the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Anna Jantar

W 1972 zdała egzamin przed Komisją Weryfikacyjną Ministerstwa Kultury i Sztuk, uzyskując tytuł zawodowej piosenkarki oraz przyjęła pseudonim artystyczny: Anna Jantar. Koncertowała z programem estradowym wraz z Andrzejem Frajndtem, do scenariusza Janusza Weissa. W 1973 uczestniczyła w XI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie śpiewała swój pierwszy solowy przebój „Najtrudniejszy pierwszy krok”. Od tego momentu stała się bardziej rozpoznawalną i uznaną piosenkarką w Polsce lansując wiele innych przebojów, m.in.: „Tyle słońca w całym mieście”, „Staruszek świat”, „Za każdy uśmiech”, „Baju-baj proszę pana (Jambalaya)”, „Radość najpiękniejszych lat”, „Mój tylko mój”, „Nie wierz mi, nie ufaj mi”, „Wielka dama tańczy sama”, „Moje jedyne marzenie” czy „Nic nie może wiecznie trwać”.

Pytanie: Jaki przydomek wybrała piosenkarka?
Odpowiedź: Anna Jantar

Pytanie: Z jakim utworem wystąpiła na festiwalu w Opolu?
Odpowiedź: Najtrudniejszy pierwszy krok

Pytanie: Kiedy wystąpiła na festiwalu w Opolu?
Odpowiedź: W 1973

Pytanie: Czy występ na wydarzeniu w Opolu przyniósł jej sławę?
Odpowiedź: uczestniczyła w XI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie śpiewała swój pierwszy solowy przebój „Najtrudniejszy pierwszy krok”. Od tego momentu stała się bardziej rozpoznawalną i uznaną piosenkarką w Polsce
Anna Jantar

Początkowo występowała w poznańskich klubach studenckich m.in. Od Nowa (róg ul. Żydowskiej i Wielkiej na Starym Rynku) oraz Studenckim Teatrze Nurt na Winogradach jako akompaniatorka, a później także jako wokalistka. 16 grudnia 1968 w poznańskim radiu, w trakcie współpracy z grupą Polne Kwiaty nagrała utwór „Po ten kwiat czerwony”. W styczniu 1969 wystąpiła w Krakowie, na prestiżowym w środowisku artystycznym Festiwalu Piosenki Studenckiej, gdzie otrzymała wyróżnienie. W latach 1969–1972 Anna Szmeterling była wokalistką zespołu Waganci, z tego okresu pochodzi popularny utwór „Co ja w tobie widziałam”. Grupa współpracowała z zespołem Czerwono-Czarni podczas wspólnej trasy koncertowej. Wystąpiła w filmowej komedii muzycznej „Milion za Laurę” w reżyserii Hieronima Przybyła, wykonując z „Wagantami” piosenkę „Czujna straż”.

Pytanie: Kiedy powstała piosenka „Po ten kwiat czerwony”?
Odpowiedź: 16 grudnia 1968

Pytanie: Z kim współpracowała Jantar by stworzyć „Po ten kwiat czerwony”?
Odpowiedź: Polne Kwiaty

Pytanie: Do jakiego zespołu należała Jantar w latach 1969–1972?
Odpowiedź: Waganci
Szwecja

Polityka socjalna Szwecji opiera się na założeniu, że wszyscy obywatele niezależnie od pochodzenia i stanu majątkowego powinni mieć równy dostęp do edukacji, służby zdrowia, dóbr kultury itd. Szwecja przeznacza z budżetu na cele socjalne 27% swojego PKB, jeden z najwyższych na świecie poziomów. W Szwecji budżet państwa oraz firmy prywatne przeznaczają na badania naukowe 4% PKB, co daje pod tym względem pierwsze miejsce na świecie. Charakterystyczne dla Szwecji jest finansowanie służby zdrowia i emerytur z podatków, a nie dodatkowych ubezpieczeń społecznych. W Szwecji 6,5% ludności oraz 3% dzieci żyje poniżej granicy ubóstwa. Szwecja zajmuje 6. miejsce na świecie pod względem HDI, wskaźnika rozwoju społecznego, i 1. miejsce pod względem HPI, wskaźnika ubóstwa społecznego.

