English: As a republican, I, Bethan Sayed, do solemnly, sincerely and truly declare and swear my allegiance to the people of Wales from now until the end of my term of office, that I promise to faithfully discharge the duties of my office to protect and defend the welfare, the best interests and the rights of the people of Wales. This is the first time in this place that I've had an opportunity to express what's on my mind and in my heart as a real pledge of allegiance. When we pledge allegiance, it is crucial that we believe in that oath. That is true in any part of life - it's true in a court of law, it's true in any conversation. This is what's at the heart of trust. It's crucial in the way that we represent people that we believe in what we say and that we, as representatives of the people, honour our beliefs. But, in Wales, when we take an oath in this place, many of us pledge allegiance to an institution that we don't believe in, not through choice or malice or any attempt to mislead but because we are required to do so in order to take our seats here. In a way, we are threatened into taking an oath that we do not believe in and this is entirely unacceptable. Now, some people have said - some people who aren't in the Senedd any more - that this should not be a priority. They have asked why on earth am I raising something like this, which they would consider to be ostensibly meaningless. But I disagree with them entirely. This is a hugely important issue. When we take an oath, there are versions of oaths in every culture, and virtually every country in the world insists that members take oaths to maintain certain values and principles in public life. In the Assembly, we are required to adhere to the Nolan principles on public life, and morality is important, as are ethics, in almost every parliament throughout the world. These rules are in place because public expectation and opinion state that they are important, but it appears that there is no room for some Members, in their first act in this room, to pledge allegiance to something that they believe in. This is what Members pledge to do currently, 'I - the name of the specific Assembly Member - pledge that I will be faithful to Her Majesty Queen Elizabeth II, her heirs and successors, in accordance with the law. So help me God.' Well, I don't believe in that statement. I am a republican and I am very proud of that fact. I do understand that not everyone is a republican and, of course, they have every right to disagree. I respect that. That is the true nature of democracy. But that respect should work both ways. I respect Members who wish to pledge allegiance to the Queen, although I don't fully understand why they would wish to do that or agree with their desire to do so. But my desire, and that of several other Members, not to do that is not respected. It's not respected either in Scotland, England or other nations where the Queen is the head of state, such as Australia and Canada. What is strange about the oath is that arrangements are in place to take a different oath on the basis of one's religious beliefs but not in terms of an oath to the monarchy. My belief makes it impossible for me to pledge allegiance to the Queen or her heirs because I don't fundamentally believe in the institution that she represents. It doesn't comply with my beliefs or the kind of Wales that I want to see for the future, but, again, if I am to sit in this particular seat, I have to do that, and it makes no sense at all to me.
