English: Diolch, Llywydd. Well, I adopt my traditional role of being a friendly, disputatious neighbour of Simon Thomas in this particular instance - not that I'm opposed, obviously, to having a high level of environmental protection. Anybody in his right mind wants that; we all live in this world, and we all want to be protected against the ills that come from pollution. But I am a bit worried about the nature of the precautionary principle when it's inserted into law. This is something that was inserted into European law as a result of the Maastricht treaty in 1992, and what I think it seeks to do, actually, is to remove the balancing process that should be at the heart of what we do in deciding on environmental policy. There are a number of problems that this can create because, in the first instance, of course, it can block innovation if it's applied too strictly. If we had applied this rule back in the nineteenth century, we may never have seen steam engines appear, or railways. And, indeed, we would never have removed the man with the red flag who used to precede motor cars until 1896, as a result of which legislation to remove we have the London to Brighton car run every year. A fear of the unknown, of course, is a problem - or can be. And, yes, we should always, of course, want to have a high level of environmental protection, but we should weigh that up against the cost of doing nothing, and the cost of alternatives that are available. So, if we apply this principle without regard to that, then we are actually, perhaps, making things worse rather than better. Just take an example: if we, as they have done in Germany now, decided to bring an end to nuclear power generation - that has led to greater reliance upon fossil fuels. And if you accept the man-made global warming theories, that could, of course, produce a worse outcome in environmental terms, not a better one. Indeed, Germany is building a large number of new coal-fired power stations whilst it's closing its nuclear generation, and also becoming more dependent - and this is another geopolitical issue of great topical interest - upon Russia for gas supplies. So, there are all sorts of reasons why we might not wish to apply the precautionary principle with too great a rigour. Why is it safer or more precautionary to focus on the potential harms of new activities or technologies, without reference to the activities or technologies that they might displace? There is no a priori reason to assume that newer technologies or less-known risks are more dangerous than older technologies or familiar threats. This principle, applied in the United States, has led to some very curious cases indeed. In the face of scientific uncertainty, some formulations don't specify any minimum threshold of plausibility or risk that acts as a triggering condition, so that any indication that a proposed product or activity might harm health or the environment is sufficient to invoke the principle. There was one interesting case called Sancho v. the US Department of Energy, where a litigant began a lawsuit, which included the popular worry that the large hadron collider in Switzerland would cause destruction of the earth by a black hole. I mean, this was seriously litigated. It was, fortunately, thrown out by the judge eventually. But when we introduce broad principles of this kind that are capable of giving rise to sometimes complex litigation, we set a hare running and we don't know where it's going to end. So, whilst I believe that proper regard for the environment must be upheld, it's got to be done, always, on the basis of science and a balance of risk. So, whilst I'm not opposed to the principles that Simon Thomas's amendment seeks to cause us to focus upon, I do think that if we were to accept it, it would impose upon the Government too onerous a responsibility and would actually, in a sense, deprive us as legislators of one of our primary functions, which is to be the balancing and judgmental grouping that, ultimately, in the name of the people, decides what's best for our country.
