the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Marcin Lijewski

W kadrze narodowej zadebiutował mając 19 lat – 29 stycznia 1997 w wygranym 25:22 inauguracyjnym meczu preeliminacji do Mistrzostw Europy 1998 przeciwko Austrii w Kielcach. W latach 1997–2013 rozegrał 251 oficjalnych spotkań, zdobywając 711 bramek. W biało-czerwonych barwach wziął udział w 10 międzynarodowych imprezach rangi mistrzowskiej (IO, MŚ, ME). W 2007 wywalczył srebrny medal Mistrzostw Świata. W 10 spotkaniach tego turnieju strzelił 37 goli, zaliczając 24 asysty, dzięki czemu został wybrany do „Siódemki Gwiazd” MŚ 2007 na pozycji prawego rozgrywającego. 5 lutego 2007 został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Złotym Krzyżem Zasługi. W 2009 zdobył brązowy medal Mistrzostw Świata w Chorwacji. Na zakończenie turnieju ponownie został wybrany do „Siódemki Gwiazd”, jako najlepszy prawy rozgrywający (w 10 meczach strzelił 34 gole i zaliczył 25 asyst). Po Mistrzostwach Świata 2013 ogłosił zakończenie reprezentacyjnej kariery.

Pytanie: Ile lat miał Lijewski, kiedy po raz pierwszy zagrał w reprezentacji Polski?
Odpowiedź: 19

Pytanie: Kiedy po raz pierwszy Lijewski zagrał w meczu reprezentacji?
Odpowiedź: 29 stycznia 1997

Pytanie: Kiedy Lijewski zrezygnował z kariery w reprezentacji?
Odpowiedź: Po Mistrzostwach Świata 2013

Pytanie: Jakie odznaczenie dostał sportowiec od prezydenta?
Odpowiedź: Złotym Krzyżem Zasługi
Polski Koncern Naftowy Orlen

Działania w zakresie rozpoznawania oraz eksploatacji gazu ziemnego oraz ropy naftowej są obecnie[kiedy?] prowadzone na terenie 8 województw: pomorskiego, kujawsko-pomorskiego, mazowieckiego, wielkopolskiego, łódzkiego, lubelskiego, podkarpackiego i małopolskiego. Wydobycie gazu ziemnego odbywa się obecnie[kiedy?] we współpracy z PGNiG. Zasoby (potwierdzone lub prawdopodobne) 2P posiadane przez Grupę Orlen w Polsce wyniosły na koniec 2015 roku 8,2 mln baryłek ekwiwalentu ropy naftowej (MM BOE). Liczba koncesji wniosła 15, zaś liczba odwiertów 14. W 2015 r. koncern prowadził prace, samodzielnie lub z partnerem, na obszarze 29 koncesji.

Pytanie: Ile odwiertów do ropy naftowej posiadał PKN Orlen w 2015 roku?
Odpowiedź: 14

Pytanie: Ile Orlen posiadał baryłek ropy w 2015 roku?
Odpowiedź: 8,2 mln

Pytanie: Czy PKN Orlen poszukiwał ropy naftowej samodzielnie?
Odpowiedź: samodzielnie lub z partnerem
Whippomorpha

Parzystokopytne powstały około 60 milionów lat temu. Walenie oddzieliły się od pozostałych parzystokopytnych ok. 45–55 milionów lat temu. Odpowiada to podziałowi Whippomorpha na Cetaceamorpha oraz Hippopotamidamorpha. Pochodząc jednak od zwierząt bliskich hipopotamowi, mogły posiadać już wiele adaptacji do wodnego trybu życia na długo przed tym podziałem. Nie tylko walenie, ale też hipopotamy wokalizują pod wodą. Walenie musiały jednak rozwinąć wiele innych przystosowań, utracić cechy typowe dla ssaków, takie jak owłosienie ciała czy małżowina uszna. Ciało nabrało bardziej opływowego kształtu. W kończynach przednich nie widać palców, kończyny tylne uległy uwstecznieniu, wraz z miednicą. Jej szczątkowe kości nie łączą się z resztą szkieletu i obserwuje się je u współczesnych fiszbinowców i niektórych samców zębowców, gdzie odgrywają rolę wsparcia dla prącia. Ogon również przekształcił się w płetwę, a niektóre taksony rozwinęły również płetwę grzbietową.

