the-cramer-project/poquad huggingface dataset:
Andrzej Maksymilian Fredro

Rok 1669 przyniósł wydanie utworu zatytułowanego Epistola ad amicum. Tak jak w Scriptorum, Fredro podjął się obrony liberum veto. Uważał, że zasada weta sprzyja Rzeczypospolitej. Państwo polsko-litewskie zajmowało wielkie obszary, stąd zdaniem filozofa interesy pewnych prowincji nie musiały się pokrywać z interesami innych. Na tej podstawie Fredro wnioskował, iż weto to jedyny sposób na wymuszenie kompromisu w tak rozległym i różnorodnym państwie jak Rzeczpospolita. Przy tym Fredro nie rozważał w Epistola ad amicum sytuacji, w której weto stałoby się narzędziem w ręku nieodpowiedzialnych polityków, działających na szkodę państwa. Fredro praktycznie jako jedyny w dziejach Rzeczypospolitej pisał o liberum veto z punktu widzenia nie tylko obrońcy tego prawa, ale także ideologa, podkreślającego znaczenie weta dla ustroju Rzeczypospolitej.

Pytanie: Jaki tekst ukazał się w 1669 roku?
Odpowiedź: Epistola ad amicum

Pytanie: Czy Fredro był zwolennikiem liberum veto?
Odpowiedź: Fredro podjął się obrony liberum veto. Uważał, że zasada weta sprzyja Rzeczypospolitej

Pytanie: Z jakiego powodu Fredro popierał zasadę weta w państwie polsko-litewskim?
Odpowiedź: Państwo polsko-litewskie zajmowało wielkie obszary, stąd zdaniem filozofa interesy pewnych prowincji nie musiały się pokrywać z interesami innych

Pytanie: Czy Fredro widział w zasadzie weta jedyny sposób na osiągnięcie kompromisu w zróżnicowanym kraju?
Odpowiedź: Na tej podstawie Fredro wnioskował, iż weto to jedyny sposób na wymuszenie kompromisu w tak rozległym i różnorodnym państwie jak Rzeczpospolita
Jan Zieja

W roku 1939 zmobilizowany do wojska, dostał przydział na kapelana w 84. pułku Strzelców Poleskich. Po kapitulacji trafił do Lasek, gdzie na krótko został kapelanem tamtejszego zakładu dla ociemniałych. 10 listopada 1939 w Kościele Garnizonowym przy ul. Długiej w Warszawie przyjmował uroczystą przysięgę organizatorów Tajnej Armii Polskiej – jednym z nich był Witold Pilecki. W czasie okupacji przebywał w Warszawie. W tym okresie pełnił funkcje duszpasterskie w organizacjach konspiracyjnych: był kapelanem przy Komendzie Głównej AK, Szarych Szeregów oraz Batalionów Chłopskich. Współpracował z Frontem Odrodzenia Polski oraz Radą Pomocy Żydom „Żegota”, której dostarczał katolickie metryki chrztu, konieczne do zmiany tożsamości ukrywających się ludzi.

Pytanie: Jaką funkcję pełnił podczas II Wojny Światowej?
Odpowiedź: kapelana

Pytanie: Jakim organizacjom służył podczas okupacji?
Odpowiedź: Komendzie Głównej AK, Szarych Szeregów oraz Batalionów Chłopskich

Pytanie: Jakie działania na rzecz osób wyznania mojżeszowego prowadził podczas okupacji?
Odpowiedź: dostarczał katolickie metryki chrztu, konieczne do zmiany tożsamości

Pytanie: Jak dawniej nazywano osoby niewidome?
Odpowiedź: ociemniałych
Kurwa

Pod względem socjolingwistycznym słowo kurwa jest wulgaryzmem systemowym, istniejącym ze względu na swe cechy wyrażeniowe, niezależnie od znaczenia i kontekstu, w którym się pojawia. Ten typ wulgaryzmów narusza pewne konwencje kulturowe funkcjonujące w danej społeczności. Jest zarówno wulgaryzmem, jak i przekleństwem. W zdaniu pełni najczęściej funkcję ekspresywną: może wyrażać zaskoczenie: o, kurwa, pierwsze słyszę!, podziw: o kurwa, ale nogi!, złość: o kurwa, aleś narozrabiał lub nienawiść: Ta kurwa znowu mnie oblała!.

