the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Podbeskidzie Bielsko-Biała

Po spadku z Ekstraklasy klub nie przedłużył kontraktu z trenerem Podolińskim, którego zastąpił Dariusz Dźwigała. Podbeskidzie opuścili także m.in. Katō, Możdżeń, Mójta, Szczepaniak i Zubas, zaś w gronie nowych zawodników pojawili się: Rafał Leszczyński, Mariusz Magiera, Tomasz Podgórski i Łukasz Sierpina. Przez pierwsze trzy kolejki sezonu 2016/2017 „Górale” zajmowali pozycję lidera I ligi, w dalszej części rundy jesiennej spadli do środka tabeli. Po porażce w meczu otwarcia przebudowanego Stadionu Miejskiego w Bielsku-Białej (0:1 ze Stalą Mielec) pracę stracił cały sztab szkoleniowy. Nowym trenerem został Ján Kocian. Jesień 2016 roku Podbeskidzie zakończyło na 9. miejscu w tabeli, przerywając w ostatnim spotkaniu serię 230 dni bez zwycięstwa w Bielsku-Białej. W przerwie zimowej skład Podbeskidzia uzupełnili m.in. Robert Gumny i Łukasz Hanzel. Choć wiosną drużyna zdobyła więcej punktów niż jesienią i nie poniosła już porażki u siebie, „Górale” zakończyli sezon na 8. miejscu. W ostatnim meczu rozgrywek z klubem i karierą sportową pożegnali się Marek Sokołowski i Dariusz Kołodziej. Przed sezonem 2017/2018 Podbeskidzie opuścili m.in. Róbert Demjan, Szymon Lewicki i Jozef Piaček, zaś wśród przychodzących znaleźli się Dimityr Iliew i Valērijs Šabala. Udziałowcem mniejszościowym klubu – w miejsce Murapolu – zostały Polskie Mięso i Wędliny ŁUKOSZ. W wyniku konfliktu z władzami klubu Ján Kocian poprowadził zespół tylko w pierwszym meczu pucharowym, formalnie pozostając trenerem Podbeskidzia do początku października 2017 roku, kiedy zastąpił go formalnie dotychczasowy asystent Adam Nocoń. Podbeskidzie zakończyło rok 2017 na 12. miejscu w tabeli I ligi. W przerwie zimowej do drużyny dołączyli Mawrudis Bugaidis i Guga Palawandiszwili. Podbeskidzie zanotowało następnie serię 11 meczów bez porażki, ostatecznie zajmując w lidze 9. lokatę. W rozgrywkach o Puchar Polski „Górale” osiągnęli 1/8 finału, w ostatnim spotkaniu przegrywając z broniącą trofeum Arką Gdynia.

Pytanie: Jakie konsekwencje w obrębie tego klubu wyciągnięto po meczu otwarcia Stadionu Miejskiego w Bielsku-Białej?
Odpowiedź: pracę stracił cały sztab szkoleniowy

Pytanie: Kto doszedł do tego zespołu przed sezonem 2016/2017?
Odpowiedź: Rafał Leszczyński, Mariusz Magiera, Tomasz Podgórski i Łukasz Sierpina

Pytanie: Co przyczyniło się do odejścia Kociana z klubu?
Odpowiedź: konfliktu z władzami klubu

Pytanie: W jakim sezonie trenerem tej drużyny został Kocian?
Odpowiedź: 2016/2017
Kotły (instrument muzyczny)

Do końca wieku XIX kotły strojono ręcznie, za pomocą szeregu śrub, zmieniających napięcie membrany. Takie strojenie było czasochłonne, a kompozytorzy musieli tak pisać swoje dzieła, by pozwolić perkusistom przestroić swoje instrumenty w trakcie wykonywania kompozycji. Pierwsze kotły, które strojono za pomocą pedałów, pojawiły się w Dreźnie w latach 70. XIX wieku, skąd też pochodzi ich nazwa – kotły drezdeńskie. W tamtych czasach jako materiał na naciągi wykorzystywano welin, więc mechaniczne rozwiązania strojeniowe były o tyle niewygodne, że napięcie membrany mogło być różne w różnych jej punktach. Można było zrekompensować te nieprzewidywalne zmiany, poprawiając strojenie ręcznie, co jednak w kotłach z mechanizmem pedałowym nie było proste. Automaty strojeniowe ewoluowały w XX wieku.

