the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Legiony Polskie (1914–1918)

20 września 1916 Legiony przeformowano w Polski Korpus Posiłkowy. 10 kwietnia 1917 oddziały legionowe zostały ponownie przeformowane w Polską Siłę Zbrojną (Polnische Wehrmacht). Gdy większość żołnierzy (z I i III Brygady) odmówiła złożenia przysięgi na wierność obcym monarchom, oddziały te zostały częściowo rozwiązane. Legionistów (byłych poddanych rosyjskich) internowano w obozach w Beniaminowie (oficerowie) i Szczypiornie (podoficerowie i szeregowcy). Pozostali, którzy odmówili przysięgi, a posiadali obywatelstwo austriackie, zostali wcieleni do wojska austro-węgierskiego i wysłani na front włoski. Legioniści, w tym zdecydowana większość II Brygady, którzy złożyli przysięgę zostali także przekazani pod dowództwo austriackie jako Polski Korpus Posiłkowy. Formacja istniała do pokoju brzeskiego z Ukrainą. W proteście przeciwko warunkom tego traktatu żołnierze PKP, pod wodzą Józefa Hallera dokonali przejścia linii frontu pod Rarańczą w nocy z 15 na 16 lutego 1918. Legioniści, którym nie udało się przebić na stronę rosyjską byli internowani w obozach na Węgrzech w miejscowościach Marmaros-Sziget i Huszt. Przywódcy buntu w PKP w tym m.in. ks. Józef Panaś, płk Włodzimierz Zagórski i mjr Roman Górecki byli sądzeni w słynnym procesie legionistów w miejscowości Marmaros-Sziget (łącznie w czerwcu 1918 oskarżono 114 legionistów).

Pytanie: W jaką jednostkę przeformowano Legiony w 1916 roku?
Odpowiedź: Polski Korpus Posiłkowy

Pytanie: Kiedy Legiony zostały przeformowane w Polską Siłę Zbrojną?
Odpowiedź: 10 kwietnia 1917

Pytanie: Czy żołnierze z Legionów zgodzili się służyć obcym monarchom? 
Odpowiedź: Gdy większość żołnierzy (z I i III Brygady) odmówiła złożenia przysięgi na wierność obcym monarchom

Pytanie: Co stało się z Legionistami z obywatelstwem austriackim? 
Odpowiedź: zostali wcieleni do wojska austro-węgierskiego i wysłani na front włoski
Dwanaście prac Heraklesa

Herakles nie znał położenia ogrodu. Znał je tylko starzec morski, Nereus, który uciekał każdemu, kto chciał go o coś zapytać. Nad rzeką Erydan Herakles schwytał śpiącego starca, związał i nie puszczał, dopóki ten nie powiedział, gdzie znajduje się ogród – daleko na zachodzie. Kiedy wędrował przez Libię, spotkał giganta Antajosa, syna Posejdona i Gai. Nie można było go pokonać, bo gdy tylko dotykał ciała matki – Ziemi, odzyskiwał siły. Herakles pokonał go, podnosząc ku górze i mocno ściskając, aż gigant wyzionął ducha.

Pytanie: Kto wiedział, gdzie znajduje się ogród?
Odpowiedź: starzec morski, Nereus

Pytanie: Jak zachowywał się Nereus, gdy ktoś zadawał mu pytanie?
Odpowiedź: uciekał

Pytanie: W jakim miejscu Heraklesowi udało się schwytać Nereusa?
Odpowiedź: Nad rzeką Erydan

Pytanie: Czy Gaja była matką Antajosa?
Odpowiedź: Antajosa, syna Posejdona i Gai
Dwanaście prac Heraklesa

