the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Krokodyle

Przedstawiciele Crocodilia to oportunistyczni drapieżnicy, najbardziej niebezpieczni w wodzie i na brzegu. Osiem gatunków znanych jest z ataków na ludzi, które mogą przeprowadzać w celu obrony terytorium, gniazd bądź młodych, przez pomyłkę, przy okazji ataków na zwierzęta domowe, np. psy, lub dla zdobycia jedzenia, jako że większe krokodyle mogą polować na zdobycz tak dużą jak człowiek, a nawet większą. Najwięcej doniesień o atakach na ludzi wymienia krokodyla różańcowego, krokodyla nilowego i aligatora amerykańskiego. Inne gatunki, które czasami atakują człowieka, to kajman czarny, krokodyl meksykański, krokodyl błotny, krokodyl amerykański, gawial gangesowy oraz krokodyl australijski.

Pytanie: Gdzie krokodyle stanowią największe zagrożenie?
Odpowiedź: w wodzie i na brzegu

Pytanie: Z jakich powodów gady te mogą atakować ludzi?
Odpowiedź: w celu obrony terytorium, gniazd bądź młodych, przez pomyłkę, przy okazji ataków na zwierzęta domowe, np. psy, lub dla zdobycia jedzenia

Pytanie: O atakach na ludzi jakich gatunków krokodyli słyszy się najczęściej?
Odpowiedź: krokodyla różańcowego, krokodyla nilowego i aligatora amerykańskiego

Pytanie: Czy krokodyl błotny atakuje ludzi wyjątkowo często?
Odpowiedź: Inne gatunki, które czasami atakują człowieka, to kajman czarny, krokodyl meksykański, krokodyl błotny

Pytanie: Jak dużych rozmiarów stworzenia mogą stanowić potencjalne pożywienie dla krokodyli?
Odpowiedź: tak dużą jak człowiek, a nawet większą
Krokodyle

Krokodyle są w większości mięsożercami. Świeżo wyklute krokodyle żywią się bezkręgowcami – głównie owadami i pająkami, po czym przestawiają się na polowanie na płazy i wreszcie ryby. Dieta dorosłych osobników różnych gatunków zależy od tego, jaki jest kształt ich pyska i ostrość zębów. Gatunki o ostrych zębach i długich, smukłych szczękach, jak gawial gangesowy czy krokodyl australijski, wyspecjalizowały się w polowaniu na ryby, owady i skorupiaki. Natomiast krokodyle o szerokim pysku i tępych zębach, jak aligator chiński i kajman szerokopyski, odżywiają się głównie mięczakami, które mogą mieć twardą muszlę. Gatunki, które paszcze i zęby wykazują cechy pośrednie pomiędzy wymienionymi uprzednio formami, takie jak krokodyl różańcowy czy aligator amerykański, są oportunistami pokarmowymi i żywią się bezkręgowcami, rybami, płazami, innymi gadami, ptakami i ssakami.

Pytanie: Jaki pokarm przyjmują krokodyle w pierwszym etapie swojego życia?
Odpowiedź: bezkręgowcami – głównie owadami i pająkami

Pytanie: Od czego zależny jest rodzaj pokarmu przyjmowanego przez w pełni rozwinięte krokodyle?
Odpowiedź: od tego, jaki jest kształt ich pyska i ostrość zębów

Pytanie: Jaki rodzaj tych zwierząt żywi się przede wszystkim mięczakami?
Odpowiedź: krokodyle o szerokim pysku i tępych zębach, jak aligator chiński i kajman szerokopyski

Pytanie: Na jakie zwierzęta polują dorośli przedstawiciele gatunku gawial gangesowy?
Odpowiedź: ryby, owady i skorupiaki
Wirus nabytego niedoboru immunologicznego kotów

