the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Natori (1922)

Od 30 listopada 1929 roku okręt znajdował się w rezerwie w Sasebo. Od lipca 1931 roku do września 1932 roku „Natori” przeszedł modernizację w Sasebo. Polegała ona między innymi na unowocześnieniu i przebudowie nadbudówki. 20 maja 1933 roku jednostka powróciła do Sentai 3, zaś 15 listopada tego samego roku okręt przeniesiono do Sentai 7. Od 15 maja do 15 czerwca 1934 roku w Sasebo okręt przeszedł kolejną modyfikację, polegającą na poprawieniu jego stateczności. W listopadzie 1934 roku „Natori” włączono w skład Sentai 8.

Pytanie: Czy Natori czynnie służył od 30 listopada 1929 roku?
Odpowiedź: Od 30 listopada 1929 roku okręt znajdował się w rezerwie

Pytanie: Gdzie znajdował się japoński krążownik od 1929 roku?
Odpowiedź: w Sasebo

Pytanie: Czego dotyczyły naprawy "Natori" w 1932 roku?
Odpowiedź: unowocześnieniu i przebudowie nadbudówki

Pytanie: Kiedy "Natori" został dołączony do Sentai 8?
Odpowiedź: W listopadzie 1934
Słonecznik bulwiasty

Słonecznik bulwiasty jest niewymagający i łatwy w uprawie. Uprawy są wieloletnie, choć zwykle pola zajmowane są przez 2–3 lata. Dłuższa uprawa w tym samym miejscu wiąże się ze zmniejszeniem wielkości plonów. Mimo że gatunek uprawiany jest głównie w strefie klimatu umiarkowanego, wprowadzany jest także do upraw w strefie międzyzwrotnikowej, gdzie słabsze plony rekompensowane są szybkim wzrostem w warunkach wyższych temperatur. Przy planowaniu uprawy rozstrzygnąć trzeba, czy ma ona na celu uzyskanie dużego plonu bulw, czy biomasy nadziemnej. W przypadku bowiem ścięcia pędów zanim liście same na nich obumrą, bulwy nie osiągną maksymalnych rozmiarów. Ścięcie pędów w optymalnym dla pozyskania biomasy okresie, tuż przed kwitnieniem, powoduje ograniczenie wzrostu bulw nawet o 40–60%. Z kolei zachowanie do mrozów części nadziemnych rośliny pozwala na maksymalny wzrost bulw, jednak zupełnie znika wówczas wartość paszowa pędów.

Pytanie: Czy słonecznik bulwiasty można uprawiać kilka lat?
Odpowiedź: Uprawy są wieloletnie

Pytanie: W jakiej strefie klimatycznej uprawia się najwięcej słoneczników bulwiastych?
Odpowiedź: klimatu umiarkowanego

Pytanie: Jaki będzie skutek, jeśli będziemy hodować słonecznik bulwiasty dłużej niż 3 lata?
Odpowiedź: zmniejszeniem wielkości plonów

Pytanie: Co cechuje uprawę słonecznika bulwiastego w strefie międzyzwrotnikowej?
Odpowiedź: szybkim wzrostem
Diana (księżna Walii)

Po zakończeniu edukacji w Szwajcarii Diana powróciła do rodowej posiadłości. Nie potrafiła jednak odnaleźć się w miejscu, gdzie od 1976 roku zarządzała druga żona jej ojca, Raine Spencer, hrabina Spencer, więc poprosiła go o zgodę na zamieszkanie w Londynie z matką i jej drugim mężem. Hrabia, ze względu na małoletność córki i opinię otoczenia, nie zgodził się, w zamian jednak zaproponował Dianie w celach szkoleniowych posadę opiekunki w posiadłości przyjaciół w hrabstwie Hampshire. Lady Diana pracowała dla rodziny Whitakerów przez trzy miesiące, by następnie przeprowadzić się do apartamentu matki.

