the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Torbacze

Podstawową cechą odróżniającą torbacze od ssaków łożyskowych jest sposób rozrodu i rozwoju zarodka. Układ rozrodczy samic składa się z dwóch jajowodów i dwóch macic połączonych z dwiema pochwami uchodzącymi do steku. U samców większości gatunków występuje rozwidlone prącie. U pierwotnych torbaczy prawdopodobnie występowało funkcjonalne łożysko żółtkowe jednak jego rola uległa redukcji i dziś zachowało swą funkcję tylko u nielicznych torbaczy, takich jak jamraje. Nie występuje typowe dla ssaków wyższych właściwe łożysko omoczniowe, samice po krótkotrwałej ciąży (od kilkunastu do kilkudziesięciu dni) rodzą młode w bardzo wczesnym stadium rozwoju. Dalszy rozwój przebiega u większości gatunków w fałdzie skóry, tzw. torbie lęgowej (marsupium) samicy, do której młode przedostają się o własnych siłach. W torbie przytwierdzają się do sutków matki i rozpoczynają pobieranie pokarmu. Młode pozostaje w torbie matki przez kilka tygodni, a nawet miesięcy. Najlepiej wykształconą torbę stwierdzono u kangurowatych i wombatowatych.

Pytanie: Czym różnią się ssaki łożyskowe od workowców?
Odpowiedź: sposób rozrodu i rozwoju zarodka

Pytanie: Iloma jajowodami cechuje się układ płciowy samic torbaczy?
Odpowiedź: dwóch

Pytanie: Dokąd prowadzą pochwy samic torbaczy?
Odpowiedź: do steku

Pytanie: Jakim penisem charakteryzuje się układ płciowy samców torbaczy?
Odpowiedź: rozwidlone

Pytanie: Ile dni trwa ciąża samic torbaczy?
Odpowiedź: od kilkunastu do kilkudziesięciu
Nocna zmiana (film 1994)

Film pomija szerszy kontekst związany z odwołaniem rządu i pomija fakty, które przeczą z góry założonej tezie twórców filmu. Najważniejsze fakty, które pominięto w filmie: mniejszościowy charakter rządu praktycznie od chwili jego powstania, krytykę polityki gospodarczej rządu przez stronnictwa sejmowe z różnych stron, postawę rządu i jego zaplecza w czasie debaty i głosowania projektu ustawy o Restytucji Niepodległości, wielomiesięczne rozmowy Jana Olszewskiego z Unią Demokratyczną nad poszerzeniem koalicji, rozmowy Jana Olszewskiego z Konfederacją Polski Niepodległej w sprawie poszerzenia koalicji, w trakcie których Jan Olszewski i Antoni Macierewicz usiłowali wywierać presję na przywódców KPN wykorzystując w tym celu teczkę Leszka Moczulskiego. Z filmu nie można się dowiedzieć, że autorzy wniosku o odwołanie rządu uzasadnili go negatywną oceną polityki gospodarczej prowadzonej przez Radę Ministrów, że Wałęsa natychmiastowe odwołanie rządu poparł z uwagi na sposób wykonania uchwały lustracyjnej, zaś KPN przyłączył się do wniosku o odwołanie z uwagi na próby wykorzystania lustracji przez niektórych członków rządu do rozbicia tej partii.

Pytanie: Czy film przedstawia wszystkie aspekty życia politycznego w tym czasie?
Odpowiedź: Film pomija szerszy kontekst związany z odwołaniem rządu i pomija fakty, które przeczą z góry założonej tezie twórców filmu

Pytanie: Jakie najistotniejsze sprawy życia politycznego nie pojawiły się w tej produkcji?
Odpowiedź: mniejszościowy charakter rządu praktycznie od chwili jego powstania, krytykę polityki gospodarczej rządu przez stronnictwa sejmowe z różnych stron, postawę rządu i jego zaplecza w czasie debaty i głosowania projektu ustawy o Restytucji Niepodległości, wielomiesięczne rozmowy Jana Olszewskiego z Unią Demokratyczną nad poszerzeniem koalicji, rozmowy Jana Olszewskiego z Konfederacją Polski Niepodległej w sprawie poszerzenia koalicji, w trakcie których Jan Olszewski i Antoni Macierewicz usiłowali wywierać presję na przywódców KPN wykorzystując w tym celu teczkę Leszka Moczulskiego

