ponieważ przekupni policjanci z Jednostki Specjalnej dowodzonej przez Gordona wydali i jego, i Rachel w ręce ludzi Jokera, Dent postanawia zemścić się właśnie na Gordonie. Porywa jego rodzinę i próbuje ich zabić. Niespodziewanie zjawia się Batman, który ocala życie rodziny Gordona, ale nie udaje mu się uratować Harveya Denta. W ten sposób świetny prawnik, oddany przyjaciel i lojalny obywatel Gotham City został sprowadzony przez Jokera do roli zwykłego bandyty. Batman postanawia wziąć na siebie jego winy – w ten sposób nie da Jokerowi satysfakcji, że zdołał zmienić uczciwego człowieka w podobnego sobie bandytę. Biały Rycerz Gotham City pozostanie w świadomości jego mieszkańców bez skazy, a za jego błędy policja będzie ścigać Mrocznego Rycerza.

Pytanie: Kto znajdował sie w gmachu w wyniku żaru Jokera?
Odpowiedź: Dent

Pytanie: Kto uratował krewnych Gordona?
Odpowiedź: Batman

Pytanie: Czy Dent ostatecznie ginie?
Odpowiedź: ale nie udaje mu się uratować Harveya Denta

Pytanie: Kto przychodzi w odwiedziny do Denta?
Odpowiedź: Joker
Letnie Grand Prix w skokach narciarskich 2018

W każdych zawodach skoki oceniane są przez pięcioro sędziów. W ramach wszystkich 9 weekendów Letniego Grand Prix wyznaczona była piątka sędziowska, pełniąca tę funkcję w organizowanych w danym miejscu zawodach. W trakcie całego cyklu LGP 2018 sędziami były 44 osoby z 16 krajów, z czego 43 w trakcie jednego weekendu, a jeden – Bruno Grand-Chavin z Francji – w ramach dwóch (Courchevel i Hinzenbach). Wśród pełniących obowiązki sędziego byli m.in. dawni skoczkowie: Czech Jiří Parma, Fin Asko Aalto, Polak Andrzej Galica, Rosjanin Jewgienij Waszurin i Szwajcar Fabrice Piazzini. W poniższej tabeli podano składy sędziowskie poszczególnych zawodów według narodowości.

Pytanie: Ile osób wchodziło w skład jury każdej konkurencji?
Odpowiedź: pięcioro

Pytanie: Ile łącznie sędziów wystąpiło podczas wszystkich zawodów LGP 2018?
Odpowiedź: 44

Pytanie: Jacy starzy zawodnicy weszli w skład jury?
Odpowiedź: Czech Jiří Parma, Fin Asko Aalto, Polak Andrzej Galica, Rosjanin Jewgienij Waszurin i Szwajcar Fabrice Piazzini

Pytanie: Gdzie można prześledzić składy jury?
Odpowiedź: W poniższej tabeli
Linia boczna

U większości gatunków linia boczna jest dobrze rozwinięta i wyraźna (tzw. pełna). Zwykle przebiega na poziomie miokomaty – poziomej przegrody oddzielającej mięśnie tułowiowe (miotomy) – i jest lekko, rzadziej silnie wygięta w kierunku brzucha. U niektórych (np. różanka) widoczna jest tylko na kilku pierwszych łuskach leżących tuż za głową, a u wielu ryb nie występuje wcale (np. śledziowate, babkowate, samogłowowate, niektóre Aphredoderidae, Amblyopsidae, mugilowate i wiele aterynokształtnych). Łuski przebite otworami są często inaczej ubarwione niż reszta ciała. U niektórych ryb łuski linii bocznej przekształcają się w duże tarczki skórno-kostne, tworzące ostry grzbiecik na bokach ciała. Przebieg linii bocznej bywa bardzo różny, niekiedy prosty, częściej łukowato-prosty, czasem falisty. Jej wzór u poszczególnych gatunków podlega charakterystycznym modyfikacjom i jest traktowany jako stała taksonomiczna. U niektórych ryb występuje więcej niż 1 linia boczna, niekiedy do 5 po jednej stronie ciała (np. terpugowate). U ryb, które nie mają na bokach linii, zwykle otworki sensoryczne występują liczniej na głowie .

