the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Święty Patryk

W sztuce zachodniej Patryk również przedstawiany jest w stroju biskupim. Zazwyczaj jego atrybutem jest trzymany w dłoni shamrock – liść koniczyny białej (symbol Irlandii) pochodzący od staroceltyckiego triskelionu. Jak głosi legenda miał trójlistną koniczynę użyć do objaśnienia dogmatu Trójcy Świętej podczas swej misji chrystianizacyjnej w Irlandii. Jego atrybutami są również często węże, które według innej legendy przepędził z Irlandii. Święty nazywany jest apostołem Irlandii. Jego postać została spopularyzowana w Stanach Zjednoczonych przez irlandzkich emigrantów.

Pytanie: Zgodnie z przekazami, jakie było przeznaczenie koniczyny Patryka?
Odpowiedź: objaśnienia dogmatu Trójcy Świętej

Pytanie: Co stanowi symbol Zielonej Wyspy?
Odpowiedź: liść koniczyny białej

Pytanie: Skąd Patryk miał wygnać węże, zgodnie z przekazami?
Odpowiedź: Irlandii

Pytanie: Kto rozprzestrzenił informację o Patryku w USA?
Odpowiedź: irlandzkich emigrantów
Święty Patryk

Praca św. Patryka doprowadziła do ewangelizacji północnej, środkowej i zachodniej części wyspy oraz wprowadzenia zorganizowanej formy działalności kościelnej. Założył wiele kościołów, m.in. katedrę i klasztor w Armagh (444). On sam prowadził bardzo surowe życie zakonne. Jeszcze za życia zasłynął wieloma cudami, które przyczyniły się do nawrócenia Irlandczyków. Według legend przywracał wzrok ślepcom, ożywiał zmarłych i uwolnił Irlandię od plagi węży. Pod koniec życia dokonał chrztu kraju. Zmarł prawdopodobnie w 461 r. O życiu świętego dowiadujemy się z jego własnych Wyznań i Listu do Korotyka.

Pytanie: Jakie były skutki pracy wykonanej przez świętego Patryka?
Odpowiedź: ewangelizacji północnej, środkowej i zachodniej części wyspy oraz wprowadzenia zorganizowanej formy działalności kościelnej

Pytanie: Jakie zasługi przypisują mu różne legendy?
Odpowiedź: przywracał wzrok ślepcom, ożywiał zmarłych i uwolnił Irlandię od plagi węży

Pytanie: Czy udało mu się ochrzcić Irlandię?
Odpowiedź: Pod koniec życia dokonał chrztu kraju

Pytanie: Jaki rok uznaje się za datę jego śmierci?
Odpowiedź: 461
Kuchnia czarownic

Tematem dzieł były czarownice i gusła, będące ważnym elementem hiszpańskiego folkloru. Ludowa wiara w czary i demony była powszechna, a dochodzenia i kary inkwizycji dodatkowo ożywiały i legitymizowały przesądy. Ten popularny motyw pojawiał się w sztuce, literaturze i teatrze, często pod postacią satyry. Inspiracją dla Goi były m.in. sztuki teatralne Antonia de Zamory, które mógł oglądać w prywatnym teatrze książąt. Oświecona szlachta (tzw. ilustrados), do której należeli książęta Osuny, nie wierzyła w czary, jednak fascynował ich temat czarnoksięstwa, zjawisk nadprzyrodzonych i związanej z nimi kultury plebejskiej. W bibliotece książąt znajdowały się pozycje dotyczące magii (m.in. Malleus Maleficarum, Diabeł kulawy), na których posiadanie mieli specjalne pozwolenie Świętego Oficjum. Matkę księżnej pasjonowała ezoteryka oraz powieści typu Wathek Williama Beckforda. Wielu oświeconych przyjaciół Goi należało do masonerii. Temat czarów miał podobny wpływ na Goyę, który deklarował niewiarę w czarownice i uważał się za sceptyka, ale bohaterami jego dzieł często były demony i postacie fantastyczne. Nie wiadomo, czy księżna Osuny zasugerowała Goi tematykę obrazów, czy powstały one dzięki jego własnej inwencji. Możliwe, że kiedy Goya pracował nad zleconym przez książęta Portretem generała José de Urrutii, miał okazję pokazać księżnej rysunki ze zbioru zatytułowanego „Sny”, w których podejmował temat czarów, aby ją zainspirować.

