the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Lily James

W 2012 roku zagrała także Korrinę w filmie wyprodukowanym przez Warner Bros., Gniew tytanów i wystąpiła w filmie Sprinterki, według scenariusza Noela Clarke, skupiającym się wokół grupy młodych lekkoatletek rywalizujących ze sobą na Igrzyskach olimpijskich. W tym samym roku wcieliła się również w postać Katriny w Play House i Marijki w Definitely the Bahamas, spektaklach napisanych i wyreżyserowanych przez Martina Crimpa na deskach teatru Orange Tree w Richmond w ramach czterdziestej rocznicy teatru. Charles Spencer z gazety „The Daily Telegraph” napisał:

Pytanie: O kim opowiada film Sprinterki?
Odpowiedź: grupy młodych lekkoatletek rywalizujących ze sobą na Igrzyskach olimpijskich

Pytanie: Czy w Definitely the Bahamas zagrała Katrinę?
Odpowiedź: wcieliła się również w postać Katriny w Play House i Marijki w Definitely the Bahamas

Pytanie: Z jakiej okazji powstał spektakl Play House?
Odpowiedź: czterdziestej rocznicy teatru

Pytanie: Czy Definitely the Bahamas i Play House zostały wyreżyserowane przez tę samą osobę?
Odpowiedź: wcieliła się również w postać Katriny w Play House i Marijki w Definitely the Bahamas, spektaklach napisanych i wyreżyserowanych przez Martina Crimpa

Pytanie: Jaka wytwórnia odpowiada za film Gniew Tytanów?
Odpowiedź: Warner Bros
Atak na Pearl Harbor

Podczas ataku infrastruktura bazy w Pearl Harbor odniosła tylko nieznaczne szkody. Japończycy nie zniszczyli również ogromnych i łatwo widocznych zbiorników z olejem napędowym, niezbędnych do dalszych działań floty (zgromadzonych było 4,5 mln baryłek ropy). Stało się tak dlatego, iż atak na infrastrukturę i zapasy paliwa miał być przeprowadzony w III fazie ataku. Do tego jednak nie doszło, gdyż ostrożny admirał Nagumo stwierdził, że główny cel – neutralizacja amerykańskiej Floty Pacyfiku – został osiągnięty. Okazało się to potem fatalnym błędem, bo efekty III fazy ataku mogłyby wyłączyć z użycia port w Pearl Harbor na bardzo długi czas. Baza odegrała kluczową rolę w walkach na Pacyfiku, korzystając z doskonałego położenia, stosunkowo bliskiego do rejonów, gdzie odbywały się walki. Po ataku pierwszego dnia wojny Japończycy nie podjęli już jakichkolwiek prób ponownego ataku na bazę, choć kilkakrotnie ich samoloty próbowały wykonać nad nią loty rozpoznawcze.

Pytanie: Ile baryłek z ropą naftową znajdowało się w bazie?
Odpowiedź: 4,5 mln

Pytanie: Co stanowiło najistotniejszy cel japońskich operacji wojskowych?
Odpowiedź: neutralizacja amerykańskiej Floty Pacyfiku

Pytanie: Czy obszar portu doznał znaczących uszkodzeń podczas natarcia?
Odpowiedź: Podczas ataku infrastruktura bazy w Pearl Harbor odniosła tylko nieznaczne szkody
Frytki

Najczęściej wskazywany negatywny efekt częstego spożywania frytek jest związany z faktem, że potrawa ta zawiera w sobie dużą ilość tłuszczów nasyconych. W restauracjach, gdzie frytki przyrządza się w dużych frytkownicach, istnieje konieczność stosowania łoju lub uwodornionych olejów roślinnych, gdyż tylko takie tłuszcze wytrzymują długie, wielokrotne smażenie. Powoduje to, że częste spożywane frytek zwiększa ogólne spożycie tłuszczów nasyconych i zmniejsza spożycie tzw. niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych, czego skutkiem jest wzrost ryzyka wystąpienia chorób miażdżycowych. Dlatego do przyrządzania frytek zaleca się stosowanie rafinowanego oleju rzepakowego zamiast tradycyjnej frytury opartej na łoju. Dobrej jakości olej rzepakowy jest jednak znacznie droższy.

