the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Nowa Kaledonia

Nowa Kaledonia jest obecnie w pełni samodzielna administracyjnie, posiada reprezentantów w parlamencie francuskim (2 deputowanych i 2 senatorów). Na mocy porozumienia z 1998 roku pomiędzy 2014 a 2018 rokiem przewidziano przeprowadzenie referendum, w którym mieszkańcy mieli opowiedzieć się za niepodległością Nowej Kaledonii lub pozostawieniem jej pod zależnością Francji. W referendum wyznaczonym na 4 listopada 2018 r. większość mieszkańców Nowej Kaledonii (56,4%) odrzuciła ideę oderwania się od Francji i opowiedziała się za utrzymaniem dotychczasowego statusu terytorium. Za ogłoszeniem niepodległości opowiedziało się 43,6 proc. ludności, głównie autochtonicznej, nie stanowiącej jednak obecnie większości mieszkańców terytorium. Uprawnionych do głosowania było 175 tys. osób. Frekwencja wyniosła aż 80,6 proc., co spowodowało wydłużenie o godzinę czasu otwarcia niektórych komisji referendalnych w stolicy.

Pytanie: Czego dotyczyło referendum przeprowadzone w Nowej Kaledonii?
Odpowiedź: niepodległością Nowej Kaledonii

Pytanie: W którym roku przeprowadzono referendum?
Odpowiedź: 2018

Pytanie: Za czym opowiedziała się ponad połowa głosujących w referendum?
Odpowiedź: za utrzymaniem dotychczasowego statusu terytorium
Nowa Kaledonia

W czasie II wojny światowej Nowa Kaledonia opowiedziała się po stronie Wolnej Francji i była ważną bazą wojsk alianckich na Pacyfiku. Pod wpływem wielorasowych wojsk amerykańskich ludność kanacka zaczęła domagać się większych swobód. Od 1946 roku uznana za terytorium zamorskie Francji. Po II wojnie światowej zaczął się proces dekolonizacji, a kolejne przepisy z lat 1944–1947 ustanowiły wspólne prawo karne dla Europejczyków i autochtonów, uznawały ich narodowość francuską, przyznawały praw obywatelskich i równy dostęp do instytucji państwowych, a w 1957 r. przyznano Kanakom pełne prawo wyborcze.
Na skutek powstania Kaledońskiej Partii Komunistycznej, powstała centrowo-chadecka Unia Kaledońska, która zdominowało scenę polityczną do 1972 r. W 1963 r. władze francuskie podporządkowały Radę Zarządzającą gubernatorowi, a pięć lat później odebrały uprawnienia Zgromadzeniu Terytorialnemu Nowej Kaledonii w obawie o utratę kontroli nad wydobyciem niklu i kobaltu. W celu ograniczenia wpływu ludności kanackiej na funkcjonowanie wyspy, doprowadzono w latach 1969–1976 do masowej imigracji Azjatów, Polinezyjczyków i mieszkańców Wallis i Futuny (o 20%), dzięki czemu liczba imigrantów przekroczyła liczbę autochtonów. W 1979 r. radykalni Kanakowie powołali Front Niepodległościowy – późniejszy Socjalistyczny Front Wyzwolenia Narodowego Kanaków (SFWNK), a zwolennicy poszerzania autonomii Zgromadzenie na rzecz Kaledonii w Republice.