Pytanie: Czy walenie wywodzą się od parzystokopytnych?
Odpowiedź: Walenie oddzieliły się od pozostałych parzystokopytnych ok. 45–55 milionów lat temu

Pytanie: Jaką funkcję pełnią kości dawnej miednicy w przypadku niektórych męskich osobników zębowców?
Odpowiedź: wsparcia dla prącia

Pytanie: W jaki sposób walenie porozumiewają się pod wodą?
Odpowiedź: wokalizują

Pytanie: Czy walenie posiadają małżowinę uszną?
Odpowiedź: Walenie musiały jednak rozwinąć wiele innych przystosowań, utracić cechy typowe dla ssaków, takie jak owłosienie ciała czy małżowina uszna

Pytanie: Czy wszystkie walenie mają płetwę grzbietową?
Odpowiedź: a niektóre taksony rozwinęły również płetwę grzbietową
Newag 14WE

Pod koniec lipca 2017 jeden pojazd 14WE należący do Industrial Division został wynajęty przez Pesę Bydgoszcz. Producent, ze względu na opóźnienia w dostawach składów z rodziny Elf II dla Kolei Śląskich, zdecydował się przekazać temu przewoźnikowi jednostkę 14WE w charakterze pojazdu zastępczego. 28 lipca skład 14WE-02 wyruszył z Mińska Mazowieckiego do Katowic, a trzy dni później dotarł do bazy Kolei Śląskich. Na przełomie sierpnia i września przewoźnikowi przekazano drugi pojazd tego typu. Wówczas Koleje Śląskie eksploatowały 4 zespoły typu 14WE – 2 własne oraz 2 wypożyczone przez Pesę od Industrial Division.

Pytanie: Jaki pojazd wynajęła Pesa Bydgoszcz?
Odpowiedź: 14WE

Pytanie: Z jakiego miasta 14WE-02 przyjechała do Polski?
Odpowiedź: z Mińska Mazowieckiego

Pytanie: Kto wynajął pojazd od Industrial Division?
Odpowiedź: Pesę Bydgoszcz

Pytanie: Ile pojazdów tego typu miały Koleje Śląskie?
Odpowiedź: 4
Igrzyska paraolimpijskie

Pierwsze zorganizowane sportowe wydarzenie dla niepełnosprawnych sportowców odbyło się w dniu otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich 1948 w Londynie. Urodzony w Niemczech dr Ludwig Guttmann ze Stoke Mandeville Hospital, który uciekł z nazistowskich Niemiec dzięki pomocy Council for Assisting Refugee Academics w 1939 roku, zorganizował zawody sportowe dla brytyjskich weteranów II wojny światowej z urazami rdzenia kręgowego. Pierwsze zawody w 1948 roku zostały nazwane międzynarodowymi grami dla wózków inwalidzkich, i miały być zbieżne z igrzyskami olimpijskimi. Celem dr Guttmana było stworzenie równoważnej z igrzyskami olimpijskimi, elitarnej konkurencji sportowej dla osób niepełnosprawnych. Zawody odbywały się ponownie w tym samym miejscu w 1952 roku, gdzie weterani holenderscy uczestniczyli u boku Brytyjczyków. Był to pierwszy międzynarodowy turniej tego rodzaju. Pierwsze zawody, znane także jako Stoke Mandeville Games, zapoczątkowały igrzyska paraolimpijskie.

