the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Anja Rubik

W 2017 wyreżyserowała i wyprodukowała kampanię społeczną #sexedpl, która poruszyła temat kompleksowej edukacji seksualnej, a we wrześniu opublikowała podręcznik dla nastolatków i nastolatek pt. „#sexedpl. Rozmowy Anji Rubik o dojrzewaniu, miłości i seksie”, który zyskał status bestsellera w Polsce, sprzedając się w ponad 100 tys. egzemplarzy. Za swoją działalność dotyczącą edukacji seksualnej młodzieży została w 2018 wyróżniona nagrodą „Zacnego Uczynku” i statuetką „Kobieta Roku Glamour 2018”. Również w 2018 powołała do życia Fundację Sexed.pl, a w styczniu 2019 zaczęła prowadzić internetowy program SexEdPL ROOM, w którym omawiała kwestie związane z seksem.

Pytanie: W którym roku Anja stworzyła kampanię społeczną na rzecz edukacji seksualnej?
Odpowiedź: 2017

Pytanie: Czego dotyczyła kampania #sexedpl?
Odpowiedź: kompleksowej edukacji seksualnej

Pytanie: Jak nazywa się podręcznik stworzony przez modelkę?
Odpowiedź: „#sexedpl. Rozmowy Anji Rubik o dojrzewaniu, miłości i seksie”

Pytanie: Czy książka Anji stała się popularna w Polsce?
Odpowiedź: który zyskał status bestsellera w Polsce, sprzedając się w ponad 100 tys. egzemplarzy
Blackburn Kangaroo

Cztery samoloty (G-EAIT, EAIU, EAKQ, EAMJ) zostały odkupione przez ich producenta Blackburn dla swojego nowo utworzonego przedsiębiorstwa lotniczego North Sea Aerial Navigation, przemianowanego następnie na North Sea Aerial and General Transport. Pierwszy wszedł do eksploatacji 10 maja 1919 roku. Trzy z nich zostały wysłane na pierwszą wystawę lotnictwa komunikacyjnego (ELTA) w Amsterdamie w sierpniu 1919 roku, gdzie przez kilka tygodni były używane do lotów widokowych, przewożąc 1400 pasażerów. G-EAIT, wyposażony w zamkniętą oszkloną kabinę dla ośmiu pasażerów (ósmy w nosie), zdobył tam drugą nagrodę w zawodach startu i krótkiego lądowania. 30 września 1919 roku samoloty rozpoczęły regularną komunikację na linii Leeds – Hounslow, następnie latały też do Amsterdamu przewożąc towary. Loty regularne były utrzymywane do końca 1920 roku, po czym zostały zamknięte jako nieopłacalne. Później samoloty te wykorzystywane były do lotów wycieczkowych. Konwersję na samolot kabinowy przeszedł także G-EAMJ, który miał być wykorzystany do przelotu do Indii, lecz lot został odwołany przez Ministerstwo Lotnictwa. 8 września 1922 roku dwa samoloty wystartowały w wyścigu King’s Cup Race, ale go nie ukończyły (G-EAMJ został zgłoszony do zawodów przez Winstona Churchilla, drugim był G-EAIU). Od 1924 roku samoloty North Sea Aerial and General Transport, po wyposażeniu w podwójne sterownice, wykonywały usługi szkolenia pilotów dla lotnictwa wojskowego, bazując w Brough. 5 maja 1925 roku G-EAIT rozbił się (pilot zginął), po czym North Sea Aerial and General Transport zakupiło jeszcze z zapasów armii trzy dalsze samoloty i przeznaczyło je do szkolenia (G-EBMD, EBOM i EBPK). Dwa egzemplarze skasowano w 1928 roku, a ostatnie trzy w 1929 roku.

