the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Ali Soilih

Porażka na Majotcie była punktem zwrotnym w rządach Soiliha. Po powrocie do Moroni, Soilih usunął z wyspy najemników, a 2 stycznia 1976 roku został oficjalnie wybrany Prezydentem Rady Rewolucyjnej Komorów. Sytuacja na wyspach była wyjątkowo trudna; po tym, jak rząd Komorów zwrócił się do Francji o usunięcie z wysp personelu wojskowego, archipelag (z wyjątkiem Majotty) wraz z wojskowymi opuścił także cały personel cywilny. Jeszcze wcześniej, po ogłoszeniu niepodległości, Francja wstrzymała pomoc finansową dla Komorów. Po objęciu pełnych rządów, Soilih zaczął urządzać państwo kierując się swymi poglądami polityczno-społecznymi. Braki kadrowe w administracji (aż do rządu włącznie) uzupełniał uczniami szkół średnich, zakazał niektórych komoryjskich tradycji – jak rozrzutnych uroczystości weselnych i pogrzebowych albo noszenia burek. Zalegalizował stosowanie konopi indyjskich. Sam będąc muzułmaninem, sprzeciwiał się komoryjskiej odmianie tej religii, którą uważał za skażoną przesądami i praktykami magicznymi – z tego względu ograniczył władzę islamskich sędziów i innych przywódców religijnych. Zreorganizował administrację terytorialną, w której kierownictwie wprowadził ograniczenia wiekowe (nie więcej niż 35 lat). Podjął działania na rzecz likwidacji analfabetyzmu. Na wzór chińskich hunwejbinów z młodzieży wiejskiej uformowane zostały bojówki, których zadaniem było dopilnowanie wcielania w życie reform. Symbolicznie rozpoczynając nowy etap w dziejach Komorów, Soilih i jego zwolennicy zniszczyli państwowe archiwa w Moroni.

Pytanie: Kiedy Mitsashiwa objął stanowisko prezydenta Komorów?
Odpowiedź: 2 stycznia 1976

Pytanie: Jaki personel usunięto z wysp?
Odpowiedź: wojskowego

Pytanie: Na jakiej wyspie pozostał personel cywilny?
Odpowiedź: Majotty

Pytanie: Jakie państwo wspierało Komory finansowo?
Odpowiedź: Francja
Ustrój polityczny Włoch

Na czele Rady Ministrów (wł. Consiglio dei Ministri) stoi powoływany przez Prezydenta Republiki premier (wł. Presidente del Consiglio dei Ministri della Repubblica Italiana). Następnie na wniosek premiera Prezydent nominuje poszczególnych ministrów. W ciągu dziesięciu dni od powstania Rada musi uzyskać wotum zaufania ze strony obu izb Parlamentu. Swoje funkcje pełni do momentu rezygnacji, utraty parlamentarnego zaufania lub ukonstytuowania się nowego Parlamentu po wyborach parlamentarnych. W przypadku zmian w składzie rządu poszczególnych ministrów odwołuje lub powołuje Prezydent na wniosek premiera.

Pytanie: Kto powołał osobę na stanowisko premiera?
Odpowiedź: Prezydenta Republiki

Pytanie: Kto stoi na czele Rady Ministrów?
Odpowiedź: premier

Pytanie: Czy prezydent ma wpływ na to, kto obejmie stanowiska ministrów?
Odpowiedź: Następnie na wniosek premiera Prezydent nominuje poszczególnych ministrów

Pytanie: Od kogo Rada Ministrów musi uzyskać wotum zaufania?
Odpowiedź: obu izb Parlamentu
Abinadom

