the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Ceratozaur

Ceratosaurus stanowił rzadkość w faunie teropodów formacji Morrison. W miejscach, gdzie współwystępują, allozaur przewyższa go liczebnością 7,5 do 1. W kilku badaniach starano się wyjaśnić, jak te sympatryczne gatunki mogły zmniejszać bezpośrednią konkurencję między sobą. Donald Henderson w 1998 argumentował, że Ceratosaurus współwystępował z dwoma potencjalnie różnymi gatunkami Allosaurus, które określał jako formy: z formą o skróconym pysku, wysokiej i szerokiej czaszce i krótkich, zakrzywionych do tyłu zębach oraz z formą cechującą się dłuższym pyskiem, niższą czaszką i długimi, pionowymi zębami. Ogólnie mówiąc, im większe podobieństwo między sympatrycznymi gatunkami w ich morfologii, fizjologii i behawiorze, tym intensywniejsza konkurencja między nimi. Henderson doszedł do wniosku, że krótkopyska forma Allosaurus zajmowała odmienną niszę ekologiczna od formy o długim pysku i Ceratosaurus. Ze względu na krótką czaszkę podejrzewać można stosunkowo dużą siłę zgryzu, podobnie jak to zachodzi u kotów. Ceratosaurus i druga forma Allosaurus miały z kolei pyski wydłużone, przypominające te występujące u psów. Dłuższe zęby służyły za kły, dostarczając szybkich cięć, podczas których siła koncentrowała się na mniejszej powierzchni dzięki węższej czaszce. Wedle Hendersona znaczne podobieństwa w czaszkach Ceratosaurus i długopyskiej formy Allosaurus oznaczają bezpośrednią konkurencję pomiędzy nimi. Wobec tego ceratozaur mógł zostać wyparty ze swego siedliska zdominowanego przez długopyską formę allozaura. Rzeczywiście Ceratosaurus jest bardzo rzadki w Cleveland-Lloyd Quarry, zawierającej szczątki formy długopyskiej Allosaurus, a zdaje się częstszy w Garden Park i Dry Mesa Quarry, gdzie współwystępował z krótkopyską formą allozaura.

Pytanie: Czy ten dinozaur, na tle innych teropodów z formacji Morrison, był szczególnie licznie występującym gatunkiem?
Odpowiedź: Ceratosaurus stanowił rzadkość w faunie teropodów formacji Morrison

Pytanie: Co wpływa na stopień współzawodnictwa między gatunkami sympatrycznymi?
Odpowiedź: podobieństwo między sympatrycznymi gatunkami w ich morfologii, fizjologii i behawiorze

Pytanie: Dlaczego, według Hendersona, konkurencja między tym dinozaurem, a jedną z form allozaura była ograniczona?
Odpowiedź: krótkopyska forma Allosaurus zajmowała odmienną niszę ekologiczna od formy o długim pysku i Ceratosaurus

Pytanie: Jakie podobieństwo w wyglądzie występowało między tym dinozaurem, a jedną z form allozaura?
Odpowiedź: miały z kolei pyski wydłużone

Pytanie: Co, według Hendersona, miało wpływać na duży stopień konkurencji między tym dinozaurem, a jedną z form allozaura?
Odpowiedź: znaczne podobieństwa w czaszkach
Sealand

W styczniu 2007 roku Michael Bates, syn Roya Batesa, pełniący funkcję księcia-regenta, wystawił Sealand na sprzedaż za pośrednictwem hiszpańskiej agencji nieruchomości. Początkowa cena sprzedaży wynosiła 504 miliony funtów brytyjskich. Agencja nieruchomości sprzedająca Sealand żądała jednak 750 mln euro. Na ofertę odpowiedział serwis The Pirate Bay, rozpoczynając publiczną zbiórkę pieniędzy na zakup platformy. Szwedzcy piraci zamierzali zainstalować tam serwery, z których bezpłatnie można było udostępniać najnowsze filmy, gry i muzykę. Książę Michael Bates zbojkotował tę ofertę.