Pytanie: W jakim kierunku jest wygięta linia boczna?
Odpowiedź: brzucha

Pytanie: Czy u wszystkich ryb występuje linia boczna?
Odpowiedź: a u wielu ryb nie występuje wcale

Pytanie: Czy zawsze linia boczna biegnie w sposób falisty?
Odpowiedź: Przebieg linii bocznej bywa bardzo różny, niekiedy prosty, częściej łukowato-prosty, czasem falisty

Pytanie: Czy możliwe jest posiadanie więcej niż jednej linii bocznej?
Odpowiedź: U niektórych ryb występuje więcej niż 1 linia boczna

Pytanie: Jakie gatunki ryb nie mają lini bocznej? 
Odpowiedź: śledziowate, babkowate, samogłowowate, niektóre Aphredoderidae, Amblyopsidae, mugilowate i wiele aterynokształtnych
Linia boczna

W naskórku ryb położone są neuromasty powierzchniowe, a wewnątrz kanalików – kanałowe. W skórze przedniej części głowy niektórych płaszczek występują specyficzne neuromasty, zwane pęcherzykami Saviego. Jeden neuromast kanałowy położony jest w odcinku kanału pomiędzy dwoma otworami lub kanalikami ujściowymi. Stosunki ilościowe neuromastów powierzchniowych i kanałowych są zależne od trybu życia osobnika danego gatunku. Neuromasty powierzchniowe występują u wszystkich ryb. Neuromasty kanałowe są typowe dla ryb pelagicznych, szybko pływających i zasiedlających wartkie rzeki. Śluzice i minogi nie mają kanałów linii bocznej, a jedynie neuromasty powierzchniowe, u minogów ułożone w linii wzdłuż każdego boku ciała. Neuromasty powierzchniowe występują także u płazów.

Pytanie: Gdzie zaobserwować można tzw. pęcherzyki Saviego?
Odpowiedź: W skórze przedniej części głowy niektórych płaszczek

Pytanie: Od czego zależy proporcja pomiędzy liczbą neuromastów powierzchniowych oraz kanałowych?
Odpowiedź: trybu życia osobnika danego gatunku

Pytanie: Czy istnieją ryby, które nie posiadają neuromastów powierzchniowych?
Odpowiedź: Neuromasty powierzchniowe występują u wszystkich ryb

Pytanie: Ryby jakiego rodzaju posiadają najczęściej neuromasty kanałowe?
Odpowiedź: pelagicznych, szybko pływających i zasiedlających wartkie rzeki
Wirus komputerowy

Wirusy nierezydentne (ang. non-resident viruses) są najprostszą odmianą wirusów zarażających pliki z programami. Po uruchomieniu programu z zarażonego pliku, kod binarny wirusa instaluje się w pamięci operacyjnej, uruchamia się i poszukuje kolejnego obiektu do zarażenia. Jeśli go nie znajdzie, sterowanie oddawane jest z powrotem do programu z zarażonego pliku. W poszukiwania pliku ofiary, wirus przeszukuje katalog bieżący wraz z podkatalogami, katalog główny oraz katalogi określone w odpowiedniej zmiennej środowiskowej systemu operacyjnego. Uaktywnieniu wirusa nierezydentnego towarzyszy wyraźne opóźnienie w uruchomieniu właściwego programu oraz, łatwo zauważalna, wzmożona aktywność nośnika danych: dysku twardego, dyskietki czy pendrive’a.

Pytanie: Jakie wirusy są najprostszą odmianą wirusów komputerowych atakujących pliki z programami? 
Odpowiedź: nierezydentne

Pytanie: Jakie katalogi przeszukuje wirus, aby zarazić kolejne programy? 
Odpowiedź: bieżący wraz z podkatalogami, katalog główny oraz katalogi określone w odpowiedniej zmiennej środowiskowej systemu operacyjnego

Pytanie: Jakie nośniki mogą działać intensywnej, gdy na komputerze jest wirus?
Odpowiedź: dysku twardego, dyskietki czy pendrive’a

Pytanie: Jak działa w komputerze wirus nierezydentny? 
Odpowiedź: Po uruchomieniu programu z zarażonego pliku, kod binarny wirusa instaluje się w pamięci operacyjnej, uruchamia się i poszukuje kolejnego obiektu do zarażenia

Pytanie: Czy program zarażony wirusem będzie działał wolniej? 
Odpowiedź: Uaktywnieniu wirusa nierezydentnego towarzyszy wyraźne opóźnienie w uruchomieniu właściwego programu oraz
Wirus komputerowy