Pytanie: W jakim kraju czarownice były częścią folkloru?
Odpowiedź: hiszpańskiego

Pytanie: Czy czarownice pojawiały się na obrazach?
Odpowiedź: Ten popularny motyw pojawiał się w sztuce

Pytanie: Czym inspirował się Goya tworząc własne dzieło?
Odpowiedź: sztuki teatralne Antonia de Zamory

Pytanie: Co było tematem książki Diabeł kulawy?
Odpowiedź: magii
Trzęsienie ziemi na Oceanie Indyjskim (2004)

Indonezyjskie Ministerstwo Zdrowia potwierdziło śmierć ponad 80 tys. osób. Spośród nich 9 tys. zginęło w stolicy prowincji Banda Aceh oraz w okolicznych miejscowościach. Teren ten oprócz fal tsunami dotknęły fale sejsmiczne. Wstrząsy spowodowały zawalenie się wielu budynków. Jeden z urzędników rządowych ocenił, że w Meulaboh, innym mieście z tej prowincji mogło zginąć 60 tys. osób, co trzeci mieszkaniec. W tę miejscowość uderzyło aż siedem fal tsunami. Inne źródła rządowe przekazały ONZ, że trzęsienie zabiło tam co trzeciego mieszkańca (40 tys.).
W narodowym raporcie nie uwzględniono ciągle wielu mniejszych miast na zachodnim wybrzeżu Sumatry. Specjaliści ONZ sądzą, że w wielu z tych miejsc zginął co czwarty mieszkaniec. Setki tysięcy ludzi straciły dach nad głową.

Pytanie: Ile łącznie zgonów, które powiązane były z kataklizmem, stwierdzono?
Odpowiedź: ponad 80 tys.

Pytanie: Gdzie liczba ofiar wyniosła 9 tysięcy?
Odpowiedź: w stolicy prowincji Banda Aceh

Pytanie: Jakie miejscowości zostały pominięte w narodowym raporcie?
Odpowiedź: mniejszych miast na zachodnim wybrzeżu Sumatry
Trzęsienie ziemi na Oceanie Indyjskim (2004)

Tylko kraje leżące na wybrzeżach Pacyfiku stworzyły system wczesnego ostrzegania przed uderzeniami fal tsunami. Zarówno państwa położone wokół Oceanu Indyjskiego, jak i Atlantyku przez wiele lat ignorowały zagrożenie. Tylko na terenie Oceanu Spokojnego rozmieszczono system czujników połączonych ze stacjami monitorującymi. Dostęp do danych otrzymały lokalne media, aby w razie zagrożenia ostrzec przebywających na plażach mieszkańców. Początki systemu to rok 1965. Do zapoczątkowania działalności sieci monitoringu przyczyniło się trzęsienie ziemi z roku 1964, które wytworzyło fale uderzeniowe. Do systemu pacyficznego należy również Tajlandia, ale obejmuje on tylko wschodnie wybrzeża tego kraju. Pojedyncza stacja pomiarowa u wybrzeża Australii wykryła fale o wysokości 50 cm.

Pytanie: W jaki sposób można było przewidzieć nadejście tsunami na Oceanie Indyjskim?
Odpowiedź: rozmieszczono system czujników połączonych ze stacjami monitorującymi

Pytanie: Które państwa wdrożyły system wczesnego ostrzegania przed falami tsunami?
Odpowiedź: kraje leżące na wybrzeżach Pacyfiku

Pytanie: Czy informacje rejestrowane przez czujniki zostały udostępnione osobom trzecim?
Odpowiedź: Dostęp do danych otrzymały lokalne media

Pytanie: Z jakiego powodu rozpoczęto obserwacje ruchów ziemi?
Odpowiedź: przyczyniło się trzęsienie ziemi z roku 1964
Power Rangers

Motyw ten pojawia się w każdym kolejnym sezonie – spośród wszystkich 17. serii nie było takiej, w której nie zmieniłby się początkowy stan drużyny. Zazwyczaj zmiany w składzie polegają na dojściu kolejnego wojownika (już w pierwszym sezonie Mighty Morphin Power Rangers do pierwszych pięciu Wojowników dołączył szósty), a czasami na przekazaniu mocy przez Wojownika innej postaci (co po raz pierwszy pojawiło się w drugim sezonie Mighty Morphin Power Rangers, gdy Jason, Zack i Trini oddali moce kolejno Rocky’emu, Adamowi i Aishy).

