the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
SM UC-3

26 września 1915 roku nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy okrętu: kpt. mar. Erwin Weisbach został zastąpiony przez por. mar. Erwina Waßnera. Pierwszy sukces nowego dowódcy stanowiło zatopienie (na pozycji 51°45′N 1°42′E/51,750000 1,700000) zbudowanego w 1912 roku brytyjskiego parowca „Salerno” (2071 BRT), przewożącego drobnicę na trasie Hull – Marsylia (14 października, bez strat w ludziach). Dwa dni później w okolicy Folkestone na minę wszedł mały brytyjski parowiec „Volscian” (570 BRT), płynący bez ładunku z Dieppe do Grimsby, który jednak uratowano osadzając na mieliźnie. 17 października u ujścia Tamizy zatonął zbudowany w 1913 roku brytyjski uzbrojony trawler HMT „Javelin” (205 ts), na którym zginął 1 marynarz. Ostatnim odniesionym w październiku sukcesem UC-3 było zatonięcie na minie 25 Mm od North Foreland zbudowanego w 1906 roku norweskiego parowca „Selma” (1654 BRT), transportującego surówkę i płyty stalowe z Middlesbrough do Nantes (ze stratą 19 członków załogi). Kolejny statek zatonął na postawionej przez okręt podwodny minie w okolicy Southwold 6 listopada – był to zbudowany w 1902 roku mały brytyjski parowiec „Alastair” (366 BRT), płynący z Londynu do Tyne z ładunkiem rudy żelaza (wraz ze statkiem zginęło 7 ludzi wraz z kapitanem). 11 listopada w tym samym rejonie został zniszczony przez minę zbudowany w 1903 roku brytyjski parowiec „Rhineland” (1501 BRT), przewożący pręty stalowe z Tees do Nantes (ze stratą 20 ludzi, w tym kapitana). 17 listopada szczęście opuściło zbudowany w 1891 roku norweski parowiec „Ulriken” (2379 BRT), transportujący pszenicę na trasie Nowy Jork – Rotterdam, który ze stratą 4 marynarzy zatonął w pobliżu latarniowca „Galloper” w estuarium Tamizy. Kolejną ofiarą postawionych przez UC-3 min został 29 listopada pomocniczy trałowiec HMS „Duchess of Hamilton” o wyporności 553 ts, który zatonął na pozycji 51°47′N 1°40′E/51,783333 1,666667 wraz z 9 marynarzami. Listę grudniowych sukcesów okrętu otworzył zbudowany w 1898 roku norweski parowiec „Nereus” (742 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Blyth do Cowes, który zatonął 10 grudnia w estuarium Tamizy ze stratą 1 członka załogi. Dzień później w okolicach przylądka Gris Nez w Pas-de-Calais zatonął (wraz z 2 marynarzami) zbudowany w 1896 roku brytyjski parowiec „Pinegrove” (2847 BRT), płynący pod balastem z Dunkierki do Londynu. Kolejnym zatopionym statkiem był norweski parowiec „Nico” (712 BRT), zbudowany w 1913 roku, płynący z ładunkiem koksu z Newcastle do Boulogne; frachtowiec został zniszczony u ujścia Tamizy 18 grudnia (śmierć poniosło 2 ludzi). Do końca 1915 roku na minach pochodzących z UC-3 zatonęły jeszcze dwie jednostki: 21 grudnia pomocniczy trałowiec HMS „Lady Ismay” (495 ts), który został zniszczony na pozycji 51°48′N 1°39′E/51,800000 1,650000 wraz z 18 marynarzami oraz 27 grudnia, w estuarium Tamizy, zbudowany w 1901 roku brytyjski parowiec „Hadley” (1777 BRT), transportujący węgiel z Newcastle do Londynu (nikt nie zginął).