Przekazany za jego pośrednictwem fragment jest wyjątkowo krótki. Nie zawiera ani nowego materiału doktrynalnego, ani nowych objawień czy proroctw. Nie ma w nim też jednocześnie wyznania grzechów czy występków. Komentatorzy wskazywali, że mogło to wskazywać na upadek moralny współczesnych Abinadomowi Nefitów, jak również na szerzące się wówczas odstępstwo. W takim kontekście mógł być on jednym z nielicznych studiujących pisma święte w swoich czasach. Istnieją pewne informacje na temat relacji rodzinnych tej postaci. Jego dziadkiem miał być Omni, wujem Amaron, natomiast synem Amaleki. Ten ostatni przejął po nim prowadzenie nefickich zapisów. Zwrócono wszakże uwagę na fakt, iż Abinadom nie wspomina o fakcie przekazania zapisów w ręce syna. Niektórzy komentatorzy uznali to za dowód tego, że do wręczenia zapisów nie doszło bezpośrednio, prawdopodobnie ze względu na nazbyt młody wiek Amalekiego. Założono jednocześnie na tej podstawie, że Amaleki uczestniczył w migracji do Zarahemli z matką, natomiast już bez Abinadoma. Ten scenariusz nie jest wszakże jedynym z przedstawianych i pozostawia się otwartą możliwość, jakoby Abinadom w takiej podróży jednak uczestniczył. Spekulowano także, że Abinadom mógł być ojcem Abinadiego.

Pytanie: Jak nazywał się dziadek skryby?
Odpowiedź: Omni

Pytanie: Jak nazywał się syn skryby?
Odpowiedź: Amaleki

Pytanie: W jaki sposób syn skryby podążył śladami ojca?
Odpowiedź: prowadzenie nefickich zapisów

Pytanie: Dokąd miał udać się syn skryby?
Odpowiedź: do Zarahemli

Pytanie: Czy skryba udał się wraz z synem do Zarahemli?
Odpowiedź: uczestniczył w migracji do Zarahemli z matką, natomiast już bez Abinadoma
Bitwa pod Midway

Japończycy zorientowali się, skąd wystartowały dwusilnikowe bombowce (błędna jest obecna w starszej literaturze tematu wersja, jakoby podejrzewali, iż przyleciały z Midway). Tym samym całość wojskowych kręgów marynarki i armii z pełną mocą uświadomiła sobie niebezpieczeństwo ze strony lotniskowców amerykańskich. Szok wywołany nalotem sprawił, że wyeliminowanie tych jednostek stało się powszechnie uznanym strategicznym priorytetem.
Tymczasem właśnie proponowana przez Yamamoto operacja przeciw Midway miała umożliwić zastawienie gigantycznej pułapki na lotniskowce Floty Pacyfiku. Dodatkowo, przejęcie Midway zwiększyłoby zasięg japońskiego rozpoznania powietrznego, utrudniając w ten sposób kolejne rajdy amerykańskie. Przede wszystkim zaś, po zajęciu wyspy Wake, zajęcie Midway było ostatnim krokiem przed inwazją na same Hawaje, co w razie powodzenia odepchnęłoby amerykańską Flotę Pacyfiku aż na Zachodnie Wybrzeże USA, dając Japonii wolną rękę w działaniach na zachodnim Pacyfiku. W zaistniałej sytuacji Sztab Generalny Marynarki zaakceptował plany Yamamoto. Także Cesarska Armia bez dalszych oporów zgodziła się na skierowanie swoich jednostek do inwazji Midway.

Pytanie: Kto zaproponował przejęcie panowania nad Midway?
Odpowiedź: Yamamoto

Pytanie: Jaki był główny cel przejęcia Midway?
Odpowiedź: zastawienie gigantycznej pułapki na lotniskowce Floty Pacyfiku

Pytanie: Do czego przydałoby się rozszerzenie zasięgu rozpoznania Japończyków po opanowaniu Midway?
Odpowiedź: utrudniając w ten sposób kolejne rajdy amerykańskie

Pytanie: Czy propozycja Yamamoto została odrzucona przez dowództwo marynarki?
Odpowiedź: W zaistniałej sytuacji Sztab Generalny Marynarki zaakceptował plany Yamamoto
Bitwa pod Midway

Atol Midway jest najbardziej wysuniętą na zachód częścią Łańcucha Hawajskiego i z racji swego położenia geograficznego oraz licznych instalacji wojskowych jest ważnym punktem strategicznym, określonym przez Japończyków jako „strażnik Hawajów”. Oddalony jest o około 450 mil morskich od głównych wysp Hawajów. Z Midway (po ang. midway znaczy „w połowie drogi”) do San Francisco jest 6850 mil, a do Tokio 4060. W 1940, oprócz istniejącej bazy wodnosamolotów, zbudowano na Wschodniej Wyspie atolu Midway lotnisko wojskowe.