Pytanie: Z czego finansuje się tam emerytury?
Odpowiedź: podatków

Pytanie: Ile procent PKB rozdysponowanych jest w Szwecji na cele społeczne?
Odpowiedź: 27%

Pytanie: Czy kraj ten znajduje się w pierwszej dziesiątce państw z najlepszym wskaźnikiem rozwoju społecznego?
Odpowiedź: Szwecja zajmuje 6. miejsce na świecie pod względem HDI, wskaźnika rozwoju społecznego

Pytanie: Czy jakieś inne państwo na świecie przeznacza na badania naukowe większą część PKB?
Odpowiedź: W Szwecji budżet państwa oraz firmy prywatne przeznaczają na badania naukowe 4% PKB, co daje pod tym względem pierwsze miejsce na świecie
Geografia świata wiedźmina

Podczas II wojny z Nilfgaardem Aedirn padło ofiarą błyskawicznej ofensywy „Czarnych”. Bitwa pod Aldersbergiem przyniosła zwycięstwo Nilfgaardczykom i zdziesiątkowała wojska Demawenda. Zajęte i złupione zostały największe miasta i centra przemysłowe (Vengerberg, Aldersberg, Guleta). Dodatkowo Aedirn toczyło odwieczny spór z Kaedwen o ziemie leżące pomiędzy rzekami Dyfne a Liskelą zwane również Dolną Marchią. Podczas wojny wojska Kaedwen wkroczyły do Górnego Aedirn. Królestwo praktycznie przestało istnieć, a król Demawend schronił się w temerskiej stolicy – Wyzimie. Nieliczne ocalałe wojska Aedirn weszły podczas bitwy pod Brenną w skład odwodu. W końcowej fazie wojny zjednoczony z Henseltem z Kaedwen Demawend zwyciężył w II bitwie pod Aldersbergiem. Po wojnie król Aedirn pragnął odzyskać utracone ziemie, co udało się po podpisaniu pokoju cintryjskiego, który kończył wojny Nilfgaardu z Nordlingami. Dolna Marchia (Górne Aedirn) najprawdopodobniej wróciła do Aedirn, a Dol Blathanna przekształcono w alodialne księstwo elfów stanowiące enklawę w terytorium królestwa.

Pytanie: Czy wojska Nilfgaardu wygrały bitwę pod Aldersbergiem?
Odpowiedź: Bitwa pod Aldersbergiem przyniosła zwycięstwo Nilfgaardczykom

Pytanie: Jakie miasta zostały przejęte i obrabowane przez Nilfgaard, w związku z bitwą pod Aldersbergiem?
Odpowiedź: Vengerberg, Aldersberg, Guleta

Pytanie: Jakie działania umożliwiły władcy Aedirn odzyskanie straconych przez niego ziem?
Odpowiedź: podpisaniu pokoju cintryjskiego

Pytanie: Co powstało na terenie Dol Blathanna po zawarciu pokoju cintryjskiego?
Odpowiedź: alodialne księstwo elfów
Katechumenat

Katechumenat osiągnął swój szczytowy okres rozwoju w IV i V w. Powszechnie dokonywał się wtedy w czterech stadiach, a kandydatów nazywano odpowiednio do etapu drogi do chrztu. Najpierw zapisywano się do katechumenatu, często też rodzice zapisywali swe dzieci. Gdy kandydaci mieli jasność co do swoich intencji, po obrzędzie naznaczenia znakiem krzyża, przyjęcia sakramentu soli oraz namaszczenia katechumenów stawali się Słuchaczami (Auditores). Mieli oni prawo uczestniczenia w liturgii Słowa Bożego lokalnej wspólnoty kościelnej. W następnym etapie, ci, którzy zostali dopuszczeni do chrztu podczas zbliżającej się Wielkanocy, na Zachodzie stawali się Competentes. W Rzymie nazywano ich Wybranymi (łac. Electi), a na Wschodzie Oświeconymi (gr. Fotizomenoi). Po chrzcie katechumeni stawali się Neofitami.

