the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Niszczyciele rakietowe projektu 61

Ocena projektu jednak nie była jednoznacznie pozytywna. Pomimo bogatego uzbrojenia, brakowało im możliwości zwalczania celów powietrznych i okrętów podwodnych na większych odległościach, oraz możliwości nawiązania skutecznej walki z okrętami nawodnymi. Pociski M-1 Wołna nie zapewniały efektywnej obrony zespołów floty przed większymi atakami, przy ich zasięgu ograniczonym do 15 km oraz możliwości zwalczania tylko jednego celu na zestaw. Jedynie w niewielkim stopniu uległo to poprawie przy modernizacji systemu do standardu Wołna-M o zasięgu do 22 km i możliwości wykorzystania przeciw okrętom, co było realizowane podczas remontów dopiero od 1977 roku. Szybkostrzelna artyleria mogła być skuteczna przeciw samolotom na małych odległościach, lecz jej mały kaliber skutkował niewielką skutecznością w walce z okrętami. Okręty nie miały też uzbrojenia do walki z okrętami podwodnymi na większych odległościach, a stałe bazowanie na nich śmigłowca i jego eksploatację utrudniał brak hangaru. Podkilowa stacja hydrolokacyjna miała jednakże początkowo ograniczony zasięg wykrywania (3,5 km), uniemożliwiający nawet wykorzystanie torped przeciw okrętom podwodnym na ich maksymalnym zasięgu (8 km) – przy tym same okręty podwodne mogły atakować okręt z większej odległości. Stopniowo ulepszano stacje hydrolokacyjne, lecz znaczący wzrost możliwości wykrywania okrętów podwodnych nastąpił dopiero na modernizowanych okrętach (zobacz niżej). Podczas modernizacji okręty otrzymały kompleks pocisków rakietowych woda-woda P-15M, lecz szybko przestał być nowoczesny, przy tym miał większe gabaryty i mniejszą liczbę pocisków, niż wprowadzane w drugiej połowie lat 70. systemy zachodnie. Zasięg pływania okrętów był mniejszy od porównywalnych okrętów zagranicznych. Do wad projektu zaliczano też niewygodę załogi (słaba wentylacja i hałas). Z kolei szerokie zastosowanie stopów lekkich i słabość systemu przeciwpożarowego zwiększały niebezpieczeństwo pożaru w razie uszkodzeń (przykład zatonięcia niszczyciela „Otważnyj”).

Pytanie: Jak daleki był zasięg Wołny-M?
Odpowiedź: 22

Pytanie: Do czego nadawała się szybkostrzelna artyleria?
Odpowiedź: przeciw samolotom na małych odległościach

Pytanie: Czy mały kaliber sprawdzał się w walce z łodziami?
Odpowiedź: mały kaliber skutkował niewielką skutecznością w walce z okrętami

Pytanie: Czy polskie okręty pływały na dalsze odległości niż zagraniczne?
Odpowiedź: Zasięg pływania okrętów był mniejszy od porównywalnych okrętów zagranicznych
Niszczyciele rakietowe projektu 61

W związku z brakiem zdolności uderzeniowych okrętów, projekt ulepszono i ostatni okręt „Sdierżannyj” ukończono już jako projekt 61M (ros. М – modiernizirowannyj). Następnie, między 1971 a 1981 rokiem zmodernizowano w taki sposób pięć zbudowanych okrętów, oznaczonych jako projekt 61MP (ros. МП). Najbardziej widoczną zmianą stało się zainstalowanie w rufowej części czterech nieruchomych kontenerowych wyrzutni pocisków rakietowych woda-woda P-15M, skierowanych do tyłu, po dwa na burtach. Istotnym ulepszeniem była zamiana stacji hydrolokacyjnej na kompleks II generacji MGK-335 Płatina o znacznie lepszych parametrach, z anteną podkilową oraz anteną holowaną na rufie. Stacja ta ma możliwość aktywnego wykrywania okrętów podwodnych w odległości 25–30 km i pasywnego (szumonamierzania) z odległości 4–6 km; może również wykrywać torpedy z odległości 3 km. Zainstalowanie na rufie anteny holowanej sonaru wymagało podniesienia wyżej lądowiska dla śmigłowca. Wreszcie dodano dwie pary automatycznych sześciolufowych działek obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej kalibru 30 mm AK-630M, po jednej parze wraz z radarem kierowania ogniem MR-123 Wympieł-M na wysokich postumentach na każdej z burt w rejonie śródokręcia. Usunięto natomiast dwie wyrzutnie rakietowych bomb głębinowych RBU-1000, znajdujące się wcześniej w miejscu działek. Modernizowane okręty otrzymały też m.in. system walki radioelektronicznej MP-401 Start i stację odbioru sygnałów z boi hydrokaustycznych MG-409P. Na czterech modernizowanych okrętach wymieniono wyrzutnie torpedowe na PTA-53-1123/2 (zdjęte z krążowników śmigłowcowych projektu 1123). Zwiększono wreszcie zapas paliwa do 950 t i zapas prowiantu, co spowodowało wzrost autonomiczności do 25 dni oraz zasięgu do obliczeniowych 4000 Mm („Sdierżannyj” podczas prób przeszedł 4640 Mm z prędkością 18 w). W kodzie NATO okręty te zostały oznaczone jako Modified Kashin (Kashin Mod.).