Pytanie: Dlaczego konsumpcja frytek odbija się negatywnie na zdrowiu?
Odpowiedź: potrawa ta zawiera w sobie dużą ilość tłuszczów nasyconych

Pytanie: Co powinno się stosować przy wytwarzaniu potrawy?
Odpowiedź: rafinowanego oleju rzepakowego

Pytanie: Jakie tłuszcze wykorzystuje się przy wytwarzaniu potrawy w restauracjach?
Odpowiedź: łoju lub uwodornionych olejów roślinnych
Koalicja Europejska

Poszczególne podmioty polityczne wchodzące w skład Koalicji Europejskiej zadeklarowały, w przypadku zdobycia mandatów przez swoich przedstawicieli, przystąpienie do różnych grup w Parlamencie Europejskim (chadeckiej, liberalnej, socjaldemokratycznej i zielonej). 8 marca liderzy pięciu partii tworzących koalicję ogłosili parytet na listach – po 50% miejsc dla osób obojga płci. 18 maja KE zorganizowała w Warszawie marsz „Polska w Europie”, w którym wzięli udział m.in. szef Rady Europejskiej Donald Tusk, a także byli prezydenci: Aleksander Kwaśniewski i Bronisław Komorowski.

Pytanie: Według jakiej zasady wybierano osoby na listach?
Odpowiedź: parytet

Pytanie: Kiedy w Warszawie odbył się przemarsz KE?
Odpowiedź: 18 maja

Pytanie: Czy Kwaśniewski wziął udział w przemarszu KE?
Odpowiedź: KE zorganizowała w Warszawie marsz „Polska w Europie”, w którym wzięli udział m.in. szef Rady Europejskiej Donald Tusk, a także byli prezydenci: Aleksander Kwaśniewski
Zjawa (film)

Kilkanaście dni później jeden z pozostałych przy życiu francuskich traperów, zmierzając do Fortu Kiowa, znajduje menażkę, który zgubił Glass. To sprawia, że kpt. Henry rozpoczyna poszukiwania, w wyniku których odnajduje trapera. Ujawnia również prawdziwy przebieg wydarzeń. Tymczasem Fitzgerald ucieka z fortu, okradając przy okazji sejf dowódcy. Glass chcąc pomścić syna, rozpoczyna wraz z Henrym pościg. Zbliżając się do niego w zasypanym śniegiem lesie, rozdzielają się. Fitzgerald zabija i skalpuje Henry’ego. Wystrzał nakierowuje Glassa na Fitzgeralda, ściera się z nim, rani i nie zabijając wpycha do mroźnego górskiego potoku, pamiętając, co powiedział Hikuc („zemsta pozostaje w rękach Stwórcy”). W tym momencie do drugiej strony potoku nadciągają Arikarowie wraz z uwolnioną Powaqa. Dobijają Fitzgeralda, skalpują i oddalają się, pozostawiając Glassa samemu sobie, który ponownie doznaje wizji zmarłej żony.

Pytanie: Jaki jest finał poszukiwań Henry'ego?
Odpowiedź: odnajduje trapera

Pytanie: Co robi Fitzgerald, uciekając z fortu?
Odpowiedź: okradając przy okazji sejf dowódcy

Pytanie: Dlaczego Glass dołącza do pościgu?
Odpowiedź: chcąc pomścić syna

Pytanie: Kto ukazuje się Glassowi, gdy ten zostaje sam?
Odpowiedź: zmarłej żony

Pytanie: Czy Henry popełnił samobójstwo?
Odpowiedź: Fitzgerald zabija i skalpuje Henry’ego
Dysalotosaurus

