the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Max Lewandowsky

W 1900 roku rozpoczął badania nad przepływem płynu mózgowo-rdzeniowego. Lewandowsky wprowadził do medycyny termin bariery krew-mózg (Bluthirnschranke), po przeprowadzeniu doświadczeń, w których wstrzykiwał błękit pruski do przestrzeni podpajęczynówkowej. Po Lewandowskym koncepcję bariery krew-mózg rozwinęli Ehrlich (1908) i Goldmann (1913). Prowadził pionierskie prace nad podawaniem różnych substancji do płynu mózgowo-rdzeniowego, ustalając dawki i różnice w działaniu między podaniem leku podskórnie a podaniem pod oponę twardą. Wśród innych substancji, których działanie Lewandowsky badał, były strychnina, morfina, kokaina, bromek potasu, bromek sodu, roztwory soli jodu. Stał na stanowisku, że płyn mózgowo-rdzeniowy nie krąży, a substancje rozprzestrzeniają się w nim wyłącznie drogą osmozy. Badania nad farmakoterapią ośrodkowego układu nerwowego kontynuował z Aleksandrą Bass w latach 1913–1914, ale jak sam twierdził, wyniki były dalece niekompletne.

Pytanie: Co było przedmiotem jego badań, które zaczął prowadzić pod koniec XIX wieku?
Odpowiedź: przepływem płynu mózgowo-rdzeniowego

Pytanie: Po jakim wydarzeniu udało mu się ustanowić termin „Bluthirnschranke”?
Odpowiedź: przeprowadzeniu doświadczeń, w których wstrzykiwał błękit pruski do przestrzeni podpajęczynówkowej

Pytanie: Jakie substancje, oprócz błękitu pruskiego, były przedmiotem jego badań?
Odpowiedź: strychnina, morfina, kokaina, bromek potasu, bromek sodu, roztwory soli jodu

Pytanie: Czy, zdaniem Lewandowskiego, płyn mózgowo-rdzeniowy przemieszczał się ruchami okrężnymi?
Odpowiedź: Stał na stanowisku, że płyn mózgowo-rdzeniowy nie krąży
Sławomir Neumann

W 2015 został przewodniczącym PO w województwie pomorskim, wygrywając z ówczesnym marszałkiem Senatu Bogdanem Borusewiczem, funkcję tę pełnił do 2021. W 2015 ponownie uzyskał mandat poselski, otrzymując 20 514 głosów. W Sejmie VIII kadencji został przewodniczącym klubu parlamentarnego PO, a także zastępcą przewodniczącego Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej, pracował też w Komisji Zdrowia (2015) oraz Komisji Finansów Publicznych (2015–2017). W listopadzie 2016 został powołany na funkcję ministra rozwoju i infrastruktury w gabinecie cieni utworzonym przez Platformę Obywatelską.

Pytanie: Kogo Neumann pokonał w 2015 na stanowisku przewodniczącego PO?
Odpowiedź: Bogdanem Borusewiczem

Pytanie: Kiedy Neumann odszedł ze stanowiska przewodniczącego PO?
Odpowiedź: 2021

Pytanie: Czy Neuman był ogólnopolskim przewodniczącym PO?
Odpowiedź: W 2015 został przewodniczącym PO w województwie pomorskim
Irlandia na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010

Występ Irlandczyków na ZIO 2010 był piątym startem tej reprezentacji na zimowych igrzyskach olimpijskich. Reprezentanci Irlandii po raz pierwszy wystąpili w 1992 w Albertville. Wówczas reprezentacja liczyła czterech bobsleistów, którzy uczestniczyli w konkurencji męskich dwójek. Para Pat McDonagh i Terry McHugh zajęła 32. miejsce, a Malachy Sheridan i Gerry Macken uplasowali się na miejscu 38. Kolejny start Irlandczyków na zimowych igrzyskach olimpijskich miał miejsce w 1998 w Nagano. Reprezentacja liczyła sześciu zawodników, w tym pięciu bobsleistów i jednego narciarza alpejskiego. Najwyższą pozycję zajął alpejczyk Patrick-Paul Schwarzacher-Joyce, który był piętnasty w kombinacji mężczyzn.

