the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Australia

Pierwszą australijską gazetą była „Sydney Gazette and the News South Wales Advertiser” (wydawana w latach 1803–1842). Główne dzienniki i czasopisma są w rękach korporacji prasowych takich jak: „Sydney News Ltd.” i „The Herald Sun”. W Australii ukazuje się 3 tys. gazet. Największe dzienniki to: „The Herald Sun” (założony w 1840, nakład 558 800 egzemplarzy) i „The Daily Telegraph” (założony w 1879, nakład 442 tys. egzemplarzy). Wśród czasopism kobiecych prowadzi „Australian Women’s Weekly” (założony w 1933, nakład 1230 tys. egzemplarzy). Agencje prasowe: „Australian Agency Press” (AAP, założona w 1935 w Melbourne, obecna centrala w Sydney) i „Australian United Press Ltd.” (AUP).

Pytanie: Kiedy zakończono wydawanie "Sydney Gazette and the News South Wales Advertiser”?
Odpowiedź: 1842

Pytanie: Jaki tytuł nosiła pierwsza pochodząca z Australii gazeta?
Odpowiedź: Sydney Gazette and the News South Wales Advertiser

Pytanie: Który z wydawanych w Australii dzienników ma nawiększy nakład?
Odpowiedź: The Herald Sun

Pytanie: Jakim nakładem wydawany jest "Australian Women’s Weekly"?
Odpowiedź: 1230 tys.
Kordzik

W Polsce, po odzyskaniu niepodległości w listopadzie 1918 roku pierwsza regulaminowa broń krótka w marynarce wojennej nosiła miano sztyletu, w połowie lat dwudziestych zmieniono jej nazwę na kordzik. W okresie międzywojennym noszono go w czasie uroczystości na skórzanych rapciach do pasa z koalicyjką. Kordzik noszony był przez oficerów Lotnictwa, Marynarki Wojennej, załóg pociągów pancernych, artylerii zmotoryzowanej i czołgiści. Zaraz po II wojnie światowej kordzik nie był używany. Przedwojenny zwyczaj noszenia kordzika lotniczego przywrócono dopiero rozkazem MON nr 30 z 14 czerwca 1958 r. W Polsce obecnie noszony przez oficerów i chorążych do munduru galowego w Marynarce Wojennej i lotnictwie zawieszony na rapciach na wysokości lewego uda na równi z dolną krawędzią marynarki.

Pytanie: Kto i kiedy aktualnie nosi kordzik?
Odpowiedź: oficerów i chorążych do munduru galowego w Marynarce Wojennej i lotnictwie

Pytanie: Jak początkowo nazywano kordzik?
Odpowiedź: sztyletu

Pytanie: Kto w międzywojniu nosił kordzik?
Odpowiedź: oficerów Lotnictwa, Marynarki Wojennej, załóg pociągów pancernych, artylerii zmotoryzowanej i czołgiści

Pytanie: W jaki sposób w międzywojniu noszono tę broń?
Odpowiedź: na skórzanych rapciach do pasa z koalicyjką

Pytanie: W jaki sposób aktualnie nosi się go do munduru?
Odpowiedź: zawieszony na rapciach na wysokości lewego uda na równi z dolną krawędzią marynarki
Kordzik

Jako dystynkcyjna broń mundurowa, pojawił się w XIX wieku na wyposażeniu oficerów i podoficerów, w służbach w których noszenie długiej bocznej broni białej było utrudnione. Stosowano je także w niektórych formacjach cywilnych. Nazwa „kordzik” wywodzi się od korda, będącego stosunkowo długą sieczną bronią białą, popularną w późniejszym okresie średniowiecza. Kordziki w roli regulaminowej broni bocznej pojawiły się w angielskiej marynarce wojennej pod koniec XVIII wieku, a szerokie ich zastosowanie przypadło na wiek XIX.

