the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Gustav Wied

W Roskilde, mieście, z którym pisarz był związany w ostatnich latach swego życia, działa Towarzystwo Gustawa Wieda (Gustav Wied Selskabet), założone w lutym 1938, pielęgnujące pamięć o twórcy i jego dziełach. Towarzystwo od 1998 wydaje periodyk Wiediana, zajmujący się na swoich łamach życiem i twórczością pisarza. Na fasadzie pierwszego domu, w którym zamieszkał on po przeprowadzce do Roskilde w 1897, wmurowano tablicę pamiątkową. W 1988 w mieście ustawiono popiersie pisarza dłuta norweskiej artystki Elise Brandes (1908). Jego imieniem nazwano plac, położony w sąsiedztwie jego dawnego domu (2003) oraz jedną z lokalnych winiarni. Ulice Gustava Wieda można też znaleźć w kilku innych miastach Danii. Jego dom w Roskilde, gdzie pisarz zmarł, został wpisany na listę zabytków. Ustawiono przed nim niewielki pomnik dłuta Walthera Linisa, wykonany na podstawie fotografii pisarza. Obok domu zachował się ogród pamięci (mindelunden), w którym pisarz upamiętniał niewielkimi obeliskami zmarłych członków swojej rodziny i przyjaciół. Muzeum Roskilde oraz lokalne archiwum historyczne w Roskilde przechowują archiwalia i inne eksponaty związane z osobą Wieda, w tej liczbie jego interesujący portret na złotawożółtym tle, pędzla Franza Henriquesa (ok. 1913). W 2008 uroczyście obchodzono 150. rocznicę urodzin pisarza. Na jego temat ukazały się liczne książki i publikacje prasowe, przede wszystkim w Danii, gdzie nadal uważany jest za jednego z najbardziej znanych i płodnych rodzimych dramaturgów. Gustaw Wied był jednym z pierwszych Duńczyków, których głos został zarejestrowany na płycie gramofonowej. Miało to miejsce latem 1913, kiedy pisarz odczytał wstęp do swej powieści Pastor Sørensen i spółka.

Pytanie: Gdzie Wied żył przed śmiercią?
Odpowiedź: W Roskilde

Pytanie: Jakie cale ma Towarzystwo Gustawa Wieda?
Odpowiedź: pielęgnujące pamięć o twórcy i jego dziełach

Pytanie: W którym roku powstało Gustav Wied Selskabet?
Odpowiedź: 1938

Pytanie: Kto wykonał pomnik pisarza, umieszony w mieście w 1998 r.?
Odpowiedź: Elise Brandes
Gustav Wied

W krótkim, najbardziej twórczym okresie swego życia na przełomie stuleci Gustav Wied cieszył się sporym powodzeniem, a jego twórczość była porównywana do osiągnięć Guy de Maupassanta. Pod koniec swego życia pisarz cierpiał jednak na niemoc twórczą, pogłębiającą się depresję i kłopoty finansowe. W 1913 był zmuszony zawrzeć umowę z firmą wydawniczą Gyldendal, zrzekając się na jej korzyść praw autorskich do swoich książek. Wydawnictwo zobowiązało się przejąć w zamian długi pisarza, wynoszące niebagatelną ówcześnie sumę 30 tys. koron. Poza kłopotami finansowymi Wied miał też problemy zdrowotne (poza depresją – poważne dolegliwości żołądka). Niepowodzenie powieści Pastor Sørensen i spółka (1913), z którą krytycy obeszli się bezlitośnie, doprowadziło pisarza do kolejnej, nieudanej, próby samobójczej. Po następnym pobycie w szpitalu i niepowodzeniu sztuki Kærlighedens Kispus (wygwizdanej przez publiczność podczas premiery 17 października 1914 i zaatakowanej przez krytyków literackich) Wied popełnił samobójstwo zażywając cyjanek, co potwierdza świadectwo zgonu wystawione przez jego lekarza, Fritza Jørgensena. Miał wówczas 56 lat.

