the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
SM UC-2

SM UC-2 zamówiony został 23 listopada 1914 roku jako drugi z serii 15 okrętów typu UC I (numer projektu 35a, nadany przez Inspektorat Okrętów Podwodnych), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Pierwsze 10 jednostek typu, w tym UC-2, zostało zbudowanych w stoczni Vulcan w Hamburgu. Stocznia, nie mając wcześniej doświadczenia w budowie okrętów podwodnych, oszacowała czas budowy okrętu na 5-6 miesięcy, i aby dotrzymać tego terminu musiała wstrzymać budowę torpedowców. UC-2 otrzymał numer stoczniowy 46 (Werk 46). Okręt został zwodowany 12 maja 1915 roku, zaś do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej przyjęty już 17 maja 1915 roku.

Pytanie: W związku z jakim programem została zlecona budowa SM UC-2?
Odpowiedź: wojennego programu rozbudowy floty

Pytanie: Jaka stocznia zajęła się budową okrętu UC-2?
Odpowiedź: Vulcan

Pytanie: Budowę jakiego typu okrętów musiała wstrzymać stocznia Vulcan, żeby oddać na czas SM UC-2?
Odpowiedź: torpedowców
SM UC-2

Podczas drugiej misji, prawdopodobnie 30 czerwca 1915 roku okręt zatonął wraz z całą załogą, zniszczony podczas stawiania zagrody minowej przez wybuch własnej miny w rejonie Lowestoft. 2 lipca o godz. 21:40 wrak został dodatkowo staranowany przez brytyjski parowiec „Cottingham”, co w niektórych opracowaniach uznawane jest za datę zatopienia UC-2. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że UC-2 wypłynął z bazy w dniu 29 czerwca, jest bardzo prawdopodobne, że był już zniszczony przez własną minę w tej chwili, kiedy parowiec go staranował.

Pytanie: Co doprowadziło do zatonięcia UC-2?
Odpowiedź: wybuch własnej miny

Pytanie: Gdzie przebywał UC-2, kiedy doszło do wybuchu?
Odpowiedź: w rejonie Lowestoft

Pytanie: Jaki statek wpłynął na UC-2 2 lipca 1915 roku?
Odpowiedź: brytyjski parowiec „Cottingham”

Pytanie: Jaki fakt sugeruje, że stawiacz min był już zniszczony, kiedy staranował go „Cottingham”?
Odpowiedź: UC-2 wypłynął z bazy w dniu 29 czerwca

Pytanie: Czy cała załoga UC-2 zginęła w wyniku wybuchu?
Odpowiedź: Podczas drugiej misji, prawdopodobnie 30 czerwca 1915 roku okręt zatonął wraz z całą załogą
Amfetamina

W 2015 przegląd systematyczny i metaanaliza wysokiej jakości badań klinicznych wykazały, że używanie niewielkich (terapeutycznych) dawek amfetaminy powoduje umiarkowaną, ale jednoznaczną poprawę zdolności poznawczych, w tym pamięci roboczej, długoterminowej pamięci epizodycznej, kontroli inhibicyjnej, pewnych aspektów uwagi – u zdrowych dorosłych. Zwiększające zdolności poznawcze właściwości amfetaminy polegają na pośredniej aktywacji receptorów D1 i α2 w korze przedczołowej. Przegląd systematyczny z 2014 wykazał, że niewielkie dawki amfetaminy mogą poprawiać także konsolidację pamięci, w efekcie prowadząc do lepszego przypominania. Dawki terapeutyczne zwiększają również wydajność kory, efekt ten mediuje poprawę pamięci operacyjnej u wszystkich osób. Amfetamina i inne używane w ADHD stymulanty poprawiają również motywację wykonywania zadań oraz zwiększają pobudzenie, promując zachowanie nakierowane na spełnianie zasad (przez wpływ na jądro półleżące). Stymulanty takie jak amfetamina mogą poprawiać wyniki trudnych i nudnych zadań, studenci wykorzystują je podczas nauki i zdawania testów. W oparciu o badania samozgłoszeń nielegalnego użycia stymulantów wiadomo, że 5–35% studentów używa stymulantów przeznaczonych do leczenia ADHD z drugiej ręki, stosując je głównie raczej do poprawy wyników niż rekreacyjnie. Jednakże duże dawki amfetaminy, przekraczające zakres terapeutyczny, mogą zakłócać pamięć roboczą i inne aspekty kontroli kognitywnej.