Pytanie: Czym jest kord?
Odpowiedź: stosunkowo długą sieczną bronią białą, popularną w późniejszym okresie średniowiecza

Pytanie: Dla jakiego rodzaju broni kordziki okazały się alternatywą?
Odpowiedź: długiej bocznej broni białej

Pytanie: Czy nosili go wysocy rangą wojskowi?
Odpowiedź: Jako dystynkcyjna broń mundurowa, pojawił się w XIX wieku na wyposażeniu oficerów i podoficerów
Wiatka WP-150

Z powodu opóźnień kooperantów dopiero pod koniec 1957 roku uruchomiono produkcję seryjną, produkując w tym roku 1668 egzemplarzy. Konstrukcja następnie była dopracowywana i ulepszana. W 1959 roku powiększono moc silnika z 4,5 do 5,5 KM, dzięki m.in. modyfikacji gaźnika, przez co prędkość maksymalna wzrosła do ponad 70 km/h. W 1959 roku przeprowadzono doświadczalny rajd skuterów na dystansie 12 000 km. W 1960 roku w sprzedaży pojawiły się celuloidowe szyby przednie. W 1962 roku zakłady wyprodukowały 100-tysięczny skuter. Pierwszy model WP-150 produkowany był do 1967 roku i powstało łącznie 290 467 egzemplarzy.

Pytanie: Dlaczego produkcję seryjną rozpoczęto później niż planowano?
Odpowiedź: Z powodu opóźnień kooperantów

Pytanie: W jaki sposób udało się zwiększyć moc silnika?
Odpowiedź: dzięki m.in. modyfikacji gaźnika

Pytanie: Z jaką prędkością maksymalną można było się nim poruszać?
Odpowiedź: ponad 70 km/h

Pytanie: Czy wyprodukowano więcej niż 100 tysięcy sztuk tego modelu?
Odpowiedź: powstało łącznie 290 467 egzemplarzy
Wiatka WP-150

Jesienią 1956 r. zademonstrowano dla radzieckiej prasy trzy próbne egzemplarze Wiatki WP-150. Bazę stanowiła Vespa GS150 z 1955 r., jednakże silnik o mniejszej mocy i prostsza trzybiegowa skrzynia biegów zostały przejęte z wcześniejszego modelu Vespy 150 (Vespa GS150 miała skrzynię czterobiegową i rozwijała moc 8 KM). W stosunku do Vespy GS różnice zewnętrzne były niewielkie, m.in. nieco większy był reflektor, prędkościomierz był okrągły zamiast owalnego lub trapezowego, a od 1960 roku na błotniku przednim była dekoracyjna metalowa czerwona flaga z gwiazdą. Stylizowana nazwa Вятка (Wiatka) umieszczona była w tym samym miejscu, co Vespa w pierwowzorze – na prawej osłonie przedniej. Wiatka miała drobne różnice wymiarowe, w tym większy o 4 cm rozstaw kół i była nieco cięższa z powodu grubszych blach (Vespa – 111 kg).

Pytanie: Kiedy doszło do debiutanckiej demonstracji Wiatki WP-150?
Odpowiedź: Jesienią 1956

Pytanie: Ile sztuk Wiatki WP-150 przedstawiono rosyjskiej prasie w 1956 roku?
Odpowiedź: trzy

Pytanie: Na jakim skuterze wzorowali się konstruktorzy Wiatki WP-150?
Odpowiedź: Vespa GS150

Pytanie: Czy jakiekolwiek elementy Wiatki WP-150 pochodziły z Vespy 150?
Odpowiedź: silnik o mniejszej mocy i prostsza trzybiegowa skrzynia biegów zostały przejęte z wcześniejszego modelu Vespy 150
Hel (miasto)

Ówczesne miasto było położone około 1,5 km od dzisiejszego. Miało kościół, szpital, ratusz, dwa rynki i mały port. Jednakże w XV w. mierzeja zaczęła się zmniejszać na skutek erozji. W 1417 r. zbudowano kościół św. Piotra, patrona rybaków. Hel doświadczył okresu wzrostu, ale później ustąpił miejsca szybciej rosnącemu miastu Gdańsk. W 1466 r. król Polski Kazimierz IV przyznał Hel jako lenno Gdańskowi, kończąc stuletnią walkę o dominację nad gospodarką Zatoki Gdańskiej. Przejście pod gdańską jurysdykcję spowodowało upadek Helu. W 1526 r. król Zygmunt I Stary wycofał przywileje przyznane wcześniej Helowi i sprzedał miasto z mierzeją władzom Gdańska. Od tamtej pory los Helu był związany z większym sąsiadem. Należał do półwyspu helskiego terytorium miasta Gdańska, położony był w drugiej połowie XVI wieku w województwie pomorskim.

