the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Tadeusz Sołtyk

Od 1964 r. Tadeusz Sołtyk rozpoczął prace nad projektami nowoczesnego naddźwiękowego samolotu szkolno-bojowego TS-16 Grot oraz samolotu rolniczego TS-17 Pelikan. Wykonano projekt wstępny oraz makietę Grota i projekt Pelikana, lecz gdy pod koniec lat 60. władze doszły do wniosku, że produkcja samolotów w Polsce jest nieopłacalna, dalsze prace nad tymi samolotami przerwano. Na skutek tego w 1967 r. Tadeusz Sołtyk przeszedł do pracy w Przemysłowym Instytucie Automatyki i Pomiarów, gdzie pracował przez następne lata głównie w dziedzinie automatyki okrętowej, nie powracając już do konstruowania samolotów, chociaż w latach 80. został konsultantem przy konstruowaniu samolotów PZL-130 Orlik i I-22 Iryda. W 1992 r. przeszedł na emeryturę.

Pytanie: Nad jakimi projektami pracował począwszy od 1964 roku?
Odpowiedź: nowoczesnego naddźwiękowego samolotu szkolno-bojowego TS-16 Grot oraz samolotu rolniczego TS-17 Pelikan

Pytanie: Dlaczego prace nad TS-16 Grot i TS-17 Pelikan zostały wstrzymane?
Odpowiedź: pod koniec lat 60. władze doszły do wniosku, że produkcja samolotów w Polsce jest nieopłacalna

Pytanie: Gdzie pracował począwszy od 1967 roku?
Odpowiedź: w Przemysłowym Instytucie Automatyki i Pomiarów

Pytanie: Jaka była jego rola przy pracach nad jednostkami PZL-130 Orlik i I-22 Iryda?
Odpowiedź: został konsultantem

Pytanie: Od którego roku nie jest już aktywny zawodowo?
Odpowiedź: 1992
Adolf Hitler

Według niektórych źródeł, prywatnie odnosił się do religii z niechęcią, aż po wrogość. Christa Schroeder, sekretarka Hitlera, wspomniała w swych wydanych po latach pamiętnikach: „Hitler nie był przywiązany do Kościoła. Uważał religię chrześcijańską za przeżytek, obłudny wynalazek służący do uzależniania ludzi”. Nicolaus von Below, adiutant Hitlera, napisał o postawie religijnej Hitlera w swych wydanych po latach wspomnieniach: „Nigdy nie zauważyłem u niego żadnych oznak pobożności (...)”. Wspominał także, że Hitler wygłaszał publicznie „pogróżki pod adresem Kościołów”. Inny autor twierdzi, że Hitler „bez opanowania dawał się ponosić nienawiści do Żydów, księży, socjaldemokratów, Habsburgów”. Istnienie u Hitlera planu rozprawienia się z chrześcijaństwem potwierdza Werner Maser, który przytacza jego słowa na ten temat. Stwierdził on mianowicie, że jeśli chodzi o Kościół katolicki, to pewnego dnia trzeba będzie „wytrzebić go siłą”. Traktował go jako konkurenta, ale jednocześnie realną siłę, z którą tymczasowo należy się liczyć – stały za nim bowiem znaczące warstwy niemieckiego społeczeństwa. Plany Hitlera dotyczące rozprawienia się z religią potwierdza również były dygnitarz hitlerowski, Hermann Rauschning, który wspominał pewną wypowiedź Hitlera na temat Kościoła i masonerii. Hitler miał powiedzieć: „Teraz my jesteśmy najsilniejsi i dlatego usuniemy jednych i drugich, zarówno Kościół, jak i masonerię”. Pomimo przytoczonych wypowiedzi, Hitler usilnie starał się o poparcie chrześcijan, a w szczególności niemieckich katolików. W tym celu podejmował przyjazne gesty względem Watykanu oraz zawiązał przejściowe sojusze z umiarkowanymi politykami konserwatywnymi, reprezentującymi stronnictwa katolickie.

