English: It's when we see the Bill itself. That will give us a better idea of what the UK Government is thinking. When we see what is the self-described great repeal Bill, then, of course, it will be available to this Assembly, and indeed the Welsh Government, to offer an opinion at that time. But I would expect there to be greater clarity, whether that is positive or negative, when that Bill is actually published. The question is asked, of course: what happens if no agreement can be reached? We accept that, in those circumstances, there must be a backstop arrangement. We believe that the answer is an independent form of arbitration. I've said before that we need to ensure that if we have an internal single market with rules, that those rules are agreed, not imposed, and secondly that there's an independent adjudication mechanism such as a court - it could be the Supreme Court - that polices the rules of that internal single market. We're open to further discussion about this and what it might look like in practice, but what we can't accept is that the UK Government should impose itself in areas like agriculture and fisheries, which are fully devolved, in accordance with the wishes of the Welsh people, as expressed through a referendum and legislated for by the UK Parliament itself. It's further been suggested that there is a case for replicating, through UK legislation, current frameworks provided by EU rules in order to - it is said - provide legal and administrative certainty. If nothing changes, then we will exit the EU in March 2019 - it is said - in accordance with the terms of article 50. There are genuine issues about workable arrangements as we transition from EU membership to life outside. That's why we included a chapter on that in the White Paper. We note that the UK Government talks about working closely with the devolved administrations, as they say they want to deliver an approach that works for the whole and each part of the UK. I couldn't disagree with that. We want to work with the UK and our devolved counterparts on the basis of mutual respect and parity of esteem. The UK Government can help to build trust in two ways. First, it needs to recognise that - to adapt a well-known phrase - devolution means devolution; what is already devolved stays devolved. And second, that any measures designed as transitional should clearly be labelled as such through the adoption of sunset clauses. It's hopelessly inadequate for the UK Government to make vague promises about potential future devolution and expect this Assembly simply to fall in line, especially when they're talking about competences that we believe are already devolved to us. We know, however, Llywydd, that powers mean little or nothing unless they are accompanied by the resources to match the policy. I haven't forgotten - and the people of Wales won't forget - that promises were made that Wales wouldn't be a penny worse off as a result of exiting the EU. We will hold those who made that promise to that promise, because Wales gets around £680 million annually in EU funding. We do not expect that money to stick to someone's back pocket in Whitehall. We expect that money to come to Wales. We expect that money to come to underpin our rural and regional economy and, of course, other programmes like Horizon 2020, from the point of departure from the EU. Now, we do want to work constructively. We want a place in the next stage of negotiations. The future of the UK outside the EU is as much a matter for this Government and this Assembly as it is for the UK Government and Parliament. The UK Government now has a chance to live up to its rhetoric and genuinely move forward in ways that bind us together in the common cause of achieving the best EU exit terms possible - the creation of a reformed, dynamic, democratic UK outside the EU - but that will require a fundamental change of Whitehall mindset. If they grasp that chance, then of course we can look to work together as equal partners within the UK in the future. I turn, finally, to the amendments put forward by UKIP. It will come as no surprise, I am sure, to those that proposed these amendments, that we will today not accept any of them. For most of them, the world is seen from a very different perspective if you are a member of UKIP than from our perspective. But one I will refer to now, before dealing with the others, perhaps, as I respond, is amendment 6, and that's on the issue of tariffs. The amendment fails to recognise that tariffs are taxes on consumers. The cost of a tariff is simply passed on to the consumer of that good: £8 billion a year in tariffs is money raised by the UK Government from UK consumers, not from those who export into the UK. That is a tax of some £120 or £130 a year per head that would have to be paid as a Brexit tax, in effect, by each man, woman and child within the UK. We do not think that that is a sensible way forward.
