the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Gigantactis

Podobnie jak w przypadku innych ryb żabnicokształtnych, ekologia Gigantactis jest słabo poznana. Tak jak pozostali przedstawiciele rzędu są drapieżne, odżywiając się prawdopodobnie głównie rybami i skorupiakami. Analiza zawartości przewodu pokarmowego złapanych ryb była jednak nierozstrzygająca. W materiale przebadanym przez Bertelsena i wsp. (1981) tylko u dziewięciu samic w żołądkach znajdywały się niewielkie ilości pelagicznych organizmów. Na treść żołądków zbadanych przez Fitcha i Lavenberga (1968) okazów G. macronema składały się pelagiczne ryby (Cyclothone acclinidens, Triphoturus mexicanus, Bathylagus stilbius), głowonogi (np. Vampyroteuthis) i różne inne bezkręgowce. Pojedyncze obserwacje dokonane w 2005 roku (Woods Hole Oceanographic Institution) świadczą o tym, że ryby z tego rodzaju (G. vanhoeffeni bądź G. perlatus) unoszą się nieruchomo w strefie bentonicznej, wabiąc zdobycz długim illicium. Udokumentowano, że ryba pływa wówczas odwrócona, stroną grzbietową do dna.

Pytanie: Czy ekologia gatunku ryb głębinowych jest dokładnie przebadana?
Odpowiedź: ekologia Gigantactis jest słabo poznana

Pytanie: Jaki jest sposób żywienia gatunku?
Odpowiedź: drapieżne

Pytanie: Co wydaje się wchodzić w skład diety gatunku?
Odpowiedź: głównie rybami i skorupiakami

Pytanie: Czym żywił się osobniki z gatunku zgodnie z badaniem z 1968 roku?
Odpowiedź: pelagiczne ryby (Cyclothone acclinidens, Triphoturus mexicanus, Bathylagus stilbius), głowonogi (np. Vampyroteuthis) i różne inne bezkręgowce

Pytanie: Jaka organizacja przeprowadzała badania z 2005 roku?
Odpowiedź: Woods Hole Oceanographic Institution
Zanzibar (wyspa)

12 stycznia 1964 wybuchła rewolucja, w wyniku której obalono sułtana. Powstańcy wywodzili się głównie spośród rdzennych mieszkańców Afryki, w tym ze zwolnionych z pracy policjantów. Sułtan i jego rząd uciekli z wyspy. Rewolucjoniści liczyli od 600 do 800 bojowników. Rewolucyjny rząd tymczasowy utworzyła afroszyrazyjska i arabska Umma. Kraj przemianowano na Ludową Republikę Zanzibaru i Pemby. Czarnoskórzy Afrykanie rozpoczęli walki z Arabami, w wyniku których zginąć mogło od dwóch do czterech tysięcy osób a wielu Arabów wyjechało do Omanu. Sytuacja ustabilizowała się do 4 lutego, a nowy rząd z Johnem Okello na czele uzyskał powszechną aprobatę ludności. Nowy rząd został przyjęty z niechęcią przez Brytyjczyków i Zachód, z kolei kraje takie jak Kuba czy Chiny udzieliły wsparcia nowym władzom i wysłały pomoc. 11 marca w wyniku rozgrywek na szczytach władzy Okello został pozbawiony władzy i wyjechał z kraju. W kwietniu rząd utworzył Armię Ludowo-Wyzwoleńczą i przeprowadził rozbrojenie milicji. 26 kwietnia 1964 roku Zanzibar utworzył wraz z Tanganiką nowe państwo – Zjednoczoną Republikę Tanzanii. Zjednoczenie to miało na celu między innymi niedopuszczenie do możliwego komunistycznego przewrotu oraz osłabienia wpływów radykalnie lewicowej partii Umma, której program nie odpowiadał dominującym w rządzie umiarkowanym socjalistom. Pomimo ograniczenia wpływów Ummy część jej postulatów w zakresie zdrowia, edukacji i pomocy społecznej została przyjęta przez rząd.