Pytanie: Z jakiego powodu Francja ograniczyła władzę Zgromadzenia Terytorialnego Nowej Kaledonii?
Odpowiedź: w obawie o utratę kontroli nad wydobyciem niklu i kobaltu

Pytanie: Co chciano osiągnąć sprowadzając na tę wyspę imigrantów pod koniec lat 60. i w latach 70. XX wieku?
Odpowiedź: ograniczenia wpływu ludności kanackiej na funkcjonowanie wyspy

Pytanie: Kto przybył na tę wyspę pod koniec lat 60. i w latach 70. XX wieku?
Odpowiedź: Azjatów, Polinezyjczyków i mieszkańców Wallis i Futuny

Pytanie: Czyja obecność wpłynęła na to, że autochtoni zaczęli domagać się większej niezależności w okresie około wojennym?
Odpowiedź: wielorasowych wojsk amerykańskich

Pytanie: Czy wszyscy mieszkańcy Nowej Kaledonii pod koniec lat 70. XX w. chcieli całkowicie uniezależnić się od Francji?
Odpowiedź: W 1979 r. radykalni Kanakowie powołali Front Niepodległościowy – późniejszy Socjalistyczny Front Wyzwolenia Narodowego Kanaków (SFWNK), a zwolennicy poszerzania autonomii Zgromadzenie na rzecz Kaledonii w Republice
Bolesław Leśmian

Pierwszą miłością Leśmiana była spokrewniona z nim malarka Celina Sunderland (jej ojciec Seweryn był bratem matki Leśmiana, a jej matka Gustawa była siostrą jego ojca, Józefa). W Paryżu poznał i wiosną 1905 poślubił inną malarkę – Zofię Chylińską. W późniejszych latach emocjonalnie związany był z Dorą Lebenthal, dla której napisał cykl erotyków W malinowym chruśniaku. Znalazł się w kręgu modernizmu i poprzez swojego znajomego, Zenona Przesmyckiego, rozpoczął współpracę z pismem „Chimera”. Od 1911 współtworzył Teatr Artystyczny w Warszawie. W latach 1912–1914 przebywał we Francji.

Pytanie: Z kim ożenił się poeta w 1905 roku?
Odpowiedź: Zofię Chylińską

Pytanie: Jak zatytułowana była seria poświęcona Lebenthal?
Odpowiedź: W malinowym chruśniaku

Pytanie: Jak nazywał się najbliższy przyjaciel poety?
Odpowiedź: Zenona Przesmyckiego

Pytanie: Gdzie poeta spotkał swoją żonę?
Odpowiedź: W Paryżu
Bolesław Leśmian

Po I wojnie światowej, jesienią 1918, przeniósł się do Hrubieszowa, gdzie pracował jako rejent, a następnie – w 1922 – do Zamościa, gdzie miał własną kancelarię notarialną. W 1929 r. pomocnik w kancelarii Leśmiana zdefraudował dużą sumę pieniędzy (określaną różnie, od 30 do 200 tys. zł). Za pieniądze te odpowiedzialny był Leśmian i był zobowiązany je zwrócić, co było poważnym obciążeniem finansowym. Konieczna była sprzedaż biżuterii jego żony, a dodatkowo wspomogła go Dora Lebenthal, która w tym celu sprzedała swoje mieszkanie i gabinet lekarski wraz z wyposażeniem.

Pytanie: W jakiej miejscowości zamieszkał po zakończeniu I wojny światowej?
Odpowiedź: Hrubieszowa

Pytanie: Czym zajmował się zawodowo podczas swojego pobytu w Zamościu?
Odpowiedź: miał własną kancelarię notarialną

Pytanie: Co musiał sprzedać, żeby zwrócić pieniądze zdefraudowane przez jego pomocnika?
Odpowiedź: biżuterii jego żony

Pytanie: Co zrobiła Dora Lebenthal, żeby pomóc Leśmianowi w spłacie należności?
Odpowiedź: sprzedała swoje mieszkanie i gabinet lekarski wraz z wyposażeniem
Uzbrojenie pancerników typu Iowa

