the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Okręty podwodne typu UC I

SM UC-5 został zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu pod numerem stoczniowym 49 (Werk 49). Okręt został zwodowany 13 czerwca 1915 roku, zaś 19 czerwca 1915 roku został przyjęty w skład Cesarskiej Marynarki Wojennej. W czasie swojej służby okręt miał dwóch dowódców. Służąc we Flotylli Flandria SM UC-5 odbył 29 patroli bojowych, głównie u wschodnich wybrzeży Wysp Brytyjskich i w kanale La Manche. Na postawionych przez okręt zagrodach minowych zatonęło 28 statków o łącznej pojemności 36 126 BRT i dwa okręty o łącznej wyporności 1105 ton, zaś siedem statków o łącznej pojemności 20 262 BRT zostało uszkodzonych. 27 kwietnia 1916 roku SM UC-5 wszedł na mieliznę w rejonie Harwich i został samozatopiony przez własną załogę, która została wzięta do niewoli. Podniesiony i wyremontowany przez Brytyjczyków, był wystawiany na widok publiczny na Wyspach Brytyjskich, w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie w celach propagandowych, a po wojnie został złomowany. SM UC-6

Pytanie: W którym roku zwodowano SM UC-5?
Odpowiedź: 1915

Pytanie: Czy SM UC-5 miał więcej niż jednego dowódcę?
Odpowiedź: dwóch dowódców

Pytanie: Do zatonięcia ilu okrętów przyczynił się SM UC-5?
Odpowiedź: 28

Pytanie: Z jakiego powodu okręt SM UC-5 został samozatopiony?
Odpowiedź: załogę, która została wzięta do niewoli
Progeria

Chorobę jako pierwszy opisał sir Jonathan Hutchinson w 1886 roku. Kolejnym, który przedstawił opis progerii, był angielski chirurg Hastings Gilford w 1897 roku. Pacjent Gilforda zmarł w wieku 18 lat z powodu zawału serca. Gilford wprowadził do medycyny określenie „progeria”. Terminu zespół Hutchinsona-Gilforda pierwszy użył DeBusk w 1972 roku. Według danych z 1 października 2016 roku na całym świecie żyje 140 zidentyfikowanych dzieci z progerią w 45 państwach. Szacuje się, że na progerię choruje około 200 – 250 osób na świecie i wciąż odnajduje się nowe dzieci z tą chorobą. Kiedy projekt Find the Other 150 wystartował w 2009 roku, wiadomo było o zaledwie 54 przypadkach tej choroby w 30 krajach. W ciągu niespełna 4 lat, dzięki kampanii udało się odnaleźć 50 dzieci z kolejnych siedmiu państw na pięciu kontynentach.

Pytanie: Kto zaproponował określanie choroby zespołem Hutchinsona-Gilforda?
Odpowiedź: DeBusk

Pytanie: Jaka była przyczyna zgonu 18-letniego pacjenta Guilforda?
Odpowiedź: zawału serca

Pytanie: Ile nieletnich choruje na progerię zgodnie z danymi z 2016 roku?
Odpowiedź: 140
Francja

W 2015 roku Francja była najchętniej odwiedzanym państwem na świecie; kraj ten odwiedziło 84,452 mln turystów (0,9% więcej niż w roku poprzednim). Pod względem przychodów z turystyki, w 2015 Francja zajęła czwarte miejsce na świecie z wynikiem 45,920 mld dolarów. Osoby pozostające poniżej 24 godzin na terytorium kraju (np. mieszkańcy Europy północnej podróżujący na urlopy do Włoch czy Hiszpanii) nie są uwzględnione w tej statystyce. Na terytorium Francji znajduje się wiele miast o wysokiej wartości kulturalnej, na czele z Paryżem, a także licznych plaż, kurortów nadmorskich, ośrodków sportów zimowych oraz regionów wiejskich o wysokich walorach krajobrazowych. Poza tradycyjną turystyką Francja przyciąga również pielgrzymów do Lourdes, sanktuarium odwiedzanego rocznie przez kilka milionów osób.

