the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
USS Texas (BB-35)

W 1983 roku „Texas” został przekazany pod opiekę agencji Texas Parks and Wildlife Department (TPWD), zajmującej się ochroną przyrody, budynków i innych obiektów uznanych za ważne z punktu widzenia dziedzictwa historycznego i kulturalnego stanu Teksas. W ten sposób został objęty formalną ochroną prawną. 31 sierpnia tegoż roku rozwiązano Battleship Texas Commission, zaś gubernator powołał Battleship Texas Advisory Board (Radę doradczą pancernika Texas), której zadaniem było pozyskiwanie niepublicznych środków przeznaczonych na utrzymanie i zachowanie okrętu. TWDP przeprowadziła badanie stanu technicznego okrętu, które potwierdziło jego degradację oraz konieczność zadokowania i przeprowadzenia rozległych napraw kadłuba. Po pięcioletniej kampanii zbiórki funduszy zgromadzono sumę 15 milionów dolarów, co pozwoliło na wejście pancernika do suchego doku i przeprowadzenie koniecznych napraw. 13 grudnia 1988 roku „Texas” został przeholowany do stoczni Todd Drydock & Shipyard w Galveston, gdzie przeprowadzono najbardziej palące naprawy. Podczas czternastomiesięcznego remontu usunięto zardzewiałe partie poszycia kadłuba i nadbudówek, osłabione elementy konstrukcji okrętu, skuto beton z pokładu, zastępując go deskowaniem z teczyny na wzór oryginalnego, odtworzono stanowiska artylerii przeciwlotniczej według stanu na koniec II wojny światowej. Wypiaskowano i pomalowano okręt zgodnie ze schematem kamuflażu Measure 21 noszonym przezeń na Pacyfiku. Łącznie wymieniono około 40% stali kadłuba i nadbudówek. 23 lutego 1990 roku „Texas” został przeholowany do Green's Bayou, gdzie rozpoczęto kolejny etap prac zakończony 26 lipca. Wtedy pancernik wrócił na swoje łoże w San Jacinto. 8 września, po zakończeniu prac został ponownie otwarty dla publiczności. Od momentu powrotu do stałego miejsca w San Jacinto członkowie załogi okrętu i ochotnicy odnawiają jego wewnętrzne pomieszczenia.

Pytanie: Co miała na celu nowo powołana Battleship Texas Advisory Board?
Odpowiedź: pozyskiwanie niepublicznych środków przeznaczonych na utrzymanie i zachowanie okrętu

Pytanie: Na co wskazywały przeprowadzone przed modernizacją badania stanu technicznego tej jednostki?
Odpowiedź: jego degradację oraz konieczność zadokowania i przeprowadzenia rozległych napraw kadłuba

Pytanie: W jaki sposób zrekonstruowane zostały stanowiska artylerii?
Odpowiedź: według stanu na koniec II wojny światowej

Pytanie: Czy po remoncie można było go zwiedzać?
Odpowiedź: po zakończeniu prac został ponownie otwarty dla publiczności
SM UC-65