Pytanie: Czy, zgodnie z wszystkimi dostępnymi źródłami, Adolf Hitler był osobą religijną?
Odpowiedź: Według niektórych źródeł, prywatnie odnosił się do religii z niechęcią, aż po wrogość

Pytanie: Jaka była opinia Hitlera na temat chrześcijaństwa, według Christy Schroeder?
Odpowiedź: Uważał religię chrześcijańską za przeżytek, obłudny wynalazek służący do uzależniania ludzi

Pytanie: Jakie słowa na temat kościoła i masonerii miał wypowiedzieć Adolf Hitler, zgodnie z zeznaniami Hermanna Rauschninga?
Odpowiedź: „Teraz my jesteśmy najsilniejsi i dlatego usuniemy jednych i drugich, zarówno Kościół, jak i masonerię”

Pytanie: Co robił Hitler, aby zyskać przychylność chrześcijan?
Odpowiedź: podejmował przyjazne gesty względem Watykanu oraz zawiązał przejściowe sojusze z umiarkowanymi politykami konserwatywnymi, reprezentującymi stronnictwa katolickie
Adolf Hitler

Problematyczne jest określenie, co Hitler rozumiał pod pojęciem opatrzności, przykładowo w Mein Kampf twierdził, że misją powierzoną przez Boga Niemcom jest wzrost naszej rasy i naszego narodu. Allan Bullock uważał, że Hitler odwoływał się do Opatrzności w celach propagandowych, by uzyskać poparcie, Longerich Peter uważa, że pewnym jest, że odwołania do opatrzności służyły w walce z wpływami Kościoła, a nie realnej wiary. Niektórzy współpracownicy Hitlera określali go jako ateistę, przykładowo Otto Strasser ateizm Hitlera podał jako powód odejścia z NSDAP: „Jesteśmy Chrześcijanami: bez Chrześcijaństwa Europa jest stracona. Hitler jest ateistą”. Ian Kershaw stwierdził, że Hitlera można nazwać ateistą, zaś inny historyk Jeffrey Burton Russell wprost nazywa Hitlera ateistą. Gregory S. Paul podaje, że określenie Hitlera mianem ateisty jest nadużyciem, gdyż nieznana jest żadna wypowiedź dyktatora, z której można byłoby wywnioskować jego niewiarę. Paul przytacza również wypowiedzi, w których Hitler podkreśla swoją wiarę, co przeczy plotkom o jego ateistycznym światopoglądzie. Ten sam badacz wskazuje na to, że Hitler i inni naziści potępiali ateizm, wiążąc go z bolszewizmem.

Pytanie: Co, zdaniem Hitlera, było misją, którą Bóg wyznaczył narodowi niemieckiemu?
Odpowiedź: wzrost naszej rasy i naszego narodu

Pytanie: Jakiego wyznania, zdaniem Strassera, był Hitler?
Odpowiedź: ateizm Hitlera

Pytanie: Z jakiego powodu nazwanie Hitlera ateistą jest, zdaniem Paula, nadużyciem?
Odpowiedź: gdyż nieznana jest żadna wypowiedź dyktatora, z której można byłoby wywnioskować jego niewiarę

Pytanie: Z jakiego powodu, zdaniem Bullocka, Hitler nawiązywał do Opatrzności?
Odpowiedź: w celach propagandowych
Antifa w Polsce

W międzywojennej Polsce ruch stricte Antify nie funkcjonował. Istniały za to wzorujące się na symbolice Frontu Żelaznego PPS-owska Akcja Socjalistyczna i bundowski Cukunft Szturm, które często toczyły walki z bojówkami ONR i innych organizacji nacjonalistycznych. W ówczesnej prasie odnotowano natomiast przejazd przez Polskę Yussufa Nadżyba z arabsko-żydowskiej organizacji Antifa działającej w Palestynie. Oenerowskie pismo „ABC” skomentowało to wydarzenie następująco: „Od paru tygodni grasuje po Polsce wprowadzony przez pół-komunistyczną żydowską partię Poalej Syjon – lewicę (…) podobno rodowity Arab palestyński, przedstawiciel organizacji »Antifa«, mającej na celu znalezienie możności współżycia między Arabami a Żydami w Palestynie”, a dalej: „Antifa nie jest żadnym magicznym arabskim słowem, ale znaczy po prostu: Anti-Faschismus (…) doprawdy dość mamy własnych skomunizowanych Beduinów, byśmy ich mieli jeszcze importować z Transjordanii”. Podczas wojny funkcjonowały Żydowskie organizacje antyfaszystowskie, jak Żydowska Organizacja Bojowa i Blok Antyfaszystowski.