Pytanie: Jak na uformowanie się nowego rządu zareagowały Chiny?
Odpowiedź: udzieliły wsparcia nowym władzom i wysłały pomoc

Pytanie: Jak nazywało się państwo, które powstało 26 kwietnia 1964?
Odpowiedź: Zjednoczoną Republikę Tanzanii

Pytanie: Jakie cele sprawiły, że Zanzibar połączył swoje siły z Tanganiką?
Odpowiedź: niedopuszczenie do możliwego komunistycznego przewrotu oraz osłabienia wpływów radykalnie lewicowej partii Umma

Pytanie: Czy wszystkie postulaty partii Umma zostały odrzucone?
Odpowiedź: Pomimo ograniczenia wpływów Ummy część jej postulatów w zakresie zdrowia, edukacji i pomocy społecznej została przyjęta przez rząd
Michał Koterski

W latach 2012–2016 był felietonistą w porannej „Antyliście” w rozgłośni Antyradia. Prowadził galę finałową konkursu Miss Polski 2012 i koncert Disco pod Gwiazdami w Płocku. W 2014 uczestniczył w pierwszej edycji programu Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami. W 2018 wraz z ówczesną partnerką życiową, Marcelą Leszczak, wystąpił w jednym z odcinków programu The Story of My Life. Historia naszego życia. W 2019 uczestniczył w czwartej edycji programu Agent – Gwiazdy (2019). W 2021 był jednym z uczestników programu To tylko kilka dni. W 2022 premierę miał film Gierek, w którym wcielił się w tytułowego bohatera Edwarda Gierka, I sekretarza KC PZPR.

Pytanie: Czym trudnił się zawodowo między 2012 a 2016 rokiem?
Odpowiedź: był felietonistą w porannej „Antyliście” w rozgłośni Antyradia

Pytanie: Był prowadzącym podczas jakiego wydarzenia, które odbyło się w Płocku?
Odpowiedź: koncert Disco pod Gwiazdami

Pytanie: W jakim programie telewizyjnym wziął udział w 2014 roku?
Odpowiedź: Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami

Pytanie: W jakim filmie z 2022 roku zagrał?
Odpowiedź: Gierek
Boeing 777

We wrześniu 2011 Boeing i General Electric ujawnili więcej szczegółów na temat nowych wariantów 777, wstępnie nazwanych 777-8X, 777-9X i 777-10X, popularnie zwanych 777X. Kadłub 777-9X wydłużono o 2,13 m i powiększono statecznik poziomy, otrzymany od -300ER. Jego łączna długość wynosiłaby 76,5 m i mógłby pomieścić 407 pasażerów. Rozpiętość skrzydeł miała wzrosnąć z 64,8 m do 71,3 m. Oprócz tego masa startowa miała zmniejszyć się z 352 000 kg do około 344 000 kg w modelu 777-9X. Boeing pracował także nad samolotem ultra długiego zasięgu, który zastąpiłby 777-200LR, konstrukcyjnie przegranego 777-8LX, który miałby podobną do -9X masę i pojemność paliwa. Jego zasięg wynosiłby 17 560 km, o 160 km więcej niż -200LR. Długość kadłuba 777-8LX byłaby taka jak w proponowanym -8X (69,5 m). 777-10X byłby największą i najdłuższą wersją Boeinga 777X. Boeing 777-10X ma konkurować z Airbusem A380 i Airbusem A350-1000ULR. Wejście do służby planuje się na rok 2019.

Pytanie: Jakie dwa koncerny zaprezentowały szczegóły dotyczące nowych wariantów 777?
Odpowiedź: Boeing i General Electric

Pytanie: Jakimi oznaczeniami wstępnie nazwano nowe warianty 777?
Odpowiedź: 777-8X, 777-9X i 777-10X

Pytanie: Dla jakich samolotów Boeing 777-10X ma okazać się lepszą alternatywą?
Odpowiedź: Airbusem A380 i Airbusem A350-1000ULR

Pytanie: Czy Boeing 777-9X miał wyróżniać się zmniejszoną czy zwiększoną masą startową?
Odpowiedź: Oprócz tego masa startowa miała zmniejszyć się z 352 000 kg do około 344 000 kg w modelu 777-9X
Boeing 777

W 2010 roku Boeing ujawnił plany zwiększenia produkcji 777 z 5 samolotów miesięcznie do siedmiu przez połową 2011 roku i do 8,3 miesięcznie na początku 2013. Całkowity montaż każdego z 777-300ER wymaga 49 dni. W listopadzie 2011 Boeing rozpoczął montaż 1000 modelu 777-300ER dla Emirates. Wyprowadzono go z fabryki w marcu 2012. Pod koniec 2011 roku FAA ustanowiło, że piloci posiadający licencję na 787 lub 777 mogą latać w obu modelach samolotów, z powodu podobnych cech konstrukcyjnych. Według raportów firmy samolot może zostać ostatecznie zastąpiony przez nowe projekty, Projekt Boeing Yellowstone 3, w którym zastosowano by technologie używane w 787.