Pytanie: Jaka wyspa stanowi wysunięty najdalej na zachód punkt Łańcucha Hawajskiego?
Odpowiedź: Atol Midway

Pytanie: Dlaczego Atol Midway uznawany jest za istotny punkt strategiczny?
Odpowiedź: z racji swego położenia geograficznego oraz licznych instalacji wojskowych

Pytanie: Jak w Japonii nazywany jest Atol Midway?
Odpowiedź: „strażnik Hawajów”

Pytanie: Jaka odległość dzieli Atol Midway od reszty hawajskich wysp?
Odpowiedź: około 450 mil morskich
Szama Grajer

W pierwszej połowie 1942 roku Grajer był regularnie zabierany przez Niemców do getta warszawskiego. Był tam również obecny podczas „Wielkiej Akcji”. Adam Kopciowski przypuszcza, że Niemcy powierzyli mu podobne zadania jak w trakcie wcześniejszej „akcji” w Lublinie: prowadzenie dezinformacji, działalność agenturalną, wymuszanie lub wyłudzanie pieniędzy i kosztowności. Realizując te zadania Grajer prawdopodobnie zarówno współpracował, jak i rywalizował z miejscowymi konfidentami i kolaborantami. Jest możliwe, że to on, jako protegowany przybyłego z Lublina sztabu „akcji wysiedleńczej”, doprowadził do śmierci dwóch wpływowych osobistości warszawskiego getta: Moryca Kohna i Zeliga Hellera. Według jednej z relacji miał także uczestniczyć w „selekcjach” na warszawskim Umschlagplatzu. Rzekomo chwalił się później, że „własnoręcznie zaplombował 11 tys. Żydów do Treblinki”. Johannes Sachslehner przypuszcza, że za wysłaniem Grajera do Warszawy mógł stać sam Odilo Globocnik, który liczył, że Grajer pomoże mu zdobyć pieniądze lub kosztowności należące do tamtejszych Żydów.

Pytanie: Czym zajmował się Grajer podczas akcji w Lublinie?
Odpowiedź: prowadzenie dezinformacji, działalność agenturalną, wymuszanie lub wyłudzanie pieniędzy i kosztowności

Pytanie: Czym, według niektórych relacji, miał chwalić się Grajer?
Odpowiedź: że „własnoręcznie zaplombował 11 tys. Żydów do Treblinki”

Pytanie: Kto miał oddelegować Grajera do stolicy?
Odpowiedź: Odilo Globocnik

Pytanie: Czy, według relacji świadków, Grajer wykonywał polecenia Niemców?
Odpowiedź: Adam Kopciowski przypuszcza, że Niemcy powierzyli mu podobne zadania jak w trakcie wcześniejszej „akcji” w Lublinie
Szama Grajer

