the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Agnieszka Bolesławówna

Na przełomie 1140 i 1141 Salomea z Bergu zwołała wiec do Łęczycy, na którym wraz z synami (głównie Bolesławem i Mieszkiem) oraz możnymi miała zadecydować o przyszłości Agnieszki. Do wyboru były dwie możliwości: przeznaczenie jej do klasztoru benedyktynów w Zwiefalten lub wydanie za jednego z dynastów. Ostatecznie zdecydowano zaręczyć ją z synem któregoś księcia ruskiego i tym samym zdobyć sojusznika przeciw seniorowi Władysławowi. Historycy wysuwają dwie hipotetyczne kandydatury do jej ręki. Pogląd mający w literaturze więcej zwolenników mówi, że miał to być Mścisław Izjasławowic. Przemawia za nim fakt, iż dziesięć lat później Agnieszka go poślubiła. Drugi pogląd jako kandydata do ręki Piastówny wskazuje na jednego z synów wielkiego księcia kijowskiego Wsiewołoda II. Ten miał odrzucić propozycję juniorów i ich matki i zawiązać sojusz z Władysławem II, utwierdzony w 1142 poprzez zaślubiny Zwinisławy Wsiewołodówny z synem księcia śląskiego, Bolesławem.

Pytanie: Jakie opcje co do przyszłości Agnieszki rozważane były podczas spotkania w Łęczycy?
Odpowiedź: przeznaczenie jej do klasztoru benedyktynów w Zwiefalten lub wydanie za jednego z dynastów

Pytanie: Jaka decyzja została podjęta w sprawie przyszłości Agnieszki podczas spotkania w Łęćzycy?
Odpowiedź: zdecydowano zaręczyć ją z synem któregoś księcia ruskiego i tym samym zdobyć sojusznika przeciw seniorowi Władysławowi

Pytanie: Co świadczy o tym, że kandydatem na męża Agnieszki był na przełomie 1140 i 1141 roku Mścisław Izjasławowic?
Odpowiedź: dziesięć lat później Agnieszka go poślubiła

Pytanie: Czy historycy uważają zgodnie, że kandydatem do ręki Agnieszki był na przełomie 1140 i 1141 roku Mścisław Izjasławowic?
Odpowiedź: Historycy wysuwają dwie hipotetyczne kandydatury do jej ręki
Tadeusz Pieronek

W strukturach Konferencji Episkopatu Polski został w 1975 członkiem Komisji ds. Rewizji Prawa Kanonicznego (od 1984 Komisji Prawnej), a w 1983 zespołu mającego zadanie przełożenia na język polski nowego kodeksu prawa kanonicznego. W 1987 objął funkcję krajowego duszpasterza prawników. Również w 1987 został sekretarzem II Ogólnopolskiego Synodu Plenarnego w Polsce (1991–1999). W 1989 wszedł w skład Papieskiej Rady ds. Interpretacji Tekstów Ustawodawczych (od 1999 Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych).

Pytanie: Do składu jakiego organu dołączył w 1975 roku?
Odpowiedź: Komisji ds. Rewizji Prawa Kanonicznego

Pytanie: Czym miał się zajmować zespół, do którego Tadeusz Pieronek dołączył w 1983 roku?
Odpowiedź: przełożenia na język polski nowego kodeksu prawa kanonicznego

Pytanie: Objął posadę sekretarza jakiej organizacji w 1987 roku?
Odpowiedź: II Ogólnopolskiego Synodu Plenarnego w Polsce
Zjednoczenie Niemiec (1866–1871)

Austria była groźnym wrogiem, dlatego Bismarck przygotował rozgrywkę militarno-dyplomatyczną mającą na celu kolejno pozyskanie, a później sprowokowanie Austrii do wojny. W 1864 roku umyślnie spowodował konflikt z Danią (wojna duńska (1864)), zachęcając i obiecując Austrii wygraną. Tak też się stało. Koalicyjne wojska prusko-austriackie rozbiły duńską piechotę. Zawierając pokój z Danią w tym samym roku, Bismarck przeszedł do kolejnej części swojego planu. Na zdobytych ziemiach, graniczących z Austrią, nakazał mobilizację i ćwiczenia wojsk. Te, naruszając granicę prusko-austriacką, spowodowały wystosowanie w 1866 ultimatum z żądaniami przerwania manewrów wojskowych. Bismarck zignorował dokument, czego efektem w tym samym roku była wojna prusko-austriacka.

