the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Kazimierz Świtalski

Po śmierci Józefa Piłsudskiego, Walery Sławek i Kazimierz Świtalski uważani byli za osoby będące wykonawcami woli zmarłego marszałka. Jeden z nich przewidywany był przez Piłsudskiego na stanowisko prezydenta po zakończeniu sprawowania tej funkcji przez Ignacego Mościckiego. Ten ostatni nie chciał jednak zrezygnować z prezydentury po śmierci marszałka. We wrześniu 1935 prezydent stwierdził konieczność zmiany na stanowisku premiera, piastowanego dotychczas przez Sławka. Zaproponował objęcie funkcji szefa rządu Świtalskiemu, pod warunkiem jednak, że wejdzie do niego Eugeniusz Kwiatkowski (jako wicepremier ds. gospodarczych). Świtalski jednak odmówił. Jak pisał:

Pytanie: Jaką funkcję miał sprawować Kwiatkowski?
Odpowiedź: wicepremier ds. gospodarczych

Pytanie: Kogo Piłsudski wytypował na miejsce Mościckiego?
Odpowiedź: Walery Sławek i Kazimierz Świtalski

Pytanie: Czy premier przyjął propozycję Mościckiego?
Odpowiedź: Świtalski jednak odmówił
Bractwo Włościan Białorusinów

Oddział wydawał pismo „Biełaruski Partyzan”, redaktorem pierwszego numeru był Herman Szymaniuk, zaś następnych – H. Plusza. Redakcja miała się mieścić w Głównym Sztabie Białoruskich Partyzantów w Puszczy Białowieskiej. W rzeczywistości najprawdopodobniej wydawany był na Litwie, być może w Mereczu, w sztabie Razumowicza. Pismo zawierało antypolskie teksty propagandowe, odezwy i deklaracje, teksty komentujące sytuację polityczną we wschodniej części Europy, ponadto bieżące informacje o działalności oddziałów dywersyjnych na obszarze całej Zachodniej Białorusi. Pismo ukazywało się od sierpnia do grudnia 1922 roku. Pisano w nim przede wszystkim o okrucieństwach popełnianych przez stronę polską. Udział w ruchu partyzanckim przedstawiono jako obronę i zarazem zemstę za doznane krzywdy. Idea państwowa była ledwo zarysowana. Jeden z partyzantów, dezerter z polskiej armii, na łamach pisma tak tłumaczył swoją decyzję:

Pytanie: Kto pełnił funkcję redaktora premierowego numeru magazynu?
Odpowiedź: Herman Szymaniuk

Pytanie: W jakim kraju najprawdopodobniej faktycznie był wydawany magazyn?
Odpowiedź: antypolskie teksty propagandowe, odezwy i deklaracje, teksty komentujące sytuację polityczną we wschodniej części Europy, ponadto bieżące informacje o działalności oddziałów dywersyjnych na obszarze całej Zachodniej Białorusi

Pytanie: Co znajdowało się w magazynie?
Odpowiedź: na Litwie

Pytanie: Kiedy zrezygnowano z publikacji magazynu?
Odpowiedź: grudnia 1922

Pytanie: Jaki temat był najczęściej podejmowany w magazynie?
Odpowiedź: okrucieństwach popełnianych przez stronę polską
Bractwo Włościan Białorusinów

Ruch partyzancki rozwijał się w dalszym ciągu na Podlasiu, a największa intensywność wystąpień zbrojnych przeciwko polskiej władzy przypadła na rok 1924. Polityka rządu wobec powstańców oscylowała pomiędzy dwiema skrajnymi tendencjami – represjami i poszukiwaniem politycznych rozwiązań. Po roku 1924 ruch partyzancki wygasł. Jednym z jego powodów była polityka polskiego rządu, masowe aresztowania i wyroki śmierci. W roku 1923 Niemcy i Litwa przestały finansować białoruskie organizacje na Litwie, co musiało się przełożyć na możliwości budowania struktur partyzanckich na terenie Polski. Innym powodem była infiltracja środowisk powstańczych przez komunistów. Komuniści nie byli zainteresowani niepodległą Białorusią i dążyli do pozbawienia białoruskich organizacji ideologii narodowej, ich celem było przygotowanie gruntu pod przyszłą międzynarodową rewolucję.

