English: Llywydd, it is clear that the Prime Minister has lost the trust of Parliament. She's been careering from one side of the road to the other, appeasing first the Brexiteers then the remainers in her own ranks instead of setting a steady course. The road on which she is driving us still leads to a cliff edge. First we had the delay to the meaningful vote in December, then a historically unprecedented defeat of the Prime Minister's deal. Then, instead of genuinely reaching out on a cross-party basis, the Prime Minister is seeking to placate the hardcore in her own ranks, and pursuing a strategy of running down the clock. Most disastrously of all, she agreed to the Brady amendment, in effect reneging on the deal she had reached with our 27 EU partners - a deal that she had repeatedly and solemnly told the House of Commons was the best available. When the First Minister was in Brussels last week he was left in no doubt that this volte face had hugely undermined not just the Prime Minister's personal credibility, but goodwill towards the United Kingdom as a whole. Then, last week, faced by a revolt from some of the more rational members within her Cabinet, she again threw sand in the eyes of her MPs, promising a binding vote on an extension to article 50 at the eleventh hour only if her deal is yet again rejected, and if Parliament repeats its crystal clear view that 'no deal' is unacceptable. Llywydd, is it not telling that, despite the Prime Minister giving her word on this series of votes, MPs still felt compelled to vote on an amendment saying the exact same thing in order to press the Prime Minister to honour her promise? And isn't it even more telling that, despite both Government and opposition front benches supporting this amendment, 20 Conservative Brexiteers voted against it, and over 80 Conservative MPs and all but one of the DUP Members abstained. If further evidence were needed that these extremists stand ready to pull the rug from under the Prime Minister at the moment of their choosing, that is it. And yet the Government still won't rule out 'no deal'. The Prime Minister could give that commitment and she has refused to. How can the Prime Minister justify the statement that the Government will ultimately make a success of 'no deal'? This on the same day as the UK Government published their assessment of what 'no deal' means - an analysis that makes it abundantly clear that the UK Government is not even remotely prepared for such an outcome. By their own assessment, only two thirds of the UK Government's most critical 'no deal' projects are on track. Fewer than a quarter of the businesses that currently export to the EU have applied for the documentation they will need to continue to do so in a 'no deal' situation. On trade, the trade Secretary's assurances that all existing EU trade agreements would be in place by 29 March lie in tatters. Agreements will not be in place for some of the key trading nations outside the EU, including Japan and Turkey. We are still waiting, with three weeks to go, for the Government to publish its proposals for UK tariffs in the event of 'no deal'. Without parliamentary backing for these, not only will UK companies be faced with new tariff and non-tariff barriers as high as 87 per cent on frozen beef exports, at least 45 per cent on lamb exports, and 10 per cent on finished vehicles in the car industry, they could also be hit by competition by tariff-free imports of all types of goods from all over the world. It is no wonder that all the UK's business organisations have called for the Government to rule out 'no deal'. To quote Adam Marshall of the British Chambers of Commerce, 'It is time', he said, 'to be honest. Government and its agencies are not prepared for a "no deal" exit on 29 March. Neither are many businesses.' He goes on: 'The overriding priority must be to assure businesses, employees, investors and communities that an unwanted "no deal" scenario will not be allowed to happen by default on March 29.' But the motion before us today does more