W czasie wiosennej „akcji wysiedleńczej” Niemcy wykorzystali Grajera i jego grupę do szerzenia dezinformacji, wyłapywania uciekinierów oraz wymuszania lub wyłudzania pieniędzy i kosztowności od lubelskich Żydów. W zamian za duże łapówki Grajer miał wyciągnąć kilka osób z transportów do Bełżca. Za zgodą Niemców pośredniczył w sprzedaży dokumentów, które miały chronić przed wywózką. Zdarzało się jednak, że mimo otrzymania zapłaty, nie dostarczał obiecanych dokumentów lub okazywały się one bezwartościowe. Sujka Erlichman-Bank wspominała, że w czasie „akcji” Grajer udał się do synagogi Maharszala, w której zgromadzono Żydów oczekujących na deportację i zaoferował załatwienie zezwoleń na pracę w zamian za opłatę w wysokości 500 złotych od osoby. Tym którzy zapłacili, dostarczył obiecane dokumenty, jednakże okazały się fałszywe i nie uchroniły posiadaczy przed wywózką do Bełżca. Razem z niektórymi przedstawicielami Judenratu i funkcjonariuszami Żydowskiej Służby Porządkowej wziął także udział w zbieraniu pieniędzy i kosztowności na „kontrybucję”, która rzekomo miała doprowadzić do przerwania deportacji. Niektórzy świadkowie wspominali, że Grajer na polecenie Niemców uspokajał Żydów czekających na transport do Bełżca, zapewniając, że nie mają się czego obawiać, gdyż zostaną „osiedleni na Wschodzie”. Miał także z megafonem krążyć po ulicach getta, wzywając mieszkańców do opuszczenia kryjówek. Ponadto według jednej z relacji Grajer miał wraz z ubranymi po cywilnemu gestapowcami patrolować dworzec kolejowy w Lublinie, wyszukując Żydów usiłujących uciec z miasta. Schwytanych uciekinierów miano zabijać w piwnicy na terenie dworca. Z kolei według innej relacji złapanych na dworcu Żydów zabierano do getta i rozstrzeliwano w restauracji Grajera.

Pytanie: Jak Grajer został wyzyskany przez Niemców podczas akcji wysiedleńczej?
Odpowiedź: do szerzenia dezinformacji, wyłapywania uciekinierów oraz wymuszania lub wyłudzania pieniędzy i kosztowności od lubelskich Żydów

Pytanie: Co otrzymywał Grajer za wyciąganie ludzi z transportów do Bełżca?
Odpowiedź: łapówki

Pytanie: Jaki towar protekcyjny przez wywiezieniem rozprowadzał Grajer?
Odpowiedź: dokumentów

Pytanie: Jakiej kwoty żądał Grajer od Żydów z synagogi Maharszala?
Odpowiedź: 500 złotych od osoby

Pytanie: Czy dokumenty Grajera dla Żydów z synagogi Maharszala działały?
Odpowiedź: okazały się fałszywe i nie uchroniły posiadaczy przed wywózką do Bełżca
Bawolec

Jako gatunek bawolca krowiego określa się nazwą Alcelaphus buselaphus. Pierwszy opis gatunku wyszedł spod pióra niemieckiego zoologa Pallasa w 1766. Umieścił on go w rodzaju Alcelaphus (bawolec) oraz w rodzinie Bovidae (wołowate). W 1979 paleontolożka Elisabeth Vrba zaproponowała umieszczenie dzisiejszego bawolca esowatorogiego w oddzielnym rodzaju Sigmoceros. Przypuszczała, że jest blisko spokrewniony z gnu Connochaetes. Przeanalizowała cechy czaszek pewnych wymarłych i żyjących wołowatych, tworząc kladogram i argumentując, że szeroka czaszka łączy bawolca esowatorogiego i gnu. Jednak wniosku tego nie podzielił Alan W. Gentry z Muzeum Historii Naturalnej w Londynie, który sklasyfikował je jako oddzielny gatunek bawolca. Zoolodzy Jonathan Kingdon i Theodor Haltenorth uznali go z kolei za podgatunek bawolca krowiego. Vrba porzuciła tworzony przez siebie rodzaj po rewizji w 1997. Badania mitochondrialnego DNA nie dostarczyły żadnych argumentów za umieszczeniem bawolca esowatorogiego w oddzielnym rodzaju. Pokazały także monofiletyzm plemienia Alcelaphini (brak polskiej nazwy). Wykryły też bliskie pokrewieństwo między bawolcem a sasebi (Damaliscus) – rodzaje te łączy genetyka i morfologia.