Pytanie: Czy amfetamina może także działać pozytywnie na organizm człowieka?
Odpowiedź: używanie niewielkich (terapeutycznych) dawek amfetaminy powoduje umiarkowaną, ale jednoznaczną poprawę

Pytanie: Czy amfetamina może pomagać w nauce?
Odpowiedź: poprawę zdolności poznawczych, w tym pamięci roboczej, długoterminowej pamięci epizodycznej, kontroli inhibicyjnej, pewnych aspektów uwagi

Pytanie: Na jakie receptory wpływa amfetamina?
Odpowiedź: D1 i α2

Pytanie: W jakim celu studenci stosują stymulanty przeznaczone do leczenia ADHD?
Odpowiedź: do poprawy wyników
Big Brother (Polska)

Program emitowany był od 2 września do 16 grudnia 2007. Big Brother był emitowany przez siedem dni w tygodniu: codziennie prezentowano półgodzinne relacje z domu Wielkiego Brata w programie Big Brother 4.1. – Prosto z domu), natomiast w poniedziałki, wtorki, czwartki i piątki emitowano Big Brother 4.1 – podsumowanie ostatnich 24 godzin, w środy – na żywo przebieg „nominacji”, a w niedziele – Big Brother 4.1 – Ring, w którym ogłaszano wyniki głosowania telewidzów. Dodatkowo, od poniedziałku do piątku o godz. 23.00 transmitowano program Big Brother 4.1 – Extra zawierający niewyemitowane wcześniej relacje z Domu Wielkiego Brata, w soboty – Big Brother 4.1 – Show z udziałem gości muzycznych, a w niedziele – Omnibus, będący przeglądem najciekawszych fragmentów programu. Pierwszy odcinek obejrzało średnio 1,2 mln telewidzów, a cały sezon śledziło średnio 529 tys. widzów.

Pytanie: Czy Big Brother był puszczany codziennie?
Odpowiedź: Big Brother był emitowany przez siedem dni w tygodniu

Pytanie: Co w programie pojawiało się w ostatni dzień tygodnia?
Odpowiedź: wyniki głosowania telewidzów

Pytanie: Co pojawiało się w Big Brother 4.1 – Extra?
Odpowiedź: niewyemitowane wcześniej relacje z Domu Wielkiego Brata

Pytanie: Jak nazywały się najciekawsze wycinki z programu?
Odpowiedź: Omnibus

Pytanie: Ile osób oglądało Big Brothera?
Odpowiedź: 529 tys.
Big Brother (Polska)

Co 2 tygodnie (w późniejszym etapie: co tydzień) odbywają się tzw. nominacje, w których każdy z uczestników w dźwiękoszczelnym „pokoju zwierzeń” typuje dwoje ze współmieszkańców do odejścia z programu. Dwie (w razie remisu: więcej) osoby z największą liczbą głosów zostają nominowane do opuszczenia domu. Przez kolejny tydzień publiczność decyduje, kto powinien opuścić program, poprzez oddanie głosów przy pomocy telefonów: dzwoniąc pod specjalny numer (w pierwszych sezonach programu), wysyłając wiadomość SMS lub głosując przez Internet (od szóstego sezonu). Uczestnicy mogą również być eliminowani karnie przez produkcję lub zrezygnować z programu, a także wyjść z domu samodzielnie. W trakcie trwania edycji zdarza się, że do domu wprowadzają się nowi mieszkańcy. Proces nominacji i głosowania powtarza się do momentu, gdy w grze pozostaje trójka uczestników, między którą rozgrywa się finał. Zwycięzcę programu ponownie wybierają telewidzowie.