Pytanie: Do jakiej grupy wulgaryzmów zaliczane jest słowo "kurwa"?
Odpowiedź: systemowym

Pytanie: Czy słowo "kurwa" można użyć w różnym kontekście?
Odpowiedź: niezależnie od znaczenia i kontekstu, w którym się pojawia

Pytanie: Jaką funkcję wyraża słowo "kurwa"?
Odpowiedź: ekspresywną

Pytanie: Czy ludzie stosują słowa "kurwa" podziwiając jakiś obiekt?
Odpowiedź: może wyrażać zaskoczenie: o, kurwa, pierwsze słyszę!, podziw

Pytanie: Czy słowo "kurwa" jest przekleństwem?
Odpowiedź: Jest zarówno wulgaryzmem, jak i przekleństwem
Polski Kontyngent Wojskowy w Afganistanie

Latem 2012 wojska koalicyjne w prowincji Ghazni (w tym XI zmiana PKW) rozpoczęły ofensywę skierowaną przeciwko rebeliantom – uderzyły m.in. w dystryktach Waghez (operacja Strong Protector) i Khugiani (operacja Tiger III). W przeciwieństwie do operacji z poprzednich lat ich głównym wykonawcą były Afgańskie Siły Bezpieczeństwa, wspierane przez wojska amerykańskie i polskie (w obszarze administrowanym przez PKW Afganistan nie doszło do ataku afgańskich policjantów i żołnierzy na żołnierzy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, tzw. green-on-blue (zieloni na niebieskich), był to efekt bardzo dobrego podejścia Polaków do innych kulturowo Afgańczyków). XI zmiana polskiego kontyngentu była ostatnią stabilizacyjną – XII zmiana, rozpoczęta 24 października 2012 i mniejsza o ok. 700 żołnierzy, miała już status szkoleniowo-stabilizacyjny – spektrum działalności PKW pozostało skupione na pomocy miejscowej ludności, doradztwie i szkoleniu policji oraz wojska afgańskiego przy przejmowaniu odpowiedzialności za prowincję m.in. poprzez dokonywanie przez afgańskie siły specjalne i polskie Zgrupowanie Wojsk Specjalnych operacji precyzyjnych, wymierzonych przeciwko dowódcom rebelianckim, takim jak np. Abdul Kabir – najwyżej notowany na JPEL z terytorium Regional Command East, zatrzymany nocą z 2 na 3 stycznia 2013 przez policjantów PRC Ghazni i polskich żołnierzy TF-50 oraz na pomocy ludności cywilnej.

Pytanie: Jakie wojska nacierały na rebeliantów w Waghez i Khugiani?
Odpowiedź: Afgańskie Siły Bezpieczeństwa, wspierane przez wojska amerykańskie i polskie

Pytanie: Jaki status posiadała XII zmiana stabilizacyjna?
Odpowiedź: status szkoleniowo-stabilizacyjny

Pytanie: Jakie działania wykonywał Polski Kontyngent Wojskowy od 2012 roku w Afganistanie?
Odpowiedź: pomocy miejscowej ludności, doradztwie i szkoleniu policji oraz wojska afgańskiego

Pytanie: Kim był Abdul Kabir?
Odpowiedź: dowódcom rebelianckim
Polski Kontyngent Wojskowy w Afganistanie