Pytanie: Czyje miejsce na okręcie zajął Waßner?
Odpowiedź: Erwin Weisbach

Pytanie: Dlaczego nie doszło do zatopienia okrętu "Volscian"?
Odpowiedź: osadzając na mieliźnie
SM UC-3

Pierwszym dowódcą UC-3 został 1 czerwca 1915 roku mianowany kpt. mar. Erwin Weisbach, a okręt włączono do Flotylli Flandria (30 czerwca). Pierwszą ofiarą postawionej przez niego w estuarium Tamizy 5 lipca 1915 roku zagrody, składającej się z 12 min, okazał się zbudowany w 1896 roku norweski parowiec „Peik” (1168 BRT), płynący pod balastem z Cherbourga do Warkworth (bez strat w ludziach). Kolejnym sukcesem odniesionym 14 lipca było zatonięcie w okolicy Calais belgijskiego kutra rybackiego „Vivid”, który wpłynął na zagrodę postawioną w dniu 11 lipca. Następne jednostki, które w lipcu 1915 roku padły ofiarą min postawionych przez okręt w estuarium Tamizy, były niewielkich rozmiarów: 20 lipca zatonął (ze stratą 5 członków załogi) zbudowany w 1914 roku jacht HMY „Rhiannon” (137 ts), a dzień później uzbrojony trawler (z 1906 roku) HMT „Briton” (196 ts), na którym zginęło 11 marynarzy. W sierpniu okręt wykonał dwie operacje minowania, lecz bez sukcesów. Na kolejne zatopienie załoga UC-3 musiała czekać do 12 września 1915 roku, kiedy to w tym samym rejonie na minę wszedł zbudowany w 1899 roku brytyjski parowiec „Ashmore” (2519 BRT), płynący z ładunkiem kukurydzy z Rosario do Rotterdamu (w katastrofie zginęło 4 ludzi).

Pytanie: Jaki stopień wojskowy miał Erwin Weisbach w 1915 roku?
Odpowiedź: kpt. mar

Pytanie: Kiedy UC-3 dołączyło do Flotylli Flandria?
Odpowiedź: 30 czerwca

Pytanie: Czy statek Vivid był okrętem wojennym?
Odpowiedź: kutra rybackiego

Pytanie: Do jakiego kraju należał parowiec Ashmore?
Odpowiedź: brytyjski
Alfons Maćkowiak

Od 1941 roku przebywał w Wielkiej Brytanii. Służył w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej, zaś w 1942 zgłosił się na kurs dla Cichociemnych, po ukończeniu którego został zatrzymany w ośrodku jako instruktor wyszkolenia fizycznego. Specjalizował się w działalności dywersyjnej, ćwiczeniach sprawnościowych, sportach walki, oraz w eliminacji wroga gołymi rękoma. Od września 1944 roku ponownie służył w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej. Był uczestnikiem operacji „Market-Garden”, w trakcie której 18 września 1944 roku wylądował szybowcem Horsa pod Arnhem. W trakcie operacji obsługiwał radiostacje, służył w ochronie ckm-u i był sanitariuszem. 25 września został ranny i dostał się do niewoli niemieckiej w Oosterbeek. Od 31 października 1944 roku do 2 kwietnia 1945 roku był jeńcem Oflagu IX A Spangenberg. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w kwietniu 1945 roku powrócił do 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej. W lipcu 1946 roku otrzymał przydział do 4 pułku artylerii przeciwpancernej na stanowisku dowódcy I dywizjonu. Został zdemobilizowany w grudniu 1947 roku w stopniu kapitana.

Pytanie: W jakiej jednostce służył w 1945 roku?
Odpowiedź: 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej

Pytanie: Uczestnikiem jakiego kursu był w 1942 roku?
Odpowiedź: dla Cichociemnych

Pytanie: Jakie działania były jego specjalnością?
Odpowiedź: działalności dywersyjnej, ćwiczeniach sprawnościowych, sportach walki, oraz w eliminacji wroga gołymi rękoma

Pytanie: Czy Alfons Wiktor Maćkowiak znalazł się w niewoli?
Odpowiedź: dostał się do niewoli niemieckiej
Alfons Maćkowiak

Na tym stanowisku walczył w czasie kampanii wrześniowej 1939 roku, a następnie objął dowództwo baterii artylerii lekkiej. Wziął udział w obronie Różana oraz walkach nad Bugiem. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej, z której zbiegł na Węgry, gdzie został internowany. Z Węgier przedostał się do Francji, gdzie uczestniczył w bitwie pod Lagarde jako dowódca plutonu 2. baterii 1 Wileńskiego Pułku Artylerii Lekkiej. Ponownie dostał się do niewoli, tym razem niemieckiej, i został osadzony w obozie jenieckim w Strasburgu z którego po tygodniu uciekł. Dzięki znajomości języka francuskiego udało mu się przedostać do nieokupowanej części Francji.