Pytanie: W jaki sposób rząd reagował na działalność ruchu partyzanckiego?
Odpowiedź: represjami i poszukiwaniem politycznych rozwiązań

Pytanie: Co przyczyniło się do wygaszenia ruchu partyzanckiego?
Odpowiedź: polityka polskiego rządu, masowe aresztowania i wyroki śmierci

Pytanie: Jakie państwa przestały przekazywać pieniądze na rzecz białoruskich organizacji na Litwie w 1923 roku?
Odpowiedź: Niemcy i Litwa

Pytanie: Czy komunistom zależało na niepodległości Białorusi?
Odpowiedź: Komuniści nie byli zainteresowani niepodległą Białorusią
Dynastia Han

Panowanie Wschodniej Dynastii Han, znanej także pod nazwą Późniejszej Dynastii Han, z formalnego punktu widzenia rozpoczęło się 5 sierpnia 25 r. n.e., kiedy Liu Xiu został cesarzem Guangwu. Koreańskie państwo Goguryeo wykorzystało powstanie przeciw rządom Wang Manga do najazdów na chińskie komanderie na terenie obecnej Korei. Dynastia Han odzyskała kontrolę nad tymi terenami dopiero w 30 r. n.e. W 40 r. n.e. wybuchło w Wietnamie powstanie przeciw rządom chińskim, któremu przewodziły siostry Trưng. W latach 42-43 n.e. powstanie zostało stłumione przez generała dynastii Han Ma Yuana (zm. 49 n.e.). Wang Mang wznowił działania wojenne przeciwko Xiongnu, którzy uniezależnili się od Chin, do czasu, gdy ich przywódca Bi, rywalizujący o tron ze swoim kuzynem Punu, został wasalem cesarstwa Han w 50 r. n.e. To spowodowało podział Xiongnu na dwa rywalizujące państwa: Południowych Xiongnu pod wodzą Bi (sprzymierzeńców cesarstwa Han) i Północnych Xiongnu pod wodzą Punu (wrogich cesarstwu Han).

Pytanie: Jaka dynastia rozpoczęła swoje rządy w 25 r. n.e.?
Odpowiedź: Wschodniej Dynastii Han, znanej także pod nazwą Późniejszej Dynastii Han

Pytanie: Kto objął panowanie nad Guangwu w 25 r. n.e.?
Odpowiedź: Liu Xiu

Pytanie: Kiedy siostry z Wietnamu wszczęły powstanie przeciw rządom Chin?
Odpowiedź: W 40 r. n.e.

Pytanie: Kto stał na czele wietnamskiego powstania?
Odpowiedź: siostry Trưng

Pytanie: Jak nazywał się przywódca, który rozprawił się z powstańcami prowadzonymi przez siostry Trưng?
Odpowiedź: Ma Yuana
Vinho verde

Vinho verde było traktowane jako wyrób na własne potrzeby aż do początku XX wieku. 18 września 1908 prawnie uregulowano region produkcji vinho verde, a rozporządzenie weszło w życie 1 października. 22 marca 1929 ustanowiono reguły produkcji obowiązujące w regionie i określono jego granice w niezmienionym odtąd kształcie. W celu egzekwowania zasad została powołana regionalna komisja winiarska. Barierą dla rozwoju upraw na większą skalę stały się przepisy wprowadzone przez António Salazara w 1930, które zabroniły tworzenia winnic, a winorośl dopuszczały jedynie w charakterze żywopłotów. Szczególnie dotknęło to region Monção, bardziej gospodarczo nastawiony do winnic.