Pytanie: Ile wszystkich sezonów Power Rangers nakręcono?
Odpowiedź: 17

Pytanie: Czy skład zespołu Power Rangers jest stały?
Odpowiedź: spośród wszystkich 17. serii nie było takiej, w której nie zmieniłby się początkowy stan drużyny

Pytanie: W którym sezonie po raz pierwszy doszło do przekazania mocy?
Odpowiedź: drugim

Pytanie: Kto zyskał moc w drugim sezonie?
Odpowiedź: Rocky’emu, Adamowi i Aishy
Wróżki z Cottingley

Frances zmarła w roku 1986, a Elsie w 1988 roku. Wydruki ich fotografii wróżek, wraz z kilkoma innymi przedmiotami, w tym pierwszym wydaniem książki Conana Doyle’a The Coming of the Fairies, zostały sprzedane na aukcji w Londynie za 21 620 funtów w 1998 roku. W tym samym roku Geoffrey Crawley sprzedał swój materiał o wróżkach z Cottingley do Narodowego Muzeum Fotografii, Filmu i Telewizji (później National Media Museum), gdzie jest wystawiony. Kolekcja zawiera wydruki fotografii, dwa aparaty używane przez dziewczęta, obraz wróżek namalowany akwarelami przez Elsie i dziewięciostronicowy list Elsie przyznającej się do tej mistyfikacji. Szklane płyty fotograficzne zostały zakupione za 6000 funtów przez bezimiennego nabywcę na aukcji, która odbyła się w Londynie w 2001 roku.

Pytanie: W którym roku zmarła Elsie?
Odpowiedź: 1988

Pytanie: Co stało się z wydrukami zdjęć po śmierci ich autorek?
Odpowiedź: zostały sprzedane na aukcji w Londynie

Pytanie: Czy Elsie przyznała, że zdjęcia były sfałszowane?
Odpowiedź: list Elsie przyznającej się do tej mistyfikacji

Pytanie: Do jakiej książki zostały dołączone fotografie wróżek?
Odpowiedź: książki Conana Doyle’a The Coming of the Fairies
Wróżki z Cottingley

Zainteresowanie publiczne wróżkami z Cottingley stopniowo ustąpiło po 1921 roku. Elsie i Frances w końcu wyszły za mąż i mieszkały za granicą przez wiele lat. W 1966 roku reporter z gazety „Daily Express” odnalazł Elsie, która przebywała wtedy w Anglii. Przyznała w wywiadzie udzielonym tego roku, że wróżki mogły być „wytworem jej wyobraźni”, ale pozostawiła otwartą możliwość, że w jakiś sposób udało jej się sfotografować swoje myśli. Media następnie ponownie zainteresowały się zdjęciami Frances i Elsie. Program Nationwide emitowany przez telewizję BBC zbadał tę sprawę w 1971 roku, ale Elsie trzymała się swojej wersji (historii): „powiedziałam wam, że są one zdjęciami wytworów naszej wyobraźni, i tego się trzymam”.

Pytanie: Co w 1966 roku wyznała Elsie?
Odpowiedź: że wróżki mogły być „wytworem jej wyobraźni”

Pytanie: Czy w późniejszych latach jedna z kobiet wyjawiła jak zostały wykonane te fotografie?
Odpowiedź: ale pozostawiła otwartą możliwość, że w jakiś sposób udało jej się sfotografować swoje myśli

Pytanie: Jak potoczyły się losy autorek tych zdjęć?
Odpowiedź: wyszły za mąż i mieszkały za granicą przez wiele lat
SM U-4 (1908)

2 lutego U-4 zatopił francuski pomocniczy patrolowiec „Jean Bart II” o pojemności 475 BRT, około 11 km na południowy zachód od przylądka Laghi, w pobliżu Durazzo. Pięć dni później przeprowadził nieudany atak na brytyjski krążownik typu Birmingham. 26 i 27 marca okręt brał udział w poszukiwaniu zaginionego okrętu podwodnego SM U-24. Trzy dni później U-4 zatopił za pomocą ładunków wybuchowych brytyjski szkuner „John Pritchard Of Carnar” w pobliżu wyspy Andipaksos. W lipcu został wyposażony w nowe działo pokładowe kal. 66 mm L/26, takie samo jakie było przeznaczone dla budowanych w tym czasie okrętów podwodnych typu U-20.

