the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Ordynacja wyborcza

Często odmienne regulacje stosuje się w tym samym kraju w wyborach do poszczególnych izb parlamentu, a także w wyborach prezydenckich i samorządowych. W Polsce w gminach do 20 000 mieszkańców wybory samorządowe odbywają się według ordynacji większościowej, podobnie jak wybory do Senatu od 2011 roku, w systemie większości względnej (w okręgach jednomandatowych, według zasady FPTP). Natomiast w większych gminach, a także w powiatach i województwach – według systemu proporcjonalnego, używa się metody proporcjonalnej D’Hondta. W wyborach do Sejmu oraz w wyborach posłów do Parlamentu Europejskiego również stosuje się ordynację proporcjonalną. W wyborach prezydenckich oraz w bezpośrednich wyborach organów wykonawczych gmin (wójtów, burmistrzów i prezydentów miast) głosowanie odbywa się według zasady większości bezwzględnej (w dwóch turach, o ile w pierwszym głosowaniu żaden z kandydatów nie otrzyma ponad połowy głosów).

Pytanie: W jakich obrębach wybory samorządowe są zgodne z zasadami ordynacji większościowej?
Odpowiedź: w gminach do 20 000 mieszkańców

Pytanie: Zgodnie z jaką regulacją dotyczącą głosowania wybierana jest głowa państwa?
Odpowiedź: większości bezwzględnej

Pytanie: Czy w kraju regulacje dotyczące głosowania na różnych szczeblach są do siebie zbliżone?
Odpowiedź: Często odmienne regulacje stosuje się w tym samym kraju w wyborach do poszczególnych izb parlamentu, a także w wyborach prezydenckich i samorządowych
Ordynacja wyborcza

W ramach dwóch nadrzędnych typów ordynacji (typu większościowego i proporcjonalnego) istnieje wiele wariacji (np. ordynacja proporcjonalno-większościowa z zamkniętymi listami partyjnymi w krajach takich jak Rosja, Niemcy i Korea Południowa, jednomandatowy wariant pojedynczego głosu przechodniego, czyli proporcjonalny głos alternatywny w Australii, a także ordynacja proporcjonalna poprzez system Brytyjskiej Reprezentacji Proporcjonalnej, a więc z metodą głosu przechodniego w wielomandatowych okręgach z indywidualnymi progami wyborczymi w Irlandii).

Pytanie: W jakich przykładowych państwach można spotkać się z ordynacją proporcjonalno-większościową z zamkniętymi listami partyjnymi?
Odpowiedź: Rosja, Niemcy i Korea Południowa

Pytanie: Jaka wariacja typów ordynacji stosowana jest w Australii?
Odpowiedź: jednomandatowy wariant pojedynczego głosu przechodniego

Pytanie: Jakie dwie bazowe kategorie ordynacji można wyróżnić?
Odpowiedź: większościowego i proporcjonalnego

Pytanie: Jakim mianem określany jest rodzaj ordynacji wykorzystywany w Irlandii?
Odpowiedź: Brytyjskiej Reprezentacji Proporcjonalnej
Judo

Trening judo opiera się na trenowaniu padów, rzutów, dźwigni i duszeń oraz na randori (sparingu). Walki treningowe, prowadzone w parterze (ne-waza) albo stójce (tachi-waza), nazywają się randori. Walki na zawodach nazywa się shiai. Trening judo charakteryzuje się, zresztą jak większość japońskich sztuk walki, ceremonialnością. Trening zaczyna i kończy ceremonialny ukłon zwany rei. W ramach treningu trenuje się również układy kata – są to z góry zaaranżowane ataki i odpowiedzi na nie. Służą one do demonstrowania technik, dopracowania ruchów, a także do zachowania pewnych technik których już się nie stosuje w walkach sportowych.

