the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Jerzy (Korenistow)

Po śmierci metropolity Tymoteusza (Szrettera), od 24 maja 1962 do 25 maja 1965 pełnił funkcję locum tenens metropolii warszawskiej. Władze PRL, otwarcie ingerujące wówczas w życie PAKP, uniemożliwiały przez ten okres przeprowadzenie wyborów nowego zwierzchnika Kościoła. W publikacjach Rzeczypospolitej pojawiła się teza, że wybór arcybiskupa Jerzego na metropolitę warszawskiego i całej Polski był blokowany przez SB. Według dziennikarza Rzeczypospolitej Cezarego Gmyza arcybiskup został uznany za nieodpowiedniego kandydata z powodu chęci zachowania dobrych stosunków z Kościołem katolickim, co interpretowano jako „chęć odegrania roli prawosławnego Wyszyńskiego”, oraz z powodu sprzeciwu wobec kontroli Urzędu ds. Wyznań nad PAKP. Natomiast Ryszard Michalak pisze, że arcybiskup Jerzy nie został metropolitą, gdyż starał się nie pozwolić, by Urząd ds. Wyznań wyznaczał kierunki bieżącej polityki Kościoła. Wbrew jego wskazaniom zamierzał utrzymywać z Kościołem rzymskokatolickim dobre kontakty, chłodno zaś odnosić się do Polskiej Rady Ekumenicznej. Ponadto Ministerstwo Spraw Wewnętrznych negatywnie oceniało utrzymywanie przez Jerzego prywatnych kontaktów z biskupami rzymskokatolickimi: Wacławem Majewskim, Zygmuntem Choromańskim i Michałem Klepaczem.

Pytanie: Dlaczego nowy zwierzchnik kościoła nie został wybrany bezpośrednio po śmierci Tymoteusza?
Odpowiedź: Władze PRL, otwarcie ingerujące wówczas w życie PAKP, uniemożliwiały przez ten okres przeprowadzenie wyborów nowego zwierzchnika Kościoła

Pytanie: Zgodnie z informacjami z Rzeczypospolitej, dlaczego nie został wybrany na metropolitę?
Odpowiedź: był blokowany przez SB

Pytanie: Czy Urząd ds. Wyznań chciał utrzymywać z katolikami dobre kontakty?
Odpowiedź: Natomiast Ryszard Michalak pisze, że arcybiskup Jerzy nie został metropolitą, gdyż starał się nie pozwolić, by Urząd ds. Wyznań wyznaczał kierunki bieżącej polityki Kościoła. Wbrew jego wskazaniom zamierzał utrzymywać z Kościołem rzymskokatolickim dobre kontakty

Pytanie: Czy 24 maja 1962 r. został wybrany na nowego metropolitę?
Odpowiedź: Po śmierci metropolity Tymoteusza (Szrettera), od 24 maja 1962 do 25 maja 1965 pełnił funkcję locum tenens metropolii warszawskiej
Hamid Karzaj

Kiedy talibowie pojawili się w latach 90. XX wieku, Karzaj był jednym z ich pierwszych zwolenników. Nie trwało to długo, odmówił im współpracy, m.in. nie przyjął stanowiska przedstawiciela rządu talibów przy ONZ.
Podczas rozmów stronnictw afgańskich w Niemczech w grudniu 2001 roku powierzono mu stanowisko tymczasowego szefa rządu; w lipcu 2002 roku – tymczasowego prezydenta. 9 października 2004 roku wybrany w pierwszych demokratycznych wyborach na prezydenta Afganistanu, zaprzysiężony 7 grudnia 2004 roku.

Pytanie: Jakie stanowisko w rządzie talibów zostało mu zaproponowane?
Odpowiedź: przedstawiciela rządu talibów przy ONZ

Pytanie: Czy przystał na kolaborację z talibami?
Odpowiedź: odmówił im współpracy

Pytanie: Jakie było jego początkowe nastawienie do talibów?
Odpowiedź: był jednym z ich pierwszych zwolenników

Pytanie: Czy był zarówno tymczasowym premierem, jak i prezydentem?
Odpowiedź: w grudniu 2001 roku powierzono mu stanowisko tymczasowego szefa rządu; w lipcu 2002 roku – tymczasowego prezydenta

