English: This is a first for a trade agreement. It's unprecedented for a Government to enter into a trade treaty agreement that adds layers and layers of bureaucracy to selling or buying goods that we may wish to exchange with our European neighbours. Most trade deals remove barriers to trading, not increase them. This self-imposed cross we now have to bear comes on the back of an obsession about sovereignty, as if, in the middle of a global pandemic and a climate emergency, we are somehow independent actors in control of our destiny. By a pipsqueak, we have managed to avoid the even more damaging prospect of a 'no deal', and no doubt the images of thousands of lorry drivers stacked up in Kent and elsewhere helped to concentrate minds on what a 'no deal' would involve. But it would have added the payment of taxes or tariffs to any of the goods we imported, in particular food. The impacts on the communities that, certainly, I represent would have been absolutely devastating. The lesser evil of this thin deal will still increase prices of anything we import or export. The bureaucracy involved in form filling and compliance checks inevitably will have a cost, which in most cases will be passed on to the consumer. It didn't need to be this way; the 2016 referendum said nothing about leaving the single market. The question was should the United Kingdom remain a member of the EU or not. No mention of leaving the single market and no discussion beyond a catalogue of porky pies on what that would mean. It would certainly have been perfectly possible to leave the EU and remain part of the single market. This was a political choice by the far-right element who now dominate the Tory party, aided and abetted by their fellow-travelling UKIP friends, some of whom are present in this Parliament. Time will tell whether the sunny tableau painted by David Rowlands is the future that now beckons for Wales. Yes, there will be opportunities for entrepreneurial businesses to spot gaps in supply chains, to provide substitutes for imported goods or parts of goods, and that opportunity may prove to be a real one for many small enterprises, and good luck to them. But these non-tariff barriers make the just-in-time model of the supermarkets to ship nearly all fresh produce from other parts of Europe increasingly unattractive and unreliable, so there may well be new opportunities for Welsh horticulture, which of course I welcome. But the danger of these non-tariff barriers is that multinational companies will lose patience with the bureaucracy and the delays involved in having part of their business in Wales or Britain with key suppliers and sales markets in mainland Europe, and that they will use the transition period to transfer their operations to elsewhere in Europe. That would have devastating consequences for many parts of Wales, particularly Deeside. On fishing, yes, it prevents the annihilation of the Welsh fishing industry, which would have been the result of no deal, but it's delusional of Paul Davies to foretell a golden future for the Welsh fishing industry. I am sure the five multimillionaire organisations that dominate the British fishing industry will be delighted to get increasing amounts of the UK catch, inaccessible to Welsh fishing businesses whose small inshore boats are not capable of reaching the deep waters. Unless we take very swift regulatory action, the wealth will simply be gobbled up by these multimillionaires who already dominate the British fishing industry, and that foretells what might happen to many other parts of our industries as well. Turning to the views of my own constituents, the decision to prevent our young people from continuing to have the opportunity to study in Europe - so near, yet so culturally different - has been widely condemned. It really is demonstrating the little Englander approach of the Johnson Government in its most unattractive light. We have to remember that the reason why the European project was founded at all was in order to prevent future wars between our nations, and this wonderful Erasmus+ programme - shaped by a proud Welshman, Hywel Ceri Jones - was really helping young people to respect and celebrate difference and learning from each other's strengths. Now instead, the UK Government wants to replace it -
