the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Claudio Ranieri

2003 rok to przełom w historii Chelsea. Klub został przejęty przez rosyjskiego multimilionera Romana Abramowicza. Ranieri wydał 120 milionów na transfery pozyskując między innymi Joe Cole’a, Juana Sebastiana Verona, Hernana Crespo, Claude Makelele, w tym Damiena Duffa za 17 milionów, ustanawiając rekord klubu. To właśnie w 2003 roku do Chelsea trafił Adrian Mutu, który 14 miesięcy później został odsunięty od składu za pozytywne testy na obecność kokainy we krwi. Wielkie zakupy przyniosły efekty w postaci najlepszego od 49 lat sezonu – 2 miejsce w lidze (z rekordem meczów bez porażki, czego nie dokonała żadna drużyna oraz klubowym rekordem punktowym, i bramkowym – najwięcej strzelonych i najmniej straconych goli), automatyczny awans do fazy grupowej Ligi Mistrzów, oraz półfinał Ligi Mistrzów.

Pytanie: Kto został właścicielem Chelsea w 2003 roku?
Odpowiedź: rosyjskiego multimilionera Romana Abramowicza

Pytanie: Co spowodowało, że zawodnik Adrian Mutu został wykluczony ze składu?
Odpowiedź: pozytywne testy na obecność kokainy we krwi

Pytanie: Jakie rekordy udało się zdobyć Chelsea w tym sezonie?
Odpowiedź: z rekordem meczów bez porażki, czego nie dokonała żadna drużyna oraz klubowym rekordem punktowym, i bramkowym – najwięcej strzelonych i najmniej straconych goli

Pytanie: Który z zawodników został zakupiony przez Chelsea za rekordowe 17 milionów?
Odpowiedź: Damiena Duffa
Panteon w Rzymie

W roku 609 cesarz wschodniorzymski Fokas podarował Panteon papieżowi Bonifacemu IV, który adaptował wnętrze budowli na kościół pw. Santa Maria ad Martyres (Świętej Marii Panny od Męczenników). Dzięki temu, że Panteon stał się odtąd miejscem kultu chrześcijańskiego i nie został rozebrany jak większość innych świątyń starożytnego Rzymu. W roku 663 na polecenie cesarza Konstansa II zdjęto brązowe, pozłacane płytki pokrycia kopuły wykorzystując kruszec do bicia monet. Wierzch kopuły został pokryty ponownie w roku 735, kiedy papież Grzegorz III zlecił pokrycie kopuły i dachu portyku Panteonu blachą ołowianą.

Pytanie: Do czego wykorzystane zostało tworzywo pochodzące z kopuły?
Odpowiedź: bicia monet

Pytanie: Z jakiego materiału wykonane zostało nowe pokrycie kopuły?
Odpowiedź: ołowianą

Pytanie: Na kościół pod jakim wezwaniem został zaadaptowany Panteon?
Odpowiedź: Świętej Marii Panny od Męczenników

Pytanie: Który papież założył tam kościół?
Odpowiedź: Bonifacemu IV

Pytanie: Jaki był los przeważającej części miejsc kultu starożytnych Rzymian?
Odpowiedź: został rozebrany
Cyjanowodór

Reakcja katalizowana jest przez platynę lub jej stopy z rodem lub irydem (najczęściej stosowany jest katalizator w postaci siatki ze stopu 90% platyny i 10% rodu). Proces prowadzony jest w temperaturze powyżej 1000 °C. Gazy poreakcyjne oczyszcza się z nadmiaru amoniaku za pomocą roztworu siarczanu amonu z dodatkiem kwasu siarkowego. Następnie cyjanowodór jest absorbowany w wodzie (słabo zakwaszonej kwasem siarkowym) i destylowany z tego roztworu. Zaletami tego procesu są długi czas pracy katalizatora, sprawdzona technologia oraz duża czystość otrzymywanego produktu, jednak używany katalizator jest podatny na zatrucie zanieczyszczeniami obecnymi w metanie (wyższe węglowodory, związki siarki i fosforu) przez co wymagana jest duża czystość surowca.

