the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Ida (film)

Ida stanowiła punkt zwrotny w karierze Pawła Pawlikowskiego. O ile jego Kobieta z piątej dzielnicy spotkała się z mieszaną reakcją krytyków, o tyle za sprawą Idy reżyser odzyskał swoją międzynarodową pozycję cenionego autora filmowego. Jednocześnie owo dzieło cieszy się splendorem pierwszego pełnometrażowego polskiego filmu fabularnego, który został uhonorowany Oscarem dla najlepszego filmu obcojęzycznego. Dzięki Idzie Pawlikowski mógł powrócić do Polski, gdzie nakręcił swój kolejny film osadzony w realiach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej – równie celebrowaną Zimną wojnę (2018), która z kolei była pierwszym filmem polskim dopuszczonym do konkursu głównego Festiwalu Filmowego w Cannes od czasu nominowanego w 1990 roku Przesłuchania (1982) Ryszarda Bugajskiego. Jednakże, jak zaznaczał reżyser, po wyborach parlamentarnych w Polsce w 2015 roku i objęciu władzy przez partię Prawo i Sprawiedliwość Ida znajdowała coraz większe problemy z dystrybucją na terenie Polski; Pawlikowski twierdził w 2018 roku, że znalazł się wręcz na czarnej liście „pisarzy, reżyserów teatralnych i filmowców”, których dzieła dostały nieoficjalny zakaz prezentacji za granicą (ówczesny minister kultury i dziedzictwa narodowego Piotr Gliński zdementował tę informację). Piotr Zaremba w felietonie dla „Rzeczpospolitej” ironicznie komentował, że wsparcie udzielone reżyserowi przy produkcji Zimnej wojny to „finał «prześladowań» Pawlikowskiego”, jednak zarazem zauważał, że „pierwsze incydenty” związane z reakcją prawicy na Idę „nie powinny się zdarzyć”.

Pytanie: Jaki film spowodował przełom w karierze Pawlikowskiego?
Odpowiedź: Ida

Pytanie: Jak wśród recenzentów odebrana została jego produkcja Kobieta z piątej dzielnicy?
Odpowiedź: spotkała się z mieszaną reakcją krytyków

Pytanie: W jakiej kategorii Ida zdobyła Oscara?
Odpowiedź: najlepszego filmu obcojęzycznego

Pytanie: Jaki był ostatni polski film przed Zimną wojną, który znalazł się w konkursie głównym w Cannes?
Odpowiedź: Przesłuchania
Dawid Kwiatkowski

W 2015 zaprezentował piosenkę „Szkoła”, która została motywem przewodnim serialu TVN o tym samym tytule. W lutym ponownie wystąpił w spotach reklamowych sieci salonów Empik, a w maju wystąpił podczas koncertu Top Music Wembley w Londynie i był jednym z wykonawców „Koncertu platynowego” w ramach Polsat SuperHit Festiwal 2015 jako artysta, którego albumy zdobyły status platynowej płyty w okresie od stycznia 2014 do lutego 2015. Również w 2015 zadebiutował jako aktor dubbingowy, użyczając głosu jednej z postaci polskiej wersji językowej filmu animowanego SpongeBob: Na suchym lądzie, poza tym został jurorem w programie typu talent show SuperDzieciak. 2 grudnia 2015 wydał album pt. Element trzeci, który promował singlem „Droga”. Wiosną 2016 wyemitowano program Lip Sync Battle Ustawka, którego był uczestnikiem, a latem wystąpił w trakcie radiowych tras koncertowych: Lata z Radiem i Letniej Sceny Eski oraz wystąpił w kampanii reklamowej kosmetyków BU. 1 listopada zaprezentował teledysk do piosenki „Nie mów nie”, która została wykorzystana w ścieżce dźwiękowej do filmu Za niebieskimi drzwiami, a w grudniu użyczył głosu jednej z postaci w animacji Sing i wydał album pt. Countdown, który promował singlem „Say Yes”. Latem 2017 wystąpił w ramach kolejnej trasy koncertowej Lata z Radiem, a listopadzie po raz drugi został wyróżniony Europejską Nagrodą Muzyczną MTV dla najlepszego polskiego wykonawcy. Również w 2017 został ambasadorem kanału muzycznego MTV Music Polska.