Trzeci rejs bojowy UC-65 trwał od 18 marca do 1 kwietnia, a w jego trakcie okręt postawił pięć zagród minowych w kanale La Manche. 24 marca U-Boot zatopił pięć wrogich statków: zbudowany w 1902 roku francuski szkuner „Bruyere” o pojemności 100 BRT, płynący pod balastem z Maryport do Blaye, zatrzymany i po ewakuacji załogi zatopiony w odległości 10 Mm na południowy zachód od latarni morskiej South Stack (na pozycji 53°20′N 5°10′W/53,333333 -5,166667); pochodzący z 1908 roku brytyjski parowiec „Ennistown” (689 BRT), płynący pod balastem z Dublina do Cardiff, zatrzymany i zatopiony za pomocą ładunków wybuchowych po zejściu załogi w Kanale Świętego Jerzego; zbudowany w 1915 roku brytyjski parowiec „Fairearn” (592 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Garston do Cork, zatrzymany i zatopiony za pomocą ładunków wybuchowych po ewakuacji załogi w odległości 16 Mm na północny zachód od latarni morskiej South Stack; zbudowany w 1871 roku brytyjski drewniany szkuner „Howe” o pojemności 175 BRT, transportujący węgiel z Garston do Cork, zatrzymany i zatopiony za pomocą ładunków wybuchowych po zejściu załogi w Kanale Świętego Jerzego oraz zbudowany w 1891 roku norweski parowiec „Korsnaes” (732 BRT), płynący pod balastem z Saint-Malo do Liverpoolu, zatopiony w odległości 3 Mm na południowy zachód od latarni morskiej Bardsey (nikt nie zginął). Następnego dnia UC-65 zatopił kolejne cztery jednostki: zbudowany w 1913 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Adenwen” o pojemności 3798 BRT, płynący z ładunkiem cukru z Cienfuegos via Queenstown do Liverpoolu, storpedowany bez ostrzeżenia na pozycji 52°36′N 5°37′W/52,600000 -5,616667 (śmierć na pokłądzie poniosło 10 osób); pochodzący z 1862 roku brytyjski drewniany bark „Brandon” (130 BRT), płynący z ładunkiem łupków z Porthmadog do Waterford, zatrzymany i zatopiony po ewakuacji załogi u wybrzeży Dublinu (łódź z czterema członkami załogi nie została nigdy odnaleziona); zbudowany w 1909 roku francuski drewniany szkuner „Fringante” o pojemności 124 BRT, przewożący węgiel z Troon do Tréguier, zatrzymany i zatopiony po zejściu załogi u wybrzeży Dublinu oraz pochodzący z 1893 roku grecki parowiec „Poseidon” (2589 BRT), przewożący rudę żelaza z Saint-Pierre-en-Port do Barrow-in-Furness (na pozycji 52°27′N 5°12′W/52,450000 -5,200000). 27 marca na postawioną przez U-Boota w Zatoce Liverpoolskiej minę wszedł brytyjski parowiec „Kelvinhead” o pojemności 3063 BRT, przewożący drobnicę z Firth of Clyde przez Liverpool do Buenos Aires. Zbudowany w 1905 roku statek zatonął bez strat w załodze.

Pytanie: Dokąd płynął „Ennistown”, kiedy został zatopiony przez SM UC-65?
Odpowiedź: do Cardiff

Pytanie: Co spowodowało zatonięcie brytyjskiego parowca „Ennistown”?
Odpowiedź: ładunków wybuchowych

Pytanie: Jaki materiał przewoził na pokładzie „Fairearn” podczas swojej ostatniej podróży?
Odpowiedź: węgla

Pytanie: Ile osób zginęło w wyniku zatonięcia brytyjskiego parowca „Adenwen”?
Odpowiedź: 10

Pytanie: Czy cała załoga brytyjskiego parowca „Kelvinhead” przeżyła wpłynięcie na minę?
Odpowiedź: Zbudowany w 1905 roku statek zatonął bez strat w załodze
Bawaria

W VI wieku obecna Bawaria wchodziła w obszar państwa plemiennego Bawarów, ludu germańskiego z korzeniami alemańskimi, turyngijskimi, frankońskimi i ostrogockimi. Część północno-wschodnia obszaru dzisiejszej Bawarii była zasiedlona przez Słowian (zob. Bavaria Slavica). Bawarowie stworzyli własne księstwo, później zależne od państwa Franków. Pierwszym znanym władcą był Garibald (Heribald) I, panujący w latach 548(?)–590. Od 788 do 907 r. Bawaria znajdowała się w granicach państwa Franków. Następnie władzę przejęła miejscowa dynastia Luitpoldingów (907–947 i krótko 983–985). Bawaria znalazła się wkrótce w granicach Świętego Cesarstwa Rzymskiego, przy czym zajmowała południową część dzisiejszego kraju związkowego. Na północy regionu istniały mniejsze kraje, w tym Burgrabstwo Norymbergi, księstwo biskupie Bambergu i Wolne Miasto Norymberga, a w XIV wieku sięgało tu władztwo Czech (Czeski Palatynat). W 1070 r. tron bawarski został przez króla niemieckiego Henryka IV oddany sprzymierzonym z nim Welfom (1070–1139 i 1156–1180). Od 1180 do 1918 Bawaria była rządzona przez członków dynastii Wittelsbachów, którzy od 1623 r. byli elektorami.