Pytanie: Czemu towarzyszyło otwarcie pierwszych zawodów dla osób z niepełnosprawnościami?
Odpowiedź: Pierwsze zorganizowane sportowe wydarzenie dla niepełnosprawnych sportowców odbyło się w dniu otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich 1948 w Londynie

Pytanie: Kto był inicjatorem konkursów sportowych dla niepełnosprawnych?
Odpowiedź: dr Ludwig Guttmann

Pytanie: Do czego dążył Guttman?
Odpowiedź: Celem dr Guttmana było stworzenie równoważnej z igrzyskami olimpijskimi, elitarnej konkurencji sportowej dla osób niepełnosprawnych

Pytanie: Czy historia igrzysk paraolimpijskich zaczyna się od konkursu Stoke Mandeville Games?
Odpowiedź: Pierwsze zawody, znane także jako Stoke Mandeville Games, zapoczątkowały igrzyska paraolimpijskie
Igrzyska paraolimpijskie

Biorąc pod uwagę szeroki zakres niepełnosprawności na igrzyskach paraolimpijskich, istnieje kilka kategorii, w których zawodnicy rywalizują. Dopuszczalne niepełnosprawności są podzielone na sześć głównych kategorii. Kategorie te są następujące: po amputacji, porażenie mózgowe, niepełnosprawność intelektualna, wózek inwalidzki, niewidomi oraz „Les Autres” (dosł. „inni”). Do ostatniej z tych kategorii należą sportowcy z niepełnosprawnością, która nie należy do pozostałych pięciu kategorii, jak m.in. karłowatość, stwardnienie rozsiane i wrodzone zaburzenia. Kategorie te są w dalszym podziale na klasyfikacje, które zależne są od dyscypliny.

Pytanie: Ze względu na co na paraolimpiadzie zawodnicy rywalizują w ramach kilku kategorii?
Odpowiedź: szeroki zakres niepełnosprawności

Pytanie: W ramach ilu głównych kategorii rywalizują sportowcy na paraolimpiadzie?
Odpowiedź: sześć

Pytanie: W ramach jakich głównych kategorii mogą rywalizować sportowcy na paraolimpiadzie?
Odpowiedź: po amputacji, porażenie mózgowe, niepełnosprawność intelektualna, wózek inwalidzki, niewidomi oraz „Les Autres” (dosł. „inni”)

Pytanie: Jakie przykładowe niepełnosprawności mogą mieć zawodnicy rywalizujący na paraolimpiadzie w ramach kategorii "Les Autres"?
Odpowiedź: karłowatość, stwardnienie rozsiane i wrodzone zaburzenia

Pytanie: Czy oprócz kategorii głównych sportowcy rywalizujący na paraolimpiadzie są jeszcze dzieleni na pomniejsze klasyfikacje?
Odpowiedź: Kategorie te są w dalszym podziale na klasyfikacje
Vadis Odjidja-Ofoe

5 sierpnia 2016 podpisał dwuletni kontrakt z Legią Warszawa. 2 listopada 2016 zdobył bramkę w meczu z Realem Madryt (na 1:2, cały mecz zakończył się rezultatem 3:3) za co otrzymał od UEFA nagrodę za najładniejszą bramkę 4. kolejki fazy grupowej Ligi Mistrzów. O zdobyciu nagrody decydowało głosowanie internautów, w którym zdobył 47% głosów. Ponadto bramka ta uzyskała 3% głosów (co dało 7. miejsce) na najładniejszą bramkę sezonu 2016/2017 Ligi Mistrzów[brak potwierdzenia w źródle]. Była to pierwsza zdobyta bramka dla warszawskiego zespołu w 16 oficjalnym występie. 18 listopada 2016 w wygranym 4:1 meczu 16. kolejki Ekstraklasy z Jagiellonią Białystok, strzelił swojego pierwszego gola w polskiej lidze.