Pytanie: Kto odkrył Alcelaphus buselaphus?
Odpowiedź: Pallasa

Pytanie: Pokrewieństwo bawolca z jakim gatunkiem podejrzewała Vrba?
Odpowiedź: z gnu Connochaetes

Pytanie: Czy analiza DNA przemówiła za umieszczeniem gatunku w oddzielnej klasyfikacji?
Odpowiedź: Badania mitochondrialnego DNA nie dostarczyły żadnych argumentów za umieszczeniem bawolca esowatorogiego w oddzielnym rodzaju

Pytanie: Jakie powiązania występują pomiędzy sasebi a bawolcem?
Odpowiedź: genetyka i morfologia
Romuald Cichoń

Po studiach rozpoczął pracę jako asystent-stażysta w Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach, w Klinice Chirurgii Ogólnej i Naczyń w Zabrzu, po zakończeniu stażu rozpoczął pracę jako asystent w uczelnianej II Klinice Chirurgii Ogólnej w Bytomiu. W 1985 uzyskał specjalizację I stopnia w chirurgii ogólnej. W tym samym roku otrzymał pracę w nowo powstałej Klinice Kardiochirurgii w Zabrzu Śl.AM w Katowicach kierowanej przez Zbigniewa Religę. W tymże roku przeprowadził swój pierwszy zabieg w krążeniu pozaustrojowym oraz brał udział w zainicjowaniu – wspólnie z zespołem Religi – powstania programu transplantacji serca.

Pytanie: Na jakim stanowisku pracował po studiach?
Odpowiedź: asystent-stażysta w Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach

Pytanie: Z jakiej dziedziny zrobił specjalizację?
Odpowiedź: chirurgii ogólnej

Pytanie: Czy pracował w Zabrzu?
Odpowiedź: W tym samym roku otrzymał pracę w nowo powstałej Klinice Kardiochirurgii w Zabrzu

Pytanie: Na jakim stanowisku pracował po odbyciu stażu?
Odpowiedź: asystent w uczelnianej II Klinice Chirurgii Ogólnej w Bytomiu
Romuald Cichoń

W 2001 rozpoczął prace nad utworzeniem Dolnośląskiego Centrum Chorób Serca we Wrocławiu jako Niepublicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej, we współpracy z Kliniką Kardiochirurgii Uniwersytetu w Dreźnie. Po otwarciu Oddziału Kardiochirurgii w Centrum, które nastąpiło w styczniu 2002, został dyrektorem Oddziału. Był to pierwszy w Polsce niepubliczny szpital o profilu kardiochirurgicznym. Jest prezesem zarządu tego podmiotu zarejestrowanego jako Medinet Sp. z o.o. działającego jako Dolnośląskie Centrum Chorób Serca „Medinet” Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej. Cichoń kieruje także Kliniką Kardiochirurgii I Katedry i Kliniki Kardiologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Jest też zatrudniony w Instytucie Nauk Medycznych Collegium Medicum Uniwersytetu Zielonogórskiego w Katedrze Kardiologii Interwencyjnej i Kardiochirurgii.

Pytanie: W czym Dolnośląskie Centrum Chorób Serca we Wrocławiu było pionierskie?
Odpowiedź: Był to pierwszy w Polsce niepubliczny szpital o profilu kardiochirurgicznym

Pytanie: Dyrektorem jakiego oddziału Dolnośląskiego Centrum Chorób Serca we Wrocławiu został?
Odpowiedź: Oddziału Kardiochirurgii

Pytanie: Czy pracuje również na Uniwersytecie Zielonogórskim?
Odpowiedź: Jest też zatrudniony w Instytucie Nauk Medycznych Collegium Medicum Uniwersytetu Zielonogórskiego w Katedrze Kardiologii Interwencyjnej i Kardiochirurgii

Pytanie: Kiedy otwarte zostało Dolnośląskie Centrum Chorób Serca we Wrocławiu?
Odpowiedź: w styczniu 2002

Pytanie: Czy jest w zarządzie Centrum, które stworzył?
Odpowiedź: Jest prezesem zarządu tego podmiotu zarejestrowanego jako Medinet Sp. z o.o. działającego jako Dolnośląskie Centrum Chorób Serca „Medinet” Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej
Sabat czarownic (obraz Francisca Goi 1798)