Ostatnia, XV zmiana PKW ISAF przejęła służbę 5 czerwca 2014 – miała ona charakter logistyczny, a jej działalność skupiona była na zabezpieczeniu i przetransportowaniu pozostałego w Afganistanie sprzętu i wyposażenia. Ze zmianą zadań zmieniła się struktura organizacyjna kontyngentu: zlikwidowana została Samodzielna Grupa Powietrzno-Szturmowa i istniejący w XIV zmianie Taktyczny Zespół Bojowy, w maju 2014 do kraju wycofano wystawiony przez JWK Task Force 50 (w skład którego od lutego wchodziło kilkunastu komandosów z Chorwacji) – jedyny element bojowy XV zmiany stanowił pluton zmotoryzowany; zakończyły działalność elementy niekinetyczne: szkoleniowe i odbudowy prowincji. Do 14 listopada 2014 prawie całe wyposażenie PKW zostało przetransportowane do Polski, kończącym tym samym rozpoczęty w lipcu 2012 proces wycofywania sprzętu z Afganistanu, cztery dni później powróciła do kraju pierwsza grupa żołnierzy.

Pytanie: Co było celem XV zmiany?
Odpowiedź: zabezpieczeniu i przetransportowaniu pozostałego w Afganistanie sprzętu i wyposażenia

Pytanie: Z czego wynikała zmiana struktury organizacyjnej XV zmiany?
Odpowiedź: Ze zmianą zadań

Pytanie: Czy po XV zmianie PKW ISAF były jeszcze jakieś kolejne?
Odpowiedź: Ostatnia, XV zmiana PKW ISAF przejęła służbę 5 czerwca 2014

Pytanie: Czy pluton zmotoryzowany stanowił jednostkę organizacyjną XV zmiany?
Odpowiedź: jedyny element bojowy XV zmiany stanowił pluton zmotoryzowany
Grażyna Wolszczak

W 1977 ukończyła III Liceum Ogólnokształcące im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku. Zdawała bezskutecznie na psychologię, a za namową koleżanki z klasy zgłosiła się do studium aktorskiego wrocławskiego Teatru Pantomimy Henryka Tomaszewskiego, którego spektakl obejrzała w Gdańsku. We Wrocławiu spędziła około pół roku (tam poznała m.in. Cezarego Harasimowicza), następne pół roku praktykowała w teatrze w Wałbrzychu. W 1978 dostała się na studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie. Egzamin końcowy zdała 9 czerwca 1983 z wynikiem „dobry”. Jej dyplom magistra sztuki w zawodzie „aktor dramatu” podpisał rektor prof. Andrzej Łapicki.

Pytanie: Jaką szkołę średnią ukończyła?
Odpowiedź: Liceum Ogólnokształcące

Pytanie: W jakim miejscu zaczęła swoją przygodę z aktorstwem?
Odpowiedź: Teatru Pantomimy Henryka Tomaszewskiego

Pytanie: W której ze stołecznych placówek kształciła swoje umiejętności aktorskie?
Odpowiedź: Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. A. Zelwerowicza

Pytanie: Kiedy stała się dyplomowaną aktorką?
Odpowiedź: 9 czerwca 1983
Obłok Oorta

Oddziaływanie grawitacyjne z pobliskimi gwiazdami i siły pływowe Drogi Mlecznej odkształciły orbity komet znajdujących się daleko od Słońca i nadały im bardziej kolisty kształt. Z tego powodu zewnętrzny Obłok Oorta jest w przybliżeniu sferyczny. Na obłok wewnętrzny, mocniej związany ze Słońcem, siły te mają mniejszy wpływ i jego odkształcanie następuje wolniej. Modele powstania Obłoku Oorta są zgodne z hipotezą, mówiącą, że Układ Słoneczny powstał wewnątrz gromady 200–400 gwiazd. Te gwiazdy odegrały istotną rolę w powstawaniu Obłoku, ponieważ ich częste przejścia w pobliżu Słońca wywoływały większe zaburzenia w trajektoriach komet.