Pytanie: Jaką jednostką zaczął dowodzić po kampanii wrześniowej?
Odpowiedź: baterii artylerii lekkiej

Pytanie: Dokąd udało mu się uciec z niewoli sowieckiej?
Odpowiedź: na Węgry

Pytanie: W jakich działaniach wojennych brał udział, podczas pobytu we Francji?
Odpowiedź: bitwie pod Lagarde

Pytanie: Jak zdołał dotrzeć do nieokupowanego obszaru Francji?
Odpowiedź: Dzięki znajomości języka francuskiego
Kolegium jezuitów w Mińsku

Według historyka zakonnego jezuitów, Franciszka Rzepnickiego, jezuici przybyli do Mińska w pierwszej połowie XVII wieku. Sprowadził zakonników do miasta w 1631 roku książę Paweł Sanguszko, ufundowawszy im kościół i kolegium. Inne źródła podają rok 1654, gdy biskup smoleński książę Hieronim Sanguszko nadał mińskim jezuitom stały fundusz. Od mieszczanina Jegora Hegera kupił dla nich murowany pałacyk na rogu ulicy Kojdanowskiej i Wysokiego Runku, który zakonnicy przeznaczyli na swoją siedzibę. W początkowym okresie działalności zakonników w Mińsku ich wspólnota miała status misji zależnej od kolegium w Nieświeżu. W 1686 roku jezuici otrzymali status rezydentów, w 1714 roku – kolegium, co było wyznacznikiem wysokiego poziomu szerzonej przez nich oświaty.

Pytanie: Kto uważał, że jezuici znaleźli się w Mińsku w XVII wieku?
Odpowiedź: Franciszka Rzepnickiego

Pytanie: Kim był Franciszek Rzepnicki?
Odpowiedź: historyka zakonnego

Pytanie: Co kupił jezuitom książę Sanguszko?
Odpowiedź: kościół i kolegium
Kolegium jezuitów w Mińsku

W 1723 roku rozpoczęła się przebudowa domu Hegera i wznoszenie przy północno-zachodnim rogu kościoła murowanego dwukondygnacyjnego budynku, w którym znajdowały się pokoje profesorów i magistrów. Później równolegle do ulicy Kojdanowskiej dobudowano do niego trzykondygnacyjne skrzydło, gdzie znalazły się między innymi kuchnia i refektarz. Ostateczny wygląd zespołu uformował się w latach 1733–1738, a w 1739 roku zakończono budowę wieży zegarowej. Znajdowała się ona na środku fasady od strony Wysokiego Rynku. W 1749 roku obok kościoła pojawił się budynek apteki z pomieszczeniami do przygotowywania lekarstw, wzniesiono też zabudowania gospodarcze i pomocnicze. W 1746 roku od strony Kojdanowskiej zbudowano trójkondygnacyjny budynek mieszczący kuchnię, 6 pokoi i ozdobny refektarz. W tym czasie w kolegium jezuitów wykładano retorykę, poezję, syntaktykę, gramatykę, teologię, język hebrajski, etykę, matematykę, fizykę, logikę, metafizykę. Działał szkolny teatr i najlepsza w mieście biblioteka. W roku 1770 roku przebudowany został budynek szkoły. W 1773 roku bulla papieska skasowała zakon jezuitów. Kościół otrzymał rangę parafialnego. Na bazie kolegium utworzono sześcioletnią, świecką szkołę powiatową, podlegającą Komisji Edukacji Narodowej.

Pytanie: W którym roku rozwiązany został zakon jezuitów?
Odpowiedź: 1773

Pytanie: Jaka instytucja zastąpiła to kolegium jezuitów?
Odpowiedź: sześcioletnią, świecką szkołę powiatową, podlegającą Komisji Edukacji Narodowej

Pytanie: Gdzie wybudowana została wieża zegarowa?
Odpowiedź: na środku fasady od strony Wysokiego Rynku
Kim Clijsters