Pytanie: Do działalności artystycznej jakiego autora porównywano dzieła Gustava Wieda?
Odpowiedź: Guy de Maupassanta

Pytanie: Czego doświadczył Gustav Wied pod koniec życia?
Odpowiedź: niemoc twórczą, pogłębiającą się depresję i kłopoty finansowe

Pytanie: Komu w 1913 roku Gustav Wied oddal prawa autorskie do swoich dzieł?
Odpowiedź: firmą wydawniczą Gyldendal

Pytanie: Ile wynosił dług Gustava Wieda, przejęty przez Gyldendal?
Odpowiedź: 30 tys. koron
Bitwa pod Lubawą

W 1263 roku Natangowie pod wodzą Montego, którzy byli szczególnie groźnymi przeciwnikami dla Krzyżaków, wyprawili się na ziemię chełmińską. Poruszając się pod osłoną puszcz, dokonali niespodziewanego dla Zakonu najazdu. Złupili zaatakowane tereny, niszcząc nieumocnione osady i uprowadzając tamtejszą ludność w niewolę. Wedle krzyżackiego kronikarza Piotra z Dusburga, Monte „ziemię chełmińską uczynił czerwoną od krwi chrześcijańskiej”. Natangowie zdobyli gród w Radzyniu, zaatakowali również Chełmżę, siedzibę biskupa, a być może zapuścili się także pod Toruń i Grudziądz. Po złupieniu ziemi chełmińskiej rozpoczęli odwrót na swoje tereny. W pościg za nimi, na czele zebranych sił zakonnych, ruszył mistrz krajowy Prus Helmeryk von Würzburg. Udało mu się dogonić Prusów w ziemi lubawskiej.

Pytanie: Kto prowadził Natangów?
Odpowiedź: Montego

Pytanie: Kto był autorem kroniki traktującej o najeździe?
Odpowiedź: Piotra z Dusburga

Pytanie: Czy Krzyżacy zdobyli radzyński gród?
Odpowiedź: Natangowie zdobyli gród w Radzyniu

Pytanie: Jak nazywał się zakonny mistrz, który wyruszył w pogoń za Prusami?
Odpowiedź: Helmeryk von Würzburg
Bitwa pod Lubawą

Doścignąwszy Prusów, mistrz Würzburg zdecydował się na atak, mimo trudnej sytuacji i doświadczeń porażek oddziałów zakonnych, które podjęły walkę z przeciwnikiem w podobnych warunkach. Bitwa rozpoczęła się więc natarciem krzyżackim. Wedle opisu Piotra z Dusburga, pruscy wojownicy stawili skuteczny opór, odpierając kolejne uderzenia. W końcu zostali zmuszeni do ucieczki, a Krzyżacy rzucili się za nimi w pościg, łamiąc szyk. Jednak Natangowie dostrzegli rozproszenie sił wroga i zawrócili do walki. Być może ucieczka ludzi Montego była przemyślanym manewrem: zasadzką, w którą udało się wciągnąć przeciwnika. Ostatecznie, w boju, który ponownie wywiązał się wśród zasieków, Krzyżacy ponieśli druzgocącą klęskę.

Pytanie: Która strona przegrała tę bitwę?
Odpowiedź: Krzyżacy

Pytanie: Czy przegrana Krzyżaków była znacząca?
Odpowiedź: Krzyżacy ponieśli druzgocącą klęskę

Pytanie: Dzięki komu wiemy co wydarzyło się podczas tej bitwy?
Odpowiedź: Piotra z Dusburga

Pytanie: Co zachęciło Prusów do podjęcia walki, po tym jak rozpoczęli już ucieczkę?
Odpowiedź: dostrzegli rozproszenie sił wroga