Pytanie: W jakiej temperaturze dochodzi do procesu katalizowania przez platynę cyjanowodoru? 
Odpowiedź: powyżej 1000 °C

Pytanie: Co jest najlepszym katalizatorem przy reakcji cyjanowodoru?
Odpowiedź: siatki ze stopu 90% platyny i 10% rodu

Pytanie: Jaki roztwór oczyszcza nadmiar amoniaku?
Odpowiedź: siarczanu amonu z dodatkiem kwasu siarkowego

Pytanie: W jakim płynie absorbuje się cyjanowodór? 
Odpowiedź: w wodzie
Cyjanowodór

Z uwagi na endotermiczność procesu, konieczne jest dostarczenie ciepła. Jest to realizowane poprzez przepuszczanie surowców przez wiązki rur ze spieczonego tlenku glinu od wewnątrz powleczonych warstwą katalizatora, w piecu reakcyjnym, w których mieszanina reakcyjna ogrzewa się do ponad 1200 °C. Po opuszczeniu rur, gaz jest chłodzony do 300 °C. Cyjanowodór jest oczyszczany i wydzielany w podobny sposób, jak w procesie Andrussowa, przy czym jego większa zawartość w gazach poreakcyjnych w porównaniu do pierwszego procesu, pozwala na zmniejszenie rozmiarów aparatury i kosztów.

Pytanie: Dlaczego w trakcie tych czynności należy dostarczać ciepło?
Odpowiedź: Z uwagi na endotermiczność procesu

Pytanie: W jaki sposób dostarczane jest ciepło w trakcie tego procesu?
Odpowiedź: poprzez przepuszczanie surowców przez wiązki rur ze spieczonego tlenku glinu od wewnątrz powleczonych warstwą katalizatora

Pytanie: Jakiej obróbce poddaje się gaz, kiedy wydostaje się on z rur?
Odpowiedź: jest chłodzony do 300 °C

Pytanie: Jakie właściwości cyjanowodoru umożliwiają przeprowadzenie procedury w sposób bardziej ekonomiczny niż przy procesie Andrussowa?
Odpowiedź: jego większa zawartość w gazach poreakcyjnych w porównaniu do pierwszego procesu
Potop szwedzki

W 1657 roku po stronie Szwecji udział w wojnie wziął książę Siedmiogrodu Jerzy II Rakoczy, którego wojska, wspomagane przez Kozaków, osławiły się wielkimi okrucieństwami. Licząca 25 tys. armia siedmiogrodzka wkroczyła do Rzeczypospolitej w styczniu i pomaszerowała na Lwów. Tu doszły Rakoczego wieści o trudnym położeniu szwedzkiego garnizonu w Krakowie, więc zawrócił pod Kraków, rezygnując z próby oblegania Lwowa, po drodze paląc, mordując i rabując takie grody jak Duklę, Rogi, Odrzykoń. Wcześniej Jaśliska, a 16 marca 1657 – Krośnianie zwycięsko odparli najazd wojsk Rakoczego. Rakoczy nie był w stanie zdobyć także twierdzy w Łańcucie. 21 marca Siedmiogrodzianie zajęli Tarnów. Rakoczy szeroko rozpuścił swe wojska, które zajęły się grabieniem Małopolski, co spowalniało znacznie marsz księcia na Kraków i na czele zaledwie 5 tys. żołnierzy dotarł do miasta dopiero 28 marca. Wzmocniwszy szwedzki garnizon 2,5 tys. żołnierzy, ruszył w dół Wisły i dołączył do swej armii, maszerującej niemrawo na północ. Na mocy wcześniej zawartych traktatów faktycznie Kraków przypadł Siedmiogrodowi, ale Karol Gustaw pozostawił tam jednak swoją załogę.

Pytanie: Jaką krainą rządził Jerzy II Rakocza?
Odpowiedź: Siedmiogrodu

Pytanie: Jaki lud pomagał wojskom Jerzego II Rakoczy?
Odpowiedź: Kozaków

Pytanie: Ile żołnierzy liczyła armia Rakoczy? 
Odpowiedź: 25 tys.