Pytanie: Jak w judo określa się sparing?
Odpowiedź: randori

Pytanie: Jakie chwyty doskonali się na treningach judo?
Odpowiedź: padów, rzutów, dźwigni i duszeń

Pytanie: Czy randori prowadzi się tylko w stójce?
Odpowiedź: albo stójce

Pytanie: Jak nazywa się gest wykonywany na początku i na końcu ćwiczeń?
Odpowiedź: rei
Judo

Przed wybuchem I wojny światowej szkoły judo zostały założone w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Francji, Kanadzie, Indiach, a także w Rosji, Chinach i Korei. W 1911 roku Rosjanin Oshichenikow odwiedził Kōdōkan i spędził tam 6 miesięcy, trenując i uzyskując stopień ni-dan. Do Rosji wrócił w 1917 roku i zaczął uczyć judo rosyjskie wojsko oraz tajną policję. Stał się również współzałożycielem rosyjskiego sportu – sambo – którego techniki opierają się w dużej mierze na judo. Ze względu na to, iż do Kōdōkanu uczęszczało wielu cudzoziemców – głównie żeglarzy i zamorskich kupców – dużo książek i artykułów napisano w różnych językach.

Pytanie: W jakich państwach utworzono szkoły uczącego tej sztuki walki przed pierwszą wojną światową?
Odpowiedź: Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Francji, Kanadzie, Indiach, a także w Rosji, Chinach i Korei

Pytanie: W jakiej szkole Oshichenikow otrzymał stopień ni-dan?
Odpowiedź: Kōdōkan

Pytanie: Jakie rosyjskie służby szkoliły się z zakresu judo pod okiem Oshichenikowa?
Odpowiedź: wojsko oraz tajną policję

Pytanie: Przedstawiciele jakich zawodów stanowili większość cudzoziemców uczących się w Kōdōkanie?
Odpowiedź: żeglarzy i zamorskich kupców
Legia Cudzoziemska

Skład narodowy Legii jest bardzo zmienny, obecnie w szeregach Legii Cudzoziemskiej reprezentowanych jest ponad 140 narodowości. Niemal wszyscy wyżsi oficerowie są Francuzami, często przysyłanymi do Legii z innych jednostek Armii Francuskiej. Do połowy lat 80. XX w. większość składu stanowili „Belgowie”, Brytyjczycy, oraz obywatele państw Wspólnoty Francuskiej. Obecnie coraz większa część składu pochodzi z krajów Europy Środkowej, w tym z Polski. Legia nie ujawnia jednak pełnych danych statystycznych na ten temat. Aktualnie coraz więcej kandydatów pochodzi z Ameryki Południowej.

Pytanie: Ile narodów wchodzi w skład Legii Cudzoziemskiej?
Odpowiedź: ponad 140

Pytanie: Jakiej narodowości zwykle są oficerowie w Legii Cudzoziemskeij?
Odpowiedź: są Francuzami

Pytanie: Jakie narody w większości należały do Legii Cudzoziemskiej w latach 80.?
Odpowiedź: „Belgowie”, Brytyjczycy, oraz obywatele państw Wspólnoty Francuskiej

Pytanie: Czy Polacy należą do Legii Cudzoziemskiej?
Odpowiedź: w tym z Polski
Krzysztof Janczar

Był uczniem drugiej klasy zasadniczej szkoły zawodowej, kiedy podczas spaceru ze swoim ojcem podszedł do nich Ryszard Pluciński, który wypatrzył go na ślizgawce na Torwarze i kompletował właśnie obsadę do serialu telewizyjnego Jerzego Gruzy. Zaproponował Krzysztofowi, by przyszedł na casting. Na zdjęciach próbnych pojawił się też Tadeusz Janczar, który powiedział Jerzemu Gruzie, żeby pod żadnym pozorem nie angażował Krzysztofa. Jednak Krzysztof Janczar miał wówczas inne nazwisko niż ojciec, nazywał się Krzysztof Musiał, a ekipa serialu na przesłuchaniach spodziewała się młodego Janczara. Tak otrzymał jedną z głównych ról jako Paweł Jankowski i zadebiutował w wieku 15 lat w czarno-białym serialu Wojna domowa (1965–1966). Serial okazał się prawdziwym przebojem telewizyjnym i przyniósł Janczarowi rozpoznawalność. To wtedy Janczar zdecydował, że będzie kontynuował przygodę aktorską. Po maturze dostał się na studia na Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi, którą ukończył w 1974 (dyplom w 1979).