Pytanie: Kiedy zaczęły powstawać instrumenty, które można było stroić przy użyciu pedałów?
Odpowiedź: w latach 70. XIX wieku

Pytanie: Od jakiego miasta wzięła się nazwa kotłów drezdeńskich?
Odpowiedź: Dreźnie

Pytanie: Co pozwalało na dostosowywanie napięcia błony w kotłach?
Odpowiedź: śrub
Kotły (instrument muzyczny)

Standardowy zestaw kotłów składa się z czterech instrumentów o średnicy około 80 cm (32 cale), 75 cm (29 cali), 66 cm (26 cali) i 61 cm (23 cale). Taki zestaw pozwala na zagranie dźwięków od D (D wielkie, pod pierwszą linią dodaną w kluczu basowym) do a (a małe na pierwszej linii od góry w kluczu basowym). Cztery bębny o podanych rozmiarach pozwalają wykonać większość repertuaru orkiestrowego. Igor Strawinski wymaga jednak, by kotły piccolo grające jego Święto wiosny osiągały dźwięk h małe, a Leonard Bernstein w uwerturze do Kandyda używa na zwykłych kotłach dźwięki as (małe) i b powyżej. Kotły piccolo o średnicy 50 cm (20 cali) mogą osiągnąć nawet c¹ (middle c). Wielu profesjonalistów i orkiestr ma zestawy kotłów wyposażonych zarówno w pedał, jak i w mechanizmy łańcuchowe, co pozwala na prawidłowe zagranie utworów, których wykonanie nie jest możliwe przez standardowy zestaw czterech lub pięciu kotłów.

Pytanie: Ile instrumentów wchodzi w standardowy zestaw kotłów?
Odpowiedź: czterech

Pytanie: Czy każdy z czterech kotłów wchodzących w skład instrumentu ma inną wielkość?
Odpowiedź: Standardowy zestaw kotłów składa się z czterech instrumentów o średnicy około 80 cm (32 cale), 75 cm (29 cali), 66 cm (26 cali) i 61 cm (23 cale)

Pytanie: Czy istnieją zestawy kotłów wyposażonych w pedał?
Odpowiedź: Wielu profesjonalistów i orkiestr ma zestawy kotłów wyposażonych zarówno w pedał

Pytanie: Jaki utwór, wykonywany na kotłach, stworzył Igor Strawinski?
Odpowiedź: Święto wiosny

Pytanie: Jaką średnice mają kotły piccolo?
Odpowiedź: 50 cm
Falenopsis

Pierwszy botaniczny opis rośliny z rodzaju Phalaenopsis sporządził czeski botanik i jezuita – Georg Joseph Kamel. Jego opis rośliny o nazwie Visco-Aloes Luzonis decima quarta, identyfikowany jako dotyczący P. aphrodite, ukazał się w III tomie Historia Plantarum Johna Raya z 1704 roku. Diagnozę botaniczną rodzaju ustalił w 1825 roku Carl Ludwig Blume w pracy Bijdragen tot de flora van Nederlandsch Indië. Do połowy XIX wieku poznano 9 gatunków z tego rodzaju. Do początku XX wieku poznano kolejnych 25 gatunków, przy czym w drugiej połowie XIX wieku znaczną część gatunków z tego rodzaju opisał Heinrich Gustav Reichenbach. Nowe taksony były odkrywane intensywnie do lat 20. XX wieku, do 1950 poznano kolejnych 9 gatunków. W końcu XX wieku i w XXI wieku nowe gatunki opisywane były głównie w wyniku rewizji taksonomicznych. W 1980 monografię rodzaju wraz z rewizją taksonomiczną opublikował Herman R. Sweet (The Genus Phalaenopsis). W 2001 monografię Phalaenopsis A Monograph wydał Eric A. Christenson, a rok później ukazała się w języku japońskim i angielskim praca autorstwa Chiba Masaaki pod tytułem Phalaenopsis Species.