Pytanie: W którym roku odbyły się w Afganistanie pierwsze, przeprowadzone w sposób demokratyczny, wybory prezydenckie?
Odpowiedź: 2004
Pociąg (film 1959)

W 1959 roku Pociąg został uhonorowany na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji nagrodą techniczną imienia Georges’a Mélièsa. Jurorzy festiwalu wyróżnili również aktorstwo Lucyny Winnickiej. W Polsce czytelnicy czasopisma „Film” przyznali dziełu Kawalerowicza Złotą Kaczkę dla najlepszego filmu roku. Amerykański reżyser Martin Scorsese uznał Pociąg za jedno z arcydzieł polskiej kinematografii i w 2014 roku wytypował go do prezentacji w Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie w ramach festiwalu polskich filmów Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema.

Pytanie: Jakie odznaczenie zdobył na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji?
Odpowiedź: nagrodą techniczną imienia Georges’a Mélièsa

Pytanie: Kto nagrodził ten film Złotą Kaczką dla najlepszego filmu roku?
Odpowiedź: czytelnicy czasopisma „Film”

Pytanie: W jakich krajach chciał zaprezentować film Kawalerowicza Martin Scorsese?
Odpowiedź: w Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie

Pytanie: Jak nazywa się festiwal polskich filmów organizowany przez Scorsese?
Odpowiedź: Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema
Pociąg (film 1959)

Film doczekał się szeregu analiz. W swym studium twórczości Kawalerowicza Jan Rek sugerował, że swoją współczesną tematyką Pociąg odcina się od martyrologicznego dorobku szkoły polskiej. Maria Kornatowska zwróciła uwagę na to, że dzieło Kawalerowicza cechuje dystans do portretowanych wydarzeń, a „żywioł uczuć” – uosabiany przez Staszka, a także tłum próbujący zlinczować Jerzego – zostaje moralnie potępiony przez reżysera. Małgorzata Hendrykowska podkreślała, że Pociąg w sposób „niezwykle atrakcyjny” łączy różnorodne gatunki filmowe: film psychologiczny, melodramat i dreszczowca. Adam Garbicz i Jacek Klinowski stwierdzali, że reżyser Pociągu „stworzył parabolę powszechnego stanu ducha i wprowadził ton zaniepokojenia agresywnością postaw zbiorowych”. András Bálint Kovács doszukał się w filmie Kawalerowicza początków polskiego modernizmu filmowego, dostrzegając w nim wyraźne inspiracje kinem Michelangela Antonioniego. Miłosz Stelmach podtrzymał pogląd Kovácsa, odnajdując w Pociągu zapowiedź filmu Przygoda (1960) Antonioniego. Jak twierdził Stelmach, w filmie Kawalerowicza

Pytanie: Podjęcie jakiej tematyki stanowiło dla Reka zerwanie z dotychczasową polską tradycją filmową?
Odpowiedź: współczesną

Pytanie: Czy według Kornatowskiej film ten opisuje wydarzenia w sposób emocjonalny?
Odpowiedź: Maria Kornatowska zwróciła uwagę na to, że dzieło Kawalerowicza cechuje dystans do portretowanych wydarzeń

Pytanie: Jakie gatunki filmowe odnajduje w tym dziele Hendrykowska?
Odpowiedź: film psychologiczny, melodramat i dreszczowca

Pytanie: Jaką parabolę odnajdują w tym dziele Garbicz i Klinowski?
Odpowiedź: powszechnego stanu ducha
Kain i Abel

Jeden z najbardziej rozbudowanych pozabiblijnych tekstów żydowskich przedstawiających postać Kaina to midrasz Bereszit rabba 22. Tekst ten stanowi egzegezę biblijnej opowieści i zawiera spekulacje na takie tematy jak ojcostwo Kaina, preferencja Jahwe dla ofiary Abla czy wreszcie konkretna forma znaku danego Kainowi przez Jahwe. Bereszit rabba 22 można podzielić na kilka mniejszych części, podejmujących określone tematy: ojcostwo Kaina i Abla oraz ich rodzeństwo (paragrafy 2–3), natura uchybienia ofiarniczego Kaina (3–6), seria psychodemonologicznych alegorii jecer ha-ra, czyli zantropomorfizowanego „popędu czynienia zła”, (6) kłótnia Kaina i Abla (7–8), sąd Jahwe nad Kainem (9), kara przewidziana dla Kaina (10–12), natura znaku Kaina (12) oraz późniejsze dzieje Kaina (13).

