the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Wolfenstein: The New Order

Postać gracza, William „BJ” Blazkowicz, jest również protagonistą poprzednich gier z serii Wolfenstein. Tworząc postać na potrzeby The New Order projektanci przyjrzeli się jej występom we wcześniejszych odsłonach, zdając sobie sprawę, że w żadnej z nich nigdy nie była ona tak naprawdę rozwijana; jak stwierdził Hines: „to po prostu koleś, którym sterujesz”. Twórcy stwierdzili, że chcieliby zbadać jego historię, co w późniejszym czasie stało się jednym z założeń gry. Jednym z pomysłów było umieszczenie Blazkowicza w niewygodnych dla niego sytuacjach. Podczas rozgrywki Blazkowicz wygłasza krótkie monologi, z których część ujawnia, że przez część z jego przeżyć ma traumę: „zawsze podobał nam się pomysł typowego bohatera akcji z zewnątrz, jednak bogatego i trudnego psychologicznie”. Jednym z głównych priorytetów było rozwinięcie postaci w taki sposób, żeby jednocześnie „ujawnić wszystko, co trzeba wiedzieć o Blazkowiczu tak Blazkowiczowi, jak i graczowi”. Według Matthiesa „nie wygląda to na trudne, ale prawie nikt nie stosuje tego zabiegu w grach”. Przed stworzeniem The New Order członkowie MachineGames, jeszcze w innych studiach, pracował głównie nad grami, w których protagonistami byli antybohaterzy, jednak id Software zażyczyło sobie, żeby Blazkowicza przedstawić inaczej. Zespół podjął próbę ukazania Blazkowicza jako postaci, z którą można się utożsamiać, ponieważ ich zdaniem gracze rzadko kiedy identyfikują się z bohaterami gier: „Celem nie jest stworzenie bohatera tak neutralnego, że gracz może wyobrażać sobie siebie w jego roli, ale takiego, że gracz będzie miał wrażenie, że jest nim”. Podjęto również próby „emocjonalnego zgrania” gracza z Blazkowiczem, wykorzystując do tego celu wybór moralny dokonany w prologu.

Pytanie: Jak nazywa się postać z Wolfenstaina, którą steruje gracz?
Odpowiedź: William „BJ” Blazkowicz

Pytanie: W jaki sposób spróbowano ukazać BJ-a?
Odpowiedź: jako postaci, z którą można się utożsamiać

Pytanie: Dlaczego wydawcy chcieli, żeby BJ był sylwetką, z którą łatwo się identyfikować?
Odpowiedź: ponieważ ich zdaniem gracze rzadko kiedy identyfikują się z bohaterami gier

Pytanie: W jaki sposób zespół stara się zbliżyć gracza do sylwetki BJ-a?
Odpowiedź: wykorzystując do tego celu wybór moralny dokonany w prologu
Sofija

W wyniku zajęcia Estonii przez ZSRR „Ilmatar” został przejęty przez Marynarkę Wojenną ZSRR 13 sierpnia 1940 roku. Wykorzystywany był jako jednostka szkolna pod estońską nazwą do 22 marca 1941 roku, kiedy to przemianowano go po raz kolejny. Jako „Plussa” (ros. Плюсса, prawdopodobnie od nazwy rzeki Plussa) został on 30 czerwca 1941 roku przeklasyfikowany na kanonierkę. Wtedy też zamontowano na nim dwa działa kalibru 45 mm i dwa karabiny maszynowe. Po miesiącu od ataku Niemiec na ZSRR, 22 lipca 1941 roku, okręt został uszkodzony przez Luftwaffe w Mustvee. Wraz z „Issą”, która również ucierpiała w ataku, okręt został zatopiony przez załogę w okolicach ujścia rzeki Rannapungerji. We wrześniu 1941 roku, po podniesieniu przez Niemców, pod estońską nazwą „Ilmatar” wykorzystywany był do transportu wojska na wodach jeziora Pejpus. Zatopiony został na rzece Emajõgi przez radzieckie lotnictwo w sierpniu 1944 roku.