Pytanie: Jakie korzenie posiadali Bawarowie?
Odpowiedź: alemańskimi, turyngijskimi, frankońskimi i ostrogockimi

Pytanie: Jaka dynastia władała Bawarią przed ponad siedemset lat?
Odpowiedź: Wittelsbachów

Pytanie: Jaki lud w VI wieku zamieszkiwał część północno-wchodniego terenu współczesnej Bawarii?
Odpowiedź: Słowian

Pytanie: Na terenach jakiego państwa znajdowała się Bawaria, zanim do władzy dotarła dynastia Luitpoldingów?
Odpowiedź: państwa Franków
Czarna śmierć

Krytycy teorii identyfikującej czarną śmierć z dżumą twierdzą, że ówczesna populacja szczurów była zbyt mała, by rozpowszechnić chorobę na taką skalę, ponadto objawy czarnej śmierci są wieloznaczne, niektóre relacje ich dotyczące nie pasują do dżumy, a testy DNA ofiar mogą okazać się błędne oraz nie były powtarzane mimo sporej ilości dostępnego materiału. Wskazują także na brak doniesień o masowych zgonach szczurów przed wybuchami zarazy wśród ludzi w XIV i XVII wieku. Panujące wówczas w północnej Europie niskie temperatury uniemożliwiały przetrwanie pcheł poza organizmem gospodarza, zaś mimo prymitywności ówczesnych systemów transportowych czarna śmierć rozpowszechniała się znacznie szybciej, niż dzisiaj dżuma. Ponadto ich zdaniem śmiertelność wśród ofiar czarnej śmierci jest znacznie wyższa, niż typowa dla dżumy dymieniczej, a zaraza atakowała zarówno tereny miejskie, jak i wiejskie, podczas gdy dzisiaj pandemie dżumy dotyczą głównie tych drugich. Ponadto późniejsze domniemane wybuchy pojawiały się na obszarach nawiedzonych przez czarną śmierć przez 5–15 lat, podczas gdy współcześnie obserwowane ogniska dżumy stają się endemicznie dla dziesięcioleci, nieraz powtarzają się co roku.

Pytanie: Czy wszyscy są zgodni co do tego, że epidemia czarnej śmierci była epidemią dżumy?
Odpowiedź: Krytycy teorii identyfikującej czarną śmierć z dżumą

Pytanie: Dlaczego w tamtym czasie pchły nie mogłyby przeżyć poza organizmem gospodarza?
Odpowiedź: niskie temperatury

Pytanie: Na jakich obszarach epidemie dżumy wybuchają aktualnie najczęściej?
Odpowiedź: wiejskie

Pytanie: Czy testy DNA były zdaniem osób sceptycznych wobec tej teorii powtarzane odpowiednią ilość razy?
Odpowiedź: a testy DNA ofiar mogą okazać się błędne oraz nie były powtarzane mimo sporej ilości dostępnego materiału

Pytanie: Czy czarna śmierć, biorąc pod uwagę ówczesne możliwości przemieszczania się, rozprzestrzeniała się nadzwyczaj szybko?
Odpowiedź: zaś mimo prymitywności ówczesnych systemów transportowych czarna śmierć rozpowszechniała się znacznie szybciej, niż dzisiaj dżuma
Day of Defeat: Source

Day of Defeat: Source została po raz pierwszy zapowiedziana na Microsoft Windows podczas tworzenia Half-Life’a 2, najważniejszej gry na silniku Source, jako jedna z kilku gier Valve Corporation na silniku GoldSrc, które miały być wznowione na nowym silniku. W następstwie wydania Half-Life’a 2 i Counter-Strike: Source opublikowanych zostało niewiele informacji dotyczących tworzenia Day of Defeat: Source do 2005 roku. W lutym 2005 roku Valve oficjalnie ogłosił prace nad Day of Defeat: Source, twierdząc, że gra jest blisko wersji beta i będzie dostępna później, w pierwszym kwartale roku. Wkrótce potem gra weszła w fazę wewnętrznych beta-testów, do których zaproszono kilku członków społeczności Day of Defeat. Wersja beta gry została pokazana jako prosta konwersja ostatniej wersji Day of Defeat, wtedy zawierająca nawet te same modele graczy i broni jak w odpowiedniku GoldScr. Z powodu odzewu beta testerów do rozgrywki zostały wprowadzone wyraźne zmiany, wynoszące grę poza miano prostej konwersji: zachowanie broni zostało zmienione, a kilka klas z Day of Dafeat – całkowicie usuniętych. Późniejsze wydania w mediach pokazywały przekształconą wersję gry, która zawierała nowe modele graczy i broni, jak również nowe dodatki do gry, takie jak granaty nasadkowe i dymne. 2 września 2005 roku Valve ogłosił, że gra zostanie wydana w ciągu miesiąca, a siedem dni później zapowiedział oficjalną datę wydania na 26 września 2005 roku. Gra stała się dostępna do przedpremierowego pobrania poprzez sieciowy system dostarczania zawartości Steam 14 września 2005 roku, a oficjalnie wydano ją 26 września.