Pytanie: Ile samolotów 777 chciał produkować miesięcznie Boeing przed czerwcem 2011?
Odpowiedź: siedmiu

Pytanie: Ile czasu potrzeba na pełne zmontowanie 777?
Odpowiedź: 49 dni

Pytanie: Kiedy powstał tysięczny model 777?
Odpowiedź: listopadzie 2011
SMS Erzherzog Ferdinand Max (1865)

W trakcie formowania szyku swoich okrętów Persano przeniósł się ze swojego okrętu flagowego, „Re d’Italia”, na „Affondatore”. To wytworzyło wyrwę we włoskiej formacji i Tegetthoff skorzystał z okazji, by rozdzielić włoską flotę i rozpocząć walkę na bliski dystans. „Erzherzog Ferdinand Max” przepłynął przez wyrwę, ale nie udało mu się staranować żadnego nieprzyjacielskiego okrętu, przez co musiał zawrócić i podjąć jeszcze jedną próbę. Podczas drugiego podejścia austriacki ogień uszkodził ster „Re d’Italii”, uniemożliwiając jej manewrowanie. Tegetthoff wykorzystał okazję by staranować włoski okręt i rozkazał zwiększyć prędkość „Erzherzoga Ferdinanda Maxa” do maksymalnej. Po dwóch zderzeniach, które odbyły się pod zbyt ostrym kątem by spowodować poważne uszkodzenia, „Erzherzog Ferdinand Max” ugodził włoski okręt bardziej prosto. Taran austriackiego okrętu wyrwał dziurę w kadłubie „Re d’Italii” od strony lewej burty. Następnie „Erzherzog Ferdinand Max” zawrócił, a „Re d’Italia” przechyliła się na lewą burtę i zatonęła niedługo potem. Początkowo Tegetthoff rozkazał załodze spuścić łodzie by uratować włoskich rozbitków, lecz w związku ze zbliżającym się włoskim pancernikiem „San Martino” musiał porzucić ten pomysł, aby jego okręt nie stał się nieruchomym celem. Zamiast tego zadanie podjęcia rozbitków przekazał awizu „Kaiserin Elizabeth”, podczas gdy „Erzherzog Ferdinand Max” miał związać walką „San Martino”. Jednak pozostałe włoskie okręty nie zdały sobie sprawy z tego, że „Kaiserin Elizabeth” zamierza podjąć włoskich marynarzy i otworzyły do niego ogień, który odciągnął go od rozbitków.

Pytanie: Jakiemu okrętowi udało się przepłynąć przez wyrwę?
Odpowiedź: „Erzherzog Ferdinand Max”

Pytanie: Okręt z jakiego państwa uszkodził „Re d’Italii"?
Odpowiedź: austriacki

Pytanie: Czy Tegetthoff zniszczył okręt należący do Włochów?
Odpowiedź: Tegetthoff wykorzystał okazję by staranować włoski okręt

Pytanie: Jaki okręt zatonął?
Odpowiedź: „Re d’Italia”

Pytanie: Do jakiego państwa należał „San Martino”?
Odpowiedź: włoskim
Rafał Piech

Działania społeczno-samorządowe rozpoczął od zaangażowania się w akcje na rzecz dzieci z najbiedniejszych siemianowickich rodzin, dla których współorganizuje lokalne spotkania świąteczne. Początkowo działał też w lokalnym kole PO, z jej listy w 2006 bez powodzenia kandydował do rady miejskiej. Z listy Stowarzyszenia Mieszkańców Siemianowic został radnym VI kadencji samorządowej. W latach 2010–2014 był członkiem komisji Rozwoju Miasta i Inwestycji. W wyborach w 2014 jako kandydat niezależny ubiegał się o prezydenturę Siemianowic Śląskich, wygrywając w drugiej turze głosowania z wynikiem blisko 65,5% głosów i pokonując w niej dotychczas zarządzającego miastem Jacka Guzego.

