the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Białorusko-polska administracja Mińska

Jednocześnie z działaniami militarnymi, Białorusini i Polacy zaczęli tworzyć w Mińsku swoją administrację. Utworzone zostały niezależnie od siebie Komendantura Białoruska oraz Komendantura Polska. Oba organy władzy powstały niezależnie od siebie, a nawet konkurowały ze sobą i próbowały wzajemnie się podporządkować. Komendantura Polska ogłosiła, że stawia sobie za cel ochronę ładu i porządku w mieście i zamierza strzec bezpieczeństwa nie tylko Polaków, ale wszystkich mieszkańców Mińska. Wydała także odezwę do żołnierzy rosyjskich, wzywającą ich do pokojowego opuszczenia miasta. W nocy z 19 na 20 lutego jej praca była jednak chaotyczna i niezbyt dobrze zorganizowana. Zdaniem Stefana Żarneckiego, który znajdował się wówczas w jej siedzibie, panował tam niebywały chaos (…) nie było z kim gadać. O wiele bardziej ambitne decyzje polityczne podjęli w tym czasie Białorusini. Komitet Wykonawczy Rady Zjazdu Wszechbiałoruskiego, który wydał wcześniej polecenie przejęcia kontroli nad miastem, zamierzał przekształcić się w rząd reprezentujący ogół społeczeństwa ziem białoruskich. W związku z tym, podjął decyzję o włączeniu do swego składu 27 reprezentantów Mińska, 9 z prowincji, po 10 przedstawicieli rad miejskich i ziemstw, a także 15 przedstawicieli mniejszości narodowych: 7 Żydów, 4 Polaków, 2 Rosjan oraz po jednym Ukraińcu i Litwinie. O godzinie 22 zajęto Dom Gubernatora pod siedzibę Rady Zjazdu Wszechbiałoruskiego, a na jego balkonie zawieszono biało-czerwono-białą flagę Białorusi. Był to pierwszy przypadek w historii, gdy flaga ta znalazła się na budynku administracji państwowej w Mińsku. Komitet Wykonawczy Rady obradował tam całą noc z 19 na 20 lutego.

Pytanie: Mieszkańców jakiego miasta miała chronić Komendantura Polska?
Odpowiedź: Mińska

Pytanie: Czy Komendantura Białoruska i Komendantura Polska współpracowały?
Odpowiedź: Oba organy władzy powstały niezależnie od siebie

Pytanie: Ile reprezentantów Mińska zostało włączonych w Komitet Wykonawczy Rady Zjazdu Wszechbiałoruskiego?
Odpowiedź: 27

Pytanie: Czy mniejszości narodowe wchodziły w skład Komitetu Wykonawczego Rady Zjazdu Wszechbiałoruskiego?
Odpowiedź: podjął decyzję o włączeniu do swego składu 27 reprezentantów Mińska, 9 z prowincji, po 10 przedstawicieli rad miejskich i ziemstw, a także 15 przedstawicieli mniejszości narodowych

Pytanie: Reprezentantów jakiej mniejszości narodowej było najwięcej w Komitecie Wykonawczym Rady Zjazdu Wszechbiałoruskiego?
Odpowiedź: 7 Żydów, 4 Polaków, 2 Rosjan oraz po jednym Ukraińcu i Litwinie
Język kataloński

Ze względu na francuskie prawo i brak ratyfikacji Europejskiej Karty Języków Regionalnych lub Mniejszościowych, kataloński nie może uzyskać statusu urzędowego w Katalonii Północnej. Natomiast zgodnie z Kartą na rzecz języka katalońskiego uchwaloną przez radę generalną departamentu Pyrénées-Orientales, kataloński został uznany za część dziedzictwa kulturowego podlegającą ochronie i korzystającą ze wsparcia samorządu departamentalnego. Rada zobowiązała się do dwujęzycznej polityki informacyjnej, promocji obecności katalońskiego w sferze publicznej oraz wsparcia dla szkół dwujęzycznych (obecnie kataloński nauczany jest głównie jako nieobowiązkowy język obcy).