Rywalizację w US Open Series zakończyła na drugiej pozycji. Z takim samym numerem została rozstawiona w US Open, gdzie broniła wywalczonego w ubiegłym roku tytułu. W pierwszym meczu wygrała z Węgierką Grétą Arn 6:0, 7:5, w II rundzie pokonała Australijkę Sally Peers 6:2, 6:1. W pojedynku III rundy z Czeszką Petrą Kvitová od stanu 0:3 zwyciężyła w kolejnych 12 gemach. Po wygranej nad Aną Ivanović 6:2, 6:1 awansowała do ćwierćfinału, w którym pokonała Samanthę Stosur 6:4, 5:7, 6:3. W półfinale spotkała się z rozstawioną z nr 3 Venus Williams. Kim Clijsters zwyciężyła w tym meczu 4:6, 7:6(2), 6:4. W finale jej rywalką była Wiera Zwonariowa, z którą Clijsters przegrała w tym roku dwa mecze. Tym razem Belgijka wygrała (6:2, 6:1) i była to jej trzecia wygrana w rozgrywkach US Open. Dzięki zwycięstwu w turnieju zarobiła 2,2 mln $(1,7 mln za US Open i 0,5 mln bonusu za drugie miejsce w US Open Series). Z powodu kontuzji stopy zrezygnowała z udziału w turnieju China Open.

Pytanie: Jaki numer miała Clijsters w US Open?
Odpowiedź: drugiej

Pytanie: Czy Clijsters zwyciężyła z Grétą Arn?
Odpowiedź: wygrała z Węgierką Grétą Arn

Pytanie: Jaki był wynik rozgrywki z Australijką?
Odpowiedź: 6:2, 6:1

Pytanie: Jakiej narodowości jest Petra Kvitová?
Odpowiedź: Czeszką
Kim Clijsters

Postanowiła wystartować we wszystkich możliwych turniejach seniorskich podczas US Open. Swój udział w grze pojedynczej rozpoczęła od zwycięstwa 6:3, 6:1 nad Amerykanką Victorią Duval. W drugiej rundzie jej rywalką była Brytyjka Laura Robson. Clijsters przegrała to spotkanie 6:7(4), 6:7(5). Tym samym Robson przerwała serię 22 kolejnych zwycięstw Belgijki na kortach US Open (ostatni raz przegrała tu w 2003 roku w finale z Justine Henin). Był to także ostatni oficjalny mecz Kim Clijsters w czasie wznowienia kariery.

Pytanie: W ilu turniejach w karierze startowała Antonie Lode Clijsters?
Odpowiedź: wszystkich

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się pierwszy mecz US Open Antonie Lode Clijsters?
Odpowiedź: 6:3, 6:1

Pytanie: W jakiej fazie Antonie Lode Clijsters została pokonana w 2003 roku przez Justine Henin?
Odpowiedź: finale

Pytanie: Z jakiego kraju pochodzi Laura Robson?
Odpowiedź: Brytyjka
Irena Santor

W latach 1965–1966 została uznana za najpopularniejszą piosenkarkę Polonii amerykańskiej. Uczestniczyła w festiwalach zagranicznych np. w Rio de Janeiro, na Majorce. W 1966 za utwór „Powrócisz tu” otrzymała dwie nagrody na 4. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W marcu 1967 wystąpiła z mężem Stanisławem Santorem w programie Zgaduj Zgadula kręconym w Radomskich Zakładach Obuwia. Zrealizowała i wystąpiła w wielu recitalach telewizyjnych, takich jak: Ja jestem twoja, czyli śpiewa Irena Santor, Malowanki polskie, Bez próby – I. Santor, Dzisiaj śpiewa się inaczej, Pieśni S. Moniuszki: cz. 1 – Błyszczą krople rosy, cz. 2 – Płyń dźwięczny głosie, Chęć na życie czy Benefis I. Santor. Jej wizerunek medialny w latach 60. umocniła rola w filmie Przygoda z piosenką (1968) Stanisława Barei, w którym zagrała gwiazdę piosenki Suzanne Blanche.

Pytanie: W jakich latach Santor była najbardziej popularna wśród Polaków w Ameryce?
Odpowiedź: 1965–1966

Pytanie: Ile nagród zdobył "Powrócisz tu" na festiwalu w Opolu?
Odpowiedź: dwie

Pytanie: Jak nazywał się mąż Ireny Santor?
Odpowiedź: Stanisławem

Pytanie: W jakim filmie Santor wcieliła się w rolę Suzanne Blanche?
Odpowiedź: Przygoda z piosenką
Okaleczanie żeńskich narządów płciowych

W niektórych społecznościach obrzezanie stanowi okrutny element ceremonii rytualnej i jest uważany za wskaźnik przejścia młodych dziewcząt w wiek dorosły. Ogólne wierzenie dostrzega w obrzezaniu sposób na kontrolowanie seksualności kobiet, gdyż głównie gwarantuje ono dochowanie dziewictwa do ślubu, ma również chronić przed „niemoralnymi” zachowaniami. W przypadku dodatkowego zaszycia (infibulacji) ma, według przekonań osób praktykujących te zabiegi, zapewnić dziewczynie piękno wyrażone w gładkości jej okolic intymnych, jaką zyskuje po zabiegu. Obrzezanie ma również na celu pozbycie się łechtaczki jako zbędnej, „męskiej” części kobiety.