Pytanie: Kto przygotowywał wojnę Prus z Austrią w 1864 roku?
Odpowiedź: Bismarck

Pytanie: Przeciwko komu Duńćzycy walczyli w wojnie duńskiej?
Odpowiedź: wojska prusko-austriackie

Pytanie: W którym roku wybuchła wojna prusko-austriacka?
Odpowiedź: 1866

Pytanie: Co było bezpośrednim powodem wojny prusko-austriackiej?
Odpowiedź: naruszając granicę prusko-austriacką

Pytanie: Czy Austria dała wybór Prusom co do rozpoczęcia wojny?
Odpowiedź: ultimatum
Hekate

Początkowo uważana była za bóstwo życzliwe, pomocne ludziom w życiu codziennym i mające swój wpływ w sprawach sądowych, politycznych i wojennych. Moc jej rozciągała się bez ograniczeń na wszystkie dziedziny życia: wysłuchiwała próśb, udzielając nie tylko dóbr materialnych, lecz także daru wymowy na zgromadzeniach publicznych, zwycięstwa w walce i w zawodach sportowych (igrzyskach). Rybakom zapewniała połowy, rolnikom – rozmnażanie bydła i plony. Wzywano jej jako „bogini żywicielki” potomstwa, podobnie jak Apollina i Artemidy.

Pytanie: Czy od początku budziła w ludziach tylko trwogę?
Odpowiedź: Początkowo uważana była za bóstwo życzliwe

Pytanie: Czy była pomocna sportowcom?
Odpowiedź: Moc jej rozciągała się bez ograniczeń na wszystkie dziedziny życia: wysłuchiwała próśb, udzielając nie tylko dóbr materialnych, lecz także daru wymowy na zgromadzeniach publicznych, zwycięstwa w walce i w zawodach sportowych (igrzyskach)
Volkswagen Polo

Podstawową jednostką napędową pojazdu był czterocylindrowy silnik benzynowy o pojemności 0.9 l i mocy 40 KM. W 1976 roku gamę jednostek napędowych rozszerzono o silnik o pojemności 1.1 l i mocy 50 KM. W 1977 roku do gamy nadwoziowej pojazdu dołączył 2-drzwiowy sedan oferowany pod nazwą Derby. W 1979 roku auto przeszło delikatny face lifting. Zmieniona została odrobinę atrapa chłodnicy, zderzaki, a także wnętrze pojazdu. W tym samym roku zaprezentowana została usportowiona wersja pojazdu oznaczona symbolem GT. Pojazd ten wyposażony był w mocniejszy silnik benzynowy o pojemności 1.3 l i mocy 55 KM.

Pytanie: Jakie urządzenie, o jakich właściwościach stanowiło podstawę napędu tego pojazdu?
Odpowiedź: czterocylindrowy silnik benzynowy o pojemności 0.9 l i mocy 40 KM

Pytanie: Jakiego rodzaju samochodem był wyprodukowany w 1977 roku model o nazwie Derby?
Odpowiedź: 2-drzwiowy sedan

Pytanie: Jakie modyfikacje wprowadzono w tym pojeździe w 1979 roku?
Odpowiedź: Zmieniona została odrobinę atrapa chłodnicy, zderzaki, a także wnętrze pojazdu

Pytanie: Czym wersja tego samochodu oznaczana jako GT różniła się od wersji podstawowej?
Odpowiedź: wyposażony był w mocniejszy silnik benzynowy o pojemności 1.3 l i mocy 55 KM
Jan Ziobro (skoczek narciarski)