Pytanie: Dlaczego język ten nie ma jeszcze statusu urzędowego w tej części Katalonii?
Odpowiedź: Ze względu na francuskie prawo i brak ratyfikacji Europejskiej Karty Języków Regionalnych lub Mniejszościowych

Pytanie: Jaki status przyznaje mu uchwalona karta?
Odpowiedź: część dziedzictwa kulturowego podlegającą ochronie i korzystającą ze wsparcia samorządu departamentalnego

Pytanie: Do czego zobligowała się rada tego departamentu?
Odpowiedź: dwujęzycznej polityki informacyjnej, promocji obecności katalońskiego w sferze publicznej oraz wsparcia dla szkół dwujęzycznych

Pytanie: Czy język ten zalicza się do obowiązkowych przedmiotów edukacyjnych?
Odpowiedź: obecnie kataloński nauczany jest głównie jako nieobowiązkowy język obcy
Bakterie

Kultury bakteryjne oraz techniki ich pozyskiwania są różne dla różnych bakterii. W plwocinie można znaleźć bakterie, które wywołują np. zapalenie płuc. Do innych stosuje się badanie kału lub moczu. Bakterie takie jak salmonella można zidentyfikować na podstawie reakcji, w jakie wchodzą z innymi bakteriami na pożywkach. Substancje i płyny, takie jak krew lub płyn mózgowo-rdzeniowy, które w normalnych sytuacjach są sterylne, w przypadku infekcji zapełniają się bakteriami. W przypadku błędnie pobranego materiału wyhodowanie bakterii nie musi oznaczać infekcji. Dodatkowo wszelkie bakterie jakie w nich się znajdują można przenieść na pożywki w celu ich hodowli i identyfikacji.

Pytanie: Jak da się rozpoznać bakterie salmonelli?
Odpowiedź: na podstawie reakcji, w jakie wchodzą z innymi bakteriami na pożywkach

Pytanie: Kiedy wyhodowanie bakterii nie musi być związane z infekcją?
Odpowiedź: W przypadku błędnie pobranego materiału

Pytanie: Czy wszystkie kultury bakteryjne można pozyskać w ten sam sposób?
Odpowiedź: Kultury bakteryjne oraz techniki ich pozyskiwania są różne dla różnych bakterii

Pytanie: Co powinno zrobić się z bakteriami, jeśli chce się je mnożyć i rozpoznawać?
Odpowiedź: przenieść na pożywki
Adaks pustynny

Znaczący spadek populacji adaksa pustynnego rozpoczął się w połowie XIX wieku. Później zwierzęta te zamieszkiwały tereny od Algierii po Sudan, jednak głównie ze względu na intensywne kłusownictwo ich zasięg stał się bardziej ograniczony, a same adaksy pustynne były coraz rzadziej spotykane. Adaksy pustynne są łatwym obiektem podczas polowań, bowiem poruszają się powoli, kłusownicy dysponują bronią palną, a w porze suchej zwierzęta żerują w okolicy zamieszkałej przez nomadów. Myśliwi wysoko cenią ich mięso i skóry. Na zmniejszanie się liczebności populacji wpływ mają także długotrwałe susze na pustyniach oraz degradacja środowiska naturalnego zwierząt poprzez urbanizację i rozwój rolnictwa. Jeszcze na przełomie lat 60. i 70. XX wieku populacje adaksów pustynnych w Mali, Nigrze, Czadzie i Mauretanii były stosunkowo obfite, lecz przeprowadzone w 2004 lotnicze i naziemne inwentaryzacje liczebności gatunku wykazały, że obszar między Rezerwatem Massif de Termit, a pustynią Tin Toumma w Nigrze zamieszkiwało wówczas jedynie 100-200 osobników. Badania przeprowadzone jesienią tego samego roku przez stowarzyszenie „SOS Faune du Niger” potwierdziły te wyniki i wykazały, że na terenie liczącego około 10.000 km² głównego siedliska zlokalizowanego na terenie rezerwatu Massif de Termit, naliczono jedynie 128 adaksów pustynnych. Szacuje się, że na wolności żyje obecnie (stan na 2008) mniej niż 300 osobników, większość zwierząt występuje pomiędzy rezerwatem Massif de Termit w Nigrze, kotliną Bodele w zachodnim Czadzie, a kotliną Aukar w Mauretanii.

