the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Walki o Wyspy Admiralicji

Generał Krueger był poważnie zaniepokojony rozwojem sytuacji na Los Negros. W odpowiedzi na usilne żądania generała Chase’a przygotował z admirałem Barbeyem przerzucenie reszty 1 Dywizji Kawalerii. Na rozkaz Kruegera 2 szwadron 7 Regimentu miał wyruszyć natychmiast na trzech APD. Inne oddziały miały przybyć na Los Negros 6 i 9 marca, a nie – jak planowano – 9 i 16 marca. Krueger zdawał sobie sprawę, że Zatoka Hyane jest zbyt mała, by pomieścić całą dywizję, ale na zachodnim wybrzeżu Los Negros, w okolicach Plantacji Salami nad Zatoką Seeadlera, znajdowały się dogodne do lądowania plaże. By móc je wykorzystać i prowadzić operację przeciw wyspie Manus, niezbędne stało się otwarcie wejścia do zatoki.

Pytanie: Jak zareagował Krueger na rozkazy Chase'a?
Odpowiedź: przygotował z admirałem Barbeyem przerzucenie reszty 1 Dywizji Kawalerii

Pytanie: Jaka zmiana nastąpiła w planowanych datach przyjazdu części oddziałów na wyspę?
Odpowiedź: miały przybyć na Los Negros 6 i 9 marca, a nie – jak planowano – 9 i 16 marca

Pytanie: Gdzie zlokalizowane były plaże umożliwiające sprawne lądowanie?
Odpowiedź: na zachodnim wybrzeżu Los Negros, w okolicach Plantacji Salami nad Zatoką Seeadlera

Pytanie: Czy rozmiar Zatoki Hyane pozwalał na swobodne przeprowadzenie lądowania całej dywizji?
Odpowiedź: Krueger zdawał sobie sprawę, że Zatoka Hyane jest zbyt mała, by pomieścić całą dywizję
Sala samobójców. Hejter

Film został pozytywnie oceniony przez krytyków. Jego ocena w serwisie Mediakrytyk.pl, agregującym recenzje polskich dziennikarzy filmowych, wynosi 7,4/10. Adrian Luzar (Interia) uznał, że „w Sali samobójców. Hejterze reżyser Jan Komasa i scenarzysta Mateusz Pacewicz nie oszczędzają widzów; to film, jakiego w Polsce jeszcze nie było”. Albert Nowicki (His Name is Death) pisał: „Hejter umiejętnie diagnozuje choroby polskiego społeczeństwa. Powstał film aktualny i bezkompromisowy, wyraźnie deklarujący, że hejt – choć jako słowo wywodzi się z żargonu młodzieżowego – oznacza tak naprawdę retorykę ostrej nienawiści. Komasa powiedział, że nakręcił Salę samobójców 2 ze strachu przed nadchodzącą apokalipsą, której perspektywa powinna wstrząsnąć nami wszystkimi. Jego quasi-sequel nie jest ani trochę eskapistyczny: on zmusza do konfrontacji z rzeczywistością, Polskę ukazuje przez autentyczny, antyutopijny pryzmat”. Film był chwalony również za granicą.

Pytanie: Jaki portal internetowy zbiera recenzje filmowe?
Odpowiedź: Mediakrytyk.pl

Pytanie: Czy Albert Nowicki wypowiada się pozytywnie na temat Hejtera?
Odpowiedź: Hejter umiejętnie diagnozuje choroby polskiego społeczeństwa. Powstał film aktualny i bezkompromisowy

Pytanie: Czy film spotkał się z dobrym odbiorem tylko w Polsce?
Odpowiedź: Film był chwalony również za granicą

Pytanie: Obawa przed jakim wydarzeniem spowodował, że Komasa nakręcił Hejtera?
Odpowiedź: apokalipsą
TK-3