Pytanie: Co w niektórych kulturach oznacza obrzezanie? 
Odpowiedź: wskaźnik przejścia młodych dziewcząt w wiek dorosły

Pytanie: Co ma gwarantować obrzezanie u kobiet? 
Odpowiedź: dochowanie dziewictwa do ślubu

Pytanie: Przed jakimi zachowaniami ma chronić kobiety obrzezanie?
Odpowiedź: „niemoralnymi”

Pytanie: Czy w niektórych kulturach zaszywa się macice kobietom? 
Odpowiedź: W przypadku dodatkowego zaszycia (infibulacji) ma
Okaleczanie żeńskich narządów płciowych

Według stanu wiedzy z 2013 „obrzezanie” kobiet odnotowano w 28 państwach afrykańskich oraz kilku w Azji na Bliskim Wschodzie. Rytualne usuwanie łechtaczek metodą zabiegów chirurgicznych jest stosowane głównie w Afryce Środkowej oraz do niedawna praktykowane legalnie w Egipcie (co rzekomo wiąże się z tradycją faraońską). Obecnie wykonywanie takiego zabiegu jest w Egipcie prawnie zakazane. Do niedawna sądzono, że obrzezanie kobiet nie występuje poza kontynentem afrykańskim, jednak najnowsze badania wykazały, że praktyka ta jest rozpowszechniona również w Kurdystanie i wśród ludności kurdyjskiej w ogóle (Irak, Turcja, Syria, Iran), a także w Jordanii, Arabii Saudyjskiej, Jemenie, Omanie, Katarze, Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Bahrajnie oraz w Malezji, Pakistanie, Afganistanie, Brunei, na Malediwach, na Filipinach, w Indonezji i w muzułmańskich społecznościach w Indiach.

Pytanie: Z jakim rytuałem ma być podobno związane obrzezanie kobiet w Egipcie?
Odpowiedź: tradycją faraońską

Pytanie: Czy rytualne usuwanie łechtaczek jest legalne w Egipcie?
Odpowiedź: Obecnie wykonywanie takiego zabiegu jest w Egipcie prawnie zakazane

Pytanie: Gdzie, poza krajami afrykańskimi, można spotkać się z obrzezaniem kobiet, zgodnie z aktualnymi badaniami?
Odpowiedź: w Kurdystanie i wśród ludności kurdyjskiej w ogóle (Irak, Turcja, Syria, Iran), a także w Jordanii, Arabii Saudyjskiej, Jemenie, Omanie, Katarze, Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Bahrajnie oraz w Malezji, Pakistanie, Afganistanie, Brunei, na Malediwach, na Filipinach, w Indonezji i w muzułmańskich społecznościach w Indiach
Tesla Model S

W styczniu 2021 roku Tesla Model S przeszła drugą, obszerną restylizację, która poza nowym wyglądem zderzaków, pod kątem wizualnym skoncentrowała się tym razem głównie na wystroju kabiny pasażerskiej. Producent zastosował nowy wyświetlacz wirtualnych zegarów, które umieścił wyżej, a także całkowicie przeprojektowano konsolę centralną, wertykalny wyświetlacz dotykowy zastępując horyzontalnym w stylu mniejszego Modelu 3. Ekran charakteryzuje się przekątną 17 cali i rozdzielczością 2200x1300 pikseli.

Pytanie: Czy Tesla Model S była jednorazowo restylizowana?
Odpowiedź: W styczniu 2021 roku Tesla Model S przeszła drugą, obszerną restylizację

Pytanie: Na czym głównie skupiono się podczas drugiej restylizacji Tesli?
Odpowiedź: wystroju kabiny pasażerskiej

Pytanie: Jakiego typu był wertykalny wyświetlacz w nowej wersji Tesli?
Odpowiedź: dotykowy

Pytanie: Czy w Tesla Model S zderzaki wyglądały tak samo, jak w poprzedniej wersji?
Odpowiedź: która poza nowym wyglądem zderzaków
Keanu Reeves