Ze względu na typową dla tych pancerników konstrukcję z 1938 roku wyrzutnie pocisków Tomahawk nie mogły zostać zainstalowane na okrętach typu Iowa bez ich przebudowy. Aby pomieścić wyrzutnie, magazyny pocisków i oprzyrządowanie niezbędne do ich przechowywania i wystrzeliwania, na każdym z okrętów usunięto uzbrojenie przeciwlotnicze, po cztery stanowiska armat 127 mm artylerii średniej, a w części rufowej i na śródokręciu wygospodarowano miejsce na magazyny pocisków. Zbudowano również dwie platformy, jedną umiejscowioną między pierwszym i drugim kominem, a kolejną za drugim kominem, na których zamontowano kontenery startowe MK-143 Armored Box Launcher. Każdy kontener mieści cztery pociski, a każdy z pancerników został wyposażony w osiem takich kontenerów, co daje łącznie do 32 pocisków Tomahawk na pokładzie każdego z pancerników typu Iowa.

Pytanie: W którym roku powstały okręty typu Iowa?
Odpowiedź: 1938

Pytanie: Dlaczego z jednostek pozbyto się części wyposażenia, a także zwolniono miejsce na magazyny?
Odpowiedź: Aby pomieścić wyrzutnie, magazyny pocisków i oprzyrządowanie niezbędne do ich przechowywania i wystrzeliwania

Pytanie: W ile platform wyposażono jednostki?
Odpowiedź: dwie

Pytanie: Gdzie umieszczono platformy?
Odpowiedź: między pierwszym i drugim kominem, a kolejną za drugim kominem
Uzbrojenie pancerników typu Iowa

Ostatnim typem amunicji opracowanym dla pancerników typu Iowa były pociski nazywane "Katie". Zaprojektowano je zgodnie z doktryną Mutual Assured Destruction, którą obmyślono w Stanach Zjednoczonych na początku zimnej wojny. W ramach pewnego rodzaju współzawodnictwa z USAF i US Army, które posiadały w swym arsenale broń jądrową w postaci bomb i pocisków przeznaczonych do wykorzystania na polu walki, także US Navy rozpoczęła ściśle tajny program, którego celem było opracowanie morskiego pocisku jądrowego Mk. 23 o przewidywanej mocy od 15 do 20 kiloton. Pociski te opracowano z przeznaczeniem do wystrzeliwania z najlepszych ówcześnie dostępnych dział morskich, które znajdowały się na wyposażeniu czterech okrętów typu Iowa. Program opracowania pocisków rozpoczęto około 1953 roku i dość szybko, bo już w 1956, zakończono. Do tej pory dokładny czas wprowadzenia ich na uzbrojenie okrętów typu Iowa nie jest znany ze względu na stanowisko US Navy, która nigdy nie zaprzeczyła ani nie potwierdziła, że broń nuklearna znajdowała się na jej okrętach. W 1991 roku Stany Zjednoczone, wykazując jednostronną inicjatywę, wycofały ze swego arsenału artyleryjskie pociski jądrowe, a rok później uczyniła to także Rosja. Łącznie z terenu Europy wycofano około 1300 sztuk amerykańskich pocisków artyleryjskich z ładunkiem nuklearnym i zgodnie z raportami ostatni z nich zniszczono do 2003.

Pytanie: Jak nazywał sie ładunek jądrowy, którego szacowana moc miała wynosić między 15 a 20 kiloton?
Odpowiedź: Mk. 23

Pytanie: Ile okrętów posiadało sprzęt umożliwiający wystrzelenie Mk. 23?
Odpowiedź: czterech

Pytanie: Czy US. Navy poświadczyła posiadanie broni jądrowej na swoich okrętach?
Odpowiedź: nie zaprzeczyła ani nie potwierdziła, że broń nuklearna znajdowała się na jej okrętach

Pytanie: Ile lat po Stanach Zjednoczonych Rosja pozbawiła swój arsenał artyleryjskich pocisków jądrowych?
Odpowiedź: rok
Wielki Szlem (tenis)

Złoty Wielki Szlem (Golden Grand Slam) ma miejsce, gdy zawodnik lub zawodniczka wygra wszystkie turnieje wielkoszlemowe w sezonie oraz zdobędzie złoty medal letnich igrzysk olimpijskich. Termin powstał w roku 1988 na określenie wyczynu Niemki Steffi Graf, która zdobyła Klasycznego Wielkiego Szlema i złoty medal igrzysk olimpijskich w Seulu. Graf miała szczęście, ponieważ zdobyła Wielkiego Szlema akurat w roku, w którym tenis powracał na areny igrzysk olimpijskich jako oficjalna dyscyplina. Graf pozostaje jedyną w historii zawodniczką, która zdobyła Złotego Wielkiego Szlema.