Pytanie: Czy Odjidja-Ofoe grał dla polskiego klubu piłkarskiego?
Odpowiedź: 5 sierpnia 2016 podpisał dwuletni kontrakt z Legią Warszawa

Pytanie: Czy w meczu Legii z Realem był remis?
Odpowiedź: 2 listopada 2016 zdobył bramkę w meczu z Realem Madryt (na 1:2, cały mecz zakończył się rezultatem 3:3)

Pytanie: Jaki organ przyznał Odjidja-Ofoe wyróżnienie za najładniejszą bramkę meczu?
Odpowiedź: UEFA

Pytanie: Kto głosował nad wyborem najlepszej bramki?
Odpowiedź: internautów

Pytanie: Ile procent głosów uzyskała bramka Odjidja-Ofoe w konkursie na najlepszą bramkę sezonu?
Odpowiedź: 3
Katarzyna Gärtner

Jeszcze w czasie edukacji w szkole muzycznej zainteresowała się jazzem. Pracę artystyczną rozpoczęła w 1958, grając do 1960 w amatorskich zespołach muzyki jazzowej – New York Quartet oraz Old Time Band. W 1958 wzięła też udział w krakowskich Zaduszkach Jazzowych, a rok później – w obozie muzycznym Jazz Camping na Kalatówkach i koncertach prestiżowego warszawskiego Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Jazzowej Jazz Jamboree. Współpracowała też z wieloma muzykami – Andrzejem Kurylewiczem, Jerzym Matuszkiewiczem, Zbigniewem Namysłowskim i Andrzejem Trzaskowskim.

Pytanie: Jaką muzyką interesowała się Gaertner?
Odpowiedź: jazzem

Pytanie: Kiedy Gaertner po raz pierwszy polubiła jazz?
Odpowiedź: w czasie edukacji w szkole muzycznej

Pytanie: W którym roku Gaertner zaczęła pracę jako artystka?
Odpowiedź: 1958

Pytanie: Czy zespół New York Quartet był profesjonalnym zespołem?
Odpowiedź: grając do 1960 w amatorskich zespołach muzyki jazzowej – New York Quartet
Memoriał Jochena Rindta 1971

Odwołanie Grand Prix Belgii spowodowało, że wyścigi w Monako i Holandii dzielił miesiąc. W tym okresie niektóre z zespołów naprawiały uszkodzenia po Grand Prix Monako, a inne powiększały zapas części zamiennych i samochodów. Aby zapełnić lukę powstałą po odwołaniu Grand Prix Belgii, Badischer Motorsport Club z Hockenheim zdecydował się na zorganizowanie wyścigu Formuły 1 pod nazwą Jochen Rindt Gedächtnisrennen. Był to zatem wyścig honorujący pamięć Jochena Rindta, mistrza świata Formuły 1 z sezonu 1970, który zginął na torze Monza.

Pytanie: Jaki był skutek odwołania Grand Prix Belgii?
Odpowiedź: wyścigi w Monako i Holandii dzielił miesiąc

Pytanie: Jakie wyścigi zostały zorganizowane w zamian za Gran Prix Belgii?
Odpowiedź: Formuły 1 pod nazwą Jochen Rindt Gedächtnisrennen

Pytanie: Kim był Jochen Rindt?
Odpowiedź: mistrza świata Formuły 1 z sezonu 1970

Pytanie: W jaki sposób odniósł śmierć Jochen Rindt?
Odpowiedź: zginął na torze Monza
Codex Beratinus 2

Nieznane są okoliczności, w jakich rękopis dotarł do Berat. Pewnym jest tylko to, że w roku 1356 znajdował się w Berat, gdzie przechowywany był do XX wieku. W 1805 roku sporządzono dlań metalowe okładki. Po II wojnie światowej, ze względu na prześladowania religijne ze strony komunistów, był ukrywany w specjalnym schowku w katedrze w Berat wraz z Kodeksem Beratinus. W roku 1968 został przypadkowo znaleziony i był wtedy poważnie uszkodzony przez wilgoć. W 1971 roku został przesłany do Chińskiej Akademii Naukowej, dla restauracji rękopisu. Wrócił do Albanii w styczniu 1972 roku i jest odtąd przechowywany w Albańskim Archiwum Państwowym (Kod. Br. 2) Tiranie. Rękopis został zdigitalizowany przez CSNTM.