Jego matka pracowała jako tancerka w lokalnym klubie, gdy poznała jego ojca. Kiedy małżeństwo zakończyło się rozwodem, przeniosła się z Keanu i Kim do Nowego Jorku. W 1967, kiedy Keanu Reeves miał trzy lata, zmarł jego ojciec. W 1969 matka po raz drugi wyszła za mąż za Paula Aarona, broadwayowskiego reżysera, a następnie przeniosła się z dziećmi do Toronto w Kanadzie, gdzie uzyskała obywatelstwo. Małżeństwo trwało tylko rok. Za mąż wychodziła jeszcze dwukrotnie – za promotora rockowego Roberta Millera, z którym ma córkę Karinę Miller (ur. 1976), a następnie za właściciela salonu fryzjerskiego, Jacka Bonda. Z nowego związku ojca Keanu ma przyrodnią siostrę, Emmę.

Pytanie: Gdzie wykonywała pracę mama Keanu?
Odpowiedź: lokalnym klubie

Pytanie: Dokąd przeprowadzili się Keanu i Kim po rozstaniu rodziców?
Odpowiedź: Nowego Jorku

Pytanie: Ile lat miał Keanu, kiedy nastąpił zgon jego taty?
Odpowiedź: trzy

Pytanie: Jaką profesją zajmował się Jack Bond?
Odpowiedź: właściciela salonu fryzjerskiego
Keanu Reeves

Wziął udział w teledysku do piosenki Pauli Abdul „Rush Rush” (1991). Wystąpił w wielu filmach u licznych reżyserów światowego kina, tworząc kreacje, m.in. w Moje własne Idaho, Drakula, Mały Budda, Wiele hałasu o nic. Za rolę początkującego agenta FBI Johnny’ego Utaha w dramacie sensacyjnym Kathryn Bigelow Na fali (Point Break, 1991) otrzymał MTV Movie Award jako najbardziej pożądany aktor. W 1994 zagrał w filmie Speed: Niebezpieczna prędkość, który stał się ogromnym sukcesem komercyjnym (film zarobił 350 mln dolarów przy 30 mln budżecie). Uczynił on z niego gwiazdora Hollywood, a zarazem jednego z najlepiej zarabiających aktorów amerykańskich. Stworzyło mu to szansę współpracy z taką gwiazdą kina jak Al Pacino w Adwokacie diabła (1997). W komediodramacie sportowym Briana Robbinsa Krótka piłka (Hardball, 2001) zagrał niespokojnego uzależnionego od hazardu Conora O’Neilla, który zamierza spłacić swoje wierzytelności i podejmuje się szkolenia drużyny baseballowej.

Pytanie: Przy jakim projekcie miał okazję pracować z Alem Pacino?
Odpowiedź: Adwokacie diabła

Pytanie: Kim była postać, w którą wcielił się w filmie Na fali?
Odpowiedź: początkującego agenta FBI

Pytanie: Rola w jakim filmie uczyniła go wielką gwiazdą?
Odpowiedź: Speed: Niebezpieczna prędkość
Umaru Yar’Adua

Powrót Yar’Adui do Nigerii doprowadził do postawienia pytań przez konstytucjonalistów i polityków o pozycję i zakres władzy Goodlucka Jonathana. 25 lutego minister informacji, a następnie rzecznik prezydenta Yar’Adui poinformowali, że wiceprezydent Jonathan dalej wykonuje obowiązki głowy państwa. Senat, by zapobiec w przyszłości sytuacji braku przywództwa uchwalił ustawę nakazującą choremu prezydentowi przekazanie władzy swojemu zastępcy po 14 dniach od odstąpienia od sprawowania urzędu. By nabrała ona mocy prawnej musiała jednak zostać przyjętą przez Izbę Reprezentantów i 2/3 legislatur stanowych, co wymagało czasu. Zdaniem opozycji i części komentatorów o powrocie chorego prezydenta do kraju zdecydowali jego najbliżsi współpracownicy, obawiający się utraty swoich wpływów i pragnący utrzymać się przy władzy. Yar’Adua od chwili powrotu przebywał przez cały czas w swojej rezydencji, otoczony wyłącznie przez rodzinę i najbliższych. Dostępu do niego strzegła żona, Turai Yar’Adua. Na początku marca 2010 gubernatorzy wszystkich 36 stanów publicznie zadeklarowali poparcie dla p.o. prezydenta Jonathana.