Naśladowca Goi, malarz Leonardo Alenza namalował obraz wyraźnie inspirowany Sabatem czarownic, o takim samym tytule. Nie wiadomo, czy Alenza kiedykolwiek spotkał Goyę, ale jego twórczość świadczy o dokładnej wiedzy i podziwie dla jego dzieł. Prawdopodobnie miał okazję zobaczyć i studiować Sabat czarownic Goi w pałacu książąt Osuny, który pozostawał otwarty dla artystów do czasu sprzedaży w 1886. Obraz Alenzy powstał w latach 1830–1845. Kompozycja w jego wariacji jest bardzo podobna, chociaż kozioł jest mniej dominujący. Postać lecąca nad kręgiem postaci jest zapożyczona z innego dzieła Goi.

Pytanie: Czy prace Alenzy świadczą o tym, że podziwiał on twórczość Goi?
Odpowiedź: jego twórczość świadczy o dokładnej wiedzy i podziwie dla jego dzieł

Pytanie: Czy Alenza tworząc swój obraz zainspirował się tylko jednym dziełem Goi?
Odpowiedź: Postać lecąca nad kręgiem postaci jest zapożyczona z innego dzieła Goi

Pytanie: Czy pewnym jest, że Alenza nigdy nie spotkał Goi?
Odpowiedź: Nie wiadomo, czy Alenza kiedykolwiek spotkał Goyę
Anne Applebaum

Karierę dziennikarską rozpoczęła w 1988 jako korespondentka „The Economist” w Warszawie; do 1991 opublikowała serię artykułów o przemianach społecznych i politycznych w Europie Wschodniej. Pracowała następnie jako redaktor działu zagranicznego a później zastępca redaktora naczelnego tygodnika „The Spectator” w Londynie. W trakcie brytyjskiej kampanii wyborczej w 1997 była także redaktorem politycznym „Evening Standard”. Przez kilka lat prowadziła kolumnę „Foreigners” w internetowym magazynie „Slate”, przejętym w 2004 przez The Washington Post Company. W latach 2002–2006 była członkinią kolegium redakcyjnego „The Washington Post”, gdzie jako komentatorka polityczna prowadzi tygodniową kolumnę poświęconą sprawom zagranicznym. Jest dyrektorem projektów pod nazwą "Transitions Forum" (przemiany polityczno-gospodarcze) w londyńskim think tanku Legatum Institute.

Pytanie: W jakim wydawnictwie rozpoczęła swoją ścieżkę kariery?
Odpowiedź: The Economist

Pytanie: Jaki dział w "Slate" prowadziła dziennikarka?
Odpowiedź: Foreigners

Pytanie: Na jakiej posadzie pracowała dziennikarka w okresie od 2002 do 2006 roku?
Odpowiedź: członkinią kolegium redakcyjnego „The Washington Post”

Pytanie: Na jakim stanowisku pracuje w programie "Transitions Forum"?
Odpowiedź: dyrektorem
Dysleksja

U dzieci w wieku niemowlęcym, poniemowlęcym, przedszkolnym i częściowo wczesnoszkolnym (do ok. 9. r.ż.) nie można jeszcze zdiagnozować dysleksji rozwojowej. Jednak obserwuje się pewne objawy, które sygnalizują możliwość wystąpienia w przyszłości specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu. Nie determinują one jeszcze diagnozy (tej można dokonać na przełomie drugiej i trzeciej klasy szkoły podstawowej), jednak dzieci z poniższymi objawami zalicza się do tzw. grupy ryzyka dysleksji, gdyż bardzo często są to pierwsze sygnały nadchodzących trudności:

Pytanie: Kiedy można zdiagnozować dysleksję rozwojową u dzieci?
Odpowiedź: na przełomie drugiej i trzeciej klasy szkoły podstawowej

Pytanie: U dzieci w jakim wieku można mówić o ryzyku wystąpienia dysleksji, jeśli przejawiają one specyficzne objawy?
Odpowiedź: niemowlęcym, poniemowlęcym, przedszkolnym i częściowo wczesnoszkolnym (do ok. 9. r.ż.)

