the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Bernadeta Soubirous

Doktor Thérèse Valot opierając się na raporcie dwóch lekarzy, którzy badali jej ciało i trumnę, stwierdziła że Bernadetę mumifikowano: „[…] Mumifikację ciała Bernadetty wspomagały środki chemiczne - węgiel drzewny i sole”. Po ekshumacji okazało się, że jej ciało nie uległo rozkładowi. W 1925 roku okazało się jednak, że twarz i dłonie (jedyne obecnie widoczne części ciała) uległy częściowemu rozkładowi i sczernieniu. Wtedy to wykonano woskową maskę twarzy na podstawie zachowanych zdjęć, oraz odlew ręki, które są eksponowane zwiedzającym. Dokładniejsze badania wykazały, że świadcząca o rozkładzie pleśń wyrosła jedynie powierzchniowo na zanieczyszczonej poprzednią ekshumacją skórze. Wciąż nienaruszone rozkładem ciało zostało przeniesione do relikwiarza w kaplicy kościoła klasztoru w Nevers, gdzie jest dostępne dla zwiedzających.

Pytanie: Jakie części ciała mumii sczerniały?
Odpowiedź: twarz i dłonie

Pytanie: Co stało się z rękami i dłońmi mumii?
Odpowiedź: uległy częściowemu rozkładowi i sczernieniu

Pytanie: Jakie źródło stanowiło podstawę do stworzenia maski?
Odpowiedź: zdjęć

Pytanie: Co stanowiło podstawę do stwierdzenia rozkładu części ciała mumii?
Odpowiedź: pleśń
Bernadeta Soubirous

Cel objawień został ukazany przez samą Maryję, gdy przedstawiła się Bernadecie w miejscowej odmianie dialektu gaskońskiego języka oksytańskiego: Que soy era Immaculada Councepciou – „Jestem Niepokalane Poczęcie”. Było to cztery lata po uroczystym ogłoszeniu przez papieża Piusa IX dogmatu o zachowaniu Matki Chrystusa od zmazy grzechu pierworodnego. Matka Boża miała poprosić Bernadetę, by odgarnęła nieco ziemi pod skałą i odkryła źródło, które zaczęło wypływać coraz obficiej. Źródło to istnieje do dziś i jest celem pielgrzymek milionów chorych, z których wielu[wymaga doprecyzowania] daje świadectwo duchowego i fizycznego uzdrowienia po kąpieli w nim. Maryja poleciła też, by dziewczyna modliła się na różańcu.

Pytanie: Czyich objawień doświadczyła Bernadeta?
Odpowiedź: Maryję

Pytanie: W jakim języku mówiła Maryja podczas objawienia?
Odpowiedź: oksytańskiego

Pytanie: Jak przedstawiła się Bernadecie Maryja podczas objawienia?
Odpowiedź: Jestem Niepokalane Poczęcie

Pytanie: Jakie zalecenie otrzymała Bernadeta od Maryi?
Odpowiedź: modliła się na różańcu
Gradobicie w Sydney (1947)

Komórka burzowa początkowo spowodowała opady gradu wielkości kul bilardowych na południowo-zachodnich przedmieściach Sydney. Następnie burza przemieściła się nad region dzielnicy Liverpool, gdzie dotarła o godzinie 14:25 i zmierzając w kierunku północno-zachodnim przeszła przez południowy region dzielnicy CBD. W trakcie przechodzenia gradobicia przez most Sydney Harbour dźwięk powstały przez uderzenia gradzin został opisany przez pracownika obserwatorium Observatory Hill, które położone jest w pobliżu mostu od strony południowo-zachodniej, jako „straszliwy hałas” podobny do „kilku pociągów przejeżdżających przez most Sydney Harbour”.