Pytanie: Jak nazywała się ojciec Diany?
Odpowiedź: Raine Spencer

Pytanie: Dla kogo Lady Diana pracowała w młodości?
Odpowiedź: rodziny Whitakerów

Pytanie: Czy Lady Diana przeprowadziła się do Londynu, do matki?
Odpowiedź: by następnie przeprowadzić się do apartamentu matki

Pytanie:  jakim kraju Diana uczyła się?
Odpowiedź: w Szwajcarii
Zamieszki w Kosowie w 2004 roku

18 marca premier Serbii i Czarnogóry Vojislav Koštunica stwierdził, że jedynym ratunkiem dla serbskiej społeczności Kosowa byłoby wprowadzenie na jego terenie stanu wyjątkowego. Oznajmił, iż atak na serbskie enklawy był katastrofą humanitarną i nosił znamiona czystki etnicznej. Tego samego dnia władze Serbii i Czarnogóry, wspólnie z najwyższymi hierarchami Serbskiego Kościoła Prawosławnego, wezwały obywateli kraju do okazania swojej solidarności z Serbami z Kosowa poprzez udanie się do soboru św. Sawy w Belgradzie i zapalenie świec. W odprawionym w soborze nabożeństwie wzięło udział kilka tysięcy osób, zaś premier zapowiedział, iż Serbia nigdy nie odda Kosowa. Z kolei minister spraw zagranicznych Serbii i Czarnogóry Goran Svilanović stwierdził, iż przemoc wymierzona w kosowskich Serbów była sygnałem, iż Albańczycy żądają od nich opuszczenia prowincji, zaś siły międzynarodowe nie kontrolują panującej w niej sytuacji. Zaapelował o zwiększenie ochrony kosowskich Serbów oraz oskarżył o organizację zamieszek „albański ekstremizm i terroryzm”.

Pytanie: Jaki urząd pełnił Vojislav Koštunica?
Odpowiedź: premier

Pytanie: Jak Koštunica oceniał skutki ataku na serbskie enklawy?
Odpowiedź: był katastrofą humanitarną i nosił znamiona czystki etnicznej

Pytanie: Gdzie znajduje się sobór św. Sawy?
Odpowiedź: w Belgradzie

Pytanie: Czy Koštunica dopuszczał możliwość oderwania Kosowa od Serbii?
Odpowiedź: premier zapowiedział, iż Serbia nigdy nie odda Kosowa

Pytanie: Co miało stanowić remedium na "serbski ekstremizm i terroryzm" o którym mówił Koštunica?
Odpowiedź: zwiększenie ochrony
Stefan Bratkowski

Jesienią 1980 na fali przemian związanych z powstaniem „Solidarności” został wybrany na prezesa Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Po wprowadzeniu stanu wojennego kierował działającym wówczas nielegalnie Stowarzyszeniem Dziennikarzy Polskich. Od 1983 do 1988 realizował jednoosobową samopowielającą się „Gazetę Dźwiękową”, którą uzupełniał piosenkami bardów związanych z opozycją i rozpowszechniał w formie kaset magnetofonowych Piotr Szwemin. Uczestniczył w Konwersatorium im. Bogdana Gotowskiego, w 1987 współorganizował tzw. „sześćdziesiątkę”, grupującą intelektualistów polskich, członków władz NSZZ „Solidarność” oraz rozwiązanych stowarzyszeń twórczych i naukowych. W latach 80. publikował swoje teksty w wydawnictwach drugiego obiegu

Pytanie: W jakim czasie Bratkowski prowadził „Gazetę Dźwiękową”?
Odpowiedź: Od 1983 do 1988

Pytanie: Czym zajmował się Szwemin?
Odpowiedź: rozpowszechniał w formie kaset magnetofonowych

Pytanie: Czy Bratkowski tworzył własne artykuły?
Odpowiedź: publikował swoje teksty

Pytanie: Kro brał udział w "sześćdziesiątce"?
Odpowiedź: intelektualistów polskich, członków władz NSZZ „Solidarność” oraz rozwiązanych stowarzyszeń twórczych i naukowych
Stefan Bratkowski

Jako prawnik i historyk zajął się studiami historycznymi, napisał źródłowe studium o historii wojskowości XVIII w. i wykształceniu zawodowym Tadeusza Kościuszki jako inżyniera wojskowego. W 1978 z Bogdanem Gotowskim i Andrzejem Wielowieyskim zainicjował Konwersatorium „Doświadczenie i Przyszłość” (DiP), działające początkowo w ramach Kolegium Towarzystwa Wolnej Wszechnicy Polskiej pod opieką Adama Uziembły. Po zakazie publicznych dyskusji paneliści tej inicjatywy zajmowali się rozpisywaniem ankiet i opracowywaniem na ich podstawie raportów, z których pierwszy, zatytułowany O stanie Rzeczypospolitej i drogach wiodących do jej naprawy, ukazał się w 1979. Ich masową dystrybucję prowadziła Niezależna Oficyna Wydawnicza NOWa, ukazywały się również w radiu Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa.