Pytanie: Czy członkowie społeczności tej gry brali czynny udział w tworzeniu tej wersji?
Odpowiedź: Wkrótce potem gra weszła w fazę wewnętrznych beta-testów, do których zaproszono kilku członków społeczności Day of Defeat

Pytanie: Czy od początku planowano wprowadzać do tej wersji nowe elementy?
Odpowiedź: Wersja beta gry została pokazana jako prosta konwersja ostatniej wersji Day of Defeat, wtedy zawierająca nawet te same modele graczy i broni jak w odpowiedniku GoldScr

Pytanie: Kto zasugerował zmianę pewnych elementów w tej wersji gry?
Odpowiedź: beta testerów

Pytanie: W jaki sposób można było wejść w posiadanie tej wersji gry przed 26.09.2005 r.?
Odpowiedź: dostępna do przedpremierowego pobrania poprzez sieciowy system dostarczania zawartości Steam

Pytanie: Z jakim silnikiem kompatybilna była poprzednia wersja tej gry?
Odpowiedź: GoldSrc
Day of Defeat: Source

Od chwili wydania Day of Defeat: Source była poddawana kilku aktualizacjom. Składały się one z poprawek rozgrywki, nowych map i efektów graficznych. Pierwszy nowy poziom został wydany 30 listopada 2005 roku, a po nim została opublikowana 25 stycznia 2006 roku inna nowa mapa, użyta jako demonstracja zdolności silnika Source do renderowania śniegu i lodu. Duża aktualizacja została zapowiedziana tego samego dnia i dodawała tryb detonacji, liczne modyfikacje rozgrywki i dwie kolejne mapy, dostosowane do nowego trybu gry. Aktualizacja została wydana 28 czerwca 2006 roku. 26 kwietnia 2007 roku społeczność gry opublikowała grupę wyprodukowanych przez siebie map, nazwaną Community Assembled Map Pack (CAMP1). Pakiet, składający się z trzech map, został stworzony z pomocą i wsparciem Valve. Po nim wydano 26 lipca 2007 roku CAMP2, pakiet składający się z dalszych pięciu map. 23 maja 2008 roku Valve zapowiedział kolejną dużą aktualizację Day of Defeat: Source, tym razem dając grze wsparcie nowego programu spółki, Steamworks. Jest ona dostępna dla każdego posiadacza Day of Defeat: Source. Wraz z licznymi modyfikacjami rozgrywki aktualizacja wprowadza do gry wersję silnika Source, która została użyta do The Orange Box. Umożliwiło to wyświetlanie w grze efektów cząsteczkowych, jak również została dodana jedna oficjalna mapa oparta na wieloletniej, utworzonej przez użytkowników mapie do Day of Defeat. Ponadto ustanowiono 51 nagród dla graczy, którzy wykonają pewne zadania.

Pytanie: Czy wśród aktualizacji Day of Defeat poprawiano ścieżkę dźwiękową?
Odpowiedź: Składały się one z poprawek rozgrywki, nowych map i efektów graficznych

Pytanie: Kiedy Day of Defeat opublikował nowy level w grze?
Odpowiedź: 30 listopada 2005 roku

Pytanie: Jaki był powód implementacji nowej mapy w 2006 roku?
Odpowiedź: demonstracja zdolności silnika Source do renderowania śniegu i lodu

Pytanie: O jaki tryb rozgrywki została uzupełniona gra Day of Defeat po raz pierwszy?
Odpowiedź: tryb detonacji
Dominik Połoński

W 2004 ciężko zachorował na chorobę nowotworową mózgu, w wyniku czego zmuszony był przerwać karierę. Przebył kilka operacji neurochirurgicznych, które uratowały mu życie, jednak w wyniku choroby lewa ręka pozostała już na zawsze bezwładna. Po długiej rehabilitacji powrócił na estradę 18 stycznia 2009 roku, dokonując w Warszawie prawykonania Koncertu wiolonczelowego na prawą rękę Olgi Hans, która napisała ten utwór specjalnie dla niego. Utwory na jedną rękę komponowali dla niego również inni uznani kompozytorzy – Dariusz Przybylski, Andrzej Kwieciński, Artur Zagajewski, Weronika Ratusińska czy Sławomir Zamuszko.