Pytanie: Na jakim wydarzeniu odbył się "Koncert platynowy"?
Odpowiedź: Polsat SuperHit Festiwal 2015

Pytanie: Czy jakikolwiek jego krążek został wyróżniony platyną?
Odpowiedź: artysta, którego albumy zdobyły status platynowej płyty

Pytanie: Jakim tytułem opatrzył płytę wydaną w 2015 roku?
Odpowiedź: Element trzeci
Maciej Stuhr

Za rolę Fabiana Apanowicza w komedii Janusza Majewskiego Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy (2016) był nominowany do Orła w kategorii „najlepsza główna rola męska”. W lutym 2016 premierę miała komedia romantyczna Planeta singli, w której zagrał Tomka Wilczyńskiego. W marcu 2016 wywołał kontrowersje politycznym przemówieniem na 16. ceremonii wręczenia Orłów, w którym nawiązał m.in. do katastrofy w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010. W wywiadzie dla NaTemat.pl skomentował przemowę słowami: Nie śmieję się z tragedii, śmieję się z tego, do czego pewne środowisko polityczne tragedię smoleńską sprowadziło. Zagrał porucznika Richarda Krauza, głównego bohatera czesko-słowacko-polskiego filmu kryminalnego Czerwony kapitan (2016), za dubbing postaci odebrał antynagrodę Węża w kategorii „efekt specjalnej troski”. W latach 2016–2017 występował w roli nauczyciela języka polskiego Pawła Zawidzkiego w serialu kryminalnym Belfer. W 2016 użyczył głosu głównemu bohaterowi animacji Miś Uszatek (film nigdy nie ujrzał światła dziennego) oraz był nominowany do Róży Gali w kategorii „online”. W grudniu poprowadził 29. ceremonię wręczenia Europejskich Nagród Filmowych w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu.

Pytanie: Co aktor przekazał portalowi NaTemat.pl odnośnie katastrofy w Smoleńsku?
Odpowiedź: Nie śmieję się z tragedii, śmieję się z tego, do czego pewne środowisko polityczne tragedię smoleńską sprowadziło

Pytanie: W jaką postać wcielił się w realizacji Czerwony kapitan?
Odpowiedź: Richarda Krauza

Pytanie: W jakim wydarzeniu aktor wystąpił w roli prowadzącego?
Odpowiedź: 29. ceremonię wręczenia Europejskich Nagród Filmowych
Maciej Stuhr

W 2010 premierę miały kolejne dwa filmy z jego udziałem, Śluby panieńskie i Mistyfikacja, za występ w których był nominowany do Złotych Kaczek za najlepszą główną rolę męską, kolejno w 2010 i 2011. Również w 2010 użyczył głosu Znajdzie w filmie animowanym Jak uratować mamę (2016) i Flynnowi Riderowi w Zaplątanych (2010), współprowadził z Grażyną Torbicką galę z okaji 40-lecia TVP2 organizowaną Teatrze Polskim w Warszawie oraz został nagrodzony Różą Gali w kategorii „aktor”. W 2011 wystąpił w roli Mikołaja Koniecznego, prezentera radiowego w Listach do M., a w ramach promocji filmu prowadził w Radio Zet program Listy do M. Ponadto użyczył głosu głównemu bohaterowi animacji Gnomeo i Julia (2011), odebrał Wiktora w kategorii „osobowość telewizyjna roku” i wyreżyserował widowisko telewizyjne Smuteczek, czyli ostatni naiwni, za które odegrał Różę Gali w kategorii „media”. W 2012 użyczył głosu tytułowemu bohaterowi animacji Roman barbarzyńca (2011) i pojawił się w roli Jacka, pracownika Urzędu Bezpieczeństwa w czesko-słowackim kryminale Konfident.

Pytanie: Kim był Jacek, w którego wcielił się w filmie Konfident?
Odpowiedź: pracownika Urzędu Bezpieczeństwa

Pytanie: Nominację do jakiej nagrody otrzymał za swoją kreację w Mistyfikacji?
Odpowiedź: Złotych Kaczek

Pytanie: W jakiej kategorii otrzymał nominację do Złotych Kaczek za swoją kreację w Mistyfikacji?
Odpowiedź: główną rolę męską

Pytanie: Czy pracował również jako aktor głosowy?
Odpowiedź: Również w 2010 użyczył głosu Znajdzie w filmie animowanym Jak uratować mamę (2016) i Flynnowi Riderowi w Zaplątanych (2010)