Pytanie: Czy Krzyżacy byli zdecydowanymi faworytami w boju w takich warunkach?
Odpowiedź: mistrz Würzburg zdecydował się na atak, mimo trudnej sytuacji i doświadczeń porażek oddziałów zakonnych, które podjęły walkę z przeciwnikiem w podobnych warunkach
Bernie Sanders

W pierwszym głosowaniu, w stanie Iowa, zdobył najwięcej głosów ze wszystkich kandydatów, jednak to Pete Buttigieg wygrał w większości okręgów i zdobył o jednego delegata więcej. W kolejnym głosowaniu, w New Hampshire, Sanders ponownie otrzymał najwięcej głosów i tym razem przypadło mu tyle samo dodatkowych delegatów, co Buttigiegowi. W trzecich prawyborach, w Nevadzie, Sanders wygrał, zdobywając zarówno większość głosów powszechnych i delegatów i tym samym zaczął wysunął się na prowadzenie. Sanders był pierwszym w historii kandydatem Partii Demokratycznej lub Republikańskiej, który w prawyborach wygrał wybory powszechne we wszystkich trzech pierwszych stanach - Iowa, New Hampshire i Nevada. Dzięki poparciu Latynosów w prawyborach w Nevadzie Sanders został faworytem prawyborów, jednak nie udało mu się uzyskać poparcia większości Afroamerykanów, i począwszy od prawyborów w Karolinie Południowej, najsilniejszym kandydatem zaczął stawać się Joe Biden, wokół którego szybko zjednoczyli się inni kandydaci, którzy wycofali się na jego rzecz z prawyborów. Sanders pomimo nikłych szans na wygranie nominacji, postanowił pozostać czynnym kandydatem, aby kontynuować debatę publiczną. Po dotarciu do USA pandemii koronawirusa SARS-CoV-2 dyskusje polityczne Demokratów straciły zainteresowanie i śledziło je już niewiele osób, w związku z czym Sanders ogłosił 8 kwietnia wycofanie się z ubiegania o nominację.

Pytanie: Jaki polityk zwyciężył w 1. głosowaniu?
Odpowiedź: Pete Buttigieg

Pytanie: Czy w 2. głosowaniu Sanders zdobył największą liczbę głosów?
Odpowiedź: Sanders ponownie otrzymał najwięcej głosów

Pytanie: W jakich stanach Sanders zwyciężył w wyborach?
Odpowiedź: Iowa, New Hampshire i Nevada

Pytanie: Czy większość Afroamerykanów głosowała na Sandersa?
Odpowiedź: nie udało mu się uzyskać poparcia większości Afroamerykanów
Filip IV Piękny

Nieustanne wojny, jakie prowadził Filip IV, wymagały wielkich pieniędzy. Zdobywał je wszelkimi sposobami, m.in. przez konfiskaty majątków lombardzkich bankierów i bogatej ludności żydowskiej, przez zamianę powinności lennych na świadczenia pieniężne oraz przez nałożenie specjalnego podatku na duchowieństwo. Gdy ponadto przejął sądownictwo nad duchownymi, papież Bonifacy VIII ogłosił zamiar ekskomunikowania go, do czego jednak nie doszło, wobec wojny domowej między możnymi w samym państwie papieskim i śmierci papieża w 1303 roku. Filip IV kazał wykopać zwłoki Bonifacego VIII i spalić go na stosie jako heretyka.