Pytanie: Gdzie Irlandczycy zadebiutowali na zimowych igrzyskach olimpijskich?
Odpowiedź: w Albertville

Pytanie: Czy w Albertville Irlandia wystawiła reprezentantów tylko w jednej konkurencji?
Odpowiedź: Wówczas reprezentacja liczyła czterech bobsleistów, którzy uczestniczyli w konkurencji męskich dwójek

Pytanie: Czy reprezentacja Irlandii w Nagano obejmowała przedstawicieli różnych dyscyplin?
Odpowiedź: Reprezentacja liczyła sześciu zawodników, w tym pięciu bobsleistów i jednego narciarza alpejskiego

Pytanie: Jak nazywał się jedyny narciarz reprezentujący Irlandię w Nagano?
Odpowiedź: Patrick-Paul Schwarzacher-Joyce
Irlandia na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010

Do startu w biegu narciarskim na 15 kilometrów podczas igrzysk olimpijskich został wybrany także Petter-James Barron. Wyboru dokonały Federacja Sportów Zimowych Irlandii oraz Komitet Olimpijski Irlandii. Kwestia przyznania kwalifikacji olimpijskiej Barronowi zamiast Paulowi Griffinowi wzbudziła kontrowersje. Griffin spełniał bowiem wymogi olimpijskie i wywalczył kwalifikację, utracił miejsce na rzecz Barrona. Griffin, pomimo nieprzyznania mu kwalifikacji, wciąż starał się o możliwość startu w igrzyskach. Swoją determinację argumentował tym, że jako trzeci irlandzki sportowiec chciał wziąć udział zarówno w letnich, jak i zimowych igrzyskach olimpijskich. Mimo to ostatecznie nie znalazł się w składzie olimpijskim.

Pytanie: Jakie organy zadecydowały o udziale Barrona w tych igrzyskach?
Odpowiedź: Federacja Sportów Zimowych Irlandii oraz Komitet Olimpijski Irlandii

Pytanie: Dlaczego decyzja o tym, aby na igrzyska zamiast Griffina posłać Barrona, budziła wątpliwości?
Odpowiedź: Griffin spełniał bowiem wymogi olimpijskie i wywalczył kwalifikację, utracił miejsce na rzecz Barrona

Pytanie: Czy po braku kwalifikacji olimpijskiej, Griffin podjął kroki, aby i tak wziąć udział w igrzyskach?
Odpowiedź: Griffin, pomimo nieprzyznania mu kwalifikacji, wciąż starał się o możliwość startu w igrzyskach

Pytanie: W jaki sposób Griffin uzasadniał swoje starania o miejsce w reprezentacji?
Odpowiedź: jako trzeci irlandzki sportowiec chciał wziąć udział zarówno w letnich, jak i zimowych igrzyskach olimpijskich
Mariusz Lewandowski

W sezonie 2007/2008 Lewandowski nie zawsze występował w podstawowym składzie i w lidze ukraińskiej rozegrał 18 spotkań. Zdobył w nich jedną bramkę, w zwycięskim meczu 3:0 z Naftowykiem-Ukrnafta Ochtyrka. Szachtar czwarty raz w swojej historii został mistrzem kraju, a następnie zdobywał kolejno Puchar Ukrainy (Polak nie wystąpił w wygranym 2:0 finale z Dynamem Kijów) i Superpuchar Ukrainy. Latem 2008 kupnem Lewandowskiego były zainteresowane Celtic F.C., Everton F.C., Fulham F.C. i FC Nantes, jednak zawodnik zdecydował się pozostać w Szachtarze, głównie ze względu na możliwość występów w Lidze Mistrzów. W sezonie 2008/2009 Lewandowski z Szachtarem zajął 2. miejsce w lidze. W maju dotarł z drużyną do półfinału ostatniej w historii edycji Pucharu UEFA. W 1/2 piłkarze z Doniecka zmierzyli się z Dynamem Kijów i po pierwszym spotkaniu, zremisowanym 1:1, kibice Dynama zaatakowali kamieniami autobus z piłkarzami Szachtara. Jeden z kamieni trafił w szybę na wysokości siedzenia Lewandowskiego, jednak Polak nie odniósł żadnych obrażeń. 20 maja 2009 Lewandowski zagrał w pierwszym składzie w finale Pucharu UEFA z Werderem Brema. Wystąpił przez pełne 120 minut, a Szachtar wygrał 2:1 po dogrywce (zostali tym samym ostatnimi triumfatorami Pucharu UEFA, gdyż od sezonu 2009/2010 został on przemianowany na Ligę Europy UEFA). Zawodnik stał się tym samym czwartym polskim piłkarzem po Andrzeju Buncolu, Tomaszu Rząsie i Euzebiuszu Smolarku, który sięgnął po to trofeum. Za triumf w Pucharze UEFA Lewandowski otrzymał od prezesa Szachtara Rinata Achmetowa premię w wysokości 400 tysięcy euro. W związku z tym osiągnięciem otrzymał tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu Ukrainy oraz został odznaczony ukraińskim Orderem za Odwagę. Został wybrany do jedenastki wszech czasów Szachtara w głosowaniu kibiców. W sezonie 2009/2010, ze względu na wzmocnienia składu zespołu, nie zawsze dostawał szansę gry od trenera Mircei Lucescu. W tym czasie zagrał w lidze ukraińskiej 14 razy, strzelając 2 gole.