Pytanie: Kim był G.J. Kamel?
Odpowiedź: czeski botanik i jezuita

Pytanie: Czego dokonał C.L. Blume w 1825 roku?
Odpowiedź: Diagnozę botaniczną rodzaju ustalił

Pytanie: Co znajdowało się w III tomie Historia Plantarum?
Odpowiedź: opis rośliny o nazwie Visco-Aloes Luzonis decima quarta

Pytanie: Czy w I połowie XIX było znanych przynajmniej 10 gatunków z rodzaju Phalaenopsis?
Odpowiedź: Do połowy XIX wieku poznano 9 gatunków z tego rodzaju
Falenopsis

Jako rośliny doniczkowe Phalaenopsis produkowane są na dużą skalę w Holandii, Niemczech, Chinach, na Tajwanie, w Stanach Zjednoczonych i Japonii. Stany Zjednoczone są głównym miejscem rozwoju nowych kultywarów. Wyselekcjonowane klony rozmnażane są metodami hodowli tkankowej in vitro. Od lat 80. XX wieku falenopsis jest najpopularniejszym storczykiem w uprawie doniczkowej. W Holandii w roku 2005 sprzedano 29,4 mln roślin doniczkowych z tego rodzaju za łączną kwotę 143,7 mln euro. Poza uprawą w pojemnikach kwiatostany z długotrwałymi kwiatami stosowane są w bukieciarstwie, popularne są zwłaszcza kwiaty białe używane w bukietach ślubnych.

Pytanie: Jakie kraje są głównymi producentami tej rośliny w formie doniczkowej?
Odpowiedź: Holandii, Niemczech, Chinach, na Tajwanie, w Stanach Zjednoczonych i Japonii

Pytanie: Jaki kolor Phalaenopsis cieszy się największą popularnością?
Odpowiedź: białe

Pytanie: W jaki sposób rozmnaża się rośliny z rodzaju Phalaenopsis?
Odpowiedź: metodami hodowli tkankowej in vitro

Pytanie: Kiedy rozpoczęła się popularność tego rodzaju w uprawie doniczkowej?
Odpowiedź: lat 80. XX wieku
Wilfredo León

Od 24 lipca 2019 Wilfredo León występuje w siatkarskiej reprezentacji Polski. Zgodę w tej sprawie wydała Kubańska Federacja Piłki Siatkowej. Międzynarodowa Federacja Piłki Siatkowej (FIVB) 24 lipca 2017 otrzymała zgodę Kubańczyków na zmianę macierzystej federacji siatkarza z kubańskiej na polską. 1 września potwierdzenie tej decyzji dostarczono do siedziby Polskiego Związku Piłki Siatkowej. 27 lipca 2019 Wilfredo León zadebiutował w reprezentacji Polski w towarzyskim meczu z reprezentacją Holandii, który reprezentacja Polski wygrała 3:0.