Pytanie: Czy midrasz Bereszit rabba 22 znajduje się w Biblii?
Odpowiedź: Jeden z najbardziej rozbudowanych pozabiblijnych tekstów żydowskich przedstawiających postać Kaina to midrasz Bereszit rabba 22

Pytanie: Jakiego bohatera przedstawia tekst midrasz Bereszit rabba 22?
Odpowiedź: Kaina

Pytanie: Na jakie tematy dotyczące Kaina dzieli się Bereszit rabba 22?
Odpowiedź: ojcostwo Kaina i Abla oraz ich rodzeństwo (paragrafy 2–3), natura uchybienia ofiarniczego Kaina (3–6), seria psychodemonologicznych alegorii jecer ha-ra, czyli zantropomorfizowanego „popędu czynienia zła”, (6) kłótnia Kaina i Abla (7–8), sąd Jahwe nad Kainem (9), kara przewidziana dla Kaina (10–12), natura znaku Kaina (12) oraz późniejsze dzieje Kaina (13)

Pytanie: DO tekstów z jakiej religii należy Bereszit rabba 22?
Odpowiedź: żydowskich

Pytanie: Jaki Bóg dał znak Kainowi?
Odpowiedź: Jahwe
Józef Franczak

Lalek brał udział w wielu zamachach na funkcjonariuszy MBP. Kilka razy był ranny, a raz aresztowany. W czerwcu 1946 Urząd Bezpieczeństwa urządził wielką obławę; po zatrzymaniu kilku osób, w tym Lalka, który miał dokumenty na inne nazwisko, ubecy pojechali do wsi Chmiel na wesele. Kiedy po zabawie ciężarówka z aresztowanymi jechała do Lublina, partyzanci rzucili się na będących pod wpływem alkoholu funkcjonariuszy MBP, obezwładnili ich i zabili pięciu z nich. Sygnał do akcji miał dać Lalek. W 1947 Franczak dołączył do oddziału dowodzonego przez kpt. Zdzisława Brońskiego.

Pytanie: Jak nazywano funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa?
Odpowiedź: ubecy

Pytanie: Kto dowodził oddziałem do którego dołączył Lalek?
Odpowiedź: kpt. Zdzisława Brońskiego

Pytanie: W zamachach na kogo brał udział Lalek?
Odpowiedź: funkcjonariuszy MBP
Józef Franczak

10 lutego 1953, razem z „Wiktorem” i Zbigniewem Pielachem przeprowadzili rekwizycję w kasie Gminnej Spółdzielni w Piaskach, aby zdobyć fundusze na przetrwanie zimy. Akcja nie udała się, kasjer zdążył wezwać na pomoc milicję. W starciu z milicjantami zginął Stanisław Kuchciewicz „Wiktor” – ostatni dowódca Franczaka. Po akcji w Piaskach Franczak nie kontaktował się już z innymi konspiratorami, ukrywając się przez kolejnych dziesięć lat. Umożliwiała mu to zorganizowana przez siebie sieć pomocników, licząca według danych SB ponad dwieście osób. Pomocy udzielano, pomimo że groził za to wyrok kilkuletniego więzienia. Franczak dokonał w tym czasie kilku rekwizycji i postrzelił milicjanta z Komendy Wojewódzkiej MO w Lublinie. Nie ujawnił się w czasie amnestii w kwietniu 1956.

Pytanie: Dlaczego na początku 1953 roku wraz z pomocnikami przeprowadził rekwizycję?
Odpowiedź: aby zdobyć fundusze na przetrwanie zimy

Pytanie: Dlaczego próba rekwizycji w kasie Gminnej Spółdzielni w Piaskach zakończyła się porażką?
Odpowiedź: kasjer zdążył wezwać na pomoc milicję

Pytanie: Co sprawiło, że Franczak mógł pozostawać w ukryciu przez dekadę?
Odpowiedź: zorganizowana przez siebie sieć pomocników, licząca według danych SB ponad dwieście osób

Pytanie: Czy próba rekwizycji w kasie Gminnej Spółdzielni w Piaskach przebiegła bez ofiar śmiertelnych?
Odpowiedź: W starciu z milicjantami zginął Stanisław Kuchciewicz „Wiktor”
Jerzy Targalski (1952–2021)