Pytanie: W jakim filmie zagrał prezentera radiowego?
Odpowiedź: Listach do M
Piotr Tymochowicz

22 października 2017 został zatrzymany przez stołeczną policję w związku zarzutem rozpowszechniania dziecięcej pornografii. Od zatrzymania jest tymczasowo aresztowany. 9 listopada 2018 został nieprawomocnym wyrokiem skazany na 3 lata pozbawienia wolności. 2 lipca 2020 Sąd Apelacyjny w Warszawie uznał apelację złożoną przez Piotra Tymochowicza i skierował sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji, wytykając sędzi Magdalenie Garstce-Gliwa 25 przypadków poważnych błędów procesowych, których sąd pierwszej instancji dopuścił się podczas procesu, w tym brak prawa do obrony.

Pytanie: Pod jakim zarzutem zatrzymano Tymochowicza?
Odpowiedź: rozpowszechniania dziecięcej pornografii

Pytanie: Jaki wyrok usłyszał Tymochowicz w 2018 roku?
Odpowiedź: 3 lata pozbawienia wolności

Pytanie: Kiedy apelacja skazanego została rozpatrzona pozytywnie? 
Odpowiedź: 2 lipca 2020

Pytanie: Czy wyrok, który usłyszał Tymochowicz od Garstki-Gliwy był prawomocny?
Odpowiedź: nieprawomocnym wyrokiem
Interpłciowość

Niemowlęta, dzieci i młodzież doświadczają również „normalizujących” interwencji, które nie są konieczne z medycznego punktu widzenia, oraz patologizowania zróżnicowania cech płci. W krajach, w których badano prawa człowieka przysługujące osobom interpłciowym, interwencje medyczne mające na celu modyfikację cech płciowych osób interpłciowych nadal miały miejsce bez zgody osób interpłciowych. Ingerencje zostały opisane przez obrońców praw człowieka jako pogwałcenie wielu praw, w tym (ale nie wyłącznie) nienaruszalności cielesnej, braku dyskryminacji, ochrony prywatności i eksperymentów. Zabiegi te były często wykonywane za zgodą rodziców osoby interpłciowej, podczas gdy osoba ta była prawnie zbyt młoda, aby mogła wyrazić na to zgodę. Tego typu interwencje były krytykowane przez Światową Organizację Zdrowia, inne organy ONZ, takie jak Biuro Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka oraz coraz większą liczbę instytucji regionalnych i krajowych ze względu na ich negatywne konsekwencje, włączając w to traumę, negatywny wpływ na funkcjonowanie i doznania seksualne oraz łamanie prawa do integralności fizycznej i psychicznej. Organizacje Narodów Zjednoczonych orzekły, że ingerencje u niemowląt nie powinny być dozwolone, zamiast tego należy czekać, aż dziecko dojrzeje na tyle, aby mogło uczestniczyć w procesie decyzyjnym. Pozwala to na decyzję zapadającą przy pełnej zgodzie. W kwietniu 2015 r. Malta jako pierwsza zakazała interwencji chirurgicznej bez uzyskania zgody pacjenta. W tym samym roku Rada Europy stała się pierwszą instytucją, która stwierdziła, że osoby interpłciowe mają prawo nie poddawać się procedurom związanym z tożsamością płciową.

Pytanie: Jakie organizacje piętnowały działania "normalizujące"?
Odpowiedź: Światową Organizację Zdrowia, inne organy ONZ, takie jak Biuro Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka oraz coraz większą liczbę instytucji regionalnych i krajowych

Pytanie: Dlaczego różne organizacje piętnowały działania "normalizujące"?
Odpowiedź: ze względu na ich negatywne konsekwencje

Pytanie: Jakie państwo było prekursorem zakazu działań z zakresu chirurgii bez zgody osób interpłciowych?
Odpowiedź: Malta
Dawid Ogrodnik

