English: I'm very pleased to have the opportunity to contribute to this important debate. Perhaps I've mentioned before that I'm a GP, but if I haven't mentioned that enough, I repeat it this afternoon. But the fact that people are living longer is a matter of praise for the health service, if anything. We are used to hearing people criticising the staff and the health service, but, at least, when there's evidence and it's a clear fact that we're all living longer, it should be a matter of praise for the health service, for the NHS. Of course, the surgery, as a rule, is usually the first place that people turn to when they're in need - the first port of call. What we're increasingly finding is that that service in the surgery is under terrific pressure. We know the figures: 90 per cent of our patients are seen in primary care - we used to say on 10 per cent of the budget, but, as we've heard already, that percentage of the budget has gone down to 7.45 per cent. There is a requirement, therefore, on GPs and their staff to do more with fewer resources. Following on from what the Royal College of General Practitioners and the BMA have been saying over the last few months, there is a need to divert and change the budget back to what it used to be, which was about 11 per cent of the NHS budget, because, in essence, the number of appointments that we have with our patients is on the increase. Those appointments are more intense and more complex, because of the nature of the illnesses, as we've heard from David Rees. Older people have more than one chronic condition, and it is a significant challenge to deal with all of them in 10 minutes. At the end of the day, what we're concerned about as GPs is that we want to improve the quality of that discussion between the GP or the nurse and the patient. We only have 10 minutes, and that's on a good day, because, on average, we see between 50 and 80 patients every day. What we want to see is an improvement in the quality of those 10 minutes that we have. That's why we need more funding and resources: in order to employ more GPs in the first place, but also more nurses, more physiotherapists and so forth, and also social workers in our practices, and, I would say, on every ward in our hospitals. That's where the collaboration with social services comes in, and is so important. We don't need expensive reorganisation. We want social workers working with us in surgeries, arranging social services for our patients, but also on the wards - to have one social worker there who can arrange how that patient is going to be discharged at an early stage with all the arrangements in place. That's why there's a need to employ more workers at grass-roots level. That's why we need a greater part of that budget coming to primary care. We need to increase it from 7.45 per cent back to where it was, around 11 per cent, because 90 per cent of the patients are seen in primary care, and we want the resources to offer an improved service. Those resources include employing more GPs. As David has already said, there are some things that only a GP can do. We need more of them. But we have make the work, the job, more attractive to our young doctors who are now in our hospitals. They need to be better influenced than they are at the moment to become GPs. All those plans that we have already to attract doctors back to general practice - we have to improve them, and it must be made easier to attract our most able GPs back to general practice, particularly in our most rural communities and most deprived communities. So, there are many challenges, as we've heard, but we need to address those challenges. Ultimately, our health service relies on general practice that is also fresh and energised and that can solve the majority of problems in our communities. If we were to divert just a small percentage more of our patients to hospitals, then our hospitals would be under even greater strain than they are at the moment. By investing more money in primary care, we could prevent many people from having to go to A&E departments or from being on waiting lists in the first place, because we have the resources and the ability to arrange things for our patients in the community, but we have to have more assistance. I would be pleased to hear from the Minister if he would be willing to meet with the leaders of GPs in Wales in order to discuss the way forward. Thank you.
