the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Pożary lasów w Yellowstone (1988)

Pierwsze eksperymentalne niegaszenie pożarów w parku Yellowstone miało miejsce w 1972 roku, a więc po okresie stuletniej pełnej ochrony. Rolę pożarów w kształtowaniu naturalnego charakteru parku wcześniej wyjaśnił Dale Taylor, który badał obszary parku dotknięte pożarami w wieku XIX i XX oraz XVII. Ponieważ umiarkowane pożary eksperymentalne dawały zachęcające rezultaty, od 1976 roku programem przyzwalania na pożary objęto cały park narodowy. Wyjątkiem były okolice skupisk ludzkich. System taki przynosił oczekiwane skutki i był stosowany w coraz nowych miejscach USA. W ciągu pierwszych 16 lat polityki naturalnych pożarów w parku Yellowstone nie ingerowano w przebieg 235 pożarów, które strawiły niecałe 14 tysięcy ha. Spośród nich tylko 15 przekroczyło obszar 100 akrów (40,47 ha). Takie rozmiary nie wzbudzały większych kontrowersji. Opinia publiczna nie zdawała sobie jednak jeszcze sprawy z faktu, że w naturalnych warunkach oprócz drobnych pożarów, które odświeżają strukturę ekosystemu w skali lokalnej, co kilkaset lat pojawiają się warunki do pożaru wielkoskalowego. W pełni zrozumiano to dopiero po doświadczeniach roku 1988 i kolejnych badaniach, z których wynikało, że poprzedni wielki pożar okolic Yellowstone miał miejsce kilkaset lat wstecz, a więc nie był odnotowany przez białych, choć już we wcześniejszych badań naukowcy odkryli wystąpienie istotnych pożarów w latach ok. 1630, 1643 i 1659 lub ok. 1665, jak również 3 większych pożarów w XVIII w. Naukowcy wiedzieli również, że następnego, o rozmiarach którego skutki całkowicie przebudowują ekosystem, należało się spodziewać w XX w., jako że czas na nagromadzenie się okoliczności mu sprzyjających szacowano na 300–350 lat. Wiedziano też, że w ostatnich kilku wiekach przeciętny czas pomiędzy pożarami w danym miejscu trwał ok. 20–25 lat, a bardziej rozległe pożary pojawiły się w północnej części parku 8 lub 10 razy.

Pytanie: Dlaczego zdecydowano się nie ingerować w przebieg pożarów na terenie niemal całego parku?
Odpowiedź: Ponieważ umiarkowane pożary eksperymentalne dawały zachęcające rezultaty

Pytanie: Czego początkowo nie była świadoma opinia publiczna?
Odpowiedź: faktu, że w naturalnych warunkach oprócz drobnych pożarów, które odświeżają strukturę ekosystemu w skali lokalnej, co kilkaset lat pojawiają się warunki do pożaru wielkoskalowego

Pytanie: Co ile lat miały występować najpoważniejsze w skutkach pożary?
Odpowiedź: 300–350

Pytanie: Czy przed rokiem 1972 nie dopuszczano przez pewien czas do rozprzestrzeniania się pożarów na obszarze tego parku?
Odpowiedź: Pierwsze eksperymentalne niegaszenie pożarów w parku Yellowstone miało miejsce w 1972 roku, a więc po okresie stuletniej pełnej ochrony
Iga Cembrzyńska

W 1964 debiutowała na ekranie rolą księżniczki Eminy w Rękopis znaleziony w Saragossie Wojciecha Hasa, a także odebrała trzecią nagrodę w kategorii „Piosenka kabaretowo-rozrywkowa” za wykonanie utworu „Intymny świat” na 2. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W 1965 otrzymała z Bohdanem Łazuką drugą nagrodę za wykonanie piosenki „W siną dal” na 3. KFPP w Opolu, a także zagrała żonę Kowalskiego, głównego bohatera filmu Tadeusza Konwickiego Salto oraz przez dwa miesiące występowała – na zaproszenie Bruno Coquatrixa – w paryskiej Olympii. Po zakończeniu kontraktu otrzymała propozycję przedłużenia umowy i zagrania kolejnych koncertów, jednak odmówiła. W 1966 wystąpiła w programie Divertimento op. 3 Szelesty jesienne Jeremiego Przybory oraz zaczęła występować w Teatrze Komedia w Warszawie. W latach 1966–1977 była laureatką Srebrnej Maski w plebiscycie „Expressu Wieczornego” na najpopularniejszą aktorkę. W 1967 zagrała Lorę Neuman, główną bohaterkę filmu Jerzego Zarzyckiego Komedia z pomyłek (1968), także została aktorką Teatru Ateneum, w którym debiutowała rolą Mariki w spektaklu Leona Kruczkowskiego Niemcy w reżyserii Janusza Warmińskiego, a w 1968 zagrała Kobietę w musicalu Agnieszki Osieckiej Apetyt na czereśnie w reż. Zdzisława Tobiasza.