Pytanie: W jakich okolicznościach Krzysztof Janczar poznał Ryszarda Plucińskiego?
Odpowiedź: podczas spaceru ze swoim ojcem

Pytanie: Gdzie Ryszard Pluciński zauważył młodego Janczara?
Odpowiedź: na ślizgawce na Torwarze

Pytanie: Jaką propozycję złożył młodemu Janczarowi Ryszard Pluciński?
Odpowiedź: Zaproponował Krzysztofowi, by przyszedł na casting

Pytanie: Czy przed wystąpieniem w "Wojnie domowej" Krzysztof miał takie samo nazwisko jak ojciec?
Odpowiedź: Krzysztof Janczar miał wówczas inne nazwisko niż ojciec
Krzysztof Janczar

Jak pisał Bohdan Gadomski w tygodniku „Film”, Janczar na ekranie stworzył typ „trudnego” chłopca, który nie zawsze potrafi rozwiązać własne konflikty. Po udziale w filmie krótkometrażowym Ryszarda Rydzewskiego Punkt widzenia (1973) z Mirosławem Konarowskim jako Bogdan, zagrał główną rolę Łukasza Kamińskiego, który na skutek swojej bezkompromisowości popada w konflikty ze swoim otoczeniem w dramacie telewizyjnym Anette Olsen Łukasz (1974), uhonorowanym Złotymi Poznańskimi Koziołkami dla najlepszego filmu aktorskiego na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Młodego Widza „Ale Kino!” w Poznaniu. W dramacie psychologicznym Ryszarda Rydzewskiego Zanim nadejdzie dzień (1976) wcielił się w „Czarnego”, który ucieka z poprawczaka i bierze udział w napadzie na sklep. Za rolę Tolka „Bicza” Maliniaka, który po trzech latach wychodzi z więzienia, staje na czele bandy gitowców gitowców i planuje kolejny skok w dramacie psychologicznym Mieczysława Waśkowskiego Nie zaznasz spokoju (1977) otrzymał nagrodę Srebrnej Plakietki na 5. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku dla najlepszego aktora. Trafił na okładkę tygodnika „Ekran” (we wrześniu 1978) i „Film” (w grudniu 1981). Wziął udział w realizacji Teatru Telewizji Elegia Krzysztofa Kamila Baczyńskiego (1979) w reż. Pawła Karpińskiego. Po występie w dramacie politycznym Janusza Kijowskiego Kung-fu (1979), dramacie wojennym Andrzeja Kotkowskiego Olimpiada ’40 (1980) i dramacie psychologicznym Spokojne lata (1981) na podstawie opowiadania Kazimierza Brandysa, Andrzej Wajda zaangażował go do niedużej roli Kryski, przyjaciela Maćka (Jerzy Radziwiłowicz) w 1970 w dramacie politycznym Człowiek z żelaza (1981), który w 1982 był nominowany do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego.

Pytanie: Czy w filmie o nazwie Łukasz udało mu się zagrać rolę tytułowej postaci?
Odpowiedź: zagrał główną rolę Łukasza Kamińskiego, który na skutek swojej bezkompromisowości popada w konflikty ze swoim otoczeniem w dramacie telewizyjnym Anette Olsen Łukasz (1974)

Pytanie: Jaką rolę odegrał w filmie Ryszarda Rydzewskiego?
Odpowiedź: „Czarnego”, który ucieka z poprawczaka i bierze udział w napadzie na sklep

Pytanie: Występ w jakim filmie zapewnił mu nagrodę Srebrnej Plakietki?
Odpowiedź: Nie zaznasz spokoju

Pytanie: W jakiej oscarowej produkcji udało mu się wystąpić?
Odpowiedź: Człowiek z żelaza
Gustaw Holoubek

W trakcie swojej kariery teatralnej wcielił się m.in. w doktora Ranka w dramacie Dom lalki Henrika Ibsena. Główną rolę żeńską w tej sztuce (wyreżyserowanej przez aktora) zagrała jego żona Danuta Kwiatkowska (Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach, 1954). Zagrał także rolę tytułową w Fantazym Juliusza Słowackiego we własnej reżyserii (Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach, 1955), sędziego Custa w Trądzie w pałacu sprawiedliwości Ugo Bettiego w reż. Marii Wiercińskiej (Scena Kameralna Teatru Polskiego w Warszawie, 1958), Goetza w Diable i Panu Bogu Jean-Paula Sartre’a w reż. Ludwika René (Teatr Dramatyczny w Warszawie, 1960), Skrzypka w Rzeźni Sławomira Mrożka (1975), tytułową w Królu Learze Williama Szekspira (1977, oba przedstawienia w reż. Jerzego Jarockiego w Teatrze Dramatycznym w Warszawie). W 1989 wystąpił w przedstawieniu Mała apokalipsa na podstawie powieści swego przyjaciela Tadeusza Konwickiego, wyreżyserowanym przez Krzysztofa Zaleskiego (Teatr Ateneum w Warszawie).