Pytanie: O której godzinie gradobicie przemieściło się nad Liverpool?
Odpowiedź: 14:25

Pytanie: Gdzie przemieściły się opady o 14:25?
Odpowiedź: nad region dzielnicy Liverpool
ORP Generał Haller

W pierwszą zagraniczną podróż do Kłajpedy ORP „Generał Haller” wyruszył 15 czerwca 1921 roku. Na pokładzie zaokrętowani byli słuchacze Tymczasowego Kursu Instruktorskiego dla Oficerów. Zimą 1921 roku kanonierka odwiedziła Rygę, natomiast na początku 1922 roku wypłynęła w rejs wzdłuż wybrzeży szwedzkich, bez zawijania do portów. W październiku 1922 roku obie kanonierki złożyły pierwszą oficjalną wizytę polskich okrętów w Finlandii i Estonii. 29 kwietnia 1923 roku okręt wziął udział w uroczystym otwarciu tymczasowej przystani w Gdyni. Od 16 października 1924 roku do wiosny 1925 roku „Generał Haller” znajdował się w rezerwie. Prawdopodobnie w tym czasie dokonano przebudowy sterówki oraz przezbrojenia. W czerwcu 1925 roku kanonierki złożyły wizytę w Tallinnie i Lipawie. Rok później odwiedziły Szwecję, Danię, Łotwę i Estonię, natomiast w 1927 roku Kopenhagę. W 1928 roku dokonano na okręcie przeróbek rufowych komór amunicyjnych. W związku z nowym podziałem jednostek pływających floty ORP „Generał Haller” 1 kwietnia 1930 roku został włączony do Dywizjonu Minowców. W tym czasie sformułowane zostały zadania dla jednostki w przypadku zajęcia przez Polskę Gdańska. Okręt miał wpłynąć na Wisłę i wspólnie z „Komendantem Piłsudskim” oraz trałowcami wspierać działania piechoty oraz kawalerii.

Pytanie: Jakie były plany względem niego, gdyby Polska zajęła Gdańsk?
Odpowiedź: miał wpłynąć na Wisłę i wspólnie z „Komendantem Piłsudskim” oraz trałowcami wspierać działania piechoty oraz kawalerii

Pytanie: Do jakiego dywizjonu należał od 1930 r.?
Odpowiedź: Dywizjonu Minowców

Pytanie: W jakiej uroczystości uczestniczył w kwietniu 1923 r.?
Odpowiedź: otwarciu tymczasowej przystani w Gdyni

Pytanie: Jakie kraje odwiedził w 1926 r.?
Odpowiedź: Szwecję, Danię, Łotwę i Estonię

Pytanie: Czy w grudniu 1924 r. znajdował się w aktywnej służbie?
Odpowiedź: Od 16 października 1924 roku do wiosny 1925 roku „Generał Haller” znajdował się w rezerwie
ORP Generał Haller

12 stycznia 1932 roku ORP „Generał Haller” został przydzielony do Grupy Okrętów Podwodnych. Latem tego roku kanonierka asystowała ORP „Żbik” podczas pierwszego zanurzenia na głębokość 19 metrów. Po wycofaniu ze służby trałowców typu FM Dywizjon Minowców został rozwiązany. Kanonierka 27 września 1932 roku została podporządkowana Komendzie Portu Wojennego w Gdyni. Począwszy od 24 września 1932 roku do 1 kwietnia 1933 roku, okręt znajdował się w II rezerwie i przeszedł generalny remont. W jego trakcie dokonano wymiany kotłów oraz zdjęto i wyremontowano nadbudówkę. W latach trzydziestych istniały projekty zmiany nazwy kanonierek na „Zabijaka” oraz „Zawadiaka”, jednak pozostano przy dotychczasowych nazwach. Kolejny kapitalny remont na „Generale Hallerze” miał miejsce od 15 września 1935 roku do 1 lipca 1936 roku. Przeprowadziły go Warsztaty Portowe Marynarki Wojennej w Gdyni; w jego trakcie m.in. usunięto rufowy maszt oraz wymieniono drewniany pokład. 20 stycznia 1936 roku kanonierka została ponownie przydzielona do reaktywowanego Dywizjonu Minowców. Oprócz bliźniaczej jednostki w skład dywizjony weszły cztery nowoczesne trałowce typu Jaskółka. Pomimo zmian organizacyjnych kanonierka nadal pełniła funkcje szkoleniowe. W sierpniu 1936 roku kanonierki wraz z trałowcami złożyły wizytę w Visby oraz Karlshamn. Od 15 do 21 września „Generał Haller” wraz z trałowcami odbył rejs na Zatokę Fińską i Ryską, bez zawijania do portów. Od stycznia 1932 roku do lipca 1937 roku okręt na obu burtach nosił znak szybkiej identyfikacji w postaci białej litery „H”.