Welsh: Rwy'n falch iawn o gael y cyfle i gyfrannu i'r ddadl bwysig yma. Efallai fy mod wedi sôn o'r blaen fy mod i'n feddyg teulu, ond jest rhag ofn nad wyf wedi sôn digon am y ffaith honno, rwy'n ailadrodd y peth eto'r prynhawn yma. Ond, yn y bôn, wrth gwrs, mae'r ffaith bod pobl yn byw yn hirach yn destun clod i'r gwasanaeth iechyd, os rhywbeth. Rydym ni wedi hen arfer ar glywed pobl yn beirniadu'r staff a beirniadu'r gwasanaeth iechyd, ond, o leiaf, pan fo tystiolaeth a'i fod yn ffaith gadarn ein bod ni i gyd yn byw yn hirach, dylai fod yn destun clod i'n gwasanaeth iechyd cenedlaethol. Wrth gwrs, y feddygfa ydy, fel rheol, y lle cyntaf y mae pobl yn troi ato pan fônt mewn cyfyngder - y 'first port of call' felly. Beth rydym ni'n ei ffeindio yn gynyddol ydy fod y gwasanaeth yna yn y feddygfa o dan straen anhygoel. Ydym, rydym ni'n gwybod y ffigurau: mae yna 90 y cant o'n cleifion ni yn cael eu gweld yng ngofal cynradd - roeddem ni'n arfer dweud ar 10 y cant o'r gyllideb, ond, fel yr ydym ni wedi ei glywed eisoes, mae'r ganran honno o'r gyllideb yn awr wedi llithro i lawr i 7.45 y cant. Mae yna ofyn, felly, i feddygon teulu a'u staff wneud fwy efo llai o adnoddau. Wedyn, yn dilyn beth mae Coleg Brenhinol y Meddygon Teulu wedi bod yn ei ddweud dros y misoedd - a'r BMA - mae eisiau rhyw fath o arallgyfeirio, neu newid cyfeiriad, yn y gyllideb yna, a hynny yn ôl i rywbeth fel yr oedd: rhywbeth fel 11 y cant o gyllideb y gwasanaeth iechyd, achos, yn y bôn, mae nifer y cyfweliadau yr ydym yn eu cael gyda'n cleifion yn cynyddu. Mae'r cyfweliadau hynny yn ddwysach ac yn fwy cymhleth achos natur y salwch, fel yr ydym wedi'i glywed gan David Rees. Mae pobl hŷn efo mwy nag un salwch cronig, ac mae yna her sylweddol i ddelio efo nhw i gyd mewn 10 munud. Ar ddiwedd y dydd, beth yr ydym yn poeni yn ei gylch fel meddygon yw ein bod ni eisiau gwella ansawdd y drafodaeth yna rhwng y claf a'r meddyg neu'r nyrs, a 10 munud sydd gyda ni, ac mae hynny ar ddiwrnod da. Ar gyfartaledd, rydym ni'n gweld rhwng 50 ac 80 o gleifion bob dydd. Beth yr ydym eisiau gweld yw gwella ansawdd y 10 munud yna sydd gyda ni. Dyna pam mae eisiau rhagor o arian ac adnoddau: er mwyn inni allu cyflogi rhagor o feddygon teulu yn y lle cyntaf, ond hefyd rhagor nyrsys a rhagor o ffisiotherapyddion ac ati, a hefyd gweithwyr cymdeithasol yn ein practisiau, a hefyd, y buaswn yn dweud, ar bob ward yn ein hysbytai. Dyna lle mae'r cydweithio efo gwasanaethau cymdeithasol yn dod i fewn, ac mor bwysig. Nid oes eisiau rhyw adrefnu costus. Rydym ni eisiau gweithwyr cymdeithasol efo ni yn y feddygfa sy'n gallu trefnu pethau cymdeithasol i'n cleifion, ond hefyd ar y wardiau yn yr ysbyty - cael un gweithiwr cymdeithasol fanna sy'n gallu trefnu sut y mae'r claf yn mynd i adael yr ysbyty yn gynnar a chyda'r holl drefniadau yn eu lle. Dyna pam mae angen cyflogi rhagor o weithwyr ar y llawr. Dyna pam mae eisiau i ran fwy o'r gyllideb honno ddod i ofal cynradd. Mae eisiau ei chynyddu o 7.45 y cant yn ôl i fel yr oedd, rhywbeth fel 11 y cant. Mae 90 y cant o'r cleifion yn cael eu gweld yng ngofal cynradd, ac rydym ni eisiau'r adnoddau i gynnig gwasanaeth gwell. Mae'r adnoddau yna yn cynnwys cyflogi rhagor o feddygon teulu. Fel y mae David wedi'i ddweud eisoes, mae yna rhai pethau dim ond meddyg teulu y gall eu gwneud. Mae'n rhaid inni gael rhagor ohonyn nhw. Ond mae'n rhaid inni wneud y gwaith - y swydd - yn fwy deniadol i'n meddygon ifanc ni sydd yn awr yn ein hysbytai. Mae'n rhaid iddyn nhw gael eu dylanwadu'n well nag y maent ar hyn o bryd i ddod yn feddygon teulu. Mae'n rhaid i'r holl gynlluniau yna sydd gennym ar hyn o bryd i ddenu meddygon yn ôl i fod yn feddygon teulu - mae'n rhaid eu gwella ac mae'n rhaid inni ei gwneud yn haws i ddenu ein meddygon teulu mwyaf disglair yn ôl i feddygaeth deuluol, yn enwedig yn ein cymunedau mwyaf gwledig a mwyaf difreintiedig ni. Felly, mae yna sawl her, fel yr ydym wedi'u clywed, ond mae'n rhaid inni fynd i'r afael â nhw. Ar ddiwedd y dydd, mae ein gwasanaeth iechyd ni yn dibynnu ar feddygaeth deuluol sydd hefyd yn ffres ac yn egnïol, ac sy'n gallu datrys y rhan fwyaf o broblemau yn ein cymunedau. Pe bai ni'n arallgyfeirio jest rhyw ganran fechan yn uwch o'n cleifion yn syth i'r ysbytai, byddai ein hysbytai ni o dan hyd yn oed fwy o bwysau nag y maent ar hyn o bryd. Wrth fuddsoddi rhagor o arian mewn gofal cynradd, byddem yn gallu atal lot o bobl rhag gorfod mynd i adrannau damweiniau neu rhag bod ar restrau aros yn y lle cyntaf, achos bod gyda ni'r adnoddau a'r ddysg i drefnu a gwneud pethau i'n cleifion yn y gymuned ond mae'n rhaid inni gael rhagor o help. Buaswn yn falch o glywed gan y Gweinidog a fuasai'n fodlon cyfarfod efo arweinyddion meddygon teulu yng Nghymru er mwyn trafod y ffordd ymlaen. Diolch yn fawr.