English: Thank you, Presiding Officer. No-one wanted a minute in this debate which is hardly surprising, because I think most people have got other things on their minds. It's probably a bad day to have this debate: it's not only the eve of a general election, but we've already had one housing debate today. But I think housing is one of the great challenges facing all of Britain, including Wales. The post-war period in terms of housing can be broken into two periods: first, the period from 1945 to 1980. During that period, we saw a huge growth in council housing and the building of a large number of new estates, especially in the larger urban areas. We also saw the growth of owner occupation and the start of the building of large private estates, again predominantly in urban areas. Housing has changed a lot in the last 50 years and I would say not all for the best. There has been a large increase in empty properties; there has been a change in housing tenure; an increase in the number of single-person households; an increase in pensioner households; and an increase in young people in houses in multiple occupation, especially but not only students, as student numbers have increased considerably. Council housing has declined through sales and the failure to build. There has been a substantial growth in housing associations. There was a decline in the private rented sector in the 1960s and 1970s, where, by the end of the 1970s, privately rented really often meant only student accommodation. That's been reversed. Both the large-scale owners and those using an additional house as an alternative to a private pension, there has been a huge increase in it, especially in areas that historically have not been associated with having privately rented accommodation. As a consequence of benefit changes, demand has increased for smaller sized accommodation.
Welsh: Diolch i chi, Llywydd. Nid oedd neb eisiau munud yn y ddadl hon, ac nid yw hynny'n syndod, oherwydd credaf fod gan y rhan fwyaf o bobl bethau eraill ar eu meddyliau. Mae'n debyg fod hwn yn ddiwrnod gwael i gael y ddadl hon: nid yn unig mae'n noson cyn etholiad cyffredinol, ond rydym eisoes wedi cael un ddadl ar dai heddiw. Ond rwy'n credu mai tai yw un o'r heriau mawr sy'n wynebu Prydain gyfan, gan gynnwys Cymru. Gellir rhannu'r cyfnod ar ôl y rhyfel yn ddau gyfnod mewn perthynas â thai: yn gyntaf, y cyfnod o 1945 i 1980. Yn ystod y cyfnod hwnnw, gwelsom dwf aruthrol mewn tai cyngor ac adeiladu nifer fawr o stadau newydd, yn enwedig yn yr ardaloedd trefol mwy o faint. Hefyd, gwelsom dwf perchen-feddiannaeth a dechrau adeiladu ystadau preifat mawr, unwaith eto mewn ardaloedd trefol yn bennaf. Mae'r maes tai wedi newid llawer yn ystod yr 50 mlynedd diwethaf ac nid er gwell bob amser yn fy marn i. Gwelwyd cynnydd mawr mewn eiddo gwag; bu newid mewn deiliadaeth tai; cynnydd yn nifer yr aelwydydd un person; cynnydd yn nifer cartrefi pensiynwyr; a chynnydd yn nifer y bobl ifanc mewn tai amlfeddiannaeth, myfyrwyr yn bennaf, ond nid yn unig, gan fod niferoedd myfyrwyr wedi cynyddu'n sylweddol. Mae niferoedd tai cyngor wedi lleihau yn sgil gwerthiannau a'r methiant i adeiladu. Cafwyd cynnydd sylweddol yn nifer y cymdeithasau tai. Bu dirywiad yn y sector rhentu preifat yn y 1960au a'r 1970au, lle roedd rhentu preifat, erbyn diwedd y 1970au, yn aml yn golygu llety myfyrwyr yn unig mewn gwirionedd. Mae hynny wedi cael ei wrthdroi. Gyda pherchnogion ar raddfa fawr a'r rhai sy'n defnyddio tŷ ychwanegol fel dewis arall yn lle pensiwn preifat, gwelwyd cynnydd enfawr mewn rhentu preifat, yn enwedig mewn ardaloedd nad ydynt wedi bod yn gysylltiedig yn hanesyddol â llety rhent preifat. O ganlyniad i newidiadau i fudd-daliadau, mae'r galw wedi cynyddu am lety llai o faint.