Pytanie: Kto został pośrednikiem sprzedaży mikronacji?
Odpowiedź: hiszpańskiej agencji nieruchomości

Pytanie: Ile wynosiła pierwotna oferta sprzedaży?
Odpowiedź: 504 miliony funtów brytyjskich

Pytanie: Co z Sealand planował uczynić The Pirate Bay?
Odpowiedź: zainstalować tam serwery

Pytanie: Czy książę przystał na propozycję The Pirate Bay?
Odpowiedź: Książę Michael Bates zbojkotował tę ofertę

Pytanie: Jaka była przyczyna, dla której The Pirate Bay chciało umieścić serwery na Sealand?
Odpowiedź: bezpłatnie można było udostępniać najnowsze filmy, gry i muzykę
Sealand

W styczniu 1967 roku nieczynną platformę zajął Roy Bates, który był nękany problemami podatkowymi w Wielkiej Brytanii. Problemy te wynikały z założenia przezeń w 1965 roku pirackiej stacji radiowej. Po nałożeniu nań grzywny i nakazie zdemontowania nadajnika radiowego, Roy Bates zamierzał znaleźć inne miejsce dla swojej stacji. Jego wybór padł właśnie na Fort Roughs, jedną z dawnych wojskowych platform znajdujących się wówczas na wodach międzynarodowych, a więc poza brytyjskim prawem, jednak na tyle blisko brytyjskiego wybrzeża, że bez większych problemów można było z niej nadawać audycje radiowe.

Pytanie: Co było powodem problemów podatkowych Roya Batesa?
Odpowiedź: założenia przezeń w 1965 roku pirackiej stacji radiowej

Pytanie: Czy po zostaniu ukaranym za prowadzenie pirackiej stacji radiowej, Roy Bates postanowił zakończyć pracę nad tym projektem?
Odpowiedź: Po nałożeniu nań grzywny i nakazie zdemontowania nadajnika radiowego, Roy Bates zamierzał znaleźć inne miejsce dla swojej stacji

Pytanie: Dlaczego Roy Bates zdecydował się zamontować swoją stację radiową akurat na terenie Fort Roughs?
Odpowiedź: znajdujących się wówczas na wodach międzynarodowych, a więc poza brytyjskim prawem, jednak na tyle blisko brytyjskiego wybrzeża, że bez większych problemów można było z niej nadawać audycje radiowe
Kalev (1936)

„Kalev” swój pierwszy patrol bojowy rozpoczął 8 sierpnia 1941 roku. Jego zadaniem było postawienie zagrody minowej na niemieckim szlaku komunikacyjnym u wybrzeży Kurlandii, w okolicach Windawy. Ponieważ na szkoleniu załogi pominięto informacje o wpływie obrotu śruby na prędkość okrętu, pozycja jednostki nie zgadzała się z założonym kursem. Okazało się, że okręt trafił 42 mile morskie za daleko w stosunku do oczekiwanej pozycji, w okolice Lipawy. Po powrocie na wyznaczoną pozycję patrolu okręt rozpoczął w nocy z 12 na 13 sierpnia stawianie pola minowego. Miejsce stawiania min znajdowało się na południowy zachód od latarni morskiej Užava. Zamiast na płytkim (4–5 m) szlaku komunikacyjnym, zagroda minowa została postawiona na wodach o głębokości 16–18 metrów. Okręt posiadał jedynie 10 min – połowę standardowego uzbrojenia. Miny zostały rozstawione w trzech rzędach, na głębokości 3 metrów. Do Tallinna „Kalev” powrócił 21 sierpnia.