Pytanie: Co było przyczyną zmniejszania się mierzei? 
Odpowiedź: erozji

Pytanie: Czyim patronem jest święty Piotr? 
Odpowiedź: rybaków

Pytanie: Jakie miasto kupiło Hel wraz z mierzeją?
Odpowiedź: Gdańska

Pytanie: W jakim województwie znajdował się Hel?
Odpowiedź: pomorskim
Hel (miasto)

Hel wywodzi się z miasta o tej samej nazwie, które na skutek zmiany linii brzegowej zostało zatopione przez wody Zatoki Puckiej. Hel został po raz pierwszy wzmiankowany w 1198 r. jako kaszubska wieś o nazwie Gellen i ośrodek handlu śledziami. W jednej z duńskich kronik wspomniano, że uszkodzony statek króla Waldemara II Zwycięskiego osiadł na „Wyspie Hel”. Szybki rozwój miasta nastąpił w XII wieku, w XIII w. miejscowość stała się jednym z najważniejszych centrów handlowych regionu, rywalizującym z pobliskim Gdańskiem. Zgodnie z przesłankami historycznymi już przed 1266 r. Hel posiadał prawa miejskie nadane na prawie lubeckim przez księcia pomorskiego Świętopełka II. Akt lokacyjny został potwierdzony przez Krzyżaków w 1378 r. (również na prawie lubeckim), gdy ci zajęli miasto, opanowując Pomorze Gdańskie.

Pytanie: Czy pierwotne miasto Hel jest dostępne do zwiedzania dla turystów?
Odpowiedź: Hel wywodzi się z miasta o tej samej nazwie, które na skutek zmiany linii brzegowej zostało zatopione przez wody Zatoki Puckiej

Pytanie: Dlaczego zatoka Pucka pochłonęła pierwotny Hel?
Odpowiedź: zmiany linii brzegowej

Pytanie: W sprzedaży jakich ryb specjalizował się Hel w 1198?
Odpowiedź: śledziami

Pytanie: Kto nadał miastu Hel prawa miejskie?
Odpowiedź: Świętopełka II
Gorączka

Gorączka jest to podwyższenie temperatury organizmu z powodu przestawienia punktu nastawczego na wyższy poziom. Równocześnie mechanizmy chłodzące są całkowicie sprawne. Hipertermia jest to stan podwyższonej temperatury z powodu zawodzenia mechanizmów chłodzących przy prawidłowym punkcie nastawczym. W przypadku hipertermii nie da się obniżyć temperatury poprzez podawanie leków przeciwgorączkowych. Analogicznie, zmiana punktu nastawczego na niższy przy prawidłowych mechanizmach termogenicznych nazywa się anapireksją, natomiast niższa temperatura spowodowana niewydolnym mechanizmem termogenicznym – hipotermią.

Pytanie: Czym spowodowane jest wystąpienie gorączki?
Odpowiedź: przestawienia punktu nastawczego na wyższy poziom

Pytanie: Czy gorączka i hipertermia to to samo?
Odpowiedź: Gorączka jest to podwyższenie temperatury organizmu z powodu przestawienia punktu nastawczego na wyższy poziom. Równocześnie mechanizmy chłodzące są całkowicie sprawne. Hipertermia jest to stan podwyższonej temperatury z powodu zawodzenia mechanizmów chłodzących przy prawidłowym punkcie nastawczym

Pytanie: Rezultatem czego jest hipertermia?
Odpowiedź: zawodzenia mechanizmów chłodzących przy prawidłowym punkcie nastawczym

Pytanie: Jak moglibyśmy zdefiniować anapireksję?
Odpowiedź: zmiana punktu nastawczego na niższy przy prawidłowych mechanizmach termogenicznych

Pytanie: Co zawodzi w przypadku hipotermii?
Odpowiedź: mechanizmem termogenicznym
Gorączka