Pytanie: Dlaczego projekt statków został udoskonalony?
Odpowiedź: W związku z brakiem zdolności uderzeniowych okrętów

Pytanie: Jaka była najwyraźniejsza różnica między okrętami projektu 61 a 61MP?
Odpowiedź: zainstalowanie w rufowej części czterech nieruchomych kontenerowych wyrzutni pocisków rakietowych woda-woda P-15M

Pytanie: Czym zastąpiono stację hydrolokacyjną obecną w okrętach projektu 61?
Odpowiedź: kompleks II generacji MGK-335 Płatina

Pytanie: Co było konieczne w związku z zainstalowaniem anteny holowanej sonaru?
Odpowiedź: podniesienia wyżej lądowiska dla śmigłowca
El Al

Pomiędzy wrześniem 1969 a wrześniem 1970 przetoczyła się fala przemocy wymierzona w samoloty i obiekty linii lotniczych El Al. 8 września 1969 arabscy terroryści obrzucili granatami w odstępie kilku minut izraelskie ambasady w Hadze i Bonn oraz biuro El Al w Brukseli. Rannych zostało trzech pracowników El Al oraz jeden klient. Następnie 10 lutego 1970 terroryści z LFWP zaatakowali autobus przewożący pasażerów do samolotu El Al na lotnisku w Monachium. W ataku zginął jeden Izraelczyk, a jedenaście osób zostało rannych. Ta eskalacja przemocy zakończyła się jednoczesnym porwaniem trzech samolotów, które zostały 6 i 9 września uprowadzone na lotnisko Zerqa w Jordanii. Wśród porwanych samolotów miał znaleźć się także izraelski Boeing 707 El Al lecący z Amsterdamu do Nowego Jorku ze 148 pasażerami na pokładzie. Został zaatakowany przez dwóch terrorystów, jednak izraelscy ochroniarze oraz pasażerowie obezwładnili porywaczy i samolot awaryjnie lądował w Londynie.

Pytanie: Ile lat trwała fala przemocy na linie lotnicze El Al?
Odpowiedź: Pomiędzy wrześniem 1969 a wrześniem 1970

Pytanie: Kiedy terroryści zaatakowali ambasadę w Hadze?
Odpowiedź: 8 września 1969

Pytanie: Ile osób zostało rannych w wyniku ataku terrorystycznego 8. 09. 1969?
Odpowiedź: Rannych zostało trzech pracowników El Al oraz jeden klient

Pytanie: W jakim mieście doszło do ataku na autobus z pasażerami?
Odpowiedź: w Monachium
Społeczeństwo jest niemiłe

Łukasz Wróblewski zauważa, że Masłowska w tekstach na płycie ukazuje, jakie jednostka ponosi koszty dla pozornie stabilnej i bezpiecznej wizji świata. Ukazywana codzienność jest konsekwencją reakcji wstrętu i wiąże się z wykluczeniem przez społeczeństwo zasadniczo niechętnie nastawione do osób i zjawisk niespełniających obowiązujących wzorców, np. związek dwóch osób ze znaczną różnicą wieku („Ryszard”). Masłowska krytykuje także media, które kreują popyt na to, co nietypowe, inne i wstrętne, czerpiąc korzyść z antagonizmów i skrajności („Kinga”). Masłowska jako antropolożka codzienności dokonuje przeglądu codzienności. W jej obserwacjach społeczeństwo, masując codziennością to, co wstrętne, staje się niemiłe.

