English: Donald Trump yesterday extended his decision deadline over whether or not to continue the exemption of EU countries to his 25 per cent steel and aluminium tariffs into the United States. Let's not play down the business and market uncertainty that tariffs and trade barriers can bring to industries across the board, but particularly export-reliant industries such as steel. This is crucial to Wales's largest industrial centre and one of Wales's largest private employers at Tata in Port Talbot and elsewhere in Wales. It's also no secret that the UK Government is desperate to prove it is handling the result of Brexit, and the long-term economic decline it looks set to usher in, by promoting the idea of trade deals across the world. Of course, these will have to be bespoke deals, and, contrary to the economic fantasy world that UKIP and Tories seem to inhabit, where Britain is still a global trading empire, other countries are clearly not queuing up to develop free trade deals with the UK. Theresa May came back empty-handed from India, I think I saw recently. So, what is of grave concern to me and others, particularly those who work in industries such as steel, is what exactly is going to be given up by the UK Government in order to get some trade deals under their belt. We're all familiar with the prospect of cheap, chemical-filled US food flooding our markets, but what about the insistence by other countries that we sacrifice other areas of our economic base and strength in order to facilitate trade deals? Given that President Trump - to continue to use the example - has shown a propensity for making policy decisions that are entirely related to appeasing his base and little else, it isn't unrealistic to assume that UK steel and other industries could be placed on the table as part of future trade deals. It is therefore beyond reckless, in my view, to surrender state-aid and procurement powers as part of this Brexit deal on powers. One of the very few silver linings, I must say, of exiting the EU is that there is a freer hand in terms of state-aid rules and public procurement, which the Welsh Government should have grabbed with both hands, but instead it has been given away. There may well be a sunset clause, but how much power and influence is the Welsh Government truly going to have when it comes to consent arrangements where the decision of the Westminster Tories is one of a UK trade deal? Are they really going to prioritise elements of the Welsh economy so crucial to maintain the fragile economy we have here in Wales? Let's not forget that, when Tata Steel was faced with the serious threat of closure or major job losses in 2015 and 2016, it was the Welsh Government that committed to state aid as part of a wider package of measures to save the industry here in Wales. Will that power be changed? There were state-aid announcements for steel as part of the most recent budget, as we know. That power will no longer technically reside with the Welsh Government as a result of the EU withdrawal Bill deal - this at a time when many Labour Members are still wearing 'Save Our Steel' badges. To many people watching what has transpired in recent weeks, it will seem very clear that Labour has decided that key economic intervention powers are better exercised by Westminster, rather than here by themselves and their own Government.
Welsh: Ddoe, estynnodd Donald Trump ei derfyn amser ar gyfer penderfynu a fydd yn parhau i eithrio gwledydd yr UE rhag ei dariffau 25 y cant ar ddur ac alwminiwm sy'n mynd i mewn i'r Unol Daleithiau ai peidio. Ni ddylem danbrisio'r ansicrwydd i fusnes a'r farchnad y gall tariffau a rhwystrau masnach eu creu i ddiwydiannau o bob math, ond yn enwedig i ddiwydiannau sy'n dibynnu ar allforion megis dur. Mae'n allweddol i ganolfan ddiwydiannol fwyaf Cymru ac un o gyflogwyr preifat mwyaf Cymru yn Tata ym Mhort Talbot ac mewn mannau eraill yng Nghymru. Nid yw'n gyfrinach ychwaith fod Llywodraeth y DU yn enbyd o awyddus i brofi ei bod yn ymdopi â chanlyniad Brexit, a'r dirywiad economaidd hirdymor y mae'n debygol o arwain ato, drwy hyrwyddo'r syniad o gytundebau masnach ar draws y byd. Wrth gwrs, bydd yn rhaid i'r rhain fod yn gytundebau wedi'u teilwra'n bwrpasol, ac yn groes i'r byd ffantasi economaidd y mae Torïaid ac UKIP i'w gweld yn byw ynddo, lle mae Prydain yn dal i fod yn ymerodraeth fasnachol fyd-eang, mae'n amlwg nad yw gwledydd eraill yn baglu dros ei gilydd i ddatblygu cytundebau masnach rydd gyda'r DU. Daeth Theresa May yn ôl yn waglaw o'r India yn ôl yr hyn a welais yn ddiweddar. Felly, yr hyn sy'n destun pryder mawr i mi ac eraill, yn enwedig y rheini sy'n gweithio mewn diwydiannau megis dur, yw beth yn union y mae Llywodraeth y DU yn mynd i ildio er mwyn denu cytundebau masnach. Mae pawb ohonom yn gyfarwydd â'r posibilrwydd o fwyd rhad wedi'i lenwi â chemegau o'r Unol Daleithiau yn tagu ein marchnadoedd, ond beth am y modd y mae gwledydd eraill yn mynnu ein bod yn aberthu rhannau eraill o'n sylfaen economaidd a'n cryfder er mwyn hwyluso cytundebau masnach? O ystyried bod yr Arlywydd Trump - i barhau i ddefnyddio'r enghraifft - wedi dangos tuedd i wneud penderfyniadau polisi sy'n ymwneud yn llwyr â bodloni ei gefnogwyr a fawr ddim arall, nid yw'n realistig tybio y gellid rhoi dur o'r DU a diwydiannau eraill ar y bwrdd fel rhan o gytundebau masnach yn y dyfodol. Felly, yn fy marn i, mae ildio pwerau cymorth gwladwriaethol a phwerau caffael fel rhan o'r cytundeb Brexit ar bwerau yn eithriadol o fyrbwyll. Un o'r ychydig iawn o bethau cadarnhaol, rhaid imi ddweud, sy'n deillio o adael yr UE yw ein bod yn fwy rhydd o ran rheolau cymorth gwladwriaethol a chaffael cyhoeddus, a dylai Llywodraeth Cymru fod wedi bachu'r rhain â dwy law, ond yn lle hynny, maent wedi eu hildio. Efallai fod yna gymal machlud, ond faint o bŵer a dylanwad a gaiff Llywodraeth Cymru mewn gwirionedd mewn trefniadau cydsynio pan fo penderfyniad y Torïaid yn San Steffan yn un ar gytundeb masnach y DU? A ydynt o ddifrif yn mynd i flaenoriaethu elfennau o economi Cymru sydd mor hanfodol i gynnal yr economi fregus sydd gennym yma yng Nghymru? Na foed inni anghofio, pan wynebodd Tata Steel fygythiad difrifol o gau neu golli swyddi ar raddfa fawr yn 2015 a 2016, Llywodraeth Cymru a ymrwymodd i gymorth gwladwriaethol fel rhan o becyn ehangach o fesurau i achub y diwydiant yma yng Nghymru. A gaiff y pŵer ei newid? Cafwyd cyhoeddiadau cymorth gwladwriaethol ar gyfer dur fel rhan o'r gyllideb ddiweddaraf, fel y gwyddom. Yn dechnegol, ni fydd y pŵer hwnnw gan Lywodraeth Cymru mwyach o ganlyniad i gytundeb Bil ymadael yr UE - a hyn ar adeg pan fo llawer o'r Aelodau Llafur yn dal i wisgo bathodynnau 'Achubwch ein Dur'. I lawer o bobl a fu'n gwylio'r hyn a ddigwyddodd dros yr wythnosau diwethaf, bydd yn ymddangos yn glir iawn fod Llafur wedi penderfynu ei bod yn well i San Steffan arfer pwerau ymyrraeth economaidd allweddol, yn hytrach na'r fan hon ganddynt hwy eu hunain a'u Llywodraeth eu hunain.