Pytanie: Kiedy liczebność jego populacji zaczęła się znacznie zmniejszać?
Odpowiedź: w połowie XIX wieku

Pytanie: Dlaczego osobniki tego gatunku są łatwym łupem dla kłusowników?
Odpowiedź: bowiem poruszają się powoli, kłusownicy dysponują bronią palną, a w porze suchej zwierzęta żerują w okolicy zamieszkałej przez nomadów

Pytanie: Ze względu na jakie dobra jest szczególnie interesującym obiektem dla myśliwych?
Odpowiedź: mięso i skóry

Pytanie: Czy do depopulacji tego gatunku przyczyniają się również czynniki naturalne?
Odpowiedź: Na zmniejszanie się liczebności populacji wpływ mają także długotrwałe susze na pustyniach

Pytanie: Jakie tereny w 2008 roku zamieszkiwało najwięcej osobników tego gatunku?
Odpowiedź: pomiędzy rezerwatem Massif de Termit w Nigrze, kotliną Bodele w zachodnim Czadzie, a kotliną Aukar w Mauretanii
Karol Kossok

W 1936 roku Kossok objął funkcję grającego trenera. Rozgrywki A klasy toczyły się w sezonie 1935/1936 systemem jesień–wiosna, przeciwnie aniżeli rozgrywki I ligi. Cracovia dołączyła do rozgrywek w połowie sezonu w miejsce usuniętej automatycznie drużyny rezerw, która zdobyła wówczas dziewięć punktów. W czerwcu Kossok strzelił cztery gole w meczu z Wawelem Kraków (8:0, 21 czerwca 1936). „Pasy” zostały mistrzem rundy wiosennej i zakwalifikowały się do rundy finałowej, której wskutek wątpliwości regulaminowych nie rozegrano. Cracovia otrzymała wtenczas prawo do gry w barażach poprzez decyzję Polskiego Związku Piłki Nożnej, który uznał zespół mistrzem okręgu krakowskiego na podstawie wyników sportowych. Kossok zagrał w pięciu meczach A klasy i zdobył w nich osiem bramek. W eliminacjach o prawo do gry w barażach Cracovia zajęła pierwsze miejsce w grupie. W sierpniu Kossok strzelił hat tricka w spotkaniu z RKS–em Hajduki (13:0, 9 sierpnia 1936). W eliminacjach wystąpił w czterech meczach i był autorem sześciu bramek. „Pasy” wróciły do I ligi po wygraniu w kolejnej fazie baraży grupy finałowej, zaś Kossok wystąpił w jednym pojedynku. W sezonie 1937 Kossok znajdował się w kadrze Cracovii jednak nie zagrał w żadnym spotkaniu

Pytanie: Jaką funkcję otrzymał Kossok w 1936 roku?
Odpowiedź: grającego trenera

Pytanie: Jakim systemem rozgrywały się spotkania klasy A w sezonie 1935/1936?
Odpowiedź: jesień–wiosna

Pytanie: Jaki był wynik meczu Cracovia przeciw Wawel Kraków?
Odpowiedź: 8:0

Pytanie: Jaki organ czuwa nad poprawnością rozgrywek między drużynami? 
Odpowiedź: Polskiego Związku Piłki Nożnej
Blackburn Olympic F.C.

Głównym rywalem Olympic był Blackburn Rovers. Pierwszy mecz między obydwoma klubami miał miejsce w lutym 1879 i zakończył się zwycięstwem The Light Blues 3:1. Drużyny zagrały ze sobą w sumie czterdzieści razy, ale tylko sześć z nich wygrał Blackburn Olympic. Rywalizacja stała się szczególnie silna we wrześniu 1884, kiedy to obydwa kluby oskarżały się wzajemnie o nielegalne sprowadzanie najlepszych piłkarzy. W efekcie sekretarz Rovers wysłał do lokalnego rywala telegram, w którym poinformował, że w sezonie 1884/85 Rovers nie zagrają żadnego meczu z Olympic. Jednak już w grudniu 1884 obydwa kluby trafiły na siebie w rozgrywkach o Puchar Anglii. Ostatnie spotkanie derbowe rozegrano w lutym 1889 roku i miało ono charakter charytatywny; Rovers wygrali 6:1. Mimo że dochody z tego meczu miały być rozdzielone między obydwa kluby, zarząd Blackburn Rovers podjął decyzję o przyznaniu swojej części dochodów znajdującemu się w trudnej sytuacji finansowej sąsiadowi.