Na początku 2007 w Gazecie Wyborczej ukazały się artykuły, w których zarzucono Targalskiemu zwalnianie i obrażanie dziennikarzy Polskiego Radia, którzy nie zlustrowali się w IPN, względnie nie zgadzali się z poglądami kierownictwa. Targalski tym informacjom zaprzeczył i wniósł kilka pozwów cywilnych przeciwko dziennikarzom Gazety Wyborczej oraz Monice Olejnik (dwa pozwy zostały oddalone). Rada Nadzorcza Polskiego Radia zawiesiła na krótko Targalskiego, ale po wewnętrznym śledztwie przywróciła mu prawa członka zarządu. Również Państwowa Inspekcja Pracy nie stwierdziła, by Targalski złamał prawo.

Pytanie: O co został oskarżony?
Odpowiedź: zwalnianie i obrażanie dziennikarzy Polskiego Radia, którzy nie zlustrowali się w IPN, względnie nie zgadzali się z poglądami kierownictwa

Pytanie: Czy założone przez niego w sądzie sprawy zakończyły się wyrokami skazującymi?
Odpowiedź: dwa pozwy zostały oddalone

Pytanie: Jak zakończyła się kontrola PIP?
Odpowiedź: nie stwierdziła, by Targalski złamał prawo

Pytanie: W jakiej gazecie ukazały się nieprzychylne mu materiały?
Odpowiedź: Gazecie Wyborczej
ORP Bałtyk (1896)

Z uwagi na ujawnioną konieczność wzmocnienia zamków dział 240 mm, zdecydowano wysłać okręt do Francji i 9 stycznia 1901 dotarł on przez Kanał Sueski do Tulonu, gdzie został wycofany do rezerwy (w roli okrętu flagowego na Dalekim Wschodzie zastąpił go krążownik „Amiral Charner”). We Francji z okrętu zszedł kadm. Courrejolles, a 8 lutego nowym dowódcą został komandor Louis Dartige du Fournet (do marca 1903 roku). Po remoncie artylerii i maszyn, 10 lipca 1901 „D’Entrecasteaux” wypłynął ponownie na Daleki Wschód i 8 sierpnia dotarł do Sajgonu, a następnie 22 sierpnia do Taku, zamieniając tam „Amirala Charnera” w roli okrętu kontradmirała Bayle’a. Okręt następnie głównie krążył między portami Chin, Japonii i Indochin; a poza tym rejonem, 20 sierpnia 1902 w składzie eskadry odwiedził Władywostok. Z ciekawszych epizodów, 23 lutego 1902 krążownik przewiózł cesarza Annamu z rodziną z Tourane do Hanoi, a admiralska łódź francuskiego okrętu zwyciężyła w maju w Nagasaki w regatach z załogą z amerykańskiego krążownika „New Orleans”. 3 stycznia 1903 „D’Entrecasteaux” wypłynął do Francji i 2 lutego dotarł do Tulonu (unikając przy tym ćwiczebnego przechwycenia przez dwa francuskie krążowniki w cieśninie Bonifacio). 4 lutego z okrętu zszedł kadm. Bayle, po czym okręt został wycofany do rezerwy. Krążownik stał następnie w Tulonie i prowadzono na nim prace zmierzające do poprawienia chłodzenia komór amunicyjnych.

Pytanie: Z jakiego powodu 09.01.1901 r. przybył do Francji?
Odpowiedź: Z uwagi na ujawnioną konieczność wzmocnienia zamków dział 240 mm

Pytanie: Funkcję jakiego okrętu spełniał podczas służby na Dalekim Wschodzie?
Odpowiedź: flagowego

Pytanie: Kto zastąpił kadm. Courrejolles'a na stanowisku dowódcy tej jednostki?
Odpowiedź: komandor Louis Dartige du Fournet

Pytanie: W jakiej akcji wziął udział, powracając do Francji w styczniu 1903 r.?
Odpowiedź: ćwiczebnego przechwycenia przez dwa francuskie krążowniki w cieśninie Bonifacio
ORP Bałtyk (1896)