Pytanie: W jakim filmie aktorka odegrała rolę Eminy?
Odpowiedź: w Rękopis znaleziony w Saragossie

Pytanie: Za jaką piosenkę aktorka została wyróżniona na 2. Krajowym FPPP?
Odpowiedź: Intymny świat

Pytanie: W którym roku aktorka dołączyła do Teatru Komedia?
Odpowiedź: W 1966

Pytanie: W jakiej kategorii została wyróżniona Srebrną Maską?
Odpowiedź: najpopularniejszą aktorkę

Pytanie: Jaką postać wykreowała aktorka w Komedii z pomyłek?
Odpowiedź: Lorę Neuman
Iga Cembrzyńska

W 1962 ukończyła studia na PWST w Warszawie. Dykcję doskonaliła w Instytucie Głuchoniemych w Warszawie. W czasie studiów przyjęła imię Iga, które nawiązuje do Igi Mayr, jej aktorskiej inspiracji. Po swoim pierwszym występie w klubie studenckim „Medyk” przyjęła propozycję współpracy z orkiestrą jazzową Eskulap – chcąc uniknąć konsekwencji ze strony rektora PWST, Jana Kreczmara, który zakazywał studentom pracy zawodowej, śpiewała pod pseudonimem Maria Skalska. Będąc na czwartym roku studiów, na zaproszenie Ludwika Sempolińskiego wystąpiła w programie Profesor i jego uczniowie, w którym zaśpiewała utwór „Peruwianka”. Po udziale w programie otrzymała propozycję nagrań radiowych oraz zagrania Lukrecji w przedstawieniu telewizyjnym Spazmy modne. Występowała też w spektaklach dyplomowych: Czuła struna, Przy drzwiach zamkniętych i Ksiądz Marek.

Pytanie: Dlaczego zdecydowała się posługiwać imieniem Iga?
Odpowiedź: nawiązuje do Igi Mayr, jej aktorskiej inspiracji

Pytanie: Dlaczego występując podczas studiów posługiwała się pseudonimem Maria Skalska?
Odpowiedź: chcąc uniknąć konsekwencji ze strony rektora PWST, Jana Kreczmara, który zakazywał studentom pracy zawodowej

Pytanie: W jakim mieście ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną?
Odpowiedź: Warszawie

Pytanie: Kim się inspirowała?
Odpowiedź: Igi Mayr
Letnie Igrzyska Olimpijskie 2004

Później nastąpiła parada 202 reprezentacji narodowych uczestniczących w Igrzyskach, w czasie której wystąpiła jedna z czołowych postaci muzyki klubowej, DJ Tiesto. Kraje pojawiały się zgodnie z układem liter w alfabecie greckim, dlatego kolejność poszczególnych ekip była inna niż zwykle (np. pierwsza weszła ekipa Saint Lucia, gr. Αγια Λουκια). Tradycja nakazuje, żeby pierwszym krajem maszerującym w paradzie była Grecja, a ostatnim – kraj organizujący Igrzyska, czyli w tym wypadku ponownie Grecja. Szczególne zainteresowanie towarzyszyło pojawieniu się ekip Afganistanu i Iraku. Innym gestem olimpijskim był wspólny przemarsz ekip Korei Północnej i Południowej pod jednym sztandarem koreańskim. Po raz pierwszy na olimpiadzie pojawiły się państwa Kiribati i Timor Wschodni. Po przemarszu sportowców wystąpiła islandzka piosenkarka Björk.