Welsh: Mae hwn yn gytundeb masnach na welwyd mo'i debyg. Mae'n ddigynsail i Lywodraeth ymrwymo i gytuniad masnach sy'n ychwanegu haenau a haenau o fiwrocratiaeth at y broses o werthu neu brynu nwyddau rydym am eu cyfnewid gyda'n cymdogion Ewropeaidd. Mae'r rhan fwyaf o gytundebau masnach yn cael gwared ar rwystrau i fasnachu, nid eu cynyddu. Mae'r baich gwirfoddol hwn y mae'n rhaid i ni ei ddwyn yn deillio o obsesiwn â sofraniaeth, fel pe baem, yng nghanol pandemig byd-eang ac argyfwng hinsawdd, rywsut yn weithredwyr annibynnol sy'n rheoli ein tynged ein hunain. O drwch blewyn, rydym wedi llwyddo i osgoi sefyllfa hyd yn oed yn fwy niweidiol gadael heb gytundeb, a heb os, mae'r lluniau o filoedd o yrwyr lorïau wedi'u pentyrru yng Nghaint a mannau eraill wedi helpu i ddangos beth fyddai gadael heb gytundeb yn ei olygu. Ond byddai hynny wedi ychwanegu tollau neu dariffau at unrhyw nwyddau y byddem yn eu mewnforio, yn enwedig bwyd. Yn sicr, byddai'r effeithiau ar y cymunedau rwy'n eu cynrychioli wedi bod yn gwbl ddinistriol. Bydd elfen leiaf drwg y cytundeb tenau hwn yn dal i gynyddu prisiau unrhyw beth rydym yn ei fewnforio neu'n ei allforio. Mae'n anochel y bydd y fiwrocratiaeth sydd ynghlwm wrth lenwi ffurflenni a gwirio cydymffurfiaeth yn arwain at gost a fydd yn cael ei throsglwyddo i'r defnyddiwr yn y rhan fwyaf o achosion. Nid oedd angen i bethau fod fel hyn; nid oedd refferendwm 2016 yn sôn o gwbl am adael y farchnad sengl. Y cwestiwn oedd a ddylai'r Deyrnas Unedig barhau i fod yn aelod o'r UE ai peidio. Dim sôn am adael y farchnad sengl a dim trafodaeth y tu hwnt i gatalog o gelwyddau ynglŷn â'r hyn y byddai hynny'n ei olygu. Yn sicr, byddai wedi bod yn gwbl bosibl gadael yr UE a pharhau i fod yn rhan o'r farchnad sengl. Dewis gwleidyddol oedd hwn gan yr elfen dde eithafol sydd bellach yn dominyddu'r blaid Dorïaidd, gyda chymorth eu ffrindiau yn UKIP, y mae rhai ohonynt yn bresennol yn y Senedd hon. Amser a ddengys ai'r darlun heulog a baentiwyd gan David Rowlands yw'r dyfodol sydd bellach yn wynebu Cymru. Bydd, fe fydd cyfleoedd i fusnesau entrepreneuraidd nodi bylchau mewn cadwyni cyflenwi, i ddarparu nwyddau yn lle nwyddau a fewnforir neu rannau o nwyddau, ac efallai y bydd y cyfle hwnnw'n gyfle go iawn i lawer o fentrau bach, a phob lwc iddynt. Ond mae'r rhwystrau nad ydynt yn dariffau yn gwneud model 'mewn union bryd' yr archfarchnadoedd i gludo bron bob cynnyrch ffres o rannau eraill o Ewrop yn fwyfwy anneniadol ac annibynadwy, felly mae'n ddigon posibl y bydd cyfleoedd newydd yn codi i arddwriaeth yng Nghymru, ac rwy'n croesawu hynny wrth gwrs. Ond perygl y rhwystrau hyn nad ydynt yn dariffau yw y bydd cwmnïau rhyngwladol yn colli amynedd gyda'r fiwrocratiaeth a'r oedi sy'n gysylltiedig â lleoli rhan o'u busnes yng Nghymru neu Brydain gyda chyflenwyr allweddol a marchnadoedd gwerthu ar dir mawr Ewrop, ac y byddant yn defnyddio'r cyfnod pontio i drosglwyddo eu gweithgarwch i rywle arall yn Ewrop. Byddai hynny'n arwain at ganlyniadau dinistriol i sawl rhan o Gymru, yn enwedig Glannau Dyfrdwy. Ar bysgota, ydy, mae'n atal difodiant diwydiant pysgota Cymru, a fyddai wedi bod yn ganlyniad i adael heb gytundeb, ond mae Paul Davies yn twyllo'i hun os yw'n rhagweld dyfodol aur i ddiwydiant pysgota Cymru. Rwy'n siŵr y bydd y pum sefydliad gwerth miliynau lawer sy'n dominyddu diwydiant pysgota Prydain yn falch iawn o gael cyfran fwy a mwy o ddalfa'r DU, sy'n anghyraeddadwy i fusnesau pysgota Cymru gan nad yw eu cychod bach ar y glannau yn gallu cyrraedd y dyfroedd dyfnion. Oni bai ein bod yn rhoi camau rheoleiddiol ar waith yn gyflym, bydd y cyfoeth hwn yn cael ei lyncu gan y lluosfiliwnyddion sydd eisoes yn dominyddu diwydiant pysgota Prydain, ac mae hynny'n arwydd o'r hyn a allai ddigwydd i lawer o rannau eraill o'n diwydiannau hefyd. Gan droi at safbwyntiau fy etholwyr, mae'r penderfyniad i atal ein pobl ifanc rhag parhau i gael cyfle i astudio yn Ewrop - mor agos, ond mor wahanol yn ddiwylliannol - wedi'i gondemnio gan lawer. Mae'n dangos meddylfryd Lloegr fach Llywodraeth Johnson ar ei fwyaf annymunol. Mae'n rhaid inni gofio mai'r rheswm pam y sefydlwyd y prosiect Ewropeaidd o gwbl oedd er mwyn atal rhyfeloedd rhwng ein gwledydd yn y dyfodol, ac roedd y rhaglen Erasmus+ ryfeddol hon - a luniwyd gan Gymro balch, Hywel Ceri Jones - o ddifrif yn helpu pobl ifanc i barchu a dathlu gwahaniaethau a dysgu o gryfderau ein gilydd. Nawr, yn ei lle, mae Llywodraeth y DU am -