Za debiutancką kreację kinową Sebastiana „Rahima” Salberta w dramacie Leszka Dawida Jesteś Bogiem (2012) - wespół z Tomaszem Schuchardtem - zdobył nagrodę za drugoplanową rolę męską na 37. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz nominację do Polskiej Nagrody Filmowej, Orzeł za najlepszą drugoplanową rolę męska. W dramacie psychologicznym Pawła Pawlikowskiego Ida (2013), który podczas 38. Gdynia – Festiwal Filmowy zdobył aż cztery nagrody, został obsadzony w roli „Lisa”, saksofonisty w zespole grającym na urodzinach miasta Szydłowa. Kolejną kreacją kinową była postać chorego na czterokończynowe mózgowe porażenie dziecięce Mateusza Rosińskiego w dramacie Macieja Pieprzycy Chce się żyć (2013) opartym na prawdziwych wydarzeniach, za którą został uhonorowany wieloma nagrodami, w tym Kryształową Gwiazdą Elle, prestiżową statuetką ufundowaną przez Apart i przyznawana przez magazyn „Elle”, nagrodę „Złotego Szczeniaka” za pierwszoplanową kreację aktorską męską na pierwszej edycji Festiwalu Aktorstwa Filmowego we Wrocławiu, nagrodę aktorską na Festiwalu Filmowym w Gijón, Polską Nagrodę Filmową Orzeł za najlepszą główną rolę męską oraz nagrodę im. Elżbiety Czyżewskiej dla najlepszego aktora na X Nowojorskim Festiwalu Filmów Polskich. Po sukcesie filmu na Festiwalu Filmowym w Montrealu, gdzie Chce się żyć zdobył nagrodę publiczności, nagrodę jury i nagrodę dla najlepszego filmu, światowe media porównywały Ogrodnika do Daniela Day-Lewisa w roli niepełnosprawnego Christyego Browna w Mojej lewej stopie i Dustina Hoffmana jako autystycznego Raymonda Babbitta w Rain Manie.

Pytanie: Jaki film stworzył Leszek Dawid?
Odpowiedź: Jesteś Bogiem

Pytanie: W jaką postać wcielił się Ogrodnik w dramacie Dawida?
Odpowiedź: Sebastiana „Rahima” Salberta

Pytanie: Za co Ogrodnik zdobył nagrodę w Gdyni? 
Odpowiedź: drugoplanową rolę męską

Pytanie: Do jakiego gatunku filmowego należy "Ida"?
Odpowiedź: dramacie psychologicznym
Dawid Ogrodnik

W 2010 zadebiutował na profesjonalnej scenie warszawskiego Teatru Dramatycznego w roli studenta w przedstawieniu Klub Polski w reżyserii Pawła Miśkiewicza. W 2011 obronił dyplom aktorski dzięki występowi w sztuce Elfriede Jelinek Babel 2 w reżyserii Mai Kleczewskiej, a za rolę otrzymał nagrodę (także dla zespołu aktorskiego i realizatorów) na XXIX Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi. W Teatrze Starym w Krakowie wystąpił jako Eyolf w przedstawieniu Henrika Ibsena Brand miasto wybrani (2011) w reż. Michała Borczucha. W latach 2013–2017 był związany z warszawskim Teatrem Rozmaitości, gdzie grał w spektaklach w reż. Grzegorza Jarzyny: Nosferatu (2011) inspirowanego powieścią Brama Stokera Dracula, Druga kobieta (2014) Johna Cassavetesa jako Heartbreakers i Męczennicy (2015) Mariusa von Mayenburga jako Frank, a także Jezioro (2016) Michaiła Durnienkowa w reż. Yany Ross i Robert Robur (2016) w reż. Krzysztofa Garbaczewskiego w tytułowej roli. W Teatrze Rozmaitości odniósł sukces w roli Łukasza, chorego na porażenie mózgowe chłopaka, mistrza origami w widowisku Johanna Straussa Nietoperz albo mój cmentarzyk (2012) w reż. Kornéla Mundruczó przyniosła mu Grand Prix za kreację aktorską na 53. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych i Feliksa Warszawskiego 2013 w kategorii początkujący aktor lub reżyser.