Pierwszą rzeczą, której zażądał Eurysteusz, była skóra lwa nemejskiego. Był to potwór, którego urodziła Echidna w związku z własnym synem Ortrosem; brat tebańskiego Sfinksa. Wychowany przez Selene (boginię księżyca) lub Herę, siał spustoszenie w dolinie Nemei, na północ od Myken. Jego skóra była odporna na wszelkie zadawane mu ciosy, dlatego Herakles nie zrobił mu krzywdy strzałami (odbiły się), mieczem (zgiął się na skórze lwa) ani maczugą (pękła na głowie zwierzęcia). Po wycofaniu się potwora do jaskini o dwóch wejściach, jedne z nich zawalił głazami, a sam drugim wejściem wszedł do jaskini i w ciemnościach udusił potwora. Przy zdejmowaniu skóry Herakles musiał posłużyć się pazurem bestii. Gdy zaniósł skórę zwierzęcia, przerażony Eurysteusz schował się w pałacu i zakazał wpuszczania herosa do miasta, a wszystkie sprawy z nim załatwiał za pośrednictwem herolda Kopreusa. Kazał również wytopić wielką beczkę z brązu i wkopać ją w ziemię, aby móc się w niej chować, ilekroć Herakles przebywał w mieście. Z odrzuconego „podarunku” Herakles zrobił sobie odzienie, a głowa bestii służyła mu jako hełm.

Pytanie: Czyim bratem był lew nemejski?
Odpowiedź: Sfinksa

Pytanie: Jakie narzędzia użyte przez Heraklesa okazały się nieskuteczne w zranieniu potwora?
Odpowiedź: strzałami (odbiły się), mieczem (zgiął się na skórze lwa) ani maczugą

Pytanie: Jak ostatecznie zginął lew nemejski?
Odpowiedź: udusił

Pytanie: Do czego Herakles wykorzystał głowę zabitego lwa?
Odpowiedź: hełm
Tosca

W tle słychać pastuszka śpiewającego poranną modlitwę. Na tarasie Zamku św. Anioła trwa przygotowanie do egzekucji. Zbliża się świt. Cavaradossi dostaje możliwość ostatniej rozmowy z duchownym, jednak rezygnuje z niej. Ostatnim życzeniem Maria przed śmiercią jest napisanie listu do ukochanej. Przekupuje strażnika oddając mu swój pierścień w zamian za dostarczenie listu. Próbując napisać cokolwiek, nadmiar myśli o Tosce nie pozwala mu pisać (aria E lucevan le stelle). Nadbiega Tosca z rozkazem dla dowódcy. Sądzi, że po pozorowanej egzekucji razem wyjadą z Rzymu. W żartobliwym tonie poucza kochanka jak ma się zachować (duet O dolci mani). Więzień zostaje wyprowadzony na zewnątrz, a grupa strzelców oddaje strzały. Cavaradossi upada nie dając oznak życia. Gdy straż odchodzi Tosca podchodzi do ukochanego. Odkrywa, że Scarpia zdradził ją i Mario nie żyje. W tym momencie słychać straż, która dowiedziała się o śmierci Scarpii. Kiedy żołnierze zbliżają się, Tosca wstaje, wyrywa się im i podbiega do gzymsu. Mówi „Scarpia, spotkamy się przed obliczem Boga” i skacze w przepaść.

Pytanie: Jakie jest życzenie skazanego?
Odpowiedź: napisanie listu do ukochanej

Pytanie: Co skazany wręcz strażnikowi jako łapówkę?
Odpowiedź: pierścień

Pytanie: Jakie są ostatnie słowa wypowiedziane przez Toscę przed upadkiem w przepaść?
Odpowiedź: Scarpia, spotkamy się przed obliczem Boga

Pytanie: Gdzie ma odbyć się egzekucja?
Odpowiedź: Na tarasie Zamku św. Anioła

Pytanie: Czy Mario rozmawia z księdzem przed śmiercią?
Odpowiedź: Cavaradossi dostaje możliwość ostatniej rozmowy z duchownym, jednak rezygnuje z niej
Powietrze

Skład mieszaniny gazów, występujących w najniższej części ziemskiej atmosfery, zmieniał się w historii Ziemi w bardzo szerokim zakresie (np. zmiany stężenia CO2). Atmosfera zawierająca tlen („trzecia atmosfera” w ewolucji Ziemi, „powietrze”) powstawała stopniowo, po osiągnięciu ewolucyjnego sukcesu przez organizmy fotosyntetyzujące. W kolejnych epokach geologicznych stężenia głównych składników powietrza wahały się, co bywało zarówno skutkiem, jak i przyczyną zmian klimatu (sprzężenia zwrotne). Współcześnie zawartość głównych składników powietrza zmienia się w niewielkim stopniu – zwane są one składnikami stałymi; zawartość niektórych składników zmienia się – zwane są one składnikami zmiennymi.