Pytanie: Jaka była główna przyczyna, dla której w 2008 roku nie zdecydował się na transfer do innych klubów?
Odpowiedź: możliwość występów w Lidze Mistrzów

Pytanie: Jakim ukraińskim odznaczeniem został uhonorowany?
Odpowiedź: Orderem za Odwagę

Pytanie: Jacy jeszcze polscy piłkarze zdobywali ze swoimi drużynami Puchar UEFA?
Odpowiedź: Andrzeju Buncolu, Tomaszu Rząsie i Euzebiuszu Smolarku

Pytanie: Ile wyniosła nagroda pieniężną przyznana mu przez prezesa klubu za zdobycie Pucharu UEFA?
Odpowiedź: 400 tysięcy euro
M142 HIMARS

W Polsce system HIMARS został wybrany w ramach programu nowoczesnej artylerii rakietowej Homar. Początkowo, od 2007 roku prowadzono na zlecenie wojska analizy dotyczące możliwości skonstruowania takiego systemu, określanego też jako MLRS-P, siłami polskiego przemysłu, z zastosowaniem jedynie niektórych rozwiązań zagranicznych. W 2013 roku jednakże, z uwagi na brak własnych gotowych rozwiązań, zdecydowano o wyborze i dostosowaniu systemu zagranicznego, który miał być zabudowany na polskich podwoziach Jelcz P662D.35 i wykorzystywać polski system kierowania ogniem, a część pozostałych elementów miała być produkowana na licencji. W 2014 roku, pod wpływem wojny w Donbasie, program Homar został uznany za jeden z priorytetowych dla Wojska Polskiego. Oprócz oferty amerykańskiej Lockheed Martin – producenta HIMARS, rozpatrywano też izraelski system Lynx i turecki T-122/300. Opracowaniem systemu zajmowało się konsorcjum zarządzane najpierw przez Hutę Stalowa Wola. Od lipca 2016 roku liderem programu w miejsce prywatnej HSW została Polska Grupa Zbrojeniowa, która według ocen prasy fachowej, nie była przygotowana do takiego zadania, zwłaszcza po zmianach personalnych w państwowym przemyśle zbrojeniowym wiążących się z objęciem rządów przez Zjednoczoną Prawicę i odsunięciem części fachowców. W lipcu 2017 roku, podczas wizyty prezydenta USA Donalda Trumpa, ogłoszono o wyborze partnera amerykańskiego, co według komentatorów miało podłoże głównie polityczne, a nie merytoryczne. Prace nad polonizacją systemu i stworzeniem wszystkich jego elementów jednak się opóźniały z różnych przyczyn, w tym zmian organizacyjnych i personalnych po stronie polskiej w ramach tworzenia państwowego holdingu zbrojeniowego oraz przedłużających się negocjacji z partnerem amerykańskim, niechętnym do transferu technologii. Z uwagi na długi czas trwania prac i zmiany wymagań, zachodziła konieczność rozpoczynania prac od nowa, rosły również koszty. Ostatecznie Ministerstwo Obrony Narodowej kierowane przez Mariusza Błaszczaka w lipcu 2018 roku ogłosiło o odrzuceniu oferty PGZ powstania systemu z udziałem polskiego przemysłu i zakupić gotowy moduł dywizjonowy w całości w USA. 13 lutego 2019 roku podpisano umowę na zakup dywizjonowego modułu ogniowego HIMARS, w tym 20 wyrzutni (dwie przewidziano jako szkolne) i 300 pocisków, o wartości 414 mln USD. Decyzja i sposób procedowania w tej sprawie krytykowane są w prasie fachowej jako prowadzące do zakupienia systemu opartego o nietypowe w Polsce podwozia i systemy kierowania ogniem oraz częściowo niekompatybilne systemy dowodzenia i łączności, a przy tym bez korzyści dla polskiego przemysłu i zdobywania przezeń nowych kompetencji.