Rozwój skutecznej szczepionki przeciwko wirusowi FIV jest tak jak w przypadku wirusa HIV utrudniony przez dużą liczbę wirusów i wariacje ich szczepów. Dla tzw. szczepionki "pojedynczego szczepu" ("single strain"), a więc chroniącej tylko przed jednym z wariantów wirusa, udowodniono duża skuteczność także wobec homologicznych szczepów FIV. Wraz z rozwojem szczepionki przeciwko FIV "dual-subtype" (Fel-O-Vax FIV) stało się możliwe uodpornienie kotów na dalsze szczepy tego wirusa. Szczepionka składa się z inaktywowanych cząstek FIV szczepów Petaluma subtype A i Shizuoka subtype D. W warunkach laboratoryjnych zaobserwowano uodpornienie 82% badanych kotów po podaniu szczepionki. W przypadku dwóch różnych podtypów szczepu B wirusa wykazano skuteczność 100%. Całkowite uodpornienie zwierząt żyjących na wolności przeciwko pierwotnym szczepom wydaje się być jednak wciąż nieosiągalne. Dotychczas można było tylko opierać się na niektórych doświadczeniach z badań nad szczepionką przeciwko HIV. Najbardziej krytykowaną stroną dostępnej szczepionki jest fakt, że zaszczepione zwierzęta nie różnią się serologicznie od zainfekowanych. Trwają prace nad testem pozwalającym na ich rozróżnienie.

Pytanie: Dlaczego utworzenie efektywnej szczepionki na FIV jest skomplikowane?
Odpowiedź: przez dużą liczbę wirusów i wariacje ich szczepów

Pytanie: Przed czym zabezpiecza szczepienie "single strain"?
Odpowiedź: przed jednym z wariantów wirusa

Pytanie: Co wchodzi w skład Fel-O-Vax FIV?
Odpowiedź: inaktywowanych cząstek FIV szczepów Petaluma subtype A i Shizuoka subtype D

Pytanie: Co stanowi najbardziej burzliwy element w przypadku dostępnego szczepienia?
Odpowiedź: zaszczepione zwierzęta nie różnią się serologicznie od zainfekowanych
Wirus nabytego niedoboru immunologicznego kotów

Do tej pory znane szczepy FIV są bardzo rozbieżne, lecz monofiletyczne, co oznacza, że powstały z jednej formy podstawowej. Dla trzech szczepów tego wirusa udało się wyróżnić ich podtypy. Jak do tej pory FIV kotów domowych jest najlepiej zbadane i zawiera pięć podtypów, które występują na całym świecie z różną częstotliwością, a oznaczane są literami od A do E. Podział na pięć podgrup dokonywany jest na podstawie porównania sekwencji DNA genu env. Podgrupy A do C są rozpowszechnione na całym świecie, D występuje przede wszystkim we wschodniej Azji, a E tylko w Ameryce Południowej.

Pytanie: Z czym wiąże się fakt, że szczepy wirusa nabytego niedoboru immunologicznego kotów są monofiletyczne?
Odpowiedź: powstały z jednej formy podstawowej

Pytanie: Czy część szczepów wirusa nabytego niedoboru immunologicznego kotów posiada własne podtypy?
Odpowiedź: Dla trzech szczepów tego wirusa udało się wyróżnić ich podtypy

Pytanie: Jaka odmiana tego wirusa została najlepiej zbadana?
Odpowiedź: FIV kotów domowych

Pytanie: Jaką metodą został stworzony podział FIV kotów domowych na podgrupy?
Odpowiedź: na podstawie porównania sekwencji DNA genu env
Wybory powszechne w Nigrze w 2011 roku

4 lutego 2010 komisja wyborcza ogłosiła wyniki wyborów prezydenckich i parlamentarnych. Do drugiej tury głosowania przeszedł Mohamadou Issoufou, który zdobył 36% głosów poparcia oraz Seyni Oumarou z wynikiem 23% głosów. Trzecie miejsce zajął Hama Amadou (niecałe 20% głosów). Wyniki wyborów do parlamentu pokryły się z wynikami wyborów prezydenckich. Najwięcej mandatów (39) uzyskała Nigerska Partia na rzecz Demokracji i Socjalizmu, następnie Ruch Narodowy na rzecz Rozwijającego się Społeczeństwa (26) i Demokratyczny Ruch Nigerski na rzecz Afrykańskiej Federacji (24). Frekwencja wyborcza wyniosła ok. 52%.