Pytanie: Jaki sport uprawia WIlfredo León?
Odpowiedź: siatkarskiej
Nels Nelsen

Podczas turnieju karnawałowego na Big Hill w 1925 Nelsen, chory w tym czasie na grypę, ustanowił rekord świata. Oddał skok na 73 m, a jego rekord utrzymywał się do 1930, kiedy to został pobity o dwa metry przez Adolpha Badruta na obiekcie Bernina-Roseg-Schanze w Szwajcarii (dwa lata później Bob Lymburne sprawił, że najdalszy skok znowu został ustanowiony w Revelstoke). W tamtych czasach w Europie nie przywiązywano dużej wagi do rekordu, ponieważ uważano, że można go łatwo pokonać, budując większą skocznię, oraz zauważano, że rekordy nie uwzględniają stylu. Nels Nelsen i Melbourne McKenzie planowali udać się do Sankt Moritz, by wziąć udział w konkursie skoków na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1928. Brak funduszy spowodował, że zamierzali pracować na frachtowcu. Ich plan nie zyskał aprobaty działaczy brytyjskich i Nelsen nigdy nie wystąpił na igrzyskach. Zachował swój status amatora, ale spisywał się dobrze, rywalizując z profesjonalistami. Zimą 1932 pracował jako instruktor narciarstwa w Quebecu. Na polowaniu stracił rękę i nigdy więcej nie oddał już skoku.

Pytanie: Kto jako pierwszy pobił rekord Nelsena?
Odpowiedź: Adolpha Badruta

Pytanie: Co nie było kiedyś brane pod uwagę przy uwzględnianiu rekordów skoków?
Odpowiedź: tylu

Pytanie: W jaki sposób zamierzali się wzbogacić Nelsen i McKenzie?
Odpowiedź: amierzali pracować na frachtowcu

Pytanie: Z jakiego względu Nelsen nie mógł wystąpić na igrzyskach?
Odpowiedź: rak funduszy
Dariusz Szpakowski

Na antenie TVP wielokrotnie był gospodarzem czy gościem studio przy różnej rangi wydarzeniach sportowych. Prowadził też Studio Sport, programy Sportowa niedziela i Sportowa sobota, a od 2006 swój autorski magazyn piłkarski 4-4-2 nadawany przez TVP Sport. Komentował mecze ekstraklasy, Pucharu Polski, Pucharu Europy, Ligi Mistrzów (w latach 1992–2009 i 2012–2021; łącznie skomentował dwadzieścia pięć meczów finałowych LM), Pucharu Zdobywców Pucharów, Pucharu UEFA, Ligi Europy i spotkania reprezentacji Polski.

Pytanie: Przy jakiego rodzaju programach pracował w TVP?
Odpowiedź: wydarzeniach sportowych

Pytanie: Jaki tytuł nosił program, który stworzył?
Odpowiedź: 4-4-2

Pytanie: Na jakiej stacji można było obejrzeć jego autorski program?
Odpowiedź: TVP Sport

Pytanie: Czy pracował na stanowisku komentatora?
Odpowiedź: Komentował mecze ekstraklasy
Dariusz Szpakowski

W sierpniu 2002 został przez prezesa TVP Roberta Kwiatkowskiego odsunięty od komentowania. Praca Szpakowskiego została ograniczona do pojawiania się raz w tygodniu w porannym programie Kawa czy herbata?, w 2003 przez pięć miesięcy był wydawcą programu Tylko futbol. Współpracował też z „Tygodnikiem Kibica”. Rolę pierwszego komentatora w telewizji przejął szef sportu w TVP1 Janusz Basałaj, którego Szpakowski oskarżył o to, jakoby to odsunięcie było jego osobistą decyzją. Szpakowski do pracy komentatora został przywrócony przez Basałaja w marcu 2004, po odejściu prezesa Kwiatkowskiego. Pierwszym skomentowanym przezeń po przerwie meczem był półfinał Ligi Mistrzów Chelsea FC – AS Monaco (2:2) w maju 2004.

Pytanie: Na czym polegała jego praca dla TVP po tym, jak został odsunięty od komentowania?
Odpowiedź: pojawiania się raz w tygodniu w porannym programie Kawa czy herbata?