Pytanie: W jakiej sztuce zagrał postać Ranka?
Odpowiedź: Dom lalki

Pytanie: Kto wyreżyserował sztukę, w której występowała postać sędziego Custa?
Odpowiedź: Marii Wiercińskiej

Pytanie: Jaką postać wykreował w Diable i Panu Bogu?
Odpowiedź: Goetza

Pytanie: Czy w życiu prywatnym zadawał się z Konwickim?
Odpowiedź: swego przyjaciela Tadeusza Konwickiego
Tadeusz Chmielewski (reżyser)

Po filmie Wiosna, panie sierżancie (1974) Chmielewski zrezygnował z reżyserii kolejnych filmów komediowych. W 1978 ukończył adaptację powieści czeskiego pisarza Ladislava Fuksa Śledztwo prowadzi radca Heumann, przeniesioną do Torunia w latach 20. XX wieku i utrzymaną w konwencji kina retro. Wśród nocnej ciszy koncentruje się na relacji pomiędzy despotycznym ojcem – detektywem prowadzącym śledztwo w sprawie seryjnego morderstwa dzieci – a dorastającym synem. Lubelski uznał ów film za najlepszy film kryminalny kiedykolwiek nakręcony w Polsce. Kolejna adaptacja dzieła literackiego, Wierna rzeka (1983) na podstawie powieści Stefana Żeromskiego, okazała się jednak już niecenzuralna. Pomimo że film podejmował problematykę dziewiętnastowiecznych powstań narodowych i zredukował martyrologiczne motywy pierwowzoru, a nadto opierał się na dziele figurującym wśród ówczesnych lektur szkolnych, cenzura wstrzymywała jego rozpowszechnianie aż do 1987. Gdy film trafił z opóźnieniem na ekrany kin, Chmielewskiemu w ramach rekompensaty przyznano nagrodę za reżyserię na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych.

Pytanie: Jaki film został wyprodukowany w 1974 roku?
Odpowiedź: Wiosna, panie sierżancie

Pytanie: Czy Chmielewski reżyserował komedie?
Odpowiedź: zrezygnował z reżyserii kolejnych filmów komediowych

Pytanie: Jakiego pisarza książkę sfilmował Chmielewski? 
Odpowiedź: Ladislava Fuksa

Pytanie: Jakiej narodowości był Fuks?
Odpowiedź: czeskiego
Skam

W grudniu 2016 serial kończy swój trzeci sezon emisji, stając się najbardziej oglądanym filmem w historii publicznej norweskiej telewizji, ze średnią oglądalnością 1,2 miliona widzów w tygodniu i ponad miliona osób odwiedzających w sieci internetowej kolejne odcinki serialu, w kraju o populacji liczącej pięć milionów ludzi. Jesienią 2016 program stał się kultowym hitem na arenie międzynarodowej, z dwucyfrowym wzrostem oglądalności w Stanach Zjednoczonych, Rosji i Francji. Internet jest pełen stron fanów serialu. Publiczna stacja NRK promuje Skam tylko za pośrednictwem mediów społecznościowych, z wyjątkiem jednego wywiadu telewizyjnego, w którym wzięli udział aktorzy trzeciego sezonu. Hakon Moslet producent wykonawczy mówi dla NYT, że chodzi o to, aby nastolatkowie sami od siebie go odnaleźli, a nie usłyszeli od rodziców. 9 grudnia 2016 amerykańska firma XIX Entertainment ogłosiła umowę z publiczną stacją NRK do produkcji serialu w wersji anglojęzycznej pod nazwą „Shame”. Wersja anglojęzyczna będzie miała nowe postacie i aktorów, ale żeby móc używać koncepcji i formatu NRK będzie konsultantem amerykańskiego wykonawcy. Oczekuje się, że produkcja w USA rozpocznie się w 2017.