Pytanie: O jaki proceder oskarżały się te kluby?
Odpowiedź: nielegalne sprowadzanie najlepszych piłkarzy

Pytanie: Czy Rovers zgarnęli dla siebie cały dochód z meczu charytatywnego?
Odpowiedź: zarząd Blackburn Rovers podjął decyzję o przyznaniu swojej części dochodów znajdującemu się w trudnej sytuacji finansowej sąsiadowi

Pytanie: Która drużyna ma gorszy bilans w rozegranych przeciwko sobie meczach?
Odpowiedź: Drużyny zagrały ze sobą w sumie czterdzieści razy, ale tylko sześć z nich wygrał Blackburn Olympic

Pytanie: W którym roku te dwie drużyny zagrały przeciwko sobie po raz pierwszy?
Odpowiedź: 1879
Blackburn Olympic F.C.

W rozgrywkach o Puchar Anglii w sezonie 1882/1883 Olympic pokonało cztery kluby z hrabstwa Lancashire: Accrington, Lower Darwen, Darwen Ramblers oraz Church i osiągnęło 5. rundę. The Light Blues wylosowali w niej walijski zespół Druids; Olympic wygrało spotkanie 4:1 i awansowało, po raz pierwszy, do półfinału, gdzie zagrało z drużyną z południowej Anglii – Old Carthusians. The Carthusians to zespół absolwentów szkoły Charterhouse, który już wcześniej – w 1881 roku – zdobył Puchar. Nawet w lokalnych gazetach w Blackburn pisano, iż to właśnie Carthusians są faworytami w meczu z Olympic. Mimo to The Light Blues zwyciężyli 4:0. Półfinał odbył się na Whalley Range w Manchesterze. W finale na Kennington Oval, Olympic mieli zagrać z kolejnym zespołem, który także w przeszłości zdobywał Puchar – z Old Etonians. Etonians pokonali rok wcześniej w finale lokalnego rywala The Light Blues Rovers, pierwszą drużynę z północy kraju, która zagrała w meczu finałowym.

Pytanie: Jakie zespoły z hrabstwa Lancashire przegrały przeciwko Blackburn Olympic podczas zawodów Pucharu Anglii 1883?
Odpowiedź: Accrington, Lower Darwen, Darwen Ramblers oraz Church

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się mecz Blackburn Olympic przeciwko Druids?
Odpowiedź: 4:1

Pytanie: Na jakim etapie rozgrywek Pucharu Anglii 1883 Olympic zmierzył się z Old Carthusians?
Odpowiedź: półfinału

Pytanie: Czy dziennikarze uważali, że Old Carthusians wygrają prawdopodobnie z Blackburn Olympic?
Odpowiedź: Nawet w lokalnych gazetach w Blackburn pisano, iż to właśnie Carthusians są faworytami w meczu z Olympic
Jezydyzm

Jezydzi mogą żenić się tylko z członkiniami własnej kasty, a jezydki wychodzić za mąż tylko za członków własnej kasty. Ponadto zakazane jest zawieranie małżeństw w miesiącu nisan (kwietniu), będącym dla jezydów pierwszym miesiącem roku, podczas którego obchodzone jest święto Czerwonej Środy i Nowego Roku. Karą za złamanie tej zasady jest wykluczenie ze społeczności; zdarza się także zabicie apostaty. Jezydyzm co do zasady nie dopuszcza wielożeństwa, jednak wyjątkiem są przedstawiciele kasty szajchów.

Pytanie: Kiedy jezydzi nie mogą się żenić?
Odpowiedź: w miesiącu nisan

Pytanie: Na jaki miesiąc w kalendarzu gregoriańskim przypada nisan?
Odpowiedź: kwietniu

Pytanie: Jakim miesiącem jezydzi rozpoczynają swój rok?
Odpowiedź: nisan

Pytanie: Jakie uroczystości wypadają w miesiącu nisan?
Odpowiedź: święto Czerwonej Środy i Nowego Roku

Pytanie: Co grozi jezydowi, który weźmie ślub w miesiącu nisan?
Odpowiedź: wykluczenie ze społeczności; zdarza się także zabicie apostaty
Różaniec