Nie są znane skamieniałe jaja ani kości świeżo wyklutych osobników Dysalotosaurus; jednak budowa kości najmłodszych znanych przedstawicieli D. lettowvorbecki (m.in. fakt, że nawet u tych osobników kości długie, zwłaszcza kości kończyn tylnych, miały już skostniałe i dobrze rozwinięte końce stawowe oraz kostne wyrostki) sugeruje, że dinozaury te były zagniazdownikami. Badania kości D. lettowvorbecki sugerują, że przez pierwsze 6 lat życia rósł on w umiarkowanym tempie, nie osiągając do końca tego okresu nawet masy 20 kg. W następnych latach wzrost przyspieszał, około 14. roku życia zwierzęcia osiągając tempo porównywalne z tempem wzrostu torbaczy; szybszy wzrost trwał właśnie mniej więcej do 14. roku życia, gdy Dysalotosaurus osiągał masę ok. 60 kg. W następnych latach tempo wzrostu stopniowo spadało, prawdopodobnie zatrzymując się prawie całkowicie w trzeciej dekadzie życia dinozaura. W przekroju poprzecznym pięciu największych zachowanych kości udowych D. lettowvorbecki widoczne jest stosunkowo ostre przejście między wewnętrzną częścią kości, z widocznymi śladami po występujących na przemian okresach szybszego i wolniejszego wzrostu, a częścią zewnętrzną, rosnącą w bardziej stałym tempie. Przejście od przerywanego do stałego wzrostu następowało mniej więcej w wieku 10 lat i według Hübnera (2011, 2012) prawdopodobnie wiązało się z osiągnięciem przez D. lettowvorbecki dojrzałości płciowej; oznaczałoby to, że Dysalotosaurus, podobnie jak szereg innych nieptasich dinozaurów, osiągał dojrzałość płciową przed osiągnięciem maksymalnych rozmiarów ciała.

Pytanie: Czy naukowcy odkryli do tej pory skamieliny kości noworodków Dysalotosaurus?
Odpowiedź: Nie są znane skamieniałe jaja ani kości świeżo wyklutych osobników Dysalotosaurus

Pytanie: Ile mniej więcej ważył czternastoletni Dysalotosaurus?
Odpowiedź: 60 kg

Pytanie: Kiedy Dysalotosaurus przestawał rosnąć?
Odpowiedź: w trzeciej dekadzie życia

Pytanie: Czy Dysalotosaurus był już dojrzały płciowo gdy przestawał rosnąć?
Odpowiedź: osiągał dojrzałość płciową przed osiągnięciem maksymalnych rozmiarów ciała
Jonasz (neficki uczeń)

W samym tekście źródłowym Jonasz oraz jego towarzysze określani są jedynie jako uczniowie, nie zaś jako apostołowie. Niemniej, jak zauważył Joseph Fielding Smith, specjalista w zakresie mormońskiej doktryny oraz dziesiąty prezydent Kościoła, otrzymali oni pełnię Ewangelii wraz z władzą i upoważnieniem kapłaństwa Melchizedeka, dokładnie tak samo jak apostołowie powołani w starożytnej Palestynie. Posiadali zatem Boże upoważnienie do bycia szczególnymi świadkami Jezusa Chrystusa pośród swoich pobratymców. Mogą być tym samym uznani za apostołów posłanych do Nefitów. Wypowiadając się na temat relacji między nimi a apostołami wczesnego kościoła w Palestynie Smith dodał, że Nefici podlegali ostatecznie władzy Szymona Piotra. Jednocześnie ich status doktrynalny jest taki sam jak ten przyznawany Josephowi Smithowi oraz Oliverowi Cowdery'emu w okresie nazywanym dyspensacją pełni czasów. Bruce R. McConkie, zięć Fieldinga Smitha oraz członek Kworum Dwunastu, nazwał posługę nefickich uczniów apostolską w swojej kontrowersyjnej pracy Mormon Doctrine z 1958.

Pytanie: Czy Jonasza oraz towarzyszące mu osoby nazywa się apostołami?
Odpowiedź: Jonasz oraz jego towarzysze określani są jedynie jako uczniowie

Pytanie: Kim jest Joseph Fielding Smith?
Odpowiedź: specjalista w zakresie mormońskiej doktryny oraz dziesiąty prezydent Kościoła

Pytanie: Czyjej władzy podlegali Nefici?
Odpowiedź: Szymona Piotra

Pytanie: Kto jest autorem Mormon Doctrine?
Odpowiedź: Bruce R. McConkie

Pytanie: W którym roku powstała Mormon Doctrine?
Odpowiedź: 1958
Agar czekoladowy

Zaletą agaru czekoladowego jest to, że umożliwia wzrost wymagającym bakteriom takim jak Haemophilus czy Neisseria, Moraxella, które nie rosną na rutynowo stosowanych pożywkach. Gatunki te nie wytwarzają hemolizyn niszczących erytrocyty, a równocześnie potrzebują do wzrostu związków obecnych we wnętrzu tych komórek. Dlatego wzrost tych drobnoustrojów jest możliwy dopiero po uszkodzeniu erytrocytów (lizie) poprzez ich ogrzanie. Równocześnie niskie stężenie agaru zapewnia dostateczną wilgoć niezbędną do wzrostu. Podłoże stosowane jest do hodowli bakterii tlenowych lub fakultatywnych beztlenowców. Wzrastają na nim – podobnie jak na agarze krwawym – paciorkowce i gronkowce.