Pytanie: Czy serial pobił rekord oglądalności w Norwegii?
Odpowiedź: W grudniu 2016 serial kończy swój trzeci sezon emisji, stając się najbardziej oglądanym filmem w historii publicznej norweskiej telewizji

Pytanie: W jaki sposób NRK promuje swój kultowy serial?
Odpowiedź: tylko za pośrednictwem mediów społecznościowych

Pytanie: Z jakiego powodu twórcy serialu zdecydowali się tylko na jedną formę promocji?
Odpowiedź: aby nastolatkowie sami od siebie go odnaleźli, a nie usłyszeli od rodziców

Pytanie: Na antenie jakiej stacji jest emitowany serial "Skam"?
Odpowiedź: NRK
Starcie pod Boernerowem

Po nieudanym ataku na Waldlager 2 kompania powróciła na pozycje wyjściowe i do końca dnia nie uczestniczyła w poważniejszych starciach. Przez kilka godzin por. „Starża” bezskutecznie usiłował nawiązać łączność z dowództwem lub z sąsiednimi oddziałami. Dopiero około północy pojawiła się łączniczka od kpt. „Żubra”, która doręczyła porucznikowi rozkaz odwrotu do Puszczy Kampinoskiej. „Starża” szybko zarządził zbiórkę, po czym poprowadził żołnierzy na ul. Zuga, gdzie wyznaczono miejsce koncentracji oddziałów III Rejonu. W rejonie ul. Podleśnej pozostało tylko czteroosobowe ubezpieczenie pod dowództwem pchor. Jana Ogulewicza ps. „Boy”.

Pytanie: Czy atak na Waldlager można zaliczyć do udanych akcji?
Odpowiedź: Po nieudanym ataku na Waldlager 2 kompania powróciła na pozycje wyjściowe

Pytanie: Z kim por. „Starża” próbował się skontaktować?
Odpowiedź: z dowództwem lub z sąsiednimi oddziałami

Pytanie: Do jakiego lasu zdecydowali się powrócić żołnierze?
Odpowiedź: Puszczy Kampinoskiej

Pytanie: Co „Starża rozkazał zrobić?
Odpowiedź: zbiórkę
Starcie pod Boernerowem

Po dotarciu na miejsce okazało się, że kpt. „Żubr” nie czekając na resztę oddziałów, odszedł do Puszczy Kampinoskiej. W tej sytuacji „Starża” postanowił pozostawić rannych w schronisku „Nasz Dom” przy pl. Konfederacji 42/44 i wyruszyć w ślad za głównymi siłami III Rejonu. Wymarsz nastąpił około godziny 2:00. Szpicę prowadził ppor. Zdzisław Grunwald ps. „Zych”, za którym podążali żołnierze plutonów 212 i 239 z por. „Starżą” na czele. Ariergardę stanowił pluton 237 pod dowództwem ppor. Jerzego Mieczyńskiego ps. „Dunin”. Zdzisław Grunwald oceniał, że kolumna liczyła ok. 120 żołnierzy. Z kolei według Macieja Bernhardta por. „Starża” poprowadził do Puszczy Kampinoskiej ok. 130–150 ludzi, w tym pewną liczbę cywilów (być może nieuzbrojonych ochotników). Na jednej z ulic osiedla Zdobycz Robotnicza żołnierze natknęli się na porzucone niemieckie samochody pełne pudeł z papierosami i konserwami. Po opuszczeniu miasta kompania maszerowała przez piaszczyste wydmy zwane Szwedzkimi Górami. Kierunek marszu wyznaczał punkt orientacyjny w postaci wysokiego na 126,5 m prawego masztu radiostacji transatlantyckiej Babice. Na krótko przed świtem polscy żołnierze dotarli do brukowanej kocimi łbami drogi, która łączyła osiedle łączności Boernerowo z wsią Wawrzyszew.

Pytanie: Gdzie mieściło się schronisko "Nasz Dom"?
Odpowiedź: przy pl. Konfederacji 42/44

Pytanie: Jaki stopień wojskowy posiadał Zdzisław Grunwald w 1944 roku?
Odpowiedź: ppor

Pytanie: Kto dowodził plutonem 212?
Odpowiedź: Starżą

Pytanie: O której dokładnie godzinie żołnierze Starży wyruszyli za III Rejonem?
Odpowiedź: 2:00

Pytanie: Czy porucznik Starża podążał jedynie z jednostkami wojskowymi?
Odpowiedź: w tym pewną liczbę cywilów
Katarzyna Pakosińska