Pytanie: Z jakiego powodu okręt przejęły służby ZSRR?
Odpowiedź: W wyniku zajęcia Estonii przez ZSRR

Pytanie: Jak nazwano "Ilmatar" po przejęciu przez służby ZSRR?
Odpowiedź: „Plussa”

Pytanie: Co działo się z okrętem w 1941 roku?
Odpowiedź: został uszkodzony przez Luftwaffe w Mustvee

Pytanie: Kiedy zatopiono okręt?
Odpowiedź: 30 czerwca 1941 roku przeklasyfikowany na kanonierkę

Pytanie: Czy okręt został przeklasyfikowany?
Odpowiedź: w sierpniu 1944 roku
Zorza polarna

Wiatr słoneczny tworzą emitowane stale przez Słońce protony i elektrony o mniejszych prędkościach, a zatem i energiach, również wtedy, gdy na Słońcu nie obserwuje się plam. Także one są pułapkowane przez ziemskie pasy radiacyjne, ale z powodu mniejszej energii nie wzbudzają tak intensywnie plazmy jonosferycznej, jak cząstki emitowane podczas rozbłysków i nie powodują większych zórz. Cząstki elementarne z rozbłysków są wysokoenergetyczną fazą wiatru słonecznego.
Z powodu przeciwnego ładunku protony i elektrony obiegają Ziemię w przeciwnych kierunkach wytwarzając różnicę potencjału na krańcach magnetosfery (około 40 kV), która może się zmieniać po rozbłyskach i powodować indukcyjne przepływy prądu elektrycznego w jonosferze. Z tego powodu zorze bywają widywane częściej przed lokalną północą niż nad ranem.

Pytanie: Co formuje wiatr słoneczny?
Odpowiedź: emitowane stale przez Słońce protony i elektrony

Pytanie: Jak naładowane są protony względem elektronów?
Odpowiedź: przeciwnego

Pytanie: Czym są cząstki z rozbłysków?
Odpowiedź: wysokoenergetyczną fazą wiatru słonecznego

Pytanie: Czy kierunek, w którym zmierzają elektrony i protony jest identyczny?
Odpowiedź: protony i elektrony obiegają Ziemię w przeciwnych kierunkach
ORP Garland

3 maja 1940 roku, w rocznicę Konstytucji, nastąpiło uroczyste przekazania niszczyciela Polskiej Marynarce Wojennej. Okręt otrzymał nazwę ORP „Garland”, zachowując brytyjskie miano ze względów kurtuazyjnych. Następnego dnia po raz pierwszy wyszedł w morze pod polską załogą, chociaż jego remont wciąż nie był zakończony. 16 maja, wraz z krążownikiem „Calypso”, przeszedł do Aleksandrii, wciąż mając na pokładzie maltańskich stoczniowców. Dotarł tam dwa dni później i został wprowadzony na dalszy remont i modernizację do miejscowej stoczni. Po ukończeniu remontu i szkolenia załogi, okręt wszedł w skład 14. Flotylli Niszczycieli, podejmując służbę patrolową i eskortową we wschodniej części Morza Śródziemnego i na Morzu Egejskim, z bazą w Aleksandrii. Podczas szkolenia ujawniły się problemy z niewłaściwie funkcjonującymi (jak się okazało, z winy maltańskich stoczniowców) przekaźnikami artyleryjskimi, co zaowocowało złymi wynikami strzelań. Stało się to przyczyną podjęcia przez KMW decyzji o zmianie na stanowisku dowódcy i wyznaczenia na nie komandora porucznika Konrada Namieśniowskiego. Jednak po jego przybyciu do Aleksandrii dowódca Floty Śródziemnomorskiej, admirał Andrew Cunningham, sprzeciwił się jakimkolwiek zmianom personalnym i polecił odłożyć je do chwili odpłynięcia „Garlanda” do Wielkiej Brytanii. Polski niszczyciel operował na Morzu Śródziemnym do końca sierpnia 1940 roku, kilkakrotnie odpierając ataki samolotów Regia Aeronautica, a w dniach 18 i 19 sierpnia eskortując statek SS „Warszawa”, płynący do Hajfy z ochotnikami do Brygady Strzelców Karpackich.