Pytanie: Jakie było przeznaczenie tych samolotów podczas wystawy lotnictwa komunikacyjnego z 1919 roku?
Odpowiedź: były używane do lotów widokowych

Pytanie: Do czego używano tych samolotów po 1920 roku?
Odpowiedź: lotów wycieczkowych

Pytanie: Gdzie stacjonowały samoloty od 1924 roku?
Odpowiedź: w Brough

Pytanie: Czy pilot G-EAIT przeżył wypadek, który miał miejsce w maju 1925 roku?
Odpowiedź: 5 maja 1925 roku G-EAIT rozbił się (pilot zginął)
Nimesulid

Historia odkrycia nimesulidu rozpoczyna się w 1969 roku w laboratorium koncernu 3M, w którym doktorzy George Moore, Karl F. Swingle oraz Bob Scherer (odkrywca kwasu meklofenamowego) wraz z zespołem pracowali nad nowymi pestycydami oraz substancjami przeciwzapalnymi. Nimesulid otrzymano podczas badań nad dwoma fluoroalkanosulfonanilidami: trimuflumidatem i diflumidonem. Odkryty wówczas (2-fenoksy-4-nitro)trifluorometanosulfoanilid wykazywał działanie terapeutyczne na modelu zwierzęcym. W 1971 roku opracowano syntezę bezfluorowego analogu tego związku (2-fenoksy-4-nitro)metanosulfoanilidu i nadano mu nazwę roboczą „R-805”, zmienioną później na „nimesulid”. Dalsze badania były prowadzone w Riker Laboratories Inc. w Kalifornii. W ich wyniku 8 października 1974 roku nimesulid został opatentowany w Stanach Zjednoczonych (nr patentu US 3.840.597). Za autorów wynalazku zostali uznani George Moore i Joseph Kenneth Harrington, natomiast właścicielem praw została Riker Laboratories Inc. W przeprowadzonych wówczas badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność przeciwbólową u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów oraz zaobserwowano uszkodzenie wątroby przy bardzo wysokich dawkach leku (do 800 miligramów na dobę). W 1980 roku prawa do nimesulidu nabyła szwajcarska firma farmaceutyczna Helsinn Healthcare. Po przeprowadzeniu dalszych badań klinicznych oraz podstawowych badań nad mechanizmem działania leku, został on zarejestrowany po raz pierwszy w 1985 roku we Włoszech. W kolejnych latach bezpośrednio lub przez udzielane licencje został wprowadzony na rynek w ponad 50 krajach Europy, Środkowej i Południowej Ameryki oraz Azji, z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Niemiec oraz Australii, gdzie nie podjęto próby wprowadzenia nimesulidu na rynek apteczny. Praw do zastosowań weterynaryjnych udzielono francuskiej firmie farmaceutycznej Virbac S.A., po uzyskaniu światowej ochrony patentowej.

Pytanie: Kto odkrył kwas meklofenamowy?
Odpowiedź: Bob Scherer

Pytanie: W którym roku odkryto nimesulid?
Odpowiedź: 1969

Pytanie: Czy George Moore przyczynił się do odkrycia nimesulidu?
Odpowiedź: Historia odkrycia nimesulidu rozpoczyna się w 1969 roku w laboratorium koncernu 3M, w którym doktorzy George Moore

Pytanie: W jakim laboratorium odkryto nimesulid?
Odpowiedź: koncernu 3M
Nimesulid

Nimesulid jest słabo rozpuszczalny w wodzie (0,014 mg/ml), natomiast dobrze rozpuszcza się w acetonie, chloroformie, octanie etylu, słabiej w etanolu (3,32 mg/ml), PEG 400 i ich mieszaninie. Jego rozpuszczalność zwiększa się wraz ze wzrostem pH (1000 razy przy wzroście pH o 3). Rozpuszczalność nimesulidu w wodzie zwiększa się istotnie przy użyciu etanolu jako drugiego rozpuszczalnika. Nimesulid jest również rozpuszczalny w glikolu propylenowym i mieszaninie gliceryny z etanolem, które są uważane za bezpieczne przy podawaniu doustnym. Informacje te mogą być przydatne przy projektowaniu płynnych i pozajelitowych form leku. Układ przestrzenny cząsteczki z odchylonym pod kątem 75° względem nitroaminosulfoanilidu podstawnikiem fenylowym w pozycji O5 jest stabilizowany przez wewnątrzcząsteczkowe wiązanie wodorowe pomiędzy grupą NH a atomem tlenu. Spójność kryształu nimesulidu jest wynikiem wzajemnych oddziaływań wiązania NH−O i sił van der Waalsa.