Pytanie: W jakich latach Dawid Ogrodnik był angażowany w Teatrze Rozmaitości?
Odpowiedź: 2013–2017

Pytanie: Kogo Dawid Ogrodnik grał w spektaklu "Nietoperz albo mój cmentarzyk"?
Odpowiedź: Łukasza

Pytanie: Na jakim konkursie Ogrodnik otrzymał nagrodę Grand Prix w kategorii początkujący aktor lub reżyser?
Odpowiedź: 53. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych i Feliksa Warszawskiego

Pytanie: Kto wyreżyserował spektakl "Nosferatu", w którym brał udział Ogrodnik?
Odpowiedź: Grzegorza Jarzyny
Paulo Sousa

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Sousa przez pół roku był asystentem selekcjonera reprezentacji Portugalii, Carlosa Queiroza. W latach 2008–2010 prowadził drużyny angielskiej Championship Queens Park Rangers, Swansea City i Leicester. W latach 2011–2013 był szkoleniowcem węgierskiego Videoton FC, następnie Maccabi Tel Awiw i FC Basel, z którymi sięgnął po mistrzostwa kraju. W latach 2015–2017 prowadził włoską ACF Fiorentinę. W następnych latach Sousa trenował chiński Tianjin Tianhai oraz francuski Girondins Bordeaux.

Pytanie: Na jakim stanowisku pracował po zakończeniu kariery piłkarza?
Odpowiedź: asystentem selekcjonera

Pytanie: Z jakim klubem z Węgier współpracował na pozycji trenera?
Odpowiedź: Videoton FC

Pytanie: Z jakim klubem z Włoch współpracował na pozycji trenera?
Odpowiedź: ACF Fiorentinę

Pytanie: Jak nazywał się klub z Chin, którego był szkoleniowcem?
Odpowiedź: Tianjin Tianhai

Pytanie: Jak nazywał się klub z Francji, którego był szkoleniowcem?
Odpowiedź: Girondins Bordeaux
Lorenzo Odone

Jego rodzice, Augusto i Michaela Odone, dowiadując się, że ich syn zapadł na nieuleczalną genetyczną chorobę, która niebawem miała doprowadzić do jego śmierci, postanowili walczyć o jego życie. Na własną rękę, nie mając przy tym wykształcenia medycznego, zaczęli poszukiwać informacji na temat choroby, by ocalić syna przed śmiercią. Stwierdzili, że „skoro jego organizm nie może sprawnie usuwać gromadzących się w nim kwasów tłuszczowych, należy doprowadzić do tego, by te kwasy w ogóle nie powstawały”. Wypróbowywali różne mieszanki olejów, które miały obniżyć stężenie VLFA we krwi. Ostatecznie opracowany przez nich olej Lorenza doprowadził do zahamowania rozwoju choroby. Preparat był też przedmiotem badań naukowców. Niektórzy z nich potwierdzili jego skuteczność. Udowodnili, że substancja ta może też być skutecznym środkiem spowalniającym rozwój ALD.

Pytanie: Jakie były rokowania chłopca?
Odpowiedź: chorobę, która niebawem miała doprowadzić do jego śmierci

Pytanie: Czy w czasie, kiedy postawiono chłopcu diagnozę, chorobę tę można było wyleczyć?
Odpowiedź: zapadł na nieuleczalną genetyczną

Pytanie: Na czym polega ta choroba?
Odpowiedź: organizm nie może sprawnie usuwać gromadzących się w nim kwasów tłuszczowych

Pytanie: Jakie było działanie oleju Lorenza?
Odpowiedź: doprowadził do zahamowania rozwoju choroby

Pytanie: Czy stężenie VLFA we krwi pacjenta mogło pozostawać na wysokim poziomie?
Odpowiedź: Wypróbowywali różne mieszanki olejów, które miały obniżyć stężenie VLFA we krwi
Lorenzo Odone

Pierwsze symptomy choroby jego rodzice zaczęli dostrzegać, gdy miał około sześciu lat. Lorenzo zaczął sprawiać problemy. Miał napady agresji, problemy z równowagą, a później także z mową, wzrokiem i słuchem. Ostatecznie choroba doprowadziła do całkowitego paraliżu. Początkowo przypuszczano, że powodem może być jakaś choroba tropikalna, której mógł się nabawić podczas wcześniejszego pobytu na Komorach. Ostatecznie badania potwierdziły, że Lorenzo cierpiał na adrenoleukodystrofię. Choroba ta powoduje uszkodzenie otoczek mielinowych chroniących włókna nerwowe, wskutek czego tracą one zdolność do przewodzenia impulsów nerwowych.