Pytanie: W jaki sposób można spowodować lizę erytrocytów?
Odpowiedź: poprzez ich ogrzanie

Pytanie: Czy paciorkowce można hodować zarówno na agarze krwawym, jak i czekoladowym?
Odpowiedź: Wzrastają na nim – podobnie jak na agarze krwawym – paciorkowce

Pytanie: Czy Haemophilus wytwarza hemolizyny?
Odpowiedź: umożliwia wzrost wymagającym bakteriom takim jak Haemophilus czy Neisseria, Moraxella, które nie rosną na rutynowo stosowanych pożywkach. Gatunki te nie wytwarzają hemolizyn

Pytanie: Jak działają hemolizyny?
Odpowiedź: niszczących erytrocyty

Pytanie: Jakie stężenie agaru zapewnia odpowiednie właściwości pożywki?
Odpowiedź: niskie
Agar czekoladowy

Pożywkę przygotowuje się poprzez kilkukrotne podgrzewanie i ochładzanie w łaźni wodnej agaru z krwią w temperaturze 100 °C i pod wyższym ciśnieniem; po pewnym czasie pojawia się jednolite zabarwienie, oznaczające hemolizę krwinek czerwonych (istnieje wiele protokołów z różnymi czasami ogrzewania i temperaturą). W przypadku przygotowania pożywki z krwi świni temperatura musi być nieco wyższa. Krew kozy posiada termowrażliwy inhibitor wzrostu działający na Haemophilus, co wymusza wydłużenie czasu ogrzewania do 15 minut w celu zdezaktywowania go. Efekt inhibitora nie jest neutralizowany dodatkiem NAD do nieogrzewanej pożywki.

Pytanie: W jakiej temperaturze przygotowuje się Agar czekoladowy?
Odpowiedź: 100 °C

Pytanie: Co oznacza pojawienie się jednakowego zabawienia podczas produkcji agaru czekoladowego?
Odpowiedź: hemolizę krwinek czerwonych

Pytanie: Dlaczego krew kozy musi być podgrzewana dłużej podczas produkcji agaru czekoladowego?
Odpowiedź: posiada termowrażliwy inhibitor wzrostu działający na Haemophilus

Pytanie: Czy inhibitor w krwi kozy może być usunięty dodatkiem NAD w procesie tworzenia agaru czekoladowego?
Odpowiedź: Efekt inhibitora nie jest neutralizowany dodatkiem NAD
ORP Kaszub (1914)

ORP „Kaszub” został wcielony do Marynarki Wojennej 15 października 1921 roku, w której służył wraz z bliźniaczym ORP „Mazur” (ex-V 105). Wymagał jednak, tak jak pozostałe torpedowce, dalszego remontu i uzbrojenia. Próby odbiorcze wspomniane okręty przeszły w listopadzie i w grudniu. 11 października 1921 roku „Kaszub” został postawiony w stan rezerwy. Zimę spędził w porcie w Pucku. Odnowiony okręt został 15 października 1921 roku włączony do utworzonego 4 listopada 1920 roku Dywizjonu Torpedowców, dowodzonego przez kmdr por. Edwarda Sadowskiego. Funkcję pierwszego i jedynego dowódcy ORP „Kaszub” sprawował kmdr ppor. Bohdan Brodowski. Na to stanowisko został wyznaczony 10 lutego 1921 roku.