Pytanie: Jakie organizacje w okresie międzywojennym nawiązywały w swojej symbolice do Frontu Żelaznego?
Odpowiedź: PPS-owska Akcja Socjalistyczna i bundowski Cukunft Szturm

Pytanie: Z jakiego pochodzenia organizacji był Yussuf Nadżyb?
Odpowiedź: arabsko-żydowskiej

Pytanie: Jakie między innymi antyfaszystowskie organizacje funkcjonowały podczas wojny?
Odpowiedź: Żydowska Organizacja Bojowa i Blok Antyfaszystowski

Pytanie: Jakie czasopismo oenerowskie skomentowało przyjazd Yussufa Nadżyba do Polski?
Odpowiedź: ABC
Mieczysław Moczar

Wkrótce po „wydarzeniach grudniowych” Moczar znalazł się na marginesie zdarzeń. 16 grudnia 1970 w Moskwie podczas spotkania z wicepremierem Piotrem Jaroszewiczem premier ZSRR Aleksiej Kosygin, przychylając się do konieczności zmiany I sekretarza KC PZPR, sprzeciwił się zastąpieniu Gomułki przez Moczara, popierając Edwarda Gierka. Kosygin tak scharakteryzował Moczara: Jest to przewrotny i głęboko zdemoralizowany człowiek. Antysemita, dwulicowiec, mający nieskrywane skłonności dyktatorskie. (...) KPZR będzie odradzała polskim towarzyszom z KC PZPR wysuwanie Moczara na I sekretarza PZPR. 20 grudnia 1970, z poręczenia Edwarda Gierka, Moczar został członkiem Biura Politycznego KC PZPR.

Pytanie: Jak Aleksiej Kosygin uzasadniał swoją decyzję z 1970 roku?
Odpowiedź: przewrotny i głęboko zdemoralizowany człowiek

Pytanie: O jakie skłonności wobec Żydów posądzany był Moczar?
Odpowiedź: Antysemita

Pytanie: Czyją kandydaturę na I sekretarza KC PZPR poparł Aleksiej Kosygin?
Odpowiedź: Edwarda Gierka

Pytanie: jakie stanowisko objął Moczar za sprawą wpływu Gierka w 1970 roku?
Odpowiedź: członkiem Biura Politycznego KC PZPR
Layne Staley

Para zaręczyła się w 1990 lub 1991. Staley kupił Parrott pierścień Claddagh i w towarzystwie swoich rodzin zjedli zaręczynową kolację. Obydwoje planowali ślub, a jako miejsce zawarcia związku małżeńskiego wybrali Kiana Lodge na Bainbridge Island. Parrott zakupiła suknię ślubną w sklepie z odzieżą vintage w dzielnicy Seattle, Pioneer Square. Do ceremonii zaślubin, z niewiadomych przyczyn, nie doszło. Rosnąca rozpoznawalność Alice in Chains miała przełożenie zarówno na Parrott, jak i Staleya. „[Demri] zaczęła tracić swoją tożsamość na rzecz Layne’a […] Z drugiej strony Layne zaczął tracić swoją tożsamość na rzecz zespołu” – wspominała matka dziewczyny. Według źródeł para utrzymywała typ relacji związku otwartego; w 1990 lub 1991 Parrott spotykała się z wokalistą The Derelicts (z którym zażywała narkotyki), z kolei Staley miewał krótkotrwałe romanse podczas trasy Alice in Chains. Zarówno Parrott, jak i Staley brali wspólnie narkotyki.

Pytanie: Czy Staley pozostawał wierny Parott w trakcie tras koncertowych?
Odpowiedź: Staley miewał krótkotrwałe romanse podczas trasy Alice in Chains

Pytanie: Czy para była wolna od używek?
Odpowiedź: Zarówno Parrott, jak i Staley brali wspólnie narkotyki

Pytanie: Co Staley podarował Parott w ramach zaręczyn?
Odpowiedź: pierścień Claddagh

Pytanie: W jakim sklepie kupiła swoją suknię ślubną?
Odpowiedź: z odzieżą vintage
Ziarnopłon wiosenny