Pytanie: Z kim rozmawiał Olszewski?
Odpowiedź: Unią Demokratyczną

Pytanie: Kto próbował wywrzeć presję na KPN?
Odpowiedź: Jan Olszewski i Antoni Macierewicz
Nocna zmiana (film 1994)

Reżyser filmu Jacek Kurski i politycy związani z rządem Jana Olszewskiego określają przedstawione w filmie rozmowy mianem tajnej narady, a samo odwołanie rządu nazywają spiskiem i porównują z zamachem stanu. Jednakże na zdjęciach VHS z przebiegu rozmów widać obecność mediów (fotograf w tle, błyski fleszy), zaś kamera, którą kręcono wydarzenie, nie była w żaden sposób ukryta. Wedle słów Mieczysława Wachowskiego, rozmowy były filmowane na polecenie samego Lecha Wałęsy, który obawiał się internowania przez ekipę Macierewicza i obecność dziennikarzy miała go potencjalnie przed tym uchronić.

Pytanie: Jak o odwołaniu rządu wypowiadają się reżyser i politycy?
Odpowiedź: zamachem stanu

Pytanie: Kto zarządzał narywania rozmów między politykami?
Odpowiedź: Lecha Wałęsy

Pytanie: Przed czym bronił się Wałęsa zapraszając dziennikarzy na obrady?
Odpowiedź: internowania

Pytanie: Czy uczestnicy narady nie byli świadomi obecności kamery?
Odpowiedź: kamera, którą kręcono wydarzenie, nie była w żaden sposób ukryta

Pytanie: Kto wyreżyserował Nocną zmianę?
Odpowiedź: Jacek Kurski
Kanał (film)

Kanał okazał się filmem przełomowym dla polskiej kinematografii. Z jego „gorzką refleksją o przeszłości kojarzą się narodziny «szkoły polskiej»”, która zwróciła uwagę międzynarodowej widowni na filmy produkowane za żelazną kurtyną. Małgorzata Hendrykowska stwierdziła, iż Kanał oraz następujące po nim filmy szkoły polskiej „jako wydarzenia kulturalne o wysokiej randze społecznej zdobyły pozycję równą literaturze”. Film Wajdy zainicjował krytyczne spojrzenie na heroiczne mity powstańcze, które pogłębił Andrzej Munk w filmie Eroica (1957), uznanym przez krytyków za polemikę Munka – „racjonalisty” z Wajdą – „romantykiem”. Jak zauważył Marek Haltof, w przeciwieństwie do Eroiki, której bohaterowie odznaczają się zdroworozsądkowym postępowaniem, w Kanale powstańców cechuje „rozdarcie między poczuciem obowiązku wobec narodu a ich szczęściem osobistym”. Jakkolwiek po latach Kazimierz Kutz zarzekał się, że to on odpowiadał za „co najmniej połowę” zdjęć do Kanału, to właśnie za sprawą tego utworu Wajda dotarł do międzynarodowej publiczności, umacniając później swoją pozycję reżysera filmem Popiół i diament.

Pytanie: Czy film "Kanał" odniósł sukces?
Odpowiedź: Kanał okazał się filmem przełomowym dla polskiej kinematografii

Pytanie: Czy za żelazną kurtyną powstawały filmy?
Odpowiedź: filmy produkowane za żelazną kurtyną

Pytanie: Kto wyreżyserował "Kanał"?
Odpowiedź: Wajdy

Pytanie: W którym roku powstał film Eroica?
Odpowiedź: 1957
Kanał (film)

Wśród głosów krytycznych znalazły się jednak wyjątki. Jerzy Płażewski na łamach „Przeglądu Kulturalnego” chwalił Wajdę za to, że ten „nie pokazał Leonidasów, wesoło ucztujących przed heroiczną śmiercią, tylko ludzi oszukanych, zrozpaczonych i przerażonych“. Również Jan Józef Szczepański z „Tygodnika Powszechnego” odnalazł w filmie Wajdy „autentyzm, smak dni powstańczych, [...] ich gorycz, ich krwawą ironię i ich przejmujący patos”. Stanisław Grzelecki, który również odbył podziemną drogę kanałami z Mokotowa do Śródmieścia w czasie powstania, napisał w 1957 roku na łamach „Życia Warszawy”: „na Kanał patrzeć można dwojako: bądź jako na artystyczną, udramatyzowaną relację fragmentu wydarzeń, bądź jako na próbę uogólnienia dramatu ludzi” i stwierdził, że film Wajdy trafnie przedstawił tragiczną sytuację powstańców.