Przy każdej z 50 tajemnic różańca odmawiano Zdrowaś, a na zakończenie każdego dziesiątka Zdrowaś odmawiano Ojcze nasz, Wierzę i Zdrowaś. Pierwotny różaniec składał się z 50 tajemnic, 50 Zdrowaś, 5 Ojcze nasz, 5 Wierzę i dodatko 5 Zdrowaś. Dominikanie z Kolonii skrócili 50 tajemnic Złotego Różańca do 15 i połączyli je z odmawianiem 150 Zdrowaś na podobieństwo 150 psalmów. Jakob Sprenger (inkwizytor), dominikanin, współautor dzieła Młot na czarownice i założyciel 1. Bractwa Różańcowego w Kolonii, dodał na zakończenie każdego dziesiątka Zdrowaś, odmawianych przy każdej z 15 tajemnic, Ojcze nasz i Wierzę. W ten sposób powstał różaniec zwany maryjnym albo dominikańskim. Taki właśnie wzór modlitwy różańcowej można znaleźć w Hortulus animae, popularnym modlitewniku wydrukowanym w 1498 w Strasburgu przez Williama Schaffenera. Ponieważ różaniec dominikanów zyskiwał coraz większą popularność, zapomniano o złotym różańcu Dominika z Prus i modlitwę różańcową zaczęto mylnie kojarzyć ze św. Dominikiem Guzmanem. Tak powstała dominikańska legenda o św. Dominiku, założycielu zakonu dominikańskiego, jako prekursorze modlitwy różańcowej.

Pytanie: Z ilu tajemnic pierwotnie składał się różaniec?
Odpowiedź: 50

Pytanie: Kto zadecydował o skróceniu różańca z 50 tajemnic do 15?
Odpowiedź: Dominikanie z Kolonii

Pytanie: Do czego miało nawiązywać odmawianie 150 razy Zdrowaś?
Odpowiedź: 150 psalmów

Pytanie: Jaki był powód popadnięcia w zapomnienie złotego różańca Dominika z Prus?
Odpowiedź: różaniec dominikanów zyskiwał coraz większą popularność
Służba Bezpieczeństwa (PRL)

Wojewódzkimi odpowiednikami jednostek centralnych SB były wydziały (i inne komórki równorzędne) tworzące w komendach wojewódzkich Milicji Obywatelskiej wyodrębniony pion kierowany przez zastępców komendantów ds. bezpieczeństwa (od maja 1967 r. ds. SB). W sierpniu 1983 r. komendy przemianowano na wojewódzkie urzędy spraw wewnętrznych, a zastępcy komendantów objęli stanowiska zastępców szefów urzędów. W zależności od wielkości i znaczenia województwa kierownictwo Służby Bezpieczeństwa składało się z jednego, dwóch lub trzech zastępców (w tym I zastępcy). Kontrolą pracy SB zajmowały się inspektoraty kierownictwa jednostek bezpieczeństwa / SB, w czerwcu 1975 r. w ich miejsce powstały zespoły ds. SB w nowo utworzonych wydziałach inspekcji. Obsługę logistyczną wydziałów operacyjnych SB i MO zapewniały wspólne dla obu służb jednostki administracyjno-gospodarcze.

Pytanie: Kto kierował pionami wojewódzkich komend Milicji Obywatelskiej? 
Odpowiedź: zastępców komendantów ds. bezpieczeństwa

Pytanie: Z ilu zastępców składało się kierownictwo SB?
Odpowiedź: z jednego, dwóch lub trzech

Pytanie: Od czego zależało ilu zastępców miało SB?
Odpowiedź: od wielkości i znaczenia województwa

Pytanie: Kiedy powstały zespoły ds. SB ?
Odpowiedź: w czerwcu 1975 r.
Służba Bezpieczeństwa (PRL)

Na szczeblu powiatowym w większości komend miejskich i powiatowych działały referaty ds. bezpieczeństwa / SB. Komórki te istniały do końca maja 1975 r. i z reguły składały się z grup operacyjnych (piony II, III i IV), paszportów (później także dowodów osobistych), techniki operacyjnej, perlustracji korespondencji oraz przejściowo rejestracji cudzoziemców. Referatami kierowali zastępcy komendantów ds. bezpieczeństwa, od kwietnia 1967 r. określani jako I zastępcy ds. SB (ponadto w 24 największych komendach utworzono stanowiska dodatkowych zastępców). Po zlikwidowaniu powiatów w czerwcu 1975 r. pion Służby Bezpieczeństwa wycofano z jednostek niższego stopnia, jedynie w części komend miejskich i komisariatów funkcjonowały grupy operacyjne poszczególnych wydziałów SB komend wojewódzkich.