Pytanie: Jakie państwo było w posiadaniu Jeana Barta II?
Odpowiedź: francuski

Pytanie: Jaką pojemność miał francuski pomocniczy patrolowiec?
Odpowiedź: 475 BRT

Pytanie: Jakiego okrętu podwodnego szukał U-4 26 i 27 marca?
Odpowiedź: SM U-24

Pytanie: Gdzie U-4 zatopił John Pritchard Of Carnar należący do Wielkiej Brytanii?
Odpowiedź: w pobliżu wyspy Andipaksos
SM U-4 (1908)

Na początku maja 1917 roku U-4 zatopił na Morzu Jońskim włoski parowiec „Perseo”, drugi co do wielkości zatopiony przez niego statek. Mimo że „Perseo” służył w tym czasie jako transportowiec wojska, w czasie ataku 4 maja obyło się bez ofiar. W połowie maja 1917 roku U-4 odegrał pomocniczą rolę w rajdzie na siły blokujące cieśninę Otranto, który zapoczątkował bitwę w cieśninie Otranto. W nocy z 14 na 15 maja austro-węgierskie krążowniki „Helgoland”, „Saida” i „Novara” zaatakowały dryftery, które rozstawiały sieci zagrodowe, zatapiając 14, uszkadzając 5 i biorąc 72 jeńców. Niszczyciele „Csepel” i „Balaton” jednocześnie zostały wysłane, by zaatakować włoskie transportowce kursujące pomiędzy Włochami a Valoną i zatopiły włoski niszczyciel oraz kilka statków zaopatrzeniowych. U-4, rozmieszczony w pobliżu Valony, był częścią sił złożonych z trzech okrętów podwodnych, których zadaniem było przechwycenie brytyjskich i włoskich okrętów, zmierzających, by odeprzeć atak; pozostałymi jednostkami były austro-węgierski U-27 (przypisany do patrolowania akwenu od Brindisi do Kotoru) i niemiecki UC-25 (przeznaczony do postawienia pola minowego w pobliżu Brindisi). 15 maja eskadra brytyjskich krążowników oraz włoskich i francuskich niszczycieli dołączyła się do walki z austro-węgierskimi krążownikami. W czasie walki uszkodzonych zostało kilka okrętów po obu stronach. W rezultacie rajdu blokada dryfterów została przesunięta na południe i utrzymywana jedynie za dnia; ważny sukces dla Państw Centralnych. U-4 nie przeprowadził żadnych ofensywnych działań w czasie rajdu i bitwy.

Pytanie: Czy "Perseo" był największym statkiem, który zatopił U-4?
Odpowiedź: drugi co do wielkości zatopiony przez niego statek

Pytanie: Czy "Csepel" i "Balaton" wypełniły swoją misję?
Odpowiedź: i zatopiły włoski niszczyciel oraz kilka statków zaopatrzeniowych

Pytanie: Co pozwolił osiągnąć rajd przeprowadzony na siły blokujące cieśninę Otranto?
Odpowiedź: blokada dryfterów została przesunięta na południe i utrzymywana jedynie za dnia
Thatgamecompany

Flower był zdaniem Santiago pierwszą grą Thatgamecompany wykonaną bez powiązań z uniwersytetem. Na różnych etapach produkcji pracowało od sześciu do dziewięciu osób, a Chen pozostał w studiu przy cały okres produkcji. Muzyka do gry została skomponowana przez Vincenta Diamante, który pracował wraz z Chenem i Santiago nad Cloud. Grę produkowano przez dwa lata, z czego trzy czwarte czasu zespół spędził na tworzeniu prototypu. Po wybraniu elementów rozgrywki pracowano nad grą Flower zaledwie sześć miesięcy. Tak samo jak Flow, gra spotkała się z pozytywnym przyjęciem po premierze w lutym 2009 roku, znajdując się w czołówce najczęściej pobieranych gier roku na PlayStation Network i zdobywając szereg nagród. Po wydaniu Flower Thatgamecompany przeniosło swoją siedzibę do własnego budynku w Los Angeles.

