the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Olga Romanowa (1895–1918)

Według wspomnień jednego z prywatnych nauczycieli dzieci Mikołaja II, Francuza Pierre’a Gilliarda, Olga była najbardziej inteligentna z rodzeństwa i wykazywała największe chęci do nauki, chętnie czytała książki. Pierre Gilliard wspominał ją jako radosną, spontaniczną i niezależną dziewczynkę. Według wspomnień pokojowej Elżbiety Ersberg, Olga miała delikatny i nerwowy charakter, bywała leniwa i kapryśna. W miarę dorastania, widząc niepopularność rodziny cesarskiej w społeczeństwie i odczuwając coraz większą niepewność o własną przyszłość stawała się wręcz opryskliwa i apatyczna. Pewien spokój odzyskała dopiero po wywiezieniu cesarskiej rodziny do Tobolska. Jako jedyna z rodzeństwa interesowała się polityką, starała się poprzez lekturę gazet śledzić bieżące wydarzenia. Z kolei dama dworu i przyjaciółka cesarzowej Anna Wyrubowa wspominała Olgę jako osobę obdarzoną silną wolą, szybko realizującą swoje pomysły. Temperament Olgi miał być przyczyną kłótni, także z matką. Wyrubowa twierdziła jednak, że w miarę dorastania sytuacje takie zdarzały się coraz rzadziej i Olga stawała się dystyngowaną młodą kobietą. Olga była o wiele bardziej związana z ojcem niż z matką. Spędzała z nim wiele czasu, w liście do babki Marii Fiodorowny skarżyła się na to, że Aleksandra Fiodorowna interesuje się głównie swoim chorym synem, ponadto z powodu choroby nie może poświęcać czasu córkom. Cesarzowa wymagała jednak od najstarszej córki, by była przykładem dla sióstr. Gdy Olga miała trzynaście lat, w specjalnym bilecie matka nakazała jej zawsze zachowywać doskonałe maniery, pomagać młodszym siostrom, a także pocieszać każdego smutnego człowieka. W tym samym roku Aleksandra Fiodorowna co najmniej kilkakrotnie zarzucała najstarszej córce zbyt mało dystyngowane zachowanie. M. Dieterichs wspomina Olgę jako „typową Rosjankę o wielkiej duszy”, skłonną do rozmyślań i głębokiej refleksji nad życiem, najbardziej poważną z sióstr.

Pytanie: Kim był Pierre Gilliard na dworze Romanowów?
Odpowiedź: prywatnych nauczycieli

Pytanie: Z jakich źródeł Olga Romanowa czerpała informacje polityczne?
Odpowiedź: gazet

Pytanie: Kto pełnił funkcję pokojowej Olgi Romanowej?
Odpowiedź: Elżbiety Ersberg

Pytanie: Jak nazywała się matka Olgi Romanowej?
Odpowiedź: Aleksandra
Henri Toivonen

W 1980 roku Toivonen podpisał kontrakt z fabrycznym zespołem Talbota na występy Talbotem Sunbeam Lotus w sezonie 1980 u boku francuskiego kierowcy Guya Fréquelina i Brytyjczyka Russella Brookesa. W styczniu 1980 po raz pierwszy wystartował nowym samochodem i wygrał Rajd Arktyczny. W całym sezonie 1980 wystąpił w czterech rajdach o mistrzostwo świata. Nie ukończył Rajdu Portugalii z powodu awarii tylnej osi, a Rajdu Finlandii z powodu wypadku. W Rajdzie Włoch zajął 5. pozycję. W tych trzech rajdach pilotem Toivonena był Antero Lindqvist, ale w listopadowym Rajdzie Wielkiej Brytanii Fin był już pilotowany przez Brytyjczyka Paula White'a. W rajdzie tym Toivonen odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w karierze w mistrzostwach świata zaskakując tym samym kibiców rajdowych i ekspertów. Wyprzedził wicemistrza świata, rodaka Hannu Mikkolę oraz partnera z zespołu Talbota, Guya Fréquelina. W chwili zwycięstwa Toivonen liczył sobie 24 lata i 86 dni i stał się tym samym najmłodszym w historii zwycięzcą rajdu mistrzostw świata. Rekord ten został pobity w 2008 roku przez innego fińskiego rajdowca, Jariego-Mattiego Latvalę. Trzy dni po zwycięskim rajdzie w wywiadzie dla Autosportu Toivonen przyznał, iż nie spodziewał się zwycięstwa w rajdzie:

Pytanie: Jakie trofeum zdobył na początku 1980 roku?
Odpowiedź: wygrał Rajd Arktyczny

Pytanie: Dlaczego nie dotarł na metę w Portugalii?
Odpowiedź: z powodu awarii tylnej osi

Pytanie: Które miejsce zajął we Włoszech?
Odpowiedź: 5

Pytanie: Czy w roku 1980 startował więcej niż trzy razy?
Odpowiedź: W całym sezonie 1980 wystąpił w czterech rajdach o mistrzostwo świata
Nikola Karabatić

W 2000 roku Karabatić uczył się w Akademii Montpellier. Sezon 2001/2002 był dla niego pierwszym sezonem w profesjonalnym klubie. Wówczas, w wieku 17 lat, zdobył mistrzostwo i puchar Francji. W sezonie 2002/2003 Nikola zdobył wszystko możliwe do zdobycia w klubowej piłce ręcznej: Ligę Mistrzów oraz mistrzostwo i puchar Francji. Kolejne sezony Niko w Montpellier również były udane, zdobył: dwukrotne mistrzostwo Francji, dwukrotnie superpuchar Francji, a także w sezonie 2004/2005 puchar Francji.
Po 5 latach w Montpellier, Karabatić opuścił Francję.
Nikola wrócił do Montpellier w sezonie 2009/2010. W pierwszym sezonie po powrocie wywalczył dla Montpellier mistrzostwo i puchar Francji, a także puchar Ligi Francuskiej. Wystąpił 19 meczach w Division 1, zdobywając 83 bramki. Na zakończenie sezonu został wybrany MVP oraz najlepszym środkowym rozgrywającym.
W sezonie 2010/2011 Karabatić zdobył szósty tytuł mistrza Francji, a także puchar Ligi Francuskiej. W całym sezonie Niko wystąpił w 22 meczach i zdobywał 122 bramki.
W kolejnym sezonie Division 1 – 2011/12, Nikola zdobył wraz z Montpellier mistrzostwo i puchar Francji, a także puchar Ligi Francuskiej. W całym sezonie wystąpił w 76 meczach, zdobywając przy tym 126 bramek.
Przed świętami Bożego Narodzenia 2012 szczypiornista dopuścił się bójki z prezesem Montpellier HB Remim Levy, który skierował sprawę do sądu. Po tej sytuacji, w styczniu 2013 rozwiązał kontrakt z Montpellier za porozumieniem stron.

Pytanie: Jakie trofeum wywalczył Nikola Karabatić na przełomie lat 2004/2005?
Odpowiedź: puchar Francji

Pytanie: Ile lat spędził w Montpellier do 2009 roku?
Odpowiedź: 5

Pytanie: Jakie kroki podjął Remi Levy po ataku, którego dopuścił się Nikola Karabatić?
Odpowiedź: skierował sprawę do sądu

Pytanie: Czy w sezonie 2010/2011 Nikola Karabatić strzelił więcej niż 100 goli?
Odpowiedź: Niko wystąpił w 22 meczach i zdobywał 122 bramki
Rak dróg żółciowych

W retorspektywnym przeglądzie oceniającym leczenie adiuwantowe 157 chorych z rakiem dróg żółciowych lub pęcherzyka żółciowego zaobserwowano, że leczenie nieznacząco statystycznie wydłuża przeżycie całkowite. Również w przeglądzie statystycznym i metaaanalizie na 6712 chorych z rakiem dróg żółciowych lub pęcherzyka żółciowego stwierdzono nieistotnie statystycznie wydłużenie przeżycia całkowitego. W badaniu III fazy u chorych z pozawątrobowym rakiem dróg żółciowych lub pęcherzyka żółciowego stwierdzono poprawę odsetka pięcioletnie przeżycia wolnego od choroby (DFS) u chorych z rakiem pęcherzyka żółciowego, nie zaobserwowano istotnych statystycznie korzyści z leczenia adiuwantowego u chorych z rakiem dróg żółciowych.