Ostatecznie Dowództwo Broni Pancernych podjęło decyzję, że należy część posiadanych tankietek przezbroić w działka kal. 20 mm, lecz polskiej konstrukcji. Broń taka od roku 1936 była opracowywana przez zespół pod kierownictwem inż. Bolesława Jurka. Prototyp ukończono w roku 1937, zaś próby przeprowadzono w roku następnym. Parametry polskiego nkm-u przewyższały konstrukcje szwajcarskie. Broń tę wykorzystano w kolejnym prototypie TK-3 z wykuszem, a potem w nowe działko uzbrojono także prototyp TKS. Wyniki tych prób były pozytywne, dlatego też z początkiem kwietnia 1939 roku rozpoczęto realizację przezbrojenia pierwszych 100 tankietek w nową broń oznaczoną jako nkm wz. 38FK model A. Plan zakładał, że w początkowej fazie przezbrojonych zostanie po pięć tankietek z każdej kompanii i szwadronu. Potem miały zostać przezbrojone pozostałe TKS-y, a na samym końcu, stopniowo, czołgi TK-3. Jednak do wybuchu wojny zdołano przezbroić tylko 20–24 tankietki. Najprawdopodobniej w większości były to tankietki TKS. Z pewnością jednak powstała co najmniej jedna tankietka TK z działkiem kal. 20 mm (prototyp z 1938 roku). Seryjne przezbrajanie czołgów TK-3 w nkm wz. 38FK miało się rozpocząć w październiku lub we wrześniu 1939 roku.

Pytanie: W jaką broń miała zostać uzbrojona TK-3, zgodnie z rozporządzeniem Dowództwa Broni Pancernych?
Odpowiedź: działka kal. 20 mm

Pytanie: Czym poskutkowały dobre wyniki prób przeprowadzanych na działkach kal. 20 mm?
Odpowiedź: z początkiem kwietnia 1939 roku rozpoczęto realizację przezbrojenia pierwszych 100 tankietek w nową broń

Pytanie: Czy wszystkie maszyny miały zostać uzbrojone w nowe działka kal. 20 mm w tym samym momencie?
Odpowiedź: Plan zakładał, że w początkowej fazie przezbrojonych zostanie po pięć tankietek z każdej kompanii i szwadronu

Pytanie: Kto nadzorował prace nad polskimi działkami kal. 20 mm?
Odpowiedź: inż. Bolesława Jurka
Prawec (komputer)

Produkcję seryjną komputera rozwijającego projekt IMKO-2, już pod nazwą Prawec-82, umieszczono w miasteczku Prawec (od którego komputery wzięły nazwę), miejscu urodzin bułgarskiego komunistycznego przywódcy Todora Żiwkowa. Produkcja urządzeń peryferyjnych i części komponentów odbywała się w licznych bułgarskich zakładach: m.in. w Starej Zagorze (DZU – największy producent dysków w krajach RWPG, działający też po upadku ZSRR), Pazardżiku, Płowdiw, a w zakładach analitycznych w Michajłowgradzie (obecnie Montana) produkowano monitory.

Pytanie: Skąd wzięła się nazwa tych komputerów?
Odpowiedź: umieszczono w miasteczku Prawec (od którego komputery wzięły nazwę

Pytanie: Gdzie urodził się Żiwkow?
Odpowiedź: Prawec

Pytanie: Jakiej narodowości był Żiwkow?
Odpowiedź: bułgarskiego

Pytanie: Czy w Starej Zagorze pracowano nad częściami do komputerów?
Odpowiedź: Produkcja urządzeń peryferyjnych i części komponentów odbywała się w licznych bułgarskich zakładach: m.in. w Starej Zagorze
Prawec (komputer)

W 1984 roku osiągnięto produkcję 5 tysięcy egzemplarzy rocznie i planowano 12 tysięcy komputerów w roku kolejnym. Po krótkiej przerwie w 1985 roku nastąpił okres prędkiego wprowadzania kolejnych modeli, produkowanych w dużej mierze na eksport, przede wszystkim do ZSRR. Planowano wówczas produkcję 100 000 komputerów rocznie, którego to poziomu jednak nigdy nie osiągnięto – w szczycie produkcji Bułgaria miała wytwarzać 60 000 komputerów rocznie (co miało stanowić 40% produkcji całego bloku wschodniego), przy udziale ponad 300 000 zatrudnionych w bułgarskim przemyśle elektronicznym i całej jego produkcji wartej ponad 8 mld rubli rocznie.