Pytanie: Jaką organizację Bratkowski założył wspólnie z Gotowskim i Wielowieyskim?
Odpowiedź: Konwersatorium „Doświadczenie i Przyszłość”

Pytanie: Czym zajmowali się członkowie Konwersatorium „Doświadczenie i Przyszłość” po tym, jak zakazane zostały publiczne dyskusje?
Odpowiedź: rozpisywaniem ankiet i opracowywaniem na ich podstawie raportów

Pytanie: Jakie medium emitowało raporty inicjatywy Konwersatorium „Doświadczenie i Przyszłość”?
Odpowiedź: radiu Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa

Pytanie: Jaka organizacja zajmowała się rozprowadzaniem raportów inicjatywy Konwersatorium „Doświadczenie i Przyszłość”?
Odpowiedź: Niezależna Oficyna Wydawnicza NOWa
Feudalizm

Podstawą istnienia feudalizmu było rozdrobnienie władzy na szereg niewielkich seniorii – okręgów zgrupowanych wokół grodu, zamku, klasztoru bądź innej instytucji, której naczelnik posiadał tzw. bannus, czyli pełnię władzy publicznej. Wokół seniorów grupowali się okoliczni wojownicy, z których później ukształtował się stan rycerski, stanowili oni grupę fideles i amicis („zaufanych” i „przyjaciół”) seniora, którzy za swą posługę otrzymywali wynagrodzenie (lenno), początkowo w postaci ruchomości (np. uzbrojenia), potem zazwyczaj ziemię. Sam obyczaj uległ wkrótce rytualizacji w postaci hołdu lennego, który stanowił zewnętrzną manifestację stosunku wierności i przyjaźni między seniorem a wasalem. Teoretycznie układ lenny obowiązywał do śmierci jednej ze stron, aczkolwiek mógł zostać zerwany na skutek niedotrzymania przez jedną z nich warunków układu (felonia). W praktyce szybko ustalił się zwyczaj, że zarówno lenno, jak i stosunek lenny dziedziczy się z ojca na syna, a w końcu także w linii żeńskiej. Stanowiło to zaprzeczenie całego systemu, który w założeniu miał gwarantować jak największą siłę wojskową – lenno stanowiło podstawę majątkową pozwalającą wasalowi zdobyć uzbrojenie. Grupa lenników jednego seniora tworzyła zgromadzenie równych (parów), którzy mieli prawo rozstrzygać wzajemnie kwestie związane z funkcjonowaniem stosunku lennego.

Pytanie: Czym były seniorie w feudaliźmie?
Odpowiedź: okręgów zgrupowanych wokół grodu, zamku, klasztoru bądź innej instytucji, której naczelnik posiadał tzw. bannus, czyli pełnię władzy publicznej

Pytanie: W jakiej formie była wydawana zapłata osobom należącym do stanu rycerskiego?
Odpowiedź: początkowo w postaci ruchomości (np. uzbrojenia), potem zazwyczaj ziemię

Pytanie: Co symbolizował zwyczaj hołdu lennego?
Odpowiedź: stosunku wierności i przyjaźni między seniorem a wasalem

Pytanie: W jakich okolicznościach mogło dojść do przerwania układu lennego?
Odpowiedź: na skutek niedotrzymania przez jedną z nich warunków układu (felonia)
Bitwa o Fort Eben-Emael

Finalnie plan akcji zakładał lądowanie 9-12 szybowców na zachodnim brzegu Kanału Alberta przy każdym z trzech mostów, przed godziną 5.30, 10 maja, czyli w zaplanowanym czasie rozpoczęcia operacji Fall Gelb. Grupy wyznaczone do szturmu trzech mostów miały zneutralizować belgijskich obrońców, rozminować mosty i przygotować się do odparcia spodziewanych kontrataków. Czterdzieści minut później miały nadlecieć trzy Ju-52 i zrzucić dwudziestu czterech spadochroniarzy w ramach wsparcia oraz karabiny maszynowe z amunicją. Jednocześnie siły przydzielone do szturmowania fortu Eben-Emael miały wylądować na dachu fortu w 12 szybowcach, wyeliminować wszystkich obrońców stawiających opór, unieszkodliwić artylerię ładunkami wybuchowymi i zapobiec usunięciu ich przez obrońców. Mając zdobyte mosty i zniszczoną artylerię dalekiego zasięgu, obrońcy mieli pozostać w forcie, broniąc pozycji do nadejścia głównych sił niemieckich.