Pytanie: Co robi każdy z zawodników w ramach tak zwanych nominacji?
Odpowiedź: typuje dwoje ze współmieszkańców do odejścia z programu

Pytanie: Czy niezależnie od okoliczności do odejścia z programu nominowanych jest dwóch uczestników?
Odpowiedź: Dwie (w razie remisu: więcej) osoby z największą liczbą głosów zostają nominowane do opuszczenia domu

Pytanie: W jaki sposób widzowie wpływają na to, który z uczestników zostanie wyeliminowany z programu?
Odpowiedź: poprzez oddanie głosów przy pomocy telefonów: dzwoniąc pod specjalny numer (w pierwszych sezonach programu), wysyłając wiadomość SMS lub głosując przez Internet (od szóstego sezonu)

Pytanie: W jaki sposób, poza głosowaniem publiczności, zawodnicy mogą opuścić program?
Odpowiedź: mogą również być eliminowani karnie przez produkcję lub zrezygnować z programu, a także wyjść z domu samodzielnie
Patrice Evra

Po nieudanej próbie przekonania Paris Saint-Germain skautów, Evra wrócił do Brétigny i został zaproszony przez znajomego do udziału w turnieju piłki nożnej w 5-a-side organizowanym przez centrum sportowe Juvisy-sur-Orge. Podczas gry został zauważony przez włoskiego skauta, który zaproponował mu możliwość wzięcia udziału w treningu z klubem Torino FC we Włoszech. Evra spędził dziesięć dni szkolenia z klubem, a po szkoleniu zaproponowano mu miejsce z młodymi wychowankami klubu. Był także zapraszany przez klub Serie C1 Marsala którego agenci zwabili go perspektywą zostania zawodowym piłkarzem. Evra wybrał drugą opcję i podpisał swój pierwszy profesjonalny kontrakt w wieku 17 lat. Opisał ten moment jako "najlepsze uczucie jakie miałem w piłce nożnej". Evra spędził tylko jeden sezon w klubie rozgrywając w sumie 27 meczów i strzelając sześć bramek. Po sezonie, przeniósł się do Serie B aby dołączyć do zespołu Monza za € 250 000 ponieważ transfer do Serie A do Romy i S.S. Lazio nie doszedł do skutku. Evra pojawił się tylko w trzech meczach, debiutując 29 sierpnia 1999 r. w porażce na wyjeździe przeciwko Alzano. Opuścił klub po zakończeniu sezonu po kłótni z trenerem klubu.

Pytanie: Jaka organizacja miała pieczę nad turniejem 5-a-side?
Odpowiedź: Juvisy-sur-Orge

Pytanie: Po ilu dniach szkolenia zaproponowano Evrze miejsce wśród młodych wychowanków Torino FC?
Odpowiedź: dziesięć

Pytanie: Jak do przejścia do Serie C1 Marsala kusili Evrę agenci?
Odpowiedź: perspektywą zostania zawodowym piłkarzem

Pytanie: Ile lat miał Evra w momencie podpisywania debiutanckiego kontraktu?
Odpowiedź: 17
Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988