Pytanie: W jaki sposób Wajda, zdaniem Płażewskiego, wykreował postacie w Kanale?
Odpowiedź: nie pokazał Leonidasów, wesoło ucztujących przed heroiczną śmiercią, tylko ludzi oszukanych, zrozpaczonych i przerażonych

Pytanie: Czy Szczepański wydał negatywną opinię na temat Kanału?
Odpowiedź: autentyzm, smak dni powstańczych, [...] ich gorycz, ich krwawą ironię i ich przejmujący patos

Pytanie: W jakim czasopiśmie ukazała się recenzja Kanału autorstwa Jana Szczepańskiego?
Odpowiedź: Tygodnika Powszechnego

Pytanie: Czy Grzelecki znalazł się wśród osób ewakuowanych kanałami z Warszawy?
Odpowiedź: odbył podziemną drogę kanałami
Ustawa sukcesyjna Bolesława Krzywoustego

Statut Krzywoustego nie przewidywał dziedziczenia ziem przez potomków jego synów. Po ich śmierci dzielnice te miały zostać włączone do domen seniora. Ich władza nad poszczególnymi ziemiami miała charakter namiestniczy. Późniejsze walki jednak sprawiły, że zarządzane przez nich prowincje przekształciły się w dziedziczne dzielnice. W założeniu Bolesława Krzywoustego podział ten miał utrzymać jedność kraju oraz ugruntować pokój i zgodę między braćmi. Ustawa ustalająca zasady dziedziczenia ograniczała wpływ możnych na obsadę tronu po śmierci władcy i utrwalała rządy dynastii piastowskiej w Polsce. Jednakże statut przyczynił się do rozbicia dzielnicowego Polski (zjawisko występujące w wielu europejskich krajach w średniowieczu) i upadku władzy centralnej.

Pytanie: Czy wnukowie Krzywoustego dziedziczyli po nim ziemie?
Odpowiedź: Statut Krzywoustego nie przewidywał dziedziczenia ziem przez potomków jego synów

Pytanie: Co działo się z obszarami po śmierci jednego z synów Krzywoustego?
Odpowiedź: miały zostać włączone do domen seniora

Pytanie: Jaki charakter miały rządy synów Krzywoustego?
Odpowiedź: namiestniczy

Pytanie: Jaki dokument stworzył Krzywousty, w którym opisał proces dziedziczenia swoich ziem?
Odpowiedź: Statut Krzywoustego

Pytanie: Co było przyczyną rozbicia dzielnicowego?
Odpowiedź: statut
Ustawa sukcesyjna Bolesława Krzywoustego

Doświadczenia wyniesione z własnego domu doprowadziły do ustanowienia przez Bolesława Krzywoustego sukcesji i podziału sfer wpływów pomiędzy synów. Na powiernika i wykonawcę swych postanowień Krzywousty wyznaczył Piotra Włostowica, swojego długoletniego palatyna. W swoim testamencie, zwanym również statutem lub aktem, książę wprowadził w Polsce zasadę pryncypatu-senioratu, chcąc w ten sposób zachować jedność państwa i zapobiec walkom o władzę między synami. Postanowienia ustawy zostały ujęte w bulli Innocentego III w 1210.

Pytanie: Czy Bolesław Krzywousty miał potomstwo?
Odpowiedź: Doświadczenia wyniesione z własnego domu doprowadziły do ustanowienia przez Bolesława Krzywoustego sukcesji i podziału sfer wpływów pomiędzy synów

Pytanie: Kto był wykonawcą postanowień Krzywoustego? 
Odpowiedź: Piotra Włostowica

Pytanie: Czy Wołostowic długo służył Bolesławowi Krzywoustemu?
Odpowiedź: Na powiernika i wykonawcę swych postanowień Krzywousty wyznaczył Piotra Włostowica, swojego długoletniego palatyna