Pytanie: Od czego zależy wzrost rozpuszczalności Nimesulidu?
Odpowiedź: wzrostem pH

Pytanie: Jakie dwa środki niestanowiące zagrożenia przy podaniu doustnym dobrze wpływają na rozpuszczalność Nimesulidu?
Odpowiedź: glikolu propylenowym i mieszaninie gliceryny z etanolem

Pytanie: Co stabilizuje układ przestrzenny cząsteczki Nimesulidu?
Odpowiedź: wewnątrzcząsteczkowe wiązanie wodorowe

Pytanie: Jakie siły oddziałują na wiązanie NH−O, czyniąc kryształ nimesulidu spójnym?
Odpowiedź: van der Waalsa
Star Trek

Akcja „Star Trek: Stacja kosmiczna” (ang. Star Trek: Deep Space Nine, DS9) rozpoczyna się między szóstą a siódmą serią „Następnego pokolenia”. Serial łamie wiele utartych tradycji Star Trek. Tytułowy Deep Space 9 to stacja kosmiczna wybudowana przez Kardasjan na orbicie okupowanej przez nich planety Bajor. Po wycofaniu się sił okupacyjnych, rząd tymczasowy planety postanowił poprosić Federację o objęcie posterunku na stacji. Dzięki sąsiadującemu tunelowi przestrzennemu, który nadaje stacji ogromne znaczenie strategiczne, DS9 staje się teatrem wojen, konfliktów i wielu innych nietypowych sytuacji, rzadko spotykanych w dotychczasowych serialach Star Trek.

Pytanie: Jaki brzmi tytuł realizacji w języku angielskim?
Odpowiedź: Star Trek: Deep Space Nine, DS9

Pytanie: Czym jest Deep Space 9?
Odpowiedź: stacja kosmiczna

Pytanie: Kto skonstruował tytułową stację?
Odpowiedź: Kardasjan

Pytanie: Gdzie znajduje się Deep Space 9?
Odpowiedź: na orbicie okupowanej przez nich planety Bajor

Pytanie: Dlaczego stacja kosmiczna jawi się istotnym strategicznie miejscem?
Odpowiedź: Dzięki sąsiadującemu tunelowi przestrzennemu
Star Trek

Akcja serialu Star Trek: Enterprise (ENT) rozpoczyna się w roku 2151 (około 10 lat przed założeniem znanej z późniejszych chronologicznie seriali Federacji Zjednoczonych Planet, sto lat przed oryginalną serią). Tytułowy Enterprise NX-01 jest pierwszym statkiem kosmicznym zbudowanym przez Ziemian wyposażonym w napęd pozwalający na lot z prędkością warp 5. Choć główną rolą Enterprise jest pionierska misja mająca na celu zbadanie kosmicznego sąsiedztwa Ziemi i sąsiadujących ras, motywem przewodnim serialu przez pierwsze trzy serie była temporalna zimna wojna, w którą wmieszana zostaje załoga pierwszego Enterprise. W czwartej serii można spotkać bezpośrednie nawiązania do oryginalnej serii, jak też serii Następne pokolenie.

Pytanie: W którym roku rozgrywa się akcja Star Treku: Enterprise?
Odpowiedź: 2151

Pytanie: Co było głównym motywem trzech pierwszych serii serialu?
Odpowiedź: temporalna zimna wojna

Pytanie: Kto bierze udział w temporalnej zimnej wojnie? 
Odpowiedź: załoga pierwszego Enterprise

Pytanie: Co to jest Enterprise NX-01 w serialu?
Odpowiedź: statkiem kosmicznym

Pytanie: Co jest celem misji Enterprise?
Odpowiedź: zbadanie kosmicznego sąsiedztwa Ziemi i sąsiadujących ras
Neil Armstrong