Pytanie: Czy jeśli dziecko w wieku przedszkolnym przejawia objawy typowe dla dysleksji, to czy oznacza to, że na pewno będzie dyslektykiem w przyszłości?
Odpowiedź: obserwuje się pewne objawy, które sygnalizują możliwość wystąpienia w przyszłości specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu. Nie determinują one jeszcze diagnozy
Glauco (1935)

„Glauco” wszedł do służby w Regia Marina 20 września 1935 roku. Jednostka wzięła udział w wojnie domowej w Hiszpanii, a następnie służyła na Morzu Czerwonym. 10 czerwca 1940 roku, w momencie ataku Włoch na Francję, okręt pełnił służbę na Morzu Śródziemnym wchodząc w skład 12. eskadry (wł. Squadriglia) 1. Flotylli okrętów podwodnych (wł. Gruppo sommergibili) stacjonującej w La Spezia i Neapolu (w skład której wchodziły ponadto: siostrzana „Otaria” oraz „Comandante Cappellini”, „Comandante Faà di Bruno”, „Mocenigo” i „Veniero”). Po rozpoczęciu działań wojennych okręt odbył trzy wojenne patrole. Podczas jednego z nich nieopodal Przylądka Corbelin zaatakował bez powodzenia ogniem artyleryjskim brytyjski parowiec „Baron Erskine” o pojemności 3657 BRT (26 czerwca). W dniach 6–11 lipca „Glauco” patrolował wody na zachód od Sardynii. W końcu lipca jednostkę skierowano do arsenału marynarki w Neapolu, gdzie w ciągu dwóch miesięcy przeprowadzono konieczne prace przygotowujące „Glauco” do działań na Atlantyku.

Pytanie: Kiedy "Glauco" pierwszy raz rozpoczął swoją służbę wojskową?
Odpowiedź: 20 września 1935

Pytanie: Czy okrętowi udało się zatopić "Baron Erskine"?
Odpowiedź: zaatakował bez powodzenia ogniem artyleryjskim brytyjski parowiec „Baron Erskine”

Pytanie: Kiedy okręt wypłynął na wody nieopodal Sardynii?
Odpowiedź: W dniach 6–11 lipca
Marian Jaworski

W 1966 habilitował się w zakresie filozofii religii na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie na podstawie rozprawy Poznanie religijne Boga według Romano Guardiniego. W 1967 został profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Teologicznym w Krakowie, a w 1976 profesorem zwyczajnym. Prowadził zajęcia dydaktyczne w Studium Filozoficzno-Teologicznym w Kalwarii Zebrzydowskiej, w Arcybiskupim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie, na Wydziale Teologicznym w Krakowie, w Kolegium Filozoficzno-Teologicznym OO. Dominikanów w Krakowie, w Częstochowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie, na Wydziale Filozoficznym Księży Jezuitów w Krakowie, na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie i w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Lwowskiej we Lwowie-Brzuchowicach. Na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie był w latach 1967–1974 kierownikiem Katedry Filozofii Religii, a w latach 1968–1970 zajmował stanowiska prodziekana. W latach 1974–1982 piastował urząd dziekana Wydziału Teologicznego w Krakowie, następnie w latach 1982–1988 był rektorem nowo erygowanej Papieskiej Akademii Teologicznej. W 1983 wszedł w skład Kolegium Rektorów Szkół Wyższych Krakowa. W latach 1997–2008 sprawował urząd rektora Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Lwowskiej we Lwowie-Brzuchowicach.

Pytanie: Czy naukowiec posiada habilitację?
Odpowiedź: W 1966 habilitował się w zakresie filozofii religii

Pytanie: Jaka rozprawa stanowiła podstawę do przyznania duchownemu habilitacji?
Odpowiedź: Poznanie religijne Boga według Romano Guardiniego

Pytanie: Jakim tytułem został uhonorowany duchowny w 1967 roku?
Odpowiedź: profesorem nadzwyczajnym