Pytanie: Kiedy "Kaszub" rozpoczął służbę wojskową?
Odpowiedź: 15 października 1921

Pytanie: Co należało wykonać niezwłocznie w przypadku wszystkich jednostek marynarki?
Odpowiedź: dalszego remontu i uzbrojenia

Pytanie: Dokąd trafił "Kaszub" w okresie zimowym?
Odpowiedź: w porcie w Pucku

Pytanie: Kto pełnił funkcję dowódcy jednostki?
Odpowiedź: Bohdan Brodowski
ORP Kaszub (1914)

Po zakończeniu I wojny światowej zwycięskie mocarstwa podzieliły pomiędzy siebie okręty Kaiserliche Marine. Decyzją z 9 grudnia 1919 roku Polsce przyznano sześć torpedowców, których łączny tonaż miał nie przekraczać 1200 ton. Okręty miały być przeznaczone do służby patrolowej. W listopadzie 1920 roku Admiralicja na prośbę kontradmirała Wacława Kłoczkowskiego wyłoniła komisję, w skład której weszli inżynierowie specjaliści ze stoczni w Rosyth. Ich celem było wybranie sześciu najwartościowszych torpedowców, które miały zostać przekazane Polskiej Marynarce Wojennej. Jednym z okrętów był V 108 (Polska otrzymała ostatecznie również V 105 – późniejszy ORP „Mazur”). Torpedowiec był zacumowany w bazie Royal Navy w Rosyth wraz z innymi okrętami i nie przedstawiał większej wartości. Stan okrętu był bardzo zły, nie było na nim uzbrojenia oraz innych mechanizmów. Zdecydowanie lepiej prezentowało się wnętrze jednostki, a więc przedział maszynowy, kotłownie i pomieszczenia dla załogi. Strona polska zdecydowała się na remont w stoczni brytyjskiej, który przeprowadzono na podstawie umowy z 10 listopada 1920 roku zawartej z państwową stocznią H.M. Dockyard w Rosyth. Remont rozpoczął się 12 grudnia za zgodą Departamentu Spraw Morskich. Nadzór nad prawidłowym jego przebiegiem prowadziło Kierownictwo Dozoru Remontu Torpedowców w Rosyth, kierowane przez kpt. mar. (później kmdr. ppor. inż.) Ferdynanda Dyrnę, służbowo podległe kontradmirałowi Wacławowi Kłoczkowskiemu. W czasie remontu zdarzyły się drobne wypadki, m.in. podczas dokowania okrętu uszkodzono ster. Próby morskie przeprowadzono 22 sierpnia 1921 roku, po czym do końca miesiąca prowadzono prace porządkowe oraz szkolenie załogi. Następnie 31 sierpnia okręt udał się do Leith.
Przejęcie okrętu było niezwykle kosztowne dla niewielkiego budżetu marynarki wojennej. Całkowity koszt remontu ORP „Kaszub” wyniósł 13 283 funtów szterlingów, przy czym nie obejmował on kosztów remontu w Polsce oraz zakupu w 1924 roku uzbrojenia. Początkowo torpedowiec miał być uzbrojony w angielskie działa kalibru 4 cali (101,6 mm) QF Mk. IV, ale ostatecznie zrezygnowano z tego zamierzenia.

Pytanie: Czy w trakcie remontu torpedowca udało się uniknąć wypadków?
Odpowiedź: W czasie remontu zdarzyły się drobne wypadki

Pytanie: Jaką rolę miały pełnić torpedowce przyznane Polsce po I wojnie światowej?
Odpowiedź: służby patrolowej

Pytanie: Gdzie odbyła się naprawa?
Odpowiedź: w stoczni brytyjskiej

Pytanie: Jakie było zadanie członków komisji powołanej w 1920 roku?
Odpowiedź: wybranie sześciu najwartościowszych torpedowców, które miały zostać przekazane Polskiej Marynarce Wojennej
Płyn Lugola

Płyn Lugola, na wniosek specjalistów z Centralnego Laboratorium Ochrony Radiologicznej w Warszawie ze Zbigniewem Jaworowskim na czele, zaaplikowano bezpłatnie wielu obywatelom, szczególnie dzieciom, w całej Polsce w roku 1986 po wybuchu w elektrowni jądrowej w Czarnobylu w celu zapobieżenia wchłanianiu radioaktywnego izotopu jodu 131I z opadów promieniotwórczych powstałych w wyniku wybuchu i pożaru elektrowni. Nadwyżki jodu przyjęte w płynie Lugola miały za zadanie powstrzymywać wbudowywanie radioaktywnych izotopów jodu w hormony tarczycowe – tyroksynę i trójjodotyroninę (profilaktyka raka tarczycy).