Pytanie: Z jakim czasopismem nawiązał współpracę?
Odpowiedź: „Tygodnikiem Kibica”

Pytanie: Czy po decyzji Roberta Kwiatkowskiego z 2002 roku, Dariusz Szpakowski już nigdy nie komentował dla kanału TVP?
Odpowiedź: Szpakowski do pracy komentatora został przywrócony przez Basałaja w marcu 2004
Całun Turyński

Pierwsze wiadomości o kulcie całunu w Lirey pochodzą z lat 1350. W 1356 roku biskup Troyes, Henryk z Poitiers, konsekrował kolegiatę w Lirey, a rok później przyznał odpusty pielgrzymom nawiedzającym wystawiany tam całun. Joanna de Vergy (wdowa po Gotfydzie I de Charny) bezskutecznie starała się po 1389 r. o regularne wystawianie całunu w kolegiacie. O wystawieniu z 1357 r. dowiadujemy się z pism kolejnego biskupa Troyes, Pierre’a d’Arcis. W związku ze staraniami Gotfryda II de Charny o wystawianie całunu domagał się on (wpierw od króla Francji Karola VI, a następnie papieża Klemensa VII) zakazu wystawiania całunu oraz jego konfiskaty. Powoływał się przy tym na opinię bp. Henryka z Poitiers mającego rzekomo posiadać informacje o tym, że całun miał być dziełem współczesnego mu malarza. Sprzeczność ww. faktów (błogosławieństwo udzielone pielgrzymom do całunu i twierdzenie o fałszerstwie) wysuwana jest obecnie jako dowód na to, że bp. Pierre d’Arcis mijał się z faktami. Ostatecznie papież Klemens VII bullą z 6 stycznia 1390 r. zezwolił kanonikom z Lirey na wystawianie całunu i udzielanie odpustów (jednak bez uroczystych ceremonii i bez jednoznacznego nazywania ich prawdziwymi płótnami pogrzebowymi) oraz zabronił bp. Pierre’owi d’Arcis sprzeciwiać się temu. Materialnym potwierdzeniem historii całunu w tych latach jest ołowiany medalion (wydobyty w 1855 roku z dna Sekwany), na którym przedstawiono rozwinięty całun przy końcach którego znajdują się herby Gotfryda I de Charny i Joanny de Vergy. Przypuszcza się, że była to pamiątka nawiedzenia całunu zgubiona przez średniowiecznego pielgrzyma.

Pytanie: Co stanowi dowód w sprawie dziejów całunu?
Odpowiedź: ołowiany medalion

Pytanie: Jaką nazwę nosi rzeka, z której odzyskano medalion?
Odpowiedź: Sekwany

Pytanie: Jak nazywał się biskup oskarżony o fałszerstwo?
Odpowiedź: Pierre d’Arcis

Pytanie: Jakie przedstawienia na medalionie stanowią dowód w sprawie historii całunu?
Odpowiedź: herby Gotfryda I de Charny i Joanny de Vergy
Całun Turyński

W grudniu 2011 roku naukowcy z włoskiej Narodowej Agencji ds. Nowych Technologii, Energii i Zrównoważonego Rozwoju ENEA wywnioskowali z badania STURP, że kolor obrazu Całunu jest wynikiem przyspieszonego procesu starzenia lnu, podobnego do żółknięcia papieru starożytnych książki. Wykazali, że reakcje fotochemiczne wywołane wystawieniem lnu na światło ultrafioletowe mogą odtworzyć główne cechy obrazu Całunu, takie jak płytkość zabarwienia i gradient koloru, których nie da się odtworzyć w inny sposób. Po naświetleniu lampą UV napromieniowane tkaniny lniane zachowywały się jak płótno Całunu. Ustalili również, że promieniowanie UV zmienia strukturę krystaliczną celulozy w podobny sposób jak starzenie się i długotrwałe promieniowanie tła.