Do ścisłej czołówki dołączył 13. po I serii Jiří Parma, któremu skok na 82,5 m pozwolił zająć ostatecznie 5. miejsce w konkursie. W pierwszej „dziesiątce” znalazł się również Piotr Fijas (80 m). Zajmujący wcześniej 11. miejsce Matjaž Zupan skoczył 78 m i spadł w klasyfikacji o 5 pozycji. Taką samą odległość uzyskali Steve Collins i Ladislav Dluhoš, przez co znaleźli się poza „dziesiątką”. Skok na 87 m (drugi wynik serii finałowej) oddał Pavel Ploc, dzięki czemu wyprzedził o 8,3 pkt Parmę i pozostał liderem po skokach dalszych 5 zawodników. Awansował również Heinz Kuttin, który po próbie na 80,5 m znalazł się tuż za Czechosłowakami. Dalsi zawodnicy nie utrzymali swoich pozycji – Jari Puikkonen skoczył 80 m i spadł na 7. miejsce na koniec zawodów, zaś jedne z najgorszych prób całego konkursu oddali Rajko Lotrič (74 m) i Primož Ulaga (72 m), spadając do trzeciej „dziesiątki”. Skaczący po nich inny Jugosłowianin Miran Tepeš uzyskał 83,5 m i tracił 0,9 pkt do Ploca mimo ponownie najwyższych not za styl (54 pkt). Na podium utrzymał słabo spisujący się dotąd w sezonie Jiří Malec, który oddał skok długości 85,5 m i choć minimalnie przegrał walkę o srebrny medal z Plocem, to o 0,6 pkt pokonał Tepeša. Matti Nykänen powtórzył swoją najdłuższą w konkursie próbę – 89,5 m – czym zapewnił sobie zwycięstwo i zdobył drugie w karierze złoto olimpijskie.

Pytanie: Na ile metrów skoczył Jiří Parma?
Odpowiedź: 82,5

Pytanie: Czy Steve Collins był w "dziesiątce" najlepszych skoczków?
Odpowiedź: Taką samą odległość uzyskali Steve Collins i Ladislav Dluhoš, przez co znaleźli się poza „dziesiątką”

Pytanie: Które miejsce w zawodach zdobył Matti Nykänen?
Odpowiedź: złoto olimpijskie

Pytanie: Czy Matti Nykänen stanął na podium? 
Odpowiedź: Matti Nykänen powtórzył swoją najdłuższą w konkursie próbę – 89,5 m – czym zapewnił sobie zwycięstwo i zdobył drugie w karierze złoto olimpijskie
Miejsce Odosobnienia w Berezie Kartuskiej

Według różnych szacunków przez 5 lat działalności Berezy Kartuskiej zanotowano od 4 do 20 przypadków śmierci. Norman Davies podał w swojej książce dotyczącej historii Polski pt. Boże igrzysko liczbę 17 ofiar śmiertelnych. Agnieszka Knyt z ogólnej liczby 3 tysięcy więźniów uwięzionych w Berezie do końca sierpnia 1939 podaje 13 zgonów. Natomiast ukraiński historyk Wiktor Idzio w swojej książce o UPA, podaje liczbę aż 300 ofiar. Ireneusz Polit podaje, że w ciągu 6 lat w Berezie zmarło 14 osób (10 – w szpitalach dokąd ich skierowano na leczenie zewnętrzne, 3 osoby w samym MO z powodu chorób, 1 na skutek samobójstwa).

Pytanie: Ile osób poniosło śmierć w Berezie Kartuskiej w ciągu 5 lat?
Odpowiedź: od 4 do 20

Pytanie: Jaką książkę napisał Norman Davies?
Odpowiedź: Boże igrzysko

Pytanie: Ile osób w tym miejscu zmarło według Agnieszki Knyt?
Odpowiedź: 13

Pytanie: Jakiej narodowości był Wiktor Idzio?
Odpowiedź: ukraiński

Pytanie: Czy w Berezie Kartuskiej doszło do samobójstwa?
Odpowiedź: 1 na skutek samobójstwa
Miejsce Odosobnienia w Berezie Kartuskiej