Pytanie: Jakim typem statku był ORP Generał Haller?
Odpowiedź: kanonierka

Pytanie: W którym roku wyremontowano drewniany pokład ORP "Generał Haller"?
Odpowiedź: 1936

Pytanie: Jaką rolę pełnił ORP "Generał Haller" w Dywizjonie Minowców po 1936 roku?
Odpowiedź: szkoleniowe

Pytanie: W którym roku umieszczono na burcie ORP "Generał Haller" literę "H"?
Odpowiedź: 1932
Żarówka

Do innych zamienników tradycyjnych żarówek można również zaliczyć lampy LED wykorzystujące diody wysokiej jasności. Ze względu na to, że przy wyższych mocach takich modułów sprawność świetlna nie rośnie (niezależnie od mocy takiej lampy sprawność „LEDów” się nie zmienia) oraz ze względu na wysokie ceny, są one najczęściej stosowane dekoracyjnie. Obecnie na rynku pojawiają się także diody stosowane jako zamienniki dla żarówek tradycyjnych, co wynika m.in. z faktu wycofywania w wielu krajach żarówek energochłonnych, dużej trwałości sięgającej nawet 100 tysięcy godzin pracy, wysokiej sprawności świetlnej, rozwoju technologii wytwarzania LED oraz rosnącej skali ich produkcji, powodującej dynamiczny spadek cen.

Pytanie: Dlaczego LED wykorzystuje się przede wszystkim w celach ozdobnych?
Odpowiedź: Ze względu na to, że przy wyższych mocach takich modułów sprawność świetlna nie rośnie (niezależnie od mocy takiej lampy sprawność „LEDów” się nie zmienia) oraz ze względu na wysokie ceny

Pytanie: Jakie jest główne zastosowanie lamp LED?
Odpowiedź: dekoracyjnie

Pytanie: Jakie diody stosuje się w LED-ach?
Odpowiedź: wysokiej jasności
George Michael

W 1996 powrócił do muzyki i wydał jazzowy album pt. Older. Ponownie zmienił wizerunek: nosił bardzo krótkie włosy i brodę. Teksty na płycie wyraźnie odnosił się do Anselmo, ich wspólnego związku i bólu artysty po jego stracie, choć z drugiej strony odmawiał wyraźnej odpowiedzi na to, jaka jest jego orientacja seksualna i kim jest Anselmo, któremu dedykował płytę. Związał się z Amerykaninem Kenny Gossem. Older nie przyniósł tournée. Michael wziął udział w projekcie MTV Unplugged, który według fanów i jego samego jest jednym z najlepszych, jeśli nie najlepszym koncertem, jaki zagrał. Był to również wyjątkowy koncert ze względów osobistych – był to ostatni występ George’a, który oglądała jego matka Leslie Panayiotou, która w lutym 1997 zmarła na raka skóry. Relacja George’a z matką była bardzo głęboka.

Pytanie: Jaką muzykę reprezentował album pt. Older?
Odpowiedź: jazzowy

Pytanie: Z kim George Michael miał nieudany związek? 
Odpowiedź: Anselmo

Pytanie: Komu George Michael dedykował album "Older"?
Odpowiedź: Anselmo

Pytanie: Jak nazywała się matka Georgea Michaela?
Odpowiedź: Leslie Panayiotou
George Michael

W 1984 nakładem należącej do Sony Music wytwórni Epic Records wydali drugi album studyjny pt. Make It Big. Album był promowany m.in. przez single „Wake Me Up Before You Go-Go”, „Freedom” i „Careless Whisper”, które zyskały status międzynarodowych przebojów. Utwór „Careless Whisper” w wydaniu singlowym firmowany był tylko nazwiskiem George’a Michaela, co było podyktowane chęcią zmiany wizerunku. W tym samym roku ukazała się utrzymana w świątecznych klimatach piosenka „Last Christmas”. Początkowo została wydana na podwójnym singlu wraz z utworem „Everything She Wants”, z kolei później, w połowie 1986 dodano ją do tracklisty dwóch albumów Wham!: studyjnego Music from the Edge of Heaven oraz kompilacyjnego The Final. W 1984 roku piosenka dotarła do 2. miejsca brytyjskiej listy przebojów – 1. miejsce przypadło wtedy, również świątecznemu, utworowi „Do They Know It’s Christmas?”, stworzonemu przez charytatywny projekt Boba Geldofa i Midge’a Ure Band Aid, w którego współtworzenie George Michael był zresztą zaangażowany. Utwór „Last Christmas” stał się wielkim przebojem, który doczekał się wielu coverów – swoje wersje piosenki nagrali m.in. Cascada, Ashley Tisdale, Crazy Frog, Billie i Alcazar.