Ziarnopłon wiosenny bywa uprawiany jako roślina ozdobna, szczególnie jako roślina okrywowa pod drzewami, ale też zalecana do ogrodów skalnych i na obrzeża rabat. Jego walorem są jaskrawo złociste kwiaty i żywozielone liście, często z jasnymi lub ciemnymi plamkami, oraz fakt, że zakwita bardzo wcześnie i podobnie jak w środowisku naturalnym może rosnąć w miejscach latem zacienionych, gdyż rozwija się wczesną wiosną, zanim drzewa wypuszczą liście. W miejscach, gdzie ziarnopłon jest uprawiany, zaleca się sadzenie roślin, które są ozdobne w drugiej połowie lata, ponieważ części nadziemne ziarnopłonu zamierają na jego początku. Ewentualnie dobrymi towarzyszami ziarnopłonu są rośliny zachowujące liście przez całe lato, takie jak paprocie, konwalia majowa, przylaszczka pospolita, fiołek wonny.

Pytanie: Dlaczego może występować w miejscach, do których w lecie nie docierają promienie słoneczne?
Odpowiedź: gdyż rozwija się wczesną wiosną, zanim drzewa wypuszczą liście

Pytanie: Czy tę roślinę można sadzić w ogrodach skalnych?
Odpowiedź: ale też zalecana do ogrodów skalnych i na obrzeża rabat

Pytanie: Jakie kwiaty wypuszcza ta roślina?
Odpowiedź: jaskrawo złociste

Pytanie: Jakie gatunki roślin mogą bez przeszkód występować obok niego?
Odpowiedź: paprocie, konwalia majowa, przylaszczka pospolita, fiołek wonny
Masakra w więzieniu w Łucku

Naoczni świadkowie podawali bardzo rozbieżne informacje na temat liczby ofiar masakry. Ich szacunki wahały się bowiem od 1000 do 4,5 tys. osób. W źródłach niemieckich liczbę zamordowanych oceniano z kolei na 1,5 tys., 2 tys. lub nawet 2,8 tys. osób. Rozbieżności pojawiają się nawet w dokumentach sowieckich. W swoim raporcie sierżant bezpieczeństwa państwowego Stan utrzymywał, że w Łucku zlikwidowano łącznie około tysiąca więźniów, w większości skazanych za przestępstwa kryminalne. Twierdził również, że około tysiąca więźniów pozostawiono w celach. W raporcie Filippowa znajduje się natomiast informacja o dwóch tysiącach rozstrzelanych. Tę samą liczbę podaje Wykaz odjazdów i ruchu transportów z więzień NKWD Ukraińskiej SRR i to ona uznawana jest za najbardziej prawdopodobną. Nie jest znana dokładna liczba ocalałych. Władysław Siemaszko szacował ją na niewiele ponad 90.

Pytanie: Ile osób zginęło w masakrze w więzieniu w Łucku według naocznych świadków?
Odpowiedź: od 1000 do 4,5 tys.

Pytanie: Ile osób zamordowano w Łucku według źródeł niemieckich?
Odpowiedź: 1,5 tys., 2 tys. lub nawet 2,8 tys.

Pytanie: Kto w swoim raporcie wspomina o 2 tysiącach rozstrzelanych więźniów?
Odpowiedź: Filippowa
ORP Ryś (1929)

Po zakończeniu działań zbrojnych w 1945 roku rozpoczęły się rozmowy mające na celu powrót okrętu do kraju. Ostatecznie ORP „Ryś” powrócił do Polski w roku 1946, w obsadzie 16 członków załogi. 6 maja tegoż roku rozpoczął się jego remont, który trwał do początku 1949 roku. Na początku swojej powojennej służby wraz z ORP „Sęp” i ORP „Żbik” utworzył Dywizjon Okrętów Podwodnych. Początkowo odbywał liczne ćwiczenia w celu wyszkolenia nowej kadry, a także złożył kilka wizyt kurtuazyjnych, jedną z nich była podróż do Rygi w dniach 13-30 października 1951 roku pod dowództwem kpt. mar. Władysława Urbańskiego. Na początku lat 50. okręt został też poddany modyfikacjom, w ramach których jego wyrzutnie torpedowe przystosowano do torped radzieckich, a także zgodnie z ówczesnym trendem mającym na celu zmniejszenie oporów i turbulencji wodnych podczas pływania podwodnego, usunięto działo pokładowe. 1 września 1953 roku specjalna komisja określiła dopuszczalną głębokość zanurzenia dla „Rysia”, wynoszącą 20 metrów. 10 stycznia 1955 roku kolejna komisja orzekła, że okręt pod względem techniczno-taktycznym nie odpowiada wymogom stawianym jednostkom tej klasy. W konsekwencji, 8 września 1955 roku na „Rysiu” odbyła się uroczystość opuszczenia bandery, a okręt wycofano ze służby w Marynarce Wojennej. W 1956 roku został przekazany do złomowania.