23 lutego Ziobro wystartował w konkursie Pucharu Kontynentalnego w Wiśle. Po pierwszej serii był 21. Oddał skok na 120 m i był klasyfikowany ex aequo z Florianem Altenburgerem. W drugiej rundzie Polak uzyskał 127,5 m i przesunął się na szóstą lokatę. Rozegrano jeszcze jeden konkurs w tej polskiej miejscowości. W otwierającej kolejce Ziobro skoczył na 124,5 m i był szósty wraz z Łukaszem Rutkowskim. W drugiej uzyskał o dwa metry lepszą odległość, dzięki czemu stanął na trzecim stopniu podium. W klasyfikacji generalnej Ziobro awansował na siedemnaste miejsce z dwudziestego drugiego, które zajmował po absencji podczas zawodów w USA i Niemczech. Na początku marca odbyły się zawody PK w Libercu. W pierwszym z konkursów, po pierwszym skoku na 95 m Ziobro był sklasyfikowany wraz z dwoma innymi zawodnikami na 17. pozycji. W finałowej, po uzyskaniu 97 m, awansował na trzynastą lokatę, zajmując ją wspólnie z Žigą Mandlem. Drugi konkurs był jednoseryjny, Ziobro zajął wówczas ósmą lokatę po skoku na 98 m. Zdobyte punkty pozwoliły Janowi Ziobro powrócić na piętnaste miejsce w klasyfikacji generalnej. Od tamtego czasu był najwyżej sklasyfikowanym z reprezentantów Polski.

Pytanie: W jakich zawodach wziął udział 23 lutego?
Odpowiedź: konkursie Pucharu Kontynentalnego w Wiśle

Pytanie: Jak zakończył się dla niego drugi konkurs w Wiśle?
Odpowiedź: stanął na trzecim stopniu podium

Pytanie: Jaki zawodnik uzyskał w konkursie Pucharu Kontynentalnego w Libercu tyle samo punktów, co Jan Ziobro?
Odpowiedź: Žigą Mandlem

Pytanie: Czy podczas drugiego konkursu w Libercu przeprowadzono obie serie?
Odpowiedź: Drugi konkurs był jednoseryjny
Newag Nevelo

W styczniu 2016 skończyła się umowa dzierżawy tramwaju i 25 stycznia pojazd został zwrócony Newagowi. W trakcie eksploatacji w Krakowie producent zebrał informacje niezbędne do ulepszenia konstrukcji oraz zwiększenia niezawodności pojazdu. 27 listopada, po wprowadzeniu modyfikacji w układach napędu i hamowania na podstawie zebranych informacji i sugestii MPK, tramwaj w zmienionym malowaniu zewnętrznym i z nową kolorystyką wnętrza powrócił do Krakowa na roczne testy. Ze względu na wprowadzone zmiany, niezbędne stało się przeprowadzenie badań technicznych wagonu i uzyskanie nowego dopuszczenia do ruchu. Kilka dni później Instytut Pojazdów Szynowych Politechniki Krakowskiej przeprowadził testy, które zakończyły się pozytywnie, a w międzyczasie przeszkoleni zostali motorniczowie.

Pytanie: Jakie zmiany wprowadzono w jego konstrukcji w 2016 roku?
Odpowiedź: modyfikacji w układach napędu i hamowania

Pytanie: Czy po zmianach wprowadzonych w 2016 roku powrócił do Krakowa?
Odpowiedź: tramwaj w zmienionym malowaniu zewnętrznym i z nową kolorystyką wnętrza powrócił do Krakowa na roczne testy

Pytanie: Czy tramwaj w zmienionej wersji pozytywnie przeszedł badania techniczne?
Odpowiedź: Instytut Pojazdów Szynowych Politechniki Krakowskiej przeprowadził testy, które zakończyły się pozytywnie

Pytanie: Na jaki okres został w 2016 roku ponownie udostępniony miastu Kraków?
Odpowiedź: roczne

Pytanie: Czy w 2016 roku wprowadzono w nim jedynie zmiany konstrukcyjne?
Odpowiedź: tramwaj w zmienionym malowaniu zewnętrznym i z nową kolorystyką wnętrza powrócił do Krakowa
Adam Bielan

W wyborach w 1997 został wybrany z listy krajowej Akcji Wyborczej Solidarność na posła III kadencji. Należał następnie do Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego (1998–2001) i Przymierza Prawicy (2001–2002). W 2001 po raz drugi uzyskał mandat poselski z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu chrzanowskim. W 2002 został członkiem PiS, pełnił funkcję rzecznika prasowego tej partii. Od 2003 był obserwatorem w PE, a od maja do lipca 2004 wykonywał obowiązki europosła V kadencji w ramach delegacji krajowej.

