the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Reprezentacja Ukrainy w piłce nożnej mężczyzn

Wcześniej ukraińscy piłkarze grali w barwach reprezentacji Związku Radzieckiego. I to oni – zawodnicy Dynama Kijów, najbardziej utytułowanego klubu ZSRR – stanowili o jej sile w latach 80. Na początku lat 90. niektórzy Ukraińcy (np. Ilja Cymbalar, Wiktor Onopko, Oleg Salenko, Andriej Kanczelskis, Jurij Nikiforow czy Siergiej Juran) wybrali grę w barwach reprezentacji Rosji, która została ogłoszona oficjalnym następcą reprezentacji ZSRR, a Ukraina nie uczestniczyła w największych międzynarodowych rozgrywkach do 1994 r.

Pytanie: Dla jakiej reprezentacji grali w okresie zimnej wojny zawodnicy ukraińskiego pochodzenia?
Odpowiedź: Związku Radzieckiego

Pytanie: Jaki był najbardziej utytułowany zespół w Związku Radzieckim?
Odpowiedź: Dynama Kijów

Pytanie: Jaki kraj został następcą Związku Radzieckiego?
Odpowiedź: Rosji

Pytanie: Kiedy Oleg Salenko zdecydował się na grę w reprezentacji Rosji?
Odpowiedź: Na początku lat 90
Wojna koreańska

Opinia publiczna w krajach uczestniczących w operacji ONZ była mocno podzielona, szczególnie w Wielkiej Brytanii gdzie liczne grono ludzi sprzeciwiało się uczestnictwu w wojnie. Wiele osób obawiało się eskalacji wojny a nawet wybuchu wojny nuklearnej. Silna opozycja względem wojny była przyczyną często napiętych relacji brytyjsko-amerykańskich. Z tych powodów brytyjscy politycy szukali sposobu na jak najszybsze zakończenie konfliktu, prędkie wycofanie wszystkich obcych sił ONZ i zjednoczenie Korei pod auspicjami tej organizacji. Ostatecznie wybór Eisenhowera i zmęczenie społeczeństwa amerykańskiego wojną (jednorazowo w Korei przebywało 500 tys. żołnierzy amerykańskich, zmieniani byli co 6 miesięcy, w sumie przewinęło się przez front 2,5 mln Amerykanów), a z drugiej strony śmierć Stalina i walka o schedę po nim oraz brak znaczących efektów działań militarnych po obu stronach zmusiły wreszcie obie strony konfliktu 27 lipca 1953 roku w Panmundżomie do podpisania rozejmu i ustanowienia strefy demarkacyjnej (po 2 km na północ i południe, zatem szerokość tej strefy wynosi 4 km) dzielącej półwysep na dotychczasowej linii frontu (linii Kansas-Wyoming; w sprawie jeńców swoje stanowisko także przeforsowała strona ONZ – w rezultacie część jeńców północnokoreańskich osiedliła się w Korei Południowej, a jeńców chińskich na Tajwanie). Rozejm został podpisany przez przedstawicieli Korei Północnej (w osobie Kim Ir Sena jako zwierzchnika armii Korei Północnej), Chin Ludowych (przedstawiciel: Peng Dehuai – dowódca Ochotników Ludowych) oraz ONZ-tu, reprezentowanego przez głównodowodzącego wojsk Narodów Zjednoczonych, amerykańskiego generała Marka W. Clarka. Nieobecność i brak podpisu przedstawiciela Republiki Korei (czyli Korei Południowej) stanowił przez długie lata pretekst dla KRLD do odmowy rozpoczęcia rozmów pokojowych z Południem, które dla Koreańczyków z Północy nie było stroną konfliktu. Nad przestrzeganiem rozejmu czuwali inspektorzy sił rozjemczych (Komisja Nadzorcza Państw Neutralnych) rozmieszczeni po obu stronach tej linii, na północy Polacy oraz Czesi i Słowacy, a na południu Szwajcarzy i Szwedzi. Ci ostatni po szykanach amerykańskich w 1956 roku zwinęli swoje posterunki. W przypadku Czechosłowacji (potem Czech) i Polski po zmianach politycznych w 1989 roku władze KRLD zaczęły także szykanować ich przedstawicieli tak, że ci w końcu wyjechali.