Pytanie: Jakie kwestie dotyczące produkcji wina zostały ustalone we wrześniu 1908 roku?
Odpowiedź: prawnie uregulowano region produkcji vinho verde

Pytanie: W jakim celu powstała komisja winiarska?
Odpowiedź: W celu egzekwowania zasad

Pytanie: Co stało się przeszkodą w rozwoju upraw?
Odpowiedź: przepisy wprowadzone przez António Salazara w 1930, które zabroniły tworzenia winnic, a winorośl dopuszczały jedynie w charakterze żywopłotów

Pytanie: Czy do XX wieku produkowano Vinho verde tylko na własny użytek?
Odpowiedź: Vinho verde było traktowane jako wyrób na własne potrzeby aż do początku XX wieku
Vinho verde

Uprawa winorośli na północnym zachodzie Portugalii, w regionie vinhos verdes opierała się na winorośli pnącej albo podpieranej. Czynniki ekonomiczne i rolnicze w dawnej prowincji Entre-Douro-e-Minho wymuszały uprawę z wykorzystaniem podpór, płotów, drzew albo palików, na skraju pól, na słupach i w innych miejscach trudnych do uprawy w inny sposób (np. wzdłuż dróg). Marginalizacja uprawy winorośli była konsekwencją wyjątkowego rozdrobnienia gospodarstw, które powodowało, że liczył się każdy metr kwadratowy przeznaczony pod uprawę żywności: zboża, warzyw i jarzyn.

Pytanie: Jak czynniki ekonomiczne i rolnicze wpływały na sposób uprawy winorośli na północnym zachodzie Portugalii?
Odpowiedź: wymuszały uprawę z wykorzystaniem podpór, płotów, drzew albo palików, na skraju pól, na słupach i w innych miejscach trudnych do uprawy w inny sposób (np. wzdłuż dróg)

Pytanie: Co sprawiało, że w regionie vinhos verdes, każdy najmniejszy obszar nadający się do uprawy żywności był ważny?
Odpowiedź: wyjątkowego rozdrobnienia gospodarstw

Pytanie: Jakie typy winorośli były najczęściej tam uprawiane?
Odpowiedź: winorośli pnącej albo podpieranej
Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulnie

Parafia prawosławna zaprzestała działalności po wysiedleniu miejscowej ludności tego wyznania do ZSRR w 1946. W 1953 PAKP zgodził się, by cerkiew w Kulnie została przekazana parafii rzymskokatolickiej razem ze świątyniami w Teratynie, Łaziskach oraz Syczynie. W rzeczywistości obiekt został porzucony i ulegał stopniowej dewastacji: zniszczeniu uległ dach i strop, na murach wyrosły drzewa-samosiejki, zniszczone okna, drzwi i parkan otaczający teren cerkiewny. W 1955 ks. Michał Kalin, służący w Tarnogrodzie, w liście do metropolity warszawskiego i całej Polski Makarego informował o wycięciu drzew w otoczeniu świątyni oraz o dewastacji prawosławnego cmentarza. Zbliżone informacje przekazał w tym samym roku metropolicie Makaremu ks. Aleksy Baranow, który stwierdził, iż cerkiew w Kulnie, podobnie jak inne świątynie porzucone po wywózce prawosławnych Ukraińców, jest sukcesywnie niszczona. Po wysiedleniach w Kulnie pozostały 93 osoby wyznania prawosławnego. Ludność ta ukrywała swoją przynależność wyznaniową przed pozostającymi po 1946 w zdecydowanej większości katolikami i obawiała się, że uczestnictwo w nabożeństwach (które był gotowy odprawiać duchowny z Tarnogrodu) doprowadzi do pogorszenia się stosunków z nimi. W rezultacie nabożeństwa w cerkwi kulnieńskiej odbywały się jedynie w najważniejsze święta, a niekiedy musiały być odwoływane, gdyż wierni nie dostarczali duchownemu furmanki, na której dojeżdżał do Kulna oraz do sąsiednich Potoku Górnego i Babic (w tamtejszych niewielkich społecznościach prawosławnych panowały podobne nastroje). Według danych katolickiej diecezji zamojsko-lubaczowskiej w 1956 restytuowana została parafia Trójcy Świętej w Tarnogrodzie, zaś cerkiew w Kulnie otwarto jako jej placówkę filialną. Według historyka Jacka Wysockiego cerkiew w Kulnie była czynna już rok wcześniej i stała się na nowo świątynią parafii, liczącej 150 wiernych. W latach 60. i 70. XX w. dzięki wysiłkom ks. Grzegorza Misijuka z prawosławnej parafii tarnogrodzkiej uratowana została część wyposażenia świątyni. Znajdujący się w kulnieńskiej cerkwi ikonostas oraz znaczna część utensyliów liturgicznych została już wcześniej przewieziona do utworzonej na początku lat 50. XX wieku cerkwi w Malczycach.