Pytanie: Jakie okręty tworzyły Dywizjon Okrętów Podwodnych niedługo po zakończeniu działań II wojny?
Odpowiedź: wraz z ORP „Sęp” i ORP „Żbik”

Pytanie: Kto dowodził podróżą do Rygi w 1951 roku?
Odpowiedź: kpt. mar. Władysława Urbańskiego

Pytanie: Z jakiego powodu ORP "Ryś" zakończył służbę?
Odpowiedź: nie odpowiada wymogom stawianym jednostkom tej klasy

Pytanie: Jaka symboliczna celebracja odbyła się 8 września 1955 na pokładzie ORP "Ryś"?
Odpowiedź: opuszczenia bandery
Statyny

Leczenie niskimi dawkami statyn rdzennych mieszkańców Dalekiego Wschodu (Chińczycy, Japończycy oraz Koreańczycy) wykazuje taką samą skuteczność terapeutyczną jak leczenie osób pochodzenia europejskiego wysokimi dawkami statyn. Nie stwierdzono większej liczby działań ubocznych w tej grupie pacjentów niezależnie od dawki stosowanych statyn. Pomimo tego, że istnieją różnice pomiędzy rasami ludzkimi we frekwencjach alleli w locus genowym SLCO1B1 (polimorfizm SNP), kodującym polipeptyd OATP1B1 odpowiedzialny między innymi za transport statyn z osocza do hepatocytów, nie stwierdzono by polimorfizm ten był przyczyną różnic w stężeniu niektórych statyn w osoczu, obserwowanych pomiędzy osobami pochodzenia europejskiego a osobami rdzennych populacji wschodnioazjatyckich.

Pytanie: Mieszkańcy której części świata lepiej reagują na terapię statyną?
Odpowiedź: Dalekiego Wschodu

Pytanie: Jaka funkcję w organizmie pełni OATP1B1?
Odpowiedź: transport statyn z osocza do hepatocytów

Pytanie: Czy polimorfizm wpływa na inną ilość statyn w osoczu w zależności od rasy?
Odpowiedź: nie stwierdzono by polimorfizm ten był przyczyną różnic w stężeniu niektórych statyn w osoczu

Pytanie: Czym jest polimorfizm SNP?
Odpowiedź: różnice pomiędzy rasami ludzkimi we frekwencjach alleli w locus genowym SLCO1B1
Intonacja w języku angielskim

Intonacja opadająca wysoka (high fall) wskazuje na zakończenie: mówiący dostarczył wiadomość i nie ma nic więcej do dodania. Nic innego nie kryje się za tym komunikatem, mówiący nie ma zamiaru kontynuować ani nie oczekuje na żadna odpowiedź. Intonacja opadająca jest charakterystyczna dla zdań oznajmujących, w odpowiedzi na pytania oraz w pytaniach szczegółowych (yes-no questions), gdyż jest ukryte w nich pewne założenie: When will the concert be held? zakłada, że koncert się odbędzie. Intonacja opadająca będzie użyta w poleceniach, jeśli mówiący przypuszcza, że słuchający wykona polecenie.

Pytanie: Jaki rodzaj intonacji świadczy o tym, że nadawca zakończył przekazywanie wiadomości?
Odpowiedź: Intonacja opadająca wysoka

Pytanie: W jakich rodzajach wypowiedzi można zwykle spotkać się z intonacją opadającą?
Odpowiedź: zdań oznajmujących, w odpowiedzi na pytania oraz w pytaniach szczegółowych

Pytanie: W jakiej sytuacji ten rodzaj intonacji zostanie wykorzystany przy wydawaniu polecenia?
Odpowiedź: jeśli mówiący przypuszcza, że słuchający wykona polecenie
Jerzy Buzek