Pytanie: O czym, zdaniem Wróblewskiego, pisze Masłowska?
Odpowiedź: jakie jednostka ponosi koszty dla pozornie stabilnej i bezpiecznej wizji świata

Pytanie: Do czego, zdaniem Wróblewskiego, społeczeństwo jest negatywnie natawione?
Odpowiedź: do osób i zjawisk niespełniających obowiązujących wzorców

Pytanie: Czy, zdaniem Wróblewskiego, Masłowska krytycznie wypowiada się na temat mediów?
Odpowiedź: Masłowska krytykuje także media

Pytanie: Co, zdaniem Wróblewskiego, promują media?
Odpowiedź: to, co nietypowe, inne i wstrętne

Pytanie: W jakim utworze zostaje poruszona kwestia różnicy wieku między partnerami?
Odpowiedź: „Ryszard”
Bitwa pod Kuantanem

Pozostałe samoloty zaatakowały „Repulse”, jednak wszystkie zrzucone torpedy zostały wymanewrowane przez dowodzącego okrętem komandora Tennanta. Kolejne dwa ataki na krążownik liniowy: bombowy, wykonany przez samoloty pierwszej fali, zrzucające pozostałe bomby 250 kg oraz torpedowy, ośmiu samolotów z „Mihoro” Kokutai, również nie przyniosły efektów. O 11:58 komandor Tennant, zorientowawszy się, że admirał Philips wciąż nie powiadomił Singapuru o ataku, uczynił to na własną rękę, uznając dalsze utrzymywanie ciszy radiowej za bezcelowe. Sygnał został odebrany i odszyfrowany, a o 12.20 z lotniska Kallang wystartowały pierwsze dwa myśliwce Brewster Buffalo, wkrótce zaś następnych dziesięć. „Repulse” zbliżył się do „Prince of Wales” na odległość czterech kabli, aby dać mu wsparcie swej artylerii przeciwlotniczej.

Pytanie: O której odleciały samoloty Brewster Buffalo?
Odpowiedź: 12.20

Pytanie: Jaki dystans dzielił "Prince of Wales" od "Repulse"?
Odpowiedź: czterech kabli

Pytanie: Dlaczego "Repulse" pojawił się niedaleko "Prince of Wales"?
Odpowiedź: aby dać mu wsparcie swej artylerii przeciwlotniczej
Bitwa pod Kuantanem

Admirał Philips, mając świadomość, że stracił atut zaskoczenia i dalsze pozostawanie na dotychczasowym kursie naraża jego okręty na niebezpieczeństwo ataków lotniczych, postanowił zawrócić do Singapuru. Najpierw jednak (po 18:30) odesłał w drogę powrotną stary niszczyciel „Tenedos”, z zadaniem prowadzenia ożywionej korespondencji radiowej z bazą, pozorującej obecność całego zespołu. Miał przy tym przekazać prośbę o wzmocnienie eskorty w drodze powrotnej. Pozostałe okręty skręciły najpierw na zachód, ze zwiększoną do 26 węzłów prędkością, by około 20:30 położyć się na kurs prowadzący do Singapuru. Po północy 10 grudnia admirał Philips otrzymał wiadomość radiową, że w rejonie miejscowości Kuantan, w połowie odległości pomiędzy Kota Bharu a Singapurem, rozpoczął się kolejny japoński desant. Podjął wówczas decyzję o kolejnej zmianie kursu, by zaskoczyć i zniszczyć flotę inwazyjną. Wciąż zachowując bezwzględną ciszę radiową, nie poinformował o swojej decyzji nikogo w bazie. 50 minut po północy okręty ruszyły pełną prędkością na południowy zachód, w kierunku Kuantanu. Nieco wcześniej Zespół Z został wykryty przez kolejny japoński okręt podwodny I-58, którego dowódca, komandor Sohichi Kitamura, przeprowadził nieudany atak torpedowy i zameldował o sytuacji swojemu dowództwu. Na skutek kłopotów z łącznością część jego raportów dotarła z opóźnieniem lub nie została odczytana, tworząc w efekcie błędny obraz sytuacji. Tym niemniej Japończycy odkryli wówczas, że przeciwnik zawrócił w kierunku Singapuru i poznali jego aktualną pozycję. Nad ranem samoloty 22. Flotylli, ponownie zatankowane i uzbrojone, zaczęły startować w kierunku ostatniej znanej pozycji Brytyjczyków. Najpierw, około 5:00 rano, wysłano w powietrze dziewięć maszyn rozpoznawczych z „Genzan” Kokutai i dodatkowo dwa C5M2 z jednostki bazującej w Sóc Trăng. Pomiędzy 6:25 a 8:00 z lotnisk wystartowało 85 samolotów (jeden zawrócił wkrótce z powodu problemów technicznych), z których 51 było uzbrojonych w torpedy, zaś 34 pozostałe w bomby burzące o wagomiarach 250 i 500 kg (według niektórych, zwłaszcza starszych źródeł formacja japońska składała się z 27 bombowców i 61 samolotów torpedowych lub 34 bombowców i 52 samolotów torpedowych).