Pytanie: Czy rękopis był przechowywany w Berat?
Odpowiedź: znajdował się w Berat

Pytanie: Jakie okładki miał rękopis?
Odpowiedź: metalowe

Pytanie: Dlaczego rękopis był schowany po II wojnie światowej?
Odpowiedź: ze względu na prześladowania religijne ze strony komunistów

Pytanie: Czy Kodeks Beratinus był schowany?
Odpowiedź: był ukrywany w specjalnym schowku w katedrze w Berat wraz z Kodeksem Beratinus
Codex Beratinus 2

Pierre Battifol datował rękopis na X wiek. Datę tę powtórzył za nim Gregory. Obecnie INTF datuje go na wiek IX. Dion Tushi, albański profesor, datował go na drugą połowę IX wieku, ze wskazaniem na ostatnie dekady IX wieku. Datowanie oparł na wczesnym charakterze minuskuły oraz stosunkowo słabo jeszcze udekorowanych inicjałach. Na rzecz takiego datowania przemawia porównanie z minuskułem 565. Rękopis powstał prawdopodobnie w cesarskim skryptorium w Konstantynopolu lub w Azji Mniejszej w czasach renesansu macedońskiego.

Pytanie: Z którego wieku, według Battifola, pochodził Codex Beratinus 2?
Odpowiedź: X

Pytanie: Jaki inny badacz potwierdził datowanie, zaproponowane przez Battifola?
Odpowiedź: Gregory

Pytanie: Z jakiego powodu Dion Tushi uważał, że Minuskuł powstał w drugiej połowie IX wieku?
Odpowiedź: wczesnym charakterze minuskuły oraz stosunkowo słabo jeszcze udekorowanych inicjałach

Pytanie: Jakiej narodowości był Dion Tushi?
Odpowiedź: albański
Johnny Hallyday

Debiutował na dużym ekranie w dreszczowcu Widmo (Les Diaboliques, 1955) u boku Simone Signoret i Michela Serraulta. Wystąpił także w dramacie Paryskie opowieści (Les Parisiennes, 1962) z Catherine Deneuve, filmie muzycznym Gdzie jesteś, Johnny? (D'où viens-tu, Johnny?, 1964) z Sylvie Vartan, spaghetti westernie Specjaliści (Specialisti, Gli, 1969), dreszczowcu fantasy Legenda zatraconego domu (Malpertuis, 1971) z Orsonem Wellesem, Mathieu Carrière, Sylvie Vartan i Jeanem-Pierre Cassel, sensacyjnej komedii romantycznej Claude’a Zidi Dubler (L'Animal, 1977) z Jeanem-Paulem Belmondo, Raquel Welch i Jane Birkin, dramacie kryminalnym Jeana-Luca Godarda Detektyw (Détective, 1985) z Nathalie Baye, Emmanuelle Seigner i Julie Delpy, komedii Costy-Gavrasa Rada rodzinna (Conseil de famille, 1986) z Fanny Ardant, filmie Sci-Fi Terminus (1987) z Karen Allen, Jürgenem Prochnow i Mathieu Carrière, dramacie wojennym Żelazny trójkąt (The Iron Triangle, 1989) z François Chau, serialu kryminalnym David Lansky (1989) jako tytułowy detektyw, komedii Dlaczego nie ja? (Pourquoi pas moi?, 1999) z Bruno Putzulu, dramacie Kochaj mnie (Love me, 2000) u boku Juliana Sandsa oraz czarnej komedii Skok życia (Crime Spree, 2003) z Gérardem Depardieu, Harveyem Keitelem i Stéphane Freissem.