Pytanie: Jakie działania rozpoczął "Kalev" z 12 na 13 sierpnia?
Odpowiedź: stawianie pola minowego

Pytanie: Gdzie zlokalizowane było pole minowe?
Odpowiedź: na południowy zachód od latarni morskiej Užava

Pytanie: W ile min został zaopatrzony "Kalev"?
Odpowiedź: 10

Pytanie: Czy podczas szkolenia przekazano załodze wszystkie niezbędne informacje?
Odpowiedź: na szkoleniu załogi pominięto informacje o wpływie obrotu śruby na prędkość okrętu
Kalev (1936)

W dniu ataku Niemiec na ZSRR okręt przebywał w Lipawie. Ponieważ szkolenie załogi udało się przeprowadzić jedynie w części dotyczącej podstawowych manewrów, „Kalev” (a wraz z nim „Lembit”, S-7 oraz trałowiec „Fugas”) otrzymał rozkaz wycofania się do Windawy, gdzie dotarł 23 czerwca. W związku z aktywnością Luftwaffe 25 czerwca okręty przebazowano do Dyjamentu (obecnie dzielnica Rygi). Postępy Niemców spowodowały kolejne przebazowania – 27 czerwca okręty przeniesiono do Kuivastu i 1 lipca do Tallinna. Stąd „Kalev” i „Lembit” zostały 5 lipca skierowane do Kronsztadu, gdzie miały zostać poddane remontowi. Prace zakończono 31 lipca, między innymi przystosowano wyrzutnie okrętów do korzystania z radzieckich torped 53-22, co wiązało się z niskim stanem ilościowym torped produkcji brytyjskiej. Już 2 sierpnia obie jednostki powróciły do bazy 1. Brygady Okrętów Podwodnych w Tallinnie.

Pytanie: Gdzie znajduje się Dyjament?
Odpowiedź: Rygi

Pytanie: Kiedy zakończono prace remontowe okrętu "Kalev"?
Odpowiedź: 31 lipca

Pytanie: Jakiego pochodzenia były torpedy 53-22, używane na okręcie "Kalev"?
Odpowiedź: radzieckich

Pytanie: Dlaczego 27 czerwca statek Kalev został przeniesiony do Kuivastu?
Odpowiedź: Postępy Niemców
Żarłacz srebrnopłetwy

Tępo zakończona pierwsza stosunkowo niska płetwa grzbietowa ma długą wolną dalszą końcówkę. Kształtem przypomina łagodnie wygięty ku tyłowi sierp. Jej przednia krawędź leży dokładnie nad tylną krawędzią podstawy płetw piersiowych. Mała druga płetwa grzbietowa ma romboidalny kształt i wąską podstawę. Umiejscowiona jest nad płetwą odbytową. Pomiędzy płetwami grzbietowymi występuje wyraźny międzygrzbietowy łuk. Ostro zakończone płetwy piersiowe są długie i szerokie, z mocno zagiętą dystalną krawędzią. Proporcjonalnie duże płetwy brzuszne, podobnie jak druga płetwa grzbietowa, mają romboidalny kształt, lecz dużo szerszą podstawę. U samca z części płetw brzusznych wykształcił się narząd kopulacyjny zwany pterygopodium. Płetwa odbytowa jest większa od drugiej płetwy grzbietowej. Posiada zaokrągloną, mocno wygiętą ku tyłowi dolną i ostrą wolną górną końcówkę. Na końcu ogona mieści się długa, heterocerkiczna, asymetryczna płetwa ogonowa. Na końcu jej górnego łuku, kilkukrotnie dłuższego od dolnego, mieści się szeroki wydłużony fałd skórny poprzedzony wyraźnym sierpowatym wcięciem. Skórę pokrywają romboidalne połyskujące łuski plakoidalne. Grzbiet rekina cechuje się błękitną, jasnoszarą lub ciemnoszarą barwą. Spód, boki oraz tył korpusu są nieco jaśniejsze. Cechą charakterystyczną tego gatunku (podobnie jak u żarłacz białopłetwego) są śnieżnobiałe szerokie tylne krawędzie pierwszej płetwy grzbietowej, płetwy odbytowej, płetwy ogonowej, płetw piersiowych i brzusznych (stąd pochodzi zarówno łacińska nazwa naukowa, jak i polska nazwa zwyczajowa). Końcówka drugiej płetwy grzbietowej jest ciemnego koloru, najczęściej czarnego. Dorosłe osobniki osiągają zazwyczaj 2-2,5 m (maksymalnie 3 m) długości przy masie do 160 kg. Wielkość jest cechą dymorfizmu płciowego, samice są większe od samców.