Pytanie: Dlaczego admirał Philips zdecydował się na powrót do Singapuru?
Odpowiedź: mając świadomość, że stracił atut zaskoczenia i dalsze pozostawanie na dotychczasowym kursie naraża jego okręty na niebezpieczeństwo ataków lotniczych

Pytanie: Jaka misja została powierzona okrętowi „Tenedos” przed powrotem admirała Philipsa do Singapuru?
Odpowiedź: prowadzenia ożywionej korespondencji radiowej z bazą, pozorującej obecność całego zespołu. Miał przy tym przekazać prośbę o wzmocnienie eskorty w drodze powrotnej

Pytanie: Jaką informację przekazano drogą radiową admirałowi w nocy, 10 grudnia?
Odpowiedź: w rejonie miejscowości Kuantan, w połowie odległości pomiędzy Kota Bharu a Singapurem, rozpoczął się kolejny japoński desant

Pytanie: Dlaczego w nocy, 10 grudnia, admirał Philips zdecydował się zmienić kurs?
Odpowiedź: by zaskoczyć i zniszczyć flotę inwazyjną
Nikt nie woła (film)

Dopiero po latach dzieło Kutza i Hena doczekało się przychylniejszych opinii, zyskując status filmu kultowego. Powszechnie odczytywano Nikt nie woła jako twórczą polemikę z Popiołem i diamentem Andrzeja Wajdy (Maciek Chełmicki, w przeciwieństwie do Bożka, wykonał rozkaz). Jan F. Lewandowski stwierdził, iż Nikt nie woła jest „studium młodzieńczej miłości, a raczej niedojrzałości uczuciowej”, określając je mianem „dzieła poetyckiej wrażliwości”. Tadeusz Lubelski ocenił Nikt nie woła jako „najoryginalniejszy film Kutza z tego okresu [szkoły polskiej]”. Zdaniem Adama Garbicza dzieło Kutza i Hena jest „świetnym operatorsko i montażowo wizerunkiem duchowym młodych ludzi [...], nie ustępującym formalnie pionierskim przedsięwzięciom Antonioniego”. Jan F. Lewandowski, chwaląc nastrojową muzykę Wojciecha Kilara oraz pracę operatorską Jerzego Wójcika, pisał: „Niezwykła sceneria wymarłego świata tworzy prawdę tego filmu o miłości niemożliwej, a niektóre ujęcia zachwycają swoim pięknem i wyrafinowaniem”.

Pytanie: Jakim statusem cieszy się film Nikt nie woła?
Odpowiedź: filmu kultowego

Pytanie: Kto jest autorem filmu Popiół i diament?
Odpowiedź: Andrzeja Wajdy

Pytanie: Jak film NIkt nie woła nazwał Jan Lewandowski?
Odpowiedź: dzieła poetyckiej wrażliwości

Pytanie: Czy Garbicz pochwalił realizację filmu Nikt nie woła?
Odpowiedź: Zdaniem Adama Garbicza dzieło Kutza i Hena jest „świetnym operatorsko i montażowo wizerunkiem duchowym młodych ludzi
Nikt nie woła (film)