Pytanie: Co odkształciło orbity komet usytuowanych w dużej odległości od Słońca?
Odpowiedź: Oddziaływanie grawitacyjne z pobliskimi gwiazdami i siły pływowe Drogi Mlecznej

Pytanie: Jaki jest zewnętrzny Obłok Oorta ?
Odpowiedź: sferyczny

Pytanie: Czy na obłok wewnętrzny siły mają większy wpływ? 
Odpowiedź: Na obłok wewnętrzny, mocniej związany ze Słońcem, siły te mają mniejszy wpływ i jego odkształcanie następuje wolniej

Pytanie: Z jaką hipotezą zgadza się powstanie Obłoku Oorta?
Odpowiedź: że Układ Słoneczny powstał wewnątrz gromady 200–400 gwiazd
Obłok Oorta

Obłok Oorta ma stanowić pozostałość dysku protoplanetarnego, z którego powstały planety Układu Słonecznego. Najpopularniejsze hipotezy zakładają, że obiekty Obłoku Oorta formowały się znacznie bliżej Słońca, w podobny sposób jak planety i planetoidy. Następnie w wyniku oddziaływania z gazowymi gigantami zostały wypchnięte na bardzo wydłużone orbity. Komputerowe symulacje pokazują, że liczba obiektów w Obłoku była największa, gdy Układ Słoneczny miał około 800 milionów lat. Później szybkość powstawania nowych obiektów zmalała poniżej szybkości ich ubywania z Obłoku.

Pytanie: Z czego powstawały planety układu słonecznego?
Odpowiedź: dysku protoplanetarnego

Pytanie: W jakim okresie Układ Słoneczny miał najwięcej obiektów?
Odpowiedź: gdy Układ Słoneczny miał około 800 milionów lat

Pytanie: Co spowodowało wypchnięcie planet na dalszą odległość od słońca?
Odpowiedź: gazowymi gigantami

Pytanie: Jak wyglądała tendencja tworzenia nowych planet po okresie 800 mln lat po powstaniu Układu Słonecznego w Obłoku OOrta?
Odpowiedź: szybkość powstawania nowych obiektów zmalała poniżej szybkości ich ubywania
Rada Pomocy Żydom

Dnia 27 września 1942 roku powołano Tymczasowy Komitet Pomocy Żydom im. Konrada Żegoty, założony przez Zofię Kossak-Szczucką i Wandę Krahelską-Filipowicz. 4 grudnia 1942 w jego miejsce powołano Radę Pomocy Żydom przy Delegaturze Rządu RP na Kraj. Kossak-Szczucka nie weszła w końcu w skład RPŻ powołanej 4 grudnia. Uważała, że organizacja powinna być prowadzona wyłącznie przez Polaków, a nie wspólnie przez Polaków i Żydów. Twierdziła także, że lepszą formą pomocy jest pomoc spontaniczna, bez rygorów organizacyjnych.

Pytanie: Co utworzono we wrześniu 1942?
Odpowiedź: Tymczasowy Komitet Pomocy Żydom im. Konrada Żegoty

Pytanie: Kto należy do grupy założycielskiej Komitetu Pomocy Żydom?
Odpowiedź: Zofię Kossak-Szczucką i Wandę Krahelską-Filipowicz

Pytanie: Kiedy utworzono RPŻ?
Odpowiedź: 4 grudnia

Pytanie: Jaką opinię, dotyczącą działania RPŻ, przedstawiła Kossak-Szczucka?
Odpowiedź: organizacja powinna być prowadzona wyłącznie przez Polaków, a nie wspólnie przez Polaków i Żydów

Pytanie: Jaki rodzaj pomocy Kossak-Szczucka uważała za bardziej efektywną?
Odpowiedź: spontaniczna, bez rygorów organizacyjnych
Zodiak (morderca)