Pytanie: Z jakiego powodu nazwa "Garland" nie została zmieniona?
Odpowiedź: ze względów kurtuazyjnych

Pytanie: Do czego doprowadziły wadliwe części, w jakie wyposażono ORP Garland?
Odpowiedź: złymi wynikami strzelań

Pytanie: Czy ORP Garland służył na Morzu Śródziemnym?
Odpowiedź: podejmując służbę patrolową i eskortową we wschodniej części Morza Śródziemnego

Pytanie: Jaki stopień miał dowódca Floty Śródziemnomorskiej?
Odpowiedź: admirał
Tatra 600 Tatraplan

W grudniu 1950 roku minister przemysłu ciężkiego zdecydował, że zakłady Tatra mają skupić się na ciężkich ciężarówkach i produkcję modelu 600 przeniesiono do państwowych zakładów AZNP (Škoda) w Mladej Boleslavi. Produkcję samochodu w zakładach Tatry w Kopřivnicach zakończono 25 maja 1951 roku, a od sierpnia do maja 1952 roku kontynuowano ją w zakładach AZNP. Łącznie z siedmioma prototypami, wyprodukowano ogółem 6342 samochody, w tym 4242 w zakładach Tatry i 2100 w zakładach AZNP. Najwięcej powstało w 1950 roku – 2025 sztuk. Samochody produkowane w „obcych” zakładach Škody cechowały się jednak gorszą jakością wykonania, co było między innymi przyczyną spadku eksportu.

Pytanie: Jaki był mankament ciężarówek produkowanych w warsztatach AZNP?
Odpowiedź: gorszą jakością wykonania

Pytanie: Kiedy model 600 produkowano w AZNP?
Odpowiedź: od sierpnia do maja 1952

Pytanie: Gdzie znajdowały się zakłady AZNP?
Odpowiedź: Mladej Boleslavi

Pytanie: Ile ogółem wytworzono Tatr?
Odpowiedź: 6342
Tatra 600 Tatraplan

Jeden egzemplarz kabrioletu, oznaczony T 600 K, skarosowała w 1949 roku znacjonalizowana firma nadwoziowa Sodomka w Vysoké Mýto. Luksusowo wykończone dwudrzwiowe nadwozie było dłuższe (5010 mm), z większym zwisem przednim i tylnym, i szersze (1860 mm). Samochód ten zaprezentowany został na salonie samochodowym w Genewie w marcu 1949 roku. Produkcji jednak nie podjęto. W skład wyposażenia wchodził składany dach i radio Tesla. W grudniu 1949 roku jedyny egzemplarz został podarowany z okazji 70. urodzin Stalinowi i wysłany do Moskwy. Po śmierci Stalina samochód był eksponowany na wystawie jemu poświęconej, po czym został przekazany do dyspozycji radzieckiej służby zdrowia i ostatecznie trafił w ręce prywatne. W 1976 roku ostatni posiadacz przekazał go do muzeum przyfabrycznego Tatry (w zamian za samochód Tatra 603).

Pytanie: Gdzie oficjalnie przedstawiono model T 600 K?
Odpowiedź: Genewie

Pytanie: Radio jakiej firmy posiadał w wyposażeniu model T 600 K?
Odpowiedź: Tesla

Pytanie: Czy kiedykolwiek masowo wytwarzano model T 600 K?
Odpowiedź: Produkcji jednak nie podjęto

Pytanie: Komu podarowano unikatowy pojazd T 600 K?
Odpowiedź: Stalinowi
Niszczyciele typu Tribal (1936)

Większość niszczycieli wzięła udział w kampanii norweskiej, na początku której 9 kwietnia 1940 utracono na skutek ataku lotnictwa niemieckiego pierwszy z nich, HMS „Gurkha” (15 ofiar). 13 kwietnia 1940 cztery Tribale (HMS „Cossack”, „HMS Bedouin”, „Eskimo”, „Punjabi”) wraz z 5 innymi niszczycielami i pancernikiem HMS „Warspite” w drugiej bitwie pod Narwikiem zatopiły lub zmusiły do samozatopienia 7 niszczycieli niemieckich, lecz wszystkie przy tym odniosły uszkodzenia, największe „Eskimo”, w którym torpeda oderwała dziób. Tribale brały udział w dalszych działaniach w Norwegii, transportując także wojska na pokładach, a następnie ewakuując je m.in. z Åndalsnes i Namsos, przy tym 3 maja 1940 zatopiony został pod Namsos przez lotnictwo niemieckie HMS „Afridi”. Wspierały też wojska naziemne w toku walk o Narwik, zwłaszcza „Zulu” i „Bedouin”. W tym czasie, Tribale brały też niewielki udział w kampanii na zachodzie Europy. Po kampanii norweskiej, niszczyciele typu Tribal działały już w mniejszych grupach.