Pytanie: Kiedy kandydaci byli mianowani na Słuchaczy?
Odpowiedź: po obrzędzie naznaczenia znakiem krzyża, przyjęcia sakramentu soli oraz namaszczenia katechumenów

Pytanie: Jakie możliwości posiadali Słuchacze?
Odpowiedź: prawo uczestniczenia w liturgii Słowa Bożego lokalnej wspólnoty kościelnej

Pytanie: Jakim mianem określano ochrzczonych Słuchaczy na Zachodzie?
Odpowiedź: Competentes

Pytanie: Jakim mianem określano ochrzczonych Słuchaczy w Rzymie?
Odpowiedź: Wybranymi
Katechumenat

Według Rytuału rzymskiego wydanego po Soborze trydenckim, wszystkie etapy katechumenatu antycznego prowadzonego dla dorosłych, jak obrzęd przyjęcia, egzorcyzmy etc. – które pierwotnie były celebrowane w ciągu miesięcy lub lat – były zgrupowane w jednym obrzędzie chrztu. Był to skutek przemian życia sakramentalnego Kościoła u początków okresu średniowiecza. Powszechnie zaczęto wtedy udzielać chrzest niemowlętom, dla których oczywiście nie było możliwości prowadzenia katechumenatu. W ten sposób obrzędy stanowiące w pierwszym tysiącleciu etapy rozwoju życia chrześcijańskiego przed chrztem, celebrowane w ciągu dłuższego okresu czasu oddzielnie od siebie – w średniowiecznej praktyce sakramentalnej znalazły się, w formie skarłowaciałej, w jednorazowej liturgii chrztu.

Pytanie: W wyniku jakiego zgromadzenia władz kościoła opublikowano zasady Rytuału rzymskiego?
Odpowiedź: Soborze trydenckim

Pytanie: Jaki sakrament zbierał wszystkie etapy katechumenatu antycznego?
Odpowiedź: chrztu

Pytanie: W jakim okresie dzieci mogły zacząć przyjmować chrzest?
Odpowiedź: u początków okresu średniowiecza

Pytanie: Czy niemowlęta mogły prowadzić katechumenat?
Odpowiedź: dla których oczywiście nie było możliwości prowadzenia katechumenatu
Bitwa pod Obertynem

W międzyczasie senat powierzył 1 czerwca 1531 dowództwo w wyprawie Janowi Amorowi Tarnowskiemu, wodzowi doświadczonemu i cieszącemu się szacunkiem żołnierzy. W lipcu przebywający we Lwowie hetman otrzymał od króla dokładną instrukcję, która dawała mu pełną swobodę na terenie Pokucia, ale zabraniała przekraczania z wojskiem granicy Mołdawii, by nie drażnić Turków traktujących hospodarstwo Piotra Raresza jako swoje lenno. Kilka tygodni później armia koronna zebrała się w miasteczku Rohatyn koło Stanisławowa, by na początku sierpnia przekroczyć granice Pokucia i w ciągu trzech dni, do 5 sierpnia, oczyścić je z wrogów. Po tak szybkim zwycięstwie Tarnowski zawrócił w stronę Lwowa, zostawiając jedynie 1200 jazdy, jednak zwiadowcy donieśli mu, że hospodar gromadzi dużą armię tuż przy granicy; zawrócił więc, by przygotować się do walki. Już 15 sierpnia dwutysięczny oddział mołdawski obległ Gwoździec, gdzie broniło się zaledwie 186 członków załogi. Na odsiecz twierdzy ruszyła cała armia polska, spodziewając się tam znaleźć główne siły Mołdawian; 19 sierpnia doszło do bitwy z korpusem złożonym z 6 tysięcy lekkiej jazdy, średniozbrojnych bojarów oraz niewielkiej grupy zaciężnych. Polacy wygrali, zabijając prawie dwa tysiące żołnierzy z armii Raresza. Po tym zwycięstwie wojsko polskie rozłożyło obóz niedaleko Gwoźdźca i odpoczywało. Dopiero 21 sierpnia rozpoczęło wymarsz w stronę granicy i po przebyciu 15 kilometrów rozbito kolejny obóz pod wsią Obertyn, w kotlinie rzeki Czerniawy(ukr.). Petryła jednak nie zamierzał dać za wygraną i rozpoczął pościg za wojskiem Tarnowskiego.