Zdaniem Wojciecha Śleszyńskiego, autora pracy Obóz odosobnienia w Berezie Kartuskiej 1934–1939 jednym z celów obozu było złamanie psychiczne osadzonych (z reguły trwało to 3 miesiące, ale opornym można było przedłużyć pobyt), aby już nigdy nie sprzeciwiali się władzom państwowym, prowadziły do tego zdaniem Śleszyńskiego tortury psychiczne, ale także fizyczne nad osadzonymi. Rodzaje kar były wielorakie, od rutynowego bicia pałką po osadzenie w karcerze bez okien gdzie więźniowie spali na betonowej podłodze a jedynym wyposażeniem był kubeł na nieczystości. Zdaniem P. Siekanowicza obóz był wzorowany na obozach niemieckich oraz gułagach, a za uchybienia w pracy więźniowie dostawali chłostę lub od 5 do 50 uderzeń w twarz.

Pytanie: Co, według Wojciecha Śleszyńskiego, wywoływało u osadzonych złamanie psychiczne?
Odpowiedź: tortury psychiczne, ale także fizyczne

Pytanie: Jakie kary były stosowane na osadzonych w Berezie Kartuskiej?
Odpowiedź: od rutynowego bicia pałką po osadzenie w karcerze bez okien

Pytanie: Jakie inne miejsca osadzenia zainspirowały twórców Miejsca Odosobnienia w Berezie Kartuskiej, według Siekanowicza?
Odpowiedź: obozach niemieckich oraz gułagach

Pytanie: Dlaczego, zgodnie z opinią Śleszyńskiego, więźniów tego obozu starano się złamać psychicznie?
Odpowiedź: aby już nigdy nie sprzeciwiali się władzom państwowym
Czarnobyl

W wyniku II rozbioru Polski (1793) Czarnobyl znalazł się w zaborze rosyjskim. W II połowie XVIII wieku osiedliła się duża grupa rosyjskich staroobrzędowców; wtedy też rozpoczęło się intensywne osadnictwo żydowskie. W 1816 Czarnobyl odziedziczył po swej matce hr. Aleksander Chodkiewicz, zaś po jego śmierci (1832) miasto przeszło w ręce hr. Mieczysława Chodkiewicza, syna. W 1832, po powstaniu listopadowym (1830–1831), władze rosyjskie skasowały klasztor dominikanów. W 1880 żydzi stanowili 57% mieszkańców, prawosławni 33%, staroobrzędowcy 9%, katolicy 1%. Od zaborów do rewolucji październikowej było tu jedno z większych centrów chasydyzmu w państwie carskim, siedziba dynastii cadyków twerskich. W XIX i I połowie XX wieku funkcjonował tu ważny towarowy i pasażerski port rzeczny, który był wtedy podstawą gospodarki miejskiej. Miasto specjalizowało się także w produkcji i handlu drewnem, smołą, dziegciem oraz warzywami, których głównym odbiorcą był pobliski Kijów.

Pytanie: W którym roku był drugi rozbiór Polski? 
Odpowiedź: 1793

Pytanie: Czy w Czarnobylu mieszkali Żydzi?
Odpowiedź: wtedy też rozpoczęło się intensywne osadnictwo żydowskie

Pytanie: Czy miasto Czarnobyl należało do Chodkiewicza?
Odpowiedź: Czarnobyl odziedziczył po swej matce hr. Aleksander Chodkiewicz

Pytanie: Jak miał na imię syn hr. Aleksandra Chodkiewicza?
Odpowiedź: Mieczysława
Czarnobyl

W 1569 włączony do Korony. Poprzez małżeństwo córki Filona Kmity Czarnobylskiego – Zofii – z Łukaszem Sapiehą, dobra te przeszły w ręce tego rodu. Małżeństwo to ufundowało w Czarnobylu w 1626 koło zamku kościół i klasztor Dominikanów, w którym zostali pochowani. Odziedziczył te dobra Kazimierz Lew Sapieha, który przeniósł kościół i klasztor w inne miejsce. W XVI wieku ważny ośrodek handlowy położony przy szlakach wodnych, liczył wtedy trochę ponad tysiąc mieszkańców. Czarnobyl podupadł w połowie wieku XVII w czasie powstania Chmielnickiego.

