the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Zakon Maltański

Wyrok specjalnego Trybunału Kardynalskiego powołanego przez papieża Piusa XII w 1953 roku potwierdził suwerenność Zakonu, określając ją zarazem mianem funkcjonalnej, tj. opartej na międzynarodowej działalności Zakonu, a nie na posiadłościach terytorialnych, a także potwierdził religijny charakter Zakonu, który jako taki jest podporządkowany Kongregacji ds. Zakonów (czym potwierdził władzę Stolicy Apostolskiej w sferze religijnej). Wyrok zastrzegł prawo Zakonu, będące przywilejem jego suwerennego charakteru, do zwracania się do papieża poprzez Sekretariat Stanu i jednocześnie potwierdził wszystkie tradycyjne przywileje Zakonu.

Pytanie: Kto powołał Trybunał Kardynalski w 1953?
Odpowiedź: Piusa XII

Pytanie: Czy Trybunał Kardynalski odebrał Zakonowi tradycyjne przywileje?
Odpowiedź: jednocześnie potwierdził wszystkie tradycyjne przywileje Zakonu

Pytanie: W jaki sposób Zakon mógł zwracać się do Papieża po wyroku Trybunału Kardynalskiego?
Odpowiedź: poprzez Sekretariat Stanu

Pytanie: Czy po wyroku Trybunału Kardynalskiego Zakon był suwerenny?
Odpowiedź: potwierdził suwerenność Zakonu
Futsal

Zawodnik wykluczony nie może powrócić do gry, ani zajmować miejsca na ławce rezerwowych. Zawodnik rezerwowy może wejść do gry po upływie 2 minut od wykluczenia współpartnera, o ile wcześniej drużyna osłabiona nie straci bramki. W takim przypadku: jeżeli 4 zawodników gra przeciwko 5 i tracą bramkę, mogą uzupełnić skład; jeżeli obie drużyny mają po 4 zawodników i pada bramka – nie uzupełniają składu; jeżeli 3 zawodników gra przeciwko 4 lub 5 i traci bramkę – mogą uzupełnić skład tylko o 1 zawodnika; jeżeli obie drużyny mają po 3 zawodników i pada bramka – nie uzupełniają składu; jeżeli drużyna grająca w osłabieniu strzela bramkę, nie uzupełnia składu przed upływem 2 minut od chwili wykluczenia zawodnika. Uzupełnienie składu wymaga zgody sędziego czasowego, a w razie jego braku, drugiego sędziego.

Pytanie: Jaka osoba może wyrazić zgodę na uzupełnienie składu drużyny po wykluczeniu jednego z zawodników?
Odpowiedź: sędziego czasowego, a w razie jego braku, drugiego sędziego

Pytanie: Czy w przypadku wykluczenia z gry jednego z zawodników, może on pozostać na ławce rezerwowych?
Odpowiedź: Zawodnik wykluczony nie może powrócić do gry, ani zajmować miejsca na ławce rezerwowych

Pytanie: W jakich okolicznościach drużyna może dokonać uzupełnienia składu o brakującego zawodnika, ale nie więcej niż jednego?
Odpowiedź: jeżeli 3 zawodników gra przeciwko 4 lub 5 i traci bramkę

Pytanie: Co dzieje się z drużyną, w której brakuje zawodników, jeśli czterech zawodników gra przeciwko pięciu i dochodzi do straty bramki?
Odpowiedź: mogą uzupełnić skład
George Weah

W ciągu kariery piłkarskiej reprezentował kluby Invincible Eleven w Liberii, Tonnerre Jaunde (Kamerun), AS Monaco (Monako), Paris Saint Germain i Olympique Marsylia (Francja), A.C. Milan (Włochy), Chelsea F.C. i Manchester City (Anglia) i Al Jazeera (Zjednoczone Emiraty Arabskie). W 1995 świętował mistrzostwo Francji z PSG, rok później i w 1999 był mistrzem Włoch. Rok 1995 był najlepszy w jego karierze, co znalazło wyraz w przyznanych mu tytułach Piłkarza Roku w klasyfikacji FIFA (jako jedyny dotychczas piłkarz z Afryki), Piłkarza Roku w Europie (według France Football, jako piłkarz AC Milan) oraz Piłkarza Roku w Afryce.

