English: There can be no better backdrop to our debate today and the headlong rush to exit the EU at the end of the month than the ludicrous pantomime surrounding the ringing of Big Ben on 31 January. Firstly, it is a complete waste of time and energy, secondly, the Prime Minister, egged on by his Eurosceptic right-wingers, now seems to think it is a good idea, and, thirdly, he wants the public to pay for it. It couldn't symbolise Brexit any more closely than if the whole thing was scripted by Quentin Tarantino. At least, though, Tarantino would give us a decent soundtrack for the carnage that is to follow, rather than the hollow ring of a single bell. Now, there is plenty to say about my own party's failure in the remain campaign of 2016 and the subsequent loss of the Brexit general election of 2019. Having a seven out of 10 approach in the former makes it very doubtful I'd give our UK party leader anything approaching 10 out of 10 for the latter. And so those of us in this Chamber who are proudly European need to ask ourselves a number of questions about how we got to this point, but that is not a matter for today. Whilst I accept, with the heaviest of hearts, that the general election result in December means that our exit from the EU is now assured, that is not the same as signing up to this ludicrous idea that we can now just get Brexit done. There can be no free pass for the Prime Minister as he rushes the country towards the exit door, and we have an important role in this place to make sure that he does not weaken the fabric of our economy or of our society. And the justification for our renewed vigilance could not be clearer when we look at what we are being asked to agree to today: a rollback of commitments in relation to Wales's voice even from the substandard legislation proposed in October. As the memorandum from the Welsh Government and accompanying committee reports make clear, the Bill as drafted asserts Westminster authority in a way that has never happened before and runs counter to all the dialogue that has taken place between the Governments over the last few years. But then that shouldn't surprise us at all. The Conservative Party has clearly decided that what they say in public simply does not matter any more. When they were courting the support of businesses in the referendum and during the Brexit negotiations, they said they would take seriously the calls for regulatory alignment, but years of warm words and assurances were washed away in a single interview by the Chancellor this weekend. The man who, a month before the referendum, described the single market as a great invention now dismissed business concerns saying, 'We're talking about companies that have known since 2016 that we are leaving the EU.' He might as well have said, 'Well, of course we weren't telling the truth. What did they expect?' Perhaps he was rattled by the new analysis that shows that the cost of Brexit has already been predicted to hit £200 billion this year, totalling more than the UK has paid into the EU over 47 years. Whatever the reason for the Chancellor's alarming u-turn, it is following a familiar party pattern. In Parliament last week, Conservative MPs also voted down amendments that in no way impacted on the decision to leave the EU. Indeed, they would have simply honoured a number of commitments they had previously made to this country - on EU citizens' rights, on workers' rights, child refugees, ministerial powers, Northern Ireland, the single market and a say for Parliament and the devolved