Pytanie: Jakie budynki znajdujące się na terenie Czarnobylu zostały sfinansowane przez Zofię i Łukasza Sapiehów?
Odpowiedź: kościół i klasztor Dominikanów

Pytanie: Czy Zofia i Łukasz Sapiehowie zostali po śmierci złożeni do grobu na terenie Czarnobyla?
Odpowiedź: Małżeństwo to ufundowało w Czarnobylu w 1626 koło zamku kościół i klasztor Dominikanów, w którym zostali pochowani

Pytanie: Jakich zmian w architekturze Czarnobyla dokonał Kazimierz Lew Sapieha?
Odpowiedź: przeniósł kościół i klasztor w inne miejsce

Pytanie: Jaki konflikt przyczynił się do pogorszenia kondycji tego miasta w siedemnastym wieku?
Odpowiedź: powstania Chmielnickiego
Monaster Chrystusa Zbawiciela w Wirowie

W budynkach opuszczonych przez mniszki prawosławne zamieszkały siostry z zakonu niepokalanek. W części zabudowań zorganizowały one seminarium nauczycielskie, które działało do 1932. W kolejnych latach dawny monaster został zaadaptowany na szkołę podstawową oraz zakład dla dzieci specjalnej troski, prowadzony przez Siostry Rodziny Maryi. W 1946 w budynkach rozlokowano państwowy dom dziecka. W 1958 został on zlikwidowany, zaś w zabudowaniach powstał zakład dla uzależnionych od alkoholu. Obecnie (2010) w Wirowie działa dom pomocy społecznej.

Pytanie: Do którego roku istniał państwowy dom dziecka?
Odpowiedź: 1958

Pytanie: Co aktualnie funkcjonuje w dawnym monasterze?
Odpowiedź: dom pomocy społecznej

Pytanie: Czym zajmowały się Siostry Rodziny Maryi?
Odpowiedź: zakład dla dzieci specjalnej troski
Monaster Chrystusa Zbawiciela w Wirowie

Kompleks zabudowań monasteru wirowskiego składał się z zespołu budynków służących społecznej działalności mniszek, budynków mieszkalnych oraz dwóch cerkwi: Chrystusa Zbawiciela oraz wzniesionej po 1903 św. Serafina z Sarowa. Trzecia świątynia, pod wezwaniem św. Leoncjusza Rostowskiego, stanowiła część budynku szkolnego. Całość była wzniesiona w stylu rusko-bizantyjskim, typowym dla architektury sakralnej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w II połowie XIX stulecia. Mniszki urządziły również tarasy nad brzegiem Bugu oraz otoczyły cały kompleks sadem. Charakterystyczne cechy budownictwa rosyjskiego są nadal widoczne w architekturze obecnego domu pomocy społecznej w Wirowie. Zmian dokonano jedynie w architekturze cerkwi przy ich adaptacji do nowych celów, usuwając typowo prawosławne kopuły.

Pytanie: Jakie cerkwie znajdują się na terenie tego monasteru?
Odpowiedź: Chrystusa Zbawiciela oraz wzniesionej po 1903 św. Serafina z Sarowa

Pytanie: W jakim stylu wybudowano kompleks zabudowań tego monasteru?
Odpowiedź: rusko-bizantyjskim

Pytanie: Jaki rodzaj budowli charakteryzował się stylem rusko-bizantyjskim?
Odpowiedź: architektury sakralnej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w II połowie XIX stulecia

Pytanie: Jakich elementów cerkwi pozbyto się, aby dostosować je lepiej do nowych przeznaczeń?
Odpowiedź: typowo prawosławne kopuły
Morskie Oko

Morskie Oko nazywano także Rybim Jeziorem lub Rybim Stawem, gdyż należy do nielicznych zarybionych w sposób naturalny jezior tatrzańskich. Zasilane jest dwoma stałymi potokami: Czarnostawiańskim Potokiem, spływającym kaskadami Czarnostawiańskiej Siklawy, oraz Mnichowym Potokiem, tworzącym Dwoistą Siklawę. Do jeziora wpada także kilka cieków okresowych, m.in. z Szerokiego i Marchwicznego Żlebu. Ze stawu wypływa Rybi Potok, rozlewający się w początkowym odcinku w kilka Rybich Stawków: Małe Morskie Oko, Żabie Oko, Małe Żabie Oko.