Pytanie: Jaka wytwórnia była odpowiedzialna za wydanie Make It Big?
Odpowiedź: Epic Records

Pytanie: Na jakim albumie ukazał się utwór Careless Whisper?
Odpowiedź: Album był promowany m.in. przez single „Wake Me Up Before You Go-Go”, „Freedom” i „Careless Whisper”

Pytanie: W którym roku została wydana piosenka Last Christmas?
Odpowiedź: W tym samym roku

Pytanie: Które miejsce zajęła piosenka Last Christmas w roku swojej premiery w Wielkiej Brytanii?
Odpowiedź: 2. miejsca
Nelson Mandela

Otrzymał biuro w nowo zakupionej siedzibie ANC w Shell House w centrum Johannesburga. Wraz z Winnie przeniósł się do jej dużego domu w Soweto. Ich związek stał się coraz bardziej napięty po tym gdy dowiedział się o jej romansie z Dali Mpofu, mimo tego wsparł ją w trakcie procesu o porwanie i pobicie. Pieniądze na jej obronę zdobył z Funduszu Obrony i Pomocy dla Afryki Południowej i od przywódcy Libii, Mu’ammara al-Kaddafiego. Mimo starań w czerwcu 1991 roku została ona uznana za winną i skazana na sześć lat więzienia, nie poskutkowały też dwie apelacje. 13 kwietnia 1992 roku Mandela publicznie ogłosił swoje rozstanie z Winnie. ANC zmusiło ją do ustąpienia z zarządu krajowego partii za sprzeniewierzenie funduszy partii. Sam Mandela przeniósł się do zamieszkanego w większości przez białych przedmieścia Johannesburga, Houghton. Reputacja Mandeli została dodatkowo nadszarpnięta przez wzrost przemocy między czarnymi, w szczególności na skutek starć między zwolennikami ANC i Inkatha w KwaZulu-Natal, w wyniku których zginęło tysiące osób. Aby uniknąć dalszych starć Mandela spotkał się z liderem Inkatha, Buthelezim jednakże ANC uniknęła dalszych negocjacji w tej sprawie. Miejscowe władze ANC oskarżały zuluskich nacjonalistów o współpracę z CIA i o kontrrewolucję, sam Mandela oskarżył Inkathę o pełnienie funkcji „trzeciej siły” służb państwowych i napędzanie „rzezi ludu”. Po masakrze w Sebokeng otwarcie oskarżył o jej spowodowanie prezydenta de Klerka. We wrześniu 1991 w Johannesburgu odbyła się ogólnokrajowa konferencja pokojowa, na której Mandela, de Klerk i Buthelezi podpisali porozumienie pokojowe, pomimo tego dalej dochodziło do aktów przemocy.

Pytanie: Gdzie zasiedlił się Mandela z Winnie?
Odpowiedź: w Soweto

Pytanie: Co spowodowało, że relacja Mandeli z Winni się popsuła?
Odpowiedź: jej romansie z Dali Mpofu

Pytanie: Skąd Mandela pozyskał fundusze na obronę Winnie?
Odpowiedź: z Funduszu Obrony i Pomocy dla Afryki Południowej i od przywódcy Libii