Pytanie: Co Piech zrobił dla dzieci z najbiedniejszych rodzin?
Odpowiedź: lokalne spotkania świąteczne

Pytanie: Z jaką partią polityczną był związany Piech?
Odpowiedź: PO

Pytanie: Kiedy Piech działał jako członek komisji Rozwoju Miasta i Inwestycji?
Odpowiedź: W latach 2010–2014

Pytanie: W jakim mieście Jacek Guz był prezydentem?
Odpowiedź: Siemianowic Śląskich
Lampart plamisty

Długość ciała (bez ogona) 92–190 cm, długość ogona 64–99 cm; masa ciała 21–71 kg; dorosłe samice są mniejsze i lżejsze od dorosłych samców. Lampart to średniej wielkości kot, posiada okrągłe uszy osadzone na głowie o krótkim pysku. Szerokie łapy wyposażone są w ostre pazury.
Sierść jest błyszcząca, na grzbiecie i bokach usiana ciemnymi plamami o wielkości grochu albo orzecha. Plamy te układają się w rozetki bez plamek w środku. Jest to istotna cecha w rozpoznawaniu różnicy między lampartem (panterą) a jaguarem amerykańskim, gdyż jaguar w środku tych plam posiada dwie, czasem trzy plamki.

Pytanie: Jak długi jest ogon lamparta plamistego?
Odpowiedź: 64–99 cm

Pytanie: Jakie osobniki są większe dorosłe samce czy samice?
Odpowiedź: samców

Pytanie: Jak duże są plamki na sierści lamparta?
Odpowiedź: wielkości grochu albo orzecha

Pytanie: Ile ważą lamparty plamiaste?
Odpowiedź: 21–71 kg
SM UC-58

3 czerwca ofiarą działalności UC-58 został zbudowany w 1901 roku rosyjski parowiec „Sten II” o pojemności 227 BRT, który został zatrzymany i zatopiony poprzez otwarcie zaworów dennych w Zatoce Botnickiej. Trzy dni później załoga U-Boota zatopiła dwa szwedzkie żaglowce: zbudowany w 1870 roku „Edvard” (98 BRT), przewożący ładunek solonych śledzi ze Sztokholmu do Raumy, zatrzymany i zatopiony 20 Mm na zachód od Raumy oraz pochodzący z 1892 roku „Elianna” (75 BRT), płynący z Dalarö do Raumy z ładunkiem skaleni, zatrzymany i zatopiony w tym samym rejonie (na obu jednostkach nikt nie zginął). 11 czerwca na zachód od Wysp Alandzkich UC-58 zatopił zbudowany w 1876 roku szwedzki drewniany kecz „August” o pojemności 120 BRT, transportujący skalenie z Ornö do Finlandii (obyło się bez ofiar ludzkich). 15 czerwca nieopodal Vaasy na postawioną przez okręt minę wszedł pochodzący z 1904 roku szwedzki żaglowiec „Cleo” (92 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy ze Sztokholmu do Vaasy. Statek zatonął bez ofiar w załodze.