Pytanie: Ilu turystów przyjechało do Francji w 2015 roku?
Odpowiedź: 84,452 mln turystów

Pytanie: Jakie były przychody z turystyki Francji?
Odpowiedź: 45,920 mld dolarów

Pytanie: Do jakiego miasta we Francji pielgrzymują wierni?
Odpowiedź: Lourdes

Pytanie: Jakie miasto we Francji jest najczęściej odwiedzane?
Odpowiedź: Paryżem
Francja

W XX w. zaznaczał się powolny schyłek imperialnej pozycji Francji. W I wojnie światowej Francja była jeszcze aktywnym i znaczącym elementem koalicji zwycięzców. Dekretem 11 marca 1922 papież Pius XI ustanowił patronki Francji: Najświętszą Marię Pannę Wniebowziętą jako pierwszorzędną, a św. Joannę d’Arc jako drugorzędną. II wojna światowa jednak okazała się militarną klęską. Zajęcie i okupowanie kraju przez wojska niemieckie, kolaboracja z Niemcami były początkami zmierzchu roli Francji w świecie, chociaż nadal Francja zachowuje znaczącą pozycję w Europie. Bardzo niekorzystnie odbiło się to również na francuskiej gospodarce, liczebności populacji oraz w efekcie przyczyniło się do straty pozycji państwa dominującego w świecie. IV Republika została ustanowiona po II wojnie światowej, aby ostatecznie w 1958 ulec przekształceniu w obecną półprezydencką V Republikę.

Pytanie: Jakie kobiety zostały powołane przez Piusa XI na patronki tego kraju?
Odpowiedź: Najświętszą Marię Pannę Wniebowziętą jako pierwszorzędną, a św. Joannę d’Arc jako drugorzędną

Pytanie: Jakie wydarzenia wiązały się z początkiem zmniejszania się roli tego kraju na międzynarodowej arenie?
Odpowiedź: Zajęcie i okupowanie kraju przez wojska niemieckie, kolaboracja z Niemcami

Pytanie: Kiedy powołano do życia IV Republikę?
Odpowiedź: po II wojnie światowej

Pytanie: Czy stan francuskiej gospodarki uległ pogorszeniu w związku z wydarzeniami II wojny światowej?
Odpowiedź: Bardzo niekorzystnie odbiło się to również na francuskiej gospodarce
ORP Błyskawica

1 lipca 1947 roku o godzinie 15.00 ponownie podniesiono na „Błyskawicy” biało-czerwoną banderę i tego dnia niszczyciel wyruszył w drogę powrotną do Polski. Do Gdyni zawinął 4 lipca o godzinie 9.00 rano, po 94 miesiącach służby na obcych wodach, witany uroczyście przez dowódcę Marynarki Wojennej, kontradmirała Włodzimierza Steyera. 7 lipca na pokład okrętu przybyli komandorzy Józef Urbanowicz i Ludwik Szmidt, którzy przeprowadzili z przybyłymi rozmowy o pozostaniu w marynarce. Na 177 przybyłych jedynie 32 zgodziło się na dalszą służbę, pozostałych 145 zdemobilizowano na własną prośbę. Po uzupełnieniu stanu załogi do 116 osób i wyznaczeniu na dowódcę komandora podporucznika Wacława Krzywca, okręt zaczął służbę jako jednostka szkolna dla słuchaczy Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej. We wrześniu i październiku odbyli oni rejs do Świnoujścia i Szczecina. Rejsy szkoleniowe wykonywano na „Błyskawicy” przez kolejne dwa lata, co odbiło się na stanie wyszkolenia etatowej załogi (w sierpniu 1948 roku powiększonej do 190 osób). Pierwsze strzelania morskie odbyły się w drugiej połowie 1948 roku i były ograniczone ze względu na brak amunicji do brytyjskich dział, co później stało się przyczyną podjęcia decyzji o przezbrojeniu. Jesienią 1949 roku kontradmirał Steyer podjął, po inspekcji okrętu, decyzję o jego powrocie do wykonywania zadań bojowych. Od września 1949 do kwietnia 1950 roku przeprowadzono remont „Błyskawicy”. W 1950 roku usunięto z niej tablicę upamiętniającą udział okrętu w II wojnie światowej u boku Royal Navy oraz banderę, pod którą służył w czasie wojny. 24 czerwca tegoż roku aresztowano pod fikcyjnym zarzutem sabotażu dowódcę niszczyciela, komandora Zbigniewa Węglarza, skazanego rok później na 8 lat pozbawienia wolności. 4 lipca dowodzenie objął komandor podporucznik Zdzisław Studziński. Pod jego komendą w 1951 roku „Błyskawica” została wysłana w celu sprowadzenia do Polski okrętu hydrograficznego „Żuraw”, którego załoga zbuntowała się i zbiegła do Szwecji. Jesienią „Błyskawica” zdobyła miano przodującego okrętu Marynarki Wojennej, a w dniach 12–15 października przebywała z pierwszą powojenną wizytą w zagranicznym porcie – Leningradzie.