Pytanie: Jaki stosunek do udziału Wielkiej Brytanii w wojnie mieli obywatele tego państwa?
Odpowiedź: liczne grono ludzi sprzeciwiało się uczestnictwu w wojnie

Pytanie: Ilu amerykańskich wojskowych łącznie pojawiło się na froncie?
Odpowiedź: 2,5 mln

Pytanie: Jakie wydarzenia przyczyniły się do zawarcia pokoju w Panmundżomie?
Odpowiedź: śmierć Stalina i walka o schedę po nim oraz brak znaczących efektów działań militarnych po obu stronach

Pytanie: Czy przedstawiciel Korei Południowej podpisał się na dokumencie ustanawiającym rozejm?
Odpowiedź: Nieobecność i brak podpisu przedstawiciela Republiki Korei (czyli Korei Południowej)

Pytanie: Jakie kraje zostały szykanowane przez KRLD?
Odpowiedź: Czechosłowacji (potem Czech) i Polski
Seksmisja

Pierwszy pomysł Seksmisji pojawił się u Juliusza Machulskiego jesienią 1977 roku, kiedy ten szlifował scenariusz do filmu Vabank. Wówczas przyszły reżyser odnalazł w książce poświęconej prognozom w nauce XXI wieku, iż komórkę jajową kobiety można zapłodnić bez udziału plemnika, a więc i bez mężczyzn. Już wówczas Machulski „miał w głowie ostatnią scenę – zbliżenie wiadomego organu noworodka płci męskiej”. W trakcie odbywania stypendium rządu francuskiego w Paryżu Machulski znalazł dogodne warunki do pisania scenariusza. Zarysowawszy wstępną koncepcję planowanego filmu, Machulski udał się z nim do Zespołu Filmowego „Kadr”, którego dyrektor artystyczny Jerzy Kawalerowicz przyjął projekt. Pierwotny scenariusz filmu miał nadany tytuł Lamia, ale kierownik literacki Krzysztof Teodor Toeplitz proponował inny – Pierwiastek żeński. Ostatecznie stanęło na tym, że Machulski wymyślił tytuł Seksmisja. Toeplitz zasugerował Machulskiemu, aby kobiety ze scenariusza „były bardziej opresyjne”, puentując ową poradę słowami: „Wie pan, trzeba przyłożyć kobietom za wszystkie nasze niedole”.

Pytanie: Który film powstał jako pierwszy Seksmisja czy Vabank?
Odpowiedź: Vabank

Pytanie: Kiedy Machulski wpadł na pomysł nakręcenia Seksmisji?
Odpowiedź: jesienią 1977 roku

Pytanie: Stypendium jakiego kraju pobierał J. Machulski?
Odpowiedź: francuskiego

Pytanie: Kto zaproponował tytuł "Pierwiastek żeński" dla filmu Machulskiego?
Odpowiedź: Krzysztof Teodor Toeplitz
Seksmisja

Pierwsza wersja scenariusza została ukończona we wrześniu 1981. Złożony w Naczelnym Zarządzie Kinematografii scenariusz został początkowo zaaprobowany przez kierownictwo, ale dopiero w połowie lutego 1982 – ze względu na tymczasowe wstrzymanie wszelkiej produkcji filmowej tuż po wprowadzeniu stanu wojennego – można było go skierować do produkcji. Machulskiemu zezwolono na reżyserię Seksmisji, ponieważ należała ona do garstki filmów, które nie miały antyradzieckiej wymowy. Seksmisja została pierwotnie zaplanowana jako koprodukcja polsko-czechosłowacka, więc do ekipy Machulskiego dołączył czeski scenarzysta Pavel Hajny. Jednak Czesi ze studia Barrandov odrzucili propozycję współpracy, gdyż planowany czas akcji – rok 2044 – oznaczał dla nich zbyt szybki koniec komunizmu. Kawalerowicz wstrzymał więc projekt do czasu, gdy w lipcu 1982 Machulski mu zasugerował, że odejdzie z „Kadru” i będzie kręcił dla Zespołu Filmowego „Zodiak” Jerzego Hoffmana. Wówczas produkcja ruszyła w ramach „Kadru”.