Pytanie: Jaki artysta wystąpił podczas parady reprezentacji narodowych na Igrzyska? 
Odpowiedź: DJ Tiesto

Pytanie: Jaką muzykę tworzy Dj Tiesto?
Odpowiedź: klubowej

Pytanie: Ile reprezentacji krajów wystąpiło w paradzie z okazji igrzysk? 
Odpowiedź: 202

Pytanie: Zgodnie z jakim układem wystąpili reprezentanci na paradzie? 
Odpowiedź: liter w alfabecie greckim
Letnie Igrzyska Olimpijskie 2004

Po dokonaniu wyboru rozpoczęto przygotowania aren sportowych. Podczas siedmioletnich prac Międzynarodowy Komitet Olimpijski wyrażał wielokrotnie swoje wątpliwości, czy wszystko zostanie przygotowane na czas. Podjęto decyzję o zmianie składu komitetu organizacyjnego, na którego czele stanęła Gianna Angelopoulos-Daskalaki. Przyspieszono tempo prac, aczkolwiek w 2004 podjęto decyzję, że część przewidzianych zadań (m.in. dach nad basenem olimpijskim) nie zostanie ukończona. Obawiano się także, czy Stadion Olimpijski zostanie ukończony na czas. Jeszcze na kilka dni przed rozpoczęciem zawodów na wielu arenach toczyły się ostatnie prace. Tempo przygotowań w Atenach uznawane jest za najwolniejsze w historii, ale sami Grecy twierdzą, że odzwierciedla to ich naturę, gdy wszystkie prace pozostawione są na ostatnią chwilę. W czasie prac budowlanych zginęło co najmniej 19 osób.

Pytanie: Czy Międzynarodowy Komitet Olimpijski był przekonany, że przygotowania zostaną zakończone w terminie?
Odpowiedź: Podczas siedmioletnich prac Międzynarodowy Komitet Olimpijski wyrażał wielokrotnie swoje wątpliwości, czy wszystko zostanie przygotowane na czas

Pytanie: Kto objął stanowisko przewodniczącego komitetu organizacyjnego?
Odpowiedź: Gianna Angelopoulos-Daskalaki

Pytanie: Ilu ludzi straciło swoje życie podczas prowadzenia tych prac budowlanych?
Odpowiedź: co najmniej 19

Pytanie: W którym roku zdecydowano, że basen olimpijski nie będzie zbudowany do końca?
Odpowiedź: 2004
Nóż w wodzie

Pod naporem krytyki w Europie Wschodniej Polański, nie widząc dla siebie przyszłości w Polsce, wyjechał do Francji. Prasa komunistyczna uznała emigrację Polańskiego za „zdradę narodową”, a jego położeniu nie sprzyjał międzynarodowy sukces Noża w wodzie. Jak się jednak okazało, pełnometrażowy debiut Polańskiego stał się jednym z najważniejszych produktów eksportowych polskiej kinematografii doby Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Władze komunistyczne wysyłały film na festiwale w Wenecji, Prades, Nowym Jorku i Teheranie, gdzie zdobywał nagrody. Kulminacją sukcesu Noża w wodzie była pierwsza w historii polskiej kinematografii nominacja do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Rywalizację o Oscara film Polańskiego przegrał jednak z Osiem i pół (1963) Federica Felliniego. Nóż w wodzie pojawił się również na okładce magazynu „Time” z 20 września 1963 roku (z podpisem: „Kochankowie w polskim filmie”), a reżyserowi proponowano realizację amerykańskiego remake’u z udziałem między innymi Richarda Burtona oraz Warrena Beatty’ego, na co Polański jednak się nie zgodził.

Pytanie: Do jakiego kraju wyemigrował Polański? 
Odpowiedź: Francji

Pytanie: W jakim regionie europejskim Polański był krytykowany? 
Odpowiedź: w Europie Wschodniej

Pytanie: Czy film "Nóż w wodzie" okazał się sukcesem?
Odpowiedź: a jego położeniu nie sprzyjał międzynarodowy sukces Noża w wodzie

Pytanie: Gdzie pojawiły się informacje, że Polański swoją emigracją dopuścił się "zdrady narodowej"?
Odpowiedź: Prasa komunistyczna

Pytanie: Jaki film wgrał Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego?
Odpowiedź: Osiem i pół
Traktat z Kanagawy