Pytanie: Do jakiego kraju należał „Sten II”?
Odpowiedź: rosyjski

Pytanie: Gdzie „Sten II” został zatopiony?
Odpowiedź: w Zatoce Botnickiej

Pytanie: W którym roku powstał „Edvard”?
Odpowiedź: 1870

Pytanie: Co transportował „Edvard”?
Odpowiedź: solonych śledzi
SM UC-58

12 marca 1917 roku SM UC-58 został przyjęty do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej. Dowództwo okrętu objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Karl Vesper, dowodzący wcześniej UC-4, UB-31 i UC-27. Po okresie szkolenia okręt został 9 maja 1917 roku przydzielony do Flotylli Bałtyckiej. 19 maja 1917 roku U-Boot zanotował poważny sukces, zatapiając sześć szwedzkich jednostek i zdobywając trzy kolejne. Na pozycji 60°15′N 19°44′E/60,250000 19,733333 został zatopiony zbudowany w 1883 roku parowiec „Erik” (785 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy ze Sztokholmu do Raumy (obyło się bez strat ludzkich). Jego los podzieliły dwa kolejne niewielkie parowce: zbudowany w 1915 roku „Kjell” o pojemności 215 BRT, przewożący drobnicę ze Sztokholmu do Mäntyluoto, zatrzymany i zatopiony u wybrzeży Finlandii (cała załoga ocalała) oraz pochodzący z 1859 roku „Kyros” (221 BRT), transportujący drobnicę ze Sztokholmu do Mäntyluoto lub Raumy, także zatrzymany i zatopiony w tym rejonie (na pokładzie nikt nie zginął). Również przy fińskim wybrzeżu został zatopiony zbudowany w 1915 roku żaglowiec „Olga” (83 BRT), przewożący ładunek żelazokrzemu ze Sztokholmu do Raumy (nikt nie zginął). Tego dnia lista sukcesów załogi UC-58 powiększyła się jeszcze o dwie pozycje: 20 Mm od Raumy został zatrzymany i zatopiony zbudowany w 1873 roku parowiec „Pauline” (168 BRT), przewożący ważący 230 ton ładunek drobnicy z Öregrund do Raumy (obyło się bez strat w ludziach), a identyczny los spotkał pochodzący z 1915 roku parowiec „Therese” o pojemności 208 BRT, płynący z ładunkiem 295 ton drobnicy z Gävle do Raumy, który został zatrzymany i zatopiony bez ofiar w załodze u wybrzeży Finlandii. Tego dnia załoga U-Boota zatrzymała i opanowała nieopodal Raumy trzy parowce: pochodzący z 1877 roku „Göta” o pojemności 1128 BRT; zbudowany w 1880 roku „Lizzie” (1095 BRT), płynący ze Sztokholmu do Raumy z ładunkiem drobnicy (nikt nie zginął) oraz zbudowany w 1879 roku „Märta” (493 BRT), także transportujący ze Sztokholmu do Raumy drobnicę (obyło się bez ofiar ludzkich). Wszystkie pryzy doprowadzone zostały do portu w Lipawie.

Pytanie: W którym roku SM UC-58 został włączony do służby?
Odpowiedź: 1917

Pytanie: Kto jaki pierwszy dowodził SM UC-58?
Odpowiedź: Karl Vesper

Pytanie: Jakie okręty miał pod swoją pieczą Karl Vesper zanim objął dowództwo nad SM UC-58?
Odpowiedź: UC-4, UB-31 i UC-27

Pytanie: Jaki był pierwszy duży sukces SM UC-58?
Odpowiedź: zatapiając sześć szwedzkich jednostek i zdobywając trzy kolejne
Zespół lęku uogólnionego

U niemal 90% pacjentów z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi diagnozowane są również inne spośród zaburzeń lękowych. U części pacjentów z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi po pewnym czasie rozwijają się zaburzenia lęku napadowego. Z objawami uogólnionego zaburzenia lękowego często współwystępują objawy depresyjne. Stosowanie przez chorych substancji psychoaktywnych takich jak alkohol dla zmniejszenia nasilenia dolegliwości, prowadzi do częstego współwystępowania uogólnionych zaburzeń lękowych z uzależnieniem od alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych, m.in. benzodiazepin.

Pytanie: Czy zespół lęku uogólnionego występuje wraz z innymi zaburzeniami? 
Odpowiedź: U niemal 90% pacjentów z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi diagnozowane są również inne spośród zaburzeń lękowych

Pytanie: Jakie zaburzenie może wystąpić po czasie przez uogólnionym zaburzeniu lękowym?
Odpowiedź: lęku napadowego

Pytanie: Co powoduje picie alkoholu u osób z uogólnionym zaburzeniem lękowym? 
Odpowiedź: częstego współwystępowania uogólnionych zaburzeń lękowych z uzależnieniem od alkoholu

Pytanie: Jakie objawy mogą pojawić się u pacjentów z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi?
Odpowiedź: depresyjne
Krążowniki rakietowe projektu 1134