Pytanie: Z jakiego powodu utracono HMS "Gurkha”?
Odpowiedź: na skutek ataku lotnictwa niemieckiego

Pytanie: Czy "Eskimo" to tribal?
Odpowiedź: cztery Tribale (HMS „Cossack”, „HMS Bedouin”, „Eskimo”, „Punjabi”)

Pytanie: Co wydarzyło się 3 maja 1940?
Odpowiedź: atopiony został pod Namsos przez lotnictwo niemieckie HMS „Afridi”

Pytanie: W jaki sposób "Eskimo" został uszkodzony?
Odpowiedź: orpeda oderwała dziób
Niszczyciele typu Tribal (1936)

Przed wojną, brytyjskie Tribale tworzyły dwie flotylle niszczycieli w składzie po 8 okrętów: 4. Flotyllę pod dowództwem kmdra George'a Creswella wchodzącą w skład Floty Śródziemnomorskiej na Malcie („Afridi” – flagowy, „Cossack”, „Gurkha”, „Maori”, „Mohawk”, „Nubian”, „Sikh” i „Zulu”) i 6. Flotyllę pod dowództwem kmdra Greshama Nicholsona we Flocie Metropolii (Home Fleet) w Scapa Flow („Somali” – flagowy, „Ashanti”, „Mashona”, „Matabele”, „Bedouin”, „Punjabi”, „Eskimo” i „Tartar”). Pierwotnie, do kwietnia 1939, 4. i 6. Flotylla nosiły nazwę odpowiednio 1. i 2. Flotylli Niszczycieli Tribal. Przydział okrętów później był zmienny. Podczas wojny domowej w Hiszpanii, okręty Floty Śródziemnomorskiej uczestniczyły w tzw. patrolach neutralności u jej wybrzeży.

Pytanie: Jakie było zadanie okrętów Floty Śródziemnomorskiej podczas wojny domowej w Hiszpanii?
Odpowiedź: patrolach neutralności u jej wybrzeży

Pytanie: Z ilu Tribali składała się jedna flotylla?
Odpowiedź: 8

Pytanie: Kto dowodził 4. flotyllą?
Odpowiedź: kmdra George'a Creswella

Pytanie: Czy przydział Tribali charakteryzowała stałość?
Odpowiedź: Przydział okrętów później był zmienny
Irena Laskowska

W filmie po raz pierwszy zagrała w 1948 jako pielęgniarka Danka w wojennych Stalowych sercach. Popularność i uznanie krytyki przyniosła jej kolejna rola – pierwsza główna – w Ostatnim dniu lata Tadeusza Konwickiego, najtańszej produkcji fabularnej w historii polskiego kina. Stworzyła portret dojrzałej, nieufnej i samotnej kobiety, w której zakochuje się młodszy mężczyzna (Jan Machulski). Mimo iż film został doceniony za granicą – jako pierwszy polski obraz otrzymał nagrodę na międzynarodowym festiwalu (Grand Prix w Wenecji) – Laskowska długo go nie lubiła. Nie była zadowolona ze współpracy z reżyserem, nie zachwycił jej scenariusz, m.in. krytykowała scenę, w której jej bohaterka wychodzi z morza nago.

Pytanie: W jakim filmie po raz pierwszy Irena Laskowska zagrała główną rolę?
Odpowiedź: w Ostatnim dniu lata

Pytanie: Jaką rolę odgrywała Laskowska w Stalowych sercach?
Odpowiedź: pielęgniarka Danka

Pytanie: Na jakim festiwalu "Ostatni dzień lata" otrzymał nagrodę?
Odpowiedź: Grand Prix

Pytanie: Jaka scena najbardziej nie podobała się Laskowskiej w pierwszym filmie, w którym grała główną rolę?
Odpowiedź: scenę, w której jej bohaterka wychodzi z morza nago
Smok japoński

Toyotama-hime (jap. 豊玉姫) lepiej znana jako Oto-hime – piękna córka Watatsumiego, smoczego króla. Wyszła za mąż za mężczyznę o imieniu Hoori, którego spotkała nieopodal Smoczego Pałacu, gdzie pomogła mu w odnalezieniu zaginionego haczyka. Wdzięczny chłopak ożenił się z Oto-hime i zamieszkał w Smoczym Pałacu. Toyotama-hime urodziła mu syna, który był ojcem Jimmu, pierwszego cesarza Japonii. Niedługo po urodzeniu dziecka została nakryta przez męża w swojej prawdziwej postaci, po czym zawstydzona pod postacią smoka odleciała do pałacu swojego ojca.