Ponieważ koszt metaboliczny gorączki jest wysoki, może wydawać się dziwne, że chory organizm (który zazwyczaj pożywia się gorzej) ma wyższą temperaturę. Okazuje się, że przy wyższej temperaturze mechanizmy obronne (takie jak wytwarzanie przeciwciał) czy proliferacja limfocytów ulegają znacznemu wzrostowi (około 10% na jeden stopień). Równocześnie zmniejsza się dostęp żelaza i innych związków dla patogenów, co utrudnia im namnażanie. Wykazano doświadczalnie, że zwierzęta, którym uniemożliwiono podwyższenie temperatury na czas infekcji (poprzez podawanie leków obniżających temperaturę), miały niższą przeżywalność niż zwierzęta bez podawanych leków. Według pewnej doktryny lekarze nie powinni starać się walczyć z gorączką za wszelką cenę, lecz traktować ją jako naturalny mechanizm obronny. Stosowanie leków przeciwgorączkowych w celu zmniejszenia gorączki koreluje ze wzrostem śmiertelności o 5% w populacjach ludzkich zakażonych wirusem grypy i negatywnie wpływa na wyniki pacjentów na oddziale intensywnej terapii.

Pytanie: O ile procent więcej rośnie tempo namnażania przy podwyższeniu temperatury ciała o 1 stopień?
Odpowiedź: około 10%

Pytanie: Jakie pierwiastki sprzyjają namnażaniu się patogenów?
Odpowiedź: żelaza i innych związków

Pytanie: Czy podwyższenie temperatury ciała zwiększa przeżywalność podczas choroby?
Odpowiedź: zwierzęta, którym uniemożliwiono podwyższenie temperatury na czas infekcji (poprzez podawanie leków obniżających temperaturę), miały niższą przeżywalność niż zwierzęta bez podawanych leków

Pytanie: Czy lekarze powinni walczyć z gorączką za wszelką cenę?
Odpowiedź: lekarze nie powinni starać się walczyć z gorączką za wszelką cenę
Joanna Jóźwik

W 2010 bez awansu do finału startowała w biegu na 800 metrów podczas mistrzostw świata juniorów. Ósma zawodniczka młodzieżowych mistrzostw Europy w Tampere (2013) – upadła w biegu finałowym. W tym samym roku zajęła piątą lokatę podczas igrzysk frankofońskich. Brązowa medalistka mistrzostw Europy w Zurychu (2014). Brązowa medalistka Halowych mistrzostw Europy w Pradze (2015). Po dyskwalifikacji za doping Jekatieriny Zawiałowej, w 2019 roku J. Jóźwik otrzymała brązowy medal za osiągnięcie podczas HME w Pradze w 2015 r..
Szósta zawodniczka Mistrzostw Europy w Amsterdamie (2016).

Pytanie: Na której pozycji uplasowała się lekkoatletka na igrzyskach frankofońskich?
Odpowiedź: piątą

Pytanie: Jaką nagrodę zdobyła lekkoatletka na mistrzostwach z 2014 roku?
Odpowiedź: Brązowa medalistka

Pytanie: W którym roku zawodniczka uplasowała się na trzeciej lokacie na mistrzostwach w Pradze?
Odpowiedź: 2015

Pytanie: Dlaczego Zawiałowa nie została uwzględniona w klasyfikacji generalnej?
Odpowiedź: za doping

Pytanie: Na której pozycji uplasowała się lekkoatletka na mistrzostwach z 2016 roku?
Odpowiedź: Szósta
Joanna Jóźwik

Sportowczyni jest pięciokrotną mistrzynią Polski na stadionie (dwa tytuły w biegu na 800 metrów – 2014 i 2015 oraz trzy tytuły w sztafecie 4 × 400 metrów – 2013, 2014 i 2015), brązowa medalistka mistrzostw Polski seniorów (2013). Na halowych mistrzostwach kraju zdobyła cztery srebrne medale (2011 – bieg na 400 metrów, 2014 – bieg na 800 m i sztafeta 4 × 400 metrów oraz 2015 – bieg na 800 m). Zawodniczka ma na swoim koncie także złote krążki młodzieżowych mistrzostw Polski oraz mistrzostw kraju w juniorskich kategoriach wiekowych.