Pytanie: Kiedy zlikwidowano SB w komendach miejskich i powiatowych?
Odpowiedź: maja 1975

Pytanie: Z jakich organów składało się każda SB we wszystkich komendach miejskich?
Odpowiedź: grup operacyjnych (piony II, III i IV), paszportów (później także dowodów osobistych), techniki operacyjnej, perlustracji korespondencji oraz przejściowo rejestracji cudzoziemców

Pytanie: Za co odpowiadali I zastępcy ds. SB?
Odpowiedź: Referatami

Pytanie: Jaka była konsekwencja likwidacji powiatów dla SB?
Odpowiedź: Służby Bezpieczeństwa wycofano z jednostek niższego stopnia
Hrabina Cosel

W dalszym ciągu cytowany tu Jacek Staszewski wyraża pogląd, że „dla Kraszewskiego-pisarza ważniejszy był wzgląd na dramaturgię sytuacji”. Natomiast o bohaterce powieści „Hrabina Cosel” pisze: „Z dość przebiegłej, ale zarazem prymitywnej intrygantki Hoymowej, uczynił ją budzącą współczucie hrabinę Cosel, ofiarę Augusta II, który w rzeczywistości był raczej jej ofiarą”. Autor następnie wyjaśnia, dlaczego Kraszewski w taki, a nie w inny sposób scharakteryzował Augusta II w powieści „Hrabina Cosel” (i we wszystkich innych, Kraszewski „daje takie same opisy jego osobowości”). Otóż ma to związek z głębokim przekonaniem Kraszewskiego o „miałkości charakteru króla”, o jego nieumiejętności prowadzenia polityki, o braku wyciągania wniosków z popełnionych błędów. Warto również zacytować słowa jakie zawarli w Przedmowie do wyżej cytowanej książki („Życiorysy historyczne, literackie i legendarne”) jej redaktorzy: Zofia Stefanowska i Janusz Tazbir: „Ludzie sławni i wybitni, a także niekoniecznie zasłużeni, tacy jednak, którzy zafrapowali wyobraźnię współczesnych, mają zazwyczaj dwa żywoty. Pierwszy z nich zamyka się w biologicznym cyklu życia, od narodzin aż do śmierci. Drugi trwa o wiele dłużej, obejmuje bowiem dzieje zmiennych kolei pamięci i zapomnienia, sporów, jakie się wokół nich toczyły, gwałtownych nieraz rewizji tradycyjnych ocen, dostrzegania coraz to nowych wartości w czczonym od wieków bohaterze... Sławny człowiek stoi na cokole, w przenośni i dosłownie; niemal każdy wiek widzi go jednak w odmiennym świetle”.

Pytanie: Jaki król był opisany w książce „Hrabina Cosel”?
Odpowiedź: Augusta II

Pytanie: Do jakiego gatunku literackiego należy książka „Hrabina Cosel”?
Odpowiedź: powieści

Pytanie: Jakie osoby redagowały książkę „Życiorysy historyczne, literackie i legendarne”?
Odpowiedź: Zofia Stefanowska i Janusz Tazbir
Bułgaria

W II wojnie światowej Bułgaria opowiedziała się (m.in. wraz z Węgrami, Rumunią i Finlandią) po stronie państw Osi. Borys III pełnił funkcję cara do swojej śmierci w 1943 roku. W trakcie II wojny światowej oficjalnie carem był kilkuletni syn Borysa, Symeon II. Faktyczna władza spoczywała w rękach Rady Regentów, w skład której wchodzili Bogdan Fiłow, książę Cyryl (brat Borysa III) oraz gen. Nikoła Michow. W trakcie II wojny światowej Bułgaria uzyskała niewielkie nabytki we wschodniej części Jugosławii oraz krótkotrwałe włączenie do Bułgarii części greckiego terytorium Tracji Zachodniej i części Macedonii Egejskiej, ale bez Salonik. Zajęcie w 1944 kraju przez Armię Czerwoną spowodowało obalenie monarchii i ustanowienie Ludowej Republiki Bułgarii w 1946 roku, po czym władzę objęła Bułgarska Partia Komunistyczna (generalni sekretarze – Georgi Dymitrow, Wyłko Czerwenkow, Todor Żiwkow).