Obie strony miały pewne powody do zadowolenia. Perry mógł ogłosić, że Japonia "została otwarta dla narodów Zachodu". Przedstawiciele siogunatu wskazywali, że traktat został zawarty przez czterech negocjatorów, bez oficjalnego dokumentu ze strony Rady Starszych i że nie wyrażono zgody na umowę handlową. Co więcej, udało się uniknąć niebezpieczeństwa interwencji zbrojnej. Oczywiście ze strony wielu daimyō podniosły się głosy niezadowolenia, a postawa bakufu była często krytykowana. Przede wszystkim jednak, siogunat zyskał czas przed nieuniknionym zderzeniem z cywilizacją zachodnią.

Pytanie: Czy zawarty traktat pozwalał ogłosić sukces obu stroną?
Odpowiedź: Obie strony miały pewne powody do zadowolenia. Perry mógł ogłosić, że Japonia "została otwarta dla narodów Zachodu". Przedstawiciele siogunatu wskazywali, że traktat został zawarty przez czterech negocjatorów, bez oficjalnego dokumentu ze strony Rady Starszych i że nie wyrażono zgody na umowę handlową

Pytanie: Czy Japonia i USA zgodziły się wtedy utrzymywać sformalizowane relacje handlowe?
Odpowiedź: nie wyrażono zgody na umowę handlową

Pytanie: Czy wszyscy byli zadowoleniu z zawartych postanowień?
Odpowiedź: Oczywiście ze strony wielu daimyō podniosły się głosy niezadowolenia
Call of Duty 3

Gra Call of Duty 3 została oficjalnie zapowiedziana 31 maja 2005 roku przez wydawcę serii, przedsiębiorstwo Activision. Pierwotnie miała zostać wyprodukowana przez studio Infinity Ward, które było doświadczone w produkcji poprzednich gier z serii: Call of Duty i Call of Duty 2. Jednak w maju 2006 roku prezes Activision, Bobby Kotick, ogłosił, że Call of Duty 3 nie zostanie wydana na komputery osobiste, ale na konsole autorstwa Sony, Microsoftu i Nintendo. Istniało wówczas prawdopodobieństwo, że prace nad grą przejmie studio Treyarch, znane wcześniej z gry Call of Duty 2: Big Red One. 11 maja 2006 roku zapowiedziano obecność Call of Duty 3 na targach Electronic Entertainment Expo.

Pytanie: Jakie przedsiębiorstwo wydaje całą serię Call of Duty?
Odpowiedź: Activision

Pytanie: Jaka firma produkowała pierwszą część gry Call of Duty?
Odpowiedź: Infinity Ward

Pytanie: Kto zarządzał firmą Activision?
Odpowiedź: Bobby Kotick

Pytanie: Czy Call of Duty 3 działa na komputerach osobistych?
Odpowiedź: ogłosił, że Call of Duty 3 nie zostanie wydana na komputery osobiste

Pytanie: Na jakich targach zaprezentowano Call of Duty 3?
Odpowiedź: Electronic Entertainment Expo
Call of Duty 3

11 lipca 2006 roku Activision opublikowało nowe informacje na temat gry; potwierdzono obecność w niej wojsk kanadyjskich i polskich, tworzenie Call of Duty 3 przez Treyarch oraz prace nad nowym silnikiem fizycznym przeznaczonym na jej potrzeby. Twórcy gry potwierdzili też, że inspiracją dla nich przy tworzeniu fabuły były filmy takie jak Najdłuższy dzień i O jeden most za daleko. Pod koniec sierpnia 2006 roku gra została pokazana na zorganizowanym przez Microsoft wydarzeniu X06. Oficjalna premiera gry na platformy Xbox 360, Xbox i PlayStation 2 miała miejsce 7 listopada 2006 roku; 14 listopada ukazała się wersja na Wii, a 17 listopada – na PlayStation 3. Edycja na Xboksa 360 została wydana ponownie 28 lutego 2008 roku w reedycji, w ramach taniej serii wydawniczej Platinum Hits.