Pytanie: Czy leczenie adiuwantowe raka dróg żółciowych wpływa znacząco na przeżywalność pacjentów?
Odpowiedź: nieistotnie statystycznie wydłużenie przeżycia całkowitego

Pytanie: Czy leczenie adiuwantowe przynosi podobne skutki w przypadku nowotworu dróg żółciowych i pęcherzyka żółciowego?
Odpowiedź: stwierdzono poprawę odsetka pięcioletnie przeżycia wolnego od choroby (DFS) u chorych z rakiem pęcherzyka żółciowego, nie zaobserwowano istotnych statystycznie korzyści z leczenia adiuwantowego u chorych z rakiem dróg żółciowych

Pytanie: Ile lat przeżywalności po nowotworze uważane jest za sukces terapii?
Odpowiedź: pięcioletnie

Pytanie: Ile wynosiła próba badawcza porównująca skuteczność terapii adiuwantowej dla nowotworu dróg żółciowych i pęcherzyka żółciowego?
Odpowiedź: 6712
Tewje Bielski

Bielski był podejrzewany o współudział w rzezi 128 mieszkańców wsi Naliboki, w tym kobiet i dzieci. 20 marca 2001, na wniosek Kongresu Polonii Kanadyjskiej, Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Łodzi rozpoczęła śledztwo w tej sprawie. Na 80 dotychczas przesłuchanych świadków masakry kilkunastu rozpoznało wśród atakujących osoby narodowości żydowskiej. Zdaniem prokurator IPN Anny Gałkiewicz „pięć osób zeznało, iż byli to Żydzi z oddziału Bielskiego. Imion i nazwisk świadkowie nie podają. Tewjego ani jego braci wśród zbrodniarzy nie widziano”.

Pytanie: Czy Bielski mógł być odpowiedzialny za mord dokonany na Polakach?
Odpowiedź: Bielski był podejrzewany o współudział w rzezi 128 mieszkańców wsi Naliboki

Pytanie: Jaka organizacja zainicjowała śledztwo przeciwko Bielskiemu?
Odpowiedź: Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Łodzi

Pytanie: Jak Gałkiewicz podsumowała zeznania świadków naocznych?
Odpowiedź: pięć osób zeznało, iż byli to Żydzi z oddziału Bielskiego. Imion i nazwisk świadkowie nie podają

Pytanie: O kim świadkowie naoczni nie wspomnieli podczas zeznań?
Odpowiedź: Tewjego ani jego braci wśród zbrodniarzy nie widziano
Tewje Bielski

Po zajęciu Białorusi przez wojska radzieckie w lipcu 1944 Tewje Bielski rozpuścił oddział i powrócił do Lidy, gdzie zatrudnił się w charakterze elektryka. W grudniu 1944 wyjechał do Wilna, gdzie udało mu się zdobyć fałszywe dokumenty pozwalające na podróż wraz z rodziną do Palestyny. Po przybyciu do Tel Awiwu otworzył sklep z artykułami spożywczymi. Jako ochotnik wziął udział w pierwszej wojnie izraelsko-arabskiej. W 1955 wyjechał do Nowego Jorku, gdzie został taksówkarzem. Zmarł tamże w wieku 81 lat; pochowany został na cmentarzu Har HaMenuhot w Jerozolimie.

Pytanie: Jak rozwinęła się jego kariera zawodowa, kiedy w 1944 roku wyjechał do Lidy?
Odpowiedź: zatrudnił się w charakterze elektryka

Pytanie: Co umożliwiły mu sfałszowane dokumenty, które pozyskał podczas swojego pobytu w Wilnie?
Odpowiedź: podróż wraz z rodziną do Palestyny

Pytanie: Właścicielem jakiego biznesu został po osiedleniu się w Tel Awiwie?
Odpowiedź: sklep z artykułami spożywczymi

Pytanie: Gdzie znajduje się grób Tewje Bielskiego?
Odpowiedź: na cmentarzu Har HaMenuhot w Jerozolimie
Język ukraiński

Slawista Josef Dobrovský uznał w swoich pracach, że język ukraiński nie jest językiem samodzielnym i zaliczył go wraz z białoruskim do rosyjskiej grupy językowej. Wywołało to sprzeciw uczonych ukraińskich, m.in. Iwana Mohylnyckiego, którzy opierając się na tezie Jerneja Kopitara z 1816 dowodzili samodzielności języka ukraińskiego i jego odrębności od polskiego czy rosyjskiego, przyjmując również jego tezę, że język literacki powinien rozwijać się na bazie języka ludowego. Pogląd o samodzielności języka ukraińskiego ugruntował ostatecznie Pavel Jozef Šafárik w 1842 w swojej pracy „Slovanský národopis”.