Pytanie: Kto stał się mężem Oto-hime?
Odpowiedź: Hoori

Pytanie: Jak inaczej nazywa się Oto-hime?
Odpowiedź: Toyotama-hime

Pytanie: Kim jest Watatsumi?
Odpowiedź: smoczego króla

Pytanie: Czy Oto-hime miała dzieci?
Odpowiedź: Toyotama-hime urodziła mu syna
Monika Borzym

W 2020 ukazał się album Monika Borzym śpiewa stare piosenki. Oprócz tytułowych „starych piosenek” (tworzonych w dwudziestoleciu międzywojennym) znalazł się tam również utwór Takie ciało ze słowami Artura Andrusa, będący pochwałą dla idei ciałopozytywności, z którą artystka się identyfikuje. Kolejną piosenką z tekstem Andrusa, którą Borzym zaśpiewała, było zainspirowane trwającą wówczas pandemią Ty tu, ja tam tango. Teledysk miał premierę w lutym 2021 roku; obok autora tekstu wystąpiła w nim Joanna Kołaczkowska.

Pytanie: Jaka była inspiracja do utworu "Ty tu, ja tam tango"?
Odpowiedź: pandemią

Pytanie: Jaka idea jest bliska piosenkarce?
Odpowiedź: ciałopozytywności

Pytanie: Do jakiego utworu powstał teledysk z 2021 roku?
Odpowiedź: Ty tu, ja tam tango

Pytanie: Na jaki okres przypadło kreowanie "starych piosenek"?
Odpowiedź: dwudziestoleciu międzywojennym
Wesele (film 2004)

Wiesław Wojnar, miejscowy ogrodnik, wydaje za mąż córkę, Kasię. Studentka wychodzi za Janusza, chłopaka z tej samej wsi, choć jak się okazuje, dziewczyna w czasach szkolnych nie zwróciła na niego uwagi. Film rozpoczyna się sceną ceremonii ślubu młodej pary. Dla gospodarza najważniejsze jest to, aby wesele wypadło w oczach gości okazale przy jednocześnie jak najmniejszych kosztach. Organizując wesele, Wojnar chce podkreślić swoją pozycję i umocnić swój prestiż. W tym celu wynajmuje salę w remizie OSP. Od początku wypadki toczą się w nieoczekiwanym kierunku. Ku przerażeniu Wojnara, uroczystość nie przebiega tak, jak to zaplanował – jako organizator w trakcie wesela raz po raz zmuszony jest wydawać pieniądze w związku z koniecznością opłacania należności i żądań różnych osób (m.in. członkowie orkiestry weselnej nie zamierzają grać bez zapłaty).

Pytanie: Czy Kasi w młodości podobał się Janusz?
Odpowiedź: dziewczyna w czasach szkolnych nie zwróciła na niego uwagi

Pytanie: W jaki sposób zaczyna się film?
Odpowiedź: sceną ceremonii ślubu młodej pary

Pytanie: Co liczyło się dla gospodarza wesela?
Odpowiedź: aby wesele wypadło w oczach gości okazale przy jednocześnie jak najmniejszych kosztach

Pytanie: Gdzie odbywa się zabawa weselna?
Odpowiedź: w remizie OSP
Wesele (film 2004)

Następnie akcja filmu konsekwentnie zmierza ku końcowej katastrofie. Z pomocą notariusza Jana Janochy, Wojnar dokonuje fałszerstwa aktu zrzeczenia się ziemi, po czym dzięki informacji udzielonej mu przez znajomych policjantów dowiaduje się, że zakupione auto zostało wcześniej skradzione w Hamburgu. Pomimo narastających przeszkód i niepowodzeń gospodarz wciąż stara się ratować twarz i doprowadzić wesele do końca. Za wszelką cenę próbuje uniknąć wstydu dla rodziny i nie żałuje przy tym pieniędzy na wszelkie dodatkowe wydatki. Jednak w końcu traci wszystko – żona, przyłapawszy go na zdradzie, odchodzi oznajmiając mu, że kocha innego mężczyznę, Mundka, który jest jego znajomym. Gospodarza zostawia także córka – zorientowawszy się, że Janusz nie poślubił jej z miłości, a jedynie po to, by otrzymać nowy samochód. Jak się okazuje, Kasia jest w ciąży z innym mężczyzną, a Janusz zgodził się na małżeństwo z nią, przekonany przez Wojnara obietnicą sprezentowania mu luksusowego auta. W przypływie złości Kasia niszczy sprezentowany pojazd, a następnie ucieka z Mateuszem. Wojnar zostaje okaleczony przez gangstera (ten odstrzeliwuje mu palec u dłoni) i okradziony ze wszystkich zaoszczędzonych pieniędzy. Po burzliwej nocy pojawia się rano pijany na sali, ogłasza koniec wesela i wulgarnie wyprasza gości, po czym wszyscy odjeżdżają.