Pytanie: Kiedy przesiedlono mieszkańców parafii do ZSRR?
Odpowiedź: 1946

Pytanie: O czym w swoim liście z 1955 roku wspomniał Kalin?
Odpowiedź: o wycięciu drzew w otoczeniu świątyni oraz o dewastacji prawosławnego cmentarza

Pytanie: Ilu prawosławnych mieszkańców Kulna pozostało w parafii po 1946 roku?
Odpowiedź: 93

Pytanie: Kiedy w kulnieńskiej świątyni odbywały się msze po wysiedleniu prawosławnych mieszkańców?
Odpowiedź: jedynie w najważniejsze święta

Pytanie: Kto przyczynił się do ochrony części zaopatrzenia cerkwi w latach 60. i 70.?
Odpowiedź: Grzegorza Misijuka
Prokopiusz z Cezarei

Historia w całkiem odmienny sposób przedstawia dwóch wysławianych dotąd przez Prokopiusza bohaterów: Belizariusza i Justyniana. Jest właściwie jednym wielkim paszkwilem na obydwie pary małżonków: Belizariusza i Antoninę oraz Justyniana i Teodorę. Belizariusza przedstawia autor jako mężczyznę bez charakteru i godności osobistej, Antoninę jako wyuzdaną wszetecznicę uganiającą się za miłostkami, nienasyconą w swej wciąż rosnącej żądzy. Jeszcze gorsze okazuje się małżeństwo cesarskie. Prokopiusz opisuje podłe pochodzenie cesarza, podstępne zdobycie przezeń władzy, posłużenie się dla własnych celów stronnictwem cyrkowym Błękitnych, wprowadzenie na tron najbezwstydniejszej w całym Cesarstwie ladacznicy. W Historii wojen porównywany jako wielki prawodawca i mąż stanu do Temistoklesa, teraz okazuje się ostatnim głupcem, łajdakiem, oszustem i złodziejem grosza państwowego i prywatnego. Nawet dobre czyny wypływały u niego ze złych pobudek, powodował trzęsienia ziemi, powodzie, zarazę. Żona Justyniana, Teodora, dotąd wzór mądrości, wierności i pobożności, okazała się bardziej wszeteczna i wyuzdana od Antoniny: na ucztach pojawiała się z kilkunastoma młodzieńcami, a gdy nacieszyła się nimi, oddawała się kolejno trzydziestu niewolnikom, ale i tak pozostała nienasycona.

Pytanie: Jak miała na imię żona Belizariusza?
Odpowiedź: Antoninę

Pytanie: Co Prokopiusz pisze o Belizariuszu?
Odpowiedź: bez charakteru i godności osobistej

Pytanie: Czy w oczach Prokopiusza Antonina była osobą skromną i opanowaną?
Odpowiedź: Antoninę jako wyuzdaną wszetecznicę uganiającą się za miłostkami, nienasyconą w swej wciąż rosnącej żądzy

Pytanie: Do kogo według Prokopiusza porównywano cesarza Justyniana w Historii wojen?
Odpowiedź: Temistoklesa