Pytanie: Ile komputerów Prawec planowano wyprodukować w 1985 roku?
Odpowiedź: 12 tysięcy

Pytanie: Gdzie głównie wysyłano komputery Prawec?
Odpowiedź: do ZSRR

Pytanie: Jaki procent stanowiła produkcja komputerów w Bułgarii w stosunku do całego bloku wschodniego w 1985 roku?
Odpowiedź: 40%

Pytanie: Ile osób pracowało w Bułgarskim przemyśle elektronicznym w 1985 roku?
Odpowiedź: ponad 300 000
Jana Szostak

W maju 2017 brała udział w Biennale Sztuki Mediów WRO 2017 – Draft Systems. 20 czerwca obroniła pracę magisterską w Pracowni Działań Przestrzennych Mirosława Bałki. Opierała się ona na wprowadzeniu słowa nowak (homonim jednego z najpopularniejszych w Polsce nazwisk) do przestrzeni publicznej, jako słowa zamiennego do określenia „uchodźca“. Obrona odbyła się w salonie sklepu Saturn w Złotych Tarasach w Warszawie na 67 telewizorach. Projekt był konsultowany z językoznawcami i uzyskał wsparcie m.in. prof. Jana Miodka. Artystka propaguje słowo także przez inne media, jak radio, blogi czy program Słownik polsko@polski. Popularność określenia rejestrowana jest na specjalnym profilu społecznościowym. W tym samym roku Szostak była laureatką międzynarodowej nagrody Startpoint Prize w Pradze. Rozpoczęła również studia doktoranckie na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu.

Pytanie: Czy Szostak ma wyższe wykształcenie?
Odpowiedź: 20 czerwca obroniła pracę magisterską w Pracowni Działań Przestrzennych Mirosława Bałki

Pytanie: Jakie słowo miało być zamieniane na określenie "nowak"?
Odpowiedź: „uchodźca“

Pytanie: Jaki profesor wsparł prace magisterską Szostak?
Odpowiedź: Jana Miodka

Pytanie: Laureatką jakiej nagrody została Szostak?
Odpowiedź: Startpoint Prize
Minuskuł 569 (Gregory-Aland)

Tekst czterech Ewangelii pisany jest jedną kolumną na stronę, 14 linii w kolumnie dla tekstu ewangelicznego i 51 linii dla tekstu komentarza. Inicjały są koloru złotego albo w innych barwach. Nagłówki każdej z Ewangelii pisane są uncjałą i dekorowane są w czterech kolorach. Zastosowano przydechy i akcenty, znak zapytania, często stosowane są skróty. Kodeks zawiera błędy itacyzmu, iota adscriptum (rodzajnik dla datiwu pisany bywa w formie τῶι a nie τῷ). Unika hiatusu (np. ἐγέννησε τὸν), często stosuje skróty.