Welsh: Pan fyddwn yn gweld y Bil ei hun fydd hynny. Bydd hwnnw'n rhoi gwell syniad i ni o feddylfryd Llywodraeth y DU. Pan fyddwn yn gweld beth yw'r Bil diddymu mawr hwn, fel y'i gelwir, yna, wrth gwrs, bydd ar gael i'r Cynulliad hwn, ac yn wir i Lywodraeth Cymru, i gynnig barn ar yr adeg honno. Ond byddwn i'n disgwyl gweld mwy o eglurder, boed hynny'n gadarnhaol neu'n negyddol, pan fydd y Bil yn cael ei gyhoeddi mewn gwirionedd. Gofynnir y cwestiwn, wrth gwrs: beth fydd yn digwydd os na ellir dod i gytundeb? Rydym yn derbyn, yn yr amgylchiadau hynny, y bydd yn rhaid cael trefniant wrth gefn. Rydym yn credu mai'r ateb yw math annibynnol o gyflafareddu. Rwyf wedi dweud o'r blaen bod angen i ni sicrhau os oes gennym farchnad sengl fewnol gyda rheolau, bod y rheolau hynny yn cael eu cytuno, nid eu gorfodi, ac yn ail bod yna ddull dyfarnu annibynnol fel llys - megis y Goruchaf Lys - sy'n plismona rheolau'r farchnad sengl fewnol honno. Rydym yn agored i drafodaeth bellach am hyn a sut y gallai ymddangos yn ymarferol. Ond yr hyn na allwn ei dderbyn yw pe byddai Llywodraeth y DU yn gorfodi ei hun mewn meysydd fel amaethyddiaeth a physgodfeydd, sydd wedi eu datganoli'n llawn, yn unol â dymuniadau y Cymry, fel y mynegwyd drwy refferendwm ac y deddfwyd ar ei gyfer gan Senedd y DU ei hun. Awgrymwyd hefyd fod achos dros ailadrodd, drwy ddeddfwriaeth y DU, fframweithiau presennol a ddarperir gan reolau'r UE er mwyn - dywedir - rhoi sicrwydd cyfreithiol a gweinyddol. Os na fydd dim yn newid, yna byddwn yn gadael yr UE ym mis Mawrth 2019 - dywedir - yn unol â thelerau erthygl 50. Mae materion gwirioneddol ynghylch trefniadau ymarferol wrth i ni drosglwyddo o aelodaeth yr UE i fywyd y tu allan. Dyna pam rydym wedi cynnwys pennod ar hynny yn y Papur Gwyn. Nodwn fod Llywodraeth y DU yn sôn am weithio'n agos â'r gweinyddiaethau datganoledig, gan eu bod nhw'n dweud eu bod eisiau cyflwyno dull sy'n gweithio i'r DU gyfan a phob rhan ohoni. Alla i ddim anghytuno â hynny. Rydym yn awyddus i weithio gyda'r DU a'r rhannau datganoledig cyfatebol ar sail parch at ein gilydd a pharch cydradd. Gall Llywodraeth y DU helpu i feithrin ymddiriedaeth mewn dwy ffordd. Yn gyntaf, mae angen iddi gydnabod - i addasu ymadrodd adnabyddus - bod datganoli yn golygu datganoli; bod yr hyn sydd eisoes wedi'i ddatganoli yn aros wedi'i ddatganoli. Ac yn ail, dylai unrhyw fesurau a gynlluniwyd fel rhai pontio gael eu labelu'n glir fel rhai felly trwy'r cyfnod o fabwysiadu cymalau machlud. Mae'n anobeithiol o annigonol i Lywodraeth y DU wneud addewidion amwys am ddatganoli posibl yn y dyfodol a disgwyl i'r Cynulliad hwn gydymffurfio, yn enwedig pan fyddant yn sôn am gymwyseddau yr ydym ni o'r farn eu bod eisoes wedi'u datganoli i ni. Rydym yn gwybod, fodd bynnag, Llywydd, nad yw pwerau yn golygu llawer neu'n golygu dim oni bai eu bod yn dod gyda'r adnoddau i gyd-fynd â'r polisi. Nid wyf i wedi anghofio - ac ni fydd pobl Cymru yn anghofio - fod addewidion wedi'u gwneud na fyddai Cymru yr un geiniog yn waeth ei byd o ganlyniad i adael yr UE. Byddwn yn dwyn y rhai a wnaeth addewid hwnnw i gyfrif, oherwydd mae Cymru yn cael tua £680,000,000 o gyllid yr UE bob blwyddyn. Nid ydym yn disgwyl i'r arian hwnnw lynu at boced gefn rhywun yn Whitehall. Rydym yn disgwyl i'r arian hwnnw ddod i Gymru. Rydym yn disgwyl i'r arian hwnnw fod yn sail i'n heconomi wledig a rhanbarthol ac, wrth gwrs, raglenni eraill fel Horizon 2020, o'r adeg y byddwn yn ymadael â'r UE. Nawr, rydym yn awyddus i weithio'n adeiladol. Rydym eisiau cael lle yn y cam nesaf o drafodaethau. Mae dyfodol y DU y tu allan i'r UE yn gymaint o fater i'r Llywodraeth hon a'r Cynulliad hwn ag y mae i Lywodraeth a Senedd y DU. Mae gan Lywodraeth y DU gyfle bellach i gyflawni ar ei rhethreg a symud ymlaen mewn gwirionedd mewn ffyrdd sy'n ein rhwymo ni at ein gilydd yn yr ymgyrch gyffredin o gyflawni'r telerau ymadael gorau posibl ar gyfer gadael yr UE - creu DU ddiwygiedig, ddeinamig, ddemocrataidd y tu allan i'r UE - ond bydd angen newid sylfaenol ym meddylfryd Whitehall. Os ydynt yn manteisio ar y cyfle hwnnw, yna, wrth gwrs, gallwn ystyried cydweithio fel partneriaid cyfartal yn y DU yn y dyfodol. Trof, yn olaf, at y newidiadau a gyflwynwyd gan UKIP. Ni fydd yn syndod, rwy'n siŵr, i'r rhai hynny a gynigiodd y gwelliannau hyn, na fyddwn heddiw yn derbyn unrhyw un ohonynt. Ar gyfer y rhan fwyaf ohonynt, gwelir y byd o bersbectif gwahanol iawn os ydych chi'n aelod o UKIP nag o'n safbwynt ni. Ond un y gwnaf i gyfeirio ato nawr, cyn ymdrin â'r lleill, efallai, wrth i mi ymateb, yw gwelliant 6, sef mater y tariffau. Mae'r gwelliant yn methu â chydnabod bod tariffau yn drethi ar ddefnyddwyr. Caiff cost tariff ei drosglwyddo i ddefnyddiwr y nwyddau hynny: codir £8 biliwn y flwyddyn mewn tariffau gan Lywodraeth y DU sy'n arian defnyddwyr y DU, nid gan y rhai sy'n allforio i mewn i'r DU. Mae hynny'n dreth o ryw £120 neu £130 y flwyddyn fesul pen y byddai'n rhaid ei thalu fel treth Brexit, i bob pwrpas, gan bob dyn, menyw a phlentyn yn y DU. Nid ydym yn credu bod hynny'n ffordd synhwyrol ymlaen.