Pytanie: Kto dowodził eskapadą?
Odpowiedź: Janowi Amorowi Tarnowskiemu

Pytanie: Ilu żołnierzy wojsk mołdawskich okrążyło Gwoździec?
Odpowiedź: dwutysięczny

Pytanie: Kto zwyciężył w bitwie?
Odpowiedź: Polacy

Pytanie: Jak nazywała się osada nieopodal Czerniawy, w której polska armia założyła obóz?
Odpowiedź: Obertyn
Lee J. Cobb

W The Garment Jungle (reż. Robert Aldrich, Vincent Sherman) Cobb został obsadzony w roli nieugiętego, sprzeciwiającego się włączeniu do związku przemysłowca. Kolejnym filmem był dramat Trzy oblicza Ewy (reż. Nunnally Johnson). W roli głównej wystąpiła Joanne Woodward, zdobywczyni Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Film zebrał dobre recenzje, a Cobb w roli psychiatry został oceniony pozytywnie. Przy trzech kolejnych produkcjach Cobb wrócił do pełni sił. Najbardziej rozrzutną z nich była adaptacja Braci Karamazow Fiodora Dostojewskiego w reżyserii Richarda Brooksa. Cobb jako patriarcha rodziny, ojciec czterech synów, nigdy wcześniej nie był tak rozrzutny jak lubieżny i diaboliczny Fiodor Karamazow, który porzucał picie i kobiety tylko po to, by się upewnić że wciąż trzyma rękę na spuściźnie po martwych matkach jego synów. W tych rolach wystąpili Yul Brynner, Richard Basehart, William Shatner i Albert Salmi. Aktor po raz pierwszy od Hopalong Cassidy został namówiony do zagrania bez peruki. „Lee J. Cobb jako łysawy i brodaty ojciec jest monstrum pociesznych zbereźników, łapczywości i nieufności”, a jego postać jest „niezmiernie nikczemnym człowiekiem”, ocenia Crowther. Za tę rolę Cobb otrzymał swoją drugą nominację do Oscara za rolę drugoplanową. Sam film otrzymał mieszane recenzje.

Pytanie: W jakim filmie zadebiutował Cobb?
Odpowiedź: The Garment Jungle

Pytanie: Kto wyreżyserował "Trzy oblicza Ewy"?
Odpowiedź: Nunnally Johnson

Pytanie: Do jakiego gatunku filmowego należą "Trzy oblicza Ewy"?
Odpowiedź: dramat

Pytanie: W kogo wcielił się Cobb w "Trzech obliczach Ewy"?
Odpowiedź: psychiatry
Kombi (zespół muzyczny)

W 2013 zespół Łosowskiego zmienił nazwę na Kombi Łosowski. Nazwisko lidera miało ułatwiać identyfikację zespołu Kombi wobec funkcjonowania grupy o łudząco podobnej nazwie Kombii. W grudniu tego samego roku ukazał się album Live składający się z płyt: „Live” (10 największych hitów + 6 utworów nowych), „Drogą czasu” z niewydanymi dotąd lub mniej znanymi utworami instrumentalnymi (z lat 1973–2011) oraz „Kamerą fanów” z nagraniami video autorstwa fanów z koncertów zespołu. 18 marca 2013 Łosowski w celu zabezpieczenia dóbr osobistych złożył wniosek o rejestrację nazwy Kombi w Urzędzie Patentowym RP.

Pytanie: W którym roku doszło do modyfikacji nazwy zespołu Łosowskiego?
Odpowiedź: 2013

Pytanie: W jakim celu do nazwy dodano nazwisko lidera grupy?
Odpowiedź: ułatwiać identyfikację

Pytanie: W którym roku wydano album "Live"?
Odpowiedź: tego samego roku

Pytanie: Na której z płyt odnaleźć można występy Kombii zarejestrowane przez wielbicieli zespołu?
Odpowiedź: Kamerą fanów
Edward Mordake

Wydana w 1896 encyklopedia medyczna Anomalies and Curiosities of Medicine przedstawiła opis Mordake'a, nie podając jednak kiedy miał on żyć. Opis ten był kopią artykułu Hildretha. W encyklopedii przedstawiono opis anatomiczny przypadku Mordake'a, nie przedstawiono jednak medycznej diagnozy tej rzadkiej deformacji. Taki defekt mógł być formą Craniopagus parasiticus (pasożytująca głowa bliźniaka z nierozwiniętym ciałem), rodzajem diprosopus (zdwojeniem części lub całości struktur twarzy) lub ekstremalną formą asymetrycznie nierozdzielonych bliźniąt.