Pytanie: Jak nazywał się władca, który prowadził kapitałochłonne konflikty zbrojne?
Odpowiedź: Filip IV

Pytanie: Między innymi, jakich metod używał Filip IV do pozyskania kapitału?
Odpowiedź: konfiskaty majątków lombardzkich bankierów i bogatej ludności żydowskiej, przez zamianę powinności lennych na świadczenia pieniężne oraz przez nałożenie specjalnego podatku na duchowieństwo

Pytanie: Czy Filipa IV pozbawiono praw do uczestniczenia w życiu Kościoła?
Odpowiedź: Bonifacy VIII ogłosił zamiar ekskomunikowania go, do czego jednak nie doszło

Pytanie: W którym roku nastąpił zgon Bonifacego VIII?
Odpowiedź: 1303
Filip IV Piękny

Filip IV równie bezwzględnie rozprawił się z legendarnie bogatym rycerskim Zakonem Templariuszy, utworzonym w XII wieku w Jerozolimie. Gdy oskarżono ich o herezję, wytoczył im, jako zwierzchnik Królestwa Jerozolimy i za zgodą papieża Klemensa V, proces sądowy, w którego wyniku kilkudziesięciu braci zakonnych, z wielkim mistrzem Jakubem de Molay na czele, zostało – po torturach – spalonych na stosie. Po ogołoceniu skarbca majątek zakonu (w tym twierdza Temple w Paryżu) uległ konfiskacie na rzecz joannitów.

Pytanie: Jaki król zlikwidował zakon Templariuszy?
Odpowiedź: Filip IV

Pytanie: Jaką rolę w zakonie Templariuszy pełnił Jakub de Molay?
Odpowiedź: wielkim mistrzem

Pytanie: Pod jakim zarzutem Filip Piękny zdołał zlikwidować zakon Templariuszy?
Odpowiedź: herezję

Pytanie: Jaki zakon przejął dobra Templariuszy?
Odpowiedź: joannitów
Druga szansa (polski serial telewizyjny)

Rok po śmierci Marcina Monika próbuje ułożyć sobie życie na nowo, w czym pomagają jej przyjaciele. Pewnego dnia Borecka zauważa dziewczynkę, Zosię (Maja Kwaśny), która zarabia pieniądze, tańcząc. Podąża jej śladem i trafia do "Bazy", świetlicy prowadzonej przez zbuntowanego społecznika Piotra Marczaka (Michał Żurawski), któremu postanawia pomóc. Kiedy organizuje akcję charytatywną, na jaw wychodzą tajemnice z przeszłości Piotra. Po jakimś czasie okazuje się, że komuś zależy na zniszczeniu "Bazy:. Piotr i Monika za wszelką cenę bronią świetlicy, a Borys (Radosław Pazura) pomaga im w śledztwie.

Pytanie: W jaką rolę wcieliła się Kwaśna?
Odpowiedź: Zosię

Pytanie: Jaka aktorka grała Zosię?
Odpowiedź: Maja Kwaśny

Pytanie: W jaki sposób Zosia zdobywa fundusze?
Odpowiedź: tańcząc

Pytanie: Jak nazywa się świetlica prowadzona przez Piotra?
Odpowiedź: "Bazy"
Roanoke (kolonia)

Gdy wreszcie White dotarł do Roanoke w sierpniu roku 1590 zastał fort pusty. Osadnicy zniknęli bez śladu. Nie widać było śladów przemocy, ani pozostawionych resztek. Osiedle wyglądało tak, jakby zostało ewakuowane, nie napadnięte. Jedynym znakiem był napis, wyryty na palisadzie: CROATOAN, co mogło znaczyć zarówno, że fort został napadnięty, jak też, że osadnicy ewakuowali się do wioski Mantea na wyspach mierzejowych, lub zbudowali statek chcąc uciec do Anglii i zginęli gdzieś na oceanie. W niecałe 20 lat później, w roku 1607 powstało pierwsze stałe osiedle angielskie Jamestown na ziemi amerykańskiej w nowej kolonii Wirginii.