Pytanie: Ile szybowców miało wylądować przy Kanale Alberta?
Odpowiedź: 9-12

Pytanie: W jakim czasie szybowce miały wylądować prze Kanałem Alberta?
Odpowiedź: przed godziną 5.30

Pytanie: Jak nazywała się operacja?
Odpowiedź: Fall Gelb

Pytanie: Obrońców z jakiego kraju miały zneutralizować siły?
Odpowiedź: belgijskich
Bitwa o Fort Eben-Emael

Siły przeznaczone do zdobycia fortu Eben-Emael i trzech mostów zostały sformowane z żołnierzy 7 i 22 dywizji. Zostały nazwane „Sturmabteilung Koch” (grupa szturmowa Koch) od imienia ich dowódcy – Hauptmanna Waltera Kocha. Siły te zostały sformowane w listopadzie 1939 roku. Składały się głównie ze spadochroniarzy z 1 Pułku Spadochronowego, saperów z 7 dywizji oraz małej grupy pilotów Luftwaffe. Chociaż grupa ta składała się głównie ze spadochroniarzy, zdecydowano, że lądowanie odbędzie się przy pomocy szybowców. Adolf Hitler, który interesował się przygotowaniami ofensywy powietrznej, polecił użycie szybowców, po rozmowie ze swoją pilot Hanną Reitsch, która opowiedziała mu, że szybowce lecą prawie bezdźwięcznie. Belgijska obrona przeciwlotnicza używała aparatów dźwiękowo-lokacyjnych do wykrywania wrogich samolotów. Było więc możliwe doholowanie szybowców do holenderskiej granicy, a następnie uwolnienie ich i dokonanie ataku z zaskoczenia.

Pytanie: Jak nazwano siły, których zadaniem było zdobycie fortu Eben-Emael i trzech mostów?
Odpowiedź: „Sturmabteilung Koch” (grupa szturmowa Koch)

Pytanie: Jakie konstrukcje miały zostać zdobyte przez grupę sztormową Koch?
Odpowiedź: fortu Eben-Emael i trzech mostów

Pytanie: Z jakich żołnierzy składały się siły „Sturmabteilung Koch”?
Odpowiedź: głównie ze spadochroniarzy z 1 Pułku Spadochronowego, saperów z 7 dywizji oraz małej grupy pilotów Luftwaffe

Pytanie: W jaki sposób miało zostać przeprowadzone lądowanie członków „Sturmabteilung Koch”?
Odpowiedź: przy pomocy szybowców
Malta Railway

Stacja w Valletcie znajdowała się w okolicy skrzyżowania ulic Strada Vittoria (obecnie Triq l-Ordinanza / Ordnance Street) oraz Strada Reale (obecnie Triq Ir-Repubblika / Republic Street). Linia, po opuszczeniu stacji znajdującej się poniżej poziomu ulicy, przekraczała mostem fosę, a następnie wchodziła do tunelu o długości 835 metrów biegnącego pod murami miejskimi oraz miastem Floriana. Stacja we Florianie znajdowała się w tunelu, około 130 metrów przed jego końcem. Linia wychodziła na powierzchnię koło Bastionu św. Filipa, przecinała ulicę, a następnie zagłębiała się w kolejnym, 33-metrowym tunelu pod kolejnym bastionem. Po przebyciu około 1600 metrów od stacji w Valletcie linia skręcała lekko w kierunku zachodnim, a następnie w kilometrze 2,19 docierała do stacji Ħamrun. Za Ħamrun linia odbijała w kierunku północnym, by za stacją Msida powrócić do osi wschód-zachód. Przed Msidą rozpoczynał się także nasyp, na którym linia biegła aż do miejscowości Birkirkara. Pomiędzy stacjami Balzan a Attard linia znowu biegła nasypem. Bezpośrednio za stacją Attard linia zagłębiała się w wykop (w najgłębszym miejscu nawet około 4 metrów poniżej poziomu gruntu), a około 500 metrów później skręcała w kierunku południowo-zachodnim. Po 7,5 kilometra od początku osiągała stację San Salvatore, a półtora kilometra później skręcała w kierunku północno-zachodnim, docierając w wykopie do stacji Notabile. Zaraz po opuszczeniu Notabile linia zagłębiała się w długim na około 700 metrów tunelu, po którego opuszczeniu znajdowała się w odległości niecałych 100 metrów ostatnia stacja – Museum. Linia kończyła się około 350 metrów za stacją Museum, po drodze przechodząc po kamiennym moście nad małą doliną.