Pytanie: Jaka gra Thatgamecompany nie była związana z uniwersytetem?
Odpowiedź: Flower

Pytanie: Kto napisał muzykę do gry Flower?
Odpowiedź: Vincenta Diamante

Pytanie: Co zajęło najwięcej czasu przy produkcji gry Flower?
Odpowiedź: tworzeniu prototypu

Pytanie: Kiedy ukończono pracę nad grą Flower?
Odpowiedź: w lutym 2009 roku
Thatgamecompany

W owym czasie popularność zdobywała dystrybucja cyfrowa. Chen i Santiago zauważyli, że daje im to możliwość tworzenia gier bez ponoszenia ryzyka finansowego charakterystycznego dla dystrybucji pudełkowej, wymagającej akumulacji kapitału poprzez pracę dla innych przedsiębiorstw produkujących gry. Thatgamecompany zostało założone 15 maja 2006 roku, gdy Chen i Santiago otrzymali dyplomy magisterskie. Spółka wkrótce potem podpisała kontrakt z Sony Computer Entertainment, którego uwagę przykuła gra Chena we Flashu, Flow – część jego pracy magisterskiej na USC. Thatgamecompany podpisało kontrakt na produkcję trzech gier przeznaczonych na nadchodzący system dystrybucji PlayStation Network, otrzymując także dofinansowanie i siedzibę w biurach Sony w Los Angeles.

Pytanie: Jakie korzyści stanowiła dla Chena i Santiago dystrybucja cyfrowa?
Odpowiedź: możliwość tworzenia gier bez ponoszenia ryzyka finansowego charakterystycznego dla dystrybucji pudełkowej

Pytanie: Jaka dystrybucja wiązała się z większym ryzykiem finansowym: pudełkowa czy cyfrowa?
Odpowiedź: Chen i Santiago zauważyli, że daje im to możliwość tworzenia gier bez ponoszenia ryzyka finansowego charakterystycznego dla dystrybucji pudełkowej

Pytanie: Gdzie Chen wykorzystał grę Flow?
Odpowiedź: jego pracy magisterskiej
Dorsz atlantycki

Pierwsze próby hodowli dorsza miały miejsce już w latach 70. XX w., ale nie poradzono sobie z dokarmianiem małych larw dorsza. W międzyczasie hodowcy uczyli się z błędów popełnianych przy hodowli łososia i twierdzą, że rozwiązali takie problemy związane z hodowlą jak zaśmiecanie wód morskich niezużytym pokarmem, odpadami i ucieczką dorsza z hodowli. Nadal starają się o polepszenie bilansu pokarmowego – do tej pory potrzeba im 1,5 kg pokarmu na 1 kg dorsza – co zmniejsza znacznie rentowność. Innym problemem jest potrzeba jednoczesnej hodowli planktonu, który jest pokarmem świeżo wyklutego, 4 milimetrowego dorsza. Problem ten znacznie hamuje jeszcze szybszy wzrost rozwoju hodowli dorsza. Poza tym hodowcom nie udaje się jeszcze kontrolować libida dorsza, które ma wpływ na jego wzrost: kiedy ryby zużywają swoją energię na produkcję jaj i nasienia, jedzą więcej, ale wolniej rosną. Przy kontroli libida używa się sztucznego światła umieszczanego pod wodą. Ma ono imitować dłuższe dni letnie i stymulować dorsza do zahamowania popędu płciowego, który pobudza dorsza w normalnych warunkach wiosną.

Pytanie: Co sprawiało trudność w hodowli dorsza w latach 70. XX wieku?
Odpowiedź: dokarmianiem małych larw dorsza

Pytanie: Kiedy zaczęto próbować hodować dorsza?
Odpowiedź: w latach 70. XX w.

Pytanie: Ile pokarmu potrzeba na kilo dorsza?
Odpowiedź: 1,5 kg

Pytanie: Co dzieje się z rybami podczas produkcji jaj?
Odpowiedź: jedzą więcej, ale wolniej rosną
Dorsz atlantycki

Maksymalna długość ciała dorsza atlantyckiego według Cohena (1990) sięga 2 m, a dorsza bałtyckiego – 1,3 m. Eschmeyer i Herald (1983) oraz Robins i Ray (1986) powołują się na 183-centymetrowy rekord długości dorsza atlantyckiego, jednak przeciętna długość ciała jest znacznie mniejsza, u dorsza żyjącego w Morzu Północnym wynosi 30–80 cm, a w Bałtyku 30–70 cm. Przeciętna masa to 0,8–2 kg, maksymalna może wynosić 40 kg. Bigelow i Schroeder (1953) potwierdzają 96-kilogramowego (211 funtów) dorsza z populacji zachodnioatlantyckiej.