Pytanie: W jakich klubach piłkarskich dla Francji grał Weah?
Odpowiedź: Paris Saint Germain i Olympique Marsylia

Pytanie: W jakich latach Weah osiągnął mistrzostwo Włoch?
Odpowiedź: rok później i w 1999

Pytanie: Jakim wyróżnieniem Weah został nagrodzony przez FIFĘ w 1995 roku, jako jedyny piłkarz z Afryki?
Odpowiedź: Piłkarza Roku

Pytanie: Czy Weah grał kiedykolwiek dla Stanów Zjednoczonych?
Odpowiedź: Eleven w Liberii, Tonnerre Jaunde (Kamerun), AS Monaco (Monako), Paris Saint Germain i Olympique Marsylia (Francja), A.C. Milan (Włochy), Chelsea F.C. i Manchester City (Anglia) i Al Jazeera (Zjednoczone Emiraty Arabskie)
Reprezentacja Francji w piłce nożnej mężczyzn

Na Euro 1996 ukształtowała się defensywa zespołu, który dwa lata później nie znalazł pogromcy w mistrzostwach świata. Najczęściej grali: na lewej obronie 27-letni Bixente Lizarazu z Girondins Bordeaux, który już w pierwszym spotkaniu zastąpił doświadczonego Érika Di Meco (33, AS Monaco), na prawej 24-letni Lilian Thuram z Monaco albo 31-letni Jocelyn Angloma (Torino Calcio) oraz para stoperów 31-letni Laurent Blanc z AJ Auxerre i 28-letni Marcel Desailly z A.C. Milan, który został wybrany do najlepszej jedenastki turnieju. W bramce dobrze spisywał się Bernard Lama (33, Paris Saint Germain), skuteczny szczególnie przy obronie rzutów karnych. Francuzi stracili w turnieju tylko dwa gole, co było dowodem rodzącego się zrozumienia i zaufania między poszczególnymi zawodnikami z obrony.

Pytanie: W jakim klubie grał Érik Di Meco w wieku 32 lat?
Odpowiedź: AS Monaco

Pytanie: Ile lat miał Laurent Blanc w 1998 roku?
Odpowiedź: 31

Pytanie: W jakim aspekcie gry ceniono na mistrzostwach w 1998 roku Lamę?
Odpowiedź: rzutów karnych

Pytanie: Kto z obrońców Francji dostał się do najlepszej jedenastki turnieju?
Odpowiedź: Marcel Desailly
Ibis siwopióry

Ibisy siwopióre wybierają różnorodne środowiska życia, mogą żerować zarówno w pobliżu wód, jak i nad wodą, i w interiorze, i na wybrzeżu. Żerują niekiedy i na suchych obszarach, szukają też odpadków przy kanałach lub na ulicach. Osiedlają się na słodkowodnych mokradłach, jeziorach, rzekach, podmokłych terenach trawiastych, polach ryżowych, przy strumieniach, błotnych równinach, słonych mokradłach i przybrzeżnych lagunach. W większości ptaki te żyją na nizinach, jednak dostrzegane były i w okolicy 950 m n.p.m. W Nepalu występują na wysokości 75–200 m n.p.m. (starsze dane z 2001 mówią o 120–150 m n.p.m.). Na ogół ibisy siwopióre żerują w stadach, małych grupach lub w parach, niekiedy samotnie. W badaniu nad ptakami wodnymi Uttar Pradesh zaobserwowano 141 grup tych ibisów i liczyły one średnio 8,6 osobnika. Wzbijając się do lotu ibisy siwopióre gwałtownie uderzają skrzydłami, co generuje świszczące dźwięki.

Pytanie: Czy ibisy siwopióre ograniczają obszar bytowania do jednego środowiska?
Odpowiedź: Ibisy siwopióre wybierają różnorodne środowiska życia

Pytanie: Gdzie najczęściej lokują się na dłużej ibisy siwopióre?
Odpowiedź: słodkowodnych mokradłach, jeziorach, rzekach, podmokłych terenach trawiastych, polach ryżowych, przy strumieniach, błotnych równinach, słonych mokradłach i przybrzeżnych lagunach

Pytanie: Czy ibisy siwopióre występują wyłącznie na nizinach?
Odpowiedź: W większości ptaki te żyją na nizinach, jednak dostrzegane były i w okolicy 950 m n.p.m