Pytanie: Dla jakiej armii był przygotowany program Homar? 
Odpowiedź: Wojska Polskiego

Pytanie: Kto w 2017 roku był głową państwa w Stanach Zjednoczonych? 
Odpowiedź: Donalda Trumpa

Pytanie: Kto w Polsce zarządzał Ministerstwem Obrony Narodowej? 
Odpowiedź: Mariusza Błaszczaka

Pytanie: Na dostarczenie ilu wyrzutni Polska podpisała umowę z USA?
Odpowiedź: 20
Akcja „B”

Krakiewicz pod wpływem przeżyć w więzieniu (1950–1952) przeszedł na pozycje lojalistyczne wobec władz komunistycznych i był odtąd gwarantem właściwego z punktu widzenia władz kursu politycznego Kościoła. Władze wyznaniowe zobowiązały niektórych zwalnianych z KChWE i ZKCh do działań na rzecz poszerzenia ZKE. Paweł Bajeński przeszedł podobną metamorfozę co Krakiewicz. Pod nieobecność uwięzionego Jerzego Sacewicza (przeciwnika wejścia do ZKE) doprowadził do tego, że ZKCh znalazł się w strukturach ZKE. Z kolei Józef Czerski, wieloletni prezes KChWE, przed aresztowaniami był przeciwnikiem wejścia do ZKE, natomiast po wyjściu na wolność nakłaniał zbory KChWE do przystąpienia do ZKE. W latach 1952 i 1953 odbyły się dwie Konferencje Porozumiewawcze, których celem było poszerzenie ZKE.

Pytanie: Jak zmieniła się postawa Krakiewicza po wyjściu na wolność?
Odpowiedź: przeszedł na pozycje lojalistyczne wobec władz komunistycznych

Pytanie: Co wpłynęło na zmianę postawy Krakiewicza?
Odpowiedź: przeżyć w więzieniu

Pytanie: Kiedy Czerski zmienił swoje zdanie co do przyłączenia się KChWE do ZKE?
Odpowiedź: po wyjściu na wolność

Pytanie: Kto wprowadził ZKCh do ZKE?
Odpowiedź: Paweł Bajeński

Pytanie: Czy działania zmierzające do poszerzenia ZKE były zgodne z linią władz wyznaniowych?
Odpowiedź: Władze wyznaniowe zobowiązały niektórych zwalnianych z KChWE i ZKCh do działań na rzecz poszerzenia ZKE
Akcja „B”

Po pokazowym procesie bułgarskim z 1949 roku, w którym skazano 15 pastorów, Wydział V Departamentu V MBP postanowił aresztować czołowych działaczy ZKCh i ZKE. Przygotowano „Plan częściowej likwidacji sekt” który zakładał, że 16 marca o godzinie 21:00 nastąpią aresztowania 18 działaczy, 28 działaczy zamierzano przesłuchać i przeprowadzić rewizje u wszystkich 44 osób. Akcja miała objąć w sumie 10 województw i miasto stołeczne Warszawę. Nie doszła jednak do skutku, ale natychmiast przystąpiono do systematycznego rozpracowywania „sekt”. 28 maja 1949 roku UBP Warszawa założył sprawę agenturalnego rozpracowania pod kryptonimem „Inżynier” na kierownictwo ZKE. 7 czerwca Departament V MBP sporządził „Informację” dotyczącą ZKCh i ZKE. Uznano, że Kościoły te „stanowią bazę wpływów imperializmu amerykańskiego i służą za kanał wywiadu amerykańskiego”. „Sekty” należy zlikwidować „celem zwężenia bazy wpływów USA i działania sieci obcych wywiadów”. Odtąd Departament V MBP przygotowywał się do przeprowadzenia akcji likwidacyjnej.