than just call for 'no deal' to be put off. It insists that 'no deal' must be ruled out as an acceptable strategy at any time. Because 'no deal' damage is not only about the risk of short-term chaos at our ports, disruption to supplies of medicines and food, to just-in-time supply chains, not only about overseas healthcare problems for holiday makers, the loss of pet passports or automatic insurance coverage for drivers in the EU, not only about short-term economic shocks, substantial as those may be; the threat of 'no deal' is one of long-term structural damage to our economy. All credible economic analysis shows that there will be major long-term economic damage from a 'no deal' Brexit, with the economy around 10 per cent smaller than otherwise it would be. The scale of this impact is comparable to the kind of fallout we saw following the financial crisis, but this time, incredibly, it'll be the result of a conscious choice by the UK Government. And a smaller economy is not about statistics and models and graphs, it is about jobs and livelihoods. People's incomes will also be lower than they would have been - around £2,000 per head in Wales. There will be less tax revenue to fund public services, compounding the effects of the lost decade since the recession. And, if we are driven off a Brexit cliff-edge, we risk the long-term undermining of our economy and a decimation of industry at a scale not seen since the de-industrialisation that we know savaged communities right across Wales in the 1980s. And this cannot be averted by parliamentary tactics and manoeuvers, as the Prime Minister hopes. It requires leadership. It requires a change of strategy. It is little comfort to avert 'no deal' in three weeks only to be hit with it in three months. And while no-one in the EU will want a 'no deal' outcome, such a scenario will be less damaging to the EU-27 after the European elections than it would be before. So, our demand is for the Government to rule out 'no deal' full stop. And this is urgent. The effects of anticipating 'no deal' are already being felt, with investors pulling out of the UK or cancelling investment plans, and the impacts will get worse every day the uncertainty is allowed to continue. By failing to rule out 'no deal', the UK Government is acting recklessly with the livelihoods of households in every corner of the UK. An extension of article 50 is not, on its own, sufficient, but it is necessary to ensure we don't have a 'no deal' Brexit by accident in three weeks' time, and the time to prevent that is now. The EU-27 are clear that, while they would support an extension, the UK Government must give a clear reason for it. Extra time for obfuscation and ambiguity will not persuade our partners and it will not serve the UK. What the Prime Minister must do is clearly signal her intention to take decisive action, either to rewrite the political declaration and make a statutory commitment to the closest possible economic relationship with the EU that is compatible with no longer being a member state - a position that we believe can command a stable majority in the House of Commons and the support of the EU-27 - or, failing that, to hold a public vote on the way forward. We will not be supporting the UKIP amendment and, for different reasons, we will not be supporting the Plaid amendment. Supporting this motion in no way undermines our position as a party and as a Welsh Government on a referendum. We are on record as a party and a Government as supporting a referendum as a way of resolving this. This motion, however, is drafted in a way that enables us to send a simple and united message between Scotland and Wales that we do not want a 'no deal' Brexit and that the threat must be removed now.