31 lipca 1969 roku trzy gazety: „Examiner” i „The Chronicle” z San Francisco oraz „Times-Herald” z Vallejo, odebrały listy niemalże identycznej treści, których autor przyznawał się do zamordowania Davida Faradaya, Betty Jensen i Darlene Ferrin oraz postrzelenia Mike'a Mageau. Każdy z listów, oprócz szczegółowych opisów zbrodni, zawierał jedną trzecią zaszyfrowanej wiadomości, która miała się ukazać na pierwszej stronie każdej z gazet. Gdyby tak się nie stało, autor listów groził popełnieniem kolejnych mordów. Każdy z listów był podpisany tym samym symbolem przekreślonego okręgu. W liście do „Chronicle” morderca napisał, iż szyfr zawiera jego tożsamość. Wszystkie trzy części szyfrogramu zostały odczytane przez nauczyciela z liceum w North Salinas i jego żonę. Wiadomość ukryta pod skomplikowanym szyfrem, wbrew zapowiedziom mordercy, nie zawierała żadnych danych dotyczących jego tożsamości, a jedynie wynurzenia mordercy, opowiadającego dlaczego lubi zabijać.

Pytanie: Co dołączono do opisu przestępstwa?
Odpowiedź: jedną trzecią zaszyfrowanej wiadomości, która miała się ukazać na pierwszej stronie każdej z gazet

Pytanie: Co zapowiedział autor listów na wypadek odmowy ich publikacji?
Odpowiedź: popełnieniem kolejnych mordów

Pytanie: Czy szyfr, którym posługiwał się morderca, został odczytany?
Odpowiedź: Wszystkie trzy części szyfrogramu zostały odczytane przez nauczyciela z liceum w North Salinas i jego żonę
Zodiak (morderca)

Tajemniczy kierowca zgasił światła i zaczął przyglądać się parze. Michael zapytał Darlene, czy zna tego człowieka, na co odpowiedziała „Och, nieważne”. Mageau zeznał później, że nie zrozumiał odpowiedzi Ferrin, ale nim zdążył poprosić Darlene o wyjaśnienia, brązowy samochód wycofał się i odjechał szybko w kierunku Vallejo. Pojawił się ponownie pięć minut później, zatrzymując się za samochodem Ferrin. Kierowca, pozostawiając tym razem światła włączone, wysiadł, trzymając w dłoni silną latarkę. Świecąc Darlene i Michaelowi w oczy, podszedł do okna od strony pasażera. Do tej chwili Mageau był przekonany, iż mają do czynienia z policjantem, który sięga po swoją odznakę, ale mężczyzna wyjął pistolet kalibru 9 mm i strzelił pięciokrotnie.

Pytanie: W jakim kierunku odjechał kierowca obserwujący parę?
Odpowiedź: Vallejo

Pytanie: Po jakim czasie zagadkowy kierowca powrócił do siedzącej w samochodzie pary?
Odpowiedź: pięć minut

Pytanie: Co trzymał w dłoni tajemniczy kierowca, gdy podszedł do samochodu Darlene?
Odpowiedź: latarkę

Pytanie: Kim według Michaela był zagadkowy mężczyzna?
Odpowiedź: policjantem
Jezioro Tyberiadzkie

W 1964 Izrael wybudował krajowy system wodny doprowadzający wodę z Jeziora Tyberiadzkiego do siedzib ludności na południu kraju. Woda jest doprowadzana także na Zachodni Brzeg i do Jordanii (warunki traktatu pokojowego izraelsko-jordańskiego). W ten sposób jezioro stało się głównym zbiornikiem wody pitnej dla całego regionu. Rosnące zapotrzebowanie na wodę i kolejne bezdeszczowe zimy powodują jednak zmniejszanie się ilości wody, która czasami spada do niebezpiecznie niskiego poziomu. Jest to źródłem dużego zaniepokojenia w Izraelu. Ten największy rezerwuar wody pitnej w regionie jest punktem zapalnym licznych sporów pomiędzy Syrią, Libanem i Izraelem. Szczególnie mocno o prawo korzystania z wody jeziora upomina się Syria, dążąca do odzyskania wzgórz Golan.