Po kolejnym roku kampanii na Dalekim Wschodzie, 25 października 1909 r. „D’Entrecasteaux” wypłynął z Sajgonu do Francji, przybywając do Tulonu 18 grudnia. Z okrętu zszedł tam kontradmirał Perrin, a 1 stycznia 1910 okręt odstawiono do rezerwy. Dopiero po roku, w styczniu 1911 rozpoczęto ograniczony remont połączony z niewielką modernizacją. M.in. zdemontowano wyrzutnie torped, zamontowano dalmierze Barr & Stroud i wyposażenie radiowe (w miejscu admiralskiego kambuza), wymieniono część poszycia. 1 stycznia 1912 roku „D’Entrecasteaux” został przywrócony do służby, w charakterze okrętu flagowego Dywizjonu Szkolnego Morza Śródziemnego kontradmirała Sourrieu, i przystosowany do szkolenia specjalistów. Rolę okrętu flagowego Dywizjonu Szkolnego pełnił do 15 listopada 1913 (zastąpiony wówczas przez pancernik „Suffren”). W 1913 roku na próbach zdołał rozwinąć prędkość maksymalną 18,4 węzła. Pod koniec tego roku odstawiono okręt do specjalnej rezerwy w Tulonie. Rozważano zastąpienie nim krążownika „Pothuau” w roli szkolnego okrętu artyleryjskiego, lecz nie doszło do realizacji tych planów.

Pytanie: Kiedy D’Entrecasteaux przybył do Francji z Sajgonu?
Odpowiedź: 18 grudnia

Pytanie: W którym okręt D’Entrecasteaux został poddany modernizacji?
Odpowiedź: 1911

Pytanie: Co zamontowano w miejscu admiralskiego kambuza na okręcie D’Entrecasteaux w 1911 roku?
Odpowiedź: dalmierze Barr & Stroud i wyposażenie radiowe

Pytanie: Kto dowodził głównym statkiem Dywizjonu Szkolnego Morza Śródziemnego?
Odpowiedź: Sourrieu
Hell Comes to Quahog

Recenzent IGN Dan Iverson ocenił Hell Comes to Quahog pozytywnie, komentując, że niektóre gagi były „niesamowicie śmieszne”. Uznanie w jego oczach znalazł zarówno dobry (choć, jak zaznaczył, nie oryginalny) główny wątek dotyczący supermarketu, jak i kilka gagów pojawiających się w międzyczasie. Mimo „lekkiego dłużenia się w środku” odcinek dostał ocenę 8/10. Podobnie pozytywnie ocenił odcinek Brett Love z bloga TV Squad. Zaznaczył on jedynie, że nie podobały mu się wygłupy Petera w supermarkecie oraz „wyraził niepokój” co do kierunku rozwoju postaci Stewiego, który stopniowo odchodzi od modelu „złego geniusza chcącego zabić matkę. Według Nielsena Hell Comes to Quahog uzyskał wskaźnik oglądalności 5,7 i udział 8.

Pytanie: Czego dotyczył główny wątek tego odcinka?
Odpowiedź: supermarketu

Pytanie: Dla kogo pracował Iverson?
Odpowiedź: IGN

Pytanie: Jaki wydźwięk miała recenzja Iversona?
Odpowiedź: pozytywnie

Pytanie: Jakie zastrzeżenia do tego odcinka miał Love?
Odpowiedź: nie podobały mu się wygłupy Petera w supermarkecie oraz „wyraził niepokój” co do kierunku rozwoju postaci Stewiego, który stopniowo odchodzi od modelu „złego geniusza chcącego zabić matkę

Pytanie: Na jaką notę ocenił ten odcinek Iverson?
Odpowiedź: 8/10
Joseph Conrad

Szczegółowymi badaniami twórczości Josepha Conrada zajmuje się międzynarodowe Joseph Conrad Society zrzeszające wielu cenionych badaczy literatury. Stowarzyszenie to wydaje naukowy półrocznik The Conradian poświęcony twórczości i życiu pisarza. Wieloletnim członkiem tego stowarzyszenia jest wybitny conradysta polsko-kanadyjski Andrzej Busza. W 1966 wydał on książkę Conrad’s Polish Literary Background (Polskie tło literackie Conrada). Do tematu Conrada powrócił w opublikowanym wspólnie ze znanym literaturoznawcą angielskim J.H. Stape opracowaniu Joseph Conrad. The Rover (Joseph Conrad. Wędrowiec). Inną znaną badaczką życia i twórczości tego pisarza była Barbara Koc, która w oparciu o zbiory Biblioteki Uniwersytetu Jagiellońskiego stworzyła pierwsze opracowanie jego korespondencji. Znakomitym badaczem życia i twórczości Conrada był Zdzisław Najder, autor m.in. książki Życie Conrada Korzeniowskiego.