Pytanie: Czy mistrzostwo Polski na stadionie udawało jej się wywalczyć jedynie na dystansie 800 m?
Odpowiedź: Sportowczyni jest pięciokrotną mistrzynią Polski na stadionie (dwa tytuły w biegu na 800 metrów – 2014 i 2015 oraz trzy tytuły w sztafecie 4 × 400 metrów – 2013, 2014 i 2015)

Pytanie: W jakich latach zajmowała drugie miejsca na halowych mistrzostwach Polski?
Odpowiedź: 2011 – bieg na 400 metrów, 2014 – bieg na 800 m i sztafeta 4 × 400 metrów oraz 2015

Pytanie: Na jakim dystansie zajęła drugie miejsce na halowych mistrzostwach Polski w 2015 roku?
Odpowiedź: 800 m

Pytanie: Na jakim dystansie udało jej się wywalczyć indywidualne mistrzostwo kraju na stadionie?
Odpowiedź: 800 metrów

Pytanie: Czy sukcesy zaczęła odnosić dopiero w czasach seniorskich?
Odpowiedź: Zawodniczka ma na swoim koncie także złote krążki młodzieżowych mistrzostw Polski oraz mistrzostw kraju w juniorskich kategoriach wiekowych
Błędy w koszykówce

Faul (ang. foul; inaczej: przewinienie) jest to zagranie niezgodne z przepisami gry, karane zgodnie z przepisami obowiązującymi w danej dziedzinie sportu. Faul to naruszenie przeciwnika przy piłce lub bez piłki, wtedy jest to faul bez piłki. Występuje także faul obustronny popełniony przez zawodników obu ekip. Za sfaulowanie zawodnika w akcji rzutowej, zawodnik ten wykonuje rzuty osobiste. Rzuty osobiste punktowane za 1 punkt oddaje się gdy zespół przeciwny popełni więcej niż 5 przewinień w kwarcie, to i każde kolejne przewinienie bez względu czy w akcji rzutowej czy nie, jest karane rzutami. W przypadku gdy zawodnik faulowany rzuca zza linii rzutów za 3 punkty wykonuje 3 rzuty, w każdym z innych dwa. Gdy zawodnik faulowany jest w pozycji rzutowej i trafi celnie do kosza wykonuje jeszcze dodatkowy rzut z linii rzutów wolnych. W przypadku faulu niesportowego lub technicznego, zawodnik z drużyny faulowanej wykonuje 2 rzuty i wyprowadza dodatkowo jeszcze piłkę z boku.

Pytanie: Czy można sfaulować zawodnika, który nie jest aktualnie przy piłce?
Odpowiedź: Faul to naruszenie przeciwnika przy piłce lub bez piłki, wtedy jest to faul bez piłki

Pytanie: Jaka kara przewidziana jest za popełnienie faulu technicznego?
Odpowiedź: zawodnik z drużyny faulowanej wykonuje 2 rzuty i wyprowadza dodatkowo jeszcze piłkę z boku

Pytanie: Co dzieje się w przypadku, gdy zawodnik zostanie sfaulowany w pozycji rzutowej, ale mimo to uda mu się oddać celny rzut?
Odpowiedź: wykonuje jeszcze dodatkowy rzut z linii rzutów wolnych

Pytanie: W jakiej sytuacji zawodnik, na którym popełniony został faul może oddać trzy rzuty?
Odpowiedź: gdy zawodnik faulowany rzuca zza linii rzutów za 3 punkty

Pytanie: Co to jest faul obustronny?
Odpowiedź: faul obustronny popełniony przez zawodników obu ekip
Swiatłana Aleksijewicz

Swiatłana Aleksijewicz wyraża pogląd, że na Białorusi w pierwszej kolejności należy zbudować demokrację, a dopiero później myśleć o odrodzeniu białoruskiej kultury i języka. Ruchy zmierzające do odrodzenia narodowego oskarża o zbrodniczy romantyzm, z którym należy skończyć. Pisarka w ogólnych słowach deklaruje, że nie jest zwolenniczką przywódcy Białorusi Alaksandra Łukaszenki. Niektórzy biografowie twierdzą, że jest znana z konsekwentnie krytycznego stosunku do jego polityki. Jednak pisarka wielokrotnie wyrażała się pochlebnie o Łukaszence i powtarzała jego retorykę. Nazywa go jedynym realnym politykiem w białoruskiej przestrzeni, i naszym liderem; twierdzi, że to on ocalił niezależność Białorusi i zagwarantował jej gospodarczą stabilność, przedłużył socjalizm, zadbał o studentów, ludzi biednych i starych; mówi, że kraj trzyma się na nim, a w kontekście polityki Federacji Rosyjskiej interesy jego osobistej władzy są zbieżne z interesami narodu. Po referendum w 2004 roku, które znaczna część opozycji i społeczności międzynarodowej uznała za sfałszowane, Aleksijewicz zaakceptowała zwycięstwo Łukaszenki i nazwała oficjalny wynik rezultatem woli narodu. Aleksijewicz krytykuje także opozycyjne wobec Łukaszenki siły polityczne w swoim kraju, zarzucając im psychologię ofiary i oczekiwanie na pomoc ze strony najpierw Zachodu, potem Federacji Rosyjskiej, a w końcu sąsiadów: Litwy, Polski i Ukrainy. Jej zdaniem jest to wynik poczucia bezsilności. Uważa, że Białorusini powinni samodzielnie, bez zagranicznej pomocy, rozwiązywać problemy swojego kraju.