W listopadzie 2012 wydała książkę podróżniczą pt. Georgialiki. Książka pakosińsko-gruzińska. W listopadzie 2013 autorzy serwisu „Oblicza Gruzji” oskarżyli ją o plagiat oraz zarzucili, że w książce skopiowała, bez ich wiedzy i zgody, fragmenty ich reportaży oraz toasty gruzińskie w ich własnych adaptacjach. Jednocześnie wskazali także kilka innych fragmentów skopiowanych m.in. z Wikipedii z naruszeniem jej licencji. Sprawa nigdy nie trafiła do sądu, a Pakosińska nie została oficjalnie oskarżona o popełnienie plagiatu. W oficjalnym komunikacie wydawnictwo Pascal potwierdziło, że „niektóre fragmenty tekstu autorki zawierały zapożyczenia, które omyłkowo nie zostały odpowiednio oznaczone” i zadeklarowało, że rozpoczęto „proces gruntownego sprawdzania i reedycji książki”. W czerwcu 2017 nakładem wydawnictwa Pascal wydała kolejną książkę o Gruzji pt. Samaradiso. Arabeski na temat Gruzji w dialogu z alter ego spisane. Tylko dla pasjonatów z poczuciem humoru!. W lipcu 2020 wydała e-book pt. „Jak strugać wariata”.

Pytanie: Jak zatytułowała napisaną przez siebie książkę?
Odpowiedź: Georgialiki. Książka pakosińsko-gruzińska

Pytanie: O co oskarżono ją w 2013 roku?
Odpowiedź: plagiat

Pytanie: Czy zarzucono jej kopiowanie tekstu z Wikipedii?
Odpowiedź: Jednocześnie wskazali także kilka innych fragmentów skopiowanych m.in. z Wikipedii

Pytanie: Jak ustosunkowała się do oskarżeń w wydanym oświadczeniu?
Odpowiedź: potwierdziło, że „niektóre fragmenty tekstu autorki zawierały zapożyczenia, które omyłkowo nie zostały odpowiednio oznaczone” i zadeklarowało, że rozpoczęto „proces gruntownego sprawdzania i reedycji książki”

Pytanie: Jakiego kraju dotyczyła druga napisana przez nią książka?
Odpowiedź: Gruzji
Hualianceratops

Kość jarzmowa, której dużo miejsca poświęcono w pracy Hana i in. ustanawiającej ten rodzaj, u holotypu długości 133,8 mm, cechuje się pomarszczoną, nierówną boczną powierzchnią, czym przypomina autorom opisu zwierzęcia rodzaje: Xuanhuaceratops, Archaeoceratops i Auroraceratops. Nie znaleziono natomiast tam guzków charakterystycznych dla jinlonga. Kość ta posiada gałęzie podoczodołową i podskroniową, podobnej szerokości, a także zaoczodołową. Autorzy opisu tego taksonu zwracają uwagę na wydatne wyrostki ogonowo-grzbietowe gałęzi podskroniowej kości jarzmowej, znacznie dłuższej od gałęzi podoczodołowej i dobrze zbudowanej, wyginającej się bocznie. Na tylnym końcu rozdwaja się ona, przechodząc w dwa wyrostki: ogonowo-przyśrodkowy (dłuższy, zakrzywiony w kierunku przyśrodkowym) i ogonowo-grzbietowy (postępujący w kierunku górnym, większy, niż u jinlnga). Grzbietowy brzeg zakończenia pierwszego z wyrostków pasuje do bruzdy w kości kwadratowo-jarzmowej. Z kolei rozwinięta w kierunku poprzecznym brzuszna powierzchnia tej gałęzi występuje również u czaojangzaura (choć nie u jinlonga) i stanowi cechę diagnostyczną tylko w połączeniu z innymi. Brzuszna powierzchnia lewej tej gałęzi lewej kości jarzmowej holotypu nosi guzek, którego brak po stronie prawej. Gałąź podoczodołowa, dość gruba, o gładkim brzegu górnym zakrzywionym dziobowo-grzbietowo, zwęża się ku przodowi, w kierunku brzegu oczodołu. Gałąź ta stanowi tylne odgraniczenie dołu przedoczodołowego. Wyróżnia się również gałąź zaoczodołową. Wał kostny tworzony przez rzeczoną gałąź wraz z kością zaoczodołową jest szerszy niż u psitakozaura, ale węższy, niż u innych neoceratopsów. Zaoczodołowy wyrostek kości jarzmowej zwęża się w kierunku grzbietowo-tylnym, spotykając wyrostek jarzmowy kości zaoczodołowej.