17 września 1962 roku został przyjęty do zespołu astronautów. Wraz z Armstrongiem do drugiej grupy NASA zostali przyjęci: Frank Borman, Charles Conrad Jr., James A. Lovell Jr., James A. McDivitt, Elliott M. See Jr., Thomas P. Stafford, Edward Higggins. White II i John W. Young. Miał wylatane 2400 godzin w powietrzu, z czego około 900 w odrzutowcach. Był jedynym z dziewiątki, który latał w samolocie z silnikiem rakietowym. W programie Gemini pracował nad udoskonalaniem pojazdów treningowych, symulujących lot kosmiczny i lądowanie na Księżycu. Był rezerwowym pilotem dowodzącym w misji Gemini 5, pilotem dowodzącym wyprawy Gemini 8, podczas której po raz pierwszy w dziejach astronautyki połączono na orbicie dwa pojazdy - manewr, który zapewnił człowiekowi bezpieczny powrót z Księżyca, rezerwowym pilotem dowodzącym w Gemini 11, rezerwowym dowódcą w misji Apollo 8, a przede wszystkim dowódcą Apollo 11 i pierwszym człowiekiem stąpającym po Księżycu (21 lipca 1969 o 2:56 UTC).

Pytanie: Do jakiej grupy przyjęto go w 1962 roku?
Odpowiedź: astronautów

Pytanie: Kto został zatrudniony w NASA w tym samym czasie co Armstrong?
Odpowiedź: Frank Borman, Charles Conrad Jr., James A. Lovell Jr., James A. McDivitt, Elliott M. See Jr., Thomas P. Stafford, Edward Higggins. White II i John W. Young

Pytanie: Czy brał udział w programie Gemini?
Odpowiedź: W programie Gemini pracował nad udoskonalaniem pojazdów treningowych

Pytanie: Jakie stanowisko zajmował w programie Gemini 5?
Odpowiedź: Był rezerwowym pilotem dowodzącym
Hawajka cienkodzioba

Hawajka cienkodzioba była endemitem wyspy Hawaiʻi. W 1903 Perkins odnotował, że w dystrykcie Kona występowały w lasach na różnych wysokościach n.p.m.; w jednym z dystryktów (ʻOlaʻa) zaobserwował je na wysokości ok. 460–760 m n.p.m. (1500–2500 stóp n.p.m.). Wilson obserwował je na wysokości 350–800 m n.p.m. Henshaw odnotował, że są pospolite w średnio wilgotnych lasach Acacia koa/Metrosideros polymorpha na północ od rzeki Wailuku (nad Hilo), a rzadkie w bardzo wilgotnych lasach Metrosideros polymorpha i paproci drzewiastych w ʻOlaʻa. Wilson i Evans odnotowali, że hawajki cienkodziobe chętnie zamieszkują obszary porośnięte przez paprocie drzewiaste, na wyspie sięgające nieraz do ok. 9 m (30 stóp) wysokości, a dzięki swojej barwie dobrze maskują się w ich liściach. Rothschild zaznaczył, że podobnie jak hawajki samotne (A. stejnegeri) hawajki cienkodziobe podczas żerowania preferowały rozkładające się lub na wpół rozłożone drzewa, przypuszczalnie ze względu na miękkie drewno, które były w stanie usuwać swoimi smukłymi dziobami; preferencje co do rodzaju drewna zauważył również Wilson. Henshaw zauważył, że hawajki cienkodziobe lubiły przebywać w skupiskach liści Freycinetia arborea, zbierających się na kształt kubka, w których kumulowały się martwe liście pełne owadów. Jedynie ptaki o specyficznych kształtach dzioba, takie jak hawajki cienkodziobe, mogły się do nich dostać. Pożywienie tych hawajek stanowiły bezkręgowce i nektar; skład pożywienia zmieniał się sezonowo. Nektar zbierały z kwiatów M. polymorpha i lobelii. Głos miał być wyróżniający się, podobny do głosu hawajek zielonych (Chlorodrepanis virens), ale głośniejszy i głębszy. Pieśń miała brzmieć jak krótki, żwawy tryl, przypominający pieśń hawajki pełzaczowatej (Hemignathus wilsoni) i zielonej, ale dająca się odróżnić.