Pytanie: Jak nazywa się organizacja, która bada twórczość Josepha Conrada?
Odpowiedź: Joseph Conrad Society

Pytanie: Jakie czasopismo jest wydawane przez Joseph Conrad Society?
Odpowiedź: The Conradian

Pytanie: Jakiej narodowości jest Andrzej Busza?
Odpowiedź: polsko-kanadyjski

Pytanie: Z kim Andrzej Busza wydał wspólną książkę o Jesephie Conradzie?
Odpowiedź: J.H. Stape
Obrona Pociechy

Zadanie obrony Pociechy dowództwo Grupy „Kampinos” powierzyło początkowo kompanii „Jerzyków”. Wkrótce piechurów wzmocniono jednak szwadronem 27 Pułku Ułanów AK, co pozwoliło zwiększyć liczbę obrońców do około 200 żołnierzy. Józef Krzyczkowski, a w ślad za nim Jerzy Koszada, podawali, że do przysiółka skierowany został 2 szwadron pod dowództwem st. wachm. Józefa Niedźwiedzkiego ps. „Lawina”. Marian Podgóreczny ps. „Żbik” – kronikarz Zgrupowania Stołpecko-Nalibockiego, uczestnik walk pod Pociechą – utrzymuje jednak stanowczo, że późnym popołudniem 28 sierpnia „Jerzykom” wysłano na pomoc jego macierzysty 3 szwadron pod dowództwem wachm. pchor. Narcyza Kulikowskiego ps. „Sum”. Polskie oddziały były rozlokowane w następujący sposób:

Pytanie: Czy "Jerzycy" byli zmuszeni bronić Pociechy sami?
Odpowiedź: Wkrótce piechurów wzmocniono jednak szwadronem 27 Pułku Ułanów AK

Pytanie: Czy panuje zgodność, co do tego, który szwadron został wysłany na pomoc obrońcom Pociechy?
Odpowiedź: Józef Krzyczkowski, a w ślad za nim Jerzy Koszada, podawali, że do przysiółka skierowany został 2 szwadron pod dowództwem st. wachm. Józefa Niedźwiedzkiego ps. „Lawina”. Marian Podgóreczny ps. „Żbik” – kronikarz Zgrupowania Stołpecko-Nalibockiego, uczestnik walk pod Pociechą – utrzymuje jednak stanowczo, że późnym popołudniem 28 sierpnia „Jerzykom” wysłano na pomoc jego macierzysty 3 szwadron

Pytanie: Kim był Marian Podgóreczny?
Odpowiedź: kronikarz Zgrupowania Stołpecko-Nalibockiego, uczestnik walk pod Pociechą

Pytanie: Kto dowodził 3. szwadronem?
Odpowiedź: wachm. pchor. Narcyza Kulikowskiego ps. „Sum”
Adam Małysz

Tydzień po ostatnich zawodach TCS, w konkursie w Predazzo, po nieudanym skoku, zajął 46. miejsce. Dzień później na tej samej skoczni również nie awansował do drugiej serii zawodów, zajmując 40. miejsce po skoku na odległość 111,5 m. Tydzień później na mamuciej skoczni w Harrachovie Małysz skoczył 130 m. Zawody zostały jednak anulowane z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych. Następnego dnia Małysz po raz kolejny nie zakwalifikował się do finałowej serii. Został sklasyfikowany na 36. miejscu. W kolejny weekend zawody odbywały się na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Piątkowy konkurs Małysz ukończył na jedenastym miejscu, niedzielny, przeniesiony z soboty, na czwartym. Następne zawody w japońskim Sapporo Małysz opuścił. Do rywalizacji w Pucharze Świata powrócił 8 lutego w Libercu, gdzie zajął 7. miejsce. Dzień później był dziewiąty. Podczas kolejnego konkursu rozegranego 17 lutego w Willingen Małysz zajął 11. miejsce.