Pytanie: W jakiej sytuacji można mówić o Złotym Wielkim Szlemie?
Odpowiedź: gdy zawodnik lub zawodniczka wygra wszystkie turnieje wielkoszlemowe w sezonie oraz zdobędzie złoty medal letnich igrzysk olimpijskich

Pytanie: W którym roku powstało określenie "Złoty Wielki Szlem"?
Odpowiedź: 1988

Pytanie: Jaka zawodniczka zdobyła Złotego Wielkiego Szlema?
Odpowiedź: Steffi Graf

Pytanie: Jakiej narodowości jest zwyciężczyni Złotego Wielkiego Szlema?
Odpowiedź: Niemki

Pytanie: Ile osób w historii zdobyło Złotego Wielkiego Szlema?
Odpowiedź: jedyną
Stwardnienie guzowate

Sukcesy w leczeniu pacjentów z TSC pojawiły się znacznie później. Pionierską operację usunięcia guzów kory mózgowej u siedmiu pacjentów z TSC przeprowadzili w 1966 roku Phanor Perot i Bryce Weir. W dwóch przypadkach udało się usunąć ognisko padaczkowe. Mimo tego sukcesu do dziś jedynie kilku pacjentów ze stwardnieniem guzowatym zostało poddanych takiemu chirurgicznemu leczeniu. W 1979 roku ukazała się klasyczna monografia Manuela Gómeza (1928-2006) „Tuberous Sclerosis”, systematyzująca wiedzę zdobytą w przeciągu blisko stu lat. Gomez podał też pierwsze kryteria diagnostyczne TSC. W 2002 roku podjęto pierwsze próby kliniczne terapii pacjentów z TSC rapamycyną.

Pytanie: Kto wykonał pierwszą operację likwidacji guzów?
Odpowiedź: Phanor Perot i Bryce Weir

Pytanie: W którym roku wykonano pierwszy zabieg likwidacji guzów?
Odpowiedź: w 1966

Pytanie: Jaki tytuł nosi publikacja organizująca wiedzę na temat schorzenia z poprzedniego stulecia?
Odpowiedź: Tuberous Sclerosis

Pytanie: Kto jest autorem "Tuberous Sclerosis"?
Odpowiedź: Manuela Gómeza
Marit Bjørgen