administrations on the future relationship with the EU. Even on the Erasmus programme, the Government refused to offer that incredible opportunity to future generations. I know first-hand what that kind of opportunity can mean to young people who can't afford family holidays abroad and expensive school trips. It is beyond any sort of defence to limit the horizons of young people in this country. This is the Government that wants us in this Assembly to rely on their goodwill and honourable intentions about the devolved institutions' role in future law making. I don't think so. This is the Government that wants us to hand over the responsibility for regional funding policy to the Wales Office and Whitehall. I don't think so. They may have won the 2016 referendum, they may have won the 2019 general election, but that doesn't mean that they get to undo decades of convention, law and agreement. It is tantamount to Wales demanding to play all this year's six nations fixtures at home as the reigning champions. That may seem very attractive to the victor, but in reality it is absurd and unfair. The UK Government has won a legitimate right to take Brexit forward, but not in this slapdash way. The country deserves better than an Eton-mess Brexit. So, I will add my voice to that of the Welsh Government and other Members here today by saying 'no'. The UK Government has not won the right to ride roughshod over our economy, our democracy or our society. To take this country forward together, the UK Government must mend its ways, mend some fences and amend this legislation.
Welsh: Ni ellir cael cyd-destun gwell i'n dadl heddiw a'r rhuthr mawr i adael yr UE ddiwedd y mis na'r pantomeim hurt ynghylch canu cloch Big Ben ar 31 Ionawr. Yn gyntaf, mae'n wastraff llwyr o amser ac egni, yn ail, mae'r Prif Weinidog, wedi ei ysgogi gan ei Aelodau adain dde Ewrosgeptig, fel petai'n meddwl ei fod yn syniad da erbyn hyn, ac, yn drydydd, mae ef eisiau i'r cyhoedd dalu amdano. Ni allai symboleiddio Brexit yn fwy agos na phe byddai'r holl beth wedi'i sgriptio gan Quentin Tarantino. O leiaf, serch hynny, byddai Tarantino yn rhoi trac sain da i ni ar gyfer y gyflafan sydd i ddilyn, yn hytrach na sŵn gwag un gloch. Nawr, mae digon i'w ddweud am fethiant fy mhlaid fy hun yn ymgyrch aros 2016 a cholli etholiad cyffredinol Brexit 2019 wedi hynny. Mae bod ag agwedd saith allan o 10 yn y cyntaf yn ei gwneud hi'n amheus iawn y byddwn i'n rhoi unrhyw beth yn agos at 10 allan o 10 i arweinydd ein plaid yn y DU ar gyfer yr olaf. Ac felly mae angen i'r rhai ohonom ni yn y Siambr hon sy'n falch o fod yn Ewropeaidd ofyn nifer o gwestiynau i ni ein hunain ynglŷn â sut y daethom ni i'r pwynt hwn, ond nid yw hynny'n fater ar gyfer heddiw. Er fy mod i'n derbyn, gyda'r galon drymaf, fod canlyniad yr etholiad cyffredinol ym mis Rhagfyr yn golygu bod ein hymadawiad o'r UE bellach yn sicr, nid yw hynny yr un fath â chytuno â'r syniad chwerthinllyd hwn y gallwn ni yn awr gyflawni Brexit yn rhwydd. Ni ellir rhoi rhyddid llwyr i'r Prif Weinidog wrth iddo ruthro'r wlad tuag at ddrws yr allanfa, ac mae gennym ni swyddogaeth bwysig yn y lle hwn i wneud yn siŵr nad yw'n gwanhau sylwedd ein heconomi na'n cymdeithas. Ac ni allai'r cyfiawnhad dros ein gwyliadwriaeth o'r newydd fod yn gliriach na phan edrychwn ni ar yr hyn y gofynnir i ni gytuno iddo heddiw: lleihau ymrwymiadau yn gysylltiedig â llais Cymru hyd yn oed o'r ddeddfwriaeth is na'r safon ofynnol a gynigiwyd ym mis Hydref. Fel y mae'r memorandwm gan Lywodraeth Cymru a'r adroddiadau pwyllgor cysylltiedig yn ei