Pytanie: Jakiemu krajowi pomagały wojska Rakoczego? 
Odpowiedź: Szwecji
Potop szwedzki

Na wieść o przybyciu wojsk szwedzkich, polskie dywizje połączyły się pod Piłą i razem, 4 maja, przeszły do Wielkopolski. Pod Jabłkowem (15 km od Gniezna) doścignął ich korpus księcia Adolfa Jana. 5 maja Polacy przyjęli bitwę znaną jako bitwa pod Kłeckiem, ale ponieśli klęskę i wycofali się do Pleszewa. Niebawem obie dywizje zostały wezwane przez Jana Kazimierza pod Warszawę, w której bronił się 2 tys. garnizon szwedzki Arvida Wittenberga. Już w kwietniu wojska litewskie Pawła Sapiehy zablokowały Warszawę, jednak nie dysponowały artylerią i piechotą, aby szturmować miasto. 30 maja pod Warszawę przybył Jan Kazimierz i wojska hetmańskie, a wkrótce też stawiły się oddziały Lubomirskiego i Czarnieckiego ściągnięte z Wielkopolski oraz pospolite ruszenie. W sumie pod Warszawą zebrało się ok. 28 tys. wojska regularnego i 18 tys. pospolitego ruszenia. 29 czerwca przyprowadzone z Zamościa ciężkie działa wybiły wyłom w zewnętrznych obwarowaniach Warszawy. Masy czeladzi i chłopów zdobyły zewnętrzne umocnienia. 1 lipca garnizon szwedzki skapitulował i zakończyło się oblężenie Warszawy. 2 lipca poddał się garnizon Piotrkowa oblegany przez pospolite ruszenie sieradzkie.

Pytanie: W kierunku jakiej krainy przemieściły się połączone polskie dywizje 4 maja?
Odpowiedź: Wielkopolski

Pytanie: Dlaczego podjęto decyzję o połączeniu się polskich dywizji?
Odpowiedź: przybyciu wojsk szwedzkich

Pytanie: Którego maja Polacy ponieśli klęskę podczas bitwy pod Kłeckiem?
Odpowiedź: 5

Pytanie: Dlaczego wojska Sapiechy nie mogły się zdecydować na szturm Warszawy?
Odpowiedź: nie dysponowały artylerią i piechotą
Ulica Francuska w Warszawie

Zabudowa ulicy rozpoczęła się w latach 30. XX wieku, czemu sprzyjało zawarte 14 października 1931 porozumienie lokalnych właścicieli gruntów z władzami miasta. Ważnym bodźcem dla jej rozwoju były także prowadzone wówczas prace Spółki Wodnej Obwodu Wawerskiego, która doprowadziła do powstania sieci kanałów. Od 1935 ulicą jeździł autobus linii S, kończący swą trasę na rondzie Waszyngtona. W roku 1938 ulica miała już wyasfaltowaną jezdnię oraz chodniki (asfalt położono w roku 1937 i tym samym Francuska stała się trzecią wyasfaltowaną ulicą Saskiej Kępy). W latach 1937-1938 wzdłuż ulicy zasiano i obsiano pasy zieleni.

Pytanie: Czy już w latach 30. XX w. po tej ulicy kursował autobus?
Odpowiedź: Od 1935 ulicą jeździł autobus linii S

Pytanie: Przez jaką część miasta przebiegała ta ulica?
Odpowiedź: Saskiej Kępy

Pytanie: Dokąd można było dojechać kursującym w latach 30. XX w. autobusem linii S?
Odpowiedź: rondzie Waszyngtona

Pytanie: Jakie okoliczności przyczyniły się do powstania tej ulicy?
Odpowiedź: zawarte 14 października 1931 porozumienie lokalnych właścicieli gruntów z władzami miasta. Ważnym bodźcem dla jej rozwoju były także prowadzone wówczas prace Spółki Wodnej Obwodu Wawerskiego

Pytanie: Czy już w 1938 r. ulica ta była dostosowana do ruchu pieszych?
Odpowiedź: W roku 1938 ulica miała już wyasfaltowaną jezdnię oraz chodniki
Letnie Igrzyska Olimpijskie 2020

Tokio nieskutecznie ubiegało się o organizację Igrzysk pięciokrotnie, ostatnio o Letnie Igrzyska Olimpijskie 2016. Jednakże było już organizatorem 56 lat wcześniej – w 1964 roku. Wysłana zwycięska aplikacja dla MKOlu uwzględnia szerokie wykorzystanie tej dawnej infrastruktury. Budżet przeznaczony na olimpiadę to trochę ponad 3 mld dolarów, a nieolimpijski, na infrastrukturę to ok. 4,9 mld dolarów. Jest to znacznie mniej niż proponowany przez Stambuł (19,2 mld dolarów), czy wydatki na Igrzyska w Londynie (16 mld dolarów), ale więcej niż proponowane na te w Madrycie (1,9 mld dolarów). Podobnie z poparciem – według sondażu dla MKOl – Tokio miało 62,5% (rok wcześniej zaledwie 47%), podczas gdy dla Turcji było to 93%, a Hiszpanie 80%.