Pytanie: W którym roku po raz pierwszy dostał się do Sejmu?
Odpowiedź: 1997

Pytanie: W jakiej partii pełnił funkcję rzecznika prasowego?
Odpowiedź: PiS

Pytanie: Kiedy został członkiem Prawa i Sprawiedliwości?
Odpowiedź: W 2002

Pytanie: W jakim okresie był członkiem Przymierza Prawicy?
Odpowiedź: 2001–2002
Jacek Wilk

Początkowo związany z Unią Polityki Realnej. W maju 2011 przystąpił do Kongresu Nowej Prawicy. W 2012 zasiadł w radzie głównej tej partii, był także jej sekretarzem generalnym i naczelnym jurystą. 26 października 2013 został wiceprezesem KNP (formalnie pełnił tę funkcję przez niespełna rok). W wyborach parlamentarnych w 2011 bez powodzenia kandydował z listy KNP do Sejmu w okręgu kieleckim (dostał 422 głosy), a w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 również bezskutecznie startował w okręgu warszawskim.

Pytanie: W jakiej organizacji działał Wilk przed 2011?
Odpowiedź: Unią Polityki Realnej

Pytanie: Kiedy Wilk stał się członkiem Kongresu Nowej Prawicy?
Odpowiedź: W maju 2011

Pytanie: W którym roku Wilk stał na czele KNP?
Odpowiedź: 2012

Pytanie: Ile głosów zebrał Wilk w wyborach do sejmu z 2011?
Odpowiedź: 422
Blokada Leningradu

Mimo tego sukcesu, styczeń i luty 1942 roku zapisały się jako najcięższe miesiące w oblężonym Leningradzie. Codziennie w mieście umierało około 3–4 tys. ludzi. Wiele zwłok nie zostało pochowanych, ponieważ służby miejskie nie nadążały z kopaniem grobów. Pojawiały się przypadki kanibalizmu. W styczniu rozpoczęła się masowa ewakuacja mieszkańców. Do kwietnia udało się wywieźć ponad 500 tysięcy ludzi. Na wiosnę życie w Leningradzie zaczęło wracać powoli do normy. Dostawy były coraz większe, a w samym mieście wznowiły działalność niektóre teatry. 15 kwietnia wznowiono kursowanie tramwajów. Pomimo to sytuacja pozostała ciężka, gdyż Niemcy nie porzucili pomysłu zdobycia Leningradu i w marcu przystąpili do realizacji operacji „Eisstoss”, której celem było zniszczenie przez Luftwaffe radzieckiej Floty Bałtyckiej. Równocześnie wznowiono działania na lądzie. W wyniku walk w kwietniu i maju 1942 roku niemiecka 18. Armia okrążyła i zniszczyła do 12 lipca 2. Armię Uderzeniową oraz część sił radzieckich 52. i 59. Armii na południe od Leningradu.

Pytanie: Dlaczego dużo ciał osób poległych w Leningradzie nie doczekało się pochówku?
Odpowiedź: ponieważ służby miejskie nie nadążały z kopaniem grobów

Pytanie: Czy w oblężonym Leningradzie niektórzy jedli zwłoki poległych mieszkańców?
Odpowiedź: Pojawiały się przypadki kanibalizmu

Pytanie: Jakie pozytywne zmiany zaszyły w tym mieście na początku wiosny 1942 roku?
Odpowiedź: Dostawy były coraz większe, a w samym mieście wznowiły działalność niektóre teatry

Pytanie: Jakie zadanie należało do osób działających w ramach operacji „Eisstoss”?
Odpowiedź: zniszczenie przez Luftwaffe radzieckiej Floty Bałtyckiej
Aleksiej Brusiłow