wneud yn glir, mae'r Bil fel y mae wedi'i ddrafftio yn datgan awdurdod San Steffan mewn ffordd nad yw erioed wedi digwydd o'r blaen ac mae'n mynd yn groes i'r holl ddeialog sydd wedi digwydd rhwng y Llywodraethau dros y blynyddoedd diwethaf. Ond wedyn ni ddylai hynny ein synnu o gwbl. Mae'n amlwg fod y Blaid Geidwadol wedi penderfynu nad yw'r hyn y maen nhw yn ei ddweud yn gyhoeddus yn bwysig erbyn hyn. Pan oedden nhw'n gofyn am gefnogaeth busnesau yn y refferendwm ac yn ystod trafodaethau Brexit, fe wnaethon nhw ddweud y bydden nhw'n cymryd y galwadau am aliniad rheoleiddiol o ddifrif, ond cafodd blynyddoedd o eiriau gwresog a sicrwydd eu golchi i ffwrdd mewn un cyfweliad gan y Canghellor y penwythnos hwn. Roedd y dyn a ddisgrifiodd y farchnad sengl, fis cyn y refferendwm, fel dyfais wych bellach yn gwrthod pryderon busnes gan ddweud, 'Rydym ni'n sôn am gwmnïau sy'n gwybod ers 2016 ein bod yn gadael yr UE.' Fyddai waeth iddo fod wedi dweud, 'Wel, wrth gwrs nad oeddem ni'n dweud y gwir. Beth oedden nhw'n ei ddisgwyl?' Efallai ei fod wedi ei ysgwyd gan y dadansoddiad newydd sy'n dangos y rhagwelwyd eisoes y bydd cost Brexit yn cyrraedd £200 biliwn eleni, sef cyfanswm o fwy nag y mae'r DU wedi ei dalu i mewn i'r UE dros 47 mlynedd. Beth bynnag fo'r rheswm dros dro pedol brawychus y Canghellor, mae'n dilyn patrwm cyfarwydd y blaid. Yn y Senedd yr wythnos diwethaf, gwnaeth ASau Ceidwadol hefyd wrthod gwelliannau nad oedden nhw'n effeithio mewn unrhyw ffordd ar y penderfyniad i adael yr UE. Mewn gwirionedd, bydden nhw wedi anrhydeddu nifer o ymrwymiadau a wnaed ganddyn nhw yn flaenorol i'r wlad hon - ar hawliau dinasyddion yr UE, ar hawliau gweithwyr, ffoaduriaid sy'n blant, pwerau gweinidogol, Gogledd Iwerddon, y farchnad sengl a hawl i'r Senedd a'r gweinyddiaethau datganoledig fynegi eu barn ar y berthynas gyda'r UE yn y dyfodol. Hyd yn oed ar raglen Erasmus, gwrthododd y Llywodraeth gynnig y cyfle anhygoel hwnnw i genedlaethau'r dyfodol. Gwn yn uniongyrchol beth y gall y math hwnnw o gyfle ei olygu i bobl ifanc na allan nhw fforddio gwyliau teuluol dramor a theithiau ysgol drud. Mae cyfyngu ar orwelion pobl ifanc yn y wlad hon y tu hwnt i unrhyw fath o amddiffyniad. Dyma'r Llywodraeth sydd yn dymuno i ni yn y Cynulliad hwn ddibynnu ar eu hewyllys da a'u bwriadau anrhydeddus ynghylch swyddogaeth y sefydliadau datganoledig wrth lunio deddfau yn y dyfodol. Dim ar unrhyw gyfrif, ddywedwn i. Dyma'r Llywodraeth sydd yn dymuno i ni drosglwyddo'r cyfrifoldeb dros bolisi cyllido rhanbarthol i Swyddfa Cymru a Whitehall. Dim ar unrhyw gyfrif, ddywedwn i. Efallai eu bod nhw wedi ennill refferendwm 2016, efallai eu bod nhw wedi ennill etholiad cyffredinol 2019, ond nid yw hynny'n golygu eu bod yn cael dad-wneud degawdau o gonfensiwn, cyfraith a chytundeb. Mae hyn yn gyfystyr â Chymru yn mynnu chwarae pob un o gemau'r chwe gwlad gartref eleni gan mai nhw yw'r pencampwyr presennol. Gall hynny ymddangos yn atyniadol iawn i'r enillydd, ond mewn gwirionedd mae'n hurt ac yn annheg. Mae Llywodraeth y DU wedi ennill hawl ddilys i fwrw ymlaen â Brexit, ond nid yn y ffordd ffwrdd â hi hon. Mae'r wlad yn haeddu gwell na Brexit 'Eton-mess'. Felly, fe ychwanegaf fy llais innau at lais Llywodraeth Cymru ac aelodau eraill yn y fan yma heddiw drwy ddweud 'na'. Nid yw Llywodraeth y DU wedi ennill yr hawl i sathru dan draed ein heconomi, ein democratiaeth na'n cymdeithas. Er mwyn datblygu'r wlad hon gyda'n gilydd, mae'n rhaid i Lywodraeth y DU wella ei ffordd o weithredu, gwella ei chysylltiadau ag eraill a diwygio'r ddeddfwriaeth hon.