Pytanie: Dlaczego zaaplikowano płyn Lugola wielu osobom?
Odpowiedź: w celu zapobieżenia wchłanianiu radioaktywnego izotopu jodu 131I

Pytanie: W jaki sposób wytworzyły się odpady promieniotwórcze?
Odpowiedź: w wyniku wybuchu i pożaru elektrowni

Pytanie: W czym miał pomóc nadmiar jodu zawarty w płynie Lugola?
Odpowiedź: powstrzymywać wbudowywanie radioaktywnych izotopów jodu w hormony tarczycowe

Pytanie: Kto zlecił zaaplikowanie płynu Lugola pacjentom?
Odpowiedź: specjalistów z Centralnego Laboratorium Ochrony Radiologicznej w Warszawie
Płyn Lugola

Zastosowanie płynu Lugola, z perspektywy czasu, było zbędne w opinii samego Jaworowskiego, który w rozmowie z dziennikarzem „Polityki” stwierdził w 2006: …gdybym miał wówczas obecną wiedzę na temat skali skażeń i tego, co dokładnie wydarzyło się w czarnobylskiej elektrowni, nie rekomendowałbym nawet podawania ludności płynu Lugola. Główną motywacją tego działania była całkowita blokada informacyjna ze strony ZSRR – naukowcy, nie znając prognozy nasilenia promieniowania, brali pod uwagę najbardziej pesymistyczny wariant.

Pytanie: Dlaczego w tamtej sytuacji doradzano wzięcie płynu Lugola?
Odpowiedź: Główną motywacją tego działania była całkowita blokada informacyjna ze strony ZSRR – naukowcy, nie znając prognozy nasilenia promieniowania, brali pod uwagę najbardziej pesymistyczny wariant

Pytanie: Czy aktualnie pojawiają się opinie, że przyjmowanie tego płynu nie było wtedy potrzebne?
Odpowiedź: Zastosowanie płynu Lugola, z perspektywy czasu, było zbędne w opinii samego Jaworowskiego

Pytanie: Czy Związek Radziecki zapewniał innym państwom dostęp do wszystkich informacji po katastrofie?
Odpowiedź: Główną motywacją tego działania była całkowita blokada informacyjna ze strony ZSRR

Pytanie: W jakim wypadku Jaworowski nie rekomendowałby wtedy przyjmowania tego płynu?
Odpowiedź: gdybym miał wówczas obecną wiedzę na temat skali skażeń i tego, co dokładnie wydarzyło się w czarnobylskiej elektrowni

Pytanie: Jaki wariant rozwoju wydarzeń brali pod uwagę naukowcy bezpośrednio po tym zdarzeniu?
Odpowiedź: najbardziej pesymistyczny
Krążowniki liniowe typu Invincible

W lutym 1915 roku „Indomitable” wszedł w skład 3. Eskadry Krążowników Liniowych, grupującej wszystkie trzy jednostki typu Invincible. W tym samym miesiącu na okręcie wybuchł pożar, spowodowany wadliwym działaniem instalacji elektrycznej. Spowodowane tym zdarzeniem uszkodzenia były naprawiane do pierwszej dekady marca. Podczas bitwy jutlandzkiej 31 maja i 1 czerwca 1916 roku krążownik wystrzelił 175 pocisków z artylerii głównego kalibru, uzyskując trzy trafienia na „Derfflingerze”, jedno na „Seydlitzu” i jedno na przeddrednocie „Pommern”, samemu nie ponosząc szkód od artylerii przeciwnika. W następnych miesiącach po bitwie, podobnie jak „Inflexible”, dołączył do 2. Eskadry Krążowników Liniowych, ale również nie uczestniczył już w akcjach bojowych. Po zakończeniu wojny został wycofany z linii i w lutym 1919 roku trafił w skład Floty Rezerwowej w Nore. 31 marca 1920 roku został ostatecznie skreślony z listy floty i 1 grudnia 1921 roku sprzedany do stoczni złomowej. Złomowano go w 1923 roku.

