English: I agree with you entirely. I've only got five minutes, so I will not be addressing social care; I'm just sticking with hospitals and A&E and health. But, yes, I agree entirely. To help deal with patients who attend, the GP out-of-hours service should be given the job of assessing patients upon arrival, deciding in what order they should be treated and dealing with non-medical emergencies. And this, by the way, is not a complaint about GPs in general. Most of them work incredibly hard and are seeing more and more patients. They are at capacity in many areas. The problem is that the first person who a patient contacts in their GP surgery is the receptionist, who normally lacks any medical training whatsoever, and just collects patients' requests and books them to a doctor's slot until all slots are full. One GP estimated that 10 per cent of their appointments per day were for advice and treatment for common ailments; another noted that practice GPs are concerned that they spend a significant portion of their time treating common ailments and conditions such as cold and flu. A further suggestion I made to the Minister previously is to train receptionists to the level of paramedics. They could then triage patients to the local pharmacy, the GP urgently, GP non-urgently or to A&E. I think it really is important that people don't have a sort of good luck or bad luck on phoning the GP: 'You were forty-first. You might be seriously ill, but the GP cannot see you.' That's got nothing to do with GPs; they are sat in there waiting to deal with people, but if you're the forty-first you don't get seen, if you're the fortieth you do, and the fortieth person might just have a cold or a cough or something that could easily be dealt with by the pharmacy. We don't use pharmacies enough.
Welsh: Rwy'n cytuno â chi'n llwyr. Dim ond pum munud sydd gennyf, felly nid wyf am fynd i'r afael â gofal cymdeithasol; rwyf am gadw at ysbytai, adrannau damweiniau ac achosion brys ac iechyd. Ond, ydw, rwy'n cytuno'n llwyr. Er mwyn helpu i ymdrin â chleifion, dylid rhoi'r gwaith o asesu cleifion wrth iddynt gyrraedd i'r gwasanaeth meddygon teulu y tu allan i oriau, iddynt hwy benderfynu ym mha drefn y dylid eu trin ac ymdrin ag argyfyngau nad ydynt yn rhai meddygol. Ac nid cwyn am feddygon teulu yn gyffredinol yw hyn gyda llaw. Mae'r rhan fwyaf ohonynt yn gweithio'n eithriadol o galed ac yn gweld mwy a mwy o gleifion. Maent yn gweithio'n uwch na'u capasiti mewn sawl man. Y broblem yw mai'r person cyntaf y daw claf i gysylltiad â hwy yn eu meddygfa yw'r derbynnydd, sydd fel arfer heb unrhyw hyfforddiant meddygol o gwbl, ac nid ydynt ond yn casglu ceisiadau cleifion ac yn trefnu slot meddyg ar eu cyfer nes bod pob slot yn llawn. Amcangyfrifodd un meddyg teulu fod 10 y cant o'u hapwyntiadau bob dydd ar gyfer cyngor a thriniaeth ar gyfer anhwylderau cyffredin; nododd un arall fod meddygon teulu yn pryderu eu bod yn treulio cyfran sylweddol o'u hamser yn trin anhwylderau a chyflyrau cyffredin fel annwyd a'r ffliw. Awgrym arall rwyf wedi'i wneud i'r Gweinidog yn y gorffennol yw hyfforddi derbynyddion i lefel parafeddygon. Gallent frysbennu cleifion wedyn i'r fferyllfa leol, at y meddyg teulu ar frys, at y meddyg teulu heb fod brys, neu i'r adran ddamweiniau ac achosion brys. Rwy'n credu ei bod yn bwysig iawn nad yw pobl yn dibynnu ar ryw fath o lwc dda neu lwc ddrwg wrth ffonio'r meddyg teulu: 'Chi oedd Rhif 41. Efallai eich bod yn ddifrifol wael, ond ni all y meddyg teulu eich gweld.' Nid oes a wnelo hynny ddim â meddygon teulu; maent yn eistedd yno yn aros i ymdrin â phobl, ond os mai chi yw Rhif 41, ni chewch eich gweld, os mai chi yw Rhif 40, fe gewch eich gweld, ac efallai mai dim ond annwyd neu beswch neu rywbeth y gallai'r fferyllfa ymdrin ag ef yn hawdd fydd gan y deugeinfed person hwnnw. Nid ydym yn defnyddio fferyllfeydd ddigon.