Pytanie: Czy skład powietrza jest stały?
Odpowiedź: zmieniał się

Pytanie: Czemu zawdzięczać można obecność tlenu w powietrzu?
Odpowiedź: organizmy fotosyntetyzujące

Pytanie: Czy zmiany klimatu mogą wpływać na ilość powietrza na Ziemi?
Odpowiedź: stężenia głównych składników powietrza wahały się, co bywało zarówno skutkiem, jak i przyczyną zmian klimatu

Pytanie: Co to są składniki stałe powietrza?
Odpowiedź: składników powietrza zmienia się w niewielkim stopniu

Pytanie: Ile było do tej pory rodzajów atmosfer na Ziemi?
Odpowiedź: trzecia
68. Turniej Czterech Skoczni

Podobnie jak w przypadku wszystkich edycji od sezonu 1996/1997 Turniej Czterech Skoczni został rozegrany według systemu KO. Na podstawie miejsc uzyskanych w kwalifikacjach zawodnicy zostali dobrani w pary – zwycięzca kwalifikacji startował ze skoczkiem, który zajął w nich 50. miejsce, drugi zawodnik kwalifikacji z 49. zawodnikiem itd., aż do pary, w której znaleźli się zawodnicy z miejsc 26. i 25. Podczas konkursu awans do serii finałowej uzyskało bezpośrednio 25 zwycięzców par. Spośród przegranych zostało wyłonionych pięciu szczęśliwych przegranych (tzw. lucky losers) z najwyższymi w tej grupie notami. Podczas serii finałowej obowiązywały takie same zasady jak podczas indywidualnych zawodów Pucharu Świata.

Pytanie: Zgodnie z jakim system odbył się konkurs skoków narciarskich?
Odpowiedź: KO

Pytanie: W jaki sposób wytypowano pary skoczków?
Odpowiedź: Na podstawie miejsc uzyskanych w kwalifikacjach

Pytanie: Ile osób zakwalifikowało się bezpośrednio do finału?
Odpowiedź: 25

Pytanie: Ilu lucky losers zakwalifikowało się do finału?
Odpowiedź: pięciu

Pytanie: Kim są lucky losers?
Odpowiedź: przegranych (tzw. lucky losers) z najwyższymi w tej grupie notami
Współczesne wymieranie płazów

Spośród 18 gatunków płazów występujących w Polsce, dwa gatunki (żaba dalmatyńska i traszka grzebieniasta) mają status bliski zagrożenia (NT), status jednego gatunku (kumak nizinny) jest nieokreślony (DD), pozostałe mają status gatunków mniejszej troski (LC). W 2011 roku 13 spośród nich przejawiało (w skali globalnej) trend spadkowy, jeśli chodzi o liczebność populacji, a tylko u 5 nie stwierdzono zmian bądź stwierdzono zwiększenie liczebności populacji. Brakuje jednak kompleksowego oszacowania stanu i trendów liczebności tych gatunków płazów w skali kraju. Ze wstępnych analiz Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska (GIOŚ) wynika, że w roku 2011 stan populacji tylko dwóch krajowych gatunków płazów można było uznać za właściwy, stan populacji 10 gatunków uznano za niezadowalający, w przypadku pozostałych gatunków ze względu na brak wystarczających danych stanu populacji nie udało się określić. Z dokładniejszych badań w południowej części Polski centralnej wynika, że na tym obszarze nastąpił spadek liczby taksonów płazów – średnio o dwa gatunki na danym stanowisku w ciągu ćwierćwiecza – oraz znaczące zmniejszenie liczebności 14 gatunków płazów. Przyczyny spadku liczebności płazów w Polsce (podobnie jak w innych krajach Europy) to głównie zanieczyszczenie środowiska, utrata siedlisk (m.in. wskutek zaburzania stosunków wodnych i urbanizacji) i ich fragmentacja oraz zwiększony ruch kołowy.