Pytanie: Jakie są inne nazwy na Morskie Oko?
Odpowiedź: Rybim Jeziorem lub Rybim Stawem

Pytanie: Dlaczego Morskie Oko nazywa się także Rybim Stawem?
Odpowiedź: należy do nielicznych zarybionych w sposób naturalny jezior tatrzańskich

Pytanie: Jaki ciek okresowy wpada do Morskiego Oka?
Odpowiedź: z Szerokiego i Marchwicznego Żlebu

Pytanie: Jak nazywają się otoki wpływające do Morskiego Oka?
Odpowiedź: Czarnostawiańskim Potokiem, spływającym kaskadami Czarnostawiańskiej Siklawy, oraz Mnichowym Potokiem
Tlenek węgla

Toksyczne działanie tlenku węgla wynika z jego większego od tlenu (250–300 razy) powinowactwa do hemoglobiny, zawartej w erytrocytach krwi. Tworzy on połączenie zwane karboksyhemoglobiną (CO + Hb → COHb), które jest trwalsze niż służąca do transportu tlenu z płuc do tkanek oksyhemoglobina (połączenie tlenu z hemoglobiną). Dochodzi więc do niedotlenienia tkanek, co w wielu przypadkach prowadzi do śmierci. Już wdychanie powietrza ze stężeniem 0,16% objętościowego CO, powoduje po dwóch godzinach zgon. O ile przy większych stężeniach (pow. 0,32%) pierwszymi objawami zatrucia jest silny ból głowy i wymioty, to mniejsze stężenia powodują przy względnie krótkim wdychaniu jedynie słaby ból głowy i zapadanie w śpiączkę, jednak i te stężenia powodują po dłuższym kontakcie śmierć.

Pytanie: O ile razy tlenek węgla ma wyższe powinowactwo do hemoglobiny?
Odpowiedź: 250–300

Pytanie: Czy tlenek węgla jest szkodliwy dla człowieka?
Odpowiedź: Toksyczne działanie tlenku węgla wynika z jego większego od tlenu (250–300 razy) powinowactwa do hemoglobiny

Pytanie: Jaki jest wzór na karboksyhemoglobinę?
Odpowiedź: CO + Hb → COHb

Pytanie: Co u człowieka występuje po przyjęciu tlenku węgla?
Odpowiedź: niedotlenienia tkanek
Artur Partyka

Trzykrotny olimpijczyk (Seul 1988, Barcelona 1992, Atlanta 1996), zdobył dwa medale olimpijskie (brąz w 1992, srebro w 1996), a także trzy medale mistrzostw świata na otwartym stadionie. Należał do najskuteczniejszych lekkoatletów lat 90. XX wieku – w latach 1992–1998 stawał na podium wszystkich międzynarodowych zawodów rangi mistrzowskiej, w których brał udział. Należał do najpopularniejszych polskich sportowców ostatniej dekady XX wieku – był laureatem Plebiscytu Przeglądu Sportowego nieprzerwanie w latach 1992–1998. Sześciokrotnie zdobywał Złote Kolce, nagrodę dla najlepszego lekkoatlety sezonu w Polsce (1991–1995, 1998). Ośmiokrotnie (1991–1998) był notowany w dziesiątce rankingu światowego Track and Field News.