Pytanie: Jak nazywa się pierwszy film kinowy, w którym zagrał?
Odpowiedź: Widmo

Pytanie: Jacy aktorzy zagrali z nim w jego pierwszej kinowej produkcji?
Odpowiedź: Simone Signoret i Michela Serraulta

Pytanie: W jakich produkcjach, poza Widmem, wystąpił Johnny Hallyday?
Odpowiedź: dramacie Paryskie opowieści (Les Parisiennes, 1962) z Catherine Deneuve, filmie muzycznym Gdzie jesteś, Johnny? (D'où viens-tu, Johnny?, 1964) z Sylvie Vartan, spaghetti westernie Specjaliści (Specialisti, Gli, 1969), dreszczowcu fantasy Legenda zatraconego domu (Malpertuis, 1971) z Orsonem Wellesem, Mathieu Carrière, Sylvie Vartan i Jeanem-Pierre Cassel, sensacyjnej komedii romantycznej Claude’a Zidi Dubler (L'Animal, 1977) z Jeanem-Paulem Belmondo, Raquel Welch i Jane Birkin, dramacie kryminalnym Jeana-Luca Godarda Detektyw (Détective, 1985) z Nathalie Baye, Emmanuelle Seigner i Julie Delpy, komedii Costy-Gavrasa Rada rodzinna (Conseil de famille, 1986) z Fanny Ardant, filmie Sci-Fi Terminus (1987) z Karen Allen, Jürgenem Prochnow i Mathieu Carrière, dramacie wojennym Żelazny trójkąt (The Iron Triangle, 1989) z François Chau, serialu kryminalnym David Lansky (1989) jako tytułowy detektyw, komedii Dlaczego nie ja? (Pourquoi pas moi?, 1999) z Bruno Putzulu, dramacie Kochaj mnie (Love me, 2000) u boku Juliana Sandsa oraz czarnej komedii Skok życia (Crime Spree, 2003) z Gérardem Depardieu, Harveyem Keitelem i Stéphane Freissem

Pytanie: W którym roku został wyprodukowany film Widmo?
Odpowiedź: 1955
ORP Gardno (1983)

31 marca 2009 roku, podczas remontu stoczniowego, załoga okrętu obchodziła jubileusz 25-lecia służby ORP „Gardno” w Marynarce Wojennej (w uroczystości uczestniczyła m.in. matka chrzestna jednostki, Krystyna Fabisz). W czerwcu 2011 roku trałowce „Gardno”, „Nakło” i „Drużno” uczestniczyły w międzynarodowych ćwiczeniach BALTOPS 2011, a dokładnie rok później OORP „Gardno”, „Jamno” i „Mielno” wzięły udział w kolejnej edycji tych ćwiczeń. W czerwcu 2013 roku trałowiec także uczestniczył w ćwiczeniach Baltops, tym razem w towarzystwie okrętu podwodnego „Orzeł”, okrętu dowodzenia siłami obrony przeciwminowej „Kontradmirał Xawery Czernicki” i bliźniaczych jednostek „Gopło”, „Mamry”, „Wdzydze”, „Bukowo” i „Hańcza”. Oprócz współdziałania z okrętami obcych marynarek, ORP „Gardno” brał udział w licznych manewrach i ćwiczeniach 8. Flotylli Obrony Wybrzeża i Sił Zbrojnych RP, m.in. Wargacz-12 (maj 2012 roku) czy Anakonda-12 (wrzesień 2012 roku).