Pytanie: Które miejsce zdobył Małysz w Predazzo, tuż po zawodach w TCS?
Odpowiedź: 46

Pytanie: Na ile metrów skoczył Małysz podczas drugiej próby w Predazzo?
Odpowiedź: 111,5

Pytanie: Dlaczego skok Małysza w Harrachovie został anulowany?
Odpowiedź: z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych

Pytanie: Czy Małysz brał udział w skokach w Willinge? 
Odpowiedź: Podczas kolejnego konkursu rozegranego 17 lutego w Willingen Małysz zajął 11. miejsce
Zespół Filmowy Skurcz

W roku 1999, nawiązano współpracę z wytwórnią S.P. Records, która zaowocowała gościnnym występem Kazika Staszewskiego w filmie Bułgarski Pocisk, w zamian za co Z.F. Skurcz zrealizował dwa teledyski do utworów Kazika – Idę tam gdzie idę (w której są fragmenty wcześniejszych produkcji zespołu) i Las Maquinas de la Muerte. Wytwórnia wydała potem film Sum tak zwany olimpijczyk oraz (zrealizowane już pod szyldem GIT Produkcji) Wściekłe Pięści Węża i Sarnie żniwo, czyli pokusa statuetkowego szlaku. Kazik zagrał jeszcze w dwóch ostatnich produkcjach. Współpraca członków zespołu z wytwórnią i Kazikiem trwa do dziś, lecz bardziej na polu muzycznym niż filmowym (przy zespołach Bracia Figo Fagot, TPN 25, El Dupa czy Zacier).

Pytanie: Dzięki czemu Kazik Staszewski pojawił się w produkcji Bułgarski Pocisk?
Odpowiedź: współpracę z wytwórnią S.P. Records

Pytanie: W jaki sposób grupa ta odwdzięczyła się Staszewskiemu?
Odpowiedź: zrealizował dwa teledyski do utworów Kazika

Pytanie: Za videoklipy do jakich piosenek Kazika odpowiadała ta grupa?
Odpowiedź: Idę tam gdzie idę (w której są fragmenty wcześniejszych produkcji zespołu) i Las Maquinas de la Muerte

Pytanie: Czy Kazik pojawił się tylko w jednej produkcji tej grupy?
Odpowiedź: Kazik zagrał jeszcze w dwóch ostatnich produkcjach

Pytanie: Czy Kazik nawiązał z nimi długotrwałą współpracę?
Odpowiedź: Współpraca członków zespołu z wytwórnią i Kazikiem trwa do dziś
Torpedowce typu Sleipner

W chwili wybuchu II wojny światowej w służbie znajdowały się tylko pierwsze trzy jednostki: „Sleipner”, „Æger” i „Gyller”, do których dołączył „Odin”. Brały one udział w patrolowaniu norweskich wód terytorialnych, eskortowaniu statków stron walczących utrzymujących handel z Norwegią oraz w strzeżeniu neutralności. M.in. „Odin” eskortował na wodach norweskich 2 października 1939 polskie statki „Robur IV”, „Kromań”, „Wilno”, „Chorzów” i „Narocz” przedzierające się z Göteborga do Wielkiej Brytanii. Dwa pozostałe torpedowce zwodowano we wrześniu i październiku 1939, lecz w chwili niemieckiego ataku na Norwegię pozostawały w stoczniach i były nieuzbrojone i niewyposażone. „Sleipner” i „Aeger” tworzyły 2. Dywizjon Niszczycieli, a „Gyller” i „Odin” – 3. Dywizjon. 8 kwietnia 1940 „Odin” i „Gyller” ratowały rozbitków z niemieckiego transportowca wojska „Rio de Janeiro” zatopionego przez polski okręt podwodny ORP „Orzeł”

Pytanie: Ile torpedowców Sleipner słuzyło aktywnie w momencie wybuchu II wojny?
Odpowiedź: Sleipner”, „Æger” i „Gyller

Pytanie: Jaki torpedowiec dołączył do trzech pierwszych w późniejszym okresie?
Odpowiedź: Odin

Pytanie: Czym zajmowały się torpedowce Sleipner?
Odpowiedź: patrolowaniu norweskich wód terytorialnych, eskortowaniu statków stron walczących utrzymujących handel z Norwegią oraz w strzeżeniu neutralności

Pytanie: Czy Gyller należał do 2. Dywizjonu?
Odpowiedź: „Gyller” i „Odin” – 3. Dywizjon