Pytanie: Ile razy Tokio, pomimo złożenia aplikacji, nie zostało gospodarzem igrzysk?
Odpowiedź: pięciokrotnie

Pytanie: W którym roku igrzyska olimpijskie odbyły się w Tokio?
Odpowiedź: 1964

Pytanie: Kto miał największe poparcie w sondażu przeprowadzonym dla MKOI?
Odpowiedź: Podobnie z poparciem – według sondażu dla MKOl – Tokio miało 62,5% (rok wcześniej zaledwie 47%), podczas gdy dla Turcji było to 93%, a Hiszpanie 80%

Pytanie: Jaki budżet zadeklarował Stambuł?
Odpowiedź: 19,2 mld dolarów

Pytanie: Czy Tokio chciało wykorzystać infrastrukturę z poprzednich igrzysk?
Odpowiedź: Wysłana zwycięska aplikacja dla MKOlu uwzględnia szerokie wykorzystanie tej dawnej infrastruktury
Carnot (1894)

Okręt uzbrojony był też w liczną artylerię małokalibrową, na którą składały się cztery pojedyncze działa kal. 65 mm L/50 M1888/M1891 (dwa umieszczone z przodu na skrzydłach dolnego mostku i dwa w rufowej części spardeku), 12 pojedynczych dział kal. 47 mm L/40 M1885 (zamontowanych na mostku górnym i rufowym, dolnym poziomie dziobowego masztu bojowego oraz pomostach ponad wieżami dział kal. 274 mm) oraz 8 rewolwerowych pięciolufowych działek kal. 37 mm L/20 M1885. Działa kal. 65 mm miały masę 498 kg (540 kg z zamkiem) i strzelały pociskami o masie 4 kg z prędkością wylotową 715 m/s, z szybkostrzelnością do 15 strz./min. Działa kal. 47 mm strzelały pociskami o masie 1,5 kg z szybkostrzelnością 20–25 strz./min, zaś w działkach kal. 37 mm używano pocisków o masie 0,5 kg, wystrzeliwanych z szybkością 25 strz./min. Prócz tego na pancerniku zamontowano cztery pojedyncze wyrzutnie torped (dwie burtowe podwodne, zlokalizowane pomiędzy wieżami dział. kal. 274 mm a bliższymi rufie wieżami dział. kal. 138 mm i dwie ruchome nawodne) kal. 450 mm.

Pytanie: Działa o jakim kalibrze strzelały cięższymi pociskami: 65 mm czy 47 mm?
Odpowiedź: Działa kal. 65 mm miały masę 498 kg (540 kg z zamkiem) i strzelały pociskami o masie 4 kg z prędkością wylotową 715 m/s, z szybkostrzelnością do 15 strz./min. Działa kal. 47 mm strzelały pociskami o masie 1,5 kg

Pytanie: Które działa charakteryzowały się wyższą wartością szybkostrzelności: o kalibrze 65 czy 47 milimetrów?
Odpowiedź: Działa kal. 65 mm miały masę 498 kg (540 kg z zamkiem) i strzelały pociskami o masie 4 kg z prędkością wylotową 715 m/s, z szybkostrzelnością do 15 strz./min. Działa kal. 47 mm strzelały pociskami o masie 1,5 kg z szybkostrzelnością 20–25 strz./min

Pytanie: Co znajdowało się na jego pancerniku?
Odpowiedź: cztery pojedyncze wyrzutnie torped

Pytanie: Gdzie znajdowały się działa kalibru 47 milimetrów?
Odpowiedź: na mostku górnym i rufowym, dolnym poziomie dziobowego masztu bojowego oraz pomostach ponad wieżami dział kal. 274 mm

Pytanie: Do jakiego rodzaju uzbrojenia zaliczały się działa kalibru 65 milimetrów?
Odpowiedź: artylerię małokalibrową
Herkules I d’Este