Pytanie: Jak wygląda układ treści w Ewangeliach?
Odpowiedź: Tekst czterech Ewangelii pisany jest jedną kolumną na stronę, 14 linii w kolumnie dla tekstu ewangelicznego i 51 linii dla tekstu komentarza

Pytanie: Jakie barwy wykorzystano do przyozdobienia inicjałów?
Odpowiedź: Inicjały są koloru złotego albo w innych barwach

Pytanie: Jaki typ pisma został wykorzystany do napisania nagłówków?
Odpowiedź: Nagłówki każdej z Ewangelii pisane są uncjałą

Pytanie: Czy w tekście Ewangelii zostały uwzględnione przydechy?
Odpowiedź: Zastosowano przydechy
Minuskuł 124 (Gregory-Aland)

Tekst rękopisu skolacjonowali: Treschow (1773), Alter (1787), Birch (1788). Treschow sporządził wybiórczy wykaz wariantów kodeksu, koncentrując się na jego podobieństwach do uncjalnych kodeksów C, D i L. Treschow zauważył, że jest bliski dla kodeksu 13, natomiast Andreas Birch zauważył jego podobieństwo do kodeksu 69. Birch skolacjonował cały tekst kodeksu, ale nie zwracał uwagi na błędy itacyzmu, opuszczał też wiele innych wariantów. Alter wykorzystał rękopis w swoim wydaniu greckiego tekstu Nowego Testamentu, skolacjonował go bardziej dokładnie niż Birch, ale również opuścił wiele wariantów, ponadto jego wydanie zawiera błędy. Z tego też względu Scholz i Tischendorf uznali, że z wydania Altera nie warto korzystać. Ferrar postanowił poprawić błędy Bircha i Altera oraz uzupełnić opuszczone przez nich warianty. Wykorzystał do tego celu Emmanuela Hoffmanna, z Wiednia, który skolacjonował dlań kodeks w tych miejscach, w których Alter oraz Birch nie są zgodni.

Pytanie: Jacy badacze skolacjonowali tekst?
Odpowiedź: Treschow (1773), Alter (1787), Birch (1788)

Pytanie: Jaką pracę wykonał Treschow?
Odpowiedź: sporządził wybiórczy wykaz wariantów kodeksu

Pytanie: Do jakiego kodeksu rękopis jest podobny rękopis według Treschowa?
Odpowiedź: 13

Pytanie: Do jakiego kodeksu jest podobny rękopis według Andreasa Bircha?
Odpowiedź: 69
Minuskuł 124 (Gregory-Aland)

Na pierwszej stronie kodeks zawiera Prolegomenę anonimowego autora, której tekst pisany jest w formie krzyża. Na stronach 1v-2r – Epistula ad Carpianum (list Euzebiusza do Karpiana), na stronach 2v-5v znajdują się tablice Kanonów Euzebiusza. Na stronach 8r-169v kodeks zawiera tekst czterech Ewangelii (część kart jest nieuporządkowana). W końcowej części, na stronach 169v-188v, w kodeksie znajdują się księgi liturgiczne z żywotami świętych: synaksarion i menologium. W XVI wieku dodane zostały dwie karty na papierze.

Pytanie: Czyja Prolegomena znajduje się na pierwszej stronie tego rękopisu?
Odpowiedź: anonimowego autora

Pytanie: Jak wygląda Prolegomena znajdująca się na pierwszej stronie tego rękopisu?
Odpowiedź: formie krzyża

Pytanie: W której części tego rękopisu umieszczone zostały księgi liturgiczne z opisami żywotów świętych?
Odpowiedź: końcowej

Pytanie: Na których stronach w tym rękopisie należy szukać tekstu czterech Ewangelii?
Odpowiedź: 8r-169v
Jan Tomaszewski (piłkarz)

W latach 1971–1981 w reprezentacji Polski rozegrał 63 mecze. Debiut zaliczył 10 października 1971 na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie w przegranym 1:3 meczu eliminacyjnym do mistrzostw Europy 1972 z reprezentacją RFN. W spotkaniu tym zastąpił chorego Piotra Czaję; Jan Tomaszewski był później krytykowany za postawę w tym meczu. Ostatni raz w reprezentacji Polski zagrał 18 listopada 1981 na Stadionie Miejskim w Łodzi w meczu towarzyskim z Hiszpanią, w którym jedyny raz wystąpił w roli kapitana. Spotkanie zakończyło się porażką Polaków 3:2, a Jan Tomaszewski w 46. minucie został zmieniony przez Piotra Mowlika.