Pytanie: Jakie działania miały być przeprowadzone w ramach akcji nazwanej „Planem częściowej likwidacji sekt”?
Odpowiedź: aresztowania 18 działaczy, 28 działaczy zamierzano przesłuchać i przeprowadzić rewizje u wszystkich 44 osób

Pytanie: Na jakich terenach miał zostać zrealizowany „Plan częściowej likwidacji sekt”?
Odpowiedź: 10 województw i miasto stołeczne Warszawę

Pytanie: Dlaczego zdaniem Departamentu V MBP ZKCh i ZKE należało zlikwidować?
Odpowiedź: celem zwężenia bazy wpływów USA i działania sieci obcych wywiadów

Pytanie: Czy „Plan częściowej likwidacji sekt” został wprowadzony w życie?
Odpowiedź: Nie doszła jednak do skutku
Noc Kupały

Według wierzeń wodniki, wodnice i utopce oraz większość pozostałych demonów wodnych lubiła zaczajać się na spragnionych lata ludzi, którzy nierozsądnie zażywają kąpieli przed nocą Kupały. Dopiero po tym święcie kąpiel w akwenach stawała się stosunkowo bezpieczna. W okresie późniejszym wierzenia te znalazły swoje odbicie w święceniu wody w przypadającą na 23-24 czerwca wigilię św. Jana, co miało przeganiać złe moce i niejako oficjalnie otwierać sezon kąpielowy (stąd przypuszczalnie kolejne późniejsze powiązanie postaci Jana Chrzciciela z nocą Kupały).

Pytanie: Dlaczego według ludowych wierzeń kąpiel w akwenach przed nocą Kupały nie była rozsądnym wyborem?
Odpowiedź: wodniki, wodnice i utopce oraz większość pozostałych demonów wodnych lubiła zaczajać się na spragnionych lata ludzi

Pytanie: Co chciano osiągnąć święcąc wodę w wigilię świętego Jana?
Odpowiedź: przeganiać złe moce i niejako oficjalnie otwierać sezon kąpielowy

Pytanie: Kiedy obchodzono wigilię świętego Jana?
Odpowiedź: 23-24 czerwca

Pytanie: Czy po nocy Kupały można już było czuć się bezpieczniej, kąpiąc się w akwenach?
Odpowiedź: Dopiero po tym święcie kąpiel w akwenach stawała się stosunkowo bezpieczna

Pytanie: Jaka postać biblijna była kojarzona z tym świętem?
Odpowiedź: Jana Chrzciciela
Hrabia Monte Christo

Mija dziewięć lat. Syn Fernanda i Mercedes, Albert de Morcerf i jego przyjaciel Franz d’Epinay spędzają karnawał w Rzymie. Ich sąsiadem w hotelu jest bajecznie bogaty hrabia Monte Christo – pod takim nazwiskiem ukrywa się Edmund Dantès. W czasie jednej z zabaw maskowych Albert poznaje uroczą dziewczynę i udaje się z nią na schadzkę. Okazuje się, że była to pułapka – młodzieniec został porwany przez bandę Luigiego Vampy. Dzięki hrabiemu Monte Christo zostaje jednak uwolniony. Wdzięczny młodzieniec obiecuje, że w zamian wprowadzi arystokratę w środowisko paryskich wyższych sfer. Tak też się dzieje, a ekscentryczny milioner staje się szybko najpopularniejszą postacią w stolicy Francji. Nawiązuje osobistą znajomość z Fernandem de Morcerfem, bankierem Danglarsem i de Villefortem, który awansował na głównego prokuratora królewskiego. Stopniowo realizuje swój plan zemsty. Za sprawą faktów ujawnionych przez odnalezioną przez niego Hayde, córkę Alego Tebelina Paszy, wychodzi na jaw, że Fernand Mondego był nie bohaterem wojny o niepodległość Grecji, ale zdrajcą, który wydał Turkom i osobiście zamordował Alego Paszę. Manewry finansowe hrabiego doprowadzają bank Danglarsa do bankructwa, zaś jego córka omal nie poślubia byłego galernika, którego Monte Christo wprowadził na salony pod fałszywym nazwiskiem włoskiego wicehrabiego Andrei Cavalcantiego. Równocześnie żona de Villeforta, pragnąc zapewnić dziedziczenie majątku męża przez swojego syna, zabija jego teściów i usiłuje otruć córkę z pierwszego małżeństwa, Walentynę. Również te czyny zainspirował Monte Christo, opowiadając kobiecie o działaniu trucizn roślinnych.