Pytanie: Jakie były pierwsze objawy choroby, które wystąpiły u Odone'a?
Odpowiedź: napady agresji, problemy z równowagą, a później także z mową, wzrokiem i słuchem

Pytanie: Do czego doprowadziła choroba Odone'a?
Odpowiedź: paraliżu

Pytanie: Co pierwotnie uznawano za przyczynę dolegliwości Odone'a?
Odpowiedź: choroba tropikalna

Pytanie: Jakie elementy organizmu uszkadza adrenoleukodystrofia?
Odpowiedź: otoczek mielinowych
Sabrina Salerno

W 1987 roku piosenkarka zyskała międzynarodową sławę dzięki singlowi „Boys (Summertime Love)”, który stał się wielkim przebojem w Europie. Piosence towarzyszył kontrowersyjny wideoklip, przedstawiający skąpo ubraną Sabrinę. W Wielkiej Brytanii jego emisja była początkowo zakazana, jako że kilkakrotnie widać było sutek piosenkarki. Jesienią wydany został pierwszy album, zatytułowany Sabrina, który zawierał kompozycje utrzymane w stylu italo disco. W tym samym roku, podczas programu sylwestrowego w hiszpańskiej telewizji Sabrina wywołała sensację, gdy w trakcie wykonywania przeboju „Hot Girl” widowni ukazała się jej pierś. W 1988 roku wydała dwa albumy – kolekcję remiksów Something Special i drugą studyjną płytę, Super Sabrina, przy której pracował zespół producencki Stock Aitken Waterman. Napisana przez nich piosenka „All of Me (Boy Oh Boy)” stała się kolejnym przebojem Sabriny. Drugim singlem z płyty Super Sabrina zostało nagranie „My Chico”. W tym samym roku piosenkarka wystąpiła w Polsce podczas festiwalu w Sopocie z piosenkami: „Boys”, „Hot Girl”, „My Chico” oraz „All of Me (Boy Oh Boy)”.

Pytanie: Jaki utwór uczynił Sabrinę rozpoznawalną?
Odpowiedź: Boys (Summertime Love)

Pytanie: Kto wystąpił w teledysku do Boys?
Odpowiedź: Sabrinę

Pytanie: Jaki gatunek muzyczny reprezentuje płyta Sabrina?
Odpowiedź: italo disco

Pytanie: Ile krążków wypuściła Sabrina w 1988 roku?
Odpowiedź: dwa
Sabrina Salerno

W kolejnych latach nadal występowała w teatrze i prowadziła programy telewizyjne. W 2004 roku poślubiła swojego partnera, Enrico Monti, i urodziła syna Luca Marię. W 2005 roku zagrała w niezależnym filmie Colori, a jej rola została nagrodzona na festiwalu filmowym w Salerno. W sierpniu 2008 wystąpiła na Sopot Festival w ramach koncertu poświęconego muzyce lat 80., obok takich gwiazd jak Samantha Fox, Sandra czy Thomas Anders z zespołu Modern Talking. W tym samym roku wydała kompilację przebojów i remiksów, zatytułowaną Erase/Rewind. W 2010 nagrała cover utworu „Call Me” Blondie w duecie z Samanthą Fox. 24 czerwca 2014 wydała singiel „Colour Me”, do którego także nagrała teledysk.

Pytanie: Gdzie odebrała nagrodę na występ w produkcji zatytułowanej Colori?
Odpowiedź: na festiwalu filmowym w Salerno

Pytanie: Z jakiej okazji w 2008 roku wzięła udział w Sopot Festival?
Odpowiedź: w ramach koncertu poświęconego muzyce lat 80

Pytanie: Czy była jedyną zagraniczną artystką biorącą udział w Sopot Festival w 2008 roku?
Odpowiedź: W sierpniu 2008 wystąpiła na Sopot Festival w ramach koncertu poświęconego muzyce lat 80., obok takich gwiazd jak Samantha Fox, Sandra czy Thomas Anders z zespołu Modern Talking

Pytanie: Własną wersję jakiej piosenki stworzyła w 2010 roku?
Odpowiedź: „Call Me”
Montserrat Caballé

Przełomowa dla jej kariery okazała się w 1957 r. Salome Richarda Straussa, w której miała być dublerką Inge Borkh, ta jednak zrezygnowała po 6 spektaklach. Caballé, za głosem prasy domagała się umożliwienia jej śpiewania swojej partii bez skrótów i uproszczeń, które kompozytor przewidział dla mniej utalentowanych śpiewaczek. W ciągu następnych lat zaśpiewała kilkadziesiąt pierwszoplanowych partii. Zaczęła śpiewać także na innych scenach europejskich, głównie w miastach niemieckich: Frankfurcie, Hanowerze i Bremie oraz w Barcelonie. W 1959 wystąpiła w Staatsoper w Wiedniu, a w 1960 po raz pierwszy stanęła na deskach mediolańskiej La Scali, gdzie zaśpiewała niewielką rolę jednej z dziewcząt-kwiatów w Parsifalu Richarda Wagnera.