Pytanie: W którym roku pojawiło się pierwsze permanentne osiedle Anglików?
Odpowiedź: 1607

Pytanie: Jaką nazwę nosiło pierwsze permanentne osiedle Anglików?
Odpowiedź: Jamestown

Pytanie: W którym roku White przybył do opuszczonego osiedla?
Odpowiedź: 1590

Pytanie: Czy White znalazł kogokolwiek w Roanoke?
Odpowiedź: zastał fort pusty
Roanoke (kolonia)

Indianie uczyli osadników własnych sposobów łowiectwa i rybołówstwa, ale generalnie stosunki układały się różnie. W jednym przypadku biali spalili wioskę na lądzie, bowiem Indianin z plemienia Sekotan ukradł srebrny kubek. Podobne incydenty prowadziły do eskalacji napięć. Chcąc mieć pewność, że jego ludzie będą zaopatrywani w żywność przez nadbrzeżne plemiona, Lane wziął wiosną 1586 r. jako zakładnika syna sachema Menatonona. Śmierć Granganimea i jego ojca, którzy stali na czele probrytyjskiego stronnictwa wśród Indian, jeszcze bardziej zaogniła stosunki. Miejscowy wódz – Wingina – zmienił imię na Pemisapan i stanął na czele partii otwarcie wrogiej wobec Brytyjczyków. Odwiedzający rok wcześniej Anglię jego kuzyn Wanchese stanął po jego stronie, natomiast Manteo został przyjacielem białych.

Pytanie: Czego Anglicy mogli nauczyć się od Indian z osady?
Odpowiedź: łowiectwa i rybołówstwa

Pytanie: Z jakiego powodu spalono jedną z wiosek Indian?
Odpowiedź: ukradł srebrny kubek

Pytanie: Indianin z jakiego plemienia dopuścił się kradzieży?
Odpowiedź: Sekotan

Pytanie: Czy relacje między Indianami a Anglikami układały się pokojowo?
Odpowiedź: Podobne incydenty prowadziły do eskalacji napięć

Pytanie: Kiedy umarł Granganime i jego ojciec?
Odpowiedź: 1586
Egzekucje w „dzielnicy policyjnej” w Warszawie (1944)

W tym okresie ofiary przywożono zazwyczaj z Siekierek, Sielc, Górnego Mokotowa i Powiśla Czerniakowskiego. Okolice gmachu Gestapo w al. Szucha stały się bowiem miejscem „selekcji” ludności wypędzanej z południowych dzielnic Warszawy. Polegała ona na wyławianiu z tłumu uchodźców osób podejrzewanych o udział w powstaniu lub żydowskie pochodzenie, a także osób starszych i niedołężnych – niezdolnych do pracy i niebędących w stanie dotrzeć o własnych siłach do obozu przejściowego w Pruszkowie. Kryteria „selekcji” były zresztą na tyle płynne, że w praktyce z tłumu mogła zostać wyciągnięta każda osoba, która z jakiegoś powodu nie spodobała się SS-manom. „Wyselekcjonowanych” uchodźców rozstrzeliwano w ruinach GISZ. Nie zachowało się wiele informacji na temat tych egzekucji. Wiadomo jedynie, że 23 sierpnia zamordowano w ruinach GISZ blisko 100 mężczyzn z Siekierek, a w ciągu następnych dwóch dni – prawdopodobnie kolejnych 120. W zeznaniach świadków kilkukrotnie powtarzały się także informacje, że w koszarach SS i Luftwaffe na Mokotowie (Stauferkaserne przy ul. Rakowieckiej i Flakkaserne przy ul. Puławskiej), gdzie w czasie powstania więziono tysiące polskich cywilów, gestapowcy z al. Szucha wielokrotnie wybierali z tłumu więźniów grupki liczące po kilkunastu lub kilkudziesięciu mężczyzn, których następnie wywożono w nieznane. Mieszkańcy Śródmieścia Południowego zaobserwowali w tym samym czasie liczne egzekucje niewielkich grup skazańców na terenie ruin GISZ. Egzekucje „wyselekcjonowanych” kobiet i mężczyzn miały tam również miejsce po upadku Czerniakowa (23 września 1944). Świadek Szczepan Grudzień zeznał, że ponowne nasilenie tempa egzekucji przeprowadzanych w ruinach GISZ nastąpiło mniej więcej w połowie września 1944 – a więc w trakcie walk prowadzonych na Sielcach i Górnym Czerniakowie (Solec). Później liczba egzekucji zmalała, aby na przełomie września i października ustać zupełnie.