Pytanie: Jaki wyrok usłyszała Winnie?
Odpowiedź: sześć lat więzienia
Hagikaze

Po remoncie, od 28 lutego 1943 roku do początku kwietnia „Hagikaze” eskortował okręty pomiędzy Japonią a Truk, a następnie między Truk a Rabaulem. 30 kwietnia i 4 maja pływał w nocnych misjach transportu żołnierzy z wyspy Shortland na Kolombangarę. W czerwcu eskortował lotniskowce „Chūyō” i „Unyō” z Truk do Yokosuki, a w dniach 10-15 lipca, pod nowym dowództwem, osłaniał płynący do Truk zespół floty z Japonii, po czym eskortował stamtąd zespół krążowników i transportowiec wodnosamolotów „Nisshin” z wojskiem do Rabaulu. 21–22 lipca eskortował „Nisshin” w rejsie transportowym wojska na wyspę Shortland, będąc okrętem flagowym dowódcy całego 10. Dywizjonu Niszczycieli kontradmirała Morikazu Osugi, a po zatopieniu „Nisshin” przez lotnictwo, brał udział w ratowaniu rozbitków. 27 lipca „Hagikaze” wyruszył w nocną misję transportu wojska z Rabaulu do zatoki Rekata (wyspa Santa Isabel), a 1 sierpnia – na Kolombangarę.

Pytanie: Co działo się z niszczycielem między lutym a kwietniem 1943 roku?
Odpowiedź: eskortował okręty pomiędzy Japonią a Truk, a następnie między Truk a Rabaulem

Pytanie: Co było przedmiotem misji, w których brał udział 30 kwietnia i 4 maja 1943 roku?
Odpowiedź: transportu żołnierzy z wyspy Shortland na Kolombangarę

Pytanie: Jak nazywały się statki, które eskortował w czerwcu 1943 roku?
Odpowiedź: „Chūyō” i „Unyō”

Pytanie: Rozbitków z jakiego statku pomagał ratować między 21 a 22 lipca 1943 roku?
Odpowiedź: „Nisshin”
Orlęta Lwowskie

Za pierwszego poległego Polaka w obronie Lwowa został uznany 23-letni Andrzej Battaglia. W dniu 22 listopada 1918 miasto zostało w dużej części opanowane przez zamieszkujących je Polaków. Obrona oblężonego przez wojska ukraińskie Lwowa, pozbawionego dostaw wody i elektryczności, trwała aż do połowy 1919. Wówczas regularne wojska polskie przybyłe z odsieczą przerwały oblężenie. W okresie walk o Lwów, regularne oddziały Ukraińskich Strzelców Siczowych zostały skutecznie powstrzymane przez doraźnie zorganizowane oddziały polskiej młodzieży, znane jako Orlęta Lwowskie.

Pytanie: Jak nazywał się pierwszy obywatel Polski, który poległ podczas obrony miasta?
Odpowiedź: Andrzej Battaglia

Pytanie: Kiedy zakończyła się obrona miasta?
Odpowiedź: połowy 1919

Pytanie: Jakim mianem określane były oddziały młodych Polaków?
Odpowiedź: Orlęta Lwowskie

Pytanie: Czego brakowało w mieście podczas jego oblężenia?
Odpowiedź: wody i elektryczności
Orlęta Lwowskie

Obrona Lwowa w czasie wojny polsko-bolszewickiej miała miejsce, gdy 1 Armia Konna pod dowództwem Siemiona Budionnego na południowej flance Armii Czerwonej (z Józefem Stalinem jako komisarzem politycznym sowieckiego Frontu Południowego) nacierała na Lwów. Również wtedy społeczeństwo Lwowa stanęło do obrony swego miasta. Bitwa pod Zadwórzem na przedpolu Lwowa, w której 17 sierpnia 1920 zginęło 318 z 330 walczących ochotniczo Orląt Lwowskich, powstrzymała wówczas natarcie bolszewików na Lwów. Budionny, wykonujący wcześniejsze rozkazy, zrealizował rozkaz Tuchaczewskiego o uderzeniu na północ na tyły Wojska Polskiego (rezygnując z oblężenia Lwowa) dopiero 20 sierpnia, na skutek czego dotarł do obszaru, który opuściły już inne wycofujące się armie bolszewickie, wpadł w okrążenie i został rozbity w bitwie pod Komarowem. 11-godzinna krwawa bitwa garstki obrońców z silnymi oddziałami 6 Dywizji Konnej Budionnego nazwana została Polskimi Termopilami i przyczyniła się do zwycięstwa Wojska Polskiego w Bitwie Warszawskiej.