Od początku I wojny światowej dowodził skutecznie 8 Armią w czasie walk w Galicji. W marcu 1916 roku został dowódcą Frontu Południowo-Zachodniego. Zaplanował i przeprowadził w lipcu 1916 roku udaną ofensywę na Wołyniu (tzw. ofensywa Brusiłowa) w wyniku której wojska rosyjskie wzięły do niewoli około 250 000 jeńców. Do końca roku jeszcze dwukrotnie podejmował działania zaczepne, jednak nie odnosiły one tak znaczącego sukcesu. W czasie rewolucji lutowej wywierał nacisk na cara Mikołaja II i poparł jego abdykację. Od 4 czerwca do 1 sierpnia 1917 roku najwyższy naczelny dowódca armii rosyjskiej. Pod naciskiem Aleksandra Kiereńskiego podpisał rozkaz o wprowadzeniu kary śmierci na froncie za działalność rewolucyjną. W lipcu podjął kolejną ofensywę, zwaną też ofensywą Kiereńskiego, która ze względu na niskie morale wojsk i słabe wyposażenie szybko się załamała. Po niepowodzeniu operacji 19 lipca 1917 roku został usunięty ze stanowiska i mianowanym doradcą specjalnym Rządu Tymczasowego. Po rewolucji październikowej przeszedł w stan spoczynku, odrzucił też prośbę sił białogwardzistów o przyłączeniu się do kontrrewolucji jako dowódca wojsk białych.

Pytanie: Czy po rewolucji październikowej pozostawał aktywnym wojskowym?
Odpowiedź: Po rewolucji październikowej przeszedł w stan spoczynku

Pytanie: Czy ofensywa, którą latem 1916 roku przeprowadził na Wołyniu zakończyła się powodzeniem jego oddziałów?
Odpowiedź: i przeprowadził w lipcu 1916 roku udaną ofensywę na Wołyniu

Pytanie: Jaką operację z czasów I wojny światowej określa się czasem jego imieniem?
Odpowiedź: przeprowadził w lipcu 1916 roku udaną ofensywę na Wołyniu

Pytanie: Dlaczego ofensywa Kiereńskiego zakończyła się niepowodzeniem?
Odpowiedź: ze względu na niskie morale wojsk i słabe wyposażenie

Pytanie: Jaki, w trakcie rewolucji lutowej, był jego stosunek do sprawowania rządów przez Mikołaja II?
Odpowiedź: poparł jego abdykację
Pieśń o zabiciu Andrzeja Tęczyńskiego

7 grudnia 1461 roku rozpoczęła się rozprawa (w obecności króla, wojewodów i kasztelanów), sędzią był Piotr z Weszmutowa. Oskarżono mieszczaństwo i pospólstwo Krakowa, a także rajców miejskich. W imieniu oskarżonych występował szlachcic Jan Oraczowski herbu Śreniawa. Oskarżycielami byli natomiast: brat Andrzeja Jan Tęczyński (domagał się zapłacenia przez miasto orzeczoną przez królową karę 80 000 grzywien), a także syn zabitego Jan Rabsztyński (żądał kary śmierci dla oskarżonych). Wyrokiem sądu skazano na śmierć dziewięciu przedstawicieli Krakowa, a miasto obciążono grzywną. Egzekucja odbyła się 15 stycznia 1462 roku, ostatecznie zgładzono tylko sześciu mieszczan (ludzi niewinnych, niezaangażowanych w sprawę Tęczyńskiego). Natomiast z zasądzonej grzywny wypłacono jedynie 6200 zł, ze względu na kłopoty materialne miasta.