Pytanie: Bez czego według niej nie może rozkwitać białoruska kultura i język?
Odpowiedź: demokrację

Pytanie: Czego według niej powinny się wyzbyć ruchy dążące do odrodzenia narodowego?
Odpowiedź: zbrodniczy romantyzm

Pytanie: Co pisarka ta wytyka białoruskiej opozycji?
Odpowiedź: psychologię ofiary i oczekiwanie na pomoc ze strony najpierw Zachodu, potem Federacji Rosyjskiej, a w końcu sąsiadów: Litwy, Polski i Ukrainy

Pytanie: Jakie stanowisko zajęła po referendum z 2004 r.?
Odpowiedź: zaakceptowała zwycięstwo Łukaszenki i nazwała oficjalny wynik rezultatem woli narodu

Pytanie: Czy pisarka ta uważa, że inne państwa powinny pomóc Białorusinom uregulować sytuację w ich kraju?
Odpowiedź: Uważa, że Białorusini powinni samodzielnie, bez zagranicznej pomocy, rozwiązywać problemy swojego kraju
Swiatłana Aleksijewicz

Poglądy Swiatłany Aleksijewicz na temat budowy demokracji przed odrodzeniem narodowym spotkały się z krytyką ze strony środowisk związanych z Białoruskim Frontem Ludowym. Białoruscy działacze narodowi Alaksandra Siomucha i Zianon Pazniak wyrazili opinię, że nie jest możliwa budowa jakiejkolwiek stabilnej i trwałej demokracji bez świadomości narodowej. Ich zdaniem Białoruś jako państwo, nawet demokratyczne, nie przetrwa, jeżeli będzie zdominowane przez kulturę i świadomość rosyjską. Jego istnienie nie będzie miało ideologicznego uzasadnienia, a dominujący światopogląd rosyjski w sposób nieunikniony wypierać będzie białoruski i ciążyć ku Rosji. Wypowiedzi Aleksijewicz, w których przedkłada demokrację nad ideę narodową, Pazniak nazywa fałszem, dwulicowością i antynarodową agresją. Pazniak zwraca także uwagę, że Aleksijewicz, przeżywszy znaczną część życia na Białorusi, nie zna języka białoruskiego.

Pytanie: Dlaczego Alaksandra Siomucha i Zianon Pazniak uważają, że stabilna i trwała demokracja nie może istnieć bez świadomości narodowej?
Odpowiedź: Ich zdaniem Białoruś jako państwo, nawet demokratyczne, nie przetrwa, jeżeli będzie zdominowane przez kulturę i świadomość rosyjską. Jego istnienie nie będzie miało ideologicznego uzasadnienia, a dominujący światopogląd rosyjski w sposób nieunikniony wypierać będzie białoruski i ciążyć ku Rosji

Pytanie: Jakimi określeniami Zianon Paznak nazywa wypowiedzi Swiatłany Aleksijewicz dotyczące budowy demokracji przed odrodzeniem narodowym?
Odpowiedź: fałszem, dwulicowością i antynarodową agresją

Pytanie: Jaka grupa osób krytykowała Swiatłanę Aleksijewicz za jej opinie dotyczące demokracji i tożsamości narodowej?
Odpowiedź: środowisk związanych z Białoruskim Frontem Ludowym