Pytanie: Jakie inne zwierzęta mają podobną kość jarzmową?
Odpowiedź: Xuanhuaceratops, Archaeoceratops i Auroraceratops

Pytanie: Czy jinlonga ma podobne kości do Hualianceratopsa?
Odpowiedź: Nie znaleziono natomiast tam guzków charakterystycznych dla jinlonga

Pytanie: Jak badacz napisał pracę, w której znajdują się informacje u kości jarzmowej u dinozaurów?
Odpowiedź: Hana

Pytanie: Jaką długość ma holotyp?
Odpowiedź: 133,8 mm
Hualianceratops

Kość kwadratowo-jarzmowa, o ornamentowanej powierzchni bocznej, nosiła brzuszne grzebienie, służące połączeniu stawowe z kością jarzmową w tylnym jej końcu. Podobne znaleziono i u jinlonga, i u czaojangzaura, ale nie u siuanhuaceratopsa. Przednia część kości, węższej z tej strony i sięgającej kości jarzmowej, nosi bruzdę o znacznej głębokości, w którą wchodzi wyrostek ogonowo-przyśrodkowy kości jarzmowej. Podobne rozwiązanie znaleziono wcześniej u jinlonga. Dziobowy brzeg kości biegnie w linii otworu podskroniowego. Brzeg rostro-dorsalny zakrzywia się wzdłuż tegoż otworu. Brzeg brzuszny opisywany jest zaś jako cienki, o poziomym przebiegu, prosty. W brzegu ogonowo-brzusznym leży natomiast owalny dół skierowany w kierunku dziobowo-bocznym.

Pytanie: Czemu służyły brzuszne grzebienie na kości kwadratowo-jarzmowej Hualianceratopsa?
Odpowiedź: stawowe z kością jarzmową

Pytanie: U jakich dwóch innych dinozaurów znaleziono podobne brzuszne grzebienie?
Odpowiedź: jinlonga, i u czaojangzaura

Pytanie: Co wchodzi w bruzdę na kości przedniej?
Odpowiedź: wyrostek ogonowo-przyśrodkowy

Pytanie: W jakiej lini znajduje się dziobowy brzeg kości?
Odpowiedź: otworu podskroniowego

Pytanie: Jakiego kształtu jest dół brzegu brzusznego, skierowany w kierunku dziobowo-bocznym?
Odpowiedź: owalny
Andrzej (książę Yorku)

W grudniu 2010 książę został sfotografowany w czasie rozmowy z Epsteinem w Central Parku w Nowym Jorku i wówczas media po raz pierwszy poinformowały o ich znajomości. Andrzej oświadczył, że poleciał do Ameryki, aby zakończyć ich znajomość, która wydawała mu się być niestosowna wobec zaistniałych okoliczności. Ujawniono również zdjęcia dowodzące, że w czasie tej wizyty książę przebywał w mieszkaniu Epsteina, do którego miało przychodzić „wiele młodych dziewcząt” – Windsor zaprzeczył temu w wywiadzie w 2019, mówiąc, że „nigdy ich nie widział”. Sprawę pogorszyło wyznanie księżnej Yorku Sary, która powiedziała, że przyjęła 15 tysięcy funtów od Amerykanina, przeznaczając je na spłatę swoich długów.

Pytanie: Z kim konwersował Andrzej, gdy wykonano mu zdjęcie w Central Parku?
Odpowiedź: Epsteinem

Pytanie: Dokąd udał się książę w celu, jak stwierdził, urwania kontaktów z Epstainem?
Odpowiedź: Ameryki

Pytanie: Kto miał przybywać do kwatery Epstaina zgodnie z dowodami?
Odpowiedź: wiele młodych dziewcząt

Pytanie: Czy książę potwierdził, jakoby do Epstaina miały przybywać młode kobiety?
Odpowiedź: Windsor zaprzeczył temu

Pytanie: Jak nazywa się członkini rodziny królewskiej, która stwierdziła, że otrzymała pieniądze od Epsteina?
Odpowiedź: Sary