Pytanie: Do jakiego narzędzia rolnego porównuje się płetwę żarłacza srebrnopłetwego?
Odpowiedź: sierp

Pytanie: Gdzie znajduje się mała płetwa grzbietowa żarłacza srebrnopłetwego?
Odpowiedź: nad płetwą odbytową

Pytanie: Czy płetwy piersiowe żarłacza srebrnopłetwego są krótkie?
Odpowiedź: Ostro zakończone płetwy piersiowe są długie i szerokie

Pytanie: Jak nazywa się narząd kopulacyjny żarłacza srebrnopłetwego?
Odpowiedź: pterygopodium
Liga Mistrzów w piłce siatkowej (2020/2021)

W ćwierćfinałach zespoły w drodze losowania zostają podzielone na cztery pary, tworząc drabinkę rozgrywek. W ramach pary drużyny rozgrywają między sobą po dwa spotkania – mecz u siebie i rewanż na wyjeździe. O awansie decyduje większa liczba zdobytych punktów meczowych. Za zwycięstwo 3:0 lub 3:1 drużyna otrzymuje 3 punkty meczowe, za zwycięstwo 3:2 – 2 punkty, za porażkę 2:3 – 1 punkt, natomiast za porażkę 1:3 lub 0:3 – 0 punktów. Jeżeli po rozegraniu dwumeczu obie drużyny mają tę samą liczbę punktów, o awansie decyduje tzw. złoty set grany do 15 punktów z dwoma punktami przewagi jednej z drużyn.

Pytanie: Ile par losowanych jest do rozgrywek ćwierćfinałowych?
Odpowiedź: cztery

Pytanie: Gdzie odbywają się mecze par w ćwierćfinałach?
Odpowiedź: mecz u siebie i rewanż na wyjeździe

Pytanie: Za jaki wynik meczów par zwycięski zespół jest wynagradzany 3 punktami?
Odpowiedź: 3:0 lub 3:1

Pytanie: Ile punktów zdobywa zespół, któremu uda się zwyciężyć 3:2?
Odpowiedź: 2

Pytanie: Ile punktów przyznawanych jest zespołowi w wypadku przegranej 2:3?
Odpowiedź: 1
Kisajno

Jezioro można podzielić na trzy główne części. Północna kończy się szerokim przejściem na jezioro Dargin pomiędzy Królewskim Rogiem i Fuledzkim Rogiem. W południowej części jeziora występują liczne wyspy (m.in. Duży Ostrów, Górny Ostrów, Sosnowy Ostrów, Wielka Kiermuza), na których gniazdują rzadkie gatunki ptaków (m.in. bocian czarny, czapla siwa, łabędzie (np. łabędź niemy), łyska, perkoz). Wszystkie wyspy na Kisajnie są objęte rezerwatem przyrody i nie wolno do nich przybijać. Wyspy rozdzielają południową część jeziora na dwie różne części. Część wschodnia to szeroki szlak żeglowny, a część zachodnia to wąskie przejścia, zarośnięte trzciną płycizny i kilka bindug.