Pytanie: Jaka zasada była zapisana w testamencie Krzywoustego? 
Odpowiedź: pryncypatu-senioratu
Kraina lodu II

Elsa, Anna, Olaf, Kristoff i Sven wyruszyli do Zaczarowanego Lasu, podążając za tajemniczym głosem. Po tym, jak mgła rozeszła się na chwilę, by wpuscić przybyszów pod dotknięciem Elsy, duch powietrza w postaci tornada pojawił się i zamiótł wszystkich do środka. Elsa zatrzymała się, tworząc zestaw lodowych rzeźb. Siostry odkryły, że rzeźby są obrazami z przeszłości ich ojca, natomiast ich matka, królowa Iduna, była Northuldrą i uratowała Agnarra. Napotykały ocalałe plemię i oddział żołnierzy z Arendelle, którzy wciąż pozostawali ze sobą w konflikcie, zanim pojawił się duch ognia. Elsa odkryła, że była nim płonąca salamandra i uspokoiła ją. Elsa z Anną zawarły rozejm między żołnierzami a lokalnym plemieniem, wyjaśniając im pochodzenie swych rodziców. Później dowiedziały się o istnieniu piątego ducha, który zjednoczy ludzi i magię natury.

Pytanie: Dzięki komu Agnarr został uratowany?
Odpowiedź: królowa Iduna

Pytanie: Z jakiego miasta pochodzili żołnierze?
Odpowiedź: z Arendelle

Pytanie: Czym była salamandra?
Odpowiedź: duch ognia

Pytanie: Co zrobił piąty duch?
Odpowiedź: zjednoczy ludzi i magię natury
Powódź tysiąclecia

Największe straty w dorzeczu górnej Odry zanotowano w powiatach wodzisławskim i raciborskim oraz opolskim. Jeszcze dwa dni przed powodzią lokalne wydanie Gazety Wyborczej informowało: We Wrocławiu nie grozi nam powódź, ale (...) pojedyncze piwnice mogą być podtopione. Do Wrocławia najwyższa fala powodziowa zaczęła docierać 12 lipca, w sobotę, w godzinach południowych. Fakt, że mieszkańcy miasta wiedzieli już z prasy, radia i telewizji, jakie szkody wyrządziła Odra w Raciborzu i Opolu, oraz że dla większości z nich był to dzień wolny od pracy, znacząco wpłynął na ich mobilizację i zdolność do samoorganizacji w działaniach wobec zbliżającego się zagrożenia. Już w poprzedzający czwartek (10 lipca) prezydent miasta Bogdan Zdrojewski, zaalarmowany sytuacją w Opolu, zaapelował do mieszkańców Wrocławia, by zaczęli gromadzić zapasy wody pitnej, a do dyrektorów największych instytucji w mieście – by podjęli stosowne działania przygotowawcze na wypadek powodzi. W czwartek i w piątek rozważano możliwość obniżenia wysokości zbliżającej się do Wrocławia fali powodziowej przez przerwanie wałów w Jeszkowicach i Łanach. Sprzeciw dużej grupy zgromadzonych mieszkańców tych wsi oraz Kamieńca Wrocławskiego, szczególnie w Łanach, uniemożliwił jednak rozlanie wody po tamtejszych polach i zabudowaniach mieszkalnych, choć prace przygotowawcze i gromadzenie ładunków wybuchowych przez saperów już trwało. Wały były zabezpieczone kordonem policji, ale okoliczni mieszkańcy 11 lipca w nocy zebrali się by bronić wsi przed zalaniem. Nie pomogła nawet interwencja wojewody wrocławskiego. Tego samego dnia prezydent Zdrojewski wydał zarządzenie o ewakuacji mieszkańców osiedli graniczących z Wrocławiem od północy i wschodu. Większość mieszkańców odmówiła jednak i została w domach.