Pytanie: W jakiej publikacji po raz pierwszy pojawił się opis Mordake?
Odpowiedź: Anomalies and Curiosities of Medicine

Pytanie: Kto wydał publikację, w której znalazł się opis przedstawiony również w encyklopedii z 1986 roku?
Odpowiedź: Hildretha

Pytanie: Jaki opis dolegliwości Mordake'a zaprezentowano w encyklopedii?
Odpowiedź: anatomiczny

Pytanie: Jak definiuje się diprosopus?
Odpowiedź: zdwojeniem części lub całości struktur twarzy

Pytanie: Czym jest Craniopagus parasiticus?
Odpowiedź: pasożytująca głowa bliźniaka z nierozwiniętym ciałem
Krzysztof Zanussi

Barwy ochronne (1976) stanowią szczególnie ważny film w dorobku reżysera. Zanussi wpisał się nim w formację nazywaną kinem moralnego niepokoju, w ostrym, satyrycznym świetle przedstawiając mikrokosmos obozu naukowego dla językoznawców. Tematem filmu jest pojedynek postaw oderwanego od rzeczywistości uczelnianej doktoranta Jarosława Kruszyńskiego (Piotr Garlicki) oraz pozbawionego złudzeń docenta Jakuba Szelestowskiego (Zapasiewicz), który otwiera mu oczy na wszechobecną korupcję panującą na rodzimej uczelni. Satyra ta, jak podkreślał Marek Radziwon, obejmuje całe środowisko uczelniane: „prorektor jest zwykłym nieukiem, jego żona – idiotką, […] Jarek – obrońcą głupiej sprawy, a studenci – dzieciarnią […]. Jedyną osobą, która nie manifestuje wielkich ambicji albo też skrywa je najskuteczniej, jest Jakub”. Barwy ochronne otrzymały Grand Prix Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, jednak okoliczności przyznania nagrody były dla Zanussiego poniżające. Ówczesny wiceminister kultury Janusz Wilhelmi, który uwielbiał twórczość Zanussiego, wywarł presję na jury festiwalu tak, aby pogrążyć Andrzeja Wajdę i nie dopuścić do przyznania jakiejkolwiek nagrody konkursowej filmowi Człowiek z marmuru (1976) tegoż. Wilhelmi wysłał po Zanussiego śmigłowiec, którym reżyser Barw ochronnych miał dotrzeć do Gdańska. Jednak w geście solidarności z Wajdą Zanussi nie przybył na uroczystość, co przypłacił koniecznością czasowego wyjazdu za granicę. Na terenie RFN-u nakręcił dwa obyczajowe filmy: Lekcję anatomii (Anatomiestunde, 1977) oraz Dom kobiet (Haus der Frauen, 1977).

Pytanie: Do jakiej kategorii filmów zalicza się Barwy ochronne?
Odpowiedź: kinem moralnego niepokoju

Pytanie: Jaki jest przedmiot produkcji Barwy ochronne?
Odpowiedź: pojedynek postaw oderwanego od rzeczywistości uczelnianej doktoranta Jarosława Kruszyńskiego (Piotr Garlicki) oraz pozbawionego złudzeń docenta Jakuba Szelestowskiego

Pytanie: Kto wcielił się w postać Kruszyńskiego?
Odpowiedź: Piotr Garlicki

Pytanie: Kto wyreżyserował Człowieka z marmuru?
Odpowiedź: Andrzeja Wajdę
Krzysztof Zanussi

Po realizacji Cwału Zanussi podjął się wyreżyserowania serialu Opowieści weekendowe (1996–2000), w zamierzeniu kontrapunktu dla cyklu telewizyjnego Dekalog (1988) Krzysztofa Kieślowskiego. Nakręcił też kolejny hagiograficzny film, Brata naszego Boga (1997) na podstawie sztuki Wojtyły o Adamie Chmielowskim. Jednakże największy sukces artystyczny w Polsce po 1989 roku reżyser osiągnął filmem Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową (2000). Jego główny bohater, śmiertelnie chory i zgorzkniały profesor (Zapasiewicz), z zemsty za niemożność odwrócenia swojego losu obraca swój gniew przeciwko młodej parze. Życie spotkało się z uznaniem krytyków i zostało nagrodzone Grand Prix Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, jednak nie miało szans na szeroką dystrybucję poza Polską. Derek Elley z „Variety” pisał, że „Życie, przejrzyście wyreżyserowane, bardzo proste i świadome ograniczeń sztuki filmowej, jest łatwym, wciągającym seansem – rodzajem pewnego jakościowego kina europejskiego, które już prawie wygasło, pochodzącego prosto z serca, nie zaś podręcznikowego”. Zanussi podjął wkrótce po nakręceniu Życia decyzję o wyreżyserowaniu jego spin-offa pod nazwą Suplement (2002), który skupiał się właśnie na młodej parze. „Nieoświeceni odrzucą dzieło rzemieślnika jako filozoficzną operę mydlaną, ale dla nadających na tych samych falach, co Zanussi, Suplement będzie pochłaniał aż do momentu rozproszenia uwagi” – pisano w „Variety”. Suplement został uhonorowany nagrodą FIPRESCI na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Moskwie.