Pytanie: Jaki organ ogłasza wyniki wyborów prezydenckich? 
Odpowiedź: komisja wyborcza

Pytanie: Ile procent obywateli głosowało na Mohamadou Issoufou?
Odpowiedź: 36

Pytanie: Jaki kandydat zajął drugie miejsce w pierwszej turze wyborów w Nigerze?
Odpowiedź: Seyni Oumarou

Pytanie: Jaka partia uzyskała najwięcej głosów w pierwszej turze wyborów parlamentarnych w Nigerze?
Odpowiedź: Nigerska Partia na rzecz Demokracji i Socjalizmu

Pytanie: Czy ponad połowa społeczeństwa Nigeru wzięła udział w głosowaniu w wyborach? 
Odpowiedź: Frekwencja wyborcza wyniosła ok. 52%
Wybory powszechne w Nigrze w 2011 roku

14 marca 2011 komisja wyborcza ogłosiła wyniki wyborów, zgodnie z którymi zwycięstwo odniósł Mahamadou Issoufou, zdobywając nieco ponad 58% głosów poparcia. Seyni Oumarou uzyskał niecałe 42% głosów. Frekwencja wyborcza była niższa niż w pierwszej turze wyborów i wyniosła ok. 49%. Prezydent elekt podziękował wyborcom za zaufanie, stwierdzając, że obywatele wykazali się dojrzałością polityczną, oddając swoje głosy w sposób pokojowy. Wyniki wyborów w ciągu 15 dni musiała zatwierdzić Rada Konstytucyjna, co też uczyniła 1 kwietnia 2011.

Pytanie: Kto wygrał wybory prezydenckie w Nigdze w 2011 roku?
Odpowiedź: Mahamadou Issoufou

Pytanie: Jaka część wyborców zagłosowała na Seyni Oumarou?
Odpowiedź: niecałe 42%

Pytanie: Czy frekwencja drugiej tury wyborów przewyższyła tę z pierwszej?
Odpowiedź: Frekwencja wyborcza była niższa niż w pierwszej turze wyborów

Pytanie: Jaka instytucja miała za zadanie zatwierdzenia wyniku wyborów?
Odpowiedź: Rada Konstytucyjna
FIS Sommer Ladies Tournee 2004

Pierwszy z konkursów przeprowadzony w ramach FIS Sommer Ladies Tournee 2004 odbył się na obiekcie średnim w Bischofshofen. Wystartowały w nim czterdzieści cztery zawodniczki. W pierwszej serii dwudziestu zawodniczkom udało się uzyskać odległość równą co najmniej punktowi konstrukcyjnemu, umieszczonemu na 65. metrze. Najdalej skoczyły Monika Pogladič i Eva Ganster (72,5 m), jednocześnie oba te skoki okazały się najdłuższymi w całym konkursie. Drugą odległość serii uzyskała Anette Sagen (72,0 m). Metr gorszy rezultat uzyskała Austriaczka Daniela Iraschko, ale dzięki najlepszym notom za styl została liderką po pierwszej serii. Powyżej 70. metra skoczyła również Tanja Drage.

Pytanie: W jakiej miejscowości został zorganizowany pierwszy konkurs FIS Sommer Ladies Tournee 2004?
Odpowiedź: Bischofshofen

Pytanie: Ile sportowców wystąpiło w pierwszym konkursie FIS Sommer Ladies Tournee 2004?
Odpowiedź: czterdzieści cztery

Pytanie: Jak długi był skok Moniki Pogladič?
Odpowiedź: 72,5 m

Pytanie: Jaka zawodniczka skoczyła na taką samą odległość co Monika Pogladič?
Odpowiedź: Eva Ganster

Pytanie: Jakiej narodowości jest Daniela Iraschko?
Odpowiedź: Austriaczka
FIS Sommer Ladies Tournee 2004

Dwa dni po rozpoczynającym FIS Sommer Ladies Tournee 2004 konkursie w Bischofshofen przeprowadzone zostały drugie indywidualne zawody, tym razem na Vogtlandschanze (K-80). W pierwszej serii cztery zawodniczki uzyskały odległość równą lub powyżej punktu konstrukcyjnego. Najdalej skoczyła Amerykanka Lindsey Van, która uzyskała 82 metry, co było wynikiem o cztery metry krótszym niż rekord skoczni. Daniela Iraschko i Eva Ganster uzyskały drugą odległość pierwszej serii (81,5 m), jednak pierwsza z Austriaczek zaliczyła upadek, przez co otrzymała słabsze noty za styl. Po pierwszej serii Ganster dzięki lepszym notom za styl klasyfikowała się na pierwszym miejscu z przewagą 2 punktów nad Van. Trzecia po skoku na odległość 80 metrów, z 6,5 punktową stratą do Austriaczki, była Line Jahr.