Pytanie: Jakie powiaty w okolicach Odry zostały zniszczone?
Odpowiedź: wodzisławskim i raciborskim oraz opolskim

Pytanie: Kto piastował stanowisko prezydenta miasta Wrocław?
Odpowiedź: Bogdan Zdrojewski

Pytanie: Kiedy do Wrocławia dotarło największe zagrożenie powodziowe?
Odpowiedź: 12 lipca

Pytanie: Czy mieszkańcy podwrocławskich wsi zgodzili się na zalanie ich mieszkań?
Odpowiedź: mieszkańcy 11 lipca w nocy zebrali się by bronić wsi przed zalaniem
Powódź tysiąclecia

Do Opola fala kulminacyjna przyszła 10 lipca 1997 roku. Stan alarmowy ogłoszono 6 lipca a dwa dni później po czwartej nad ranem woda wdarła się do Opola, a jej stan podniósł się do 590 centymetrów. Jako pierwsze zalane zostały dzielnice na południu Opola. Przerwany został wał w dzielnicy Metalchem, co skutkowało zalaniem wielu znajdujących się tam fabryk. Następnie fala dotarła na wyspy: Bolko i Pasiekę. Tam zalanych zostało wiele ważnych dla miasta instytucji, m.in. sztuczne lodowisko Toropol wraz z hotelem, Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia im. Fryderyka Chopina razem z należącą do niej bursą, konsulat Republiki Federalnej Niemiec, siedziby: rozgłośni Radia Opole i dziennika „Nowa Trybuna Opolska”, która na czas powodzi przeniosła się do sali sprzedażowej sklepu komputerowego, przedszkole i gimnazjum, amfiteatr, zoo, a także Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Instytut Śląski. Najbardziej dotknięte powodzią zostały dzielnice Wyspa Pasieka, Wyspa Bolko i Zaodrze Bliższe, gdzie zalane zostało 100% zabudowy.

Pytanie: Jakie tereny tego miasta zostały zalane w pierwszej kolejności?
Odpowiedź: dzielnice na południu Opola

Pytanie: Do czego doprowadziło zniszczenie wału w dzielnicy Metalchem?
Odpowiedź: zalaniem wielu znajdujących się tam fabryk

Pytanie: Jakie przykładowe obiekty zostały zalane na wyspach Pasieka i Bolko?
Odpowiedź: sztuczne lodowisko Toropol wraz z hotelem, Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia im. Fryderyka Chopina razem z należącą do niej bursą, konsulat Republiki Federalnej Niemiec, siedziby: rozgłośni Radia Opole i dziennika „Nowa Trybuna Opolska”, która na czas powodzi przeniosła się do sali sprzedażowej sklepu komputerowego, przedszkole i gimnazjum, amfiteatr, zoo, a także Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Instytut Śląski

Pytanie: Jakie części Opola ucierpiały najbardziej z powodu tej powodzi?
Odpowiedź: Wyspa Pasieka, Wyspa Bolko i Zaodrze Bliższe
Olympique Lyon

W wielosekcyjnym LOU doszło do ostrego konfliktu, pomiędzy sekcją piłkarską, a sekcją rugby, zakończonego w maju 1950 roku postanowieniem o oddzieleniu się tej pierwszej i utworzeniem przez nią nowego jednosekcyjnego klubu (typowo piłkarskiego). Założono go ostatecznie 3 sierpnia 1950 i zarejestrowano pod nazwą Olympique lyonnais (OL). Już w sezonie 1950/1951 zwyciężył on w rozgrywkach Division 2, by po roku gry na najwyższym szczeblu ponownie spaść na zaplecze ekstraklasy. Ponowny awans nastąpił po sezonie 1953/1954. Wówczas przygoda z Division 1 trwała o wiele dłużej, bowiem OL grał w niej nieprzerwanie do edycji 1982/1983.

Pytanie: Jakie sekcje pokłóciły się w LOU?
Odpowiedź: piłkarską, a sekcją rugby

Pytanie: Kiedy skończył się konflikt w LOU?
Odpowiedź: w maju 1950 roku

Pytanie: Czy po sprzeczce w LOU utworzono oddzielną sekcję piłkarską?
Odpowiedź: oddzieleniu się tej pierwszej i utworzeniem przez nią nowego jednosekcyjnego klubu (typowo piłkarskiego)

Pytanie: W jakich rozgrywkach zwyciężył OL?
Odpowiedź: Division 2
Olympique Lyon

W 1906 zakwalifikowała się ona do fazy finałowej amatorskich mistrzostw Francji (w owym czasie rozgrywek tych nie przeprowadzano jeszcze w formie ligowej, tylko pucharowej), odpadając w 1/8 finału z Olympique Marsylia. W 1910 zmieniono nazwę na Lyon Olympique Universitaire (LOU). Po okresie zdominowania przez FC Lyon, w 1910 ponownie awansowali do rundy finałowej amatorskich mistrzostw Francji, w których doszli do ćwierćfinału (ulegając w nim Stade Helvétique Marsylia 0–5). Swe mecze rozgrywali oni wówczas na Stade Iris, oczekując na zakończenie siedmioletniej budowy nowego obiektu – Stade Gerland.