Pytanie: Kiedy Tomaszewski pierwszy raz wyszedł na murawę w polskich barwach?
Odpowiedź: 10 października 1971

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się mecz Polska-RFN z 1971 roku?
Odpowiedź: 1:3

Pytanie: Kto zastąpił Tomaszewskiego na murawie, w 46. minucie jego ostatniego meczu?
Odpowiedź: Piotra Mowlika
KT-84

24 października 1956 roku jednostka została przekazana Polsce przez ZSRR, zaś miesiąc później, 24 listopada została pod oznaczeniem KT-84 (KT – kuter torpedowy) przyjęta w skład Marynarki Wojennej (wraz z bliźniaczymi kutrami KT-83, KT-85, KT-86 i KT-87). Okręt początkowo wchodził w skład Dywizjonu Ścigaczy Brygady Obrony Wodnego Rejonu Głównej Bazy, stacjonując na Helu. W kwietniu 1957 roku jednostka została przeniesiona do nowo powstałego Dywizjonu Kutrów Torpedowych, zmieniając rok później bazę na Gdynię. W listopadzie 1958 roku okręt został podporządkowany Brygadzie Kutrów Torpedowych, nadal operując z Gdyni. 1 stycznia 1960 roku numer burtowy okrętu został zmieniony na 411. 13 listopada 1964 roku okręt otrzymał tytuł najlepszego okrętu Marynarki Wojennej (wraz z „Błyskawicą” i „Bobrem”). W wyniku reorganizacji od 1965 roku Brygada Kutrów Torpedowych przyjęła nazwę 3. Brygady Kutrów Torpedowych, a okręt przydzielono do 1. Dywizjonu Kutrów Torpedowych. Od 31 maja 1971 roku jednostkę przyporządkowano do 1. Dywizjonu Kutrów Rakietowo-Torpedowych 3. Flotylli Okrętów. Podczas długoletniej służby kuter (podobnie jak inne polskie jednostki proj. 183) był intensywnie eksploatowany, uczestnicząc w ćwiczeniach i manewrach, a na jego pokładzie wyszkoliło się wielu morskich specjalistów. 19 września 1973 roku okręt został rozkazem Dowódcy Marynarki Wojennej (nr 040/Org.) skreślony z listy floty. Po raz ostatni banderę na kutrze opuszczono 25 października 1973 roku, a później stał na lądzie w Centrum Szkolenia Specjalistów Marynarki Wojennej w Ustce.

Pytanie: Jakie państwo przekazało Polsce KT-84?
Odpowiedź: ZSRR

Pytanie: Jakim numerem została oznaczona jednostka KT-84 na początku lat 60. XX wieku?
Odpowiedź: 411

Pytanie: Jaki tytuł zdobył KT-84 w 1964 roku?
Odpowiedź: najlepszego okrętu Marynarki Wojennej

Pytanie: Czy KT-84 pełnił służbę dłużej niż rok?
Odpowiedź: długoletniej służby
You Can Dance – Po prostu tańcz

9 grudnia 2007 odbył się program Po prostu taniec, będący fuzją programów Taniec z gwiazdami i You Can Dance – Po prostu tańcz. Cztery gwiazdy zostały przydzielone do czwórki tancerzy z drugiego programu. Każda para zatańczyła po dwa tańce – standardowy oraz nowoczesny (m.in. hip-hop, jazz i modern jazz). Program prowadzili Kinga Rusin, Piotr Gąsowski i Katarzyna Skrzynecka, a występy par oceniali: Piotr Galiński, Michał Piróg, Iwona Pavlović i Agustin Egurrola. W konkursie wystąpili: Anna Guzik i Rafał Kamiński, Mateusz Damięcki i Anna Bosak, Justyna Steczkowska i Maciej Florek oraz Rafał Bryndal i Diana Staniszewska. W odcinku zwyciężyli Anna Guzik Rafał Kamiński.