Pytanie: Ile aktualnie żyje w Polsce gatunków płazów?
Odpowiedź: 18

Pytanie: Jaki status gatunku ma żaba dalmatyńska?
Odpowiedź: bliski zagrożenia

Pytanie: Jaki gatunek płazów w Polsce ma nieokreślony status?
Odpowiedź: kumak nizinny

Pytanie: Jaki organ zajmuje się liczeniem populacji gatunków występujących na terenie Polski?
Odpowiedź: Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska
Flower (gra komputerowa)

Flower w założeniu był duchowym spadkobiercą gry na Flash pod tytułem Flow, stworzonej przez Jenovę Chena i Nicholasa Clarka, wówczas studentów University of Southern California. Flow później uległ konwersji autorstwa Thatgamecompany na PlayStation 3 (w 2007 roku) i SuperVillain Studios na PlayStation Portable (w 2008 roku). Flower był pierwszą grą Thatgamecompany wykonaną bez powiązań z uniwersytetem. Po raz pierwszy produkcję zapowiedziano 24 września 2007 roku na Tokyo Game Show, a ukazała się ona 12 lutego 2009 roku przez PlayStation Network. Flower w zamierzeniu miał wzbudzić w graczu pozytywne emocje. Na różnych etapach produkcji pracowało od sześciu do dziewięciu osób. Chen, który współtworzył Thatgamecompany z producentką Kellee Santiago, objął funkcję dyrektora kreatywnego nad grą, podczas gdy Clark był jej głównym projektantem. Chen opisał grę jako interaktywny poemat o konflikcie między miastem a przyrodą. Już we wczesnym etapie tworzenia gry zdecydował się na uczynienie jej głównym tematem natury, chcąc umożliwić graczowi obcowanie z przyrodą przy użyciu konsoli PlayStation 3.

Pytanie: Kto wyprodukował grę Flow?
Odpowiedź: Jenovę Chena i Nicholasa Clarka

Pytanie: Czy gra Flower była powiązana z uniwersytetem? 
Odpowiedź: Flower był pierwszą grą Thatgamecompany wykonaną bez powiązań z uniwersytetem

Pytanie: Jakie emocje miała budzić gra Flower?
Odpowiedź: pozytywne

Pytanie: Kto zasiadał na stanowisku dyrektora kreatywnego gry Flower?
Odpowiedź: Chen
Wybory parlamentarne w Polsce w 1989 roku

Zgodnie z ustaleniami Okrągłego Stołu wybory do Senatu były w całości wolne. Prawo zgłaszania kandydatów na senatorów we wszystkich okręgach przyznano naczelnym i wojewódzkim władzom ogólnopolskich organizacji politycznych, społecznych i zawodowych, które potwierdziły zgłoszenie podpisami co najmniej 3 tys. wyborców, a także grupie co najmniej 3 tys. wyborców z danego okręgu. Listy kandydatów były układane w porządku alfabetycznym. Oddanie ważnego głosu następowało poprzez nieskreślenie nazwisk popieranych przez siebie kandydatów (nie więcej niż liczba mandatów w okręgu) i skreślenie nazwisk pozostałych (skreślenie wszystkich kandydatów oznaczało również oddanie głosu ważnego). Mandaty senatora uzyskiwało odpowiednio dwóch lub trzech kandydatów, którzy uzyskali najwięcej głosów ważnych i jednocześnie więcej niż połowę głosów ważnych. Jeśli w ten sposób nie zostały obsadzone wszystkie mandaty w danym okręgu, odbywało się głosowanie ponowne z udziałem kandydatów z kolejno najwyższą liczbą głosów (lub większej liczby kandydatów w razie problemów z ustaleniem kolejności) w liczbie dwukrotnie przewyższającej liczbę nieobsadzonych mandatów. W drugiej turze mandaty przypadały tylu kandydatom, ile miejsc było dotąd nieobsadzonych, według kolejności oddanych głosów (już bez wymogu uzyskania większości bezwzględnej głosów ważnych).