Pytanie: Na rozwidleniu jakich ulic znajdowała się stacja w Valletcie?
Odpowiedź: Strada Vittoria (obecnie Triq l-Ordinanza / Ordnance Street) oraz Strada Reale

Pytanie: Jakiej długości był tunel, w którym mieściła się stacja we Florianie?
Odpowiedź: 835 metrów

Pytanie: Do jakiej stacji docierała kolej po minięciu Bastionu św. Filipa?
Odpowiedź: Ħamrun

Pytanie: Jak nazywała się stacja przed Attard?
Odpowiedź: Balzan

Pytanie: W jakiej odległości od Museum znajdowała się ostatnia stacja kolei?
Odpowiedź: około 350 metrów
Malta Railway

Po przejęciu kolei przez rząd zdecydowano się na zakup dwóch mocniejszych lokomotyw, co pozwoliłoby na uruchamianie dłuższych pociągów mogących przewieźć większą liczbę pasażerów. Po dostawie lokomotywy numer 5 okazało się, że jest ona zbyt ciężka, ma zbyt duży nacisk na oś i powoduje uszkodzenia torowiska. Ze względu na to zmodyfikowano zamówienie na lokomotywę numer 6 poprzez dodanie dodatkowej osi – lokomotywa nr 5 miała osie w układzie 1’C1’, zaś numer 6 – 1’C2’. W roku 1900 dokonano także przebudowy lokomotywy nr 5 poprzez dodanie dodatkowego wózka. Obie lokomotywy miały także inne problemy – spalały dużo węgla, co czyniło je drogimi w użytkowaniu, więc przez większość czasu były odstawione w zajezdni w Ħamrun i wykorzystywane były jedynie do szkolenia maszynistów lub podczas awarii pozostałych lokomotyw.

Pytanie: Dlaczego lokomotywy nr 5 i nr 6 były rzadko wykorzystywane?
Odpowiedź: spalały dużo węgla, co czyniło je drogimi w użytkowaniu

Pytanie: Dlaczego chciano zakupić mocniejsze lokomotywy?
Odpowiedź: pozwoliłoby na uruchamianie dłuższych pociągów mogących przewieźć większą liczbę pasażerów

Pytanie: Dlaczego jedna z dostarczonych lokomotyw była dysfunkcyjna?
Odpowiedź: okazało się, że jest ona zbyt ciężka, ma zbyt duży nacisk na oś i powoduje uszkodzenia torowiska

Pytanie: Jak koniec końców wykorzystywane były nr 5 i nr 6?
Odpowiedź: do szkolenia maszynistów lub podczas awarii pozostałych lokomotyw
Proxima Centauri

Od momentu jej odkrycia podejrzewano, że Proxima Centauri może być częścią układu Alfa Centauri. Będąc w odległości 0,21 roku świetlnego (15 000 ± 700 jednostek astronomicznych), może wykonywać okrążenia wokół tego układu z okresem 500 000 lat lub dłuższym. Dlatego czasem określa się ją nazwą Alfa Centauri C. Współczesne pomiary, biorące pod uwagę niewielkie różnice we względnej prędkości tych gwiazd sugerują, że szansa na przypadkowe ułożenie się tych gwiazd w takiej konfiguracji wynosi około jeden do miliona. Dane z satelity Hipparcos, w połączeniu z naziemnymi obserwacjami, potwierdzają hipotezę, że te trzy gwiazdy tworzą układ związany. Proxima Centauri jest obecnie blisko apocentrum swojej orbity, punktu najdalszego od Alfa Centauri AB. Aby to potwierdzić, wymagane były dokładniejsze pomiary prędkości radialnej tych trzech gwiazd, szczególnie słabo świecącej Proximy. Pomiar ten stał się możliwy dzięki instrumentowi HARPS należącemu do ESO. W 2016 roku astronomowie wykazali z wysokim poziomem ufności, że gwiazdy te tworzą układ związany grawitacyjnie i wyznaczyli parametry orbity Proximy wokół pary Alfa Centauri AB.