Pytanie: Badacze z jakiej instytucji zajęli się badaniem całunu pod koniec 2011 roku?
Odpowiedź: włoskiej Narodowej Agencji ds. Nowych Technologii, Energii i Zrównoważonego Rozwoju ENEA

Pytanie: Jakie zjawisko odpowiada za kolor jego obrazu, zgodnie z wynikami badań z 2011 roku?
Odpowiedź: przyspieszonego procesu starzenia lnu

Pytanie: W jakich warunkach lniane tkaniny reagowały analogicznie do tego płótna?
Odpowiedź: Po naświetleniu lampą UV

Pytanie: Jakie cechy tego płótna były możliwe do replikacji poprzez wystawienie lnu na działanie UV?
Odpowiedź: płytkość zabarwienia i gradient koloru
Irak

Po wycofaniu się amerykańskich sił okupacyjnych w grudniu 2011 sytuacja w kraju była daleka od stabilnej, a głównym problem były spory na tle religijnym, które targały krajem. Konflikt religijny był obecny także na najwyższych szczeblach władz. Dzień po wycofaniu się ostatniego amerykańskiego żołnierza z Iraku, 19 grudnia 2011, szyickie władze wydały nakaz aresztowania sunnickiego wiceprezydenta Iraku Tarika al-Haszimiego pod zarzutem planowanych zamachów bombowych na rząd Nuri al-Malikiego. Konflikt religijny w Iraku napędzany był ponadto przez wojnę domową w Syrii, gdzie przeciwko rządzącym alawitom walczyli sunnici, w tym radykalne grupy dżihadystyczne z ugrupowaniem Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie na czele. Dżihadyści z Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie wykorzystali walki sunnickich plemion przeciwko rządowi w 2013 do ataku na tereny irackie. Oddziały dżihadystów opanowały szerokie obszary kraju, a po ataku na Mosul, premier Iraku próbował nieudolnie ogłosić stan wyjątkowy. W wyniku ofensywy Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie Irak de facto rozpadł się na trzy części kontrolowane przez sunnickich dżihadystów, Kurdów i szyickie władze centralne. Sukcesy dżihadystów w Iraku doprowadziły do interwencji w kraju międzynarodowej koalicji przeciwników Państwa Islamskiego.

Pytanie: Jaka była wiodąca przyczyna niestabilnej sytuacji w Iraku w 2011 roku?
Odpowiedź: spory na tle religijnym

Pytanie: O co posądzano al-Haszimiego?
Odpowiedź: planowanych zamachów bombowych na rząd Nuri al-Malikiego

Pytanie: Pomiędzy jakimi grupami toczyły się walki w Syrii?
Odpowiedź: alawitom walczyli sunnici
Irak

Próbę zdobycia nowych terenów roponośnych Irak ponowił w sierpniu 1990, kiedy to przypuścił agresję na Kuwejt i początkowo utworzył zależną Republikę Kuwejtu, a następnie włączył państwo do Iraku jako prowincję. Choć większość rodaków i przedstawicieli innych Arabów uznało atak za sukces rządu to interwencja nie spodobała się rządom europejskim, a także części rządów arabskich. Na podstawie decyzji ONZ-u wojska z USA, Wielkiej Brytanii i innych państw wyparły latem 1991 siły irackie z Kuwejtu. W odwecie za atak w trakcie wojny rząd Iraku zbombardował kilka miast izraelskich. Na Irak nałożono surowe gospodarcze embargo a kraj znalazł się w dyplomatycznej i ekonomicznej izolacji. Husajn czując, że zagrożone były jego rządy, na nowo wdrożył kampanię terroru i inwigilacji społeczeństwa. Stłumił także powstania szyitów i Kurdów, które wybuchły wiosną 1991, nie zatrzymał jednak ogłoszenia w 1992 utworzenia na terenie irackiego Kurdystanu autonomicznego tworu państwowego.