Pytanie: Jaki był czas ponownego podniesienia bandery?
Odpowiedź: godzinie 15.00

Pytanie: Kiedy niszczyciel wyruszył znów do Polski?
Odpowiedź: 1 lipca 1947 roku

Pytanie: Jaki okres niszczyciel służył na obcych wodach?
Odpowiedź: 94 miesiącach

Pytanie: Kim był Włodzimierza Steyer?
Odpowiedź: dowódcę Marynarki Wojennej
ORP Błyskawica

Po zakończeniu remontu i odbyciu ćwiczeń w Scapa Flow, „Błyskawica” weszła w skład eskorty konwoju z Greenock. 1 września jej załoga uratowała rozbitka ze statku „Star Sion”. 3 września o godz. 13.55 „Błyskawica” wykryła i dwukrotnie zaatakowała niemiecki okręt podwodny U-101, powodując dość rozległe uszkodzenia, które zmusiły U-Boota 5 września do powrotu do bazy w Lorient. Następnie została przebazowana do Plymouth, gdzie weszła w skład powołanej przez Brytyjczyków, efemerycznej Polskiej Flotylli Niszczycieli (Polish Destroyer Flotilla), działającej bez większych efektów w rejonie kanału La Manche. 22 października „Błyskawica” powróciła do Greenock. Cztery dni później, gdy powracała do portu z konwojem, zderzyła się z frachtowcem „Kyle Rhea”, który uderzył w prawą burtę niszczyciela, wyrywając otwór w poszyciu, sięgający od linii pokładu metr poniżej linii wodnej. Naprawa uszkodzeń trwała od 5 listopada do 3 grudnia 1940 roku. Następnego dnia okręt wypłynął z Greenock w eskorcie konwoju atlantyckiego. Sztorm, którego siła była oceniana na 10 do 11 w skali Beauforta, spowodował poważne szkody na pokładzie: awarię maszynki sterowej, żyrokompasu, urządzeń łączności, rozbicie części łodzi okrętowych i inne. Pęknięcie trybu rufowego aparatu torpedowego spowodowało jego niekontrolowane obracanie się wraz z przechyłami okrętu na fali, co utrudniało komunikację pomiędzy dziobową, a rufową częścią jednostki. Awarię steru usunięto dzięki ofiarności poruczników Franciszka Czelusty i Zbigniewa Węglarza oraz towarzyszących im marynarzy. Ostatecznie porozbijana sztormem „Błyskawica” powróciła do Greenock. Remont trwał kolejne dwa miesiące, a w jego trakcie, 27 grudnia, okręt był ponownie wizytowany przez Naczelnego Wodza. W czasie pierwszego po remoncie bojowego wyjścia w morze na okręcie po raz kolejny zaciął się ster, co spowodowało odstawienie go na kolejny remont w Glasgow. Podczas pobytu w stoczni, 13 marca 1941 roku załoga niszczyciela uczestniczyła w obronie miasta przed niemieckim nalotem, zgłaszając zestrzelenie jednego samolotu. 8 czerwca okręt przepłynął do Plymouth, a 20 tegoż miesiąca do macierzystej stoczni w Cowes, gdzie został poddany przezbrojeniu na artylerię uniwersalną kalibru 102 mm i remontowi głównemu, trwającemu do 2 listopada 1941 roku. Następnie odbywał próby i szkolenia na nowym sprzęcie, w Plymouth i Scapa Flow, zakończone w połowie grudnia.