Norweżka nie zwolniła tempa w sezonie 2010/2011. Wygrała 20 listopada w Gällivare w biegu na 10 km stylem dowolnym, tydzień później była także najlepsza podczas zawodów Ruka Triple w Ruce. Nie wystartowała w sprincie i sztafecie w Düsseldorfie, ale za to wygrała oba biegi w Davos: 10 km klasykiem 11 grudnia oraz sprint stylem dowolnym 12 grudnia. Najlepsza była także w biegu na 15 km stylem dowolnym 8 grudnia w La Clusaz, a dzień później wraz z koleżankami zwyciężyła w sztafecie. Dzięki temu wyraźnie prowadziła w klasyfikacji generalnej PŚ. Następnym punktem w kalendarzu była jednak piąta edycja Tour de Ski, w którym Norweżka postanowiła nie startować, by lepiej przygotować się do mistrzostw świata w Oslo. TDS 2011 wygrała ponownie Justyna Kowalczyk, która do tej pory aż pięciokrotnie zajmowała drugie miejsce. Polka objęła prowadzenie w Pucharze Świata. Bjørgen była siódma w sprincie stylem dowolnym w Libercu, wygrała bieg na 10 km stylem klasycznym 22 stycznia w Otepää, a dzień później w sprincie techniką klasyczną była dziesiąta. Nie pojechała do Rybińska, gdzie dwukrotnie na podium stanęła Polka, powiększając swą przewagę w klasyfikacji PŚ. Norweżka wygrała za to 10 km stylem klasycznym 19 lutego w Drammen, a dzień później była piąta w sprincie stylem dowolnym. Na mistrzostwach w Oslo Bjørgen zdobyła cztery złote medale: w sprincie techniką dowolną, w biegu na 10 km techniką klasyczną, biegu łączonym na 15 km oraz w sztafecie. Ponadto w biegu na 30 km techniką dowolną była druga, za swą rodaczką Therese Johaug, a przed Justyną Kowalczyk. W końcówce sezonu wygrała jeszcze sprint stylem klasycznym 13 marca w Lahti oraz cykl Finału PŚ w dniach 16–20 marca 2011 roku. Od Finału PŚ w 2011 roku Marit jest liderką klasyfikacji wszech czasów pod względem zwycięstw w Pucharze Świata. Dotychczasowa liderka, Rosjanka Jelena Välbe ma na koncie 45 zwycięstw, a triumf w Falun był 46. zwycięstwem Norweżki. W klasyfikacji generalnej tego sezonu zajęła drugie miejsce, podobnie jak w klasyfikacji dystansowej. Na Mistrzostwach Norwegii 2011 Bjørgen zdobyła kolejne cztery złote medale: w biegu łączonym, w biegu na 30 km i sprincie techniką dowolną oraz biegu na 15 km techniką klasyczną.

Pytanie: Czy Bjørgen wystąpiła w zawodach w Düsseldorfie?
Odpowiedź: Nie wystartowała w sprincie i sztafecie w Düsseldorfie

Pytanie: Czy Bjørgen wygrała konkurencję w La Clusaz?
Odpowiedź: Najlepsza była także w biegu na 15 km stylem dowolnym 8 grudnia w La Clusaz

Pytanie: Dlaczego Bjørgen nie pojawiła się na TDS w 2011 roku?
Odpowiedź: by lepiej przygotować się do mistrzostw świata w Oslo

Pytanie: Jaka zawodniczka zwyciężyła w Tour de Ski 2011?
Odpowiedź: Justyna Kowalczyk
Szkolna skala ocen w Polsce

Aby uczeń otrzymał promocję do następnej klasy, musi uzyskać co najmniej ocenę dopuszczającą (2) ze wszystkich obowiązkowych zajęć. W przypadku uzyskania oceny niedostatecznej (1) uczeń ma prawo zdawać egzamin poprawkowy lub uzyskać prawo do warunkowej promocji. Egzaminu poprawkowego nie zdają uczniowie klas programowo najwyższych. Jeżeli uczeń nie zdał egzaminu poprawkowego albo do niego nie przystąpił (chyba że nieobecność była usprawiedliwiona i wyznaczono drugi termin egzaminu poprawkowego), albo otrzymał ocenę niedostateczną z więcej niż 2 przedmiotów, nie otrzymuje promocji i powtarza klasę. Rada pedagogiczna może wyrazić zgodę na egzamin poprawkowy z 2 przedmiotów w uzasadnionych przypadkach (np. długotrwała choroba).