Pytanie: Jakie osoby zostały oskarżone w ramach rozprawy, która zaczęła się 7 grudnia 1461 roku?
Odpowiedź: mieszczaństwo i pospólstwo Krakowa, a także rajców miejskich

Pytanie: Kto reprezentował oskarżonych podczas rozprawy, która rozpoczęła się 7 grudnia 1461 roku?
Odpowiedź: szlachcic Jan Oraczowski herbu Śreniawa

Pytanie: Jakiego zadośćuczynienia oczekiwał Jan Tęczyński?
Odpowiedź: zapłacenia przez miasto orzeczoną przez królową karę 80 000 grzywien

Pytanie: Jaki wyrok zapadł w ramach tego procesu?
Odpowiedź: skazano na śmierć dziewięciu przedstawicieli Krakowa, a miasto obciążono grzywną
Wielkie odkrycia geograficzne

Inny szlak do Indii próbował znaleźć Krzysztof Kolumb, genueńczyk urodzony w 1451 roku. Uważał on, że najkrótsza droga do tego kraju wiedzie przez Ocean Atlantycki na zachód. Swoje poglądy opierał na twierdzeniach sławnego wówczas uczonego Toscanellego, który, korzystając z liczb podanych jeszcze przez Ptolemeusza, głosił, że obwód Ziemi jest znacznie mniejszy niż w rzeczywistości i że między zachodnimi wybrzeżami Europy a wschodnimi Azji nie ma żadnego większego lądu. Wyliczenia Kolumba były jeszcze bardziej optymistyczne niż Toscanellego – wskazywały, że odległość z Europy do Japonii (zwanej wtedy Cipangu) wynosi tylko 2400 mil morskich. Te liczby Kolumb przedstawił w latach 1484–1485 królowi portugalskiemu Janowi II, kiedy zwrócił się do niego z propozycją zorganizowania wyprawy morskiej tą trasą, jednak władca, opierając się na opinii specjalistów, odrzucił pomysł. Kolumb przedstawił tę samą propozycję władcom hiszpańskim, angielskim i francuskim, jednak wszyscy nie zgodzili się na wyłożenie pieniędzy na podróż. Dopiero kolejne staranie się na dworze hiszpańskim przyniosło odpowiedź pozytywną: Izabela Kastylijska i król Ferdynand w 1492 roku zgodzili się sfinansować wyprawę, mianować Kolumba admirałem oraz wicekrólem i gubernatorem wszystkich ziem, które odkryje.

Pytanie: Jak najłatwiej było dostać się do Indii, według Krzysztofa Kolumba?
Odpowiedź: przez Ocean Atlantycki na zachód

Pytanie: Na czym Krzysztof Kolumb bazował swoje przekonanie, że do Indii najłatwiej dopłynąć przez Ocean Atlantycki na zachód?
Odpowiedź: twierdzeniach sławnego wówczas uczonego Toscanellego, który, korzystając z liczb podanych jeszcze przez Ptolemeusza, głosił, że obwód Ziemi jest znacznie mniejszy niż w rzeczywistości i że między zachodnimi wybrzeżami Europy a wschodnimi Azji nie ma żadnego większego lądu

Pytanie: Czy Jan II przystał na propozycję Krzysztofa Kolumba, aby zorganizować wyprawę morską do Indii opracowaną przez niego trasą?
Odpowiedź: Te liczby Kolumb przedstawił w latach 1484–1485 królowi portugalskiemu Janowi II, kiedy zwrócił się do niego z propozycją zorganizowania wyprawy morskiej tą trasą, jednak władca, opierając się na opinii specjalistów, odrzucił pomysł

Pytanie: Jaką przysługę postanowili mu wyświadczyć Izabela Kastylijska oraz król Ferdynand?
Odpowiedź: sfinansować wyprawę, mianować Kolumba admirałem oraz wicekrólem i gubernatorem wszystkich ziem, które odkryje
Justyna Steczkowska