Pytanie: Gdzie swoją służbę pełniła Polska Flota Niszczycieli?
Odpowiedź: w rejonie kanału La Manche

Pytanie: Kiedy zakończyła się naprawa okrętu ORP Błyskawica po jej zderzeniu ze statkiem „Kyle Rhea”?
Odpowiedź: 3 grudnia 1940

Pytanie: Kto umożliwił usunięcie awarii steru na okręcie ORP Błyskawica, podczas sztormu w 1940 roku?
Odpowiedź: Franciszka Czelusty i Zbigniewa Węglarza oraz towarzyszących im marynarzy

Pytanie: Ile samolotów zestrzelili marynarze ORP Błyskawica 13 marca 1941 roku?
Odpowiedź: jednego
Krążowniki liniowe typu Moltke

Główne uzbrojenie krążowników typu Moltke stanowiło dziesięć dział 28 cm SK L/50 (faktyczny kaliber 283 mm), umieszczonych po dwa na podstawach Drh.L C/1908 w pięciu pancernych wieżach artyleryjskich. Trzy z nich umieszczone były w osi symetrii kadłuba: jedna na pokładzie dziobowym (tradycyjnie w marynarce niemieckiej zwana Anton), dwie na rufie, w superpozycji (Dora i Emil); dwie (Bruno i Cäsar) diagonalnie na burtach na pokładzie śródokręcia, podobnie jak u „Von der Tanna”. Wysokość osi dział nad konstrukcyjną linią wodną wynosiły: 9 m dla wieży dziobowej, 8,4 m dla wież śródokręcia, oraz 8,6 i 6,2 m dla wież rufowych. Kąt podniesienia luf wynosił początkowo 13,5°, w 1916 roku na „Moltke” został zwiększony do 16°, co pozwoliło na zwiększenie donośności z 18 100 do 19 100 m. Sektor ostrzału wieży dziobowej wynosił 300°, obu rufowych po 290°, zaś wież śródokręcia po 180° na bliższą burtę i 125° na przeciwległą. Ta ostatnia wartość była czysto teoretyczna, ponieważ podczas strzelania ponad własnym pokładem podmuch wystrzału powodował uszkodzenia konstrukcji i wyposażenia. Zapas amunicji kalibru 280 mm wynosił 810 sztuk (po 162 jednostki ognia na wieżę).

Pytanie: Ile dział liczyły okręty Moltke?
Odpowiedź: dziesięć

Pytanie: Jak wysoko umiejscowione były działa na śródokręciu?
Odpowiedź: 8,4 m

Pytanie: Która z wież mogła poszczycić się największym sektorem ostrzału?
Odpowiedź: dziobowej

Pytanie: Dlaczego wartość sektora ostrzału na przeciwległą burtę została jedynie oszacowana?
Odpowiedź: podmuch wystrzału powodował uszkodzenia konstrukcji i wyposażenia
Zhu Qizhen

W tej sytuacji Esen zaoferował wypuszczenie swojego jeńca, co w Pekinie przyjęto z niechęcią. W tym czasie rozpoczęto tam kampanię mającą na celu zdyskredytowanie Zhu Qizhena, a Jingtai ustanowił swoją matkę cesarzową-wdową, a żonę cesarzową. Było jasne, że mimo początkowej niechęci do objęcia tronu teraz nie zamierzał on zrzekać się go na rzecz powracającego Zhu Qizhena. Dwie misje, jakie Jingtai wysłał do Esena, na których czele stali Li Shi i Yang Shan, w przekazanych listach w ogóle nie wspominały o cesarskim jeńcu. Tymczasem Zhu Qizhen oświadczył Li Shi, że chce wrócić do Chin nawet jako zwykły poddany. Ostatecznie Yang Shan, który wcześniej służył Zhu Qizhenowi, we wrześniu zabrał go do Chin na własną odpowiedzialność, gwarantując Esenowi, że przywrócone zostaną relacje "trybutarne", czyli handlowe. 19 września Zhu Qizhen dotarł do Pekinu. Urzędnikom zakazano go witać i wysłano naprzeciwko niemu tylko dwóch lub trzech ludzi z lektyką i dwoma końmi. Jingtai spotkał się z nim przy bocznych drzwiach pałacu i Zhu Qizhen zrzekł się wszelkich pretensji do tronu, po czym natychmiast przetransportowano go do Pałacu Południowego, gdzie mieszkał wraz z rodziną w areszcie domowym przez następne sześć i pół roku. Każdego roku w jego urodziny urzędnicy składali oficjalną prośbę o możliwość złożenia mu życzeń i regularnie spotykali się z odmową. W tym czasie w czerwcu 1452 syn Jingtaia został oficjalnym następcą tronu w miejsce Zhu Jianshena, jednak zmarł niespełna rok później.