Welsh: Fel gweriniaethwr, yr wyf fi, Bethan Sayed, yn datgan yn ddiffuant ac yn ddidwyll, yn cadarnhau ac yn tyngu fy nheyrngarwch i bobl Cymru o'r cyfnod hwn tan ddiwedd fy nhymor yn y swydd, fy mod yn addo cyflawni dyletswyddau fy swydd yn ffyddlon i ddiogelu ac amddiffyn lles, buddiannau a hawliau pobl Cymru. Dyma'r tro cyntaf yn y lle hwn i mi gael cyfle i fynegi'r hyn sydd ar fy meddwl ac sydd yn fy nghalon yn wir lw o deyrngarwch. Pan fyddwn yn tyngu llw i rywbeth, mae'n hollbwysig ein bod yn credu y llw hwnnw. Mae hyn yn wir yn unrhyw ran o fywyd - mae'n wir mewn llys, mae'n wir mewn sgwrs. Dyma sydd wrth wraidd ymddiried mewn rhywbeth. Mae'n hanfodol i'r modd yr ydym yn cynrychioli'r pobl - ein bod yn credu yn yr hyn yr ydym yn ei ddweud a'n bod ni fel cynrychiolwyr yn anrhydeddu ein credoau. Ond yng Nghymru, pan fyddwn yn tyngu llw fel cynrychiolwyr yma, mae llawer ohonom yn tyngu llw i sefydliad nad ydym yn credu ynddo, nid o ddewis na malais nac ymgais i gamarwain, ond am fod yn rhaid i ni er mwyn cymryd ein seddi yma. Mewn ffordd, rydym yn cael ein bygwth i dyngu rhywbeth nad ydym yn credu ynddo. Mae hyn yn system gwbl annerbyniol. Nawr, mae rhai pobl wedi dweud - rhai pobl sydd ddim yma yn y Senedd rhagor - na ddylai hyn fod yn flaenoriaeth. Maen nhw wedi gofyn pam ar y ddaear fy mod i'n codi rhywbeth fel hyn sydd mor ymddangosiadol ddibwys. Ond dwi'n anghytuno'n llwyr gyda nhw. Mae hwn yn fater pwysig iawn. Pan fyddwn yn tyngu llw, mae fersiwn o dyngu llw ym mhob diwylliant, ac mae bron pob gwlad yn y byd yn mynnu bod aelodau cyrff yn tyngu llw neu gytuno i gynnal rhai gwerthoedd, gweithredoedd ac egwyddorion mewn bywyd cyhoeddus. Yn y Cynulliad, mae gofyn inni gadw at egwyddorion Nolan o fywyd cyhoeddus, ac mae moesoldeb a rheolau'n bwysig, fel ym mhob corff seneddol arall bron ledled y byd. Mae'r rheolau a'r prosesau hyn yma oherwydd bod disgwyliadau a galw o du'r cyhoedd sy'n dweud eu bod yn bwysig, ond mae'n ymddangos nad oes yna le i rai Aelodau, yn eu gweithred gyntaf yn yr ystafell yma, i dyngu i rywbeth y maent yn credu ynddo. Dyma'r hyn y mae pobl yn tyngu ar hyn o bryd, 'Yr wyf fi - enw'r Aelod Cynulliad penodol - yn tyngu y byddaf yn ffyddlon ac yn wir deyrngar i'w Mawrhydi y Frenhines Elizabeth II, ei hetifeddion a'i helynwyr, yn unol â'r gyfraith. Cynorthwyed Duw fi.' Wel, dwi ddim yn credu yn y gosodiad yma. Dwi'n weriniaethwr a dwi'n falch iawn o hynny. Rwy'n deall nad yw pawb yn weriniaethwyr ac felly mae rhwydd hynt iddyn nhw anghytuno. Dwi'n parchu hynny. Dyna yw gwir natur democratiaeth. Ond dylai'r parch hwnnw fynd y ddwy ffordd. Rwy'n parchu Aelodau sydd am dyngu llw o deyrngarwch i'r Frenhines, er nad wyf i'n llwyr yn deall pam nac yn cytuno â'u hawydd i wneud hynny. Ond nid yw fy nymuniad i a nifer eraill i beidio â gwneud hynny yn cael ei barchu. Nid yw'n cael ei barchu chwaith yn yr Alban, Lloegr, na gwledydd eraill lle mae'r Frenhines yn ben ar y wladwriaeth, fel Awstralia a Chanada. Yr hyn sy'n od am y llw uchod yw bod trefniant ar gael i gymryd llw gwahanol ar sail cred grefyddol rhywun, ond nid am dyngu llw neu beidio i'r frenhiniaeth. Mae fy nghred i yn ei gwneud yn amhosib i mi wir dyngu teyrngarwch i'r Frenhines neu i'w hetifeddion am nad ydw i yn y bôn yn cytuno gyda'r sefydliad y mae'n ei gynrychioli. Dyw e ddim yn cyd-fynd â fy nghredoau na'r fath o Gymru rwyf am weld i'r dyfodol, ac, eto, os wyf am eistedd yn y sedd benodol yma, mae'n rhaid i mi ei wneud e. Dyw'r peth ddim yn gwneud synnwyr i fi.