Pytanie: Gdzie zadecydowano o wyborach do Senetu?
Odpowiedź: Okrągłego Stołu

Pytanie: Komu przyznano prawo zgłaszania kandydatów na senatorów?
Odpowiedź: naczelnym i wojewódzkim władzom ogólnopolskich organizacji politycznych, społecznych i zawodowych, które potwierdziły zgłoszenie podpisami co najmniej 3 tys. wyborców, a także grupie co najmniej 3 tys. wyborców z danego okręgu

Pytanie: Ile kandydatów otrzymywało mandaty senatora?
Odpowiedź: dwóch lub trzech

Pytanie: Czy jest możliwa druga tura wyborów do parlamentu? 
Odpowiedź: W drugiej turze mandaty przypadały tylu kandydatom
Welsh Open 2011

W sesji wieczornej mecz rozegrali Szkot Stephen Maguire oraz Anglik Mark Selby. Pierwsza część spotkania była wyrównana; zawodnicy naprzemiennie wygrywali kolejne frame’y. Na przerwę schodzili przy remisie 2-2. Po przerwie przebieg meczu był niemal identyczny, a o wygranej w spotkaniu zadecydował ostatni możliwy – 11 frame. 67-punktowy break Maguire'a w ostatniej partii szybko stanął pod znakiem zapytania, po tym, jak po próbie otwarcia czerwonych Szkot stracił pozycję. Podejście uratował wbijając czerwoną dublem do środkowej kieszeni. Ostatecznie całe spotkanie zakończyło się wygraną Stephena Maguire'a 6-5.
Wyniki szczegółowe: 74(70)-0, 0-82, 65(65)-63, 26-69, 33-96(65), 143(137)-0, 0-104(88), 80(54)-48, 109(109)-22, 0-100(90), 68(67)-22

Pytanie: Kto przegrał ten mecz?
Odpowiedź: Mark Selby

Pytanie: Czy już na początku spotkania jeden z zawodników uzyskał znaczącą przewagę?
Odpowiedź: Pierwsza część spotkania była wyrównana

Pytanie: Ile punktów miał każdy z zawodników, gdy rozpoczynała się przerwa?
Odpowiedź: 2

Pytanie: Jakie posunięcie uratowało Maguire'a w decydującym momencie 11. frame'a?
Odpowiedź: wbijając czerwoną dublem do środkowej kieszeni

Pytanie: Czy jeden z zawodników uzyskał znaczącą przewagę bezpośrednio po przerwie?
Odpowiedź: Po przerwie przebieg meczu był niemal identyczny
Bitwa o wzgórza Seelow

1 Front Białoruski dysponował 9 regularnymi i 2 armiami pancernymi składającymi się z 77 dywizji strzelców, 2 kawalerii, 5 pancernych, 2 korpusów zmechanizowanych, 8 artylerii, jednej dywizji moździerzy i wielu brygad artylerii i wyrzutni rakiet. Front w okolicach wzgórz Seelow dysponował: 3155 czołgami i działami samobieżnymi oraz 16 159 działami i moździerzami. 8 z 11 armii zostało wysłanych desantem za Odrę. Na północy 61. Armia i 1. Armia WP utrzymała linię rzeki od Schwedt do Kanału Finow. Na przyczółku zdobytym przy Kostrzynie, 47. Armia, 3. i 5. Armia Uderzeniowa oraz 8. Armia Gw. były przygotowywane do ataku. 69. i 33. Armia przekroczyły południową część rzeki do Guben. 2. Armia Panc. Gw., 3. Armia i 1. Armia Panc. Gw. stanowiły rezerwę. 5. Armia Uderzeniowa i 8. Armia Gw. znajdowały się naprzeciwko najmocniejszej części obrony, gdzie autostrada do Berlina przechodziła przez wzgórza.