Pytanie: Czy matka Jingtai straciła swojego męża?
Odpowiedź: Jingtai ustanowił swoją matkę cesarzową-wdową

Pytanie: Kim została żona Jingtaia?
Odpowiedź: cesarzową

Pytanie: Czy Jingtain nie chciał na początku zasiadać na tronie?
Odpowiedź: mimo początkowej niechęci do objęcia tronu teraz nie zamierzał on zrzekać się go

Pytanie: Jak długo syn Jingtaia sprawował władzę?
Odpowiedź: rok
Szybka Kolej Regionalna

22 marca 2012 PKP PLK podpisało umowę z konsorcjum przedsiębiorstw Unitor B i KZA Katowice na rewitalizację linii kolejowej nr 179 na odcinku Tychy – Górki-Ściernie, umowa nie obejmowała przystanków, ponieważ na nie podpisano stosowną umowę rok wcześniej. 1 września otwarto trzy nowe przystanki kolejowe: Tychy Aleja Bielska, Tychy Grota-Roweckiego i Tychy Lodowisko oraz wydłużono relację do Tychów Lodowiska. Tego samego dnia zlikwidowano część połączeń autobusowych do Katowic realizowanych przez MZK Tychy. 12 października rozpoczął się kilkudniowy strajk maszynistów Śląskiego Zakładu Przewozów Regionalnych. Od 12 do 14 października większość z odwołanych pociągów Przewozów Regionalnych została zastąpiona pociągami specjalnie uruchomionymi przez Koleje Śląskie, które tym samym zadebiutowały na trasie SKR. Przez kilka następnych dni linia była obsługiwana przez maszynistów Kolei Śląskich taborem Przewozów Regionalnych. 9 grudnia obsługa SKR została przejęta przez Koleje Śląskie, tego samego dnia przywrócono do użytku stację Tychy Miasto. 18 grudnia władze Tychów podpisały umowę z firmą Aldesa Construcciones na budowę 2 parkingów Park & Ride na po 352 auta przy przystanku Tychy Lodowisko i stacji Tychy.

Pytanie: Jakie podmioty zawarły między sobą umowę 22 marca 2012 roku?
Odpowiedź: PKP PLK podpisało umowę z konsorcjum przedsiębiorstw Unitor B i KZA Katowice

Pytanie: Czego dotyczyła umowa zawarta 22 marca 2012 roku?
Odpowiedź: rewitalizację linii kolejowej nr 179 na odcinku Tychy – Górki-Ściernie

Pytanie: Jakie przystanki zostały uruchomione z początkiem września 2012 roku?
Odpowiedź: Tychy Aleja Bielska, Tychy Grota-Roweckiego i Tychy Lodowisko

Pytanie: Czy pociągi Kolei Śląskich zastępowały pociągi Przewozów Regionalnych?
Odpowiedź: Od 12 do 14 października większość z odwołanych pociągów Przewozów Regionalnych została zastąpiona pociągami specjalnie uruchomionymi przez Koleje Śląskie
Szybka Kolej Regionalna

Na początku 2011 roku zarząd województwa podjął decyzję o skierowaniu wszystkich FLIRT-ów na trasę Gliwice – Częstochowa. 15 lutego PKM Tychy podpisało umowę z Przedsiębiorstwem Robót Komunikacyjnych w Krakowie na budowę przystanków Tychy Aleja Bielska, Tychy Grota-Roweckiego i Tychy Lodowisko oraz modernizację przystanku Tychy Zachodnie. W sierpniu odbył się strajk pracowników Przewozów Regionalnych, w wyniku którego władze województwa tymczasowo wycofały się z pomysłu przejęcia obsługi SKR przez Koleje Śląskie. 1 października użytkowane przez Śląski Zakład Przewozów Regionalnych FLIRT-y (obsługujące wcześniej m.in. SKR) zostały przekazane debiutującym na torach Kolejom Śląskim.