Wzrastająca potęga Estów, szczególnie po zawarciu przez Herkulesa małżeństwa z córką króla Neapolu, skłonił Wenecję do podjęcia w 1481 roku kroków przeciwko Ferrarze. Za pretekst do wypowiedzenia wojny miała posłużyć ekskomunika rzucona przez arcybiskupa Ferrary na reprezentanta interesów weneckich w Ferrarze. Herkules zorientowawszy się, co się święci, w porę nakłonił arcybiskupa, by cofnął ekskomunikę. W tej sytuacji Wenecja wyszukała nowy powód do wojny: zażądała monopolu na wydobycie soli, którą Ferrara eksploatowała z lagun Comacchio. Odprawiona z kwitkiem 3 maja 1482 roku Wenecja wypowiedziała wojnę Ferrarze. Herkules dzięki rozmaitym sojuszom zapewnił sobie pomoc Neapolu, Florencji, Mediolanu, Mantui i Bolonii. Po stronie Wenecji opowiedział się papież, Girolamo Riaro, Siena, Genua i markiz di Monferrato. Na czele wojsk weneckich stanął poróżniony z Ludwikiem Sforzą Robert da San Severino. Herkules powierzył swoją obronę księciu Alfonsowi z Kalabrii i Fryderykowi da Montefeltro, księciu Urbino. Obeznani z bagnistą doliną Padu Wenecjanie zajęli Adrię, Comacchio, zamek Fizarolo, Rovigo i Lendinarę. Oddziały Montefeltra dostały się do niewoli. Tysiące żołnierzy zmarły na malarię. Zapadł na nią sam Montefeltro i 10 września zmarł w Ferrarze. Wenecjanie oblegli Ferrarę, której mieszkańcy umierali od zarazy. Choroba powaliła również Herkulesa. W sytuacji ostatecznego zagrożenia rządów Estów, władzę w mieście objęła silną ręką Eleonora. Dzieci wysłała do Modeny, a chorego męża umieściła w bezpiecznym miejscu. Zastawiła prawie wszystkie klejnoty, wezwała mieszkańców do obrony miasta i ostatecznie je uratowała.

Pytanie: Co sprawiło, że Wenecja zdecydowała się na stanięcie przeciwko Ferrarze?
Odpowiedź: Wzrastająca potęga Estów

Pytanie: Co miało pierwotnie usprawiedliwiać wypowiedzenie wojny przez Wenecję?
Odpowiedź: ekskomunika rzucona przez arcybiskupa Ferrary na reprezentanta interesów weneckich w Ferrarze

Pytanie: Czy Herkukesowi udało się przekonać arcybiskupa do zdjęcia ekskomuniki?
Odpowiedź: Herkules zorientowawszy się, co się święci, w porę nakłonił arcybiskupa, by cofnął ekskomunikę

Pytanie: Kto poparł Wenecję w tym konflikcie?
Odpowiedź: papież, Girolamo Riaro, Siena, Genua i markiz di Monferrato

Pytanie: Jak umarł Fryderyk da Montefeltro?
Odpowiedź: na malarię
Frederick William Hope

Nazwisko „Hope” jest członem nazw stanowiska profesorskiego („Hope Professor”), jednostki organizacyjnej Uniwersytetu Oksfordzkiego (Hope Department of Zoology (Entomology)), kolekcji entomologicznej i biblioteki w Oxford University Museum of Natural History („Hope Entomological Collections”, HEC i Hope Library) oraz nazw opisanych gatunków owadów (zob. binominalne nazewnictwo gatunków), np. Imantocera penicillata, Polyzonus sinense, Piesarthrius, Heterorrhina (gatunek typowy Cetonia nigritarsis).

Pytanie: Na jakiej uczelni wyższej nazwisko "Hope" jest członem stanowiska profesorskiego? 
Odpowiedź: Uniwersytetu Oksfordzkiego

Pytanie: Jakie nazwisko jest członem nazw stanowiska profesorskiego?
Odpowiedź: „Hope”

Pytanie: Czy nazwy owadów są zapożyczone od nazwiska?
Odpowiedź: oraz nazw opisanych gatunków owadów
Frederick William Hope