Pytanie: Dokąd przede wszystkim prowadzi system wodny z jeziora?
Odpowiedź: do siedzib ludności

Pytanie: Pomiędzy jakimi państwami dochodzi do spięć związanych z Jeziorem Tyberiadzkim?
Odpowiedź: Syrią, Libanem i Izraelem

Pytanie: W którym roku powstał izraelski system rozprowadzający wodę z Jeziora Tyberiadzkiego?
Odpowiedź: 1964
Jezioro Tyberiadzkie

Jezioro Tyberiadzkie jest zasilane przez rzekę Jordan, która w górnym swoim biegu jest zasilana przez trzy strumienie: Hasbani spływający z gór Libanu (średni roczny przepływ wody 125 mln m³/rok), Banjas spływający ze Wzgórz Golan (średni roczny przepływ wody 125 mln m³/rok) oraz Dan spływający z góry Hermon (średni roczny przepływ wody 250 mln m³/rok). Dodatkowo, małe górskie strumienie spływające z Górnej Galilei (średni roczny przepływ wody 140 mln m³/rok) zasilają rzekę Jordan, która przepływając przez Dolinę Hula pozostawia w systemie irygacyjnym 100 mln m³/rok. W rezultacie do Jeziora Tyberiadzkiego dociera 540 mln m³ wody/rok.

Pytanie: Jaka rzeka trafia do tego jeziora bezpośrednio?
Odpowiedź: Jordan

Pytanie: Przez jaki teren przepływa strumień Banjas?
Odpowiedź: Wzgórz Golan

Pytanie: Czy strumień Hasbani trafia do tego jeziora bezpośrednio?
Odpowiedź: Jezioro Tyberiadzkie jest zasilane przez rzekę Jordan, która w górnym swoim biegu jest zasilana przez trzy strumienie: Hasbani spływający z gór Libanu
Lot czarowników

Kompozycja jest spójna, na bazie trójkąta, którego szczyt stanowią skrzyżowane czapki czarowników, a podstawę rozwarte ramiona ich ofiary. Udany efekt plastyczny został osiągnięty poprzez jasne światło rozlewające się po grupie latających postaci i białym płótnie, kontrastujące z płaskim, ciemnym tłem. Miejscowo widoczny jest czerwonawy podkład, z którego Goya zwyczajowo korzystał. Pociągnięcia pędzlem są dużo lżejsze i swobodniejsze niż we wcześniejszych dziełach Goi o podobnej wielkości. Mały rozmiar obrazów gabinetowych wymusza większy stopień precyzji, ale Goi udało się uniknąć drobiazgowego stylu miniatur. W centralnej części kompozycji dominują barwy widoczne na strojach czarowników: czerwień, jasna zieleń i złoto, przywołujące kolorystykę Świętej Apolonii Zurbarána, oraz żółtawy kolor ciała. Grupa latających postaci została namalowana warstwami farby nakładanymi jedna na drugą, podczas gdy postaci na ziemi sprawiają wrażenie, jakby były namalowane alla prima bezpośrednio na wilgotnej zaprawie płótna. Istnieją podobieństwa między dolną częścią kompozycji a szkicem do kartonu do tapiserii pt. Zima z 1799, również zakupionym przez księcia Osuny.

Pytanie: Na podstawie jakiej figury geometrycznej artysta namalował swój obraz?
Odpowiedź: trójkąta

Pytanie: W jakich barwach było tło obrazu?
Odpowiedź: ciemnym

Pytanie: Jakie barwy są na środku obrazu?
Odpowiedź: czerwień, jasna zieleń i złoto, przywołujące kolorystykę Świętej Apolonii Zurbarána, oraz żółtawy kolor ciała

Pytanie: Kto zakupił "Lot czarownic"?
Odpowiedź: księcia Osuny
Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach

Cmentarz otworzyli Niemcy w 1942 roku. Początkowo na nekropolii pogrzebane były tylko ciała ofiar stalagu. Pierwszy pomnik upamiętniający ofiary obozu postawiono w 1947 roku. Dopiero w latach późniejszych zaczęto zwozić ekshumowane ciała poległych w walce o wyzwolenie Suwalszczyzny radzieckich żołnierzy. Na cmentarzu jednak nie spoczywają wszystkie ofiary stalagu. Pierwsze ofiary z niemieckiego obozu były grzebane na cmentarzu prawosławnym. Część zamordowanych była także pochowana na najstarszym suwalskim cmentarzu przy ulicy Bakałarzewskiej, w miejscu gdzie dziś stawiane są nowe pomniki. Dokładna ilość pochowanych na każdym z cmentarzy nie jest znana.

Pytanie: W którym roku wzniesiono pierwszy monument ku czci poległych w obozie?
Odpowiedź: w 1947 roku

Pytanie: Kiedy powstała ta nekropolia?
Odpowiedź: w 1942 roku

Pytanie: Gdzie znajduje się najstarsza suwalska nekropolia?
Odpowiedź: przy ulicy Bakałarzewskiej

Pytanie: Jakiego wyznania były osoby pochowane na tej nekropolii?
Odpowiedź: prawosławnym
Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach

W latach 1950–1952 dokonano ekshumacji zwłok pochowanych w Parku Konstytucji 3 Maja i przeniesiono je na zbiorowy cmentarz żołnierzy radzieckich, natomiast pomnik w parku pozostał. W pierwszej dekadzie XXI wieku podjęto starania o przeniesienie pomniku na cmentarz na Szwajcarii. Taką decyzję uzasadniono opinią architektów, którzy stwierdzili, że pomnik nie pasuje do odrestaurowanego wizerunku klasycystycznego parku. Popierały ją organizacje suwalskich kombatantów oraz władze miejskie, które argumentowały, że pomnik znajdował się w pobliżu miejsca, gdzie często są organizowane imprezy rozrywkowe. W 2001 roku Archiwum Państwowe przekazało władzom miasta szczegółowe informacje dotyczące jego powstania. W 2006 roku pozwolenie na takie działanie wyraziła ambasada Rosji. Następnie zgodę na przeniesienie wydała Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Przeniesienia dokonano w 2007 roku. Przy demontażu okazało się, że lokalizacja pomnika w parku była symboliczna, w miejscu jego ustawienia nie było grobów. W miejscu starej zniszczonej tablicy zamontowano nową z uzgodnioną treścią:

Pytanie: Kiedy przeniesiono pomnik z Parku Konstytucji 3 Maja?
Odpowiedź: w 2007 roku

Pytanie: Gdzie chciano przenieść pomnik z Parku Konstytucji 3 Maja?
Odpowiedź: na cmentarz na Szwajcarii

Pytanie: Czy kombatanci sprzeciwiali się przeniesieniu pomnika z Parku Konstytucji 3 Maja?
Odpowiedź: Popierały ją organizacje suwalskich kombatantów

Pytanie: Dlaczego władze miejskie były przychylnie nastawione wobec projektu przeniesienia pomnika z Parku Konstytucji 3 Maja?
Odpowiedź: argumentowały, że pomnik znajdował się w pobliżu miejsca, gdzie często są organizowane imprezy rozrywkowe

Pytanie: Kiedy okazało się, że w miejscu ustawienia pomnika w Parku Konstytucji 3 Maja nie było grobów?
Odpowiedź: Przy demontażu
Tadeusz Isakowicz-Zaleski