Pytanie: W czym pomaga Wojnarowi Jan Janoch?
Odpowiedź: dokonuje fałszerstwa aktu zrzeczenia się ziemi

Pytanie: Jak Wojnar uświadamia sobie, że samochód był wcześniej skradziony?
Odpowiedź: dzięki informacji udzielonej mu przez znajomych policjantów

Pytanie: Dlaczego Janusz postanowił ożenić się z córką Wojnara?
Odpowiedź: by otrzymać nowy samochód

Pytanie: Jaką część ciała stracił Wojnar podczas starcia z gangsterem?
Odpowiedź: palec u dłoni
Niemieckie represje wobec ludności Grudziądza (1939)

Po wojnie przed polskimi sądami stanęło kilku szeregowych członków grudziądzkiego Selbstschutzu. Na karę śmierci skazani zostali: Fritz Kühn, Fritz Lenz, Alfons Schlitkus oraz Hans Welke. Większość sprawców zbrodni popełnionych jesienią 1939 na terenie Grudziądza uniknęła jednak odpowiedzialności karnej. Heinz Gräfe, dowódca Einsatzkommando 1/V (pododdział Einsatzgruppe V działający jesienią 1939 m.in. w okolicach Grudziądza, Brodnicy i Nowego Miasta Lubawskiego) zginął w styczniu 1944 w wypadku drogowym. Ernst Damzog, dowódca Einsatzgruppe V, zmarł w lipcu 1945. Żaden z członków grudziądzkiego Selbstschutzu nie był po wojnie sądzony w Niemczech Zachodnich.

Pytanie: Kto został objęty karą śmierci?
Odpowiedź: Fritz Kühn, Fritz Lenz, Alfons Schlitkus oraz Hans Welke

Pytanie: Kim był Gräfe?
Odpowiedź: dowódca Einsatzkommando 1/V

Pytanie: Kiedy doszło do zgonu Gräfego?
Odpowiedź: w styczniu 1944

Pytanie: Jaka była przyczyna zgonu Gräfego?
Odpowiedź: wypadku drogowym
Stanisław Papczyński

Ojciec Papczyński w 1678 zwrócił się do biskupa Stefana Wierzbowskiego z prośbą o zatwierdzenie diecezjalne zgromadzenia marianów, która po przeprowadzonych rozprawach została zaakceptowana, a zgromadzenie erygowane decyzją z 21 kwietnia 1679. Ojciec Papczyński ponadto stał się jego dożywotnim przełożonym generalnym. Niebawem przebywający w Nowej Jerozolimie król Jan III Sobieski wystawił 2 czerwca 1679 dokument potwierdzający nadane wcześniej przywileje, znacznie je rozszerzając. Następnie 20 marca 1681 papież Innocenty XI wydał brewe (łac. Cum sicut accepimus) przyznające marianom prawo do odpustów w pewne ustalone dni. Towarzyszył królowi Janowi III Sobieskiemu w bitwie pod Wiedniem i tam wraz z o. Markiem z Aviano OFMCap. (późniejszym błogosławionym), błogosławił wojsko i niósł posługę duchowną.