Pytanie: Czego renowacja trwała w 2009 roku?
Odpowiedź: stoczniowego

Pytanie: Jakie okręty przeznaczone do oczyszczania akwenów z min brały udział w manewrach BALTOPS 2011?
Odpowiedź: „Gardno”, „Nakło” i „Drużno”

Pytanie: Jaką nazwę nosił okręt, który uczestniczył w ćwiczeniach 8. Flotylli Obrony Wybrzeża?
Odpowiedź: ORP „Gardno”

Pytanie: W którym roku odbyły się ćwiczenia Anakonda-12?
Odpowiedź: 2012

Pytanie: Kiedy obchodzono 25. rocznicę służby OSP "Gardno"?
Odpowiedź: 31 marca 2009
Sentinelczycy

Z istniejących nagrań i zdjęć wiadomo, że Sentinelczycy używają długich łuków (z co najmniej trzema rodzajami strzał), oszczepów (przypominających nieco rzymskie pilum) oraz noży i kamieni. Do połowu ryb stosują, oprócz specjalnych strzał (z ząbkowanymi ostrzami), długie harpuny (do ok. 250 cm długości) i proste sieci. Posługują się też ciesakami, grubo plecionymi koszami oraz drewnianymi pojemnikami. Umieją budować także proste przybrzeżne łódki z bocznym pływakiem, które wykorzystują do łowienia ryb i zbierania skorupiaków z przybrzeżnych lagun. Łodzie te nie nadają się jednak do podróżowania po otwartym morzu (np. z wyspy na wyspę). Sentinelczycy używają ognia, ale nie jest jasne, czy potrafią sami go krzesać, czy muszą czekać na uderzenie błyskawicy.

Pytanie: Jakie dowody wskazują na to, że Sentinelczycy używają różnego rodzaju broni białej?
Odpowiedź: nagrań i zdjęć

Pytanie: Z jakiej broni korzystają rdzenni mieszkańcy Sentinelu Północnego?
Odpowiedź: długich łuków (z co najmniej trzema rodzajami strzał), oszczepów (przypominających nieco rzymskie pilum) oraz noży i kamieni

Pytanie: Jaką długość osiągają harpuny wytwarzane przez mieszkańców Sentinelu Północnego?
Odpowiedź: ok. 250 cm

Pytanie: Czy rdzenni mieszkańcy Sentinelu Północnego mają dostęp do ognia?
Odpowiedź: Sentinelczycy używają ognia
Sentinelczycy

Od 1967 z inicjatywy antropologa Triloknatha Pandita zorganizowano szereg wypraw. Próby te – w asyście uzbrojonych policjantów – nie zakończyły się jednak sukcesem. Dopiero 29 marca 1970 ekspedycja Pandita natknęła się na grupę tubylców. Według jednego z członków ekspedycji wojownicy, po otrzymaniu w prezencie pewnej ilości ryb (wrzucono je do wody bez lądowania na brzegu), groźnie okrzyczeli członków ekspedycji. Następnie część z nich zaczęła kopulować z partnerkami, które wyszły na brzeg (pozostali nadal obserwowali badaczy). Po zakończonych stosunkach Sentinelczycy wycofali się w głąb wyspy, a ekspedycja zawróciła.

Pytanie: Kto stanowił ważny element wypraw, organizowanych przez Triloknatha Pandita?
Odpowiedź: uzbrojonych policjantów

Pytanie: Czy wyprawy organizowane przez Triloknatha Pandita przed 1970 były udane?
Odpowiedź: nie zakończyły się jednak sukcesem

Pytanie: Kiedy po raz pierwszy grupie Pandita udało się odnaleźć tubylców?
Odpowiedź: 29 marca 1970
Tero Pitkämäki