Pytanie: Na jakim obiekcie odbył się drugi indywidualny konkurs w ramach tego turnieju?
Odpowiedź: Vogtlandschanze (K-80)

Pytanie: Jakiej odległości brakowało pierwszemu skokowi Lindsey Van do wyrównania rekordu skoczni Vogtlandschanze?
Odpowiedź: cztery metry

Pytanie: Jakim zawodniczkom udało się skoczyć w pierwszej części konkursu na odległość 81,5 metra?
Odpowiedź: Daniela Iraschko i Eva Ganster

Pytanie: Dlaczego Daniela Iraschko zajmowała po pierwszej serii gorszą pozycję niż Eva Ganster, pomimo uzyskania tej samej odległości?
Odpowiedź: zaliczyła upadek, przez co otrzymała słabsze noty za styl
Shakira

Shakira w wielu wywiadach podkreślała, że wychowała się słuchając orientalnej muzyki, której wpływy są dostrzegalne w jej wcześniejszych piosenkach. Również jej arabskie pochodzenie miało znaczny wpływ na przełomową piosenkę Ojos Asi, która stała się światowym hitem. W jednym z wywiadów dla Portuguese TV powiedziała: „Wiele z moich ruchów wywodzi się z arabskiej kultury.” Pytana o nadrzędnych współpracowników tworzenia swojego stylu Shakira przytacza imiona swoich rodziców. Muzyczne dzieciństwo Shakiry wypełniała również rockandrollowa muzyka jej ulubieńców – Led Zeppelin, The Beatles, Nirvany, The Police czy U2. Na podium, na liście osób, które miały na nią największy wpływ, stawia Johna Lennona. Inne rockowe kapele takie jak The Rolling Stones, AC/DC, The Who, The Pretenders, Red Hot Chili Peppers, The Cure, Tom Petty, Depeche Mode, The Clash i Ramones także wywarły duży wpływ na wokalistkę, co daje się zauważyć w wielu jej prominentnych utworach. W jednym z niedawnych wywiadów Shakira wyznała, że w jej opinii perfekcyjnymi piosenkami są „Imagine” Johna Lennona oraz „No Woman, No Cry” Boba Marleya.
Często w trakcie trwania swoich tras koncertowych Shakira gra utwory innych wokalistów. Między innymi na Tour of the Moongose wokalistka wykonuje utwór „Back in Black” zespołu AC/DC, jak i również piosenkę „Dude (Looks Like a Lady)” grupy Aerosmith. W trakcie trwającej obecnie trasy koncertowej „The Sun Comes Out”, Shakira wykonuje piosenkę heavymetalowego zespołu Metallica, „Nothing Else Matters” w wersji orientalnej. Piosenkarce zdarzyło się też zaśpiewać „Always In My Mind” Elvisa Presleya i VH1 Divas Live. Muzyka z rejonów Andów również miała istotny wpływ na piosenkarkę. Została wykorzystana w instrumentalnej wersji hitu „Whenever, Wherever” oraz w piosence jej marzeń „La despedida”. Shakira wykonała też dwie dobroczynne piosenki dla Haiti „I'll Stand By You” The Pretenders, i „Sólo le pido a Dios” Leona Gieco. Kolumbijka jest fanką Gustava Ceratiego i Carlosa Santany.

Pytanie: Na jaki singiel miało wpływ arabskie pochodzenie Shakiry? 
Odpowiedź: Ojos Asi

Pytanie: Jakiej muzyki słuchała Shakira jako dziecko?
Odpowiedź: orientalnej

Pytanie: Kogo Shakira uważała, za artystę, który miał na nią największy wpływ?
Odpowiedź: Johna Lennona

Pytanie: Czy Shakira na swoich koncertach śpiewa utwory innych twórców?
Odpowiedź: Często w trakcie trwania swoich tras koncertowych Shakira gra utwory innych wokalistów