Pytanie: Kogo Papczyński prosił o zaakceptowanie zgromadzenia?
Odpowiedź: Stefana Wierzbowskiego

Pytanie: Jaką funkcję w zgromadzeniu marianów pełnił Papczyńki?
Odpowiedź: przełożonym generalnym

Pytanie: Kiedy zatwierdzono zgromadzenie marianów?
Odpowiedź: 21 kwietnia 1679

Pytanie: Czy zgromadzenie marianów mogło zawsze udzielać odpustów?
Odpowiedź: prawo do odpustów w pewne ustalone dni
Hipster

Paradoksem istnienia subkultury hipsterów jest to, że osoby dające się z powodu swojego stylu zaklasyfikować jako hipsterzy najczęściej sami nie są skłonni tak się nazywać. Według socjologa Marka Greifa wynika to z użycia przez współczesnych młodych ludzi własnego, wyjątkowego stylu i gustu do budowania własnego kapitału kulturowego, rozumianego według definicji Pierre’a Bourdieu. Młodzi ludzie, funkcjonujący w warunkach wysokiej społecznej mobilności i niepewnej sytuacji ekonomicznej, najczęściej nie posiadają wysokiej pozycji społecznej ani zgromadzonego kapitału pieniężnego, przekładających się na społeczną stabilność. W zamian konstruują swoją pozycję w społeczeństwie poprzez sugerowanie swojego dostępu do najnowszej mody, nowych kierunków w kulturze i sztuce itp. Wizerunek taki, oparty na stylu, modzie i deklarowanych zainteresowaniach, zdaniem Greifa podatny jest na zdemaskowanie jako „hipsterski”, czyli stworzony w celu uzyskania społecznego awansu, co według socjologa czyni słowo „hipster” rodzajem obelgi pośród samych hipsterów. Ze względu na wyżej opisane zjawisko, hipsterzy zdają się nieświadomie tworzyć subkulturę ludzi o podobnych poglądach, wyglądzie czy zainteresowaniach. Dążenie więc do odmienności, odrębności swej osoby jako jednostki przestaje być możliwe.
Stylistyka hipsterów nawiązuje do kampu, który cechuje „zwycięstwo formalnego wyrafinowania, stylu i ironii nad jednoznacznością i powagą treści bliskie dandyzmowi”. Krzykliwy ubiór hipstera odznacza się dużym eklektyzmem, przesadną ekstrawagancją i kampową skłonnością do kiczu. W celu dowolnej modyfikacji swojego wyglądu hipsterzy posługują się technikami pastiszu i kolażu.

Pytanie: Jaką definicję stworzył Pierre’a Bourdieu?
Odpowiedź: kapitału kulturowego

Pytanie: Co jest paradoksem kultury hipsterów?
Odpowiedź: osoby dające się z powodu swojego stylu zaklasyfikować jako hipsterzy najczęściej sami nie są skłonni tak się nazywać

Pytanie: Jaką dziedziną naukową zajmuje się Marek Greif?
Odpowiedź: socjologa

Pytanie: Czym cechuje się ubiór hipstera?
Odpowiedź: dużym eklektyzmem, przesadną ekstrawagancją i kampową skłonnością do kiczu
Hipster

Hipsterzy są asystemowi. To mieszkańcy wielkich miast, którzy nabierają dystansu do otaczającej ich rzeczywistości i ujmują ją w ironiczny nawias. „Hipsterski bunt sprowadza się, w swoich założeniach, do krytyki nieoryginalności, a więc rozwiązań proponowanych przez kulturę głównego nurtu. Hipsterzy stawiają się w opozycji do kultury mainstreamu i swoim oryginalnym strojem i niszowymi zainteresowaniami pragną odciąć się od dominującej kultury. Bunt nie prowadzi jednak ani do wycofania się z opresyjnego społeczeństwa (jak w przypadku nowoczesnych hipsterów), ani do zaproponowania nowej jakości [...]”.

Pytanie: Gdzie mieszka typowy hipster?
Odpowiedź: wielkich miast

Pytanie: Przeciwko czemu przede wszystkim buntują się hipsterzy?
Odpowiedź: nieoryginalności

Pytanie: Co hipsterzy postrzegają w kategoriach nieoryginalności?
Odpowiedź: rozwiązań proponowanych przez kulturę głównego nurtu

Pytanie: W jaki sposób hipsterzy okazują swój sprzeciw wobec kultury głównego nurtu?
Odpowiedź: swoim oryginalnym strojem i niszowymi zainteresowaniami

Pytanie: Czy hipsterzy chcą być częścią kultury głównego nurtu?
Odpowiedź: Hipsterzy stawiają się w opozycji do kultury mainstreamu i swoim oryginalnym strojem i niszowymi zainteresowaniami pragną odciąć się od dominującej kultury