Pytanie: Co może zrobić uczeń, gdy z przedmiotu obowiązkowego dostanie 1?
Odpowiedź: ma prawo zdawać egzamin poprawkowy lub uzyskać prawo do warunkowej promocji

Pytanie: Kto nie może podejść do poprawki?
Odpowiedź: uczniowie klas programowo najwyższych

Pytanie: Kiedy uczeń zobowiązany jest powtórzyć etap szkoły?
Odpowiedź: Jeżeli uczeń nie zdał egzaminu poprawkowego albo do niego nie przystąpił (chyba że nieobecność była usprawiedliwiona i wyznaczono drugi termin egzaminu poprawkowego), albo otrzymał ocenę niedostateczną z więcej niż 2 przedmiotów
Latarnie morskie w Kalifornii

Już podczas drugiej wojny światowej Straż Przybrzeżna starała się zautomatyzować latarnie morskie. W Kalifornii pierwszą (1947) zautomatyzowaną latarnią była Long Beach Harbor Light. W 1968 rozpoczął się szeroko zakrojony program Lighthouse Automation and Modernization Program (LAMP – Program Automatyzacji i Modernizacji Latarni Morskich), którego celem było wprowadzenie bezobsługowej pracy tych urządzeń. Program trwał wiele lat, a na wybrzeżu Pacyfiku jako ostatnią zautomatyzowano w 1981 latarnię morską Point Bonita Light. Czujniki elektroniczne sterują sygnałami świetlnymi, a w razie potrzeby uruchamiają rogi mgłowe.

Pytanie: Jak nazywała się pierwsza latarnia morska, która doczekała się automatyzacji?
Odpowiedź: Long Beach Harbor Light

Pytanie: Jakim mianem określono program z 1968 roku, który miał przyczynić się do modernizacji latarni?
Odpowiedź: Lighthouse Automation and Modernization Program

Pytanie: Jakie było założenie programu modernizacji z 1968 roku?
Odpowiedź: wprowadzenie bezobsługowej pracy tych urządzeń
Latarnie morskie w Kalifornii

Franklin D. Roosevelt 1 lipca 1939 roku podporządkował latarnie morskie w całym kraju Straży Przybrzeżnej. Swoją decyzję uzasadniał efektywnością zarządzania, ale przypuszcza się także, iż chciał przekazać zarząd nad latarniami instytucji wojskowej ze względów strategicznych. Po japońskim ataku na Pearl Harbor 7 grudnia 1941 zaciemniono albo nawet wyłączono latarnie morskie na obydwu amerykańskich wybrzeżach. Kiedy w 1942 na plażach na wybrzeżu atlantyckim dwukrotnie pojmano niemieckich sabotażystów, wzmogła się obawa, że również Japończycy mogą dokonać podobnych aktów na Zachodnim Wybrzeżu. Z tego powodu kalifornijskie latarnie, które znajdowały się w sąsiedztwie stanowisk obronnych, jak np. Point Bonita Light i Point Loma Light zostały na czas wojny całkowicie wyłączone. W tym czasie plaż strzegło 24 000 członków Coast Guard Beach Patrol (Patrole Plażowe Straży Przybrzeżnej) i 2000 psów. Niektórzy ze strażników byli w czasie służby zakwaterowani w latarniach morskich, także w Kalifornii.

Pytanie: Jakie służby stały się odpowiedzialne za amerykańskie latarnie morskie na początku września 1939 roku?
Odpowiedź: Straży Przybrzeżnej

Pytanie: Co, według jego własnych słów, wpłynęło na decyzję Roosevelta o podporządkowaniu latarni morskich Straży Przybrzeżnej?
Odpowiedź: efektywnością zarządzania

Pytanie: Po jakim militarnym wydarzeniu amerykańskie latarnie morskie zostały przyciemnione?
Odpowiedź: japońskim ataku na Pearl Harbor 7 grudnia 1941

Pytanie: Dlaczego w 1942 roku amerykańskie latarnie morskie, takie jak Point Bonita Light, zostały wyłączone na okres drugiej wojny światowej?
Odpowiedź: Kiedy w 1942 na plażach na wybrzeżu atlantyckim dwukrotnie pojmano niemieckich sabotażystów, wzmogła się obawa, że również Japończycy mogą dokonać podobnych aktów na Zachodnim Wybrzeżu
Kolos Rodyjski