Pytanie: Dlaczego Czesi ze studia Barrandov nie zdecydowali się jednak na udział przy tej produkcji?
Odpowiedź: gdyż planowany czas akcji – rok 2044 – oznaczał dla nich zbyt szybki koniec komunizmu

Pytanie: Dlaczego Machulskiemu pozwolono na realizację tej produkcji?
Odpowiedź: ponieważ należała ona do garstki filmów, które nie miały antyradzieckiej wymowy

Pytanie: Jakie wydarzenie polityczne opóźniło rozpoczęcie produkcji Seksmisji?
Odpowiedź: wprowadzeniu stanu wojennego

Pytanie: Przez jaką instytucję musiał przejść scenariusz do tego filmu?
Odpowiedź: Naczelnym Zarządzie Kinematografii

Pytanie: W którym roku miała planowo toczyć się akcja Seksmisji?
Odpowiedź: 2044
Efekt litery z imienia

Subiektywna częstość to poczucie, jak często dany bodziec pojawia się wedle badanego. Litery z nazwiska mogą być zauważane w większym stopniu i w konsekwencji przypisuje im się częstsze niż w przypadku innych liter występowanie. Wczesne badania wpływu ekspozycji wykazały, że różnice w subiektywnej częstości przyniosły odmienne rezultaty, nawet gdy rzeczywista częstość była taka sam. Hoorens i Nuttin zbadali, czy subiektywna częstość może stanowić wyjaśnienie efektu litery z imienia, prosząc badanych o dwukrotną ocenę wszystkich liter z alfabetu: raz w zakresie preferencji liter i raz w kwestii szacowanej częstości występowania. Badani rzeczywiście znacznie przeszacowywali częstość występowania liter ich nazwisk, jednak nie wykryto pozytywnej korelacji pomiędzy przeszacowaniem częstości występowania danej litery a efektem litery imienia. Badacze poprosili również badanych o ocenę, jak bardzo lubią swe nazwisko. Osoby lubiące je wykazywały silniejszy efekt litery z imienia od osób nielubiących swego nazwiska, jednak nie przeszacowywały częstości tychże liter bardziej, niż osoby nie lubiące swego nazwiska. Hoorens & Nuttin doszli do wniosku, że badania nie wspierają hipotezy subiektywnej częstości.

Pytanie: Czy jest subiektywna częstość?
Odpowiedź: poczucie, jak często dany bodziec pojawia się wedle badanego

Pytanie: Jakie badanie przeprowadzili Hoorens i Nuttin?
Odpowiedź: czy subiektywna częstość może stanowić wyjaśnienie efektu litery z imienia

Pytanie: Jaka była podstawa działania w badaniu Hoorens i Nuttin?
Odpowiedź: dwukrotną ocenę wszystkich liter z alfabetu: raz w zakresie preferencji liter i raz w kwestii szacowanej częstości występowania

Pytanie: Czy według badania Hoorens i Nuttin efekt litery ma związek z upodobaniem do własnego nazwiska?
Odpowiedź: Osoby lubiące je wykazywały silniejszy efekt litery z imienia od osób nielubiących swego nazwiska
Jean-Claude Juncker

20 stycznia 1995 stanął na czele luksemburskiego rządu, kontynuując koalicję z Luksemburską Socjalistyczną Partią Robotniczą (LSAP), której jeden z liderów Jacques Poos pozostał wicepremierem. Jean-Claude Juncker kontynuował jednocześnie pracę jako minister finansów oraz pracy i zatrudnienia. W tym samym roku zrezygnował z przywództwa w CSV (funkcję tę przejęła Erna Hennicot-Schoepges). Po zwycięstwie chadeków w 1999 ponownie stanął na czele gabinetu (przy zachowaniu teki ministra finansów), tym razem współtworzonego przez Partię Demokratyczną (wicepremierem została Lydie Polfer). Doprowadził tym samym do zakończenia współpracy z LSAP trwającej łącznie 15 lat.

