English: I will mention both amendments. There are no surprises, it's fair to say, and I make no apologies for that, because we will be unable to provide the NHS that we want unless we establish a centre for medical education in Bangor and expand medical placements across Wales. And the other amendment: we're not going to be able to provide the healthcare that we want and the health services we want unless we recognise and acknowledge that Welsh language services are not an additional option that can be deferred to that mythical future when there are plenty of resources available, but rather that it is a crucial part of delivering safe clinical care today. I will start on that point. There is some idea out there still that the vast majority of the people of Wales can speak English and, therefore, it makes no difference to them if they speak to their doctor or nurse in Welsh or in English. The Welsh Language Commissioner has talked about more than one health board referring to the fact that some of their staff have difficulty in understanding the need to provide services through the medium of Welsh, when their perception is that there is a clear lack of demand from the public for such services. Many health boards have a neutral attitude towards this, and this in and of itself is problematic. Although it is not hostile, considering English as the norm or the default is a barrier to proactive action in finding solutions to linguistic needs. The ability to describe symptoms accurately helps diagnosis. Describing symptoms in your first language makes it easier to give an accurate description, as I know Dai Lloyd would confirm as a GP. It becomes more and more important when you talk of young children, and of people with dementia, learning difficulties or mental health conditions. So, the recruitment of Welsh-speaking staff and providing a bilingual service isn't something that should be seen as a box-ticking exercise because those nuisance people in Plaid Cymru were able to influence Government once. It is related to the fact that vulnerable patients could die if you don't provide that service. But, there are still signs of contempt, I'm afraid. The Welsh Government don't even believe that they need to publish the number of Welsh speakers within the NHS, with the exception of GPs - those are counted. So, we have no idea where the gaps are and what the trends are. [ Interruption. ]
Welsh: Mi soniaf i am y ddau welliant. Nid oes syrpreisys yn y gwelliannau, mae'n deg i ddweud, ac rwy'n ymddiheuro dim am hynny, oherwydd ni fyddwn ni'n gallu darparu'r NHS rydym ni ei eisiau oni bai ein bod ni yn sefydlu canolfan addysg feddygol ym Mangor ac ehangu lleoliadau hyfforddi ledled Cymru. Y gwelliant arall: nid ydym ni'n mynd i allu darparu'r gofal a'r gwasanaeth iechyd rydym ni ei eisiau oni bai ein bod ni'n cydnabod nad yw gwasanaethau yn y Gymraeg ddim yn rhyw ddewis ychwanegol a all gael ei ohirio tan y dyfodol chwedlonol hwnnw pan mae yna hen ddigon o adnoddau, ond yn hytrach ei fod yn rhan hanfodol o gyflwyno gofal clinigol diogel heddiw. Fe wnaf i ddechrau efo'r pwynt yna. Mae yna ryw syniad allan yna, wyddoch chi, o hyd fod mwyafrif llethol pobl Cymru'n gallu siarad Saesneg, ac oherwydd hynny nad oes gwahaniaeth a ydyn nhw'n siarad efo'u meddyg neu nyrs yn Gymraeg neu Saesneg. Mae Comisiynydd yr Iaith Gymraeg wedi sôn am fwy nag un bwrdd iechyd yn cyfeirio at y ffaith fod rhai o'u staff yn ei chael hi'n anodd deall yr angen i ddarparu ac i gynnig gwasanaethau yn Gymraeg, pan fod eu canfyddiad yn un o ddiffyg galw amlwg am wasanaethau gan y cyhoedd. Mae llawer o'r byrddau iechyd eu hunain ag agwedd niwtral tuag at hyn, ac mae hyn ynddo'i hun yn broblemus. Er nad yw'n elyniaethus, mae ystyried y Saesneg fel jest y norm - yr iaith default - yn rhwystr i weithredu rhagweithiol wrth chwilio am atebion i anghenion ieithyddol. Mae gallu i ddisgrifio symptomau yn gywir yn helpu diagnosis cywir. Mae disgrifio symptomau mewn iaith gyntaf yn ei gwneud hi'n haws i roi disgrifiad cywir, fel yr wyf yn gwybod y byddai Dai Lloyd yn ei gadarnhau fel meddyg teulu. Mae'n mynd yn fwy ac yn fwy amlwg pan rŷch chi'n sôn am bobl ifanc ac am blant, ac am bobl efo dementia, anableddau dysgu neu gyflwr iechyd meddwl. Felly, nid yw recriwtio staff sy'n siarad Cymraeg, a darparu gwasanaethau dwyieithog, ddim yn rhywbeth ddylai gael ei weld fel rhyw dicio bocs oherwydd bod y bobl niwsans yna yn Plaid Cymru wedi gallu dylanwadu ar Lywodraeth unwaith - mae'n rhywbeth i'w wneud am fod cleifion bregus yn gallu marw os na wnewch chi. Mae yna dal arwyddion o ddirmyg, rwy'n ofni. Nid yw Llywodraeth Cymru ddim hyd yn oed yn meddwl bod angen trafferthu i gyhoeddi nifer y siaradwyr Cymraeg yn yr NHS, ac eithrio nifer y meddygon teulu - mae'r rheini'n cael eu rhifo. Felly, nid oes gennym ni syniad yn lle mae'r bylchau a beth ydy'r tueddiadau ac yn y blaen. [ Torri ar draws. ]