Pytanie: Z jakiego kraju pochodzi Shakira?
Odpowiedź: Kolumbijka
Jesień Ludów

Pod koniec 1989 roku kanclerz RFN, Helmut Kohl, zaproponował dziesięciopunktowy plan przywrócenia jedności Niemiec. Zjednoczenie Niemiec cieszyło się dużą popularnością w społeczeństwie, zaś SED oraz opozycja wypowiadały się o planie negatywnie. 18 marca 1990 roku przeprowadzono wybory parlamentarne. Głosowanie wygrała Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (CDU) z wynikiem 48% głosów. Po wyborach rozpoczęto negocjacje na temat warunków połączenia obu państw. 5 maja w Bonn rozpoczęła się pierwsza tura rozmów dotyczących integracji Niemiec (tzw. konferencja dwa plus cztery), w której uczestniczyli ministrowie NRD, RFN, USA, ZSRR, Wielkiej Brytanii i Francji. Kolejne negocjacje odbyły się w Berlinie (22 czerwca) i w Paryżu (17 lipca). Za przywróceniem jedności Niemiec opowiedzieli się: prezydent George H.W. Bush, szef personelu Białego Domu James Baker oraz przywódcy państw bloku wschodniego. Czechosłowacja, Polska i Węgry widziały możliwość przynależności zjednoczonych Niemiec w NATO. Przeciwne stanowisko miał Związek Radziecki, który sugerował przyjęcie przez Niemcy statusu państwa neutralnego. Według Wielkiej Brytanii i Francji proces integracji przebiegał zbyt szybko. 21 czerwca Bundestag oraz Izba Ludowa NRD uznały ostateczny charakter zachodniej granicy Polski. Traktat o zjednoczeniu podpisano 31 sierpnia. 12 września w Moskwie podpisano układ, który usankcjonował ustalenia oraz zniósł prawa i obowiązki czterech mocarstw wobec Niemiec. 3 października 1990 roku oba państwa zjednoczyły się, a 2 grudnia 1990 roku odbyły się wybory do Bundestagu, które wygrała CDU.

Pytanie: Jakie stanowisko piastował Helmut Kohl w 1989 roku?
Odpowiedź: kanclerz RFN

Pytanie: Ile postulatów zawierał plan Kohla dotyczący Niemiec?
Odpowiedź: dziesięciopunktowy

Pytanie: Jakie grupy negatywnie oceniały plan Kohla?
Odpowiedź: SED oraz opozycja

Pytanie: Jaka partia wygrała wybory parlamentarne w Niemczech 18 marca 1990 roku?
Odpowiedź: Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna

Pytanie: Czy prezydent USA opowiadał się za przywróceniem jedności Niemiec?
Odpowiedź: Za przywróceniem jedności Niemiec opowiedzieli się: prezydent George H.W. Bush
Jesień Ludów

Rozmowy między BKP a SDS rozpoczęły się 3 stycznia 1990 roku. 15 stycznia zniesiono zapis w konstytucji, gwarantujący „przewodnią rolę” partii komunistycznej. Pod koniec stycznia aresztowano Żiwkowa. Bułgarska Partia Komunistyczna w kwietniu 1990 roku zmieniła nazwę na Bułgarską Partię Socjalistyczną (BPS). 10 i 17 czerwca 1990 roku odbyły się wybory parlamentarne, które wygrała BPS (partia zdobyła 211 miejsc w 400-osobowym parlamencie) – Związek Sił Demokratycznych uzyskał 144 mandaty, a reprezentujący muzułmańską mniejszość Ruch na rzecz Praw i Swobód (DPS) – 23. 1 sierpnia parlament wybrał na prezydenta lidera opozycji Żelu Żelewa. W przeciwieństwie do Polski, Czechosłowacji i Węgier w Bułgarii pierwsze demokratyczne wybory wygrali komuniści (którzy nie zdobyli dwóch trzecich miejsc w parlamencie wymaganych do zmian w konstytucji). Aby zademonstrować dobrą wolę wobec Międzynarodowego Funduszu Walutowego Bułgaria przeprowadziła reformy ekonomiczne, zanim otrzymała wskazówki od MFW. Transformacja gospodarcza doprowadziła do wzrostu cen i pogorszenia sytuacji gospodarczej, która przełożyła się na wzrost poparcia dla SDS.