Zdaniem Janusza Gazdy walory artystyczne filmu Kutza wynikają ze świadomego dystansu wobec głównego nurtu polskiej szkoły filmowej. Jak zauważał Gazda, reżyser Nikt nie woła „nie zajmował się mechanizmami politycznymi, układem sił, problemami świadomości politycznej, tropił wewnętrzne konflikty młodego chłopaka i młodej dziewczyny, żyjących jakby na marginesie wielkich wydarzeń”. Gazda uznawał Nikt nie woła „za najdonioślejszy film w biografii Kazimierza Kutza, a w dorobku polskiej kinematografii jeden z najbardziej znaczących, chociaż swego czasu niedoceniony”. Justyna Żelasko zaliczyła film Kutza w poczet inauguracyjnych dzieł polskiego modernizmu filmowego, odczytywanego jako opowieści „o jednostce, która […] straciła kontakt z otaczającym światem, o rozdźwięku między człowiekiem a jego zapleczem społecznym, historycznym, otaczającymi go ludźmi”. W tym sensie Nikt nie woła wykazuje znaczące podobieństwa do Przygody (1960) Michelangela Antonioniego. Kiedy film w końcu doczekał się rozpowszechniania podczas retrospektywy kina polskiego w Turynie w 1989, krytycy zagraniczni zgodnie porównywali utwór Kutza z Antonionim, co obrazuje cytowana przez Stanisława Zawiślińskiego wypowiedź recenzentów: „Kutz go [Antonioniego] wyprzedził, ale o tym nie wiedzieliśmy”.

Pytanie: Do jakiego nurtu filmowego należy film "Nikt nie woła" według Żelasko?
Odpowiedź: polskiego modernizmu

Pytanie: Z jakim innym artystą porównywano Kutza podczas przeglądu w Turynie w 1989 roku?
Odpowiedź: Antonionim

Pytanie: Czy zdaniem Gazdy reżyser "Nikt nie woła" mimowolnie odsunął się od głównego nurtu polskiej szkoły filmowej?
Odpowiedź: Zdaniem Janusza Gazdy walory artystyczne filmu Kutza wynikają ze świadomego dystansu wobec głównego nurtu polskiej szkoły filmowej

Pytanie: Z jakim filmem Antonioniego porównywano ten film Kutza?
Odpowiedź: Przygody

Pytanie: Czy zdaniem Gazdy ten film Kutza zawsze był należycie doceniany?
Odpowiedź: Gazda uznawał Nikt nie woła „za najdonioślejszy film w biografii Kazimierza Kutza, a w dorobku polskiej kinematografii jeden z najbardziej znaczących, chociaż swego czasu niedoceniony”
Bajan (1900)

Aktywność floty rosyjskiej po tym wydarzeniu zmalała. 23 (10) czerwca „Bajan” wziął udział w pierwszej próbie przedarcia się eskadry do Władywostoku, zakończonej zawróceniem Rosjan po natknięciu się na siły japońskie. Nocą tego dnia na redzie Port Artur „Bajan” brał udział w odpieraniu ataków torpedowych niszczycieli. 9 lipca (26 czerwca) „Bajan” z pancernikiem „Połtawa” i innymi okrętami wyszedł z portu celem ostrzeliwania japońskich pozycji na lądzie oraz wspierających ich krążowników „Itsukushima” i „Hashidate”, które na skutek tego odeszły w morze. 17 (4 lipca) dozorujący „Bajan” ostrzeliwał japońskie lekkie siły trałujące miny w zatoce Tahe. 26 (13) lipca „Bajan” z mniejszymi okrętami ponownie wyszedł w morze do zatoki Tahe celem ostrzeliwania japońskich pozycji na lądzie. Doszło wówczas do krótkiej walki z japońskimi okrętami ostrzeliwującymi wybrzeże (starsze krążowniki „Matsushima”, „Itsukushima”, „Hashidate” i stary pancernik „Chinen”), podczas której „Bajan” wystrzelił 6 pocisków 203 mm i 15 – 152 mm i uszkodził lekko w rufę pociskiem 203 mm krążownik „Itsukushima”.