Jako kolekcjoner i utalentowany rysownik owadów, uczestniczył w spotkaniach znanych entomologów, które organizowali co miesiąc w ich prywatnych domach, przy herbacie. W tych dyskusjach o entomologii uczestniczyli m.in. Adrian Hardy Haworth, George Robert Gray, F.W. Hope i inni. Westwood i Hope spotkali się po raz pierwszy w marcu 1824 roku. Zapoczątkowało to ich wieloletnią współpracę. J.O. Westwood od maja 1827 roku był członkiem Towarzystwa Linneuszowskiego. Od sierpnia 1834 roku pracował dla Hope’a jeden dzień w tygodniu (otrzymywał wynagrodzenie £30 rocznie), zajmując się jego kolekcją owadów, z wyjątkiem Coleoptera. Katalog Coleoptera opracowywał dla A.H. Haworth’a. Gdy ta kolekcja została wystawiona na sprzedaż, Westwood kupił wiele okazów w prezencie dla Hope’a.

Pytanie: Czy Hope miał talent artystyczny?
Odpowiedź: Jako kolekcjoner i utalentowany rysownik owadów
Kaliber 44

W 2000 roku ukazał się trzeci album Kaliber 44 zatytułowany 3:44. Popularność pochodzącego z płyty utworu „Konfrontacje”, notowanego na listach Polskiego Radia nie miała jednak przełożenia na sukces komercyjny trzeciego wydawnictwa. Nagrania dotarły do 3. miejsca zestawienia OLiS. Pod koniec 2000 roku samobójstwo popełnił były członek formacji Piotr „Mag Magik I” Łuszcz. Wkrótce potem Michał „Joka” Marten wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Marcin „Abradab” Marten podtrzymywał działalność koncertową zespołu do 2003 roku, kiedy to podjął się solowej działalności artystycznej. Niespełna rok później ukazał się solowy debiut rapera pt. Czerwony album (2004). W międzyczasie, niespełna po trzech latach do ojczyzny powrócił Michał „Joka” Marten. W latach późniejszych bracia Martenowie sporadycznie razem koncertowali. Według Marcina „Abradaba” Martena anonsowane w mediach koncerty Kaliber 44, które odbyły się po 2003 roku w rzeczywistości nie stanowiły o reaktywacji zespołu.

Pytanie: Co się stało z Mag Magikiem I?
Odpowiedź: samobójstwo popełnił

Pytanie: Jaki tytuł ma pierwsza solowa płyta Abradaba?
Odpowiedź: Czerwony album

Pytanie: Który z członków Kalibru wyemigrował na Zachód?
Odpowiedź: Michał „Joka” Marten

Pytanie: Czy po 2003 roku Abradab podjął decyzję o reaktywacji zespołu?
Odpowiedź: Według Marcina „Abradaba” Martena anonsowane w mediach koncerty Kaliber 44, które odbyły się po 2003 roku w rzeczywistości nie stanowiły o reaktywacji zespołu

Pytanie: Jaki tytuł ma płyta, z której pochodzą "Konfrontacje"?
Odpowiedź: 3:44
Kaliber 44

W listopadzie 1997 roku na kompilacji Hip-Hopla został opublikowany utwór pt. „A może tak, a może nie”, który był zapowiedzią drugiego albumu grupy. W 1998 roku ukazał się drugi album formacji pt. W 63 minuty dookoła świata. Materiał stanowił odejście od konwencji hardcore psycho rapu, czego przyczyną były m.in. problemy z wykonaniem piosenek z debiutu na żywo. Wydawnictwo było promowane utworem „Film”, do którego został zrealizowany teledysk. Utwór był także notowany na listach przebojów Polskiego Radia Szczecin i Programu Trzeciego PR. Drugi album grupy również cieszył się powodzeniem, uzyskał on wkrótce status złotej płyty. Tego samego roku, w wyniku nieporozumień na tle artystycznym z pozostałymi członkami grupy, Łuszcz odszedł z grupy Kaliber 44. Również w 1998 roku oficjalnym członkiem formacji został Sebastian Filiks znany jako „DJ Feel-X”.