Pytanie: Na czym polegała tzw. selekcja ludności?
Odpowiedź: na wyławianiu z tłumu uchodźców osób podejrzewanych o udział w powstaniu lub żydowskie pochodzenie, a także osób starszych i niedołężnych – niezdolnych do pracy i niebędących w stanie dotrzeć o własnych siłach do obozu przejściowego w Pruszkowie

Pytanie: Czy kryteria tzw. selekcji ludności były ściśle określone?
Odpowiedź: Kryteria „selekcji” były zresztą na tyle płynne, że w praktyce z tłumu mogła zostać wyciągnięta każda osoba, która z jakiegoś powodu nie spodobała się SS-manom

Pytanie: Co działo się z wyselekcjowanymi osobami?
Odpowiedź: „Wyselekcjonowanych” uchodźców rozstrzeliwano w ruinach GISZ

Pytanie: Czy do grupy wyselekcjowanych trafiały również kobiety?
Odpowiedź: Egzekucje „wyselekcjonowanych” kobiet i mężczyzn
Samobójstwo

Wskaźnik samobójstw jest różny w zależności od państwa. W 2008 r. samobójstwo stanowiło następujący odsetek wszystkich zgonów: Afryka – 0,5%, Azja Południowo-Wschodnia – 1,9% Ameryki – 1,2% oraz Europa – 1,4%. Współczynnik umieralności na 100 tysięcy osób w przypadku samobójstw wynosił: Australia – 8,6, Kanada – 11,1, Chiny – 12,7, Indie – 23,2, Wielka Brytania – 7,6, USA – 11,4. W USA samobójstwo jest wymieniane jako dziesiąta najczęstsza przyczyna zgonu w 2009 r., powodując śmierć 36 tysięcy osób w ciągu roku. Co więcej, ok. 650 tysięcy osób rocznie trafia na pogotowie w wyniku prób samobójczych. Wskaźnik samobójstw jest najwyższy na Litwie, w Japonii i na Węgrzech. Państwa o największej liczbie samobójstw to Chiny i Indie; popełnia się w nich ponad połowę wszystkich samobójstw. Samobójstwo jest piątą najczęstszą przyczyną zgonu w Chinach.

Pytanie: Czy w Stanach Zjednoczonych stosunkowo często ludzie odbierają sobie życie?
Odpowiedź: W USA samobójstwo jest wymieniane jako dziesiąta najczęstsza przyczyna zgonu w 2009 r

Pytanie: Ile osób w Stanach Zjednoczonych w ciągu roku popełnia samobójstwo?
Odpowiedź: 36 tysięcy

Pytanie: W jakich krajach jest najwięcej samobójstw?
Odpowiedź: Chiny i Indie

Pytanie: Ile procent zgonów w Afryce to samobójstwa?
Odpowiedź: 0,5
Samobójstwo

W USA 92,3% samobójstw wiąże się z użyciem trzech najczęstszych metod: broni palnej, powieszenia i zatrucia. W Szwajcarii, gdzie prawie każdy posiada broń palną, najwięcej samobójstw dokonywanych jest przez powieszenie się. Samobójstwo poprzez skok jest częste w Hongkongu oraz Singapurze i stanowi przyczynę odpowiednio 50% i 80% samobójstw. Najczęstszym sposobem popełnienia samobójstwa w Chinach jest spożycie pestycydów. W Japonii nadal spotyka się tradycyjną formę samobójstwa poprzez seppuku, jednak najpowszechniejszym sposobem jest powieszenie się.