Pytanie: Jakie programy telewizyjne zintegrował Po prostu taniec?
Odpowiedź: Taniec z gwiazdami i You Can Dance – Po prostu tańcz

Pytanie: W jakich stylach tanecznych musiały zaprezentować się pary w programie?
Odpowiedź: standardowy oraz nowoczesny

Pytanie: Kto należał do trójki prowadzących w Po prostu taniec?
Odpowiedź: Kinga Rusin, Piotr Gąsowski i Katarzyna Skrzynecka

Pytanie: Kto pełnił funkcję jury w programie Po prostu taniec?
Odpowiedź: Piotr Galiński, Michał Piróg, Iwona Pavlović i Agustin Egurrola
Renata Gabryjelska

W 1995 zadebiutował jako aktorka rolą kobiecą w Girl Guide Juliusza Machulskiego. Pracowała jako reporterka dla telewizji Polsat i prowadziła program Pop Planeta dla Atomic TV. W latach 1997–2003 grała Ewę Kowalską w serialu Złotopolscy, co zapewniło jej ogólnopolską popularność. W 1999 jej reportaż z podroży po Afryce Wschodniej opublikowano w magazynie „Viva”. Współpracowała też z agencją public relations BCC. Zagrała też w serialach Tygrysy Europy oraz Tak czy Nie. Dwukrotnie pozowała do polskiej edycji „Playboya” (wydania: listopad 1999 i listopad 2002).

Pytanie: Kto wyreżyserował Girl Guide?
Odpowiedź: Juliusza Machulskiego

Pytanie: W jakiej telewizji występowała Gabryjelska?
Odpowiedź: Polsat

Pytanie: Czy zdjęcia Gabryjelskiej były w Playboyu?
Odpowiedź: Dwukrotnie pozowała do polskiej edycji „Playboya”
Zakopane

W 1824 r. Zakopane wraz z częścią Tatr zostało sprzedane węgierskiej rodzinie Homolacsów. W XVIII wieku w Kuźnicach zbudowano hutę żelaza (w XIX wieku był to największy zakład metalurgiczny w Galicji). Rozkwit Zakopanego rozpoczął się w drugiej połowie XIX w., kiedy to właściwości klimatyczne Zakopanego zaczął popularyzować Tytus Chałubiński. W 1876 r. Towarzystwo Tatrzańskie otworzyło w Zakopanem szkołę snycerską. W 1886 r. zostało oficjalnie uznane za uzdrowisko. W 1889 r. Zakopane liczyło już 3000 mieszkańców. W okresie tym dobra zakopiańskie pozostawały w rękach Eichborna i Pelza, Niemców, którzy prowadzili rabunkową gospodarkę leśną. W 1888 r. Pelz zbankrutował i jego majątki ziemskie zostały wystawione na licytację. Do licytacji stanął Niemiec, książę Christian Hohenlohe, który zapowiedział zamknięcie stacji klimatycznej i ograniczenie dostępu do Zakopanego dla przyjezdnych. Drugim uczestnikiem przetargu był Żyd Jakub Goldfinger, właściciel miejscowej fabryki papieru, który zamierzał w dalszym ciągu rabunkowo eksploatować tatrzańskie lasy. Pierwszą licytację w lutym wygrał Goldfinger, ale została ona unieważniona. Drugą licytację dóbr zakopiańskich wyznaczono na dzień 9 maja 1889. W tymże też roku kupił je na licytacji za 460 002 złote i 3 centy (wraz z dużą częścią Tatr) hrabia Władysław Zamoyski – „mąż opatrznościowy” Tatr polskich, który stworzył podwaliny obecnego parku narodowego. Nabyte obszary Zamoyski nieoficjalnie nazwał „Państwo Zakopane”. Nowy właściciel – pomimo znacznych trudności – znacznie zmodernizował Zakopane, budując wodociągi, pocztę, szkoły, muzea i inne budynki użyteczności publicznej. Zakładał też telefony i zalesiał stoki górskie. Z jego inicjatywy w latach 1899–1901 wybudowano linię kolejową Chabówka – Zakopane. W Kuźnicach działał prowadzony przez matkę i siostrę Zamoyskiego zakład dla dziewcząt, w którym wykształcenie zdobyło ok. 6 tys. młodych kobiet. Według austriackiego spisu ludności z 1900 r. w 1075 budynkach w Zakopanem na obszarze 6491 hektarów (gemeinde i gutsgebiete) mieszkało 5768 osób (gęstość zaludnienia 88,9 os./km²), z czego 5531 (95,9%) było katolikami a 234 (4,1%) wyznawcami judaizmu. W 1933 r. Zakopane uzyskało prawa miejskie.