Pytanie: Na ile segmentów dzieli się jezioro?
Odpowiedź: trzy

Pytanie: Od której części jezioro przechodzi w jezioro Dargin?
Odpowiedź: Północna

Pytanie: Co znajduje się w południowej części Jeziora?
Odpowiedź: liczne wyspy

Pytanie: Na znajduje się na wyspach leżących na jeziorze Kisajno?
Odpowiedź: rzadkie gatunki ptaków
Wielkie kodeksy biblijne

Kodeks Efrema zawiera tekst Mt 16,2b-3 (znaki czasu). Nie zawierają go natomiast kodeksy Synajski i Watykański. Kodeks Aleksandryjski ma lukę od 1,1 do 25,3 i nie wiadomo, czy w ogóle zawierał ten tekst. Łk 22,43-44 (krwawy pot Jezusa) zawarty jest w Kodeksie Synajskim, brak go natomiast w Aleksandryjskim i Watykańskim. Kodeks Efrema ma w tym miejscu lukę. Wszystkie cztery kodeksy nie zawierały tekstu Pericope adulterae (J 7,53 – 8,11). W przypadku Kodeksu Aleksandryjskiego oraz Kodeksu Efrema tekst perykopy przypada na utracone karty, jednak porównanie objętości tekstu z objętością kart wskazuje, że nie było jej w oryginalnym tekście rękopisu. Tekst J 5,4 zawarty jest tylko w Kodeksie Aleksandryjskim. Ponadto Kodeks Synajski i Watykański nie zawierają Dłuższego zakończenia Marka.

Pytanie: Gdzie nie można znaleźć Dłuższego zakończenie Marka?
Odpowiedź: Kodeks Synajski i Watykański

Pytanie: Jakiego tekstu nie można znaleźć w żadnym z kodeksów?
Odpowiedź: w Kodeksie Aleksandryjskim

Pytanie: Gdzie przeczytać można tekst J 5,4?
Odpowiedź: w Kodeksie Synajskim
Nagroda Kisiela

Od 1991 laureatów nagrody wybiera Kapituła Nagrody Kisiela. W jej składzie znajdują się wszyscy dotychczasowi żyjący laureaci, a ponadto Jerzy Kisielewski (syn twórcy nagrody). W przeszłości drugim stałym członkiem, nie-laureatem był Marek Król, do 2006 redaktor naczelny tygodnika „Wprost”. Nagroda Kisiela przyznawana jest w trzech kategoriach: polityk, publicysta i przedsiębiorca. Wyróżniane są osoby, które w mijającym roku osiągnęły szczególnie wiele i których działalność jest zgodna z duchem twórczości Kisiela.

Pytanie: Jak nazywa się skład, który przyznaje nagrodę?
Odpowiedź: Kapituła Nagrody Kisiela

Pytanie: Kto pełni rolę jury?
Odpowiedź: wszyscy dotychczasowi żyjący laureaci, a ponadto Jerzy Kisielewski

Pytanie: Kim jest Jerzy Kisielewski?
Odpowiedź: syn twórcy nagrody

Pytanie: W jakich kategoriach można zdobyć wyróżnienie?
Odpowiedź: polityk, publicysta i przedsiębiorca
Elektrownia szczytowo-pompowa Dlouhé Stráně

Dolny zbiornik zaadaptowany jest w dolinie płynącej rzeki Divoká Desná i ma w rzucie poziomym kształt zbliżony do trapezu o długości około 800 m, maksymalnej szerokości około 220 m i głębokości 56 m, przy możliwych wahaniach poziomu lustra wody o około 22 m. Jest zlokalizowany o około 1,5 km na północny wschód od zbiornika górnego. Poziom wody regulowany jest specjalnie zbudowaną zaporą. Do zbiornika tego poza ciekiem naturalnym rzeki Divoká Desná z dopływającymi potokami dostarczana jest woda z podziemnego rurociągu łączącego oba zbiorniki, przepływająca przez turbiny.