Pytanie: O czym zawiadomił Yar’Adui pod koniec lutego?
Odpowiedź: że wiceprezydent Jonathan dalej wykonuje obowiązki głowy państwa

Pytanie: W jakim celu Senat przyjął ustawę dotyczącą przekazania urzędu prezydenckiego?
Odpowiedź: by zapobiec w przyszłości sytuacji braku przywództwa

Pytanie: Kto, według opozycji, podjął decyzję o powrocie głowy państwa do kraju?
Odpowiedź: jego najbliżsi współpracownicy

Pytanie: Czy po powrocie do kraju Yar’Adui spotykał się z politykami innych państw?
Odpowiedź: Yar’Adua od chwili powrotu przebywał przez cały czas w swojej rezydencji, otoczony wyłącznie przez rodzinę i najbliższych
Umaru Yar’Adua

Umaru Yar’Adua od 1975 był żonaty z Turai Yar’Aduą, z którą miał siedmioro dzieci: 5 córek i 2 synów. Turai Yar’Adua urodziła się w 1957 w Katsinie; w 1983 ukończyła język angielski na Uniwersytecie Ahmadu Bello w Zarii. Do 1999 pracowała jako nauczycielka. W czasie prezydentury Yar’Adui uchodziła za osobę wpływową i bliskiego doradcę męża. Zdaniem komentatorów kilkakrotnie miała wpływać na obsadę publicznych urzędów. Była ambasadorem dobrej woli w Nigerii, zajmowała się kwestiami macierzyństwa, nowo narodzonych dzieci oraz opieki zdrowia. W latach 1992-1997 posiadał drugą żonę, Hauwę Umar Raddę, z którą miał dwoje dzieci.

Pytanie: Na jakiej uczelni studiowała żona Umaru Yar’Adui?
Odpowiedź: Uniwersytecie Ahmadu Bello w Zarii

Pytanie: Jaki zawód wykonywała Turai Yar’Adua do 1999 roku?
Odpowiedź: nauczycielka

Pytanie: Jaką opinię miała podczas okresu prezydentury Umaru Yar’Adui?
Odpowiedź: osobę wpływową i bliskiego doradcę męża

Pytanie: Czy Turai Yar’Adua była jedyną małżonką Umaru Yar’Adui?
Odpowiedź: W latach 1992-1997 posiadał drugą żonę
Brygada Kryzys

Pierwszy większy publiczny występ zespołu miał mieć miejsce w sierpniu 1981 r. na I Przeglądzie Piosenki Prawdziwej w gdańskiej Hali Olivia, lecz nie doszło do niego w wyniku konfliktu z organizatorami. Muzycy ostatecznie pokazali się szerszej publiczności jesienią tego samego roku w warszawskim klubie „Riviera-Remont” występując razem z toruńskim zespołem Republika. Koncert Brygady Kryzys został zarejestrowany i wydany (bez zgody członków zespołu) na początku 1982 w formie LP pt. Brygada Kryzys w Wielkiej Brytanii przez wytwórnię Fresh Records UK. W tym czasie zespół zagrał trasę koncertową po Polsce u boku brytyjskiej grupy TV 21. W listopadzie muzycy udali się do Jugosławii na koncerty (dwa występy w Belgradzie). Dostali również od wytwórni Jugoton propozycję nagrania płyty – planów jednak nie zrealizowano z powodu wprowadzenia w Polsce stanu wojennego, który uniemożliwił muzykom ponowny wyjazd do Jugosławii. Stan wojenny przekreślił także plany koncertów na następny rok w Holandii. W tym okresie muzycy dostali propozycję występów od Rock Estrady (organizatora dużych koncertów) – jednak podstawowym warunkiem współpracy miała być skrócona nazwa zespołu z Brygada Kryzys na Brygada K., na co Lipiński z Brylewskim nie przystali. Odmowa pójścia na kompromis uniemożliwiła im granie dalszych koncertów.

Pytanie: Czy pierwszy większy koncert zespołu muzycznego został opublikowany za zgodą Brygady?
Odpowiedź: Koncert Brygady Kryzys został zarejestrowany i wydany (bez zgody członków zespołu

Pytanie: Z jakim zespołem z Wielkiej Brytanii współpracowała Brygada Kryzys?
Odpowiedź: TV 21

Pytanie: Ile występów dał zespół w Belgradzie?
Odpowiedź: dwa

Pytanie: Dlaczego Brygada nie wydała płyty z Jugoton?
Odpowiedź: z powodu wprowadzenia w Polsce stanu wojennego