Pytanie: Jak miała na imię żona Justyniana?
Odpowiedź: Teodora
Krew w wodzie

W drugiej kwarcie, według kapitana węgierskiego zespołu, Walentin Prokopow i Boris Markarow zaczęli grać wyjątkowo brutalnie i nazywać Węgrów „faszystami”. W czwartej części spotkania, kilka minut przed końcem spotkania, Węgrzy prowadzili 4-0. Zádor uderzył Petra Mszwenieradze w głowę, jednak sędzia nie odgwizdał tego przewinienia. Wywołało to gwałtowną reakcję Walentina Prokopowa, z którym Zádor toczył wcześniej potyczki słowne. Mimo że piłka znajdowała się po drugiej stronie boiska, Rosjanin uderzył Węgra pięścią w okolice łuku brwiowego przy prawym oku. Woda wokół niego zabarwiła się na czerwono, zaś na jego twarzy pojawiły się dwie głębokie rany. Gdy wyszedł z basenu, z jego twarzy spływał strumień krwi. Rozzłoszczeni kibice i działacze węgierscy zaczęli przeskakiwać barierki, wymachiwać pięściami i ubliżać zawodnikom radzieckim. Wersje dalszych wydarzeń są niezgodne. Według jednej z nich, oficjele oraz policja odprowadzili kibiców z powrotem na trybuny, jednak przez kolejne minuty halę olimpijską przenikały gwizdy i jęki, kierowane w stronę radzieckich sportsmenów. Gracze ZSRR, po krótkiej zespołowej rozmowie, mieli przerwać spotkanie i opuścić basen. Obserwatorzy twierdzili, że dzięki sprawnej akcji australijskiej policji udało się uniknąć samosądu ze strony wzburzonych kibiców. Według innej wersji, zawodnicy w basenie toczyli drużynową bójkę, podobnie jak kibice na brzegu. Policja australijska nie była w stanie zaprowadzić porządku, a po kilku minutach waterpoliści zaczęli opuszczać basen i eskortowani przez policję udali się do szatni

Pytanie: Czy Zádor został ukarany za kontuzjowanie innego zawodnika?
Odpowiedź: Zádor uderzył Petra Mszwenieradze w głowę, jednak sędzia nie odgwizdał tego przewinienia

Pytanie: Co Prokopow zrobił Zádor?
Odpowiedź: uderzył Węgra pięścią w okolice łuku brwiowego przy prawym oku

Pytanie: Co stało się po tym, jak Prokopow uderzył Zádora?
Odpowiedź: Woda wokół niego zabarwiła się na czerwono, zaś na jego twarzy pojawiły się dwie głębokie rany

Pytanie: Jakie służby zapobiegły eskalacji konfliktu na trybunach?
Odpowiedź: policji
Kerygmat

Kerygmat stanowi w teologii chrześcijańskiej podstawę orędzia ewangelicznego i odwołuje się szczególnie do opisywanego w Nowym Testamencie przepowiadania Dobrej Nowiny przez apostołów. Przesłanie owego ogłaszania dotyczyło osoby Jezusa Chrystusa, który był posłany przez Boga, głosił przyjście Królestwa Bożego, w nim wypełniały się proroctwa zawarte w Starym Testamencie, a On umarł, został pogrzebany i zmartwychwstał, po czym został wyniesiony na prawicę Boga w Niebie. Proklamacja jest połączona z wezwaniem do nawrócenia i chrztu. W sensie szerszym termin „kerygmat” określa treść głoszenia, zaś równocześnie, jak również – w sensie ścisłym – czynność publicznego, uroczystego głoszenia.

Pytanie: Czym jest kerygmat w chrześcijaństwie?
Odpowiedź: podstawę orędzia ewangelicznego

Pytanie: Do kogo odnosiło się przesłanie zawarte w kerygmacie?
Odpowiedź: Jezusa Chrystusa

Pytanie: Kto zesłał Chrystusa?
Odpowiedź: Boga

Pytanie: Jak kerygmat rozumieć można w znaczeniu ścisłym?
Odpowiedź: czynność publicznego, uroczystego głoszenia

Pytanie: Jak kerygmat rozumieć można w znaczeniu szerszym?
Odpowiedź: treść głoszenia
Kerygmat