Pytanie: Jakie trzy metody odpowiadają za zdecydowaną większość samobójstw na terenie Stanów Zjednoczonych?
Odpowiedź: broni palnej, powieszenia i zatrucia

Pytanie: Jaka metoda samobójstwa jest najczęściej wybierana w Szwajcarii?
Odpowiedź: powieszenie się

Pytanie: W jakich krajach samobójcy często decydują się na skok z wysokości?
Odpowiedź: w Hongkongu oraz Singapurze

Pytanie: Jak nazywa się tradycyjna japońska metoda odebrania sobie życia?
Odpowiedź: seppuku
Warszawa Ochota (przystanek kolejowy)

We wrześniu 1963, przed otwarciem przystanku, zapowiadano, że w 1964 zostaną na nim uruchomione schody ruchome, co miało być testem tego rozwiązania przed planowanym wykorzystaniem go na Dworcu Centralnym. Ostatecznie schody prowadzące z peronu przystanku na poziom ulicy uruchomiono na początku 1965. Konstrukcja szybko uległa awarii i w latach 80. schody zostały zdemontowane. Z biegiem czasu zniknęły również trzy neony – dwa z napisem Warszawa Ochota umieszczone na pawilonie dworca oraz stojący obok niego słup reklamujący PKP i WKD. Projektantami tych neonów byli Bronisław Wycech, Teodor Adamski, Jacek Wyczółkowski, Mieczysław Zasadzień, E. Cholewa i H. Chrabałowska.

Pytanie: Jacy artyści zaprojektowali neony znajdujące się przy przystanku Warszawa Ochota?
Odpowiedź: Bronisław Wycech, Teodor Adamski, Jacek Wyczółkowski, Mieczysław Zasadzień, E. Cholewa i H. Chrabałowska

Pytanie: Kiedy po raz pierwszy umieszczono schody ruchome na przystanku Warszawa Ochota?
Odpowiedź: na początku 1965

Pytanie: Jaki był cel umieszczenia schodów ruchomych na przystanku Warszawa Ochota?
Odpowiedź: co miało być testem tego rozwiązania przed planowanym wykorzystaniem go na Dworcu Centralnym
Likud

Po powstaniu Kadimy Szarona, partia Netanjahu stanęła przed zagrożeniem utraty pozycji jednej z dwóch głównych partii politycznych w Izraelu. Centrowa orientacja nowego ugrupowania przyciągnęła dużą część wyborców i członków Likudu. Z tego powodu kierownictwo tej partii musiało wykonać zwrot w „prawo”, opowiadając się np. przeciwko kolejnym likwidacjom żydowskich osiedli. Pomimo tego w Knesecie wciąż zasiada przedstawicieli wielu ugrupowań o wiele bardziej radykalnym profilu ideologicznym. Innym problemem było to, że część skrajnie prawicowych wyborców Likudu zaczęło głosować na wcześniej wspomniane partie, czując się zdradzonymi. Z tego powodu po wyborach w 2006 roku Likud znalazł się dopiero na czwartym miejscu, ustępując pola m.in. prawicowo-nacjonalistycznej partii rosyjskojęzycznych imigrantów, Jisra’el Betenu. Trzecią partią, po Kadimie i Partii Pracy, został religijny sefardyjski Szas. Wyniki wyborów okazały się dla Likudu porażką – udało mu się uzyskać tylko 12 mandatów, co oznaczało utratę aż 28 miejsc w porównaniu z poprzednimi wyborami. Oznacza to najgorszy wynik od czasu, gdy 41 lat wcześniej powstał sojusz Herutu i liberałów, Gahal (pierwowzór Likudu). Netanjahu przyznał, iż wynik ten jest klęską, ale stwierdził także, że pragnie pozostać liderem do czasu nadejścia „lepszych dni”.