Welsh: Llywydd, mae hi'n amlwg bod Prif Weinidog y DU wedi colli ymddiriedaeth y Senedd. Mae hi wedi bod yn gwyro o un ochr y ffordd i'r llall, yn ceisio plesio yn gyntaf y Brexitwyr yna'r arhoswyr yn ei rhengoedd ei hun yn hytrach na gosod cwrs cyson. Mae'r ffordd y mae hi yn ein gyrru ni ar ei hyd yn dal i arwain at ymyl dibyn. Yn gyntaf fe gawsom ni'r oedi gyda'r bleidlais ystyrlon ym mis Rhagfyr, yna cytundeb y Prif Weinidog yn cael ei drechu mewn modd na welwyd ei debyg erioed o'r blaen. Yna, yn hytrach nag estyn allan mewn gwirionedd ar sail drawsbleidiol, mae'r Prif Weinidog yn ceisio tawelu'r eithafwyr yn ei rhengoedd ei hun, a mynd ar drywydd strategaeth o ganiatáu i amser ddirwyn i ben. Ac yn fwy enbyd na dim, cytunodd i welliant Brady, sydd mewn gwirionedd yn torri'r cytundeb yr oedd hi wedi dod iddo gyda'n 27 partner yn yr UE - cytundeb yr oedd hi wedi dweud dro ar ôl tro ac mewn pob difrif calon wrth Dŷ'r Cyffredin oedd y gorau a oedd ar gael. Pan yr oedd Prif Weinidog Cymru ym Mrwsel yr wythnos diwethaf roedd yn gwbl grediniol fod y tro pedol llwyr yma wedi tanseilio nid yn unig hygrededd personol Prif Weinidog y DU, ond ewyllys da tuag at y Deyrnas Unedig yn ei chyfanrwydd. Yna, yr wythnos diwethaf, yn wyneb gwrthryfel gan rai o aelodau mwy rhesymol ei chabinet, taflodd lwch unwaith eto i lygaid ei ASau, gan addo pleidlais gyfrwymol ar estyniad i Erthygl 50 ar yr unfed awr ar ddeg dim ond petai ei chytundeb yn cael ei wrthod unwaith eto, a phetai'r Senedd yn ailadrodd ei barn sy'n berffaith glir fod ymadael heb gytundeb yn annerbyniol. Llywydd, onid yw hi'n dweud cyfrolau, er i Brif Weinidog y DU roi ei gair ar y gyfres hon o bleidleisiau, bod Aelodau Seneddol yn dal yn teimlo rheidrwydd i bleidleisio ar welliant sy'n dweud yr un peth yn union er mwyn pwyso ar y Prif Weinidog i anrhydeddu ei haddewid? Ac onid yw hi'n fwy arwyddocaol, er gwaethaf y Llywodraeth a meinciau blaen y gwrthbleidiau yn cefnogi'r gwelliant hwn, y pleidleisiodd 20 o Frecsitwyr Ceidwadol yn ei erbyn, ac i fwy nag 80 o Aelodau Seneddol Ceidwadol a phawb ond un o Aelodau'r DUP ymatal. Pe byddai angen mwy o dystiolaeth fod yr eithafwyr hyn yn barod i dynnu'r carped o dan y Prif Weinidog ar adeg o'u dewis eu hunain, dyna'r dystiolaeth. Ac eto mae'r Llywodraeth yn dal i ddiystyru ymadael heb gytundeb. Gallai Prif Weinidog y DU roi'r ymrwymiad hwnnw ac mae hi wedi gwrthod. Sut all y Prif Weinidog gyfiawnhau'r datganiad y bydd y Llywodraeth yn y pen draw yn gwneud llwyddiant o ymadael heb gytundeb? Hyn ar yr un diwrnod ag yr oedd Llywodraeth y DU yn cyhoeddi ei hasesiad o beth fyddai ymadael heb gytundeb yn ei olygu - dadansoddiad sy'n ei gwneud hi'n gwbl glir nad yw Llywodraeth y DU yn agos o gwbl i fod yn barod ar gyfer canlyniad o'r fath. Yn ôl eu hasesiad eu hunain, dim ond dwy ran o dair o brosiectau mwyaf allweddol Llywodraeth y DU o ran ymadael heb gytundeb sydd ar y trywydd iawn. Mae llai na chwarter y busnesau hynny sydd ar hyn o bryd yn allforio i'r UE wedi gwneud cais am y ddogfennaeth fydd ei hangen arnyn nhw i barhau i wneud hynny mewn sefyllfa o ymadael heb gytundeb. O ran masnach, mae sicrwydd yr Ysgrifennydd masnach y byddai holl gytundebau masnach presennol yr UE ar waith erbyn 29 Mawrth yn deilchion. Ni fydd cytundebau ar waith ar gyfer rhai o'r prif wledydd masnachu y tu allan i'r UE, gan gynnwys Japan a Thwrci. Rydym ni'n dal i aros, gyda thair wythnos ar ôl, i'r Llywodraeth gyhoeddi ei chynigion ar gyfer tariffau'r DU mewn achos o ymadael heb gytundeb. Heb gefnogaeth seneddol ar gyfer y rhain, nid yn unig bydd cwmnïau yn y DU yn wynebu rhwystrau tariff a di-dariff newydd mor uchel ag 87 y cant ar allforion cig eidion wedi'u rhewi, o leiaf 45 y cant ar allforion cig oen, a 10 y cant ar gerbydau gorffenedig yn y diwydiant ceir, gallent hefyd fod ar eu colled oherwydd cystadleuaeth mewnforion di-dariff o bob math o nwyddau o bob rhan o'r byd. Nid yw'n syndod bod holl sefydliadau busnes y DU wedi galw ar y Llywodraeth i ddiystyru ymadael heb gytundeb. I ddyfynnu Adam Marshall o Siambrau Masnach Prydain, Mae'n bryd, dywedodd, bod yn onest. Nid yw'r Llywodraeth a'i hasiantaethau yn barod i ymadael heb gytundeb ar 29 Mawrth. Nid yw llawer o fusnesau chwaith. Aiff yn ei flaen: Y brif flaenoriaeth o bell ffordd yw sicrhau busnesau, gweithwyr, buddsoddwyr a chymunedau na chaiff y sefyllfa nad oes mo'i