Pytanie: Gdzie po raz pierwszy ukazała się piosenka o nazwie „A może tak, a może nie”?
Odpowiedź: na kompilacji Hip-Hopla

Pytanie: Jak nazywała się druga płyta zespołu Kaliber 44?
Odpowiedź: W 63 minuty dookoła świata

Pytanie: Jaki był jeden z powodów, dla których grupa zdecydowała się na zmianę stylu z hardcore psycho rapu na inny?
Odpowiedź: problemy z wykonaniem piosenek z debiutu na żywo

Pytanie: Czy do piosenki o nazwie „Film” nakręcono teledysk?
Odpowiedź: Wydawnictwo było promowane utworem „Film”, do którego został zrealizowany teledysk
Ojcowski Park Narodowy

Starania o ochronę przyrody Doliny Prądnika prowadzono już przed drugą wojną światową. Projekt utworzenia rezerwatu przyrody w Dolinie Prądnika i Sąspowskiej powstał pod kierunkiem prof. Władysława Szafera w 1924. Z jego inicjatywy opracowano pierwszą monografię przyrodniczą Doliny Prądnika i Doliny Sąspowskiej i zaprojektowano pierwszy rezerwat przyrody, który według autorów (prof. Szafer i inż. S. Richter) miał „służyć nauce jako teren badań naukowych, a dla turystów przygodnie odwiedzających te strony oraz dla letników (...) stanowić źródło niezapomnianych wrażeń estetycznych”.

Pytanie: Czy świadomość potrzeby ochrony bogactwa naturalnego tych terenów istniała już przed 1939 r.?
Odpowiedź: Starania o ochronę przyrody Doliny Prądnika prowadzono już przed drugą wojną światową

Pytanie: Dzięki komu powstała pierwsza monografia przyrodnicza Doliny Prądnika?
Odpowiedź: prof. Władysława Szafera

Pytanie: Czy intencją twórców było, aby rezerwat przyrody utworzony na tych terenach służył celom naukowym i rekreacyjnym?
Odpowiedź: i zaprojektowano pierwszy rezerwat przyrody, który według autorów (prof. Szafer i inż. S. Richter) miał „służyć nauce jako teren badań naukowych, a dla turystów przygodnie odwiedzających te strony oraz dla letników (...) stanowić źródło niezapomnianych wrażeń estetycznych”
Kuropaty

Pod koniec 2008 działacze społeczni skierowali do Kancelarii Prezydenta i do Rady Ministrów Białorusi list z propozycją umieszczenia uroczyska na liście światowego dziedzictwa UNESCO. List podpisali: przewodniczący Białoruskiego Ochotniczego Towarzystwa Ochrony Pomników Historii i Kultury, Anton Astapowicz, przewodnicząca Białoruskiego Związku Ofiar Represji Politycznych, Zinaida Tarasiewicz i kierownik naukowy Zabytku Historyczno-Kulturowego „Kuropaty”, Maja Klasztornaja. W odpowiedzi Ministerstwo Kultury Białorusi odmówiło złożenia wniosku o wpisanie Kuropat na listę na podstawie Konwencji UNESCO w 2005. Anton Astapowicz stwierdził, że Konwencja dopuszcza na listę obiekty, które wywarły silny wpływ na bieg historii, a takim są według niego Kuropaty.

Pytanie: Dlaczego według Astapowicza Kuropaty powinny się znaleźć na liście UNESCO?
Odpowiedź: Konwencja dopuszcza na listę obiekty, które wywarły silny wpływ na bieg historii, a takim są według niego Kuropaty

Pytanie: Z jakiego powodu starania o wpisanie tego miejsca na listę UNESCO nie powiodły się?
Odpowiedź: Ministerstwo Kultury Białorusi odmówiło złożenia wniosku o wpisanie Kuropat na listę na podstawie Konwencji UNESCO w 2005

Pytanie: Jaką funkcję pełnił Astapowicz?
Odpowiedź: przewodniczący Białoruskiego Ochotniczego Towarzystwa Ochrony Pomników Historii i Kultury

Pytanie: Do kogo wysłano list w sprawie wpisania Kuropatów na listę UNESCO?
Odpowiedź: do Kancelarii Prezydenta i do Rady Ministrów Białorusi

Pytanie: Czy Białoruski Związek Ofiar Represji Politycznych podpisał się pod unicjatywą wpisania tego miejsca na listę UNESCO?
Odpowiedź: List podpisali: przewodniczący Białoruskiego Ochotniczego Towarzystwa Ochrony Pomników Historii i Kultury, Anton Astapowicz, przewodnicząca Białoruskiego Związku Ofiar Represji Politycznych, Zinaida Tarasiewicz