Pytanie: Jakie było wyposażenie frontu stacjonującego przy wzgórzach Seelow?
Odpowiedź: 3155 czołgami i działami samobieżnymi oraz 16 159 działami i moździerzami

Pytanie: Co udało się osiągnąć 61. Armii i 1. Armi WP?
Odpowiedź: utrzymała linię rzeki od Schwedt do Kanału Finow

Pytanie: Gdzie oczekiwały 3. i 5. Armia Uderzeniowa?
Odpowiedź: Na przyczółku zdobytym przy Kostrzynie

Pytanie: Jakie armie były w rezerwie?
Odpowiedź: 2. Armia Panc. Gw., 3. Armia i 1. Armia Panc. Gw

Pytanie: Przez jaki teren biegła autostrada w najmocniejszym punkcie obrony?
Odpowiedź: przez wzgórza
II wojna czeczeńska

Po wyparciu oddziałów separatystów czeczeńskich i islamistów z Dagestanu, wojska rosyjskie przystąpiły do kontynuacji kontrofensywy na terytorium Czeczenii. Na początku konfliktu, od września do stycznia 1999 wykorzystywano zmasowane naloty lotnicze na wybrane cele. W okresie tym doszło do całkowitego zniszczenia ciężkiego sprzętu wojskowego będącego na wyposażeniu separatystów i islamistów. Rosyjskie oddziały lądowe przekroczyły granicę czeczeńsko-rosyjską 1 października 1999 i szybko zajęły nizinną część republiki do rzeki Terek, nie napotykając większego oporu. Na brzegu Tereka wojska federalne zatrzymały się i dokonały przegrupowania. Na początku grudnia pod kontrolą wojsk federalnych znajdowało się już ponad 50% terytorium republiki. Po otoczeniu przez oddziały rosyjskie Groznego 6 grudnia 1999 wezwano mieszkańców miasta do jego opuszczenia zapowiadając, że osoby pozostające w mieście będą uważane za terrorystów i bandytów i zostaną zniszczone przez artylerię i lotnictwo. Szturm rozpoczęto 12 grudnia 1999. Oddziały separatystów w sile ponad 2 tysięcy, ponosząc poważne straty na polach minowych, opuściły miasto w nocy z 31 stycznia na 1 lutego 2000. 29 lutego 2000 siły federalne zajęły ostatnie miasto pozostające w rękach separatystów – Szatoj. Armia rosyjska ogłosiła zwycięstwo, które stało się elementem kampanii wyborczej dotychczasowego premiera Władimira Putina w rosyjskich wyborach prezydenckich w marcu 2000 roku. W kwietniu tego samego roku zakończyły się regularne działania bojowe, a wszystkie miasta i wsie obsadziły siły federalne.

Pytanie: W jakim miejscu doszło do przegrupowania wojsk federalnych?
Odpowiedź: Na brzegu Tereka

Pytanie: Jaka część obszaru republiki była podporządkowana w grudniu wojskom federalnym?
Odpowiedź: ponad 50%

Pytanie: Co miało stać się z mieszkańcami, którzy wbrew rozkazowi, nie opuszczą Groznego?
Odpowiedź: osoby pozostające w mieście będą uważane za terrorystów i bandytów i zostaną zniszczone przez artylerię i lotnictwo

Pytanie: Ile wynosiła liczebność wojsk separatystów?
Odpowiedź: ponad 2 tysięcy

Pytanie: Czy wojska rosyjskie odniosły zwycięstwo?
Odpowiedź: Armia rosyjska ogłosiła zwycięstwo
II wojna czeczeńska