Pytanie: Jakie wymiary ma zbiornik dolny?
Odpowiedź: długości około 800 m, maksymalnej szerokości około 220 m i głębokości 56 m

Pytanie: Jak daleko od górnego zbiornika znajduje się zbiornik dolny?
Odpowiedź: około 1,5 km

Pytanie: Jaka konstrukcja dba o odpowiedni poziom wody w zbiorniku dolnym?
Odpowiedź: specjalnie zbudowaną zaporą

Pytanie: Czy do zbiornika dolnego dociera tylko woda z rzeki Divoká Desná?
Odpowiedź: Do zbiornika tego poza ciekiem naturalnym rzeki Divoká Desná z dopływającymi potokami dostarczana jest woda z podziemnego rurociągu łączącego oba zbiorniki
HMS Glorious

Okręty wyszły w morze 15 listopada, jednak zostały zawrócone do Rosyth, gdy nasłuch brytyjski przechwycił niemiecką prognozę pogody, wykluczającą możliwość operowania trałowców na newralgicznym akwenie. Akcję rozpoczęto ponownie po południu 16 listopada. Rankiem następnego dnia siły admirała Napiera, za którymi w odległości około 10 mil morskich podążały krążowniki liniowe admirała Pakenhama, natknęły się na niemieckie trałowce osłaniane przez cztery krążowniki lekkie i osiem niszczycieli pod dowództwem kontradmirała Ludwiga von Reutera. Jako pierwsze o 7.37 (GMT) otworzyły ogień „Courageous” i krążownik lekki „Cardiff”, chwilę później zaczęły strzelać również działa „Gloriousa”. Niemcy zaczęli wycofywać się pod osłoną zasłony dymnej. W szyki prowadzących pościg Brytyjczyków wkradł się chaos, co spowodowało, że udało im się unieruchomić i później zatopić tylko jeden z trałowców. „Courageous” i „Glorious” ścigały niemieckie krążowniki lekkie, mając kłopoty z uzyskaniem nakrycia celu. Jeden pocisk kal. 381 mm z „Gloriousa” trafił w osłonę działa SMS „Pillau”, ale nie spowodował znaczniejszych uszkodzeń. Wkrótce Brytyjczycy wpłynęli na akwen, na którym według posiadanych przez nich informacji istniało poważne zagrożenie minowe i admirał Napier zdecydował się przerwać pościg. Po zwrocie na południe okręty straciły kontakt z przeciwnikiem i nie odegrały już żadnej roli w dalszym ciągu bitwy. Artylerzyści „Gloriousa” wystrzelili w czasie bitwy 57 pocisków kal. 381 mm oraz 213 kal. 102 mm, uzyskując jedno trafienie. Jednocześnie sam odniósł uszkodzenia od przedwczesnej eksplozji pocisku w lewej lufie dziobowej wieży artylerii głównej oraz od wstrząsów i podmuchu wystrzałów własnych dział. Wymiana rozerwanej lufy armatniej i pozostałe naprawy wymagały pięciodniowego pobytu w stoczni.

Pytanie: Jakim typem krążowników dowodził Pakenham?
Odpowiedź: liniowe

Pytanie: Jakie jednostki ochraniały niemieckie trałowce spotkane przez Pakenhama?
Odpowiedź: cztery krążowniki lekkie i osiem niszczycieli

Pytanie: Kto dowodził ochroną niemieckich tarłowców?
Odpowiedź: Ludwiga von Reutera

Pytanie: Czy Niemcy wytrwali na pozycjach podczas ostrzału Gloriousa?
Odpowiedź: Niemcy zaczęli wycofywać się pod osłoną zasłony dymnej
Melanie Griffith