Pytanie: Jakie kraje, oprócz Bułgarii, opowiedziały się po stronie państw Osi?
Odpowiedź: Węgrami, Rumunią i Finlandią

Pytanie: W którym roku zmarł Borys III?
Odpowiedź: 1943

Pytanie: Jak nazwano syna Borysa III?
Odpowiedź: Symeon II

Pytanie: Jaka partia zaczęła sprawować władzę w Bułgarii po 1946 roku?
Odpowiedź: Bułgarska Partia Komunistyczna
Beata Kozidrak

Podczas nauki w III Liceum Ogólnokształcącego im. Unii Lubelskiej w Lublinie śpiewała w chórze szkolnym oraz zespołach Meloman i Fobos. Wspólnie z bratem Jarosławem zaczęła wówczas występować w lokalnych domach kultury i klubach studenckich. Poszerzywszy skład zespołu o wokalistę Andrzeja Pietrasa oraz o gitarzystę Marka Winiarskiego, na początku 1978 utworzyli zespół Bajm, grający wtedy akustyczną muzykę, w nurcie piosenki turystyczno-harcerskiej. Po kilku wygranych lokalnych przeglądach wystąpili z utworem „Piechotą do lata” w konkursie „Debiutów” w ramach 16. Krajowego Festiwalu Piosenki w Opolu, po którym rozpoczęli ogólnokrajową karierę. W tym okresie odrzuciła propozycję zostania chórzystką Maryli Rodowicz, jednocześnie po ukończeniu liceum nie kontynuowała nauki, woląc skupić się na działalności scenicznej. W 1980 zaśpiewała gościnnie na płycie Ona przyszła prosto z chmur Budki Suflera. W 1982 wystąpiła z Bajmem na festiwalu piosenki Schlagerfestival w Dreźnie, na którym otrzymali nagrodę dziennikarzy po wykonaniu niemieckojęzycznych wersji piosenek „Piechotą do lata” i „Żal prostych słów”. W 1983 wyruszyła z zespołem w ogólnopolską trasę koncertową i zagrała recital w ramach programu Bajm na dachu dla Telewizji Polskiej, a także wydała debiutancki album studyjny, zatytułowany po prostu Bajm, który promowany był m.in. singlami „Co mi Panie dasz”, „Józek, nie daruję ci tej nocy” i „Nie ma wody na pustyni” oraz rozszedł się w wówczas rekordowym, ponad półmilionowym nakładzie. Rok później wydała z Bajmem płytę pt. Martwa woda oraz odbyła z zespołem trasę koncertową po Wietnamie. W 1986 reprezentowała Polskę na Festiwalu Piosenki Krajów Nadbałtyckich w Karlshamn, na którym zwyciężyła dzięki wykonaniu utworu „Diament i sól”, za który wraz z Bajmem otrzymała także wyróżnienie na 23. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki „Sopot 1986”. Piosenką promowała kolejny album Bajmu pt. Chroń mnie. W 1988 zwyciężyła z Bajmem na festiwalu MESAN w Belgradzie oraz wydała album Nagie skały, a także zagrała księżniczkę z rock-planety w filmie Pan Kleks w kosmosie, do której wraz z zespołem nagrała piosenkę „Ratujmy kosmos”.

Pytanie: W jakich formacjach występowała artystka podczas nauki w szkole średniej?
Odpowiedź: w chórze szkolnym oraz zespołach Meloman i Fobos

Pytanie: Którego zespołu współzałożycielką była artystka w 1978 roku?
Odpowiedź: Bajm

Pytanie: W którym roku powstał Bajm?
Odpowiedź: 1978

Pytanie: W jakim języku zespół wykonywał utwory na Schlagerfestival?
Odpowiedź: niemieckojęzycznych