W 2002 roku, pomimo trwania walk partyzanckich, Rosja oficjalnie ogłosiła zakończenie działań wojennych i zaczęła stopniowo wprowadzać w Czeczenii za pomocą działań politycznych plan normalizacji w celu zmarginalizowania i pozbawienia legitymacji wyborczej nieujętego prezydenta separatystów Asłana Maschadowa. Podstawowymi elementami planu było przekazanie kierownictwa operacji z rąk armii do MSW, stopniowe usunięcie z Czeczenii dowódców federalnych z okresu wojny, nowa konstytucja i wybory prezydenckie, pięciokrotnie ogłaszana amnestia oraz włączenie 20 tysięcy Czeczenów (w tym według źródeł rosyjskich 5 tysięcy byłych separatystów, którzy ujawnili się i przeszli weryfikację) do struktur utworzonego oficjalnie w 2002 MSW Czeczenii a także armii federalnej i republikańskiej administracji. Projekt konstytucji przedłożył Achmat Kadyrow – poprzednio Wielki Mufti Czeczenii i jeden z dowódców polowych, po przejściu na stronę sił federalnych w 1999 od 2000 szef prorosyjskiej administracji republiki. Przyjęto ją w referendum z 23 marca 2003 – weszła w życie 2 kwietnia 2003. Stwierdza ona jednoznacznie, że Republika Czeczeńska jest integralną częścią Federacji Rosyjskiej. Kadyrow wygrał wybory prezydenckie 5 października 2003 – ich uczciwość i ważność była kwestionowana przez obecnych międzynarodowych obserwatorów (m.in. OBWE).

Pytanie: Co chcieli osiągnąć Rosjanie wprowadzając w Czeczenii w 2002 r. swój plan?
Odpowiedź: zmarginalizowania i pozbawienia legitymacji wyborczej nieujętego prezydenta separatystów Asłana Maschadowa

Pytanie: Co zakładał plan, który Rosja chciała wprowadzić w Czeczenii w 2002 roku?
Odpowiedź: przekazanie kierownictwa operacji z rąk armii do MSW, stopniowe usunięcie z Czeczenii dowódców federalnych z okresu wojny, nowa konstytucja i wybory prezydenckie, pięciokrotnie ogłaszana amnestia oraz włączenie 20 tysięcy Czeczenów (w tym według źródeł rosyjskich 5 tysięcy byłych separatystów, którzy ujawnili się i przeszli weryfikację) do struktur utworzonego oficjalnie w 2002 MSW Czeczenii a także armii federalnej i republikańskiej administracji

Pytanie: Co na temat niezależności terytorialnej Czeczenii mówi konstytucja przyjęta w 2003 roku?
Odpowiedź: Stwierdza ona jednoznacznie, że Republika Czeczeńska jest integralną częścią Federacji Rosyjskiej

Pytanie: Czy wybory prezydenckie w Czeczenii w 2003 r. na pewno przebiegły w sposób sprawiedliwy?
Odpowiedź: ich uczciwość i ważność była kwestionowana przez obecnych międzynarodowych obserwatorów
Bitwa pod Termopilami

Ciało Leonidasa na rozkaz Kserksesa zostało najpierw pozbawione głowy, a następnie ukrzyżowane, ciała pozostałych poległych spalono. Bitwa na przesmyku Termopile kosztowała Greków 4000 zabitych. Połowę tej liczby stanowili prawdopodobnie niewolnicy (heloci), którzy usługiwali spartańskim wojownikom. Straty armii greckiej wyniosły więc około 2000 żołnierzy. Do niewoli dostała się większość Tebańczyków, których na rozkaz Kserksesa napiętnowano „królewskim znakiem”. Persów poległo podobno 20 tysięcy. Co prawda bitwa zakończyła się dla Greków klęską militarną, ale mocno podbudowała ich morale. Starcie to nie miało większego – poza moralnym – wpływu na losy wojny. Persowie zajęli i spalili Ateny. Dopiero flota Hellenów jesienią tego roku, w bitwie pod Salaminą, zadecydowała o klęsce i wyparciu najeźdźców z Attyki.

Pytanie: Ilu Greków poległo podczas starcia pod Termopilami?
Odpowiedź: 4000

Pytanie: Jakie było zadanie helotów?
Odpowiedź: usługiwali spartańskim wojownikom

Pytanie: Ilu Persów poległo w bitwie pod Termopilami?
Odpowiedź: 20 tysięcy

Pytanie: Jaka była konsekwencja bitwy dla armii greckiej?
Odpowiedź: klęską militarną, ale mocno podbudowała ich morale