22 czerwca 2006 roku odbyło się spotkanie księdza Zaleskiego z kardynałem Dziwiszem, po którym arcybiskup zapewnił, że ksiądz Zaleski może kontynuować swoje badania. Jednak kilka miesięcy później arcybiskup ponownie zdyscyplinował kapłana. 17 października ks. Isakowicz-Zaleski otrzymał od arcybiskupa polecenie powstrzymania się od publicznych wypowiedzi o kontaktach i współpracy niektórych duchownych ze Służbą Bezpieczeństwa. W opinii krakowskiej kurii ksiądz Isakowicz-Zaleski „poważnie nadużył zaufania”, a jego działalność „wypacza obraz kapłana”. Sam ksiądz ogłosił gotowość do podporządkowania się decyzji kurii. Jednocześnie decyzja władz archidiecezji wywołała wiele kontrowersji wśród obserwatorów i komentatorów życia Kościoła katolickiego w Polsce. 13 października 2006 ksiądz Isakowicz-Zaleski dowiedział się również, że wygasły jego uprawnienia duszpasterza Ormian, które jednak przywrócono mu miesiąc później.

Pytanie: Kiedy kardynał Dziwisz spotkał się z Zaleskim?
Odpowiedź: 22 czerwca 2006 roku

Pytanie: Na co pozwolił Dziwisz Zaleskiemu?
Odpowiedź: kontynuować swoje badania

Pytanie: Czy ksiądz Isakowicz-Zaleski stracił dożywotnio swoje uprawnienia duszpasterskie?
Odpowiedź: które jednak przywrócono mu miesiąc później
Karabinek Grot

5 marca 2014 r. na internetowym portalu Polska Zbrojna w artykule pt. „Nowa fabryka broni otwarta w Radomiu” traktującym o otwarciu nowej fabryki broni pojawiła się informacja, że w połowie roku w nowych pomieszczeniach ma ruszyć produkcja modułowego systemu broni strzeleckiej MSBS-5,56, nad którym Fabryka Broni „Łucznik” pracuje wspólnie z Wojskową Akademią Techniczną. Podkreślono, że istnieje 6 wersji karabinka w systemie kolbowym i 5 w bezkolbowym. 21 marca 2014 r. pierwszy raz pokazano wariant bezkolbowy oznaczany przez WAT i FB jako MSBS-5,56B.

Pytanie: O czym był artykuł opublikowany na łamach "Polski Zbrojnej"?
Odpowiedź: o otwarciu nowej fabryki

Pytanie: Broń jakiego typu miała zostać produkowana, zgodnie z informacjami zamieszczonymi w artykule?
Odpowiedź: broni strzeleckiej MSBS-5,56

Pytanie: Czy artykuł w "Polsce Zbrojnej" został wydany w wersji papierowej?
Odpowiedź: na internetowym portalu Polska Zbrojna

Pytanie: Jakie organizacje pracowały nad produkcją broni strzeleckiej MSBS-5,56?
Odpowiedź: Fabryka Broni „Łucznik” pracuje wspólnie z Wojskową Akademią Techniczną
Karabinek Grot

Wiosną 2010 r. jedno z polskich czasopism strzeleckich we współpracy z „Łucznikiem” rozpisało konkurs na nazwę nowej broni. Zwycięska nazwa to Radon, a pomysłodawca został nagrodzony wycieczką po Fabryce Broni „Łucznik”. Po decyzji zakupu tej broni dla Wojska Polskiego oraz przyjęciu broni powstałej w ramach programu MSBS-5,56 do uzbrojenia, SZ RP – tak samo jak w przypadku innej broni strzeleckiej (Tor, Bor, Glauberyt) – przyjęły nową nazwę tej konstrukcji, która jest jednocześnie nazwą handlową – Grot.

Pytanie: Co było przedmiotem konkursu ogłoszonego w 2010 roku?
Odpowiedź: nazwę nowej broni

Pytanie: Jaka nazwa zwyciężyła w konkursie z 2010 roku?
Odpowiedź: Radon

Pytanie: Jaką nagrodę za wygranie konkursu rozpisanego w 2010 roku przyznano zwycięzcy?
Odpowiedź: wycieczką po Fabryce Broni „Łucznik”

Pytanie: Kto zadecydował o zmianie nazwy na "Grot"?
Odpowiedź: SZ RP