Pytanie: Jakie dzieło stanowiło dla Zanussiego inspirację do Brata naszego Boga?
Odpowiedź: sztuki Wojtyły o Adamie Chmielowskim

Pytanie: Jaki film uważa się za największe dzieło Zanussiego po 1989?
Odpowiedź: Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową

Pytanie: Jaką nagrodę zdobyło Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową?
Odpowiedź: Grand Prix Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych

Pytanie: Czy Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową zostało rozsławione poza Polską?
Odpowiedź: jednak nie miało szans na szeroką dystrybucję poza Polską
My Hero Academia – Akademia bohaterów

Kolejny spin-off, zatytułowany Vigilante - My Hero Academia - Illegals (jap. ヴィジランテ ―僕のヒーローアカデミアILLEGALS―), rozpoczął swoją publikacje w czasopiśmie „Shōnen Jump GIGA” od 20 sierpnia 2016 roku. Autorem scenariusza jest Hideyuki Furuhashi, natomiast ilustracje wykonuje Court Betten. W grudniu 2016 ogłoszono, że w związku z dyskontynuacją tego czasopisma wydawanie kolejnych rozdziałów zostało przeniesione do czasopisma internetowego „Shōnen Jump +”, gdzie opublikowano także dwa rozdziały wydane wcześniej w „Shōnen Jump GIGA”. W Polsce spin-off ten wydawany jest przez Waneko.

Pytanie: W jakim czasopiśmie był początkowo wydawany ten tytuł?
Odpowiedź: „Shōnen Jump GIGA”

Pytanie: Czy autorem scenariusza i ilustracji jest ta sama osoba?
Odpowiedź: Autorem scenariusza jest Hideyuki Furuhashi, natomiast ilustracje wykonuje Court Betten

Pytanie: Dlaczego znieniono sposób dystrybucji tej serii?
Odpowiedź: w związku z dyskontynuacją tego czasopisma

Pytanie: Czy całość tej serii można przeczytać w Internecie?
Odpowiedź: wydawanie kolejnych rozdziałów zostało przeniesione do czasopisma internetowego „Shōnen Jump +”, gdzie opublikowano także dwa rozdziały wydane wcześniej w „Shōnen Jump GIGA”

Pytanie: Czy seria ta jest dystrybuowana w Polsce?
Odpowiedź: W Polsce spin-off ten wydawany jest przez Waneko
Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej Kobiet 2019

W fazie pucharowej uczestniczyć będzie 16 zespołów, które awansowały z fazy grupowej. Ta część rywalizacji składać się będzie z czterech rund, w każdej rundzie odpada połowa drużyn. Po wyłonieniu czterech najlepszych drużyn turnieju, przegrani tych spotkań rozegrają mecz o brązowy medal, zaś zwycięzcy o tytuł mistrzowski. W każdym ze spotkań fazy pucharowej mecz zakończony w regulaminowym czasie remisem musi być rozstrzygnięty poprzez trzydziestominutową dogrywkę, jeżeli wynik nadal pozostanie nie rozstrzygnięty, rozstrzyga seria rzutów karnych.

Pytanie: Z ilu etapów składa się faza pucharowa?
Odpowiedź: czterech

Pytanie: O co walczą drużyny, które wyjdą zwycięsko z meczy w fazie pucharowej?
Odpowiedź: o tytuł mistrzowski

Pytanie: W wypadku jakich spotkań doliczane będzie trzydzieści minut rozgrywki?
Odpowiedź: mecz zakończony w regulaminowym czasie remisem

Pytanie: Co decydować będzie o wyniku spotkania, gdy doliczenie trzydziestu minut rozgrywki nie wpłynie na wynik meczu?
Odpowiedź: seria rzutów karnych
Wrzosiec bagienny