Pytanie: Jaką nazwę nadał sobie dla niepoznaki Edmund Dantès?
Odpowiedź: Monte Christo

Pytanie: Kto podstępem porwał Alberta?
Odpowiedź: bandę Luigiego Vampy

Pytanie: Kto pomógł Albertowi uwolnić się od złej bandy? 
Odpowiedź: Monte Christo

Pytanie: Jak miała na imię córka Paszy?
Odpowiedź: Hayde
Charles Dickens

9 czerwca 1865 roku, wracając z Paryża wraz z Ellen Ternan przeżył katastrofę kolejową w Staplehurst. Siedem pierwszych wagonów spadło z żelaznego mostu, który był wówczas w naprawie. Jedynym wagonem, który pozostał na torze, był wagon pierwszej klasy, którym podróżował Dickens. Opuszczając wagon, zorientował się, że zostawił w nim rękopis powieści „Nasz wspólny przyjaciel” i wrócił po niego. Doświadczenie z tragedii w Staplehurst oraz informacje o katastrofie w tunelu Clayton wykorzystał później, pisząc opowiadanie „The Signal-Man”.

Pytanie: Jakiego wypadku doznał Dickens?
Odpowiedź: katastrofę kolejową

Pytanie: W jakiej miejscowości doszło do wypadku kolejowego, w którym uczestniczył Dickens?
Odpowiedź: w Staplehurst

Pytanie: Jakie działo napisał Dickens po przeżyciach z wypadku?
Odpowiedź: „The Signal-Man”

Pytanie: Kiedy miała miejsce katastrofa kolejowa w Staplehurst?
Odpowiedź: 9 czerwca 1865 roku
Alaksandr Łukaszenka

W sierpniu 1991 roku, podczas puczu moskiewskiego, Alaksandr Łukaszenka określał się jako zwolennik „pieriestrojki” i demokratyzacji, obwiniając komunistów o kryzys, w którym znalazł się kraj. Ostro wystąpił przeciwko propozycji pierwszego sekretarza KC KPB Anatola Małafiejeua, by ogłosić w republice stan wyjątkowy i utworzyć stanowisko prezydenta, twierdząc, że grozi to wprowadzeniem na Białorusi dyktatury. 24 sierpnia 1991 roku, na nadzwyczajnej sesji Rady Najwyższej zwołanej na wniosek deputowanych BFL, na wniosek Alaksandra Łukaszenki i Wiktara Hanczara został odwołany ze stanowiska przewodniczący parlamentu Mikałaj Dziemianciej. Łukaszenka wystąpił przeciwko upaństwowieniu własności dawnego Komsomołu (przemianowanego na Związek Młodzieży Białorusi). Dzięki jego staraniom organizacja zachowała swoje struktury, nieruchomości, dotacje budżetowe i inną własność.

Pytanie: Czy w sierpniu 1991 r. był przychylny działalności komunistów?
Odpowiedź: W sierpniu 1991 roku, podczas puczu moskiewskiego, Alaksandr Łukaszenka określał się jako zwolennik „pieriestrojki” i demokratyzacji, obwiniając komunistów o kryzys, w którym znalazł się kraj

Pytanie: Czym według niego groziła realizacja propozycji Małafiejeua?
Odpowiedź: wprowadzeniem na Białorusi dyktatury

Pytanie: Jak wcześniej nazywał się Związek Młodzieży Białorusi?
Odpowiedź: Komsomołu

Pytanie: Kim był Anatol Małafiejeua?
Odpowiedź: pierwszego sekretarza KC KPB
Stereotyp

Ojcem takiego rozumienia stereotypu jest Hilary Putnam, który rozgraniczył wiedzę naukową (encyklopedyczną) na temat danego pojęcia od wiedzy potocznej. Można więc mówić o naukowym znaczeniu wyrazu „woda” – jest to pewien rodzaj cząsteczki chemicznej o określonym wzorze, oraz o jego sensie potocznym, czyli o stereotypie, wedle którego woda jest życiodajna, ma magiczną moc, oznacza świeżość. Współcześnie duża grupa językoznawców poświęca się analizie stereotypów wyrażeń potocznych, pisząc o stereotypach „kamienia”, „żaby” czy „kosmosu”.