Pytanie: Jaką nazwę nosi wyróżnienie dla najwybitniejszego lekkoatlety sezonu w Polsce?
Odpowiedź: Złote Kolce

Pytanie: Dla jakiego obszaru tworzony jest ranking Track and Field News?
Odpowiedź: światowego

Pytanie: W jakim mieście olimpijczyk zdobył srebrny medal olimpijski w 1996?
Odpowiedź: Atlanta

Pytanie: Jaki plebiscyt wygrywał olimpijczyk każdego roku w okresie od 1992 do 1998?
Odpowiedź: Plebiscytu Przeglądu Sportowego
HMS Invincible (1907)

4 listopada 1914 roku Admiralicja otrzymała wiadomość o rozgromieniu brytyjskiej Eskadry Indii Zachodnich przez okręty Eskadry Wschodnioazjatyckiej admirała von Spee. W obliczu kolejnej porażki i zagrożenia, jakie stwarzały dla żeglugi alianckiej jednostki niemieckie (krążowniki pancerne „Scharnhorst” i „Gneisenau” oraz trzy krążowniki lekkie), już następnego dnia zapadła decyzja o wysłaniu na południowy Atlantyk dwóch krążowników liniowych, wydzielonych ze składu Grand Fleet. Miały to być bliźniacze „Invincible” i „Inflexible”. Dowódcą eskadry został mianowany wiceadmirał Frederick Doveton Sturdee, który wybrał na swój okręt flagowy „Invincible”. Spowodowało to następną zmianę dowódcy okrętu, którym został komandor Tufton P.H. Beamish.

Pytanie: Czy von Spee doprowadził do zniszczeń w brytyjskiej flocie?
Odpowiedź: 4 listopada 1914 roku Admiralicja otrzymała wiadomość o rozgromieniu brytyjskiej Eskadry Indii Zachodnich przez okręty Eskadry Wschodnioazjatyckiej admirała von Spee

Pytanie: Czyje okręty stanowiły zagrożenie dla floty brytyjskiej?
Odpowiedź: W obliczu kolejnej porażki i zagrożenia, jakie stwarzały dla żeglugi alianckiej jednostki niemieckie

Pytanie:  Jakie krążowniki wysłano na Atlantyk z myślą o zabezpieczeniu floty brytyjskiej przed dalszymi zniszczeniami?
Odpowiedź: bliźniacze „Invincible” i „Inflexible”

Pytanie: Jaką funkcję pełnił Sturdee?
Odpowiedź: Dowódcą eskadry został mianowany wiceadmirał Frederick Doveton Sturdee
HMS Invincible (1907)

Krążownik liniowy powrócił do Wielkiej Brytanii w końcu lutego 1915 roku i został skierowany do Scapa Flow na ćwiczenia artyleryjskie. Dokończono również kompletowanie nowoczesnego systemu kierowania ogniem, którego brakowało we wcześniejszych starciach. Wkrótce potem, wraz z bliźniaczymi „Inflexible” i „Indomitable” utworzył 3. Eskadrę Krążowników Liniowych, w składzie Floty Krążowników Liniowych wiceadmirała Beatty’ego. Jej dowódca, kontradmirał Horace Hood, podniósł swą flagę na „Invincible”. Nowym, ostatnim już dowódcą okrętu został komandor Arthur L. Cay. W kwietniu krążownik przeszedł do macierzystej stoczni, gdzie wymieniono mu lufy dział, zużyte po bitwie koło Falklandów. Od 26 maja 1915 roku był okrętem flagowym dowódcy eskadry, kontradmirała Horace'a Hooda.

Pytanie: Jak nazywały się bliźniacze jednostki HMS Invincible?
Odpowiedź: „Inflexible” i „Indomitable”

Pytanie: Do jakiej eskadry należał HMS Invincible?
Odpowiedź: 3. Eskadrę Krążowników Liniowych

Pytanie: Kto jako ostatni dowodził HMS Invincible?
Odpowiedź: Arthur L. Cay