Pytanie: Kiedy BKP zaczęło swoje dyskusje z SDS? 
Odpowiedź: 3 stycznia 1990 roku

Pytanie: Jaka partia przestała mieć "przewodnią rolę"?
Odpowiedź: komunistycznej

Pytanie: Czy Żiwkow został aresztowany? 
Odpowiedź: Pod koniec stycznia aresztowano Żiwkowa
Przypadek (film)

Śmierć głównego bohatera była interpretowana bardzo różnie. Większość recenzentów stwierdziła, że śmierć spotyka Witka dopiero w trzecim wariancie jego losów; w takim układzie, jak twierdził Czesław Dondziłło, film miał kompromitować postawę „człowieka środka”. Z tą opinią nie zgadzał się Artur Wiśniewski, który zaznaczał, że sam reżyser preferował właśnie trzecie zakończenie losów bohatera. Tadeusz Sobolewski zasugerował wręcz, że Witek Długosz niezależnie od dokonanego wyboru, mimo najszczerszych chęci i etycznego postępowania, jest oskarżony o zdradę i nie unika swojego śmiertelnego przeznaczenia. Mimo że tacy krytycy jak Małgorzata Dipont, Maciej Pawlicki oraz Marian Szczurek twierdzili, że przypowieść Kieślowskiego jest pozbawiona subtelności i bierna wobec wydarzeń historycznych, a Marcin Sułkowski określał postawy Witka mianem „klinicznego przypadku prymusa”, Maria Malatyńska broniła filmu wobec tak krańcowych ocen. Kieślowski miał zdaniem Malatyńskiej wyrazić swój dystans wobec gorączki solidarnościowej, podczas której ludzi dzielono „zdecydowanie na dobrych i złych”.

Pytanie: Kiedy według większości krytyków główny bohater umiera?
Odpowiedź: w trzecim wariancie jego losów

Pytanie: Jakie zdaniem Dondziłło było przesłanie tej produkcji, przyjmując, że główny bohater umiera dopiero w trzeciej z wersji jego losów?
Odpowiedź: miał kompromitować postawę „człowieka środka”

Pytanie: Czy Wiśniewski zgadzał się z interpretacją Dondziłło?
Odpowiedź: jak twierdził Czesław Dondziłło, film miał kompromitować postawę „człowieka środka”. Z tą opinią nie zgadzał się Artur Wiśniewski

Pytanie: Co według Malatyńskiej chciał wyrazić poprzez ten film jego reżyser?
Odpowiedź: swój dystans wobec gorączki solidarnościowej, podczas której ludzi dzielono „zdecydowanie na dobrych i złych”

Pytanie: Według kogo obraz ten nie odnosi się w sposób wartościujący do wydarzeń historycznych?
Odpowiedź: Małgorzata Dipont, Maciej Pawlicki oraz Marian Szczurek
Przypadek (film)

Scenariusz do Przypadku Kieślowski opublikował w 1981 roku w czasopiśmie „Dialog”. Departament III Ministerstwa Spraw Wewnętrznych miał spore uwagi do planowanego projektu filmu. Wytykano projektowi „niskie walory artystyczne” oraz „apologetykę KOR-u i środowisk niepodległościowych z nim związanych, jednoznacznie antypaństwową i antysocjalistyczną demagogię oraz antypartyjny charakter”. Mimo że cenzura odmówiła skierowania scenariusza do produkcji, proces tworzenia filmu przypadł na gorączkowe wydarzenia sezonu solidarnościowego, pod którego wpływem cenzura okresowo zawiesiła swoją działalność. W trakcie okresu zdjęciowego Kieślowski wprowadził do filmu liczne zmiany na korzyść późniejszego dzieła. Reżyser starał się nie faworyzować żadnej ze ścieżek wyboru, którego dokonuje Witek. Jak sam przyznawał, jego bohater „zachowuje się przyzwoicie w każdej sytuacji. Nawet jak idzie do partii, to zachowuje się przyzwoicie; i w pewnym momencie, kiedy widzi, że został wmieszany w sytuację, w której właściwie powinien zachować się po świńsku, buntuje się i zachowuje przyzwoitość”. Również odtwarzający rolę Witka Bogusław Linda zapewniał, iż on i reżyser bardzo się starali, żeby wszystkie trzy wersje losów głównego bohatera „były jak najbliższe prawdy”.