Pytanie: Czy naukowcy są zgodni co do klasyfikowania języka ukraińskiego pod rosyjską grupę językową?
Odpowiedź: Slawista Josef Dobrovský uznał w swoich pracach, że język ukraiński nie jest językiem samodzielnym i zaliczył go wraz z białoruskim do rosyjskiej grupy językowej. Wywołało to sprzeciw uczonych ukraińskich, m.in. Iwana Mohylnyckiego

Pytanie: Zgodnie z jakim fundamentalnym językiem powinien tworzyć się język literacki według Kopitara?
Odpowiedź: języka ludowego
Język ukraiński

Współczesny język literacki powstał na przełomie XVIII i XIX w. Prawdziwy przełom nastąpił wraz z publikacją Eneidy Iwana Kotlarewskiego w 1798 r. Wprowadził on do literatury ukraińskiej czysty język ludowy swego macierzystego dialektu połtawskiego. Duży wpływ na stabilizację nowego języka literackiego wywarł również jego dramat Natałka Połtawka.
Duży udział w tym procesie miała również twórczość wybitnego poety ukraińskiego, Tarasa Szewczenki, który oparł swój język na macierzystym dialekcie Kijowszczyzny. Wielki poeta uwzględnił też inne dialekty, a nawet stare elementy języka pisanego wraz z cerkwizmami. Tak więc ukraiński język literacki oparł się na dialekcie połtawsko-kijowskim, który już w XVII w. stał się jednym z najważniejszych dialektów ukraińskich, a jego cechy rozszerzyły się na pozostałe dialekty. Odmianę zachodnią reprezentują m.in. utwory Iwana Franki.

Pytanie: Jakim dialektem posłużył się Iwan Kotlarewski w Eneidzie?
Odpowiedź: połtawskiego

Pytanie: Kim był Taras Szewczenko?
Odpowiedź: wybitnego poety ukraińskiego

Pytanie: Jaki dialekt stanowił podstawę w poezji Tarasa Szewczenki?
Odpowiedź: Kijowszczyzny

Pytanie: Na jakim dialekcie oparty jest współczesny język literacki w Ukrainie?
Odpowiedź: połtawsko-kijowskim
Rak jelita grubego

Gruczolakorak stanowi 90–95% wszystkich nowotworów złośliwych jelita grubego u człowieka. Zdecydowana większość guzów jest zlokalizowana w esicy i odbytnicy. Najczęściej jest zlokalizowany w odbytnicy (30–50% przypadków), esicy (15–20%), następnie we wstępnicy (14%), poprzecznicy (9%) i zstępnicy (6%). Obserwuje się wzrost częstości zachorowań na raka położonego po prawej połowie jelita grubego i zmniejszenie częstości zachorowań na raka dystalnej części jelita grubego. U osób poniżej 40. roku życia, u osób starszych oraz u kobiet częściej rozpoznaje się raka prawej połowy jelita grubego. W 3,5% przypadków w momencie rozpoznania stwierdza się drugi synchroniczny rak jelita grubego.

Pytanie: W jakich odcinkach jelita grubego znajduje się większość guzów?
Odpowiedź: esicy i odbytnicy

Pytanie: Czy gruczolakorak to złośliwy typ nowotworu?
Odpowiedź: Gruczolakorak stanowi 90–95% wszystkich nowotworów złośliwych

Pytanie: W jakich odcinkach jelita grubego, oprócz esicy i odbytnicy, najczęściej umiejscowiony jest guz?
Odpowiedź: we wstępnicy (14%), poprzecznicy (9%) i zstępnicy (6%)

Pytanie: Jakie są tendencje wzrostowe, jeśli chodzi o umiejscowienie raka?
Odpowiedź: Obserwuje się wzrost częstości zachorowań na raka położonego po prawej połowie jelita grubego
Doskonałokostne

88% gatunków Teleostei jest rozdzielnopłciowych. Oznacza to, że dany osobnik jest przez całe dorosłe życie albo samcem, albo samicą. Jego płeć może być determinowana genetycznie, jak u ptaków czy ssaków, bądź środowiskowo, jak u gadów. U niektórych doskonałokostnych swoją rolę odgrywają oba te czynniki. Genetyczna determinacja płci doskonałokostnych zachodzić może trojako. W przypadku jednoczynnikowej determinacji o płci decydować może pojedynczy locus. U Teleostei występują też systemy determinacji płci XY i ZW. Niektóre gatunki, jak zmienniak plamisty, stosują oba systemy i samiec może mieć zestaw chromosomów płciowych XY lub ZZ zależnie od populacji.