Można powiedzieć, że wirusy nierezydentne są dość ograniczone, gdyż łatwo je wykryć. Dlatego pojawił się nowy rodzaj wirusa – wirus rezydentny (ang. resident virus). Jego zasada działania polega na zainstalowaniu się w pamięci operacyjnej komputera i korzystaniu z odwołań do systemu operacyjnego w taki sposób jak czynią to programy rezydentne (ang. Terminate but Stay Resident, TSR). Wirus rezydentny to w istocie program rezydentny ukrywający swój kod binarny przed programami zarządzającymi pamięcią operacyjną. Będąc jednocześnie aktywnym i ukrytym w pamięci ma o wiele szersze pole działania niż wirusy nierezydentne. Wirus rezydentny, aby działać, musi jednak korzystać z systemu przerwań i z tego powodu trudniej jest go programować.

Pytanie: Dlaczego działanie wirusów nierezydentnych można nazwać dość ubogim?
Odpowiedź: łatwo je wykryć

Pytanie: W jaki sposób zachowuje się wirus rezydentny?
Odpowiedź: zainstalowaniu się w pamięci operacyjnej komputera i korzystaniu z odwołań do systemu operacyjnego w taki sposób jak czynią to programy rezydentne

Pytanie: Jakie właściwości wirusa rezydentnego sprawiają, że jest on mniej ograniczony niż wirusy nierezydentne?
Odpowiedź: Będąc jednocześnie aktywnym i ukrytym w pamięci

Pytanie: Dlaczego zaprogramowanie wirusa rezydentnego jest bardziej skomplikowane?
Odpowiedź: aby działać, musi jednak korzystać z systemu przerwań
Żaba trawna

Żaba trawna żywi się na lądzie, spożywając dżdżownicowate, ślimaki, owady i pająki. Na północy większy udział w jej jadłospisie ma zdobycz wodna: owady i mięczaki. W przypadku starych, dużych osobników odnotowano zachowania kanibalistyczne w stosunku do młodych żab. Na polowanie wyrusza o zmierzchu lub podczas deszczu. Sama z kolei stanowi zdobycz łasicowatych. Sądzi się, że dynamika populacji tych ssaków zależy od liczebności i dynamiki populacji żab trawnej i moczarowej. Oba gatunki z rodzaju Rana łączą także podobne pasożyty.

Pytanie: Co je żaba trawa na lądzie?
Odpowiedź: dżdżownicowate, ślimaki, owady i pająki

Pytanie: Jakie pożywienie zdobywa żaba trawa w wodzie?
Odpowiedź: owady i mięczaki

Pytanie: Czy żaby trawne w niektórych przypadkach zjadają osobniki ze swojego gatunku?
Odpowiedź: W przypadku starych, dużych osobników odnotowano zachowania kanibalistyczne w stosunku do młodych żab

Pytanie: W jakich porach żaba trawna poszukuje pożywienia? 
Odpowiedź: o zmierzchu lub podczas deszczu

Pytanie: Jakie zwierzęta żywią się żabą trawną?
Odpowiedź: łasicowatych
Vickers VC10

Pierwotne zamówienie opiewało na 35 samolotów dla BOAC, z opcją na dalsze 20, lecz w maju 1961 roku zredukowano je do 15 samolotów oraz 30 nowszego modelu Super VC10, a w grudniu tego roku liczbę VC10 jeszcze ograniczono do 12. Pierwszy samolot seryjny (rejestracja G-ARVA) oblatano niedługo po prototypie, 8 listopada 1962 roku. Samoloty produkowane były w zakładach BAC (dawniej Vickersa) w Weybridge, usterzenie dostarczały francuskie zakłady Sud Aviation. Pierwsze cztery samoloty seryjne używane były wraz z prototypem do programu prób w locie i samolot uzyskał certyfikat typu 23 kwietnia 1964 roku. Pojemność samolotu wynosiła 135 pasażerów, maksymalnie do 150 w klasie turystycznej. Wyprodukowano w konsekwencji tylko 12 samolotów seryjnych dla BOAC o oznaczeniu fabrycznym Type 1101. Dla odróżnienia od modelu Super VC10 określane one także były jako Standard VC10. Z powodu opracowania konstrukcji pod kątem specyficznych potrzeb BOAC samolot nie odniósł jednak sukcesu komercyjnego. Był on projektowany dla operowania ze stosunkowo krótkich pasów startowych, lecz rozbudowa głównych portów lotniczych pod kątem nowych szeroko rozpowszechnionych amerykańskich odrzutowców pasażerskich (Boeing 707 i DC-8) spowodowała, że utracił swoją przewagę na tym polu. Jego zaletą było dobre przystosowanie do operowania z gorących i wysoko położonych lotnisk, jak np. w państwach afrykańskich. Własności lotne były bardzo dobre i chwalone przez pilotów. VC10 (zwłaszcza w wersji Super) był przy tym najszybszym z poddźwiękowych samolotów pasażerskich świata. Był to też najcięższy samolot produkowany do tamtej pory seryjnie w Europie zachodniej. Jego koszty eksploatacji jednak były nieco wyższe od amerykańskiej konkurencji.