Niektóre wyobrażenia posągu Heliosa na Rodos ukazują go w rozkroku nad wejściem do portu – statki miałyby wtedy przepływać pod posągiem. Uważa się, że nie jest to właściwy obraz – według niektórych taka konstrukcja nie była możliwa ze względów technicznych. Według opisów starożytnych kolos przedstawiał boga Heliosa w postawie wyprostowanej, odchylonego nieco do tyłu, wpatrującego się z natężeniem w dal i osłaniającego prawą dłonią oczy. Głowę jego zdobiła promienista korona (królewski diadem). Całość stała na marmurowym postumencie wybudowanym u wejścia do zatoki portu. Pierwotnie Helios miał błogosławić Rodos wyciągniętą ku przodowi prawą ręką, ale zrezygnowano z tego z przyczyn technicznych (niemożność zapewnienia figurze odpowiedniej stabilności przy takiej postawie). Niektóre przekazy wspominają o trzymanym w dłoni lampionie.

Pytanie: Z jakiego materiału miał być wykonany piedestał, na którym umieszczona była statua boga, zgodnie ze starożytnymi publikacjami?
Odpowiedź: marmurowym

Pytanie: Dlaczego zdecydowano się odstąpić od pomysłu wykonania wyciągniętej ręki boga? 
Odpowiedź: lampionie

Pytanie: Jaki atrybut miał dzierżyć bóg w swojej dłoni zgodnie z niektórymi opisami?
Odpowiedź: z przyczyn technicznych
Ulica Międzynarodowa w Warszawie

Dawniej na terenie dzisiejszych działek (położonych na wschód od ul. Międzynarodowej) znajdowało się dawne koryto Wisły. Przed I wojną światową rozważano budowę w okolicy miejskich rzeźni. Z kolei w okresie dwudziestolecia międzywojennego obszary położone przy dzisiejszej ul. Międzynarodowej brano pod uwagę jako miejsce przeznaczone na tereny wystawowe. Z zachowanych planów wynika, że w pobliżu dzisiejszego skrzyżowania z al. Waszyngtona przewidywano budowę m.in. Stadionu Reprezentacyjnego oraz Pawilonów Wystawy Rolniczej. Pamiątką po tych koncepcjach jest m.in. nazwa ulicy oraz nazwa pobliskiego Kanału Wystawowego.

Pytanie: Gdzie współcześnie znajdują się działki na Saskiej Kępie?
Odpowiedź: na wschód od ul. Międzynarodowej

Pytanie: Co przed I wojną światową chciano wybudować w okolicy ul. Międzynarodowej?
Odpowiedź: rzeźni

Pytanie: W jakim miejscy na Saskiej Kępie chciano wybudować Stadion Reprezentacyjny oraz Pawilony Wystawy Rolniczej?
Odpowiedź: w pobliżu dzisiejszego skrzyżowania z al. Waszyngtona

Pytanie: Jak nazwano kanał, który miały graniczyć z Pawilonami Wystawowymi?
Odpowiedź: Wystawowego
Ulica Międzynarodowa w Warszawie

Tym, co do dziś wyróżnia ulicę Międzynarodową, jest zrealizowana w latach 70. grupa rzeźb plenerowych znajdujących się pomiędzy blokami mieszkalnymi. Był to element szerszego programu humanizacji przestrzeni miejskiej realizowanego wówczas na tzw. „Osiedlach Młodych”. Stąd do dziś przy ul. Międzynarodowej znajdują się takie prace takich artystów jak Teresa Brzóskiewicz czy też Ryszard Wojciechowski. Walory ulicy wykorzystywane są m.in. przez Muzeum Warszawy przy organizacji spacerów z przewodnikiem.