Prace nad uniwersalnym okrętem tego rodzaju zostały formalnie zainicjowane postanowieniem Komitetu Centralnego KPZR i Rady Ministrów ZSRR z 30 grudnia 1961 roku. Opracowanie projektu technicznego zlecono Północnemu Biuru Projektowemu (CKB-53), pod kierunkiem głównego konstruktora Wasilija Anikijewa, jako jego pierwszy projekt. Jako podstawę do projektowania miał służyć kadłub krążownika projektu 58, stąd zaniechano sporządzenia projektu wstępnego, chociaż w toku prac zaszła konieczność powiększenia kadłuba. Zastosowano również zmodyfikowaną siłownię okrętów projektu 58. Od początku przewidywano uzbrojenie w pociski przeciwokrętowe kompleksu P-35, lecz w porównaniu do krążowników projektu 58 liczba ich wyrzutni zmalała z ośmiu do czterech (zrezygnowano z przewidywanych dodatkowych czterech pocisków z uwagi na długotrwałe i utrudnione przeładowywanie na morzu oraz konieczność wygospodarowania na nie miejsca). W stosunku do okrętów projektu 58 zastosowano jednak drugą wyrzutnię rakiet przeciwlotniczych i pięciorurowe wyrzutnie torped przeciw okrętom podwodnym zamiast trzyrurowych. W toku prac okazało się, że nowo opracowywane pociski przeciwlotnicze M-11 Sztorm nie osiągną gotowości na czas, dlatego zdecydowano przeprojektować okręty pod dotychczas stosowane pociski M-1 Wołna, o słabszych parametrach. Ubocznym skutkiem projektowania pod potężniejszy system było jednak dwukrotne zwiększenie zapasu rakiet Wołna na wyrzutnię w stosunku do projektów 58 i 61. Projekt wymagał korekty także w zakresie stacji hydrolokacyjnej, gdyż nowa stacja Titan-2 nie była gotowa i zastosowano starsze wzory Titan i Wyczegda, jak na BPK projektu 61. Zestaw uzbrojenia nadał okrętom znamiona uniwersalności – mogły zwalczać cele nawodne, powietrzne i w ograniczonym stopniu podwodne. Ich możliwości w tym ostatnim zakresie w stosunku do okrętów projektu 61 zwiększał bazujący na stałe w hangarze śmigłowiec pokładowy (po raz pierwszy w ZSRR). Maszyna Ka-25 miała jednak jeszcze ograniczone możliwości i można było zabierać śmigłowiec albo w wersji przeciwpodwodnej PŁ, albo wskazywania celów dla przeciwokrętowych pocisków manewrujących na dużych odległościach C. Projekt otrzymał numer 1134 i po raz pierwszy w radzieckiej praktyce nazwę kodową Bierkut (ros. Беркут). Typ ten bywa także określany w literaturze od pierwszego okrętu jako Admirał Zozula. W kodzie NATO typ ten został nazwany Kresta I (dla odróżnienia od późniejszego Kresta II).

Pytanie: Jaka firma wykonała techniczny projekt okrętu?
Odpowiedź: Północnemu Biuru Projektowemu

Pytanie: Kto wykonał pierwszy projekt okrętu?
Odpowiedź: Wasilija Anikijewa

Pytanie: Czy nowy projekt okrętu przewidywał więcej wyrzutni niż projekt 58?
Odpowiedź: lecz w porównaniu do krążowników projektu 58 liczba ich wyrzutni zmalała z ośmiu do czterech

Pytanie: Ile wyrzutni przewidywał projekt okrętu?
Odpowiedź: czterech

Pytanie: Jak nazwano okręt w kodzie NATO?
Odpowiedź: Kresta I
Krążowniki rakietowe projektu 1134

Typowo dla marynarki radzieckiej, okręty nie przechodziły w toku służby żadnych poważniejszych modernizacji uzbrojenia ani wyposażenia elektronicznego, wobec czego ich uzbrojenie szybko stało się mało efektywne i nienadążające za postępem na polu walki. Ciężkie pociski przeciwokrętowe P-35, zwłaszcza w przenoszonej liczbie, wraz z rozwojem środków obrony miały małe szanse na zagrożenie lotniskowcom. Na skutek kompromisów związanych z szybszą budową, od początku uzbrojenie przeciwlotnicze i możliwości wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych przez sam okręt pozostawały na poziomie mniejszych i starszych niszczycieli projektu 61, chociaż krążowniki przenosiły dwa razy więcej rakiet i torped. Zastosowane stacje hydrolokacyjne miały zaś stosunkowo niewielki zasięg wykrywania okrętów podwodnych. Zaletą było natomiast wyposażenie w stale bazujący śmigłowiec, zwiększający możliwości walki z okrętami podwodnymi. W stosunku do mniejszych okrętów rozbudowane było także wyposażenie walki radioelektronicznej. Mimo swoich ograniczeń, okręty projektu 1134 odegrały istotną rolę w rozwoju aktywności oceanicznej floty radzieckiej.