We wrześniu 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, został przewodniczącym komisji zakładowej w swoim miejscu pracy. Współtworzył struktury górnośląskie, a następnie działał w Komisji Porozumiewawczej Nauki przy NSZZ „S”. W lipcu 1981 został wybrany na delegata na I Krajowy Zjazd Delegatów „S” w Gdańsku. wszedł w skład prezydium zjazdu, w jego pierwszej turze był jednym z prowadzących obrady, w drugiej – został przewodniczącym prezydium zjazdu. Po wprowadzeniu stanu wojennego uniknął internowania, od stycznia 1982 był jednym z wydawców i redaktorem naczelnym dwutygodnika „Regionalny Informator Solidarności Śląsko-Dąbrowskiej”. Tę ostatnią funkcję pełnił przez rok. W maju 1982 utworzył działającą w podziemiu strukturę „S” – tzw. Regionalną Komisję Konsultacyjną, przekształconą w styczniu 1983 w Regionalną Komisję Wykonawczą (został jej przewodniczącym). Jako przedstawiciel najpierw RKK, następnie RKW współpracował z Tymczasową Komisją Koordynacyjną, chociaż nie został jej formalnym członkiem. Posługiwał się pseudonimami Hubert i Karol. W czerwcu 1983 na stanowisku przewodniczącego RKW zastąpił go formalnie Tadeusz Jedynak, w praktyce dalej Jerzy Buzek kierował bieżącymi pracami komisji i uczestniczył w pracach TKK jako tzw. łącznik merytoryczny. W tym samym roku został koordynatorem zespołu łączników merytorycznych ze wszystkich regionów, odpowiadał za merytoryczne przygotowanie zebrań TKK, w tym projektów oświadczeń i wypowiedzi programowych. Pełnił tę funkcję do lipca 1986, następnie ograniczył działalność opozycyjną z uwagi na poważną chorobę córki, a w 1987 wyjechał za granicę w celu podjęcia jej leczenia.

Pytanie: Dlaczego zdecydował się ograniczyć swoją aktywność w opozycji?
Odpowiedź: z uwagi na poważną chorobę córki

Pytanie: Jakich pseudonimów używał w swojej działalności opozycyjnej?
Odpowiedź: Hubert i Karol

Pytanie: Czy był internowany w stanie wojennym?
Odpowiedź: Po wprowadzeniu stanu wojennego uniknął internowania

Pytanie: Czy w 1987 roku musiał wyjechać z kraju z powodów politycznych?
Odpowiedź: następnie ograniczył działalność opozycyjną z uwagi na poważną chorobę córki, a w 1987 wyjechał za granicę w celu podjęcia jej leczenia

Pytanie: Kiedy został członkiem "Solidarności"?
Odpowiedź: We wrześniu 1980
Wirus Zika

Po epidemii z 2007 w rejonie Pacyfiku aż do 2013 nie było doniesień o nowych zachorowaniach. Pojawiły się one w październiku 2013 w Polinezji Francuskiej. W 2014 w tym kraju wybuchła epidemia, podczas której 11% populacji, czyli 28 tys. osób, szukało pomocy medycznej (dane z lutego 2014). Już wcześniej, gdy na początku roku odnotowano 5895 pacjentów, a całkowitą liczbę chorych szacowano na 19 tys., epidemię okrzyknięto największą spowodowaną przez arbowirusa innego niż wirus dengi w Polinezji Francuskiej. Objawy obejmowały bóle stawów, zapalenia spojówek, wysypkę plamkowo-grudkową, niewysoką gorączkę. W listopadzie odnotowano przypadek zespołu Guillaina-Barrégo, opisany przez Oehlera i współpracowników. Stwierdzono też po raz pierwszy przeniesienie wirusa z matki na płód. Wirusa stwierdzono też u dwóch Japończyków wracających z Polinezji Francuskiej. Wyizolowany od jednego z tych pacjentów szczep wirusa przypominał znane z epidemii w Yap w 2007 (97,9% zgodności sekwencji nukleotydów) i ten z Kambodży z 2010 (99,1% zgodności sekwencji nukleotydów). Badania te świadczą o istnieniu grupy szczepów azjatyckich, odrębnych od ZIKV z Afryki. Była to największa jak do tego czasu pory epidemia ZIKV. Ponieważ wcześniej nie stwierdzono potrzeby hospitalizacji spowodowanej przez ZIKV, może to świadczyć o ewolucji wirusa w kierunku większej patogenności bądź o większej podatności podatności populacji Polinezji Francuskiej.