Pytanie: W jakich latach powstała ulica Międzynarodowa?
Odpowiedź: 70

Pytanie: Co znajduje się między blokami przy ulicy Międzynarodowej?
Odpowiedź: grupa rzeźb plenerowych

Pytanie: W jakim osiedlu znajduje się ulica Międzynarodowa?
Odpowiedź: Osiedlach Młodych

Pytanie: Kto organizuje spacery z przewodnikiem na ulicy Międzynarodowej?
Odpowiedź: Muzeum Warszawy
Zaratusztrianizm

Ahura Mazda jest bogiem, który stworzył świat i wszystko, co w nim dobre. W pierwszym etapie Ahura Mazda poprzez swoje Świetliste Istoty stworzył wszystko oprócz ognia, co trwało siedem dni, po czym pozostawił to w stanie bezcielesnym i wstrzymał upływ czasu aby odpocząć. Była to pierwsza epoka świata. Wszystkie twory Ahury były w tym stanie doskonale statyczne i niezmienne – wszystko doskonałe i na swoim miejscu. Następnie Ahura Mazda stworzył ogień i puścił świat w ruch, uruchamiając upływ czasu i nadając wszystkiemu cielesność. Otworzyło to drogę Angra Maju, który natychmiast zaatakował i skaził wszystkie 7 tworów Ahura Mazdy. Zaatakował ziemię, tworząc pustynię, zasolił wodę w morzach, przebił południową stronę nieba, spowodował więdnięcie roślin, śmierć pierwszego byka oraz pierwszego człowieka, a na koniec „popsuł” nieskalaną czystość ognia, tworząc dym. Od tego czasu zaczęła się druga epoka – epoka „zmieszania” – walki dobra ze złem, w której obecnie żyjemy. Pod koniec tej epoki nastanie czas sądu ostatecznego, kiedy to Ahura Mazda zstąpi osobiście na ziemię, oddzieli dobro od zła i ustanowi z powrotem doskonały porządek, jednak z zachowaniem czasu, ognia i cielesności. Nastanie wtedy trzecia epoka, epoka Królestwa Bożego na ziemi.

Pytanie: Co wykreował Ahura Mazda?
Odpowiedź: świat i wszystko, co w nim dobre

Pytanie: Co Ahura stworzył w ciągu 7 dni?
Odpowiedź: wszystko oprócz ognia

Pytanie: W której epoce nie istniał ogień?
Odpowiedź: pierwsza

Pytanie: Ile tworów Ahury zdewastował Angra?
Odpowiedź: 7
Zaratusztrianizm

Dusze ludzi po śmierci tracą do dnia sądu ostatecznego swoją cielesność i wędrują przez „Most Dzielący” (Czinwat) do piekła, czyśćca lub nieba. Na moście, u wrót nieba, stoi Mitra, który dzierży w swoich rękach szale sprawiedliwości, na których są ważone dobre i złe uczynki, myśli i słowa. Gdy dobro przeważa nad złem w życiu danej duszy – trafia ona do nieba, gdzie może spokojnie oczekiwać na dzień sądu ostatecznego, kiedy to z powrotem uzyska cielesność i wróci na ziemię, aby powiększyć grono „sprawiedliwych”. Gdy zło przeważa nad dobrem – dusza jest strącana do piekła, z którego już nigdy nie wyjdzie i będzie pod kontrolą Angra Mainju cierpiała nieskończone męki. Gdy szale się doskonale równoważą – dusza trafia do krainy umarłych, stając się szarym cieniem, nie mogącym czuć radości ani smutku.

Pytanie: Jak nazywa się w zaratusztrianizmie most między światem doczesnym a piekłem?
Odpowiedź: „Most Dzielący” (Czinwat)

Pytanie: Co Mitra poddaje osądowi?
Odpowiedź: dobre i złe uczynki, myśli i słowa

Pytanie: Kto sprawuje władze w piekle według Zaratusztrianizmu?
Odpowiedź: Angra Mainju

Pytanie: Kiedy dusza strącona do piekła będzie mogła z niego wyjść?
Odpowiedź: nigdy