Pytanie: Jakie były skutki choroby nowotworowej mózgu u Płońskiego?
Odpowiedź: lewa ręka pozostała już na zawsze bezwładna

Pytanie: Jacy artyści, oprócz Olgi Hans, komponowali dla Płońskiego utwory na jedną rękę?
Odpowiedź: Dariusz Przybylski, Andrzej Kwieciński, Artur Zagajewski, Weronika Ratusińska czy Sławomir Zamuszko

Pytanie: W którym roku Płoński zachorował na nowotwór mózgu?
Odpowiedź: 2004

Pytanie: Co było przyczyną przerwana przez Płońskiego kariery?
Odpowiedź: chorobę nowotworową mózgu
Mikołaj Skrzetuski

Wyczyn zbaraski Skrzetuskiego przeszedł do historii, był sławiony w utworach poetyckich, listach z frontu i pamiętnikach (m.in. Jakuba Łosia i Samuela Twardowskiego). Bohater był jednak na ogół wymieniany bez imienia, a nazwisko było zniekształcane, dlatego identyfikacja właściwego Skrzetuskiego nie była łatwa. O Mikołaju Skrzetuskim pisał w 1701 roku Kazimierz Ceypler w wierszu poświęconym rodzinie Skrzetuskich. Precyzyjnie jego imię i nazwisko podają źródła sądowe. Nuncjusz papieski Kosma de Torres, nazwał go Rusinem i schizmatykiem Skrzetunowskim. Historyk Wawrzyniec Jan Rudawski pisał w końcu XVII wieku i nazwał go Janem Skrzetuskim, myląc go z sekretarzem królewskim noszącym to imię i nazwisko. Tę wersję przyjął Henryk Sienkiewicz i w ten sposób powstał literacki bohater Ogniem i mieczem – Jan Skrzetuski. W latach 30. XX wieku Olgierd Górka twierdził, że Skrzetuski był prawosławnym Kozakiem. Zygmunt Lasocki na podstawie badań archiwalnych udowodnił, że Skrzetuski miał na imię Mikołaj.

Pytanie: Dzięki czemu zapisał się na kartach historii?
Odpowiedź: Wyczyn zbaraski

Pytanie: Dlaczego trudno było ustalić o jaką rzeczywistą postać chodziło w licznych utworach, w których ją zachwalano?
Odpowiedź: był jednak na ogół wymieniany bez imienia, a nazwisko było zniekształcane

Pytanie: Kto błędnie zidentyfikował go jako Jana Skrzetuskiego?
Odpowiedź: Wawrzyniec Jan Rudawski

Pytanie: Kto dowiódł, że bohater ten miał na imię Mikołaj?
Odpowiedź: Zygmunt Lasocki

Pytanie: Czy bohater powieści Sienkiewicza nosi imię właściwej osoby?
Odpowiedź: Historyk Wawrzyniec Jan Rudawski pisał w końcu XVII wieku i nazwał go Janem Skrzetuskim, myląc go z sekretarzem królewskim noszącym to imię i nazwisko. Tę wersję przyjął Henryk Sienkiewicz i w ten sposób powstał literacki bohater Ogniem i mieczem – Jan Skrzetuski
Parasaurolophini

Do bliskich krewnych parazaurolofa i charonozaura należał Arenysaurus pochodzący z późnego mastrychtu z Pirenejów. Cechował się pewnymi typowymi dla Parasaurolophini cechami, jak budowa kości skroniowej, nie sięgającej potylicy, ale brakowało mu innych synapomorfii tej grupy. W rezultacie jego odkrywcy uznali go raczej za bazalnego członka Lambeosaurinae, stanowiącego grupę siostrzaną aralozaura i kladu tworzonego razem przez Parasaurolophini i Corythosaurini. Odkryty nieco później Blasisaurus sklasyfikowany został w podobny sposób. Autorzy opisu tego rodzaju, Penélope Cruzado-Caballero i współpracownicy, przedstawili w swojej publikacji następujący kladogram (zmodyfikowano):