Pytanie: Ile maszyn było zamówionych na samym początku?
Odpowiedź: 35

Pytanie: Jaką nazwę nosiły zakłady przed nadaniem im miana BAC?
Odpowiedź: Vickersa

Pytanie: Kiedy maszyna zdobyła certyfikat typu?
Odpowiedź: 23 kwietnia 1964
Kietrz

Jednym z głównych zajęć mieszkańców Kietrza było tkactwo. Znajdowała się tu filia zakładów włókienniczych Samuela Fränkla z siedzibą w Prudniku (późniejsze ZPB „Frotex”). W 1905 r. kierownictwo Królewskiej Szkoły Tkackiej w Kietrzu objął Richard Keilholz, który uruchomił tu m.in. tkalnię mechaniczną z maszyną żakardową oraz propagował produkcję dywanów typu „perskiego”. Po wybuchu I wojny światowej Keilholz zorganizował w Kietrzu system chałupniczych szwalni, szyjących bieliznę dla armii pruskiej. Szkoła Tkacka działała w Kietrzu do 1935 r.

Pytanie: Czym zajmowali się mieszkańcy Kietrza?
Odpowiedź: tkactwo

Pytanie: Kto prowadził w Kietrzu zakłady włókiennicze?
Odpowiedź: Samuela Fränkla

Pytanie: Jakie dywany były produkowane w Kietrzu?
Odpowiedź: typu „perskiego”

Pytanie: Kto kierował Królewską Szkołą Tkacką w Kietrzu?
Odpowiedź: Richard Keilholz
Język amharski

Innym formantem, służącym do tworzenia form rodzaju żeńskiego, jest sufiks -it, np. ləǧ 'chłopiec' – ləǧ-it 'dziewczyna'; bäg 'baran' – bäg-it 'owca'; šəmagəlle 'starzec' – šəmagəll-it 'stara kobieta, staruszka'; t'ot'a 'małpa' (m.) – t'ot'-it 'małpa' (f). Sufiks ten tworzy również takie formy rodzaju żeńskiego, które nie mają odpowiednika w rodzaju męskim, np. šärär-it 'pająk' (f.), azur-it 'wir' (f.). Obok nich są jednak rzeczowniki, które zostały utworzone przy pomocy sufiksu -it, traktowane są jednak jak rzeczowniki rodzaj męskiego: säraw-it 'wojsko', nägar-it 'bęben'.

Pytanie: Czy w tym języku rzeczowniki zakończone na "it" zawsze są rodzaju żeńskiego?
Odpowiedź: Obok nich są jednak rzeczowniki, które zostały utworzone przy pomocy sufiksu -it, traktowane są jednak jak rzeczowniki rodzaj męskiego:

Pytanie: Czy rzeczownik "wojsko" w tym języku występuje w rodzaju żeńskim?
Odpowiedź: Obok nich są jednak rzeczowniki, które zostały utworzone przy pomocy sufiksu -it, traktowane są jednak jak rzeczowniki rodzaj męskiego: säraw-it 'wojsko'

Pytanie: Czy rodzaj żeński rzeczowników w tym języku tworzony jest jedynie za pomocą końcówki "it"?
Odpowiedź: Innym formantem, służącym do tworzenia form rodzaju żeńskiego, jest sufiks -it

Pytanie: W jakim rodzaju w tym języku występuje rzeczownik "bęben"?
Odpowiedź: męskiego:
Osetia Południowa