Pytanie: Jakie wojska miały być obecne w Call of Duty 3?
Odpowiedź: kanadyjskich i polskich

Pytanie: Kto był wydawcą Call of Duty 3?
Odpowiedź: Activision

Pytanie: Czyim zadaniem było wyprodukowanie Call of Duty 3?
Odpowiedź: Treyarch

Pytanie: Jakimi filmami inspirowali się twórcy Call of Duty 3?
Odpowiedź: Najdłuższy dzień i O jeden most za daleko
Dom Uphagena

Jest to jedyna w Polsce i jedna z nielicznych w Europie kamienic mieszczańskich o wyglądzie charakterystycznym dla XVIII wieku udostępnionych turystom. Muzeum, choć w swej nazwie odwołuje się do dawnego właściciela – Johanna Uphagena i jego spadkobierców, nie jest muzeum biograficznym. Celem Domu Uphagena jako muzeum jest przede wszystkim przywracanie pamięci o mieszczańskim świecie gdańszczan. Przedstawia typową dla gdańskiego Głównego Miasta strukturę zabudowy posesji, na której znajduje się kamienica sytuowana od frontu oraz dwie oficyny położone wokół wewnętrznego podwórza. Szczególnie ważnym zadaniem muzeum jest udostępnianie zrekonstruowanych wnętrz domu, począwszy od sieni i klatek schodowych, poprzez pokoje pełniące różne funkcje, aż do wnętrz gospodarczych.

Pytanie: Od czyjego nazwiska wzięła się nazwa tego muzeum?
Odpowiedź: właściciela – Johanna Uphagena i jego spadkobierców

Pytanie: Z jaką główną misją działa to muzeum?
Odpowiedź: przede wszystkim przywracanie pamięci o mieszczańskim świecie gdańszczan

Pytanie: Dlaczego ta kamienica jest unikatowa w skali kraju?
Odpowiedź: Jest to jedyna w Polsce i jedna z nielicznych w Europie kamienic mieszczańskich o wyglądzie charakterystycznym dla XVIII wieku udostępnionych turystom

Pytanie: Co można zobaczyć w tym muzeum?
Odpowiedź: zrekonstruowanych wnętrz domu, począwszy od sieni i klatek schodowych, poprzez pokoje pełniące różne funkcje, aż do wnętrz gospodarczych

Pytanie: Czy muzeum to ma na celu przedstawienie historii rodziny Uphagen?
Odpowiedź: nie jest muzeum biograficznym
Dušan Oršula

Latem 1997 roku siedmiokrotnie uczestniczył w zawodach Pucharu Kontynentalnego – trzy razy (w Velenju i dwukrotnie w Zakopanem) występ zakończył na kwalifikacjach, a cztery razy wystąpił w konkursach głównych. We Frenštácie pod Radhoštěm zdobył pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji generalnej, plasując się w pierwszym konkursie na dziewiętnastym, a w drugim na dwunastym miejscu. Wspomniane dwunaste miejsce zajął ex aequo z Martinem Mesíkiem i Gerdem Siegmundem. Również w kolejnym konkursie cyklu, w Oberhofie, Oršula znalazł się w najlepszej trzydziestce i zdobył punkty – był 22. Zimą czterokrotnie wystartował w seriach kwalifikacyjnych do zawodów Pucharu Świata – w Villach, Harrachovie, i dwa razy w Zakopanem, jednak nie awansował do żadnego konkursu. Od stycznia do marca 1998 roku dziesięciokrotnie brał udział w zawodach Pucharu Kontynentalnego. Raz udało mu się zdobyć punkty do klasyfikacji generalnej – było to 14 lutego w Saalfelden am Steinernen Meer, gdzie Słowak zajął 26. miejsce. W całym sezonie zdobył 48 punktów Pucharu Kontynentalnego, dzięki czemu uplasował się na 159. miejscu w klasyfikacji generalnej cyklu.