Pytanie: Do jakiego kraju należały krążowniki „Itsukushima” i „Hashidate”?
Odpowiedź: japońskich

Pytanie: W jakiej zatoce „Bajan” ostrzeliwał japońskie okręty?
Odpowiedź: Tahe

Pytanie: Ile pocisków wystrzelił "Bajan"?
Odpowiedź: 6

Pytanie: Do jakiego miasta miał dostać się "Bajan"?
Odpowiedź: Władywostoku
Bajan (1900)

Aż do 6 grudnia „Bajan” kilkakrotnie prowadził z bazy ostrzał japońskich pozycji z dział 203 mm, korygowany z punktu obserwacyjnego piechoty. 5 grudnia (22 listopada) Japończycy zdobyli górę Wysoką i uzyskali ostatecznie możliwość prowadzenia korygowanego ognia na całą bazę z ciężkich dział. 8 grudnia (25 listopada) krążownik, stojący przy Nabrzeżu Węglowym wschodniego basenu, stał się celem długotrwałego ostrzału z dział kalibru 280 mm i 152 mm. Ewakuowano z niego wówczas załogę na brzeg. Na skutek przecieków oraz gaszenia pożarów, część przedziałów uległa zalaniu. 9 grudnia (26 listopada), podczas dalszego ostrzału, „Bajan” zatonął na płyciźnie, z przechyłem na lewo, trafiony ok. 10 pociskami 280 mm. 11 grudnia (28 listopada) 1904 roku opuszczono na okręcie proporzec i formalnie zakończono kampanię. Przed kapitulacją twierdzy, 1 stycznia 1905 roku (19 grudnia) kadłub „Bajana” dodatkowo został wysadzony.

Pytanie: Jakie wojska zatopiły Bajana?
Odpowiedź: Japończycy

Pytanie: Ile pocisków doprowadziło do zatopienia Bajana?
Odpowiedź: ok. 10

Pytanie: Czy podjęto próbę wyciągnięcia Bajana z mielizny?
Odpowiedź: kadłub „Bajana” dodatkowo został wysadzony

Pytanie: Kiedy Bajan zatonął?
Odpowiedź: 9 grudnia (26 listopada)
Wolfenstein: Enemy Territory

W maju 2002 roku na targach Electronic Entertainment Expo został zaprezentowany planowany dodatek do gry Return to Castle Wolfenstein pod tytułem Enemy Territory. Miał on być tworzony przez studia Nerve Software i Splash Damage. Oprócz rozbudowanego trybu gry wieloosobowej planowano utworzenie kampanii jednoosobowej, który miał być kontynuacją losów bohatera Return to Castle Wolfenstein, B.J. Blazkowicza. W sierpniu 2002 roku na imprezie QuakeCon opublikowano wersję demonstracyjną dodatku, w której ukazana była pierwsza misja kampanii rozgrywająca się w Egipcie. Sam Parker z portalu GameSpot zauważył, że była ona pozbawiona zombie oraz potworów występujących w grze podstawowej.

Pytanie: Jakie targi odbyły się w maju 2002 roku?
Odpowiedź: Electronic Entertainment Expo

Pytanie: Co zademonstrowano na Electronic Entertainment Expo?
Odpowiedź: planowany dodatek do gry Return to Castle Wolfenstein

Pytanie: Czy Blazkowicz to jeden z twórców gry?
Odpowiedź: miał być kontynuacją losów bohatera Return to Castle Wolfenstein, B.J. Blazkowicza

Pytanie: Dla jakiego serwisu pracował Sam Parker?
Odpowiedź: GameSpot
Wolfenstein: Enemy Territory

11 lutego 2003 roku wydawca gry, Activision, ogłosił jednak, że prace nad kampanią jednoosobową zostały anulowane; nadal natomiast trwała produkcja trybu gry wieloosobowej. 23 kwietnia 2003 roku za sprawą studia id Software opublikowana została wersja testowa gry, a następnego dnia twórca gry, Paul Wedgwood, w wywiadzie dla GameSpotu przedstawił główne założenia Enemy Territory – podział na klasy, system rang, udogodnienia w obsłudze serwerów dla graczy oraz współpracę gry z oprogramowaniem PunkBuster. Activision zdecydowało się na udostępnienie Enemy Territory graczom; ostatecznie 29 maja 2003 roku gra ukazała się w Internecie za darmo.