Pytanie: Na jakiej najwyższej wysokości widziano ibisa siwopiórego w Nepalu?
Odpowiedź: 200 m n.p.m
Wenezuela

W 2014 roku, w wyniku spadających cen ropy, uzależniona od jej sprzedaży Wenezuela, popadła w kryzys gospodarczy. W marcu tego samego roku inflacja - wedle oficjalnych danych - wyniosła 53,3%. W 2018 roku, wedle nieoficjalnych danych, inflacja wyniosła już 40 000%. Bank Centralny Wenezueli zaprzestał publikowania oficjalnych danych ekonomicznych w 2016 r., niemniej instytucje niezależne od Centralnego Banku Wenezueli prowadziły własne szacunki, wśród nich Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Hiperinflacja doprowadziła do braków żywności i leków, utrudnionego dostępu do wody w miastach, spadku PKB, wzrostu bezrobocia i przestępczości. Według danych ONZ każdego dnia od początku 2018 Wenezuelę, z powodu biedy dziennie opuszcza 5 tysięcy mieszkańców. Wielkość emigracji szacowana jest na 1,8 mln osób w samym 2018.

Pytanie: Dlaczego w 2014 roku kraj ten zmierzył się z kryzysem gospodarczym?
Odpowiedź: w wyniku spadających cen ropy

Pytanie: Jakie były skutki wenezuelskiej hiperinflacji?
Odpowiedź: braków żywności i leków, utrudnionego dostępu do wody w miastach, spadku PKB, wzrostu bezrobocia i przestępczości

Pytanie: Dlaczego od 2018 roku tysiące Wenezuelczyków opuszczają codziennie swój kraj?
Odpowiedź: z powodu biedy

Pytanie: Jakie przykładowe instytucje szacowały wartość inflacji, po tym jak przestał to robić Bank Centralny?
Odpowiedź: Międzynarodowy Fundusz Walutowy
Cyprian Kamil Norwid

Ojciec Norwida Jan (1784–1835) był plenipotentem Radziwiłłów herbu Trąby, później administracji Namiestnictwa, matka Ludwika (1798–1825) była jego trzecią żoną. Poeta, wcześnie osierocony, wychowywał się od 1825 r. u prababki Hilarii z Buynów Sobieskiej (sam Norwid chętnie podkreślał, że po kądzieli jego przodkiem był król Jan III Sobieski). Rok 1830 i powstanie listopadowe Norwidowie spędzili w Warszawie. Razem ze starszym bratem Ludwikiem Cyprian uczył się w warszawskim gimnazjum, przerwał naukę nie ukończywszy piątej klasy i wstąpił do prywatnej szkoły malarskiej. Pobierał prywatne lekcje rysunku u znanego warszawskiego malarza Jana Klemensa Minasowicza. Nieregularna i przerwana edukacja Norwida sprawiła, że na dobrą sprawę był samoukiem.

Pytanie: Czy ojciec Cypriana był żonaty więcej niż jeden raz?
Odpowiedź: Ojciec Norwida Jan (1784–1835) był plenipotentem Radziwiłłów herbu Trąby, później administracji Namiestnictwa, matka Ludwika (1798–1825) była jego trzecią żoną

Pytanie: Pod opieką jakiego członka rodziny dorastał Norwid?
Odpowiedź: prababki Hilarii z Buynów Sobieskiej

Pytanie: W jakim mieście przebywał podczas powstania listopadowego?
Odpowiedź: Warszawie

Pytanie: W jakiej instytucji kontynuował naukę, po tym jak odszedł z gimnazjum?
Odpowiedź: prywatnej szkoły malarskiej
Cyprian Kamil Norwid