Pytanie: Utworzenie jakiej partii spowodowało, że Likud mógł stracić rangę jeden z dwóch przewodnich partii Izraela?
Odpowiedź: Kadimy Szarona

Pytanie: Dlaczego niektórzy wyborcy opowiadający się za skrajną prawicą zrezygnowało z głosu na Likud?
Odpowiedź: czując się zdradzonymi

Pytanie: W którym roku partia polityczna Likud uplasowała sie na czwartej pozycji po wyborach?
Odpowiedź: 2006

Pytanie: Jaką nazwę przyjęła unia Herutu i liberałów?
Odpowiedź: Gahal
Likud

Ariel Szaron wraz z częścią deputowanych Likudu, którzy popierali realizację jego planu, opuścił Likud i założył nową centrową partię Kadima. Postuluje ona likwidację części osad również na Zachodnim Brzegu oraz oddzielenie się od terenów przyszłego państwa palestyńskiego przy pomocy muru. Następca Szarona na stanowisku lidera partyjnego, Binjamin Netanjahu oraz Silwan Szalom, numer 2 na partyjnej liście, poparli (niezgodnie z programem Likudu), likwidację żydowskich osiedli w Strefie Gazy. Pomimo tego Netanjahu zrezygnował ze stanowiska ministra finansów tuż przed rozpoczęciem realizacji tego przedsięwzięcia. Większość zwolenników popiera osadnictwo żydowskie na Zachodnim Brzegu i sprzeciwia się utworzeniu państwa palestyńskiego.

Pytanie: Co powstało w wyniku wyjazdu Szarona z Likudu?
Odpowiedź: założył nową centrową partię Kadima

Pytanie: W jakim celu członkowie Kadimy głosowali za wybudowaniem muru?
Odpowiedź: oddzielenie się od terenów przyszłego państwa palestyńskiego

Pytanie: Jaki postulat poparli Netanjahu oraz Szalom?
Odpowiedź: likwidację żydowskich osiedli w Strefie Gazy

Pytanie: Czy Szaron pozostał w Likudzie?
Odpowiedź: Ariel Szaron wraz z częścią deputowanych Likudu, którzy popierali realizację jego planu, opuścił Likud
Olga Romanowa (1895–1918)

W czasie, gdy matka Olgi znalazła się pod wyraźnym wpływem Grigorija Rasputina, pojawiły się plotki o rzekomym uwiedzeniu cesarzowej przez mnicha, a nawet o orgiach, jakie miały odbywać się w pałacu z udziałem Aleksandry Fiodorowny i jej córek. Wielka księżna Olga Aleksandrowna Romanowa wspominała, że wszystkie wielkie księżne były w znakomitych stosunkach z Rasputinem, uważała nawet za skandaliczne, że Aleksandra Fiodorowna pozwala mu wchodzić do sypialni dziewcząt. Z czasem jednak relacje Olgi z Rasputinem ochłodziły się, gdy dziewczyna zdała sobie sprawę, że jego bliskie relacje z imperatorową szkodzą wizerunkowi rodziny. Olga twierdziła nawet, że zabójstwo mnicha było politycznie konieczne, choć nie musiało zostać dokonane w tak okrutny sposób i to przez członków rodziny Romanowów. Na wyraźne życzenie matki Olga, podobnie jak jej siostry, do końca życia nosiła przy sobie wizerunek Rasputina.

Pytanie: Czego dotyczyły pogłoski, które rozprzestrzeniały się na dworze Romanowów?
Odpowiedź: rzekomym uwiedzeniu cesarzowej przez mnicha, a nawet o orgiach, jakie miały odbywać się w pałacu

Pytanie: Jakie relacje miały księżne z mnichem zgodnie z tym, co twierdziła Olga?
Odpowiedź: znakomitych

Pytanie: Kto przez całe życie miał dzierżyć podobiznę mnicha?
Odpowiedź: Olga, podobnie jak jej siostry

Pytanie: Kto zlecił Oldze, wraz z siostrami, trzymanie podobizny mnicha?
Odpowiedź: matki