Pytanie: Co oznacza rozdzielnopłciowość u gatunków?
Odpowiedź: dany osobnik jest przez całe dorosłe życie albo samcem, albo samicą

Pytanie: W jaki sposób płeć jest determinowana u gadów?
Odpowiedź: środowiskowo

Pytanie: W jaki sposób płeć jest determinowana u ssaków?
Odpowiedź: genetycznie

Pytanie: Czy samce zmienników plamiastych mogą mieć różne chromosomy?
Odpowiedź: samiec może mieć zestaw chromosomów płciowych XY lub ZZ zależnie od populacji
Doskonałokostne

Wśród doskonałokostnych jajorodnych 79% nie zapewnia opieki rodzicielskiej. Jeśli już, to znacznie częściej potomstwem zajmuje się samiec. Opieka ojca powstała na zasadzie egzaptacji z samczego terytorializmu. Niezwykłym przykładem opieki matczynej jest Symphysodon, zapewniający składniki odżywcze rozwijającym się młodym w śluzie. Pewne gatunki Teleostei trzymają jaja bądź młode przyczepione do swych ciał. Jaja ariusowatych, apogonowatych, Opistognathidae i innych (ryby określane mianem pyszczaków) inkubują się w jamach ustnych. U niektórych afrykańskich pielęgnicowatych w jamie ustnej odbywa się zapłodnienie. U gatunków takich jak Bujurquina vittata młode po wykluciu się są wysiadywane, w czym mogą uczestniczyć oboje rodzice. Czas wypuszczenia młodych zależy od gatunku. Niektóre pyszczaki wypuszczają młode zaraz po wykluciu się, podczas gdy inne trzymają jeszcze osobniki młodociane. Oprócz przetrzymywania w jamie ustnej niektóre doskonałokostne wykształciły struktury do przenoszenia młodych. Samiec Kurtus ma na czole kostny haczyk do przenoszenia zapłodnionych jaj. Pozostają one na haku aż do wyklucia się. U koników morskich samiec dysponuje kieszenią rozrodczą, w której samica umieszcza zapłodnione jaja. Pozostają one w kieszeni, nim staną się wolno pływającymi młodymi. Samica Aspredinidae ma z kolei na brzuchu struktury, do których przyczepiają się jaja.

Pytanie: Gdzie odbywa się inkubacja jaj pyszczaków?
Odpowiedź: jamach ustnych

Pytanie: Za pomocą jakiego udogodnienia na ciele samiec Kurtus przenosi zapłodnione jaja?
Odpowiedź: kostny haczyk

Pytanie: Gdzie przetrzymuje jaja samiec konika morskiego?
Odpowiedź: kieszenią rozrodczą

Pytanie: U jakich ryb do zapłodnienia dochodzi w obrębie jamy ustnej?
Odpowiedź: afrykańskich pielęgnicowatych
Al Bano

W 1996 roku Albano powrócił do solowej kariery, którą zaczął od występu na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo z piosenką „È la mia vita” napisaną przez Maurizio Fabrizio oraz Giuseppe Marino. Utwór podsumował dotychczasowe życie wokalisty, wspominając w nim m.in. zaginioną w 1994 roku córkę. Propozycja zajęła 7. miejsce. W kolejnym roku artysta wydał kolejny, solowy album pt. Concerto Classico, który był zbiorem najbardziej znanych pieśni operowych. Według niektórych krytyków muzycznych, wydawnictwo uznawane jest za najlepszy solowy album w jego karierze oraz taki, w którym pokazał maksymalne możliwości głosowe. Z okazji Festiwalu Piosenki Włoskiej, na którym wystąpił z utworem „Verso il sole”, Carrisi wydał album kompilacyjny o takiej samej nazwie. Na zaproszenie organizatorów festiwalu sopockiego, Albano i Romina po raz pierwszy odwiedzili Polskę. Zaśpiewali swoje największe hity. Pod koniec roku grali jeszcze kilka koncertów w Europie.