Zapoczątkowane przez Zenona Przesmyckiego „Pisma zebrane” Norwida ukazały częściowo (tomy A, C, E, F) w 1911 r. (ostatni tom właściwie w 1946 r., choć z datą 1911). „Dzieła” Norwida (w jednym tomie, z obszernym wstępem, bez aparatu krytycznego) wydał w 1934 r. Tadeusz Pini. W latach 1936–1939 ukazały się „Wszystkie pisma po dziś dzień w całości lub fragmentach odszukane” w wydaniu Zenona Przesmyckiego (tomy 3-9). W roku 1968 ukazały się „Pisma wybrane” (tomy I-V). Ich wydawcą był Juliusz Wiktor Gomulicki, zasłużony odkrywca norwidianów, biograf i komentator Norwida. Ukoronowaniem jego pracy, zmierzającej do wprowadzenia Norwida, poety, myśliciela, artysty, do narodowej kultury, było krytyczne wydanie w latach 1971–1976 jego Pism wszystkich. Składają się one z jedenastu tomów zawierających cały dorobek literacki poety wraz z jego listami i reprodukcjami dzieł plastycznych. Kolejne, w pełni krytyczne wydanie „Dzieł wszystkich” poety pod kierunkiem prof. Stefana Sawickiego powstaje w ramach projektu realizowanego przez Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. W realizacji projektu uczestniczą najwybitniejsi polscy norwidolodzy. Do chwili obecnej z zaplanowanego na 17 tomów cyklu ukazały się tomy: III, IV, V, VI, VII, X.

Pytanie: Kto był autorem "Pism zebranych"?
Odpowiedź: Zenona Przesmyckiego

Pytanie: Kto w 1934 roku wydał "Dzieła" Norwida?
Odpowiedź: Tadeusz Pini

Pytanie: Kim był Juliusz Wiktor Gomulicki?
Odpowiedź: zasłużony odkrywca norwidianów, biograf i komentator Norwida

Pytanie: Kogo za patrona ma Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego?
Odpowiedź: Jana Pawła II
Droga ekspresowa S5 (Polska)

W sierpniu 2015 wybrano wykonawców. Łączna wartość przewidzianych robót wynosiła 2,5 mld zł. 12 października 2015 podpisano umowy na budowę wszystkich odcinków. Budowa rozpoczęła się na początku 2017 r. z zamiarem ukończenia wszystkich odcinków w 2019 r. W lutym 2017 podpisano umowy na wykonanie badań archeologicznych. Przewidywano budowę 2 jezdni o 2 pasach ruchu o szerokości 3,5 m z pasem awaryjnym o szerokości 2,5 m. W związku z budową tego odcinka Skarb Państwa przejęło około 3500 nieruchomości. Budowa odcinka Białe Błota – Szubin kosztować miała 260 mln zł (wykonawcą odcinka została włoska firma Impresa Pizzarotti&C.SpA), Szubin – Jaroszewo 352 mln zł (wykonawca: Trakcja i Intercor), a Jaroszewo – granica woj. wielkopolskiego 422 mln zł (wykonawca: konsorcjum Kobylarnia i Mirbud; ostatecznie koszt wzrósł do 425 mln zł). 11 kwietnia 2017 roku wojewoda kujawsko-pomorski wydał Zezwolenia na Realizację Inwestycji Drogowej (ZRID) dla Odcinka 6 i 7 drogi ekspresowej S5. Decyzja ZRID umożliwiła przejęcie nieruchomości pod budowaną drogę i rozpoczęcie procedury odszkodowawczej. Wykonawca odcinka 6 (Szubin-Jaroszewo) i odcinka 7 (Jaroszewo – granica województwa) mógł w związku z tym rozpocząć prace niezwłocznie po przekazaniu placu budowy przez inwestora (Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Bydgoszczy), co dla odcinka nr 6 nastąpiło 5 czerwca 2017. 1 czerwca 2017 wydano zezwolenie na realizację odcinka Aleksandrowo – Tryszczyn, a 9 czerwca przekazano wykonawcy plac budowy. 3 listopada 2017 wydano ostatnią brakującą decyzję na realizację odcinka S5 od węzła Tryszczyn do Białych Błot.

Pytanie: Budowę jakiego rodzaju nawierzchni przewidywano przed rozpoczęciem prac nad S5?
Odpowiedź: 2 jezdni o 2 pasach ruchu o szerokości 3,5 m z pasem awaryjnym o szerokości 2,5 m

Pytanie: Jakie przedsiębiorstwo miało być odpowiedzialne za budowę odcinka łączącego Białe Błota z Szubinem?
Odpowiedź: Impresa Pizzarotti&C.SpA

Pytanie: Jaki odcinek S5 miał być zbudowany przez firmę Trakcja i Intercor?
Odpowiedź: Szubin – Jaroszewo

Pytanie: Jaka instytucja pełniła rolę inwestora przy budowie S5?
Odpowiedź: Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Bydgoszczy
Rudolf Heß