Pytanie: Jakimi wydarzeniami rozpoczęła się obrona Lwowa przeprowadzona w ramach wojny polsko-bolszewickiej?
Odpowiedź: 1 Armia Konna pod dowództwem Siemiona Budionnego na południowej flance Armii Czerwonej (z Józefem Stalinem jako komisarzem politycznym sowieckiego Frontu Południowego) nacierała na Lwów

Pytanie: W trakcie jakiego starcia życie straciło większość Orląt Lwowskich?
Odpowiedź: Bitwa pod Zadwórzem na przedpolu Lwowa

Pytanie: Co stało się z Budionnym, z powodu późnej realizacji rozkazu Tuchaczewskiego?
Odpowiedź: dotarł do obszaru, który opuściły już inne wycofujące się armie bolszewickie, wpadł w okrążenie i został rozbity w bitwie pod Komarowem

Pytanie: Jakie starcie, do którego doszło podczas wojny polsko-bolszewickiej zostało określone mianem Polskich Termopili?
Odpowiedź: 11-godzinna krwawa bitwa garstki obrońców z silnymi oddziałami 6 Dywizji Konnej Budionnego
André Gomes

Przed sezonem 2012/13 został awansowany do seniorskiej drugiej drużyny występującej wówczas w drugiej lidze. Po rozegraniu zaledwie pięciu spotkań na drugim poziomie ligowym Gomes znalazł się na ławce rezerwowych w meczu Ligi Mistrzów, w którym Benfica mierzyła się z Celtikiem, jednak nie pojawił się na boisku. Jeszcze w październiku zadebiutował w pierwszej drużynie – w meczu 3. rundy Pucharu Portugalii z SC Freamunde wszedł na boisko na końcowe 25 minut spotkania i zdobył ostatnią z czterech bramek swojego zespołu. W Primeira Liga debiutował w meczu 7. kolejki z Gil Vicente.

Pytanie: Z jaką drużyną Benfica grała mecz w Lidze Mistrzów?
Odpowiedź: Celtikiem

Pytanie: Czy Gomes zagrał podczas meczu z Celtikiem?
Odpowiedź: jednak nie pojawił się na boisku

Pytanie: Ile bramek zdobyła drużyna Gomesa w meczu z SC Freamunde?
Odpowiedź: czterech
Waldemar Andzel

W wyborach w 2005 z listy Prawa i Sprawiedliwości został wybrany na posła V kadencji w okręgu sosnowieckim liczbą 4257 głosów. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 10 121 głosów. Został wiceprzewodniczącym Parlamentarnego Zespołu na rzecz Tybetu. W wyborach parlamentarnych w 2011 po raz trzeci z rzędu uzyskał mandat poselski, otrzymując 10 328 głosów. W 2015 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję na kolejną kadencję. Bezskutecznie kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019. W lipcu 2019 wybrano go przewodniczącym sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych. W wyborach w tym samym roku utrzymał mandat poselski na okres IX kadencji Sejmu. W IX kadencji został przewodniczącym Komisji do Spraw Służb Specjalnych oraz zastępcą przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej, a następnie także zastępcą przewodniczącego Podkomisji stałej do spraw współpracy z zagranicą i NATO oraz członkiem Podkomisji stałej do spraw polskiego przemysłu obronnego oraz modernizacji technicznej Sił Zbrojnych RP. Został także wybrany na wiceprzewodniczącego klubu parlamentarnego PiS. W 2021 powołany przez premiera Mateusza Morawieckiego w skład Rady Doradców Politycznych.

Pytanie: Ile osób zagłosowało na polityka podczas wyborów na V kadencję Sejmu?
Odpowiedź: 4257

Pytanie: Ile osób zagłosowało na polityka w wyborach z 2007 roku?
Odpowiedź: 10 121

Pytanie: Czy polityk dostał się do Parlamentu Europejskiego?
Odpowiedź: Bezskutecznie kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019

Pytanie: Do jakiego organu dołączył polityk w 2021 roku?
Odpowiedź: Rady Doradców Politycznych
Waldemar Andzel

W 1989 wstąpił do Chrześcijańsko-Demokratycznego Stronnictwa Pracy, a w 1990 do Porozumienia Centrum. Zasiadał we władzach wojewódzkich PC. Przeszedł do Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów, następnie do Prawa i Sprawiedliwości. Objął funkcje pełnomocnika powiatowego PiS w Będzinie, zastępcy przewodniczącego rady okręgowej PiS w Sosnowcu oraz członka zarządu regionalnego w Katowicach. W latach 1998–2002 był radnym powiatu będzińskiego. W wyborach parlamentarnych w 2001 bezskutecznie z listy PiS kandydował do Sejmu.

