English: We are deeply concerned at how little time remains, with the deadline of 29 March looming very large on the horizon. There is an assumption with Westminster that we can get very close to the wire and then demand an extension to article 50. This is a dangerous assumption. The longer we wait to ask for an extension, the weaker the negotiating position of the Government. The closer we get to 29 March, the greater the concessions other EU member states will seek from the UK in return for securing their agreement. And the nearer we are to the European elections, the more difficult it will be to reconcile anything more than a short extension with the arrangements to reshape that Parliament to reflect Brexit. So, we need to ask for an extension to article 50 now, something that, last night, the EU indicated it would consider positively. The UK Government need to face the fact that threats and ultimatums will not somehow lead the EU to compliant submission because, while I'm sure that no-one in the EU wants the UK to crash out with no deal, can we blame our European partners if they're exasperated beyond measure by what they have seen in the last few weeks? And whilst Brexit is surely the dominant issue in British politics, we delude ourselves if we think that Brexit is the main focus in France, in Germany, in Spain, in Portugal. Any other mature democracy, faced by the challenge of the sort posed by Brexit would have seen a Government seeking to build a broad-based consensus about how to move forward in admittedly difficult circumstances. But the Government of the United Kingdom manifestly failed to reach out. Rather, it embarked on a narrow partisan strategy to unite the Conservative Party, not the country, a strategy based on red lines, self-imposed deadlines and on an inability to listen to or respect the legitimate interests of the other party in the negotiation: the EU-27. It's a strategy that has failed to do anything to bridge the deep divisions in our society. Even so, the historic defeat on the withdrawal agreement and political declaration would have, in any normal times, resulted in the resignation of the Prime Minister and an immediate change in direction. But, following that defeat, we heard encouraging words from the Prime Minister about cross-party discussions, reaching out to devolved administrations and looking to build consensus. It sounded like the Prime Minister had finally learned from the UK Government's mistakes. When the First Minister met the Prime Minister last week, he was clear that the UK Government was at a crossroads. The Prime Minister could continue in the direction in which she has slowly moved since the Lancaster House red lines by now embracing a customs union and participation in the single market across the whole economy, or she could stick to her deal and doggedly try to continue on a journey that had already taken her down a cul-de-sac.
Welsh: Rydym yn bryderus iawn ynglŷn â chyn lleied o amser sydd ar ôl, gyda'r dyddiad gadael ar 29 Mawrth yn eglur iawn ar y gorwel. Ceir rhagdybiaeth yn San Steffan y gallwn fynd yn agos iawn at y dyddiad hwnnw a galw am estyniad i erthygl 50 wedyn. Mae hon yn rhagdybiaeth beryglus iawn. Po hwyaf yr arhoswn cyn gofyn am estyniad, y gwannaf oll y bydd safbwynt negodi'r Llywodraeth. Po agosaf yr awn i 29 Mawrth, y mwyaf o gonsesiynau y bydd aelod-wladwriaethau eraill yr UE yn eu ceisio gan y DU yn gyfnewid am sicrhau eu cytundeb. A pho agosaf yr awn at yr etholiadau Ewropeaidd, y mwyaf anodd fydd cysoni unrhyw beth mwy nag estyniad byr â'r trefniadau i ad-drefnu'r Senedd honno i adlewyrchu Brexit. Felly, mae angen inni ofyn am estyniad i erthygl 50 nawr, rhywbeth roedd yr UE yn dynodi neithiwr y byddai'n edrych yn gadarnhaol arno. Mae angen i Lywodraeth y DU wynebu'r ffaith nad yw bygythiadau a rhybuddion olaf yn arwain rywsut at wneud i'r UE fod yn barod i gydymffurfio oherwydd, er fy mod yn sicr nad oes neb yn yr UE eisiau i'r DU adael heb gytundeb, a allwn feio ein partneriaid Ewropeaidd os ydynt yn rhwystredig tu hwnt yn sgil yr hyn a welsant dros yr ychydig wythnosau diwethaf? Ac er mai Brexit yw'r mater pwysicaf yng ngwleidyddiaeth Prydain mae'n siŵr, rydym yn twyllo ein hunain os ydym yn credu mai Brexit yw'r prif ffocws yn Ffrainc, yn yr Almaen, yn Sbaen, ym Mhortiwgal. Byddai unrhyw ddemocratiaeth aeddfed arall, wrth wynebu her o'r math a achosir gan Brexit wedi sicrhau bod y Llywodraeth yn ceisio adeiladu consensws eang ynglŷn â sut i symud ymlaen mewn amgylchiadau na ellir gwadu eu bod yn anodd. Ond mae Llywodraeth y Deyrnas Unedig yn amlwg wedi methu estyn allan. Yn hytrach, mae wedi dechrau ar strategaeth bleidiol gul i uno'r Blaid Geidwadol, nid y wlad, strategaeth sy'n seiliedig ar linellau coch, ar derfynau amser a osodwyd ganddi hi ei hun ac ar anallu i wrando neu barchu buddiannau cyfreithlon y parti arall yn y negodiadau: 27 gwlad yr UE. Mae'n strategaeth sydd wedi methu gwneud unrhyw beth i bontio'r rhaniadau dwfn yn ein cymdeithas. Er hynny, byddai'r grasfa hanesyddol ar y cytundeb ymadael a'r datganiad gwleidyddol wedi arwain, ar unrhyw adeg arferol, at ymddiswyddiad y Prif Weinidog a newid cyfeiriad ar unwaith. Ond yn dilyn y grasfa honno, clywsom eiriau calonogol gan Brif Weinidog y DU am drafodaethau trawsbleidiol, estyn allan at y gweinyddiaethau datganoledig gyda bwriad i adeiladu consensws. Swniai fel pe bai'r Prif Weinidog o'r diwedd wedi dysgu o gamgymeriadau Llywodraeth y DU. Pan gyfarfu â Phrif Weinidog y DU yr wythnos diwethaf, dywedodd Prif Weinidog Cymru yn glir fod Llywodraeth y DU ar groesffordd. Gallai Prif Weinidog y DU barhau i fynd i'r cyfeiriad y mae wedi bod yn symud iddo'n araf ers llinellau coch Lancaster House drwy groesawu undeb tollau yn awr a chyfranogiad yn y farchnad sengl ar draws yr economi gyfan, neu gallai gadw at ei chytundeb a cheisio glynu'n ystyfnig at lwybr a oedd eisoes wedi mynd â hi i cul-de-sac.