Pytanie: Z jakiego trybu gry zrezygnowano w 2003 roku?
Odpowiedź: jednoosobową

Pytanie: Kto był autorem gry Wolfenstein: Enemy Territory?
Odpowiedź: Paul Wedgwood

Pytanie: Jakie studio podjęło się publikacji wersji testowej gry?
Odpowiedź: id Software

Pytanie: Jakie były podstawowe założenia Enemy Territory?
Odpowiedź: podział na klasy, system rang, udogodnienia w obsłudze serwerów dla graczy oraz współpracę gry z oprogramowaniem PunkBuster

Pytanie: Od kiedy Wolfenstein: Enemy Territory posiada darmową wersję?
Odpowiedź: 29 maja 2003
I wojna w Zatoce Perskiej

Po upływie terminu ultimatum rozpoczęła się operacja Desert Storm (od 17 stycznia 1991) oraz jej dalsza część „Pustynny miecz”. Były także inne operacje: Instant Thunder („Nagły grom”) – akcja nalotów amerykańskich na Irak. 25 lutego generał Norman Schwarzkopf poprowadził ofensywę lądową, która trwała trzy dni. 28 lutego 1991 roku prezydent George H.W. Bush ogłosił zwycięskie zakończenie wojny i wyzwolenie Kuwejtu, w którym jednak nie wprowadzono demokratycznych reform. 3 marca Saddam Husajn przyjął warunki rozejmu. Na jego podstawie Irak zrzekł się na rzecz Kuwejtu 120 km² terytorium z polem naftowym Ar-Rumajla i częścią portu Umm Kasr. Zmiana granicy została oficjalnie zaaprobowana przez ONZ w 1992 r..

Pytanie: Po jakim wydarzeniu wszczęto akcję Desert Storm?
Odpowiedź: Po upływie terminu ultimatum

Pytanie: W którym roku wszczęto akcję Desert Storm?
Odpowiedź: 1991

Pytanie: Jaką nazwę uzyskała kontynuacja akcji Desert Storm?
Odpowiedź: „Pustynny miecz”

Pytanie: Ile czasu zajęła akcja Instant Thunder?
Odpowiedź: trzy dni
I wojna w Zatoce Perskiej

Jednym z głównych powodów agresji Iraku na Kuwejt była również kwestia dostępu do kuwejckich złóż ropy naftowej, które są po Arabii Saudyjskiej największymi złożami tego surowca na świecie. Irak zarzucał Kuwejtowi naruszanie limitu określonego przez OPEC w wydobywaniu ropy naftowej. Husajn wykorzystał fakt, że na arenie międzynarodowej nastąpiły znaczące zmiany (tzw. Jesień Ludów i będące jej skutkiem upadek znaczenia ZSRR oraz perspektywa zjednoczenia Niemiec). Nie liczył się on z możliwością zdecydowanej międzynarodowej kontrakcji w odpowiedzi na podbój Kuwejtu. Jednak świat niemal jednomyślnie zareagował negatywnie. 6 sierpnia Rada Bezpieczeństwa ONZ nałożyła rezolucję nr 661, która zakazywała handlu z Irakiem, a także zawieszono połączenia lotnicze i zamrożono aktywa irackiego rządu za granicą. Powołano też specjalną komisję nadzorującą sankcje.

Pytanie: Jakie transformacje zachodzące na arenie międzynarodowe zostały wykorzystane przez Husajna?
Odpowiedź: tzw. Jesień Ludów i będące jej skutkiem upadek znaczenia ZSRR oraz perspektywa zjednoczenia Niemiec

Pytanie: Jakim podejściem Husajna poskutkowały znaczące zmiany na arenie międzynarodowej?
Odpowiedź: Nie liczył się on z możliwością zdecydowanej międzynarodowej kontrakcji w odpowiedzi na podbój Kuwejtu

Pytanie: Czy przypuszczenia Husajna, co do reakcji środowiska międzynarodowego na podbój Kuwejtu okazały się słuszne?
Odpowiedź: Jednak świat niemal jednomyślnie zareagował negatywnie

Pytanie: Jakie działania zostały podjęte wskutek podboju Kuwejtu zorganizowanego przez Husajna?
Odpowiedź: Rada Bezpieczeństwa ONZ nałożyła rezolucję nr 661, która zakazywała handlu z Irakiem, a także zawieszono połączenia lotnicze i zamrożono aktywa irackiego rządu za granicą. Powołano też specjalną komisję nadzorującą sankcje