Pytanie: O co ubiegała się Caballé po rezygnacji Borkh?
Odpowiedź: umożliwienia jej śpiewania swojej partii bez skrótów i uproszczeń

Pytanie: W jakich niemieckich miastach występowała?
Odpowiedź: Frankfurcie, Hanowerze i Bremie

Pytanie: Kto jest autorem Parsifala?
Odpowiedź: Richarda Wagnera

Pytanie: W jakim mieście znajduje się La Scala?
Odpowiedź: mediolańskiej
Montserrat Caballé

W 1963 odbyła udane tournée po krajach Ameryki Środkowej, a następnie w Hiszpanii. W tym czasie poznała tenora – Bernabé Martíego (1928-2022), z którym 14 sierpnia 1964 wzięła ślub w klasztorze Św. Marii de Montserrat. W 1964 zadebiutowała w Palacio de las Bellas Artes w Meksyku, śpiewając partię Manon w operze Jules’a Masseneta u boku Giuseppe Di Stefano. W 1965 wystąpiła na festiwalu w Glyndebourne jako Hrabina w Weselu Figara W.A. Mozarta, a w grudniu na scenie nowojorskiej Metropolitan Opera w partii Małgorzaty w operze Faust Charles’a Gounoda, rozpoczynając stałą współpracę z tą sceną. Odtąd występowała w najważniejszych teatrach operowych: m.in. w mediolańskiej La Scali (1969), w Staatsoper w Hamburgu (1971), londyńskim Covent Garden Theatre (1972) oraz wielu innych. Oprócz działalności scenicznej pojawiała się także w licznych salach koncertowych. Kilkakrotnie gościła także w Polsce.

Pytanie: Jaki utwór wykonała podczas swojego debiutu w 1964 roku?
Odpowiedź: partię Manon

Pytanie: Podczas jakiej imprezy śpiewała partię Hrabiny w operze skomponowanej przez Mozarta?
Odpowiedź: festiwalu w Glyndebourne

Pytanie: Z jaką placówką zaczęła współpracować pod koniec 1965 roku?
Odpowiedź: Metropolitan Opera

Pytanie: Czy występowała kiedykolwiek w Polsce?
Odpowiedź: Kilkakrotnie gościła także w Polsce
Papuga maurytyjska

W 1953 japoński ornitolog Masauji Hachisuka zasugerował, że papugi maurytyjskie mogły prowadzić nocny tryb życia, jak kakapo i papużki żółtobrzuche (Pezoporus occidentalis), dwie żyjące współcześnie naziemne papugi. Nowsze informacje nie wspierają tej tezy, a rozmiar oczodołów papug maurytyjskich jest podobny do tego u papug dziennych. Papugi maurytyjskie odnotowywano w suchej, zawietrznej części Mauritiusu, najłatwiej dostępnej dla ludzi, zanotowano także że ptaki najpospolitsze były u wybrzeży, co wskazuje na większą różnorodność fauny w tym obszarze. Papugi maurytyjskie mogły gniazdować w dziuplach drzew lub między skałami, jak to czynią amazonki kubańskie (Amazona leucocephala). Określenie „indyjska wrona/kruk” wskazywać mogło na ochrypłe dźwięki wydawane przez te papugi, pewne cechy ich zachowania lub po prostu kolorystykę upierzenia. Opis Jacoba Granaeta (1666) wspomina o zwierzętach sympatrycznych względem papug maurytyjskich, możliwe również, że i o zachowaniu:

Pytanie: Z jakiego kraju pochodził Masauji Hachisuka?
Odpowiedź: japoński

Pytanie: Kim z wykształcenia był Masauji Hachisuka?
Odpowiedź: ornitolog

Pytanie: Gdzie prawdopodobnie gniazdowały papugi maurytyjskie?
Odpowiedź: w dziuplach drzew lub między skałami

Pytanie: Jak nazywano papugi maurytyjskie ze względu na dźwięki jakie wydawały?
Odpowiedź: „indyjska wrona/kruk”