Pytanie: Czy ta drużyna wygrała amatorskie mistrzostwa Francji w 1910 roku?
Odpowiedź: ulegając w nim Stade Helvétique Marsylia

Pytanie: Jaką zmienioną nazwą mogła posługiwać się ta drużyna w 1910 roku?
Odpowiedź: Lyon Olympique Universitaire
Więźniowie wyobraźni

Franka zaczyna słyszeć głosiki krzyczących do niej przyjaciół i odnajduje ich w makiecie mimo prób odwrócenia od niej uwagi przez Twarz. Ten zaczyna się denerwować i krzyczy na Frankę, że ta planuje zostawić go na zawsze w pudełku. Dziewczyna, uspokajając Twarz i okazując mu sympatię, przekonuje go do wyciągnięcia przyjaciół z makiety. Wtem jednak Pan Zając wchodzi na strych i odkrywając, że pudełko z zabawkami jest w istocie zmyślonych przyjacielem, bezlitośnie go ruga. Znerwicowany Twarz oburza się, przeobraża w monstrum i atakuje wszystkich intruzów, lecz uciekają oni z pudełka. France też – mocno poturbowanej – udaje się stamtąd wyjść. Przekonuje ona wszystkich ocalałych, że Twarz powinien być na wolności. Również Pan Zając ustępuje i otwiera skrzyneczkę. Uwolniony Twarz, ku zdziwieniu wszystkich obecnych, ponownie się raduje. Franka wówczas wygłasza mowę, w której tłumaczy im, że Twarz w istocie potrzebował przyjaciela. Nowy domownik przysposabia się do świeżego środowiska i zamieszkuje w domu pod postacią szmacianki. Pan Zając, bogatszy o cenne doświadczenie, dzieli obowiązki między zmyślonych przyjaciół i daje France zasłużony urlop. Wszyscy zmyśleni przyjaciele, ku swemu zadowoleniu, swobodnie mogą wchodzić i wychodzić z pudełka.

Pytanie: Jak zachowuje się Twarz w stosunku do Franki?
Odpowiedź: zaczyna się denerwować i krzyczy na Frankę

Pytanie: Do czego Franka namówiła Twarz?
Odpowiedź: do wyciągnięcia przyjaciół z makiety

Pytanie: W co przetransformował się Twarz w przypływie emocji?
Odpowiedź: w monstrum

Pytanie: Co Franka otrzymuje od Pana Zająca?
Odpowiedź: urlop

Pytanie: Czy w efekcie wszyscy bohaterowie mogą wydostać się z pudełka?
Odpowiedź: Wszyscy zmyśleni przyjaciele, ku swemu zadowoleniu, swobodnie mogą wchodzić i wychodzić z pudełka
Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1964

Pierwszy konkurs podczas igrzysk w 1964 roku odbył się 31 stycznia na normalnej skoczni w Seefeld. Do zawodów zostało zgłoszonych 54 zawodników z 15 państw. Ostatecznie sklasyfikowano 53 skoczków – na starcie nie stawił się Kanadyjczyk Frank Gartrell. W pierwszej serii konkursowej punkty za odległość ustalano względem wyniku 79,5 metra – za jego osiągnięcie przyznawano 60 punktów. Zawody otwarł skokiem na 76 metrów Hans Olav Sørensen. Plasowało go to na czwartym miejscu po zakończeniu pierwszej serii. Liderem konkursu był po niej Josef Matouš, który ustanowił nowy rekord obiektu, uzyskując 80,5 metra. Na drugim miejscu ze stratą 2,2 punktu plasował się Toralf Engan po skoku na 79 metrów, natomiast trzecie miejsce zajmował Dieter Neuendorf, który uzyskał 78,5 metra. Łącznie 29 skoczków osiągnęło przynajmniej punkt konstrukcyjny obiektu. Jeden z zawodników nie ustał swojej próby – László Gellér upadł po skoku na 74. metr.