Od 18 lipca 1947 Heß odbywał karę w więzieniu Spandau w Berlinie, gdzie spędził czterdzieści lat, z których przez ostatnich dwadzieścia jeden (po 1 października 1966) był tam jedynym więźniem, a zakład karny mógł pomieścić 600 osadzonych. Więźniom zostały nadane numery, ponieważ ich nazwiska nie były używane. Heß do końca życia został numerem siedem. Więzienie było strzeżone kolejno przez cztery zwycięskie mocarstwa (Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię, ZSRR i Francję). Heß, „najdroższy więzień świata” cały czas obawiał się, że zostanie otruty. Dopiero w 1969 roku zgodził się zobaczyć z rodziną. Do spotkania z żoną Ilse Heß i synem Wolfem Rüdigerem doszło 24 grudnia 1969 roku na terenie brytyjskiego szpitala wojskowego, do którego został przewieziony z uwagi na swój stan zdrowia. Wielokrotnie usiłował odebrać sobie życie. ZSRR sprzeciwiał się możliwości wypuszczenia go na wolność. Z drugiej strony sam Heß nie był zainteresowany uwolnieniem z pobudek humanitarnych. Z uporem trwał przy swoich dotychczasowych pojęciach i przekonaniach, w tym wypełnianiu swych zobowiązań wobec nieżyjącego Hitlera. Niezłomnie uważał, że sprawą jego honoru było uwolnienie, ale bez uznania winy. Nie dopuszczał do siebie myśli, że Hitler był zbrodniarzem.

Pytanie: Ile Rudolf Hess spędził czasu Spandau?
Odpowiedź: czterdzieści lat

Pytanie: Ile osadzonych było w Spandau po 1966 roku?
Odpowiedź: był tam jedynym więźniem

Pytanie: Jaki numer nadano Rudolfowi Hessowi w Spandau?
Odpowiedź: siedem

Pytanie: Które państwo sprzeciwiało się wypuszczeniu Rudolfa Hessa na wolność?
Odpowiedź: ZSRR
Garri Kasparow

Wschodzącą gwiazdę szachów szybko dostrzeżono i zaczęto upatrywać w nim kandydata na następnego mistrza świata. Kasparow musiał najpierw wygrać cykl meczów pretendentów w 1983. Pierwszym przeciwnikiem w meczach pretendentów był Aleksander Bielawski, którego Kasparow pokonał zadziwiająco łatwo 6:3. Kolejnemu meczowi zagroziła polityka. Kasparow miał spotkać się w Pasadenie (Kalifornia) z Wiktorem Korcznojem, który po emigracji ze Związku Radzieckiego był najsilniejszym nieradzieckim szachistą. Ówczesna sytuacja międzynarodowa, a zwłaszcza wzrost napięcia pomiędzy ZSRR i USA spowodowały, że mecz się nie odbył i Kasparowowi groziła dyskwalifikacja. Korcznoj rozwiązał trudną sytuację w sposób wielkoduszny i zgodził się na powtórzenie meczu w Londynie. Mecz zakończył się zwycięstwem Kasparowa 7:4.

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się pojedynek Kasparow – Bielawski rozegrany w ramach cyklu meczów pretendentów w 1983 roku?
Odpowiedź: 6:3

Pytanie: Jakie okoliczności sprawiły, że pierwotnie pojedynek pomiędzy Kasparowem a Wiktorem Korcznojem nie doszedł do skutku?
Odpowiedź: Ówczesna sytuacja międzynarodowa, a zwłaszcza wzrost napięcia pomiędzy ZSRR i USA

Pytanie: Gdzie ostatecznie odbył się pojedynek pomiędzy Kasparowem a Korcznojem?
Odpowiedź: w Londynie

Pytanie: Zwycięstwo w jakim turnieju mogło otworzyć mu drogę do zdobycia tytułu mistrza świata?
Odpowiedź: cykl meczów pretendentów
Bitwa o Morotai

Morotai odegrała większą rolę w wyzwoleniu Filipin niż początkowo przewidywano. Inwazja na Mindanao zostało przełożona we wrześniu z powodu planu desantu na wyspie Leyte, w centralnych Filipinach pod koniec października. Lądowiska na Morotai były najbliżej znajdującymi się alianckimi urządzeniami tego typu od Leyte. W związku z tym myśliwce i bombowce bazujące na Morotai atakowały cele w południowych Filipinach i w Holenderskich Indiach Wschodnich, wspomagając atak na Leyte 15 października. Po ukończeniu lądowisk na Leyte, Morotai była wykorzystywana także jako miejsce zgrupowania myśliwców i bombowców lecących na Filipiny.