Pytanie: Ile razy w roku 1997 Dušan Oršula brał udział w Pucharze Kontynentalnym? 
Odpowiedź: siedmiokrotnie

Pytanie: Czy Dušan Oršula brał udział do zimowych kwalifikacji Pucharu Świata?
Odpowiedź: Zimą czterokrotnie wystartował w seriach kwalifikacyjnych do zawodów Pucharu Świata

Pytanie: Czy Dušan Oršula awansował do Pucharu Świata?
Odpowiedź: jednak nie awansował do żadnego konkursu

Pytanie: Ile punktów w sezonie 1997/1998 zdobył Dušan Oršula?
Odpowiedź: 48

Pytanie: Na którym miejscu Dušan Oršula zakończył sezon 1997/1998?
Odpowiedź: 159
Dušan Oršula

Letnie starty w 2001 roku rozpoczął od Pucharu Kontynentalnego. Wziął udział w dwóch konkursach indywidualnych tego cyklu – w Velenju i w Oberstdorfie. W Słowenii zajął 55. miejsce, i wyprzedził trzech sklasyfikowanych zawodników – Jurija Rulewa, Stefano Chiapolino i Cipriana Ioniţę. W Niemczech reprezentant Słowacji uplasował się na 71. miejscu w gronie 112 skoczków. Również w Oberstdorfie, wraz z Matejem Uramem, Martinem Mesíkiem i Jánem Zelenčíkiem, zajął jedenaste miejsce w drużynowym konkursie Pucharu Kontynentalnego. Słowacy wyprzedzili reprezentantów Szwecji i Francji. Po tych występach Oršula uczestniczył w Letniej Grand Prix. Po raz pierwszy w karierze awansował do konkursu głównego w zawodach tego cyklu, a miało to miejsce 11 sierpnia w Hinterzarten. Słowak zajął w zawodach 49. miejsce, pokonując Lasse Ottesena. Brał udział w kwalifikacjach do drugiego konkursu w Hinterzarten, a także w Courchevel i Stams, jednak nie zdołał awansować do zawodów głównych. Ostatniego dnia sierpnia zajął 14. miejsce w 31. edycji Pucharu Hotelu Vlčina we Frenštácie. We wrześniu zajął 18. miejsce w letnich mistrzostwach Polski na Średniej Krokwi w Zakopanem, tracąc 77,5 punktu do zwycięzcy – Adama Małysza. Po tym starcie miał pojechać na zawody Pucharu Kontynentalnego w Oberhofie, jednak uniemożliwiła mu to kontuzja kostki, której doznał podczas meczu piłki nożnej.

Pytanie: Kto w 2001 roku wygrał letnie mistrzostwa Polski, które rozegrano na Średniej Krokwi?
Odpowiedź: Adama Małysza

Pytanie: Dlaczego po letnich mistrzostwach Polski musiał zrezygnować z kolejnych startów w tym sezonie?
Odpowiedź: uniemożliwiła mu to kontuzja kostki

Pytanie: W jaki sposób nabawił się kontuzji, która wykluczyła ze startów po letnich mistrzostwach Polski w tym sezonie?
Odpowiedź: podczas meczu piłki nożnej

Pytanie: Kogo udało mu się wyprzeć w konkursie Pucharu Kontynentalnego w Velenju w 2001 roku?
Odpowiedź: Jurija Rulewa, Stefano Chiapolino i Cipriana Ioniţę
Pasażerka

Pasażerka była dobrze przyjmowana także przez krytyków zagranicznych. James Price w recenzji dla „FIlm Quarterly” pisał, iż „Pasażerka to film zarówno o jednoznacznej bezpośredniości w podawaniu faktów, jak i o dręczącej dwuznaczności w ich interpretacji”. Price stwierdzał ponadto, że „to, co czyni Pasażerkę taką nowością w natłoku filmów okupacyjnych, to fakt, że jej fikcja nie umniejsza rangi tematu, choć fikcja jest tu ramą, a fikcyjne postaci zawsze znajdują się na pierwszym planie”. Dla porównania Andrew Sarris ocenił sekwencje w obozie koncentracyjnym jako „przesadnie ironiczne i dosłowne. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że chorobliwie polski intelekt nie powinien grzebać w popiołach nazistowskich obozów koncentracyjnych”. Judith Shatnoff wyraziła dla odmiany opinię, że „tym ostatnim, niedokończonym filmem Munk osiągnął wielkość”. W 2002 roku Kevin Filipski z „The New York Timesa” stwierdził, że mimo niedokończonej formy „Pasażerka jest cichym, przejmującym filmem, z niezapomnianymi sekwencjami w Auschwitz – w tym mrożącym krew w żyłach ujęciem dzieci bez wahania idących do komory gazowej”. W 2006 roku Michael Brooke na łamach „Sight & Sound” uznał Pasażerkę za „jeden z kluczowych filmów o Holokauście”, zdumiewający rzeczowością oraz rutyną koszmaru obozowego. Brooke porównał metodę Munka do tej, jaką zastosował Alain Resnais we wcześniejszym filmie dokumentalnym Noc i mgła (1955) Alaina Resnais’go. Philip French z magazynu „The Observer” stwierdził z przekonaniem, że „Pasażerka to prawdopodobnie najlepszy film fabularny o Holokauście, jaki kiedykolwiek powstał”.