Uczęszczała do jednej z hollywoodzkich szkół aktorskich i dwa lata później wystąpiła w thrillerze kryminalnym Arthura Penna W mroku nocy (Night Moves, 1975) u boku Gene Hackmana i Jamesa Woodsa. W roku 1975 została wybrana Miss Złotego Globu. Pojawiła się w dreszczowcu Zdradliwa toń (The Drowning Pool, 1975) z Paulem Newmanem, komedii Uśmiech (Smile, 1975) u boku Bruce’a Derna jako jedna z wielu dziewcząt aspirujących do tytułu Miss Ameryki, dramacie izraelskim Ogród (Gan, Ha-, 1977), dramacie sportowym Jeden na jeden (One on One, 1977) z Annette O’Toole jako autostopowiczka i dramacie przygodowym Przejażdżka (Joyride, 1977) u boku Roberta Carradine. Na jej rozpoczynającą się karierę aktorską miało wpływ uzależnienie od alkoholu i narkotyków, rozpad niedojrzałego związku oraz wypadek, jakiemu Melanie Griffith uległa na ulicy – potrącona przez samochód po jednym z przyjęć, znalazła się w szpitalu.

Pytanie: W jakim filmie Penna aktorka wystąpiła w 1975 roku?
Odpowiedź: W mroku nocy

Pytanie: Jaki tytuł otrzymała aktorka w 1975 roku?
Odpowiedź: Miss Złotego Globu

Pytanie: W jaką postać wcieliła się celebrytka w realizacji Jeden na jeden?
Odpowiedź: autostopowiczka

Pytanie: Czy celebrytka była uzależniona od jakichś środków odurzających?
Odpowiedź: Na jej rozpoczynającą się karierę aktorską miało wpływ uzależnienie od alkoholu i narkotyków
Tomasz Stańko

Młodzieńcze plany o karierze plastyka (Stańko dużo rysował i malował) uległy zmianie po pierwszych doświadczeniach jazzu na żywo – koncercie Dave’a Brubecka w 1958 w krakowskim klubie Rotunda. Stańko stał się częstym gościem krakowskiego klubu jazzowego Helikon, biorąc udział w jazzowych jamach. Tam poznał pianistę Adama Makowicza, z którym – jesienią 1962 – postanowił założyć zespół Jazz Darings, do którego zaprosili jeszcze Jacka Ostaszewskiego (kontrabas) i Wiktora Perelemuttera (perkusja). Zespół szybko został doceniony: wygrał Konkurs Amatorskich Zespołów Jazzowych Polski Południowej, a Tomasz Stańko – kategorię instrumentalistów. Sukces spowodował jednak zmianę składu – Makowicz odszedł do zespołu Andrzeja Kurylewicza. Stańko, inspirowany kwartetem Ornette’a Colemana, zrezygnował z fortepianu, i w 1963 uzupełnił skład o grającego na saksofonie tenorowym Janusza Muniaka. Jazz Darings został uznany przez Joachima-Ernsta Berendta za jedną z pierwszych formacji freejazzowych w Europie.

Pytanie: Czy od początku planował zostać muzykiem?
Odpowiedź: Młodzieńcze plany o karierze plastyka (Stańko dużo rysował i malował) uległy zmianie po pierwszych doświadczeniach jazzu na żywo

Pytanie: Kiedy powstała grupa Jazz Darings?
Odpowiedź: jesienią 1962

Pytanie: Czy Makowicza w Jazz Darings zastąpił kolejny pianista?
Odpowiedź: Stańko, inspirowany kwartetem Ornette’a Colemana, zrezygnował z fortepianu, i w 1963 uzupełnił skład o grającego na saksofonie tenorowym Janusza Muniaka

Pytanie: Dlaczego po odejściu Makowicza do Jazz Darings nie dołączył kolejny pianista?
Odpowiedź: Stańko, inspirowany kwartetem Ornette’a Colemana, zrezygnował z fortepianu

Pytanie: Kto współtworzył wraz z nim Jazz Darings w 1962 roku?
Odpowiedź: Adama Makowicza, z którym – jesienią 1962 – postanowił założyć zespół Jazz Darings, do którego zaprosili jeszcze Jacka Ostaszewskiego (kontrabas) i Wiktora Perelemuttera
Maria Stypułkowska-Chojecka