Pytanie: Jacy artyści napisali piosenkę „È la mia vita”?
Odpowiedź: Maurizio Fabrizio oraz Giuseppe Marino

Pytanie: Czy Al Bano miał potomstwo? 
Odpowiedź: wspominając w nim m.in. zaginioną w 1994 roku córkę

Pytanie: Co stało się z dzieckiem Al Bamo?
Odpowiedź: zaginioną

Pytanie: W którym roku odbył się Festiwal Piosenki Włoskiej w San Rem?
Odpowiedź: 1996

Pytanie: Czy Al Bano grał koncert w Polsce?
Odpowiedź: Na zaproszenie organizatorów festiwalu sopockiego, Albano i Romina po raz pierwszy odwiedzili Polskę
Al Bano

Pod koniec roku pojawił się pierwszy album Carrisiego, na którym znalazły się m.in. piosenki „Nel sole” oraz cover piosenki „La donna dell’amico mio” Roberto Carlosa. Wszystkie utwory skomponowane zostały przez Detto Mariano oraz napisane przez Alessandro Colombiniego, którego artysta poznał w Clan Celentano. W 1968 roku pojawił się drugi album artysty pt. Il ragazzo che sorride. Tytułowy utwór został napisany przez Vito Pallaviciniego oraz skomponowany przez Mikisa Theodorakisa. W lutym tego samego roku wokalista wystąpił na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo z utworem „La siepe”, z którym zajął 9. miejsce i zdobył pierwszą nagrodę krytyków. W kolejnym roku wygrał Disco per l’estate z piosenką „Pensando a te”, która została tytułowym singlem jego trzeciego albumu, oraz skomponował utwór „Acqua di mare” dla Rominy Power. Para wzięła ślub 26 lipca 1970 roku. W tym samym roku małżeństwo zaczęło współpracować (Albano napisał dla niej kolejną piosenkę – „Storia di due innamorati”, który umieścił na swoim kolejnym albumie pt. A cavallo di due stilli), doczekało się także pierwszego dziecka – Ylenii. W 1973 roku Power urodziła Yariego, w 1985 – Cristel, a w 1987 – Rominę Junior.

Pytanie: Jaki tytuł nosi jego druga płyta?
Odpowiedź: Il ragazzo che sorride

Pytanie: Czy w muzyce realizował się jedynie jako wokalista?
Odpowiedź: oraz skomponował utwór „Acqua di mare”

Pytanie: Jak nazywała się jego żona?
Odpowiedź: Rominy Power

Pytanie: Kto skomponował utwór "La donna dell'amico mio"?
Odpowiedź: Detto Mariano

Pytanie: Czy miał tylko jedno dziecko?
Odpowiedź: W 1973 roku Power urodziła Yariego, w 1985 – Cristel, a w 1987 – Rominę Junior
Bogdan Łyszkiewicz

Zadebiutował w 1987 na festiwalu w Jarocinie. Szybko zdobył popularność, a jego zespół – Chłopcy z Placu Broni – stał się ważną grupą muzyczną końca lat 80. Swoją popularność Bogdan Łyszkiewicz ugruntował w pierwszej połowie lat 90., nagrywając bestselerowe albumy O! Ela i Kocham cię. W tym czasie koncertował na największych festiwalach w kraju i wyjeżdżał do USA. W drugiej połowie lat 90. nagrał kolejne albumy, m.in. koncertowy (z udziałem orkiestry filharmonii) w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Miesiąc przed tragiczną śmiercią na rynku ukazał się album pt. Polska, którego muzyk nie zdążył już wypromować.

Pytanie: Na jakim wydarzeniu muzycznym zadebiutował Łyszkiewicz?
Odpowiedź: festiwalu w Jarocinie

Pytanie: Liderem jakiego zespołu był Łyszkiewicz?
Odpowiedź: Chłopcy z Placu Broni

Pytanie: Jaki tytuł noszą albumy zespołu uznawane za bestsellerowe?
Odpowiedź: O! Ela i Kocham cię

Pytanie: Czy Łyszkiewicz koncertował także za granicą?
Odpowiedź: koncertował na największych festiwalach w kraju i wyjeżdżał do USA
Mirosław Jasiński

W latach 2001–2006 był dyrektorem Instytutu Polskiego w Pradze. Następnie pracował w sektorze prywatnym jako doradca prezesa, kierownik komórek zajmujących się współpracą międzynarodową, członek rady nadzorczej oraz doradca zarządu w PKN Orlen i Unipetrolu. Od 2012 do 2021 zajmował stanowisko dyrektora Galerii Miejskiej we Wrocławiu. W październiku 2021 mianowany ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym RP w Republice Czeskiej. Misję rozpoczął 30 listopada 2021. Listy uwierzytelniające złożył 20 grudnia 2021. W związku z opublikowanym 6 stycznia 2022 przez Deutsche Welle wywiadem, w którym krytykował postawę polskich władz w sprawie kopalni w Turowie, premier Mateusz Morawiecki rozpoczął procedurę jego odwołania. Zakończył kadencję z dniem 31 stycznia 2022.