Pytanie: Do jakiego ugrupowania dołączył w 1989 roku?
Odpowiedź: Chrześcijańsko-Demokratycznego Stronnictwa Pracy

Pytanie: Stanowisko we władzach wojewódzkich jakiego ugrupowania zapewnił sobie Andzel?
Odpowiedź: Porozumienia Centrum

Pytanie: Czy jego start w wyborach parlamentarnych w 2001 roku zakończył się porażką?
Odpowiedź: W wyborach parlamentarnych w 2001 bezskutecznie z listy PiS kandydował do Sejmu

Pytanie: W jakim mieście objął stanowisko członka zarządu regionalnego?
Odpowiedź: Katowicach
Harry Potter (seria filmów)

Złożone przez Warner Bros. propozycje reżyserii kolejnego filmu, Harry’ego Pottera i Zakonu Feniksa, odrzucili Newell, Matthew Vaughn, Mira Nair i Jean-Pierre Jeunet. 19 stycznia 2005 roku studio ogłosiło zatrudnienie Davida Yatesa. Motywacją wytwórni było jego doświadczenie w historiach politycznych, takich jak ta przedstawiona w piątym tomie serii Rowling. Yates wyznał, że jego celem było zrealizowanie filmu bardziej psychologicznego od poprzednich. Po tym, jak Guillermo del Toro odrzucił propozycję reżyserii szóstego filmu, Harry’ego Pottera i Księcia Półkrwi, wytwórnia zaproponowała angaż Yatesowi. W maju 2007 roku reżyser zdradził, że przyjął propozycję. W marcu 2008 roku Warner Bros. ogłosił, że Yates wyreżyseruje także dwa ostatnie filmy z serii, Harry’ego Pottera i Insygnia Śmierci: Część I oraz Harry’ego Pottera i Insygnia Śmierci: Część II.

Pytanie: Kiedy Yates dołączył do zespołu Warner Bros?
Odpowiedź: 19 stycznia 2005

Pytanie: Jaka była przyczyna zatrudnienia Yatesa?
Odpowiedź: jego doświadczenie w historiach politycznych

Pytanie: Kto był reżyserem ostatnich części realizacji o Harrym?
Odpowiedź: Yates

Pytanie: Jak zatytułowane były dwie ostatnie części adaptacji książki Rowling?
Odpowiedź: Harry’ego Pottera i Insygnia Śmierci: Część I oraz Harry’ego Pottera i Insygnia Śmierci: Część II
Harry Potter (seria filmów)

Ze względu na inne zobowiązania Williams nie podjął się pracy nad czwartym filmem, Harrym Potterze i Czarą Ognia, a jego rolę przejął Patrick Doyle. Wbrew prośbom produkcji, Doyle prawie całkowicie odciął się od twórczości Williamsa z poprzednich części, wykorzystując tylko „Hedwig’s Theme”. Ścieżkę dźwiękową dwóch kolejnych części, Harry’ego Pottera i Zakonu Feniksa oraz Harry’ego Pottera i Księcia Półkrwi, skomponował Nicholas Hooper. Za muzykę do dwóch ostatnich filmów, Harry’ego Pottera i Insygniów Śmierci: Części I oraz Harry’ego Pottera i Insygniów Śmierci: Części II, odpowiadał Alexandre Desplat.

Pytanie: Kto stał za produkcją poprzednich części Harrego Pottera?
Odpowiedź: Williams

Pytanie: Od której części Harrego Pottera rozpoczął współpracę Doyle?
Odpowiedź: Czarą Ognia

Pytanie: Czy Doyle inspirował się twórczością Williamsa?
Odpowiedź: Doyle prawie całkowicie odciął się od twórczości Williamsa

Pytanie: Jak nazywały się kinowe adaptacje Insygniów Śmierci?
Odpowiedź: Harry’ego Pottera i Insygniów Śmierci: Części I oraz Harry’ego Pottera i Insygniów Śmierci: Części II