Pytanie: Dlaczego termin ataku na Mindanao został zmieniony?
Odpowiedź: z powodu planu desantu na wyspie Leyte, w centralnych Filipinach pod koniec października

Pytanie: W jakim celu wykorzystywano tę wyspę, kiedy zakończyła się budowa lądowisk w Leyte?
Odpowiedź: jako miejsce zgrupowania myśliwców i bombowców lecących na Filipiny

Pytanie: Dlaczego samoloty stacjonujące na tej wyspie atakowały cele w południowych Filipinach i w Holenderskich Indiach Wschodnich?
Odpowiedź: Lądowiska na Morotai były najbliżej znajdującymi się alianckimi urządzeniami tego typu od Leyte

Pytanie: Czy wyspa ta pełniła istotną rolę w wyzwoleniu Filipin?
Odpowiedź: Morotai odegrała większą rolę w wyzwoleniu Filipin niż początkowo przewidywano
Bitwa o Morotai

Morotai stało się miejscem kilku ceremonii kapitulacji, następujących po oficjalnej kapitulacji Japonii. Około 660 żołnierzy japońskich poddało się aliantom na Morotai 15 sierpnia. 93 Dywizja przyjęła kapitulację liczącego 40 000 żołnierzy oddziału na Halmaherze 26 sierpnia po tym, jak tamtejszy dowódca japoński został przetransportowany kutrem PT na Morotai. 9 września australijski generał Thomas Blamey przyjął na Morotai kapitulację japońskiej 2 Armii. Szeregowiec Teruo Nakamura, ostatni potwierdzony żołnierz japoński, został schwytany na Morotai przez Indonezyjskie Siły Powietrzne 18 grudnia 1974 roku.

Pytanie: Ilu japońskich wojskowych poddało się kapitulacji 15 sierpnia?
Odpowiedź: 660

Pytanie: Jakim tytułem wojskowym posługiwał się Thomas Blamey?
Odpowiedź: generał

Pytanie: Kogo pojmano na Morotai?
Odpowiedź: Teruo Nakamura
Manchester City F.C.

Następnym krokiem przygotowującym do rozgrywek Premier League był niemiecki turniej „Audi Cup”, gdzie oprócz zawodników Obywateli brały udział takie kluby jak: Bayern Monachium, A.C. Milan czy São Paulo. 31 lipca odbył się pierwszy półfinał turnieju, w którym Manchester City zmierzył się z A.C. Milanem. Podopieczni trenera Manuela Pellegriniego pokonali zespół prowadzony przez Włocha Massimiliano Allegriego 5:3. Dzień później na Allianz Arenie odbył się finał turnieju, w którym wystąpili zawodnicy „The Citizens” oraz piłkarze Bayernu Monachium. Mecz zakończył się porażką Obywateli 1:2, mimo że do 61 minuty utrzymywał się wynik 1:0, po golu Álvaro Negredo. Ostatecznie Manchester City zakończył turniej na drugim miejscu. 10 sierpnia odbył się ostatni sprawdzian przed pierwszą kolejką angielskiej Premier League. Obywatele rozegrali towarzyski mecz z Arsenalem, w którym ulegli 1:3. 1 września tuż przed zamknięciem okna transferowego Manchester City pozyskał za 5 mln euro Argentyńskiego obrońcę Martína Demichelisa. W Lidze Mistrzów Manchester został ulokowany w grupie „D”, gdzie znajdowały się takie zespoły jak: Bayern Monachium, CSKA Moskwa i Viktoria Pilzno. „The Citizens” wygraną 3:2 z Bayernem Monachium zakończyli eliminacje fazy grupowej na drugim miejscu i tym samym po raz pierwszy w historii klubu awansowali do 1/8 finału Champions League. Tam ulegli w dwumeczu 1:4 Barcelonie.