Pytanie: Jakie drzewa wybierała odmiana cienkodzioba w okresie żerowania? 
Odpowiedź: rozkładające się lub na wpół rozłożone

Pytanie: Dlaczego odmiana cienkodzioba wybierała drzewa rozkładające się?
Odpowiedź: ze względu na miękkie drewno, które były w stanie usuwać swoimi smukłymi dziobami

Pytanie: Co znajdowało się w skupiskach liści arborea?
Odpowiedź: martwe liście pełne owadów

Pytanie: Czym odżywiała się odmiana cienkodzioba?
Odpowiedź: bezkręgowce i nektar

Pytanie: Jakim głosem charakteryzowała się odmiana cienkodzioba?
Odpowiedź: wyróżniający się, podobny do głosu hawajek zielonych (Chlorodrepanis virens), ale głośniejszy i głębszy
Hawajka cienkodzioba

IUCN uznaje hawajkę cienkodziobą za gatunek wymarły (EX, Extinct). Moment rozpoczęcia i przebieg wymierania są słabo udokumentowane, ponieważ niewiele jest obserwacji z początku XX wieku. W latach 90. XIX wieku były to ptaki pospolite na wyspie; wszyscy ornitolodzy XIX wieku z wyjątkiem Wilsona opisywali je jako pospolite. Henshaw (1902) zauważył, że ich liczebność miejscami zaczęła spadać. Zdaniem autora, głęboko w lasach Olaa panowały dobre warunki do życia dla hawajek cienkodziobych, jednak były one tam rzadkie. Wysnuł więc przypuszczenie, że są rzadkie na całej wyspie. Munro w 1936 i 1937 nie zaobserwował żadnych hawajek cienkodziobych. Trzy ostatnie osobniki (według innego źródła dwa) odłowili Chester E. Blacow i L.E. Miller w ʻUmikoa (315 m n.p.m.; północno-wschodni stok Mauna Kea) w sierpniu 1903. Z 1937 pochodzi niepotwierdzone doniesienie, według którego miano usłyszeć głos hawajki cienkodziobej w okolicy Keanakolu; Blacow miał widzieć tę hawajkę w 1940.

Pytanie: Dlaczego nie wiadomo dokładnie jak przebiegało wymieranie tego gatunku?
Odpowiedź: słabo udokumentowane, ponieważ niewiele jest obserwacji z początku XX wieku

Pytanie: Kiedy gatunek ten należał do pospolitych na tej wyspie?
Odpowiedź: W latach 90. XIX wieku

Pytanie: Na jakiej podstawie Henshaw doszedł do wniosku, że ptaki tego gatunku są rzadkie na całej tej wyspie?
Odpowiedź: głęboko w lasach Olaa panowały dobre warunki do życia dla hawajek cienkodziobych, jednak były one tam rzadkie

Pytanie: Kto odłowił ostatnie ptaki należące do tego gatunku?
Odpowiedź: Chester E. Blacow i L.E. Miller
Orfeusz

Wymienia się różne przyczyny śmierci Orfeusza. Jedne wersje mitu mówią o zemście Dionizosa (Orfeusz nie uznawał misteriów dionizyjskich, natomiast wielką czcią otaczał Apollina), inne za przyczynę podają brak chęci Orfeusza do zbliżenia się do żadnej innej kobiety. Za karę Orfeusz został rozszarpany na strzępy przez Menady, które jego szczątki wrzuciły do rzeki. Jego lira i głowa, której usta wciąż jeszcze śpiewały, popłynęły z nurtem aż na wyspę Lesbos. Muzy zaniosły lirę Orfeusza do nieba i umieściły pośród gwiazd.