Pytanie: Jak nazywało się zależne od Iraku Państwo utworzone w latach 90-tych?
Odpowiedź: Republikę Kuwejtu

Pytanie: Jakie państwa uczestniczyły w zbrojnym wyzwoleniu Kuwejtu?
Odpowiedź: USA, Wielkiej Brytanii i innych państw

Pytanie: Co było wewnętrznym skutkiem polityki izolacji Iraku?
Odpowiedź: kampanię terroru i inwigilacji społeczeństwa
Flaga Wielkiej Brytanii

Flaga brytyjska w pierwszej wersji z 1603 powstała w efekcie połączenia Anglii i Szkocji unią personalną pod rządami Jakuba I z dynastii Stuartów. Flaga łączyła symbole kojarzone od późnego średniowiecza z oboma królestwami i ich patronami: czerwony krzyż św. Jerzego na białym polu symbolizujący Anglię i jej patrona oraz biały krzyż świętego Andrzeja na
polu błękitnym. W 1801 roku w momencie powstania Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii, tj. likwidacji samodzielnego parlamentu Irlandii do flagi dodano jeszcze trzeci krzyż – ukośny czerwony na białym polu, nazwany krzyżem św. Patryka. W odróżnieniu od symboli Anglii i Szkocji, ten trzeci krzyż był stosunkowo świeżym konceptem, nie miał głębszego zakorzenienia w historii i kulturze irlandzkiej, a powstał dopiero pod koniec XVIII wieku jako symbol Orderu Św. Patryka.
W okresie od XVI wieku do XIX wieku brytyjska flaga była jedynie banderą, symbolizującą monarchię i jej siły zbrojne, przede wszystkim marynarkę wojenną, jako że kategoria flag narodowych jeszcze nie istniała. Podstawowa wersja flagi zwana Union Flag lub Union Jack była używana przede wszystkim jako proporzec w marynarce wojennej, stąd zresztą jej najczęściej używana nazwa Union Jack (ang. Jack – proporzec). W marynarce wojennej w użyciu były w tym okresie jednocześnie trzy warianty bander wojennych:

Pytanie: Jakie kraje zostały połączone unią personalną?
Odpowiedź: Anglii i Szkocji

Pytanie: Jakie symbole znajdowały się na fladze brytyjskiej na początku XVII wieku?
Odpowiedź: czerwony krzyż św. Jerzego na białym polu symbolizujący Anglię i jej patrona oraz biały krzyż świętego Andrzeja na
polu błękitnym

Pytanie: Czy Union Flag i Union Jack to nazwy wymienne?
Odpowiedź: Podstawowa wersja flagi zwana Union Flag lub Union Jack

Pytanie: Co symbolizowała flaga Wielkiej Brytanii do XIX wieku?
Odpowiedź: monarchię i jej siły zbrojne
Flaga Wielkiej Brytanii

Cała brytyjska marynarka wojenna (Royal Navy) od II połowy XVII wieku do 1864 roku była podzielona na trzy eskadry (Naval Squadrons): Białą Eskadrę (White Squadron), Błękitną Eskadrę (Blue Squadron) i Czerwoną Eskadrę (Red Squadron) co miało uzasadnienie taktyczne w okresie żaglowych flot liniowych. Red Ensign była równocześnie używana jako bandera handlowa. W XIX wieku podział na „kolorowe” eskadry stał się anachronizmem, w związku z czym w 1864 roku zadecydowano, że odtąd tylko White Ensign ma być banderą wojenną. Blue Ensign stała się banderą statków handlowych dowodzonych przez oficera rezerwy marynarki wojennej oraz banderą statków w służbie administracji państwowej (na ogół na banderze tej umieszcza się emblemat oznaczający konkretną instytucję, można ją więc traktować jako banderę urzędową). Red Ensign pozostała banderą handlową.