Pytanie: Czy wszyscy zawodnicy stawili się na konkursie w Seefeld?
Odpowiedź: na starcie nie stawił się Kanadyjczyk Frank Gartrell

Pytanie: Kto jako pierwszy oddał skok w konkursie?
Odpowiedź: Hans Olav Sørensen

Pytanie: Jaki sukces udało się osiągnąć Josefowi Matoušowi?
Odpowiedź: ustanowił nowy rekord obiektu

Pytanie: Jakiemu zawodnikowi nie udało się poprawnie wylądować?
Odpowiedź: László Gellér
Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1964

Dystans, za który przyznawano notę bazową, wynosił w ostatniej serii 79 metrów. Taki rezultat osiągnęło dwóch zawodników – Engan i Kankkonen; obaj uzyskali ocenę 114 punktów. Trzeci wynik osiągnął Brandtzæg, co sprawiło, że ci trzej zawodnicy stanęli na podium olimpijskim. Ostatecznie Kankkonen zdobył złoto, Engan srebro, a Brandtzæg brąz. Lider po pierwszej serii i nowy rekordzista skoczni, Josef Matouš, uplasował się tuż za podium ze stratą 4,7 punktu. Rezultat równy lub większy od punktu K uzyskało 28 skoczków. Złoty medal Kankkonena oznaczał trzeci w historii tytuł mistrza olimpijskiego w skokach narciarskich dla zawodnika spoza Norwegii i jednocześnie drugi zdobyty dla Finlandii.

Pytanie: Jakie państwo reprezentował na tych zawodach Kankkonen?
Odpowiedź: Finlandii

Pytanie: Czy ustanowienie rekordu skoczni pozwoliło Matousowi wygrać te zawody?
Odpowiedź: Lider po pierwszej serii i nowy rekordzista skoczni, Josef Matouš, uplasował się tuż za podium ze stratą 4,7 punktu

Pytanie: Medal z jakiego kruszcu zdobył na tych zawodach Kankkonen?
Odpowiedź: złoto

Pytanie: Którzy zawodnicy skoczyli co najmniej 79 metrów?
Odpowiedź: Engan i Kankkonen

Pytanie: Czy Matous w ostatniej serii skoczył co najmniej 79 metrów?
Odpowiedź: Taki rezultat osiągnęło dwóch zawodników – Engan i Kankkonen
Bój pod Huciskiem

Nad ranem „Hubal” zarządził pogotowie bojowe, lecz stanowiska obronne obsadził dopiero wówczas, gdy wysłane patrole potwierdziły, że Niemcy zajęli Skłoby, a polskim tyłom nie zagraża atak od strony szosy Końskie–Przysucha. Plan obrony przewidywał, że główne uderzenie Niemców przyjmą na siebie dwa trzydziestoosobowe plutony piechoty, rozlokowane na skraju lasu w odległości około dwóch kilometrów od Huciska. Lewego skrzydła bronił 1. pluton pod dowództwem plut. Antoniego Kisielewskiego, podczas gdy na prawym skrzydle stanął 2. pluton pod dowództwem plut. Antoniego Bilskiego. W odwodzie „Hubal” pozostawił pluton kawalerii pod dowództwem wachm. Józefa Alickiego oraz drużynę ciężkich karabinów maszynowych. Linia polskiej obrony była rozrzedzona, gdyż strzelcy byli rozstawieni mniej więcej co 10 metrów. Na korzyść obrońców przemawiał natomiast fakt, że piechota dysponowała aż czternastoma ręcznymi karabinami maszynowymi.

Pytanie: Kto o świcie zarządził pogotowie bojowe?
Odpowiedź: „Hubal”

Pytanie: Kto, zgodnie ze strategią obronną, miał wziąć na siebie główny atak ze strony niemieckiej?
Odpowiedź: dwa trzydziestoosobowe plutony piechoty

Pytanie: Jaką bronią władała drużyna wspomagająca pluton Alickiego?
Odpowiedź: ciężkich karabinów maszynowych

Pytanie: Czy w boju pod Huciskiem brał udział Antoni Kisielewski?
Odpowiedź: Lewego skrzydła bronił 1. pluton pod dowództwem plut. Antoniego Kisielewskiego