heisiau o ymadael heb gytundeb ddigwydd yn ddiofyn ar 29 Mawrth. Ond mae'r cynnig ger ein bron heddiw yn gwneud mwy na dim ond galw am ddiystyru ymadael heb gytundeb. Mae'n mynnu bod yn rhaid diystyru ymadael heb gytundeb fel strategaeth dderbyniol ar unrhyw adeg. Oherwydd nid yw difrod ymadael heb gytundeb dim ond ynglŷn â'r risg o anhrefn tymor byr yn ein porthladdoedd, amharu ar gyflenwadau bwyd a meddyginiaethau a chadwyni cyflenwi i'r funud, nid yw dim ond ynglŷn â phroblemau gofal iechyd dramor ar gyfer pobl sy'n mynd ar eu gwyliau, colli pasbortau anifeiliaid anwes neu sicrwydd yswiriant awtomatig i yrwyr yn yr UE, nid yn unig am ysgytiadau economaidd tymor byr, er mor sylweddol y bydd y rhai hynny; mae'r bygythiad o ymadael heb gytundeb yn un o ddifrod strwythurol hirdymor i'n heconomi. Mae pob dadansoddiad economaidd credadwy yn dangos y bydd difrod economaidd hirdymor sylweddol yn sgil Brexit heb gytundeb, gyda'r economi tua 10 y cant yn llai nag y byddai fel arall. Mae graddfa'r effaith hon yn debyg i'r math o ganlyniadau a welsom ni yn dilyn yr argyfwng ariannol, ond y tro hwn, yn anhygoel, bydd yn ganlyniad dewis ymwybodol gan Lywodraeth y DU. Ac nid yw economi llai ynglŷn ag ystadegau a modelau a graffiau, mae'n ymwneud â swyddi a bywoliaethau. Bydd incwm pobl hefyd yn is nag y byddai wedi bod - tua £2,000 y pen yng Nghymru. Bydd llai o refeniw treth i ariannu gwasanaethau cyhoeddus, a fydd yn gwaethygu effeithiau'r degawd coll ers y dirwasgiad. Ac, os cawn ni ein gyrru dros ddibyn Brexit, mae perygl inni danseilio ein heconomi yn hirdymor a chwalu'r diwydiant ar raddfa na welwyd ers y dad-ddiwydiannu y gwyddom ni y distrywiodd cymunedau ledled Cymru yn y 1980au. Ac ni ellir osgoi hyn gyda thactegau ac ystrywiau Seneddol, fel mae Prif Weinidog y DU yn gobeithio. Mae angen arweinyddiaeth. Mae angen newid mewn strategaeth. Nid yw hi'n fawr o gysur osgoi ymadael heb gytundeb mewn tair wythnos ond i orfod wynebu hynny eto mewn tri mis. Ac er na fydd ar unrhyw un yn yr UE eisiau canlyniad o ymadael heb gytundeb, bydd sefyllfa o'r fath yn llai niweidiol i 27 gwlad yr UE ar ôl yr etholiadau Ewropeaidd nag y byddai cyn y rheini. Felly, rydym ni'n galw ar y Llywodraeth i ddiystyru ymadael heb gytundeb yn llwyr. Ac mae hyn yn fater o frys. Eisoes mae effeithiau rhagweld ymadael heb gytundeb i'w teimlo, gyda buddsoddwyr yn ymadael â'r DU neu'n terfynu cynlluniau buddsoddi, a bydd yr effeithiau yn gwaethygu bob dydd y caniateir i'r ansicrwydd hwn barhau. Drwy fethu â diystyru ymadael heb gytundeb, mae Llywodraeth y DU yn gweithredu'n fyrbwyll â bywoliaeth aelwydydd ym mhob cwr o'r DU. Nid yw estyniad i erthygl 50, ar ei ben ei hun, yn ddigonol, ond mae'n angenrheidiol i sicrhau nad oes gennym ni Brexit heb gytundeb drwy ddamwain ymhen tair wythnos, a'r amser i atal hynny yw nawr. Mae 27 gwlad yr UE yn glir, er y byddent yn cefnogi estyniad, rhaid i Lywodraeth y DU roi rheswm clir ar ei gyfer. Ni fydd amser ychwanegol er mwyn gwamalu ac amwysedd yn perswadio ein partneriaid ac ni fydd yn llesol i'r DU. Yr hyn y mae'n rhaid i'r Prif Weinidog ei wneud yw rhoi awgrym clir o'i bwriad i weithredu'n bendant, naill ai i ailysgrifennu'r datganiad gwleidyddol a gwneud ymrwymiad statudol i'r berthynas economaidd agosaf bosib â'r UE sy'n gydnaws â pheidio â bod bellach yn aelod-wladwriaeth - sefyllfa y credwn y gall hawlio mwyafrif sefydlog yn Nhŷ'r Cyffredin a chefnogaeth 27 gwlad yr UE - neu, yn absenoldeb hynny, i gynnal pleidlais gyhoeddus ar y ffordd ymlaen. Ni fyddwn yn cefnogi gwelliant UKIP ac, am wahanol resymau, ni fyddwn yn cefnogi gwelliant Plaid Cymru. Nid yw cefnogi'r cynnig hwn mewn unrhyw fodd yn tanseilio ein safbwynt fel plaid nac fel Llywodraeth Cymru o ran cael refferendwm. Rydym ni wedi dweud ar goedd fel plaid a Llywodraeth ein bod yn cefnogi refferendwm fel ffordd o ddatrys hyn. Mae'r cynnig hwn, fodd bynnag, wedi'i ddrafftio mewn ffordd sy'n ein galluogi i anfon neges syml ac unedig rhwng Cymru a'r Alban nad ydym ni eisiau Brexit heb gytundeb a bod yn rhaid dileu'r bygythiad yn awr.