Pytanie: Co można wymienić wśród cech charakterystycznych Parasaurolophini?
Odpowiedź: budowa kości skroniowej, nie sięgającej potylicy

Pytanie: Z jakimi dinozaurami spokrewniony był Arenysaurus?
Odpowiedź: parazaurolofa i charonozaura
Parasaurolophini

Odmienne od powyższych stanowisko prezentuje praca autorstwa Xing et al. z 2017, skupiająca się bardziej na hadrozaurach płaskogłowych. Przedstawia ona charonozaura jako najbliższego krewnego Parasaurolophus tubicen, bliższego nawet od dwóch pozostałych gatunków parazaurolofa. Stoi to w sprzeczności z zasadnością wyróżniania rodzaju charonozaur. Co więcej, używając nazwy Parasaurolophini, praca nie zalicza doń żadnego innego rodzaju. Jako grupę siostrzaną Parasaurolophini podaje bowiem Lambeosaurini, z Arenysaurus czyniąc dopiero grupę siostrzaną kladu złożonego z wspomnianych dwóch plemion, a więc takson bardziej bazalny.

Pytanie: Na jakim gatunku skupia się Xing w dziele z 2017?
Odpowiedź: hadrozaurach płaskogłowych

Pytanie: Czy Xing przyjmuje takie samo podejście do zagadnienia co inni badacze?
Odpowiedź: Odmienne od powyższych stanowisko prezentuje praca autorstwa Xing

Pytanie: Jaki gatunek jest według Xing najbliższy Parasaurolophus tubicen?
Odpowiedź: charonozaura
Antoni Długosz

W 1972 rozpoczął prowadzenie wykładów z biblistyki w Studium Katechetycznym w Częstochowie. W 1975 został wykładowcą katechetyki w Częstochowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie. Tego samego przedmiotu nauczał w latach 1977–1979 w Krakowskim Metropolitalnym Seminarium Duchownym. Został wykładowcą katechetyki także w Instytucie Teologicznym w Częstochowie, Sosnowieckim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie, Kolegium Teologicznym w Sosnowcu i Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej „Ignatianum” w Krakowie. Od 1993 był dyrektorem i wykładowcą Kolegium Teologicznego w Częstochowie. Napisał ponad 60 publikacji naukowych i książek na temat katechetyki i biblistyki.

Pytanie: Jaki przedmiot wykładał Długosz w Czętochowie?
Odpowiedź: biblistyki

Pytanie: Na jakiej uczelni wyższej Długosz wykładał katechetykę od 1975 roku?
Odpowiedź: Częstochowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie

Pytanie: Jakiego przedmiotu uczył Długosz w Krakowskim Metropolitalnym Seminarium Duchownym?
Odpowiedź: katechetyki

Pytanie: Dyrektorem jakiej instytucji został Długosz?
Odpowiedź: Kolegium Teologicznego w Częstochowie

Pytanie: Czy Długosz wydawał książki swojego autorstwa? 
Odpowiedź: Napisał ponad 60 publikacji naukowych i książek na temat katechetyki i biblistyki
Polskie Państwo Podziemne

Gen.Tokarzewski dysponował piętnastoma oficerami, którzy tworzyli zalążek jego sztabu. Następnie przeprowadził konsultacje z przedstawicielami głównych partii politycznych, przede wszystkim stronnictw opozycyjnych.10 października 1939 roku w Warszawie miało miejsce pierwsze posiedzenie Głównej Rady Politycznej przy SZP, będącej reprezentacją 4 przedwojennych stronnictw antysanacyjnych. Zasady organizacyjne SZP, jak i personalny skład dowództwa, nie uzyskały akceptacji władz polskich na uchodźstwie. 13 listopada 1939 roku SZP została przekształcona przez gen. Sikorskiego w Związek Walki Zbrojnej (ZWZ) dowodzony przez gen. Kazimierza Sosnkowskiego, podlegający Rządowi RP na uchodźstwie. W ten sposób zachowano ciągłość polityczno-wojskowej kontynuacji władz Rzeczypospolitej Polskiej i pośredni wpływ władz państwowych na sytuację w kraju. W lutym 1940 roku Główna Rada Polityczna przekształciła się w Polityczny Komitet Porozumiewawczy.