Pytanie: Jakiego państwa premierem był Juncker?
Odpowiedź: luksemburskiego

Pytanie: Kiedy Juncker został premierem?
Odpowiedź: 20 stycznia 1995

Pytanie: Z jaką partią był związany Juncker w 1995 roku?
Odpowiedź: z Luksemburską Socjalistyczną Partią Robotniczą

Pytanie: Kto zsiadł na stanowisku wicepremiera?
Odpowiedź: Jacques Poos
J.R.R. Tolkien

Dalej okres studiów przebiegał już spokojnie, Tolkien nadal spotykał się z przyjaciółmi z T.C.B.S., którzy umacniali go w wysiłkach poetyckich. Anegdota z tego okresu rzuca światło na charakterystyczny, także później, sposób pracy Tolkiena: na pytanie przyjaciela G. B. Smitha o tło jego wiersza o Earendelu Tolkien odpowiedział: „I don’t know. I’ll try to find out.” – „Nie wiem. Spróbuję je odnaleźć.” Takie pojmowanie pisania, nie jako tworzenia czegoś nowego, lecz jako odkrywczej podróży, pozostało charakterystyczne dla niego przez całe jego życie. W roku 1915, w drugim tygodniu czerwca, Tolkien ukończył studia. Tym razem wybór kierunku okazał się trafny – za swoje wyniki Tolkien uzyskał wyróżnienie First Class Honours.

Pytanie: Z jakimi przyjaciółmi spotykał się Tolkien?
Odpowiedź: z T.C.B.S

Pytanie: Czy przyjaciele wspierali Tolkiena?
Odpowiedź: umacniali go w wysiłkach poetyckich

Pytanie: Kim był G. B. Smith?
Odpowiedź: przyjaciela

Pytanie: Co powiedział Tolkien na temat swojego wiersza?
Odpowiedź: „I don’t know. I’ll try to find out.”
J.R.R. Tolkien

Mimo pewnej dozy ironii w satyrze Tolkiena Rudy Dżil i jego pies, dotyczącej okresu pracy nad New English Dictionary, czas ten można uznać za szczęśliwy dla autora. Po raz pierwszy, mieszkając razem z Edith we własnym domu, Tolkien czuł intelektualną satysfakcję ze swojej pracy. Jak się później wyraził, w tym krótkim okresie pracy nad słownikiem nauczył się więcej niż kiedykolwiek w życiu. Przygotowywanie słownika nie zajmowało mu całych dni, miał więc czas na inne zajęcia m.in. udzielał odpłatnych korepetycji studentom. Dzięki zaoszczędzonym pieniądzom w 1920 roku Tolkien mógł zrezygnować z pracy nad New English Dictionary. Chociaż jego sytuacja materialna była zadowalająca, Tolkien nigdy nie porzucił marzeń o karierze akademickiej. Ku jego zaskoczeniu latem 1920 roku pojawiła się możliwość ich realizacji: na Uniwersytecie w Leeds zwolniło się stanowisko wykładowcy języka angielskiego. Początkowo Tolkien nastawiony był sceptycznie do tej szansy, jednak w końcu otrzymał tę posadę. Oznaczało to jednak kolejną rozłąkę z Edith, która zanim przeprowadziła się do męża, pozostała z synami w Oksfordzie do 1921 roku.