Pytanie: Jakie pojazdy miały kursować na między Gliwicami a Częstochową, zgodnie z ustaleniami z początku 2011 roku?
Odpowiedź: FLIRT-ów

Pytanie: Jaka decyzja została podjęta na skutek strajku, który podjęli pracownicy Przewozów Regionalnych w sierpniu 2011 r.?
Odpowiedź: władze województwa tymczasowo wycofały się z pomysłu przejęcia obsługi SKR przez Koleje Śląskie

Pytanie: Czy Przedsiębiorstwo Robót Komunikacyjnych w Krakowie miało odpowiadać jedynie za budowę nowych przystanków?
Odpowiedź: oraz modernizację przystanku Tychy Zachodnie

Pytanie: Jaka była jedyna trasa w województwie, na której można było zobaczyć FLIRT-y na początku 2011 roku?
Odpowiedź: Gliwice – Częstochowa

Pytanie: Czy pracownicy Przewozów Regionalnych byli pozytywnie nastawieni do wszystkich ówczesnych decyzji władz?
Odpowiedź: W sierpniu odbył się strajk pracowników Przewozów Regionalnych, w wyniku którego władze województwa tymczasowo wycofały się z pomysłu przejęcia obsługi SKR przez Koleje Śląskie
Zaginięcie Emanueli Orlandi

Według dziennikarza Pina Nicotriego dziewczyna padła ofiarą siatki księży, którzy potem celowo naprowadzili śledztwo w sprawie jej zaginięcia na wątek zamachowca Mehmeta Alego Ağcy. Po przedawnieniu sprawy fotograf Marco Fassoni Accetti zeznał, że miał powiązania z siatką, która porwała dziewczynę. Dla uwiarygodnienia swojej wersji Accetti zaprowadził włoskich dziennikarzy na miejsce kryjówki, gdzie według jego relacji znaleziono flet zaginionej dziewczyny zawinięty w gazetę w 1985 roku. Wyniki badań DNA pobranych z fletu nie przyniosły żadnych rezultatów. Wstępne badania wykazały, że autorką czterech listów w sprawie porwanej dziewczyny jest żona Accettiego. W czerwcu 2005 roku, po emisji odcinków programu o osobach zaginionych poświęconego Emanueli Orlandi, odebrano telefon od anonimowego informatora, który twierdził, że Emanuelę pochowano w sarkofagu w bazylice św. Apolinarego, w grobie Enrico De Pedisa. Na polecenie prokuratury otwarto grób De Pedisa, lecz nie znaleziono w nim szczątków zaginionej dziewczyny.

Pytanie: Na jakim instrumencie grała zaginiona?
Odpowiedź: flet

Pytanie: Kto, w 2005 roku, wskazał potencjalne miejsce spoczywania zwłok zaginionej?
Odpowiedź: anonimowego informatora

Pytanie: W czyjej mogile, według informatora, miała zostać pochowana zaginiona?
Odpowiedź: Enrico De Pedisa

Pytanie: Czy badanie materiału genetycznego było już stosowane w tamtym czasie przez śledczych?
Odpowiedź: badań DNA
Zaginięcie Emanueli Orlandi

11 lipca 2019 w związku z poszukiwaniami ciała zaginionej dziewczyny otwarto krypty arystokratek Carlotty Federiki Meklemburskiej i Sophie von Hohenlohe na cmentarzu Teutońskim przy bazylice św. Piotra, które okazały się puste, lecz w pobliżu dwóch grobowców zostały znalezione ossuaria z kośćmi. 20 lipca 2019 w trakcie badań w ossuariach odkryto tysiące kości. 28 lipca 2019 dyrekcja w watykańskim biurze prasowym podała do wiadomości publicznej, że analizy badań morfologicznych setek kości wykazały, że pochodzą one z XIX wieku.