W 2007 władze Gruzji zaproponowały utworzenie Autonomicznej Republiki Osetii Południowej wchodzącej, podobnie jak Adżaria, w skład Gruzji. Władze Osetii Południowej natychmiast tę propozycję odrzuciły powołując się na wyniki referendum. W kwietniu 2007 parlament Gruzji powołał na terenie Osetii Południowej we wsi Kurta „Tymczasową Jednostkę Terytorialną” wraz z „Tymczasową Administracją Osetii Południowej”. Jednostronne ogłoszenie przez Kosowo niepodległości w lutym 2008 i stworzony tym samym precedens pierwszej po 1945 roku jednostronnej, siłowej zmiany granic państwowych w Europie zachęciło Osetyjczyków do ponownego ogłoszenia formalnego oderwania się od terytorium Gruzji i prezydent Eduard Kokojty zapowiedział domaganie się od Trybunału Konstytucyjnego Rosji uznania swojej republiki za część terytorium Federacji Rosyjskiej. Progruzińskie władze Osetii Południowej swoją siedzibę miały w miejscowości Kurta położonej 9 kilometrów na północny wschód od Cchinwali, na terenie Osetii zajmowanym do niedawna przez siły gruzińskie. W sierpniu 2008 w czasie wojny w Osetii Południowej Kurta została zdobyta przez osetyjskie wojska, a siły gruzińskie całkowicie wyparte z Osetii Południowej.

Pytanie: Czy władze Osetii Południowej zgodziły się na utworzenie Autonomicznej Republiki Osetii Południowej? 
Odpowiedź: Władze Osetii Południowej natychmiast tę propozycję odrzuciły powołując się na wyniki referendum

Pytanie: Jak prezydent ubiegał się uznania swojej republiki za część terytorium Federacji Rosyjskiej?
Odpowiedź: Eduard Kokojty

Pytanie: Gdzie progruzińskie władze Osetii Południowej miały swoją siedzibę?
Odpowiedź: Kurta

Pytanie: Kto zdobył Kurtę w czasie wojny? 
Odpowiedź: osetyjskie wojska

Pytanie: Kiedy Kosowo uzyskało niepodległość? 
Odpowiedź: w lutym 2008
Osetia Południowa

W sierpniu 2008, po załamaniu rozmów gruzińsko-osetyjskich i wielokrotnym ostrzeliwaniu przez Osetyjczyków terenów znajdujących się pod kontrolą sił gruzińskich (faktowi temu zaprzecza strona osetyjska i rosyjska) oraz wielokrotnym ostrzeliwaniu Osetii Południowej przez Gruzję (czemu zaprzeczała strona gruzińska), Gruzja przystąpiła do zbrojnego zajęcia separatystycznego obszaru. Główne działania zbrojne rozpoczęły się wieczorem 7 sierpnia, a 8 sierpnia wojska gruzińskie wkroczyły do Cchinwali. Strony gruzińska i rosyjska wzajemnie przypisują sobie wrogie działania.
9 sierpnia siły rosyjskie wyparły Gruzinów ze stolicy Osetii i odsunęły ich pozycje poza teren sporny. Jakkolwiek Rosjanie stali na stanowisku, iż wypełniali mandat ONZ i byli siłami bezpieczeństwa w Osetii Południowej, do opinii publicznej dociera dużo informacji o działaniach zaczepnych na terenie Gruzji, a w szczególności w okolicach jej stolicy Tbilisi. 25 sierpnia parlament rosyjski (Rada Federacji i Duma Państwowa) uznał niepodległość Osetii Południowej oraz Abchazji a dzień później to samo zrobił prezydent Dmitrij Miedwiediew. Strona gruzińska odebrała to jako „jawną aneksję” tych obszarów i 29 sierpnia zerwała stosunki dyplomatyczne z Rosją. We wrześniu 2008 Rosja podpisała z Abchazją i Osetią Południową międzypaństwowe umowy o przyjaźni, współpracy i pomocy wzajemnej. Umowy zawarte na 10 lat (z możliwością ich przedłużenia) przewidują m.in. wzajemną pomoc wojskową w przypadku zewnętrznej agresji oraz wspólną ochronę granic. Umowy te zostały ratyfikowane przez parlamenty państw-sygnatariuszy. 16 listopada 2011 roku Parlament Europejski uchwalił rezolucję uznając obecność Rosjan w Osetii Południowej za bezprawną okupację tych terenów.

Pytanie: W którym roku Gruzja zaatakowała Osetię?
Odpowiedź: 2008

Pytanie: Kto obronił przed Gruzinami Osetyjczyków? 
Odpowiedź: siły rosyjskie

Pytanie: Jakie miasto jest stolicą Gruzji?
Odpowiedź: Tbilisi

Pytanie: Jakie Izby wchodzą w skład parlamentu Rosji?
Odpowiedź: Rada Federacji i Duma Państwowa