Pytanie: Czy "Pasażerkę" skrytykowano poza granicami kraju?
Odpowiedź: Pasażerka była dobrze przyjmowana także przez krytyków zagranicznych

Pytanie: W jakim czasopiśmie James Price zamieszczał swoje recenzje? 
Odpowiedź: „FIlm Quarterly”

Pytanie: Czy Andrew Sarris napisał swoją recenzję o "Pasażerce"? 
Odpowiedź: Dla porównania Andrew Sarris ocenił sekwencje w obozie koncentracyjnym jako „przesadnie ironiczne i dosłowne

Pytanie: Kto wyreżyserował "Pasażerkę"?
Odpowiedź: Munk
Pasażerka

Pasażerka miała premierę 20 września 1963 roku. Film Munka został bardzo dobrze przyjęty przez rodzimych krytyków. Konrad Eberhardt na łamach pisma „Film” twierdził, że: „Andrzej Munk konsekwentnie […] omija sytuacje dramatyzujące okrucieństwo. Od pierwszych scen obozowych odczuwamy, że rzecz odmieniła tu swoją funkcję, przestała być elementem tła […], że przerzucono tu na nią część istotnych argumentów. […] W wyrazistości, konkretności materialnego świata, w sile ekspresji każdego niemal dźwięku – Munk staje się tutaj niespodziewanie bliski metodzie Roberta Bressona”. W swoim eseju Aleksander Jackiewicz pisał, że „takiej brawury, takiej śmiałości artystycznej, takiej skali, którą znać w każdej cząstce dzieła, jeszcze nie spotkaliśmy w dorobku Munka”. Bolesław Lewicki stwierdził, iż „tylko jeden spośród tylu filmów całego świata – retrospekcyjna część Pasażerki – odtwarza możliwie wiernie i blisko klimat obozu oświęcimskiego”.

Pytanie: Kiedy odbyła się oficjalna premiera Pasażerki?
Odpowiedź: 20 września 1963

Pytanie: Czy krytycy źle odnieśli się do Pasażerki?
Odpowiedź: Film Munka został bardzo dobrze przyjęty przez rodzimych krytyków

Pytanie: Za co Jackiewicz chwalił Munka?
Odpowiedź: brawury, takiej śmiałości artystycznej, takiej skali

Pytanie: Jaki klimat, według Lewickiego, oddaje Pasażerka?
Odpowiedź: obozu oświęcimskiego
Modroborowik ponury

Jednak ostatecznie badanie z 1994 r. podaje w wątpliwość ten fakt. Naukowcy Ulrich Kiwitt i Hartmut Laatsch poszukiwali podobnej mieszanki do kopryny w Suillellus luridus oraz podobnych gatunkach. Nie znaleźli żadnego śladu takich substancji w borowiku ponurym, ale znaleźli je za to w rzadkim tzw. borowiku krępym (Imperator torosus) (opisywanym wówczas pod nazwą Boletus torosus). Stwierdzili, że najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem incydentów historycznych, była błędna identyfikacja Imperator torosus jako Suillellus luridus, choć nie mogli oni wykluczyć w Suillellus luridus obecności dotychczas niezidentyfikowanego związku, powodującego reakcje związane z alkoholem.

Pytanie: Jakiej substancji poszukiwali naukowcy w grzybach? 
Odpowiedź: kopryny

Pytanie: Czy w borowiku ponurym znajduje się kopryna?
Odpowiedź: Nie znaleźli żadnego śladu takich substancji w borowiku ponurym

Pytanie: W jakim grzybie naukowcy znaleźli koprynę? 
Odpowiedź: borowiku krępym