Welsh: Diolch, Lywydd. Wel, rwy'n mabwysiadu fy rôl draddodiadol o fod yn gymydog cyfeillgar, cynhennus i Simon Thomas yn yr achos penodol hwn - nid fy mod yn gwrthwynebu, yn amlwg, cael lefel uchel o ddiogelwch amgylcheddol. Byddai unrhyw un yn ei iawn bwyll eisiau hynny; rydym i gyd yn byw yn y byd hwn, ac rydym i gyd eisiau cael ein hamddiffyn rhag y niwed a ddaw o lygredd. Ond rwyf ychydig yn bryderus am natur yr egwyddor ragofalus wrth ei mewnosod yn y gyfraith. Mae hyn yn rhywbeth a fewnosodwyd yn y gyfraith Ewropeaidd o ganlyniad i gytundeb Maastricht yn 1992, a'r hyn y credaf y mae'n ceisio ei wneud, mewn gwirionedd, yw cael gwared ar y broses bwyso a mesur a ddylai fod wrth wraidd yr hyn a wnawn wrth benderfynu ar bolisi amgylcheddol. Gall hyn greu nifer o broblemau oherwydd, yn y lle cyntaf, wrth gwrs, gall rwystro arloesedd os caiff ei gymhwyso'n rhy llym. Pe baem wedi cymhwyso'r rheol hon yn ôl yn y bedwaredd ganrif ar bymtheg, efallai na fyddwn byth wedi gweld injans stêm, neu reilffyrdd yn ymddangos. Ac yn wir, ni fyddem byth wedi cael gwared ar y dyn gyda'r faner goch a arferai gerdded o flaen ceir modur tan 1896, ac o ganlyniad i'r ddeddfwriaeth i'w ddileu mae gennym y daith geir o Lundain i Brighton bob blwyddyn. Mae ofn yr anhysbys, wrth gwrs, yn broblem - neu fe all fod. A dylem bob amser fod eisiau lefel uchel o ddiogelwch amgylcheddol wrth gwrs, ond dylem bwyso a mesur hynny yn erbyn y gost o wneud dim, a chost dewisiadau amgen sydd ar gael. Felly, os cymhwyswn yr egwyddor hon heb ystyried hynny, efallai ein bod mewn gwirionedd yn gwneud pethau'n waeth yn hytrach nag yn well. Cymerwch un enghraifft yn unig: os ydym ni, fel y maent wedi'i wneud yn yr Almaen yn awr, yn penderfynu rhoi diwedd ar gynhyrchiant ynni niwclear - mae hynny wedi arwain at fwy o ddibyniaeth ar danwydd ffosil. Ac os ydych yn derbyn y damcaniaethau ynghylch cynhesu byd-eang a achosir gan bobl, gallai hynny, wrth gwrs, gynhyrchu canlyniad gwaeth mewn termau amgylcheddol, nid un gwell. Yn wir, mae'r Almaen yn adeiladu nifer fawr o orsafoedd pŵer glo newydd tra'n cau ei gynhyrchiant niwclear, a hefyd yn dod yn fwy dibynnol - ac mae hwn yn fater geowleidyddol arall o ddiddordeb mawr ar hyn o bryd - ar Rwsia am gyflenwadau nwy. Felly, mae yna bob math o resymau pam na ddylem gymhwyso'r egwyddor ragofalus yn rhy gadarn o bosibl. Pam y mae'n fwy diogel neu'n fwy rhagofalus i ganolbwyntio ar niweidiau posibl gweithgareddau neu dechnolegau newydd, heb gyfeirio at y gweithgareddau neu'r technolegau y byddent yn eu disodli? Nid oes unrhyw reswm a priori dros dybio bod technolegau mwy newydd neu risgiau llai hysbys yn fwy peryglus na thechnolegau hŷn neu fygythiadau cyfarwydd. Mae cymhwyso'r egwyddor hon yn yr Unol Daleithiau wedi arwain at rai achosion rhyfedd iawn yn wir. Yn wyneb ansicrwydd gwyddonol, nid yw rhai fformwleiddiadau yn pennu unrhyw drothwy isaf o hygrededd neu risg sy'n gweithredu fel amod sbarduno, fel bod unrhyw awgrym y gallai cynnyrch neu weithgarwch arfaethedig niweidio iechyd neu'r amgylchedd yn ddigon i weithredu'r egwyddor. Cafwyd un achos diddorol rhwng Sancho v. Adran Ynni yr Unol Daleithiau, lle y dechreuodd ymgyfreithiwr achos cyfreithiol, a oedd yn cynnwys y gofid poblogaidd y byddai'r peiriant gwrthdaro hadronau mawr yn y Swistir yn peri dinistr y ddaear drwy ffurfio twll du. Hynny yw, dechreuwyd achos cyfreithiol go iawn yn ei gylch. Yn ffodus, cafodd ei daflu allan gan y barnwr yn y pen draw. Ond pan fyddwn yn cyflwyno egwyddorion eang o'r math hwn sy'n gallu arwain at ymgyfreitha cymhleth weithiau, rydym yn codi ysgyfarnog ac nid ydym yn gwybod ble mae ei ben draw. Felly, er fy mod yn credu bod rhaid parhau i roi sylw priodol i'r amgylchedd, mae'n rhaid ei wneud, bob amser, ar sail gwyddoniaeth a chydbwyso risg. Felly, er nad wyf yn gwrthwynebu'r egwyddorion y mae gwelliant Simon Thomas yn ceisio gwneud inni ganolbwyntio arnynt, pe baem yn ei dderbyn, rwy'n credu y byddai'n gosod cyfrifoldeb rhy feichus ar y Llywodraeth ac mewn gwirionedd, ar un ystyr, byddai'n ein hamddifadu ni fel deddfwyr o un o'n swyddogaethau sylfaenol, sef bod yn grŵp beirniadol sy'n cydbwyso ac sydd, yn y pen draw, yn enw'r bobl, yn penderfynu beth sydd orau ar gyfer ein gwlad.