Pytanie: Czy został przyjęty na stanowisko wykładowcy?
Odpowiedź: Początkowo Tolkien nastawiony był sceptycznie do tej szansy, jednak w końcu otrzymał tę posadę

Pytanie: Na jakim uniwersytecie miał pracować?
Odpowiedź: Uniwersytecie w Leeds

Pytanie: Czy pracując nad New English Dictionary czuł się wyjątkowo nieszczęśliwy?
Odpowiedź: Mimo pewnej dozy ironii w satyrze Tolkiena Rudy Dżil i jego pies, dotyczącej okresu pracy nad New English Dictionary, czas ten można uznać za szczęśliwy dla autora

Pytanie: W jaki sposób dorabiał w okresie, gdy pracował nad New English Dictionary?
Odpowiedź: udzielał odpłatnych korepetycji studentom

Pytanie: Czy marzył o karierze uniwersyteckiej?
Odpowiedź: Tolkien nigdy nie porzucił marzeń o karierze akademickiej
SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii

Graczyka odnaleźli już po opublikowaniu książki prokuratorzy pionu śledczego IPN w Białymstoku, po numerze PESEL. Z książki wynika, że autorzy czytali akta personalne Graczyka, ale tam adnotacji o śmierci Edwarda Graczyka nie było. Lech Wałęsa w wypowiedzi dla „Gazety Wyborczej” stwierdził, że „IPN celowo uśmiercił kluczowego świadka” oraz zaprzeczył, że przyjmował pieniądze. Odnaleziony Graczyk w przesłuchaniu przed IPN potwierdził fakt odbycia kilkukrotnych spotkań z Wałęsą, przekazywania mu pieniędzy, w tym 1500 zł na koszty podróży do Warszawy oraz posługiwaniem się pseudonimem „Bolek” wobec jego osoby. Stwierdził, że Wałęsa nigdy nie podpisał żadnego dokumentu odbioru pieniędzy, dlatego dziwi się, że jest on podpisany ps. „Bolek”. Drugiego dokumentu w ogóle nie rozpoznał. Ostatecznie zeznał: „Kategorycznie stwierdzam, że nic nie wiem, aby pan Lech Wałęsa był tajnym współpracownikiem służb bezpieczeństwa” oraz „Powtarzam jeszcze raz, że żadna osoba nie została pokrzywdzona w związku z informacjami, jakie otrzymywałem od Lecha Wałęsy”.

Pytanie: Jaka informacja pomogła prokuratorem IPN w zlokalizowaniu Graczyka?
Odpowiedź: PESEL

Pytanie: Czy finalnie Graczyk przyznał, że Wałęsa miał być wspólnikiem służb bezpieczeństwa?
Odpowiedź: nic nie wiem, aby pan Lech Wałęsa był tajnym współpracownikiem służb bezpieczeństwa

Pytanie: Czego nie można znaleźć w książce?
Odpowiedź: adnotacji o śmierci Edwarda Graczyka

Pytanie: Jakim pseudonimem podpisany miał być dokument o odbiorze funduszy?
Odpowiedź: Bolek
Katowice Załęże

Stan techniczny przystanku, jak całej jej infrastruktury towarzyszącej z biegiem lat się pogarszał. Dopiero 14 listopada 2014 roku spółka PKP Polskie Linie Kolejowe ogłosiła przetarg na rewitalizację linii kolejowej nr 137 Katowice – Chorzów Batory, w ramach którego przystanek Katowice Załęże miał ulec całkowitej przebudowie. Prace te w zakresie przebudowy przystanku zakładały rozbiórkę starych elementów małej architektury (w tym otwartej poczekalni i zlikwidowanej kasy biletowej), nawierzchni peronu, balustrad, a także zadaszenia. Nowy peron miał być wybudowany wraz z przebudową instalacji podziemnych, a także miał zyskać nową nawierzchnię – ściany peronowe z betonu, z czego płyty krawędziowe mają mieć nawierzchnię ułatwiającą orientację osobom niewidomym, natomiast nawierzchnia peronu miała być z kostki betonowej, zastępując istniejącą nawierzchnię z płyt betonowych. Na peronach zaplanowano nowe balustrady ze stali nierdzewnej, a także zainstalowanie nowej instalacji oświetleniowej, urządzeń informacji podróżnych (w tym głośniki i zegary) oraz elementów małej architektury – kosze na śmieci, gabloty informacyjne, tablice z nazwą przystanku, piktogramy i tablice kierunkowe. Nowa wiata miała być stalowa, z dachem dwuspadowym.