Pytanie: Czy Siomucha i Pazniak zgadzają się z poglądami Aleksijewicz na temat demokracji i odrodzenia narodowego?
Odpowiedź: Białoruscy działacze narodowi Alaksandra Siomucha i Zianon Pazniak wyrazili opinię, że nie jest możliwa budowa jakiejkolwiek stabilnej i trwałej demokracji bez świadomości narodowej
Pancerniki typu Tosa

Po propozycjach Marynarki w latach 1911–1912, nawołujących do dużej rozbudowy, rada ministrów zgodziła się na plan 4-4. Zgodnie z nim zostały zatwierdzone do budowy trzy nowe pancerniki, ale żaden krążownik liniowy. Jednak Marynarka nie zgadzała się z tym i dążyła do planu 8-4. Cesarska Rada Obrony (ang. Imperial Defence Council) z kolei naciskała na realizację planu 8-8. Rząd ustąpił i do lipca 1914 r. zdecydował najpierw o poparciu planu 8-4, a następnie 8-8. Plan 8-4 został zaprezentowany Zgromadzeniu Narodowemu w roku 1914. Planowano, że do 1923 r. Japonia będzie posiadała 8 pancerników i cztery krążowniki liniowe. Planowano zbudować dwa pancerniki typu Nagato i dwa typu Tosa. Problemem było to, że stary plan zakładał iż wszystkie okręty wchodzące w skład floty 8-8 miały mieć mniej niż osiem lat. Do chwili ukończenia wszystkich nowych okrętów, „Fusō” i pierwsze dwa okręty typu Kongo byłyby już według tych kryteriów przestarzałe.

Pytanie: Na jaki plan na początku zgodziła się rada ministrów? 
Odpowiedź: 4-4

Pytanie: Czy Marynarka poparła plan, na który na początku zgodziła się rada ministrów?
Odpowiedź: Jednak Marynarka nie zgadzała się z tym

Pytanie: Jaki plan chciała zrealizować Cesarska Rada Obrony?
Odpowiedź: 8-8

Pytanie: Ile pancerników miała mieć Japonia do 1923 r.?
Odpowiedź: 8
Pancerniki typu Tosa

Stępkę pancernika „Tosa” położono 16 lutego 1920 r. w stoczni Mitsubishi w Nagasaki, budowę „Kagi” rozpoczęto 19 lipca 1920 r. w stoczni Kawasaki w Kobe. Obie jednostki zostały wodowane w roku 1921: „Tosa” 18 grudnia, zaś „Kaga” 17 listopada. Pomimo tego, że stępkę „Tosy” położono jako pierwszą, jej ukończenie planowano na marzec 1923 r., podczas gdy „Kaga” miała być oddana 25 grudnia 1922 r. Jednak podpisany przez Japonię traktat waszyngtoński zakładał przerwanie budowy wielu pancerników, w tym dwóch jednostek typu Tosa. Budowę obu okrętów wstrzymano 5 lutego 1922 r. Po skreśleniu z listy jednostek floty 1 kwietnia 1924 r., „Tosa” została zatopiona jako okręt-cel w kanale Bungo 9 lutego 1925 r. Wykorzystano go do ćwiczeń artyleryjskich i testów odporności opancerzenia na eksplozje min i torped. Raporty z tych testów wspominają, że pociski uderzały w okręt poniżej linii wodnej, co mogłoby wyjaśnić późniejsze zainteresowanie japońskiej marynarki pancerzem wewnętrznym. Rezultaty tych ćwiczeń zostały wykorzystane przy projektowaniu pancerników typu Yamato.

Pytanie: Gdzie pracowano nad powstaniem okrętu „Kagi”?
Odpowiedź: w stoczni Kawasaki w Kobe

Pytanie: Kiedy doszło do wodowania pancerników tego typu?
Odpowiedź: w roku 1921: „Tosa” 18 grudnia, zaś „Kaga” 17 listopada

Pytanie: Dlaczego budowa tych pancerników została przerwana 5 lutego 1922 roku?
Odpowiedź: podpisany przez Japonię traktat waszyngtoński zakładał przerwanie budowy wielu pancerników, w tym dwóch jednostek typu Tosa

Pytanie: Jaki koniec spotkał pancernik „Tosa”?
Odpowiedź: została zatopiona jako okręt-cel