Termin nie jest w języku polskim zakorzeniony. Starsze i historyczne słowniki języka polskiego go nie wymieniają. Nie występuje także w „Encyklopedii kościelnej” ks. Michała Nowodworskiego z końca XIX wieku. W „Słowniku kościelnym łacińsko-polskim” (1948) Władysława A. Jougana wymieniony został – jako zapożyczony z greki – termin kerygma, (-atis). Słownik wskazywał na dwa znaczenia: okrzyk, rozkaz oraz ogłoszenie, kazanie. W 1954 Władysław Miziołek opublikował pracę „Egzystencjonalne rozumienie kerygmatu chrześcijańskiego u R. Bultmanna a dogmat”. Szersze wyjaśnienie używanego w literaturze patrystycznej terminu „kerygmat” we współczesnym polskojęzycznym piśmiennictwie można odnaleźć w publikacji Franciszka Drączkowskiego „Kerygmat pisemny w teorii i praktyce Klemensa Aleksandryjskiego” z 1979. W 1987 Stanisław Urbańczyk zauważał, że – w konsekwencji przemian posoborowych – zawarte w tytule jego publikacji, zapożyczone z greki terminy („Charyzmat, kerygmat i homilia”) zaczęły częściej zajmować miejsce używanych wcześniej przez Kościół katolicki polskie określenia: dar Ducha świętego, nauczanie i kazanie.

Pytanie: Kto jest autorem „Słownika kościelnego łacińsko-polskiego"?
Odpowiedź: Władysława A. Jougana

Pytanie: W jakim słowniku można odnaleźć termin kerygma?
Odpowiedź: Słowniku kościelnym łacińsko-polskim

Pytanie: Jak słownik Jougana definiuje słowo kerygma?
Odpowiedź: okrzyk, rozkaz oraz ogłoszenie, kazanie

Pytanie: Jakimi terminami zaczęto zastępować słowa "charyzmat, kerygmat i homilia"?
Odpowiedź: dar Ducha świętego, nauczanie i kazanie

Pytanie: W którym roku opublikowana została praca Władysława Miziołka?
Odpowiedź: 1954
Krystyna Rokiczana

Królowa Adelajda nie zrezygnowała jednak z walki o prawa małżeńskie. Ślub Kazimierza i Krystyny był jawną bigamią i związkiem morganatycznym. Adelajda Heska interweniowała w Kurii papieskiej oraz u monarchów europejskich. Z Hesji, zapewne z Kassel, królowa wyjechała na dwór węgierski króla Ludwika Andegawena. Prosiła tam matkę Ludwika, Elżbietę, o pomoc w jej sprawie, ale siostra króla Kazimierza nie chciała działać wbrew swojemu bratu. Tymczasem pożycie małżonków prawdopodobnie nie trwało długo; Jan Długosz podaje, że Rokiczana została oddalona od króla krótko po ślubie po odkryciu skrywanych wad – łysiny i świerzbu, niewykluczone jednak, że związek przetrwał nieco dłużej – z akt śledztwa Stolicy Apostolskiej wynika, że Krystyna przebywała w Polsce jeszcze w 1365, kiedy król poślubiał kolejną żonę, Jadwigę. Jako inny powód odsunięcia Rokiczany wymienia się spalenie na jej polecenie chłopskiej chaty, która miała zasłaniać jej widok Wawelu z dworku w Łobzowie.

Pytanie: Gdzie interwencji dokonała Heska?
Odpowiedź: w Kurii papieskiej oraz u monarchów europejskich

Pytanie: Dokąd udała się Adelajda z Hesji?
Odpowiedź: na dwór węgierski króla Ludwika Andegawena

Pytanie: Jak nazywała się rodzicielka Ludwika?
Odpowiedź: Elżbietę

Pytanie: Jakie dolegliwości miała zatajać Rokiczana? 
Odpowiedź: łysiny i świerzbu
Krystyna Rokiczana

Prawdopodobnie Rokiczana została podsunięta królowi przez cesarza Karola IV. Prowadziła ona korespondencję z cesarzem, zapewniając mu swoje usługi (list z 13 lipca 1357). Aby jednak z tego powodu nie padł nawet cień podejrzeń na cesarza, Karol IV w dokumencie z 3 maja 1356 roku zobowiązał się w zastępie landgrafa Hesji wypłacić niewypłacony dotąd posag królowej Adelajdy, dwa tysiące kóp groszy praskich. Sprawiało to pozorne wrażenie, jakby cesarz zamierzał za wszelką cenę uratować sypiące się małżeństwo króla Polski. Małżeństwo Kazimierza z Krystyną było szczególnie korzystne dla dynastii andegaweńskiej; komplikowało ono jeszcze bardziej niejasną sytuację matrymonialną króla, zmniejszając szanse na doczekanie się przez Kazimierza męskiego potomka, który pozbawiałby tronu polskiego Ludwika Węgierskiego.