Pytanie: Jakie pomieszczenia przeszukano 11 lipca 2019?
Odpowiedź: krypty arystokratek Carlotty Federiki Meklemburskiej i Sophie von Hohenlohe

Pytanie: Co odnaleziono w okolicy dwóch krypt?
Odpowiedź: ossuaria z kośćmi

Pytanie: Jaka nekropolia znajduje się niedaleko bazyliki św. Piotra?
Odpowiedź: cmentarzu Teutońskim

Pytanie: Jaka procedura umożliwiła określenie okresu, z którego pochodzą odnalezione kości?
Odpowiedź: analizy badań morfologicznych
Borso d’Este

Marzeniem Borsa było zostać jeszcze księciem Ferrary. Gdy więc papież Pius II 17 maja 1459 roku przejeżdżał przez Ferrarę, w drodze do Mantui, gdzie przygotowywał wyprawę przeciw Turkom, Borso obiecał papieżowi 300.000 florenów na ten cel. Powitał go przed miastem i wręczył klucze do Ferrary. Przez 11 dni podejmował go z przepychem, a na odjezdnym obdarował zastawą stołową o wartości 8.000 florenów. Powracającemu z Mantui papieżowi zgotował jeszcze świetniejsze przyjęcie, ale papież odmówił Borsowi tytułu i pozostał w Ferrarze tylko przez jeden dzień. Po śmierci Piusa II, tytuł księcia Ferrary przyznał wreszcie Borsowi w 1471 roku, przychylniejszy mu papież Paweł II.

Pytanie: Dokąd wybierał się Pius w maju 1459 roku?
Odpowiedź: do Mantui

Pytanie: Co szykował Pius w Mantui?
Odpowiedź: wyprawę przeciw Turkom

Pytanie: Ile florenów miał przekazać Piusowi Borso na cele wojenne?
Odpowiedź: 300.000

Pytanie: Jakiego tytułu nie przyznał Pius Borsowi?
Odpowiedź: księciem Ferrary

Pytanie: Kto ogłosił Borsa księciem Ferrary?
Odpowiedź: Paweł II
Anton Yelchin

Karierę aktorską rozpoczął mając dziewięć lat występując w reklamach Chuck E. Cheese. W 2000 wystąpił jako Augie w komedii A Man Is Mostly Water z Billem Pullmanem i Peterem Bartonem, telewizyjnej adaptacji Pinokia - stacji ABC Geppetto, ojciec Pinokia (Geppetto) z Drew Careyem i gościnnie w jednym z odcinków serialu telewizyjnym NBC Ostry dyżur (ER) - pt. „Be Still My Heart”. Za rolę Roberta „Bobby’ego” Garfielda w dramacie Scotta Hicksa Kraina wiecznego szczęścia (Hearts in Atlantis, 2001) u boku Anthony’ego Hopkinsa został uhonorowany Young Artist Award jako najlepszy młody aktor.

Pytanie: Kiedy Anton Yelchin po raz pierwszy wystąpił w telewizji?
Odpowiedź: mając dziewięć lat

Pytanie: W jaką role wcielił się Anton Yelchin w filmie "A Man Is Mostly Water"?
Odpowiedź: Augie

Pytanie: Na jakiej książce bazował film "A Man Is Mostly Water"?
Odpowiedź: Pinokia

Pytanie: Jak nazywał się tata głównego bohatera filmu Pinokio?
Odpowiedź: Geppetto
Wiktor Zborowski

Wiktor Zborowski jest synem prawnika, prokuratora i wiceministra sprawiedliwości, Adama Zborowskiego (1919–1993) oraz Hanny z domu Kobuszewskiej (1921–2012) – siostry lekarki Marii Kobuszewskiej-Faryny (1920–2009) i aktora Jana Kobuszewskiego (1934–2019). Żonaty z aktorką Marią Winiarską, z którą ma dwie córki: prezenterkę telewizyjną Hannę (ur. 1983) i aktorkę Zofię (ur. 1987), która jest żoną siatkarza Andrzeja Wrony (ur. 1988). Ma także trzy wnuczki: Ninę (ur. 2013) i Milę (ur. 2017) – córki Hanny, a także Nadzieję (ur. 2021), córkę Zofii

Pytanie: Jakie stanowiska obejmuje ojciec aktora?
Odpowiedź: prawnika, prokuratora i wiceministra sprawiedliwości

Pytanie: Jakie panieńskie nazwisko miała matka Zborowskiego?
Odpowiedź: Kobuszewskiej

Pytanie: Czy Wiktor Zborowski ma potomstwo?
Odpowiedź: ma dwie córki

Pytanie: W jakich latach żył ojciec Wiktora Zborowskiego?
Odpowiedź: 1919–1993