Pytanie: Jakiej narodowości jest Massimiliano Allegri?
Odpowiedź: Włocha

Pytanie: Jakie zespoły zagrały na Audi Cup?
Odpowiedź: oprócz zawodników Obywateli brały udział takie kluby jak: Bayern Monachium, A.C. Milan czy São Paulo

Pytanie: Które miejsce uzyskał Manchester City podczas Audi Cup?
Odpowiedź: na drugim miejscu

Pytanie: Ile kosztował City Martín Demichelis?
Odpowiedź: 5 mln euro
Su Song

Zbudowana w Kaifengu dwunastometrowa wieża, zawierająca napędzany wodą mechaniczny zegar astronomiczny, była największym dziełem Su Songa. Wykorzystał on pomoc Han Gongliana, sekretarza w Ministerstwie Służby Państwowej, który dzięki swej rozległej wiedzy matematycznej, mógł przeprowadzić niezbędne obliczenia do konstrukcji mechanizmu wieży. Najpierw Su wykonał niewielki model drewniany w 1088 roku, testując jego budowę. Po sprawdzeniu konstrukcji, na polecenie cesarskie wykonano pełnoskalową konstrukcję, do której w 1090 roku wykonano wieńczące ją elementy brązowe. Prezentując swą wieżę zegarową cesarzowi, Su Song zharmonizował przepływ wody napędzającej urządzenie z nieprzerwanym ruchem niebios, który to ruch symbolizował nieprzerwaną moc cesarza. W 1094 roku Su Song wydał dzieło opisujące zegar (część wspomnianego Xinyi Xiangfayao), w której użył do opisu mechanizmu zegara terminologii związanej z imperialną symboliką. Tak więc główny pionowy wał napędowy stał się „Filarem Nieba”, jego dolne łożysko – „Biegunem Ziemskim”, a skośne koło napędowe: „Kołem Niebiańskim”.

Pytanie: Jakie urządzenie znajdowało się w wieży z Kaifengu?
Odpowiedź: napędzany wodą mechaniczny zegar astronomiczny

Pytanie: W jaki sposób Han Gonglian okazał się przydatny przy budowie wieży z Kaifengu?
Odpowiedź: dzięki swej rozległej wiedzy matematycznej, mógł przeprowadzić niezbędne obliczenia do konstrukcji mechanizmu wieży

Pytanie: Czy przed zbudowaniem pełnowymiarowej wieży, Su stworzył jej makietę?
Odpowiedź: Najpierw Su wykonał niewielki model drewniany w 1088 roku, testując jego budowę

Pytanie: Co zrobił Su Song, aby stworzyć symbol nieprzerwanej mocy władcy Chin?
Odpowiedź: zharmonizował przepływ wody napędzającej urządzenie z nieprzerwanym ruchem niebios
Poncjusz z Cimiez

W następnych wiekach powstały: kościół Sant Ponç d'Aulina (do połowy XIV wieku de Olina) zbudowany w 1150 roku i znacznie przebudowany w XVIII stuleciu, znajdujący się w Dolinie św. Poncjusza w gminie La Vall de Bianya, romański kościół Sant Ponç de Prades w La Molsosa, XVI-wieczny kościół Sant Ponç de Vall-llebrera w Artesa de Segre, kaplica pod jego wezwaniem z XVIII wieku w Sant Julià de Vilatorta oraz kaplica Leprozorium św. Mikołaja w Sant Celoni z przełomu XII/XIII wieku, która jednak wezwanie św. Poncjusza posiada dopiero od początku XIX stulecia. Ołtarz św. Poncjusza znajduje się w kościele dawnego benedyktyńskiego klasztoru z IX wieku Santa Maria de Ripoll. Był on czczony ponadto w kościele św. Marka za murami Manresy.

Pytanie: Na jakich terenach wybudowano kościół de Olina?
Odpowiedź: w Dolinie św. Poncjusza w gminie La Vall de Bianya

Pytanie: Jaki obiekt związany z tą postacią stoi w kościele Santa Maria de Ripoll?
Odpowiedź: Ołtarz

Pytanie: Czy kaplica znajdująca się w w Sant Celoni od początku była związana z tym świętym?
Odpowiedź: kaplica Leprozorium św. Mikołaja w Sant Celoni z przełomu XII/XIII wieku, która jednak wezwanie św. Poncjusza posiada dopiero od początku XIX stulecia

Pytanie: Do jakiego zakonu należał kiedyś klasztor posiadający na swoim wyposażeniu ołtarz świętego Poncjusza?
Odpowiedź: benedyktyńskiego