Pytanie: Co zrobił Karol IV, żeby nie zacząć być podejrzewanym o przyczynienie się do korzystania z usług Krystyny Rokiczany przez króla?
Odpowiedź: w dokumencie z 3 maja 1356 roku zobowiązał się w zastępie landgrafa Hesji wypłacić niewypłacony dotąd posag królowej Adelajdy

Pytanie: W jaki sposób działania podjęte przez Karola IV miały oddalić od niego podejrzenia?
Odpowiedź: Sprawiało to pozorne wrażenie, jakby cesarz zamierzał za wszelką cenę uratować sypiące się małżeństwo króla Polski

Pytanie: Dlaczego związek małżeński zawarty pomiędzy Krystyną Rokiczaną a Kazimierzem działał na korzyść Andegawenów?
Odpowiedź: komplikowało ono jeszcze bardziej niejasną sytuację matrymonialną króla, zmniejszając szanse na doczekanie się przez Kazimierza męskiego potomka, który pozbawiałby tronu polskiego Ludwika Węgierskiego

Pytanie: Czy król najpewniej zapoznał się z Krystyną bez niczyjej pomocy?
Odpowiedź: Prawdopodobnie Rokiczana została podsunięta królowi przez cesarza Karola IV
Synagoga Hurwa w Jerozolimie

Po podróży do Egiptu, 23 czerwca 1836 roku Abraham Shlomo Zalman Zoref mając poparcie austriackiego i rosyjskiego konsula w Aleksandrii oraz powołując się na wiedeńskiego barona Salomona Rothschilda uzyskał długo oczekiwany przez społeczność Perushimów firman umożliwiający odbudowę Synagogi Hurwa. Za decyzją Muhammada Alego o wydaniu zgody na inwestycję stała chęć stworzenia więzi finansowych i politycznych z Rotschildem, co z kolei przełożyłoby się na poparcie polityczne ze strony Austrii i Francji. W rzeczywistości udział Rotshilda w sprawie był fortelem. Jak tylko Zoref otrzymał firman, natychmiast skontaktował się z amsterdamskim urzędnikiem Zevim Hirschem Lehrenem i poprosił go o to, aby przeznaczone przez jego brata fundusze na budowę synagog w Palestynie, przekazać na odbudowę Synagogi Hurwa. Jednak Lehren miał wątpliwości, co do tego, czego w istocie dotyczyła treść dekretu Muhammada Alego, jako iż nie widniał w nim zapis o pozwoleniu na budowę dużej synagogi (w liście napisanym w 1849 roku przez przywódców jerozolimskiego kolelu Perushimów do brytyjskiego bankiera Mosesa Montefiore zostało potwierdzone, że firman z 1836 roku nie zezwala na budowę synagogi na dziedzińcu aszkenazyjskim, lecz tylko umożliwia budowę domów mieszkalnych na tym obszarze).

Pytanie: Co otrzymał Zoref w 1836 roku?
Odpowiedź: firman

Pytanie: Co zapewniało otrzymanie firmanu przez Zorefa?
Odpowiedź: odbudowę Synagogi Hurwa

Pytanie: Dlaczego Ali przystał na dokonanie inwestycji?
Odpowiedź: chęć stworzenia więzi finansowych i politycznych z Rotschildem

Pytanie: Co zrobił Zoref niezwłocznie po uzyskaniu firmanu?
Odpowiedź: natychmiast skontaktował się z amsterdamskim urzędnikiem Zevim Hirschem Lehrenem i poprosił go o to, aby przeznaczone przez jego brata fundusze na budowę synagog w Palestynie, przekazać na odbudowę Synagogi Hurwa

Pytanie: Kiedy Zoref wszedł w posiadanie firmanu?
Odpowiedź: 23 czerwca 1836