Pytanie: Czym zajmowali się Eichborn i Pelz?
Odpowiedź: prowadzili rabunkową gospodarkę leśną

Pytanie: Dlaczego dobra, które posiadał Pelz, zostały zlicytowane?
Odpowiedź: Pelz zbankrutował

Pytanie: Czy druga licytacja Zakopanego została unieważniona?
Odpowiedź: Drugą licytację dóbr zakopiańskich wyznaczono na dzień 9 maja 1889. W tymże też roku kupił je na licytacji za 460 002 złote i 3 centy (wraz z dużą częścią Tatr) hrabia Władysław Zamoyski

Pytanie: Co wybudował Zamoyski w Zakopanem?
Odpowiedź: wodociągi, pocztę, szkoły, muzea i inne budynki użyteczności publicznej
Zakopane

Pod koniec XIX wieku Zakopane stało się ośrodkiem kulturalnym, odwiedzanym (lub zamieszkanym) przez takie sławne postacie polskiej kultury jak: Henryk Sienkiewicz, Władysław Orkan, Stanisław Witkiewicz, Stefan Żeromski, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Jan Kasprowicz, Mieczysław Karłowicz, Karol Szymanowski, Stanisław Ignacy Witkiewicz i inni. Stanisław Witkiewicz (ojciec) jest autorem tzw. stylu zakopiańskiego (zwanego też od jego nazwiska witkiewiczowskim) w budownictwie. Z pobytem letników, a później także osiedlającej się w Zakopanem inteligencji nastąpił rozwój turystyki i taternictwa. W 1873 r. zawiązało się Towarzystwo Tatrzańskie, którego celem było propagowanie wiedzy o Tatrach, badanie ich, ułatwienie turystyki, ochrona przyrody i popieranie miejscowego rozwoju. Wśród inicjatorów powstania Towarzystwa był Tytus Chałubiński, ks. Józef Stolarczyk, Walery Eljasz-Radzikowski i inni. Działalności tego Towarzystwa Zakopane zawdzięcza pierwsze oświetlenie, organizację poczty i telegrafu, budowę Dworca Tatrzańskiego. Rozwój taternictwa i powtarzające się wypadki były powodem powołania Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (1909). Inicjatorem jego powstania był przede wszystkim Mariusz Zaruski. Z pobytem letników związana jest także historia teatru w Zakopanem. Pierwsze przedstawienia wystawiane były przez zespoły amatorskie tworzone przez gości, ale już w 1892 r. Zakopane odwiedza zespół teatralny złożony z zawodowych aktorów. Powołany w 1900 r. Związek Przyjaciół Zakopanego zainicjował powstanie stałego teatru amatorskiego, a od 1904 r. sezonowego zespołu zawodowego. W Zakopanem występowała Helena Modrzejewska, Antonina Hoffman, Irena i Ludwik Solscy i inni. W latach międzywojennych działał w Zakopanem Teatr Formistyczny.