Pytanie: Ile wynosi przeciętna długość dorsza żyjącego w Morzu Północnym?
Odpowiedź: 30–80 cm

Pytanie: U dorsza żyjącego w jakich wodach przeciętna długość ciała wynosi maksymalnie 70 cm?
Odpowiedź: Bałtyku

Pytanie: Z jakiej populacji pochodził dorsz znaleziony przez Bigelowa i Schroedera, przekraczający przeciętną masę?
Odpowiedź: zachodnioatlantyckiej

Pytanie: Jacy naukowcy wspominają o 183-centymetrowym rekordzie długości dorsza atlantyckiego?
Odpowiedź: Eschmeyer i Herald (1983) oraz Robins i Ray
Róża (film 2011)

Zabezpieczywszy wstępnie poletko Róży, Tadeusz sadzi z nią kartofle. Zauważa po drodze grupę Mazurów i wdaje się w rozmowę z pastorem na temat przeszłości Róży. Pomimo bycia żoną niemieckiego żołnierza Róża uchodziła za propolską. Kiedy Niemcy wycofali się z Prus Wschodnich, Róża padła ofiarą zbiorowego gwałtu ze strony sowieckich żołnierzy, a przez to, że sowiecka jednostka wojskowa stacjonowała w jej gospodarstwie, lokalni Mazurzy patrzyli na nią z niechęcią. Poznawszy jej los i zdobywszy rower od lokalnego pasera, Tadeusz wraca do jej gospodarstwa, gdzie dowiaduje się, że Róża po raz kolejny padła ofiarą bandy Wasyla. Tadeusz próbuje złagodzić jej cierpienie. Na bagnach znajduje kolejne sztuki poniemieckiej broni, grodzi jej gospodarstwo i podarowuje jej pistolet. Wówczas jednak Róża doświadcza poronienia. Tadeusz prosi o pomoc zdekonspirowanego dawnego kolegę z Armii Krajowej, doktora Leliwę, który poddaje ją badaniu i przynosi morfinę dla uśmierzenia bólu.

Pytanie: Z kim Tadeusz sadzi ziemniaki?
Odpowiedź: Róży

Pytanie: Kto jest mężem Róży?
Odpowiedź: niemieckiego żołnierza

Pytanie: Jakie przestępstwo zostało popełnione na Róży?
Odpowiedź: gwałtu

Pytanie: Czy Róża spodziewała się dziecka?
Odpowiedź: Wówczas jednak Róża doświadcza poronienia
Róża (film 2011)

Tadeusz zostaje sprowadzony do domu Róży, gdzie leczy się z ran. Nocą, śpiąc w jednym łóżku, oboje próbują zbliżenia miłosnego, jednak Róża nagle przerywa stosunek. Wnet Tadeusz zauważa, że ktoś próbuje się dostać do jej gospodarstwa. Detonuje ładunek wybuchowy z pozostałych na polu min. Na miejscu wybuchu dostrzega martwego szabrownika, po czym zakopuje go z Władkiem. Tymczasem Róża zwija się z bólu. Przysłany do niej radziecki lekarz zauważa, że w jej ciele pozostały elementy płodu, po czym orzeka raka mózgu. Obudziwszy się ze snu, w którym spędzał szczęśliwie czas z Różą i Jadwigą, Tadeusz zostaje zawiadomiony o szabrownictwie bandy Wasyla, która podpala chałupę Władka. Biorąc do ręki karabin wyborowy, zabija kilku szabrowników, po czym gości repatriantów w gospodarstwie Róży. Desperacko próbuje kupować na czarnym rynku morfinę dla obolałej kobiety. Gdy zastaje na miejscu Kazika, którego podwładni gwałcą ponownie Różę, daje im łapówkę i każe im odejść.