Pytanie: Jaką organizację zastąpił ZWZ?
Odpowiedź: SZP

Pytanie: Kiedy przestała istnieć Służba Zwycięstwu Polski?
Odpowiedź: 13 listopada 1939 roku

Pytanie: Kto wchodził w skład Głównej Rady Politycznej przy Służbie Zwycięstwu Polski?
Odpowiedź: reprezentacją 4 przedwojennych stronnictw antysanacyjnych

Pytanie: Co w strukturze i sposobie działania Służby Zwycięstwu Polski nie spotkało się z aprobatą władz polskich na uchodźstwie?
Odpowiedź: Zasady organizacyjne SZP, jak i personalny skład dowództwa

Pytanie: Przed kim odpowiadał Sosnkowski jako dowódca ZWZ?
Odpowiedź: Rządowi RP na uchodźstwie
Polskie Państwo Podziemne

Największymi działaniami wojskowymi podjętymi przez AK było powstanie warszawskie, które rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 i akcja „Burza” podjęta na wschodnich obszarach Polski. Trwała od 4 stycznia 1944, kiedy wojska sowieckie przekroczyły na Wołyniu granicę polsko-sowiecką z 1939, do stycznia 1945. W początkowej fazie akcja „Burza” opierała się na współpracy wojskowej jednostek polskich i sowieckich. Po przełamaniu obrony niemieckiej w tych rejonach władze sowieckie złamały te porozumienia wojskowe i internowały tysiące żołnierzy AK. Po upadku powstania warszawskiego stolicą Polskiego Państwa Podziemnego została Częstochowa.

Pytanie: Co uważa się za największe wojskowe działania AK?
Odpowiedź: powstanie warszawskie, które rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 i akcja „Burza”

Pytanie: Kiedy rozpoczęła się akcja "Burza"?
Odpowiedź: 4 stycznia 1944

Pytanie: Jakie wydarzenie stało się katalizatorem akcji "Burza"?
Odpowiedź: wojska sowieckie przekroczyły na Wołyniu granicę polsko-sowiecką

Pytanie: Co było konsekwencją złamania przez wojska sowieckie podjętych porozumień?
Odpowiedź: internowały tysiące żołnierzy AK
Benedetta Carlini

E. Ann Matter, feministyczna religioznawczyni, ma alternatywne spojrzenie na przypadek Benedetty Carlini i pisała o tym w Journal of Homosexuality w 1990 roku. Porównała i zestawiła ze sobą dwie autobiograficzne relacje włoskich mistyczek: Benedetty Carlini i Marii Domitilli Galluzzi z Pawii. Carlini i Galluzi były zarówno samozwańczymi wizjonerkami, jak i autorytetami swoich wspólnot religijnych i świeckich, ale obie były przedmiotem podejrzeń i ścisłej kontroli hierarchii kościelnej. Dokumentacja procesowa Benedetty Carlini dotyczyła wspomnianej serii kontaktów seksualnych z Bartolomeą, podczas gdy Maria Domitilla Galluzzi nie miała żadnych doświadczeń seksualnych w ramach swojego mistycyzmu. W artykule Matter kwestionowałą, czy uczeni mogli ulec pokusie prostego przeniesienia zrozumienia i samoidentyfikacji seksualnej we współczesnym kontekście na przeszłe konteksty historyczne. „Lesbijska zakonnica” może być postrzegana jako zbyt uproszczony opis, a „seksualność Benedetty Carlini może być postrzegana jako zorganizowana wokół wyszukanego organicznego związku między duchowością a zmysłowością”.

Pytanie: Jakiej narodowości była Benedetty Carlini?
Odpowiedź: włoskich

Pytanie: W jakim czasopiśmie E. Ann Matter zamieściła swój artykuł? 
Odpowiedź: Journal of Homosexuality

Pytanie: W którym roku E. Ann Matter napisała artykuł na temat Benedetty Carlini?
Odpowiedź: 1990

Pytanie: Z jakiej miejscowości pochodziła Maria Domitillia Galluzzia?
Odpowiedź: Pawii