Pytanie: Jaki kraj dotknęła epidemia wirusa Zika w 2014 roku?
Odpowiedź: Polinezji Francuskiej

Pytanie: Co doskwierało zakażonym osobom?
Odpowiedź: bóle stawów, zapalenia spojówek, wysypkę plamkowo-grudkową, niewysoką gorączkę

Pytanie: Na co może wskazywać fakt, że epidemia w Polinezji Francuskiej była pierwszą, podczas której zarażeni wirusem Zika wymagali hospitalizacji?
Odpowiedź: ewolucji wirusa w kierunku większej patogenności bądź o większej podatności podatności populacji Polinezji Francuskiej

Pytanie: Na co wskazują wyniki badań przeprowadzonych na szczepie wirusa wyizolowanym od jednego z japońskich pacjentów?
Odpowiedź: istnieniu grupy szczepów azjatyckich, odrębnych od ZIKV z Afryki
Europa Universalis

Negatywnie oceniano oprawę audiowizualną. Sam Parker twierdził, że oprawa graficzna jest niewyraźna przy choćby niewielkim oddaleniu mapy, a udźwiękowienie – ubogie. Steve Butts uznał oprawę audiowizualną za niewyróżniającą się, a Jakub Wojnarowicz pisał, że paskudny wygląd Europy Universalis przywodził mu na myśl grę Imperialism z 1997 roku. Zauważył on też nieliczne błędy w rozgrywce, na przykład niepoprawne nazwy prowincji czy też fakt, że wrogie państwa żądają od gracza prowincji, których nie zdobyły.

Pytanie: Czy efekty audiowizualne wykorzystane w tej grze spotkały się z pozytywnym przyjęciem?
Odpowiedź: Negatywnie oceniano oprawę audiowizualną

Pytanie: Jak audiowizualne aspekty gry Europa Universalis ocenił Sam Parker?
Odpowiedź: twierdził, że oprawa graficzna jest niewyraźna przy choćby niewielkim oddaleniu mapy, a udźwiękowienie – ubogie

Pytanie: Kto uważał, że efekty dźwiękowe i wizualne tej gry są niewyróżniające się?
Odpowiedź: Steve Butts

Pytanie: Jakie problemy z mechaniką tej gry wytknął Jakub Wojnarowicz?
Odpowiedź: niepoprawne nazwy prowincji czy też fakt, że wrogie państwa żądają od gracza prowincji, których nie zdobyły
Demokracja ateńska

W Radzie Pięciuset sporządzano uchwałę wstępną (probouleuma). Zgromadzeniu Ludowemu nie wolno było nic uchwalać bez uchwały wstępnej. Każdy wniosek, zanim trafił przed Zgromadzenie, był dyskutowany w Radzie. Rada mogła sformułować wniosek w sposób zamknięty albo otwarty. Jeśli wniosek był otwarty, Zgromadzenie w drodze debaty mogło dokonywać swobodnie zmian w pierwotnej wersji, dopracowywać go. W przypadku wniosku zamkniętego, Zgromadzenie mogło wniosek tylko przyjąć lub odrzucić. To było oczywiste pole do manipulacji ze strony Rady, ale ewentualna próba manipulacji mogła spotkać się z ostrym sprzeciwem ze strony uczestników Zgromadzenia, dlatego roli Rady nie można traktować jako faktycznego ograniczenia demokracji. Pozycja Rady w ustroju Aten była potężna, jednak w praktyce nie stanowiła zaprzeczenia demokracji, zwłaszcza że sama była organem bardzo demokratycznym, tak od strony rekrutacji członków, jak i funkcjonowania.

Pytanie: Kto posiadał w demokracji ateńskiej prawo sporządzenia uchwały wstępnej?
Odpowiedź: Radzie Pięciuset

Pytanie: W jakich okolicznościach Zgromadzenie Ludowe mogło modyfikować uchwałę wstępną w demokracji ateńskiej?
Odpowiedź: Jeśli wniosek był otwarty, Zgromadzenie w drodze debaty

Pytanie: Jakie uprawnienia miało Zgromadzenie Ludowe w Atenach w przypadku wniosku zamkniętego Rady?
Odpowiedź: tylko przyjąć lub odrzucić

Pytanie: Które wnioski do Zgromadzenia były poddawane pod dyskusję w Radzie?
Odpowiedź: Każdy wniosek