Pytanie: Czy Stanisław Witkiewicz stworzył styl zakopiański w literaturze?
Odpowiedź: Stanisław Witkiewicz (ojciec) jest autorem tzw. stylu zakopiańskiego (zwanego też od jego nazwiska witkiewiczowskim) w budownictwie

Pytanie: W którym roku założono Towarzystwo Tatrzańskie?
Odpowiedź: 1873

Pytanie: Jaki był cel Towarzystwa Tatrzańskiego?
Odpowiedź: propagowanie wiedzy o Tatrach, badanie ich, ułatwienie turystyki, ochrona przyrody i popieranie miejscowego rozwoju
Australorzekotka szmaragdowa

Australorzekotka szmaragdowa należy do najpopularniejszych domowych płazów świata. Jej uległa natura, często karykaturalny wygląd i pokaźna długość życia czynią ją atrakcyjną dla amatorów egzotycznych zwierząt domowych. Poza tym należy ona do najłatwiejszych w utrzymaniu bezogonowych: cechują ją szeroka dieta i duża odporność na choroby. Często spotykanym problemem jest natomiast przekarmienie. Australorzekotka szmaragdowa ma tendencję do tycia, co ma miejsce zwłaszcza, jeśli dostaje za dużo pożywienia. Na wolności zużytkowuje ona energię podczas polowania. W niewoli zaś dostaje zwykle co prawda żywą zdobycz, ale na ograniczonej przestrzeni. Zmniejsza to wydatki energetyczne na polowanie, co skutkuje wzrostem masy ciała, a nieraz także chorobami układu pokarmowego. U otyłego przedstawiciela gatunku na czubku głowy i na grzbiecie gromadzi się warstwa tłuszczu, nadając zwierzęciu pękaty wygląd. Nawiązuje do tego kolejna nazwa w języku angielskim, "Dumpy Tree Frog".

Pytanie: Czy australorzekotkę szmaragdową można hodować w domu?
Odpowiedź: Australorzekotka szmaragdowa należy do najpopularniejszych domowych płazów świata

Pytanie: Czy australorzekotka szmaragdowa często choruje?
Odpowiedź: duża odporność na choroby

Pytanie: Na jaką cechę australorzekotki szmaragdowej musi uważać hodowca?
Odpowiedź: tendencję do tycia

Pytanie: Co można zaobserwować jeśli zwierzę będzie otyłe?
Odpowiedź: na czubku głowy i na grzbiecie gromadzi się warstwa tłuszczu
Grzegorz Ciechowski

W 1998 została wydana przedostatnia płyta Republiki pt. Masakra, zawierająca przeboje, takie jak „Mamona”, „Raz na milion lat” czy „Odchodząc”. Później ukazały się tylko wznowienia dawnych nagrań oraz muzyka Ciechowskiego do filmu Wiedźmin (2001). Nagrania do nowej płyty grupy przerwała niespodziewana śmierć Ciechowskiego. Kilka gotowych piosenek, w tym „Śmierć na pięć”, wydano w następnym roku na płycie pt. Republika. Zespół zakończył działalność koncertem o nazwie „Kombinat”, który odbył się w ramach 23. Przeglądu Piosenki Aktorskiej 16 marca 2002.

Pytanie: Jakie popularne single znalazły się na płycie zatytułowanej "Masakra"?
Odpowiedź: „Mamona”, „Raz na milion lat” czy „Odchodząc”

Pytanie: Do jakiego filmu stworzył muzykę?
Odpowiedź: Wiedźmin

Pytanie: Z jakiego powodu przerwano nagrania do kolejnej płyty Republiki?
Odpowiedź: śmierć Ciechowskiego

Pytanie: Czy po śmierci Ciechowskiego Republika wydała kolejną płytę?
Odpowiedź: Kilka gotowych piosenek, w tym „Śmierć na pięć”, wydano w następnym roku na płycie pt. Republika