Wrzośce opisywane są jako rośliny miododajne, dające średni pożytek nektarowy i pyłkowy. Dotyczy to jednak uprawianych w Polsce gatunków z tego rodzaju, takich jak wrzosiec krwisty Erica carnea. Z pożytków wrzośca bagiennego korzystać mogą tylko pszczoły o długiej ssawce. W efekcie jego pyłek nie jest stwierdzany w miodach z Polski, a na obszarach gdzie występują różne gatunki wrzośców – w miodach trafiają się pyłki innych gatunków, a nie wrzośca bagiennego (np. na atlantyckich wybrzeżach w Europie Zachodniej wrzośca popielatego Erica cinerea i rozpierzchłego Erica vagans). Tylko w miodach wrzosowych z Danii i Norwegii, gdzie wrzosiec bagienny rośnie obficie, a innych gatunków z tego rodzaju brak – znajdowano pyłek tego gatunku. Obecność pożytków z wrzośca bagiennego (podobnie jak i innych gatunków z tego rodzaju) w miodzie wrzosowym powoduje, że traci on swoje właściwości tiksotropiczne.

Pytanie: Czy z gatunku można pozyskiwać miód?
Odpowiedź: Wrzośce opisywane są jako rośliny miododajne

Pytanie: Jakie pszczoły są wstanie pozyskać nektar z gatunku?
Odpowiedź: o długiej ssawce

Pytanie: Jaka jest konsekwencja występowania pożytków z gatunku w miodzie wrzosowym?
Odpowiedź: że traci on swoje właściwości tiksotropiczne

Pytanie: Czy w polskich miodach występuje pyłek gatunku?
Odpowiedź: W efekcie jego pyłek nie jest stwierdzany w miodach z Polski
Hugh Glass

Po odzyskaniu przytomności Glass zdołał się wydostać z grobu i zaczął się czołgać poprzez las. Według jego relacji podczas wędrówki żywił się głównie korzonkami i jagodami, raz udało mu się znaleźć padlinę bizona. W rany wdała się infekcja, a Glass aby nie dopuścić do gangreny zaczął układać na swoim ciele robaki, które zjadały martwe tkanki. Dotarł do rzeki Cheyenne, którą przebył za pomocą własnoręcznie zbudowanej tratwy. Po drodze spotkał Indian, którzy mu pomogli. Po pokonaniu samotnie około 320 kilometrów znalazł schronienie w Forcie Kiowa.

Pytanie: Czy Glassowi udało się uciec z miejsca własnego pochówku?
Odpowiedź: Po odzyskaniu przytomności Glass zdołał się wydostać z grobu

Pytanie: Co jadł traper w trakcie swojej podróży?
Odpowiedź: głównie korzonkami i jagodami, raz udało mu się znaleźć padlinę bizona

Pytanie: W jaki sposób traper przekroczył rzekę?
Odpowiedź: za pomocą własnoręcznie zbudowanej tratwy

Pytanie: Gdzie traper znalazł ostoję po setkach kilometrów samodzielnej tułaczki?
Odpowiedź: w Forcie Kiowa
Hugh Glass

Hugh Glass najbardziej znany jest z epizodu, który miał miejsce w 1823. Wziął udział w wyprawie w górę rzeki Missouri, dowodzonej przez generała Williama Henry'ego Ashleya. Około sierpnia w towarzystwie Johna S. Fitzgeralda i Jima Bridgera zapuścił się do rozwidlenia Grand River na terenie dzisiejszej Południowej Dakoty. Oddaliwszy się na moment od towarzyszy został zaatakowany przez samicę grizli. Zwierzę złamało traperowi nogę, zadało ciężką ranę głowy i zdarło mu z pleców skórę, pozostawiając odsłonięte żebra. Glass zdołał jednak nożem zranić niedźwiedzia, którego dobili Bridger i Fitzgerald. Następnie jednak, mimo rozkazów żeby zostali przy rannym, obaj traperzy wykopali grób i pozostawili w nim nieprzytomnego Glassa.

Pytanie: Kto przewodniczył wyprawie w górę rzeki Missouri w 1823 roku?
Odpowiedź: Williama Henry'ego Ashleya

Pytanie: Kto towarzyszył Glassowi w wyprawie do rozwidlenia Grand River?
Odpowiedź: Johna S. Fitzgeralda i Jima Bridgera

Pytanie: Jakie zwierzę zaatakowało Glassa, gdy ten oddalił się od grupy?
Odpowiedź: samicę grizli

Pytanie: Jakich obrażeń doznał Glass w wyniku ataku niedźwiedzicy?
Odpowiedź: złamało traperowi nogę, zadało ciężką ranę głowy i zdarło mu z pleców skórę