Pytanie: Gdzie Tadeusz z dramatu Róża zostaje wysłany w celu wygojenia obrażeń?
Odpowiedź: do domu Róży

Pytanie: Z jakiej broni Tadeusz - bohater Róży - zabija szabrowników?
Odpowiedź: karabin wyborowy

Pytanie: Jakiego narkotyku poszukiwał Tadeusz - bohater Róży? 
Odpowiedź: morfinę
LKB1

Wykazano, że LKB1 bierze udział w regulacji biegunowości (polarności) komórek nabłonka jelita cienkiego (enterocytów). Wcześniej uważano, że ukształtowanie się biegunowości pojedynczego enterocyta, z wykształceniem rąbka szczoteczkowego na skierowanym do światła jelita biegunie komórki, zależy od interakcji z sąsiadującymi komórkami nabłonka. Pojedyncza komórka może jednak ulec polaryzacji na drodze aktywacji LKB1. Mechanizm, w którym LKB1 indukuje polaryzację może angażować grupę ssaczych kinaz serynowo-treoninowych, określanych łącznie jako rodzina PAR1. LKB1 wiąże się z białkiem PAR1, fosforyluje je i aktywuje. Zależność LKB1 i PAR1 wykazano też u innych organizmów; odpowiednikiem PAR1 u nicieni C. elegans jest grupa genów oznaczanych par (od partitioning defective), zawiadujących najprawdopodobniej asymetrycznym podziałem komórek w zarodku. Par4 jest domniemanym ortologiem LKB1 (patrz wyżej). Fenotyp inaktywacji Par4 i Par1 jest zbliżony, co sugeruje, że produkty białkowe obu tych genów także współpracują w kaskadzie kinazowej, tak jak LKB1-PAR1 u człowieka.

Pytanie: W jakiej części ciała występują enterocyty?
Odpowiedź: jelita cienkiego

Pytanie: Co się dzieje w przypadku aktywacji LKB1 wobec komórek enterocytowych? 
Odpowiedź: może jednak ulec polaryzacji

Pytanie: Czym jest rodzina PAR1?
Odpowiedź: Mechanizm, w którym LKB1 indukuje polaryzację może angażować grupę ssaczych kinaz serynowo-treoninowych

Pytanie: Co jest domniemanym ortologiem LKB1?
Odpowiedź: Par4
Antylopowiec modry

W 1974 Klein przebadał skamieniałości gatunków antylopowca z Afryki Południowej. Większość z nich reprezentowało antylopowce modrego i końskiego. Zapis kopalny sugeruje, że antylopowiec modry występował w dużej liczebności w czasie ostatniego zlodowacenia, około 0,1 miliona lat temu, że był bardziej pospolity od sympatrycznych antylop. Antylopowiec modry mógł adaptować się do bardziej otwartych siedlisk, niż antylopowiec koński, co stanowi istotną różnicę pomiędzy tymi gatunkami. Skamieliny antylopowca modrego znajdowano w jaskiniach Klasies River Caves, Nelson Bay oraz Swartklip na zachodzie gór Hottentots-Holland. Faith et al. w 2013 zauważyli, że zachodnia i wschodnia część Państwa Przylądkowego rozdzielały bariery biogeograficzne, jak Góry Przylądkowe czy lasy afromontane. Badanie z 2011 sugeruje, że niski poziom morza ułatwiał migracje dużych saków. W związku z tym podniesienie się poziomu morza z początkiem holocenu doprowadziło do fragmentacji populacji antylopowca modrego i oddaliło wiele z populacji od zachodniego wybrzeża. Skamieliny datowane na ten czas należą do rzadkości na zachodnim wybrzeżu, odkryto je natomiast na południowym wybrzeżu. Mogło mieć miejsce masowe wymieranie, które pozostawiło populacje głównie na bogatym w zasoby zachodnim Państwie Przylądkowym. Przyczyny znacznego spadku liczebności w populacjach antylopowca modrego niedługo przed przybyciem Europejczyków nie zostały zbadane. Głównymi przyczynami uszczuplenia pogłowia mogą okazać się konkurencja z trzodą hodowlaną i zniszczenie siedlisk.

Pytanie: Czego dokonał Klein w 1974 roku?
Odpowiedź: przebadał skamieniałości gatunków antylopowca z Afryki Południowej

Pytanie: Jaka jest zasadnicza różnica między antylopowcem modrym a końskim?
Odpowiedź: Antylopowiec modry mógł adaptować się do bardziej otwartych siedlisk, niż antylopowiec koński

Pytanie: W jakich miejscach znaleziono skamieliny antylopowca modrego?
Odpowiedź: w jaskiniach Klasies River Caves, Nelson Bay oraz Swartklip na zachodzie gór Hottentots-Holland

Pytanie: Czy wysokość poziomu morza ma wpływ na przemieszczanie się ssaków?
Odpowiedź: niski poziom morza ułatwiał migracje dużych saków