W swoim czwartym starcie w roku 2005, podczas mityngu w Kuortane 26 czerwca, pierwszy raz w karierze uzyskał wynik ponad 90 metrów ustawiając rekord życiowy rezultatem 91,53. 17 lipca zdobył drugi złoty medal mistrzostw Finlandii, a w ostatnim starcie przed mistrzostwami świata wygrał z wynikiem 90,54 (podczas zawodów w Oslo). Fin, który jako jedyny oszczepnik obok Rosjanina Siergieja Makarowa w sezonie przekroczył granicę 90 metrów, był faworytem czempionatu rozgrywanego w Helsinkach. W eliminacjach, które odbyły się 9 sierpnia, z wynikiem 82,21 zajął drugie miejsce za Makarowem. W rundzie finałowej w pierwszej serii Fin uzyskał wynik 75,44, a swój najlepszy rezultat osiągnął w czwartej próbie uzyskując 81,27. Będący faworytem zawodów oszczepnik zajął ostatecznie czwarte miejsce. Złoto mistrzostw przypadło Estończykowi Andrusowi Värnikowi, srebro zdobył Norweg Andreas Thorkildsen, a brąz Rosjanin Siergiej Makarow. Po mistrzostwach Pitkämäki wygrał m.in. zawody w Zurychu (88,71) i Berlinie (89,32), a w ostatnim starcie w sezonie zwyciężył w światowym finale lekkoatletycznym z wynikiem 91,33. W ciągu całego sezonu wygrał 12 z 16 zawodów, w których startował.

Pytanie: Który start przysporzył mu najlepszy wynik w Helsinkach?
Odpowiedź: czwartej

Pytanie: Ile zawodów wygrał oszczepnik w sezonie?
Odpowiedź: 12

Pytanie: Jaki rezultat zapewnił oszczepnikowi wygraną w Oslo?
Odpowiedź: 90,54

Pytanie: Jacy sportowcy znaleźli się na podium w Helsinkach?
Odpowiedź: Złoto mistrzostw przypadło Estończykowi Andrusowi Värnikowi, srebro zdobył Norweg Andreas Thorkildsen, a brąz Rosjanin Siergiej Makarow
Tero Pitkämäki

W swoim starcie w sezonie oszczepnik z wynikiem 87,78 zwyciężył 3 czerwca w Kuortane, a 15 czerwca poprawił się o równy metr wygrywając mityng Bislett Games w Oslo z rezultatem 88,78. 13 lipca w Rzymie podczas mityngu Golden Gala Pitkämäki źle wykonał rzut w wyniku czego oszczep poleciał za bardzo w lewo i trafił francuskiego skoczka w dal Salima Sdiriego. Ostatecznie w mityngu oszczepnik uplasował się na drugim miejscu. W kolejnych dniach Fin nie mógł otrząsnąć się po wypadku jednak już 22 lipca z wynikiem 91,23 (trzecim najlepszym w karierze) wygrał zawody w Lapinlahti. 31 sierpnia w eliminacjach mistrzostw świata na stadionie w Osace uzyskał rezultat 80,62 (dziesiąty wśród startujących) i awansował do finału czempionatu, który zaplanowano na 2 września. W finale na stadionie Nagai po pierwszej serii zajmował czwartą lokatę, a w drugiej próbie po rzucie na odległość 89,16 objął prowadzenie. W ostatniej próbie uzyskał swój najlepszy wynik w zawodach – 90,33 – i wyprzedzając Norwega Andreasa Thorkildsena i Amerykanina Breauxa Greera zdobył tytuł mistrza świata. Złoto Pitkämäkiego było pierwszym medalem z najcenniejszego kruszcu wywalczonym przez Fińskiego oszczepnika od roku 1999 kiedy w światowym czempionacie zwyciężył Aki Parviainen. Na koniec sezonu jako pierwszy Fin oraz drugi oszczepnik w historii wygrał prestiżowy plebiscyt European Athlete of the Year Trophy.

Pytanie: Zwycięstwo w jakim turnieju zapewnił mu rzut na 88,78 metra?
Odpowiedź: mityng Bislett Games w Oslo

Pytanie: Jakie były konsekwencje nieudanego rzutu, który oddał w trakcie Golden Gala Pitkämäki?
Odpowiedź: oszczep poleciał za bardzo w lewo i trafił francuskiego skoczka w dal Salima Sdiriego

Pytanie: Jaki wynik pozwolił mu na zwycięstwo w turnieju w Lapinlahti?
Odpowiedź: 91,23

Pytanie: Gdzie odbył się w tamtym roku finał mistrzostw świata w rzucie oszczepem?
Odpowiedź: na stadionie Nagai