Pytanie: Jakie dane potwierdzają hipotezę, że Proxima Centauri oraz gwiazdy układu podwójnego Alfa Centauri stanowią układ powiązany?
Odpowiedź: Dane z satelity Hipparcos, w połączeniu z naziemnymi obserwacjami

Pytanie: Czy gwiazda ta znajduje się współcześnie w dużej odległości od apocentrum swojej orbity?
Odpowiedź: Proxima Centauri jest obecnie blisko apocentrum swojej orbity

Pytanie: Jakie narzędzie umożliwiło pomiary prędkości radialnej Proxima Centauri oraz Alfa Centauri AB?
Odpowiedź: instrumentowi HARPS należącemu do ESO

Pytanie: Dlaczego Proxima Centauri jest czasem nazywana Alfą Centauri C?
Odpowiedź: Od momentu jej odkrycia podejrzewano, że Proxima Centauri może być częścią układu Alfa Centauri. Będąc w odległości 0,21 roku świetlnego (15 000 ± 700 jednostek astronomicznych), może wykonywać okrążenia wokół tego układu z okresem 500 000 lat lub dłuższym
Katy Perry

27 marca 2012 roku Katy Perry wydała reedycję drugiego albumu pt. Teenage Dream: The Complete Confection. Wydawnictwo promował singel „Part of Me”, który zadebiutował na pierwszym miejscu listy przebojów Billboard Hot 100. Teledysk zaś miał swoją premierę 21 marca tego samego roku. Drugim singlem z reedycji została piosenka „Wide Awake”. Klip na YouTube został opublikowany 18 czerwca. Utwór dotarł na 2. pozycję najbardziej prestiżowej listy przebojów w USA. 3 sierpnia 2012 roku miała miejsce polska premiera filmu Madagaskar 3, w którym została zamieszczona jej piosenka pt. „Firework”. Perry została nominowana do nagrody Grammy 2013 w kategorii Best Pop Solo Performance za piosenkę: „Wide Awake”. Po raz pierwszy w karierze została również pre-nominowana do Oscara, za tę samą piosenkę (w kategorii Oscar za najlepszą oryginalną piosenkę filmową) w filmie dokumentalnym Katy Perry: Part of Me. 5 lipca miała miejsce oficjalna premiera biograficznego filmu piosenkarki pt. Katy Perry: Part of Me.

Pytanie: Jaka piosenka Katy Perry znalazła się na szczycie notowania Billboarda?
Odpowiedź: „Part of Me”

Pytanie: Jakie wydarzenie miało miejsce 3 sierpnia 2012?
Odpowiedź: polska premiera filmu Madagaskar 3

Pytanie: Czy otrzymała nominację do Oscara?
Odpowiedź: została również pre-nominowana do Oscara

Pytanie: Jaki tytuł nosi filmowa biografia Katy Perry?
Odpowiedź: Katy Perry: Part of Me
Tomb Raider (gra komputerowa 2013)

W ciągu 48 godzin od momentu premiery sprzedano ponad milion egzemplarzy gry. W Wielkiej Brytanii Tomb Raider zadebiutował na pierwszym miejscu zestawień sprzedaży, stając się największą premierą 2013 roku, deklasując Aliens: Colonial Marines, jednak kilka miesięcy później została zdeklasowana przez Grand Theft Auto V. Gra ustanowiła również nowy rekord sprzedaży serii, dublując sprzedaż Legendy. Dodatkowo wersje przeznaczone na Xboksa 360 i PlayStation 3 ustanowiły nowy rekord najszybciej sprzedającej się części serii, pobijając dotychczasowego lidera, The Angel of Darkness. Gra znalazła się na szczycie zestawień również we Włoszech, Irlandii, Holandii, Norwegii, Stanach Zjednoczonych, Francji i w Polsce. W USA Tomb Raider był – z pominięciem dystrybucji cyfrowej – drugim, po BioShock Infinite, najlepiej sprzedającym się tytułem marca. W Japonii gra zadebiutowała na czwartym miejscu, rozchodząc się w 32,5 tys. kopii. W Polsce w tygodniu premiery Tomb Raider znalazł się na pierwszym miejscu najchętniej kupowanych gier w salonach EMPiK. 26 marca 2013 roku Square Enix poinformowało, że na całym świecie sprzedano 3,4 mln egzemplarzy gry, nie udało się jednak osiągnąć przewidywanej sprzedaży w grupach docelowych. Pomimo tego 29 marca Crystal Dynamics wzięło w obronę sprzedaż Tomb Raider, stwierdzając, że był to „najbardziej owocny start” jakiejkolwiek gry 2013 roku, dodatkowo ustanawiający najwyższy poziom sprzedaży jakiejkolwiek części serii. 22 sierpnia 2013 roku główny projektant gry, Darrell Gallagher, ogłosił na ramach Gamasutry, że gra rozeszła się w ponad 4 milionach egzemplarzy. 17 stycznia 2014 roku producent wykonawczy Scot Amos podał do informacji publicznej, że gra zwróciła koszty produkcji i zaczęła przynosić dochody. 3 lutego 2014 roku reedycja na szczycie zestawień sprzedaży w Wielkiej Brytanii zadebiutowała reedycja gry, Tomb Raider: Edycja ostateczna. Do 4 czerwca 2014 roku sprzedano 6,5 miliona egzemplarzy gry, zaś do końca listopada 2017 ponad 11 milionów kopii gry, co uczyniło ją najlepiej sprzedającą się odsłoną w historii serii.