Pytanie: Co miało zostać zdemontowane podczas trwania projektu?
Odpowiedź: elementów małej architektury (w tym otwartej poczekalni i zlikwidowanej kasy biletowej), nawierzchni peronu, balustrad, a także zadaszenia

Pytanie: Z jakiego materiału miały zostać wykonane ściany na peronie?
Odpowiedź: betonu

Pytanie: Co miało zostać wykorzystane w celu renowacji nawierzchni?
Odpowiedź: kostki betonowej

Pytanie: Z jakiego materiału miały zostać wykonane balustrady?
Odpowiedź: stali nierdzewnej
Katowice Załęże

W dniu 6 marca 2015 roku rozstrzygnięto przetarg na modernizację linii kolejowej wraz z tym przystankiem, który wygrała krakowska firma ZUE. Prace budowlane na omawianym odcinku oraz przystanku rozpoczęły się 8 kwietnia tego samego roku. Do końca lipca gotowa była północna krawędź peronu oraz konstrukcja wiaty nad przejściem między ulicą a peronami. W tym czasie prace trwały na drugiej krawędzi peronu, a także w przejściu podziemnym. Na początku października 2015 roku prace przy przystanku były już na ukończeniu. Do tego czasu zmodernizowano peron, wiaty, przejście podziemne, a także zainstalowano nowe elementy małej architektury. Do wykonania pozostały wówczas prace wykończeniowe (w tym przełączenie oświetlenia). Prace przy modernizacji przystanku trwały do 30 listopada 2015.

Pytanie: Kto wygrał przetarg na realizację inwestycji Katowice Załęże?
Odpowiedź: ZUE

Pytanie: Z jakiego miasta pochodzi firma ZUE?
Odpowiedź: krakowska

Pytanie: Kiedy rozpoczęto realizację budowy Katowic Załęże?
Odpowiedź: 8 kwietnia

Pytanie: Jaki etap prac do lipca 2015 roku udało się zakończyć dla przystanku Katowice Załęże?
Odpowiedź: gotowa była północna krawędź peronu oraz konstrukcja wiaty nad przejściem między ulicą a peronami
Strona bierna w języku niemieckim

W języku niemieckim istnieją dwa sposoby wyrażania strony biernej: Vorgangspassiv (werden-Passiv, strona bierna czynności) i Zustandspassiv (sein-Passiv, strona bierna stanu). Pierwsza opisuje czynność, która jest wykonywana na danym obiekcie bądź osobie, druga wyraża stan, który osiągnięto przez wykonanie jakiejś czynności. Podstawową formą strony biernej jest Vorgangspassiv; Zustandspassiv istnieje tylko wtedy, kiedy możliwe jest utworzenie Vorgangspassiv. O ile każde zdanie w Zustandspassiv ma swój odpowiednik Vorgangspassiv, zasada ta nie działa w drugą stronę; zmiana możliwa jest tylko z czasownikami, które opisują zmianę stanu

Pytanie: Jakie niemieckie słowo określa stronę bierną czynności?
Odpowiedź: Vorgangspassiv

Pytanie: Jakie niemieckie słowo określa stronę bierną stanu?
Odpowiedź: Zustandspassiv

Pytanie: Czy w języku niemieckim można wyrazić się w stronie biernej tylko w jeden sposób?
Odpowiedź: W języku niemieckim istnieją dwa sposoby wyrażania strony biernej

Pytanie: Czy zdanie w Vorgangspassiv można powiedzieć w Zustandspassiv?
Odpowiedź: O ile każde zdanie w Zustandspassiv ma swój odpowiednik Vorgangspassiv, zasada ta nie działa w drugą stronę
Tauryna

Organizm ludzki wytwarza niewielkie ilości tauryny w wątrobie, mózgu, jelitach i mięśniach szkieletowych. Jej naturalnym źródłem są produkty pochodzenia zwierzęcego, szczególnie ostrygi, mięso indyka, wątroba drobiowa i łosoś atlantycki. W roślinach z reguły nie występuje lub jest obecna w małych ilościach, do wyjątków należą ziarna soczewicy i grochu, zwłaszcza po kiełkowaniu. Podczas gotowania lub duszenia praktycznie całą tauryna ulega rozkładowi, natomiast w przypadku zastosowania technik kucharskich, podczas których produkt nie jest otoczony wodą (pieczenie, smażenie), cześć tauryny zostaje zachowana. Niemowlęta karmione piersią otrzymują niezbędną dawkę tauryny w mleku matki. Jest też niezbędnym składnikiem w diecie kotów – jest dla nich aminokwasem egzogennym.