Pytanie: Jakie stworzenia zabiły Orfeusza według jednego z przekazów?
Odpowiedź: Menady

Pytanie: Co Menady zrobiły z pozostałościami po ciele śpiewaka?
Odpowiedź: wrzuciły do rzeki

Pytanie: Dokąd dopłynęły pozostałości śpiewaka zgodnie z jednym z mitów?
Odpowiedź: na wyspę Lesbos

Pytanie: Czy znana jest dokładna przyczyna zgonu Orfeusza?
Odpowiedź: Wymienia się różne przyczyny śmierci Orfeusza
Bangladesz

Bangladesz dysponuje trzema rodzajami sił zbrojnych: wojskami lądowymi, marynarką wojenną oraz siłami powietrznymi. Uzbrojenie sił lądowych Bangladeszu składało się w 2014 roku z: 169 czołgów, 300 opancerzonych pojazdów bojowych oraz 50 zestawów artylerii holowanej. Marynarka wojenna Bangladeszu dysponowała w 2014 roku 58 okrętami obrony przybrzeża, 8 fregatami, 6 korwetami oraz pięcioma okrętami obrony przeciwminowej. Bangladeskie siły powietrzne z kolei posiadały w 2014 roku uzbrojenie w postaci m.in. 52 myśliwców, 54 samolotów transportowych, 45 samolotów szkolno-bojowych oraz 52 śmigłowców.

Pytanie: Jakie typy sił zbrojnych wyróżnia się w Bangladeszu?
Odpowiedź: wojskami lądowymi, marynarką wojenną oraz siłami powietrznymi

Pytanie: Ile czołgów należało do wojska zgodnie z danymi z 2014 roku?
Odpowiedź: 169

Pytanie: Jakie jednostki należały do sił marynarki w 2014 roku?
Odpowiedź: 58 okrętami obrony przybrzeża, 8 fregatami, 6 korwetami oraz pięcioma okrętami obrony przeciwminowej

Pytanie: Ile helikopterów wchodziło w skład zasobów sił powietrznych?
Odpowiedź: 52

Pytanie: Ile myśliwców liczyły zasoby sił powietrznych wojska?
Odpowiedź: 52
Soundgarden

Gitarzysta Jerry Cantrell przyznał, że w początkowej fazie działalności Alice in Chains, Soundgarden był zespołem „bardzo inspirującym”. „Myślę o Seattle i o tym co się dzieje i właściwie to wszystko zaczyna się od Soundgarden. Te ich wczesne EP-ki, pójście i zobaczenie ich, sposób w jaki brzmiał Chris, to jak brzmieli razem, było niesamowitą rzeczą”. Vivian Campbell z Def Leppard wyznał, że Superunknown (1994) miał istotny wpływ na brzmienie albumu Slang (1996): „Rozmawialiśmy dużo na temat tego, co się ówcześnie działo w muzyce. Superunknown Soundgarden to jedno z tych wydawnictw, którego słuchaliśmy więcej niż jakiegokolwiek innego, gdy nagrywaliśmy album. Myślę, że to najlepsza płyta w erze grunge’u”. Amy Lee, wokalistka Evanescence, powołała się na osobę Chrisa Cornella i zespół Soundgarden, jako jedne z głównych źródeł swoich inspiracji. „Kombinacja pełnego uduchowienia bluesa z mrokiem, ich ciężka muzyka zmieniła moje pojęcie metalu i to czym on dla mnie jest”. James Shaffer z Korna wyznał: „Pamiętam jak słuchałem w 1991 albumu Badmotorfinger, grali «Outshined» wciąż w MTV. Obejrzeliśmy ten clip i stwierdziliśmy: «chcemy być jak oni», wyryli tak niepowtarzalny dźwięk i chcieliśmy to zrobić. «Musimy znaleźć swój tor i zrobić coś równie inspirującego jak Soundgarden». I głos Cornella był unikalny. Zespół był ciężki i wyjątkowy, a słowa bardzo głębokie”. Gitarzysta Metalliki, Kirk Hammett zaznaczył w rozmowie z magazynem „Rolling Stone”, że muzyka Soundgarden miała znaczący wpływ na budowę głównego riffu do singlowego utworu „Enter Sandman” z płyty Metallica (1991): „Właśnie wydali Louder Than Love [1989]. Starałem się uchwycić ich postawy wobec wielkich, ciężkich riffów”.