Pytanie: Jakiego rozróżnienia dotyczącego stereotypu dokonał Hilary Putnam?
Odpowiedź: rozgraniczył wiedzę naukową (encyklopedyczną) na temat danego pojęcia od wiedzy potocznej

Pytanie: Jaki jest stereotyp wyrazu „woda”, zgodnie z rozgraniczeniem wprowadzonym przez Putnama?
Odpowiedź: woda jest życiodajna, ma magiczną moc, oznacza świeżość

Pytanie: Czy obecnie językoznawcy zajmują się badaniem stereotypów potocznych słów?
Odpowiedź: Współcześnie duża grupa językoznawców poświęca się analizie stereotypów wyrażeń potocznych

Pytanie: Zgodnie z ustaleniami jakiego naukowca można mówić o naukowym i potocznym sensie poszczególnych wyrazów?
Odpowiedź: Hilary Putnam
Seria niefortunnych zdarzeń

Ponadto ukazała się książka pod tytułem Lemony Snicket: Nieautoryzowana autobiografia, będąca zbiorem fikcyjnych dokumentów (zdjęć, listów, telegramów, cytatów, zapisów rozmów). W Wielkiej Brytanii i USA wydano The Beatrice Letters (Listy Beatrycze) (zbiór korespondencji między Lemonym Snicketem a Beatrycze) oraz Horseradish: Bitter Truths You Can't Avoid (Chrzan: Gorzkie prawdy, których nie sposób uniknąć. Rozdział czternasty jest ostatnim rozdziałem księgi 13 i tworzy odrębną (12-stronicową) książkę.

Pytanie: Co znajdowało się w książce "Lemony Snicket: Nieautoryzowana autobiografia"?
Odpowiedź: zbiorem fikcyjnych dokumentów

Pytanie: W jakich krajach wydano "Listy Beatrycze"?
Odpowiedź: Wielkiej Brytanii i USA

Pytanie: Co zawierały "Listy Beatrycze"?
Odpowiedź: zbiór korespondencji między Lemonym Snicketem a Beatrycze
Seria niefortunnych zdarzeń

Fabuła zmienia się w książce Wredna wioska, gdzie dzieci zostają oskarżone o zamordowanie Jacques’a Snicketa, który był brany za Hrabiego Olafa, ten sam z kolei przebrał się za detektywa Dupina i wrobił dzieci w morderstwo, które prawdopodobnie sam popełnił. Od tego momentu rodzeństwo musi uciekać przed Olafem i policją. W Przedostatniej pułapce proces przeciwko Olafowi, uniewinniający dzieci, zostaje zakłócony przez współpracowników Olafa. Dzieci uciekają wraz z Olafem i zmuszone zostają do podpalenia Hotelu Ostateczność. Od tego momentu rodzeństwo wypływa w rejs i trafia na wyspę.

Pytanie: Jaki zarzut pada pod adresem rodzeństwa we Wrednej wiosce?
Odpowiedź: o zamordowanie Jacques’a Snicketa

Pytanie: Jak Hrabia Olaf przyczynił się do skierowania podejrzeń o zabicie Jacques’a Snicketa w stronę rodzeństwa?
Odpowiedź: przebrał się za detektywa Dupina i wrobił dzieci w morderstwo, które prawdopodobnie sam popełnił

Pytanie: Co dzieje się z dziećmi po tym, jak zostają zmuszone do podpalenia Hotelu Ostateczność?
Odpowiedź: wypływa w rejs i trafia na wyspę

Pytanie: W której z książek serii opisany jest proces oczyszczający rodzeństwo z zarzutu morderstwa?
Odpowiedź: Przedostatniej pułapce