Pytanie: Dlaczego uzbrojenie krążowników rakietowych projektu 1134 szybko przestało być skuteczne?
Odpowiedź: Typowo dla marynarki radzieckiej, okręty nie przechodziły w toku służby żadnych poważniejszych modernizacji uzbrojenia ani wyposażenia elektronicznego

Pytanie: Czy niszczyciele projektu 61 posiadały na swoim wyposażeniu więcej uzbrojenia niż krążowniki rakietowe projektu 1134?
Odpowiedź: od początku uzbrojenie przeciwlotnicze i możliwości wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych przez sam okręt pozostawały na poziomie mniejszych i starszych niszczycieli projektu 61, chociaż krążowniki przenosiły dwa razy więcej rakiet i torped

Pytanie: Jaki sprzęt pomagał tym krążownikom rakietowym w zwalczaniu okrętów podwodnych?
Odpowiedź: stale bazujący śmigłowiec

Pytanie: W potyczkach z jakimi maszynami pomagał tym krążownikom rakietowym stale bazujący śmigłowiec?
Odpowiedź: okrętami podwodnymi
Kiribati na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2008

Jedynym reprezentantem Kiribati był Rabangaki Nawai, który wziął udział w rywalizacji sprinterów w biegu na 100 metrów. Eliminacje tej konkurencji rozpoczęły się 15 sierpnia 2008 roku o godzinie 9:45. Nawai startował w trzecim biegu eliminacyjnym, który odbył się o godzinie 10:01. Startował z dziewiątego toru; podczas tego biegu było bezwietrznie. Z wynikiem 11.29 zajął ostatnie, ósme miejsce i nie zakwalifikował się do następnej rundy. W łącznej klasyfikacji zajął 74 miejsce na 80 sklasyfikowanych zawodników. Jego czas reakcji wyniósł 0,152 sekundy. Zwycięzcą tej konkurencji został Usain Bolt z Jamajki.

Pytanie: Jak nazywał się zawodnik reprezentujący Kiribati?
Odpowiedź: Rabangaki Nawai

Pytanie: W jakiej konkurencji wziął udział Rabangaki Nawai?
Odpowiedź: w biegu na 100 metrów

Pytanie: Czy Nawai przeszedł do następnej rundy?
Odpowiedź: nie zakwalifikował się do następnej rundy

Pytanie: Kto wygrał konkurencję bieg na 100 metrów?
Odpowiedź: Usain Bolt
Antonio Conte

W latach 2005–2006 był drugim trenerem Sieny, w latach 2006–2007 był szkoleniowcem AC Arezzo, a w 2007 rozpoczął pracę z AS Bari. W 2009 wygrał z nią rozgrywki Serie B i awansował do pierwszej ligi. Po zakończeniu rozgrywek odszedł jednak z zespołu z powodu braku porozumienia z kierownictwem Bari w sprawie planów transferowych. 21 września 2009 Conte został szkoleniowcem Atalanty BC zastępując Angelo Gregucciego. Pracował tam do stycznia 2010 roku, po czym złożył rezygnację. 23 maja 2010 Conte został trenerem Sieny. Rok później objął stanowisko szkoleniowca drużyny, w której występował jako piłkarz – Juventusu. 6 maja 2012, na jedną kolejkę przed zakończeniem sezonu, zdobył w roli szkoleniowca Juve tytuł Mistrza Włoch, wygrywając z Cagliari 2:0. 15 lipca 2014 Conte zrezygnował z funkcji trenera Juventusu, z powodu polityki transferowej.

Pytanie: Na jakim stanowisku pracował w 2005 roku?
Odpowiedź: drugim trenerem Sieny

Pytanie: Z jakim klubem zaczął współpracę w 2007 roku?
Odpowiedź: AS Bari

Pytanie: Jaka była przyczyna rezygnacji trenera ze współpracy z AS Bari?
Odpowiedź: braku porozumienia z kierownictwem Bari w sprawie planów transferowych

Pytanie: Kto poprzedzał Contego na stanowisku trenera Atalanty BC?
Odpowiedź: Angelo Gregucciego

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się mecz Juve-Caligari?
Odpowiedź: 2:0