Pytanie: Co wpłynęło na brzmienie albumu Slang?
Odpowiedź: Superunknown

Pytanie: Na jakim instrumencie grał Jerry Cantrell?
Odpowiedź: Gitarzysta

Pytanie: Kto inspirował Amy Lee do tworzenia muzyki?
Odpowiedź: Chrisa Cornella i zespół Soundgarden

Pytanie: W jakim zespole grał na gitarze Kirk Hammett?
Odpowiedź: Metalliki

Pytanie: W jakim czasopiśmie pojawił się wywiad z Kirkiem Hammettem?
Odpowiedź: „Rolling Stone”
Soundgarden

24 marca 2009 Thayil, Shepherd i Cameron wystąpili w klubie Crocodile Cafe. Rolę wokalisty pełnił Tad Doyle z formacji TAD. Cornell, z uwagi na promocję trzeciego albumu solowego, nie mógł wziąć udziału w koncercie, lecz przyznał, że był on „iskrą zapalną”. 1 stycznia 2010, po trzynastoletniej przerwie, wokalista zapowiedział za pośrednictwem swojego konta na Twitterze reaktywację Soundgarden. Na początku kwietnia oficjalnie poinformowano o powrocie zespołu. 16 kwietnia muzycy zagrali pierwszy reaktywacyjny koncert, który odbył się w klubie The Showbox w Seattle. Bilety, sprzedawane za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej zespołu, zostały wyprzedane w 15 minut. Muzycy wystąpili pod szyldem Nudedragons, będącym anagramem Soundgarden. Koncert objął 19 utworów, w tym cover The Doors – „Waiting for the Sun”. 5 sierpnia członkowie Soundgarden zagrali drugi koncert w The Vic Theatre w Chicago. Bilety dostępne były tylko dla członków fanklubu. Również w sierpniu zespół po raz trzeci wystąpił na festiwalu Lollapalooza w Chicago.

Pytanie: Dlaczego Cornell nie był obecny podczas koncertu w klubie Crocodile Cafe?
Odpowiedź: z uwagi na promocję trzeciego albumu solowego

Pytanie: Na jakim portalu społecznościowym został ogłoszony powrót zespołu Soundgarden?
Odpowiedź: Twitterze

Pytanie: W jakim klubie zespół zagrał swój pierwszy po trzynastoletniej przerwie koncert?
Odpowiedź: The Showbox

Pytanie: Czy każdy mógł zakupić bilety na koncert, który odbył się w The Vic Theatre?
Odpowiedź: Bilety dostępne były tylko dla członków fanklubu
Salamandra plamista

Z powodu rozległego obszaru występowania gatunek ten obejmuje co najmniej 8 podgatunków. Różnią się one deseniem, ale nie na tyle, by można było je na tej podstawie wiarygodnie ustalić. Odróżnia je także liczba młodych wydawanych na świat przez matkę. W Polsce występuje środkowoeuropejski podgatunek nominatywny (Salamandra salamandra salamandra), ale prawdopodobnie na zachodnich ziemiach przebiega strefa graniczna tego podgatunku. Z kolei jego turecka populacja pod względem genetycznym znajduje się najbliżej grupy S. s. infraimmaculata.

Pytanie: Dlaczego wyróżnia się kilka podgatunków Salamandry?
Odpowiedź: Z powodu rozległego obszaru występowania

Pytanie: Czy różnica w umaszczeniu poczególnych podgatunków jest znacząca?
Odpowiedź: Różnią się one deseniem, ale nie na tyle, by można było je na tej podstawie wiarygodnie ustalić

Pytanie: Jak nazywa się podgatunek Salamandry występujący w Polsce?
Odpowiedź: Salamandra salamandra salamandra

Pytanie: Czy podgatunek występujący w Turcji różni się od tego występującego w Polsce?
Odpowiedź: Z kolei jego turecka populacja pod względem genetycznym znajduje się najbliżej grupy S. s. infraimmaculata