Pytanie: W jakich organach człowiek wytwarza taurynę?
Odpowiedź: wątrobie, mózgu, jelitach i mięśniach szkieletowych

Pytanie: Czy wszystkie rośliny wydzielają taurynę?
Odpowiedź: W roślinach z reguły nie występuje lub jest obecna w małych ilościach

Pytanie: Jakie rośliny wydzielają więcej tauryny od innych?
Odpowiedź: ziarna soczewicy i grochu

Pytanie: Jakie zwierzęta muszą przyjmować taurynę w jedzeniu?
Odpowiedź: kotów
Fabryka Obrabiarek do Drewna

W roku 1887 Carl Blumwe zmarł, a fabrykę przejął jego syn. W tym samym roku została ona przez niego powiększona o nowe parcele przy ul. Nakielskiej, na których wybudował warsztaty i hale fabryczne, wyposażone w oświetlenie elektryczne i nowoczesne urządzenia transmisyjne. W 1894 roku było zatrudnionych blisko 300 pracowników, zaś około 1900 roku – 350. Fabryka specjalizowała się wówczas w produkcji patentowanych osi wagonowych oraz maszyn do obróbki drewna, które sprzedawano w Rzeszy Niemieckiej oraz Cesarstwie Rosyjskim.

Pytanie: Jakie unowocześnienia posiadała fabryka przejęta przez syna zmarłego właściciela?
Odpowiedź: oświetlenie elektryczne i nowoczesne urządzenia transmisyjne

Pytanie: W czym specjalizowała się fabryka?
Odpowiedź: w produkcji patentowanych osi wagonowych oraz maszyn do obróbki drewna

Pytanie: Na jakich terenach były sprzedawane produkty wytworzone w fabryce?
Odpowiedź: w Rzeszy Niemieckiej oraz Cesarstwie Rosyjskim

Pytanie: Czy właściciele fabryki byli spokrewnieni?
Odpowiedź: fabrykę przejął jego syn
Kira Iwanowa

Po igrzyskach Kira Iwanowa ostatecznie rozstała się z Kowalowem, zaczęła grać w filmach i występowała z Ice-Theatre Igora Bobrina w Rosji, a w 1991 roku rozpoczęła pracę trenerki łyżwiarstwa. W 1989 roku zmarła jej babcia, która ją wychowała. Kiedy Iwanowa zaczęła pracę trenerską, wciąż miała problem z przystosowaniem się do życia poza światem wyczynowego sportu. W międzyczasie jej trzej najlepsi uczniowie nagle odeszli do innych trenerów, a ona miała kłopoty ze snem i przyjmowała środki uspokajające. Ponadto w tym okresie aż dwukrotnie w ciągu trzech miesięcy miała wypadki samochodowe.

Pytanie: Czym zajęła się Iwanowa po igrzyskach?
Odpowiedź: zaczęła grać w filmach i występowała z Ice-Theatre Igora Bobrina w Rosji, a w 1991 roku rozpoczęła pracę trenerki łyżwiarstwa

Pytanie: Kto wychowywał Iwanową?
Odpowiedź: babcia

Pytanie: Z czym miała problem Iwanowa, kiedy rozpoczęła pracę jako trenerka?
Odpowiedź: z przystosowaniem się do życia poza światem wyczynowego sportu

Pytanie: Czy Iwanowa uległa wypadkowi samochodowemu?
Odpowiedź: Ponadto w tym okresie aż dwukrotnie w ciągu trzech miesięcy miała wypadki samochodowe