Pytanie: Ile egzemplarzy gry sprzedało się w ciągu 2 dób po premierze?
Odpowiedź: ponad milion

Pytanie: W jakich krajach, nie licząc Wielkiej Brytanii, Tomb Raider zajął 1. miejsce w zestawieniach?
Odpowiedź: we Włoszech, Irlandii, Holandii, Norwegii, Stanach Zjednoczonych, Francji i w Polsce

Pytanie: Czy w Polsce grę Tomb Raider można było kupić w Empiku?
Odpowiedź: W Polsce w tygodniu premiery Tomb Raider znalazł się na pierwszym miejscu najchętniej kupowanych gier w salonach EMPiK

Pytanie: Kto był producentem wykonawczym gry?
Odpowiedź: Scot Amos
Tomb Raider (gra komputerowa 2013)

Przed premierą Tomb Raider wiele sklepów na całym świecie oferowało dodatkowe przedmioty, mające zachęcić do zakupu gry w ich placówkach. Wśród przedmiotów dołączanych do przedpremierowych zamówień gry znalazły się: dodatkowy grobowiec „Samolot na bagnach”, czterdziestoośmiostronicowy komiks Tomb Raider: Początek w twardej oprawie, mapa „Miasto ubogich” do trybu gry wieloosobowej, kody uprawniające do pobrania za darmo Lara Croft and the Guardian of Light, trzydziestostronicowy artbook, dokument The Final Hours of Tomb Raider oraz dodatkowe skórki dla grywalnej postaci. Zamówienia przedpremierowe w Microsoft Store zasilały konto zamawiającego punktami Microsoftu do wykorzystania w usłudze Xbox Live, z kolei na platformie Steam, poza przedmiotami do wykorzystania w grze, dodawano również bonusowe wyposażenie do gry Team Fortress 2. Osoby zamawiające w sieci sklepów Walmart lub za pośrednictwem strony Amazon.com otrzymywały również kod uprawniający do wzięcia udziału w wydarzeniu polegającym na poszukiwaniu skarbów.

Pytanie: Jakie przedmioty dołączano do egzemplarzy Tomb Raider zamawianych przed premierą tej gry?
Odpowiedź: dodatkowy grobowiec „Samolot na bagnach”, czterdziestoośmiostronicowy komiks Tomb Raider: Początek w twardej oprawie, mapa „Miasto ubogich” do trybu gry wieloosobowej, kody uprawniające do pobrania za darmo Lara Croft and the Guardian of Light, trzydziestostronicowy artbook, dokument The Final Hours of Tomb Raider oraz dodatkowe skórki dla grywalnej postaci

Pytanie: Jaki bonus dawały zamówienia przedpremierowe Tomb Rider w Microsoft Store?
Odpowiedź: zasilały konto zamawiającego punktami Microsoftu do wykorzystania w usłudze Xbox Live

Pytanie: Gdzie do przedpremierowego zamówienia Tomb Rider dołączano wyposażenie do gry Team Fortress 2?
Odpowiedź: na platformie Steam

Pytanie: Na co pozwalał kod, który dołączany był do przedpremierowych zamówień gry Tomb Rider zrealizowanych za pośrednictwem strony Amazon.com?
Odpowiedź: wzięcia udziału w wydarzeniu polegającym na poszukiwaniu skarbów