Pytanie: Jakie jednostki organizacyjne wchodziły w skład Royal Navy od II połowy 17. stulecia do 1864 r.?
Odpowiedź: Białą Eskadrę (White Squadron), Błękitną Eskadrę (Blue Squadron) i Czerwoną Eskadrę (Red Squadron)

Pytanie: Kiedy dotychczasowa struktura Royal Navy stała się przestarzała?
Odpowiedź: W XIX wieku

Pytanie: Jakie znaczenie zyskała White Ensign po zmianie dotychczasowej struktury Royal Navy?
Odpowiedź: banderą wojenną

Pytanie: Czy Red Ensign zmieniła swoje znaczenie po odejściu od dotychczasowego podziału Royal Navy?
Odpowiedź: Red Ensign pozostała banderą handlową

Pytanie: Z jakiego powodu Blue Ensign można uznać za banderę urzędową?
Odpowiedź: na ogół na banderze tej umieszcza się emblemat oznaczający konkretną instytucję
Michał Daszek

W sezonie 2016/2017 rozegrał w Superlidze 32 mecze i zdobył 98 goli, a ponadto wystąpił w 14 spotkaniach Ligi Mistrzów, w których rzucił 28 bramek. W sezonie 2017/2018, w którym rozegrał 30 meczów i zdobył 112 goli, otrzymał nominację do nagrody dla najlepszego skrzydłowego Superligi. W sezonie 2017/2018 zagrał też w 11 spotkaniach Ligi Mistrzów, w których rzucił 41 bramek. W sezonie 2018/2019, w którym rozegrał 28 meczów i zdobył 169 goli, zajął 3. miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców Superligi, a ponadto został wybrany najlepszym zawodnikiem i najlepszym skrzydłowym polskiej ligi. W sezonie 2018/2019 był ponadto najlepszym strzelcem Wisły Płock w Lidze Mistrzów – w 14 spotkaniach rzucił 60 bramek.

Pytanie: Ile bramek zdobył piłkarz w sezonie 2018/19?
Odpowiedź: 169

Pytanie: Do jakiego wyróżnienia wytypowany był zawodnik w sezonie 2017/18?
Odpowiedź: najlepszego skrzydłowego Superligi

Pytanie: Czy piłkarz uzyskał podium w klasyfikacji najlepszych strzelców Superligii w sezonie 2018/19?
Odpowiedź: zajął 3. miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców Superligi

Pytanie: W jakim klubie piłkarskim grał zawodnik?
Odpowiedź: Wisły Płock
Jerzy Cnota

W kinie zadebiutował w 1969 roku w filmie Sól ziemi czarnej w reżyserii Kazimierza Kutza, a w telewizji w 1971 roku w serialu Podróż za jeden uśmiech w reżyserii Stanisława Jędryki. Jednak największą popularność przyniosła mu rola Gąsiora w serialu Janosik (1973) w reżyserii Jerzego Passendorfera oraz rola Augusta Mola w filmie Perła w koronie w reżyserii Kazimierza Kutza. Następnie grał zazwyczaj epizodyczne role w filmach i serialach, m.in. Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz? (1978), Miś (1980) w reżyserii Stanisława Barei, rolę Czarnosyjca, pracownika składu węgla Siekierki w serialu Dom (1982–1996) w reżyserii Jana Łomnickiego, Święta wojna (2000). Od 2011 do 2016 grał też emeryta Tadeusza Kopcińskiego w serialu Świat według Kiepskich.

Pytanie: W którym roku wypuszczono film "Sól ziemi czarnej"?
Odpowiedź: 1969

Pytanie: Kto wyreżyserował film, w którym po raz pierwszy na ekranie pojawił się Cnota?
Odpowiedź: Kazimierza Kutza

Pytanie: Czy Podróż za jeden uśmiech jest filmem?
Odpowiedź: a w telewizji w 1971 roku w serialu Podróż za jeden uśmiech w reżyserii Stanisława Jędryki

Pytanie: W kogo wcielił się Cnota w serialu "Janosik"?
Odpowiedź: Gąsiora