Pytanie: W jakim mieście Jasiński był związany z Galerią Miejską?
Odpowiedź: we Wrocławiu

Pytanie: Jakie stanowisko piastował Jasiński do 2006 roku?
Odpowiedź: dyrektorem Instytutu Polskiego w Pradze

Pytanie: Czy Jasiński zajmował się międzynarodową współpracą?
Odpowiedź: kierownik komórek zajmujących się współpracą międzynarodową

Pytanie: Kto chciał odwołać Jasińskiego z jego funkcji?
Odpowiedź: Mateusz Morawiecki
Andrzej Szarmach

W sezonie 1975/1976 Górnik zakończył rozgrywki ligowe na 9 miejscu w tabeli. Szarmach wystąpił w 29 meczach i strzelił 16 bramek. Zajął drugie miejsce w klasyfikacji króla strzelców ligi, przegrywając rywalizację z Kazimierzem Kmiecikiem, zawodnikiem Wisły Kraków. Ostatni mecz dla Górnika Szarmach rozegrał w I lidze, przeciwko Stali Rzeszów (1:1, 2 czerwca 1976 roku). Po igrzyskach olimpijskich w Montrealu drużynę Górnika objął Hubert Kostka, z którym Szarmach nie miał dobrych stosunków za czasów gry w klubie i reprezentacji. Za namową Grzegorza Laty, Szarmach przeszedł w sezonie 1976/1977 do Stali Mielec.

Pytanie: Na którym miejscu w notowaniach był Górnik na koniec 1976 roku?
Odpowiedź: 9

Pytanie: Ile goli strzelił Szarmach w sezonie 1975/1976?
Odpowiedź: 16

Pytanie: W ilu spotkaniach wystąpił Szarmach w sezonie 1975/1976?
Odpowiedź: 29

Pytanie: Kto zajął pierwsze miejsce w klasyfikacji króla strzelców?
Odpowiedź: Kazimierzem Kmiecikiem
Nauka

2. Ernest Nagel (filozof nauki) twierdzi, że wiedza naukowa, „to po prostu «uporządkowana» lub «zorganizowana» wiedza zdroworozsądkowa”. W Europie powstała około 2 500 lat temu. Nauka poddaje wszystkie swoje twierdzenia metodycznej kontroli (stosuje określone metody naukowe) poprzez wielokrotne sprawdzanie ustalonych wyników, podczas gdy wiedza potoczna jest oparta na zdrowym rozsądku, który składa się zarówno z sądów prawdziwych, dobrze potwierdzonych, jak też z przesądów utrwalonych przez lata. Wiedza naukowa zarówno opisuje, jak też dąży do wyjaśniania zjawisk. Ma charakter teoretyczny: bada nie tylko obserwowalne cechy rzeczy, zjawisk, lecz dociera do głębszych mechanizmów, przyczyn zjawisk i praw nimi rządzących. Z uwagi na swoją precyzję twierdzenia naukowe łatwiej jest sfalsyfikować, wykazać ich fałszywość. Twierdzenia naukowe można wszechstronnie sprawdzać i potwierdzać. Wiedza naukowa jest wiedzą znacznie pewniejszą niż wiedza potoczna i prawdziwszą od pozostałych gatunków wiedzy ludzkiej.

Pytanie: Kim był Nagel?
Odpowiedź: filozof nauki

Pytanie: Jak wiedzę naukową definiował Nagel?
Odpowiedź: «uporządkowana» lub «zorganizowana» wiedza zdroworozsądkowa

Pytanie: Na czym miała opierać się wiedza potoczna?
Odpowiedź: zdrowym rozsądku

Pytanie: Co tworzy zdrowy rozsądek?
Odpowiedź: sądów prawdziwych, dobrze potwierdzonych, jak też z przesądów