W kwietniu 2007 wystąpiła podczas koncertu 50 lat wizji z Poznania, odbywającego się w Auli Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu z okazji 50-lecia istnienia poznańskiego oddziału TVP. W maju wystąpiła w koncercie Tajemnica światła – tajemnica miłosierdzia. Pieśń o Janie Pawle II organizowanym we wrocławskiej bazylice garnizonowej św. Elżbiety. W czerwcu wystąpiła gościnnie w koncercie Trendy podczas festiwalu TOPtrendy 2007, na którym była również jednym z jurorów. Również w czerwcu wydała ósmy album studyjny pt. Daj mi chwilę, którego producentem był Bogdan Kondracki. Album promowała utworami „To tylko złudzenie (To nie miłość)”, „Tu i tu” i „Wracam do domu”, do których zrealizowała teledyski. Krążek zdobył status złotej płyty za sprzedaż w ponad 15 tys. egzemplarzach. W sierpniu zagrała koncert w Muzycznym Studiu Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej w Warszawie, we wrześniu wystąpiła gościnnie w finale wyborów Miss Polonia oraz była jedną z jurorek w konkursie o Bursztynowego Słowika podczas Sopot Festival 2007, a w październiku zaśpiewała utwór Paula Simona „The Sound of Silence” podczas Koncertu Dnia Papieskiego. Jesienią 2007 w parze ze Stefano Terrazzino zajęła drugie miejsce w finale szóstej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami, wcześniej dwukrotnie odrzucała zaproszenie do udziału w programie. W listopadzie odebrała nagrodę Prometeusza, przyznawaną „najwybitniejszym i najbardziej zasłużonym artystom występującym na estradach Polski i świata”. W grudniu zaśpiewała wraz z Piotrem Cugowskim i Eweliną Flintą utwór „Kraków, go!”, napisany na potrzeby promocji Krakowa przed Mistrzostwami Europy w Piłce Nożnej 2012. Również w grudniu zdobyła nominację do Telekamery w kategorii „muzyka”, wystąpiła w parze z Maciejem Florkiem w programie Po prostu taniec oraz uświetniła występem świąteczny koncert TVP2 Do Betlejem – Wieczór kolęd z Przyjaciółmi Zaczarowanej Piosenki i Sylwestrową Moc Przebojów, organizowany przez Polsat na krakowskim Rynku.

Pytanie: W jakim wydarzeniu wzięła udział w kwietniu 2007 roku?
Odpowiedź: koncertu 50 lat wizji z Poznania, odbywającego się w Auli Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu z okazji 50-lecia istnienia poznańskiego oddziału TVP

Pytanie: Jak nazywał sie koncert, w którym brała udział w maju 2007 roku?
Odpowiedź: Tajemnica światła – tajemnica miłosierdzia. Pieśń o Janie Pawle II

Pytanie: Jak zatytułowała swoją ósmą płytę?
Odpowiedź: Daj mi chwilę

Pytanie: Jakie piosenki promowały album Daj mi chwilę?
Odpowiedź: „To tylko złudzenie (To nie miłość)”, „Tu i tu” i „Wracam do domu”
Douglas MacArthur

Po swoim powrocie do Ameryki MacArthur był owacyjnie witany przez tłumy. Jego przejazd przez Nowy Jork 20 kwietnia 1951 – po 15 latach nieobecności w kraju – stał się triumfalną paradą. Jego przemowa do połączonych izb amerykańskiego Kongresu została przyjęta entuzjastycznie. „Stary żołnierz nigdy nie umiera, nigdy nie umiera, tylko odchodzi” – powiedział na jej zakończenie. Został „Człowiekiem Roku” (1951) magazynu „Time”. Spodziewano się, że MacArthur będzie ubiegał się o fotel prezydencki podczas wyborów w 1952. Z biegiem czasu jednak kulisy jego dymisji zaczynały docierać do opinii publicznej i entuzjazm dla jego kandydatury opadł. Ostatecznie MacArthur nie ubiegał się o fotel prezydencki, który zdobył inny generał z czasów wojny, Dwight Eisenhower.

Pytanie: Czy po powrocie do ojczystego kraju spotkał się z pozytywnym przyjęciem?
Odpowiedź: Po swoim powrocie do Ameryki MacArthur był owacyjnie witany przez tłumy

Pytanie: Jakimi słowami MacArthur zakończył swoje przemówienie skierowane do Kongresu?
Odpowiedź: „Stary żołnierz nigdy nie umiera, nigdy nie umiera, tylko odchodzi”

Pytanie: Jaki tytuł przyznał MacArthurowi „Time”?
Odpowiedź: „Człowiekiem Roku”

Pytanie: Jaki weteran wojenny został prezydentem Stanów Zjednoczonych w 1952 roku?
Odpowiedź: Dwight Eisenhower