Pytanie: Co nie spodobało się w tym filmie organom cenzury?
Odpowiedź: „niskie walory artystyczne” oraz „apologetykę KOR-u i środowisk niepodległościowych z nim związanych, jednoznacznie antypaństwową i antysocjalistyczną demagogię oraz antypartyjny charakter”

Pytanie: Czy Przypadek miał być w intencji Kieślowskiego filmem stronniczym?
Odpowiedź: Reżyser starał się nie faworyzować żadnej ze ścieżek wyboru, którego dokonuje Witek

Pytanie: Jaka instytucja zgłaszała zastrzeżenia, co do scenariusza tego filmu?
Odpowiedź: Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

Pytanie: Co wpłynęło na to, że organa cenzury w tamtym okresie chwilowo przestały działać?
Odpowiedź: gorączkowe wydarzenia sezonu solidarnościowego
Chan Tengri

Podstawową trudność dla kolejnych eksploratorów stanowiła znaczna odległość góry od zamieszkanych osiedli ludzkich oraz długie i zawiłe dojście do jej podstawy. W 1900 r. wyprawa kierowana przez włoskiego księcia Scipione Borghese w towarzystwie szwajcarskiego przewodnika górskiego Matthiasa Zurbriggena dotarła jedynie do czoła lodowca Inylczek. W 1902 r. w kierunku Chan Tengri wyruszył bawarski eksplorator i alpinista Gottfried Merzbacher, jednak jego ekspedycja w tym roku zakończyła się jedynie penetracją położonych na północ od Grzbietu Sardżas lodowców Muszkietowa i Siemionowa. W następnym roku grupa Merzbachera trafiła w końcu do właściwej doliny. Alpiniści dotarli do rozwidlenia lodowca Inylczek, gdzie rozdziela się on na Inylczek Północny i Południowy. Na tym pierwszym zaobserwowali lodowcowe jezioro, które później nazwano Jeziorem Merzbachera. Lodowcem południowym dotarli w pobliże podstawy Chan Tengri, lecz w obliczu wyczerpywania się zapasów żywności zmuszeni byli do odwrotu.

Pytanie: Czy Scipione Borghese zdobył szczyt Chan Tengri?
Odpowiedź: dotarła jedynie do czoła lodowca Inylczek

Pytanie: Jak nazwano jezioro u podnóża Chan Tengri?
Odpowiedź: nazwano Jeziorem Merzbachera

Pytanie: Czy w 1902 roku zdobyto Chan Tengri?
Odpowiedź: zmuszeni byli do odwrotu

Pytanie: Skąd pochodził Gottfried Merzbacher?
Odpowiedź: bawarski
Kodeks Waszyngtoński

Kodeks zakupił zamożny amerykański przemysłowiec i kolekcjoner dzieł sztuki Charles Lang Freer pod koniec 1906 roku w egipskiej Gizie od arabskiego handlarza o imieniu Ali za sumę 1 600 £. Ali oświadczył, iż pochodzą one z Klasztoru Białego w pobliżu Sauhadż, ale bardziej prawdopodobne wydaje się, że znaleziono je w ruinach któregoś z klasztorów, np. Klasztoru Winogrodnika, niedaleko piramid w Gizie. Początkowo rękopis należał do prywatnej kolekcji Charlesa Freera (1854–1919), w Detroit. Od 1923 roku przechowywany jest w Waszyngtonie, w Smithsonian Institution (Freer Gall. of Art, 06. 274). Kodeks znany jest pod dwoma nazwami: Kodeks Waszyngtoński (od obecnego miejsca przechowywania), lub Ewangelie Freera (od odkrywcy).

Pytanie: Ile pieniędzy na zakup kodeksu wydał Charles Lang Freer?
Odpowiedź: 1 600 £

Pytanie: Gdzie znaleziono kodeks według jego sprzedawcy?
Odpowiedź: z Klasztoru Białego w pobliżu Sauhadż

Pytanie: Jaka instytucja jest obecnie w jego posiadaniu?
Odpowiedź: Smithsonian Institution

Pytanie: Czy Kodeks Waszyngtoński od momentu jego zakupu przechowywany był w Waszyngtonie?
Odpowiedź: Początkowo rękopis należał do prywatnej kolekcji Charlesa Freera (1854–1919), w Detroit