Uczestniczyła w akcjach małego sabotażu „Wawra”. 1 sierpnia 1943 przeszła z Szarych Szeregów do oddziału specjalnego Kedywu Komendy Głównej Armii Krajowej „Agat” (na bazie którego w 1944 utworzono batalion „Parasol”). Pełniła funkcję łączniczki zastępcy dowódcy II plutonu Kazimierza Kardasia ps. „Orkan”, rozpoczynając jednocześnie pracę wywiadowczyni. Pierwszą akcją, w której wzięła udział, była likwidacja 1 października 1943 SS-Rottenführera Ernesta Weffelsa, komendanta oddziału kobiecego Pawiaka (Serbii). Uczestniczyła w rozpoznaniu lub wzięła bezpośredni udział w 7 akcjach: Weffels, Kutschera, Koppe, Stamm, Frühwirth, Hahn i Braun.

Pytanie: Jakie stanowisko zajmował Ernest Weffels?
Odpowiedź: komendanta oddziału kobiecego Pawiaka (Serbii)

Pytanie: Pod jakim pseudonimem działał Kazimierz Kardaś?
Odpowiedź: „Orkan”

Pytanie: Na bazie jakiej jednostki powstał "Parasol"?
Odpowiedź: oddziału specjalnego Kedywu Komendy Głównej Armii Krajowej „Agat”

Pytanie: Czy uczestniczyła w akcji Koppe?
Odpowiedź: Uczestniczyła w rozpoznaniu lub wzięła bezpośredni udział w 7 akcjach: Weffels, Kutschera, Koppe
Cholera

Uwalniana przez bakterie enterotoksyna katalizuje wiązanie ADP do podjednostki α białka G. W efekcie zmodyfikowana podjednostka α traci aktywność GTP-azy i nie może oddysocjować od cyklazy adenylowej, której jest aktywatorem. W efekcie stałego pobudzenia następuje nadmierna synteza cyklicznego AMP. Rozpoczyna to okres magazynowania chlorków w rozworze światła jelit i zatrzymanie wchłaniania potasu. Zwiększone stężenie elektrolitów w świetle jelita powoduje stały wypływ wody z komórek nabłonka jelit (enterocytów). Zmiany te manifestują się przez:

Pytanie: Czego aktywator stanowi podjednostka α?
Odpowiedź: cyklazy adenylowej

Pytanie: Co dzieje się w konsekwencji nieustannego pobudzenia?
Odpowiedź: następuje nadmierna synteza cyklicznego AMP

Pytanie: Jakie procesy wynikają ze wzmożonej syntezy cyklicznego AMP?
Odpowiedź: magazynowania chlorków w rozworze światła jelit i zatrzymanie wchłaniania potasu

Pytanie: Jaka jest konsekwencja podwyższonej koncentracji elektrolitów?
Odpowiedź: stały wypływ wody z komórek nabłonka jelit

Pytanie: Czym są enterocyty?
Odpowiedź: komórek nabłonka jelit
Stadion Narodowy (stacja metra)

Pod koniec maja 2013 do stacji dotarła tarcza TBM o imieniu Krystyna drążąca tunel północny od stacji C15 Dworzec Wileński, a miesiąc później ścianę stacji przebiła tarcza Elisabetta wykonująca tunel południowy. Do końca października wykonano peron planowanej III linii i ułożono przy nim pierwszy odcinek torowiska na stacji, który był również pierwszym torem na całym centralnym odcinku II linii oraz zakończono przebudowę kolektora. Pod koniec grudnia na stacji Stadion Narodowy zamontowano pierwszą windę na linii M2.

Pytanie: Jak nazwano tarczę TBM?
Odpowiedź: Krystyna

Pytanie: Jaka tarcza wykonała tunel południowy?
Odpowiedź: Elisabetta

Pytanie: Jaki tunel wykonała tarcza Krystyna?
Odpowiedź: północny

Pytanie: Czy na Stadionie Narodowym zainstalowano windę? 
Odpowiedź: Pod koniec grudnia na stacji Stadion Narodowy zamontowano pierwszą windę na linii M2