Pytanie: Z jakiej przyczyny na statku wybuchł pożar?
Odpowiedź: wadliwym działaniem instalacji elektrycznej

Pytanie: Jaka bitwa miała miejsce na przełomie maja i czerwca 1916 roku?
Odpowiedź: jutlandzkiej

Pytanie: W jakie okręty strzelił „Indomitable” podczas bitwy jutlandzkiej?
Odpowiedź: „Derfflingerze”, jedno na „Seydlitzu” i jedno na przeddrednocie „Pommern”

Pytanie: W którym roku okręt „Indomitable” został zezłomowany?
Odpowiedź: 1923
Iguanodon

Iguanodon nie należał do rodzajów, od których zaczął się „renesans dinozaurów”, rozpoczęty w 1969 opisem deinonycha. Nie pomijano go jednak zbyt długo. David B. Weishampel napisał pracę tłumaczącą mechanizmy żywienia się ornitopodów, która polepszyła rozumienie tych kwestii. David B. Norman opisał liczne aspekty dotyczące rodzaju, czyniąc go jednym z najlepiej poznanych nieptasich dinozaurów. W dodatku dalsze znaleziska licznych szkieletów Iguanodon w Nehden w Nadrenii Północnej-Westfalii w Niemczech przyniosły argumenty za zachowaniami stadnymi w przypadku tego rodzaju. Zwierzęta, znalezione na ograniczonym obszarze, zdawały się zginąć na skutek powodzi. Mogły też ponieść śmierć, przekraczając stadnie rzekę. Znaleziono tam co najmniej 15 osobników mierzących od 2 do 8 m długości, aczkolwiek przynajmniej część z nich to smukłe iguanodony zaliczane do blisko spokrewnionych rodzajów Mantellisaurus lub Dollodon (opisany jako Iguanodon atherfieldensis, uznawany przez pewien czas za gatunek iguanodona).

Pytanie: Od jakiego wydarzenia rozpoczął się "renesans dinozaurów"?
Odpowiedź: opisem deinonycha

Pytanie: W jaki sposób mogły zginąć osobniki znalezione w Nehden?
Odpowiedź: na skutek powodzi. Mogły też ponieść śmierć, przekraczając stadnie rzekę

Pytanie: Kto w bardzo szczegółowy sposób opisał ten rodzaj dinozaura?
Odpowiedź: David B. Norman

Pytanie: W jakim regionie Niemiec znaleziono wiele szkieletów tego rodzaju dinozaura?
Odpowiedź: Nadrenii Północnej-Westfalii

Pytanie: Czy rodzaj ten od samego początku wzbudzał duże zainteresowanie badaczy?
Odpowiedź: Iguanodon nie należał do rodzajów, od których zaczął się „renesans dinozaurów”
Liczba mnoga w języku angielskim

Takie rzeczowniki, jak team, family, government, orchestra, public, school, ministry i podobne, odnoszące się do zbiorowości ludzi, mogą być użyte zarówno w liczbie pojedynczej jak i mnogiej: The Team is/are going to win → Drużyna wygra. Różnica polega na tym, że jeśli mówiący ma na myśli pojedynczych członków grupy, np. podejmujących decyzje czy wykonujących jakieś operacje, używa najczęściej liczby mnogiej: My class are hopeless, they are constantly pulling my leg → Moja klasa jest straszna, wszyscy sobie ze mnie drwią. Jeśli grupa jest postrzegana jako jednostka, częstsza jest liczba pojedyncza: After the recess, the government was discharged → Po przerwie letniej rząd został rozwiązany. Z formami w liczbie pojedynczej używa się zaimka względnego who, w liczbie pojedynczej – which: The committee, which is elected... ale: The committee who have decided... W amerykańskiej angielszczyźnie dominuje w większości przypadków liczba pojedyncza.

Pytanie: Czy rzeczownik team może łączyć się z formą czasownika w liczbie pojedynczej?
Odpowiedź: Takie rzeczowniki, jak team, family, government, orchestra, public, school, ministry i podobne, odnoszące się do zbiorowości ludzi, mogą być użyte zarówno w liczbie pojedynczej jak i mnogiej: The Team is/are going to win

Pytanie: Kiedy rzeczownika family można użyć w znaczeniu liczby mnogiej?
Odpowiedź: jeśli mówiący ma na myśli pojedynczych członków grupy

Pytanie: Czy w amerykańskiej odmianie angielskiego rzeczownika government używa się częściej w liczbie pojedynczej?
Odpowiedź: W amerykańskiej angielszczyźnie dominuje w większości przypadków liczba pojedyncza

Pytanie: W jakim przypadku rzeczownik government łączy się z formą czasownika w liczbie pojedynczej?
Odpowiedź: Jeśli grupa jest postrzegana jako jednostka