English: But it isn't just on the alleged privatisation and austerity where there are concerns due to the political structure of Wales being overly dependent on decisions made by politicians in London. The transatlantic trade and investment partnership talks that were ongoing a couple of years ago attracted major concern because of the effects that such a deal could have on the NHS. Had TTIP been signed in one of its early forms, certainly the NHS would have had no choice but to open up provision to the numerous private health companies lobbying for such a deal, remember. Indeed, some opposition to TTIP was publicly expressed by the Eurosceptic movement as a way to bring people to an anti-European position. But I would argue that we are now perhaps in even greater danger from such an agreement being pursued by the UK Government, unilaterally with the United States. At least the EU has strong internal political pressures to maintain public health systems. It's naivety of the utmost, I think, to pretend that the emboldened Thatcherites likely to resume control of the UK Government are going to have the interests of the NHS at heart when negotiating trade deals. I'd even add that many may see this as a way of pushing through their long-term agenda of NHS privatisation, and being able to avoid blame by subsequently blaming an unintended consequence. With that I turn to the final aspect of this debate. Yes, the NHS is in danger of privatisation. I'm aware that the Conservatives are now downplaying the extent to which private providers have actually taken over the running of NHS services since the 2012 Health and Social Care Act in England, but the facts do show a growth: slow-release privatisation has seen the percentage of the health budget finding its way into private hands rising from 4 per cent in 2009-10 to 8 per cent in 2015. The slowness, incidentally, of this growth actually reflects some inconvenient facts. It's actually pretty difficult to make money from some parts of the NHS, so why would a private sector provider want to run it? You can only really start a significant privatisation, you could argue, by allowing providers to turn people away for treatment if they can't pay. Finally, the bigger danger to core services isn't so much from obscure commissioning rules and contract design, it's from continual poor performance, leading to people perceiving that private health insurance, or the private healthcare route, is essential in ensuring that they get prompt diagnosis in treatment. I'm sure I'm not the only Member in this Chamber who's been approached by constituents who say they have been encouraged and advised by GPs or hospital consultants to seek private treatment because that would get them that treatment quicker. Those constituents tell me that they have felt they have no option. Private providers can only really start to make money if health insurance grows, therefore they need waiting lists to get longer, to the extent people fear for their own health. So, I think we're probably not going to get to a stage where a mainstream political party advocates fully a privatised system. It will be pursued, I think, through stealth, by the few true believers, and emerge slowly as a result of a thousand decisions made by pragmatists operating within constrained financial circumstances. The perception is that offering services for competitive tender brings efficiency savings or better care. This will happen alongside the removal of any free treatment for things deemed by some to be luxuries or lifestyle treatments - IVF, perhaps; gender identity. So this is the risk of the Conservative NHS: in the long run, their NHS will be shrunk and become like the UK version of Medicare. If you're lucky - [Interruption.] I will certainly give way.
Welsh: Ond nid y preifateiddio honedig a chaledi yw'r unig bethau sy'n destun pryder am fod strwythur gwleidyddol Cymru yn rhy ddibynnol ar benderfyniadau a wneir gan wleidyddion yn Llundain. Creodd trafodaethau'r bartneriaeth masnach a buddsoddiad trawsiwerydd a oedd yn mynd rhagddynt flwyddyn neu ddwy yn ôl bryder mawr oherwydd yr effeithiau y gallai cytundeb o'r fath eu cael ar y GIG. Pe bai ffurf gynnar ar y bartneriaeth masnach a buddsoddiad trawsiwerydd wedi cael ei llofnodi, yn sicr ni fyddai unrhyw ddewis gan y GIG ond agor y ddarpariaeth i'r cwmnïau iechyd preifat niferus sy'n lobïo am gytundeb o'r fath, cofiwch. Yn wir, mynegwyd peth gwrthwynebiad i'r bartneriaeth masnach a buddsoddiad trawsiwerydd yn gyhoeddus gan y mudiad Eurosceptic fel ffordd o feithrin safbwynt gwrth-Ewropeaidd mewn pobl. Ond byddwn yn dadlau ein bod bellach efallai'n wynebu mwy fyth o berygl y bydd Llywodraeth y DU yn mynd ar ôl cytundeb o'r fath, yn unochrog gyda'r Unol Daleithiau. O leiaf mae gan yr UE bwysau gwleidyddol mewnol cryf i gynnal systemau iechyd y cyhoedd. Naïfrwydd o'r mwyaf yn fy marn i yw esgus bod y Thatcheriaid sy'n debygol o adfer rheolaeth ar Lywodraeth y DU yn mynd fod â budd y GIG yn agos at eu calonnau wrth drafod cytundebau masnach. Byddwn hyd yn oed yn ychwanegu y gallai llawer o bobl weld hyn fel ffordd o hyrwyddo'u hagenda hirdymor o breifateiddio'r GIG, a gallu osgoi bai drwy feio canlyniad anfwriadol yn dilyn hynny. Gyda hynny, trof at yr agwedd olaf ar y ddadl hon. Ydy, mae'r GIG mewn perygl yn sgil preifateiddio. Rwy'n ymwybodol fod y Ceidwadwyr bellach yn bychanu'r graddau y mae darparwyr preifat wedi cymryd drosodd y gwaith o redeg gwasanaethau GIG mewn gwirionedd ers Deddf Iechyd a Gofal Cymdeithasol 2012 yn Lloegr, ond mae'r ffeithiau'n dangos twf: mae preifateiddio graddol wedi gweld y ganran o'r gyllideb iechyd sy'n cyrraedd dwylo preifat yn codi o 4 y cant yn 2009-10 i 8 y cant yn 2015. Gyda llaw, mae arafwch y twf hwn yn adlewyrchu rhai ffeithiau anghyfleus. Mewn gwirionedd mae'n eithaf anodd gwneud arian o rai rhannau o'r GIG, felly pam y byddai darparwr sector preifat yn awyddus i'w rhedeg? Gallech ddadlau na allwch ddechrau preifateiddio'n sylweddol mewn gwirionedd heb adael i ddarparwyr wrthod triniaeth i bobl os nad ydynt yn gallu talu. Yn olaf, nid rheolau comisiynu a chynlluniau contract aneglur sy'n peri'r perygl mwyaf i wasanaethau craidd ond perfformiad gwael parhaus, gan arwain pobl i gredu bod yswiriant iechyd preifat, neu'r llwybr gofal iechyd preifat, yn hanfodol er mwyn sicrhau eu bod yn cael diagnosis prydlon yn rhan o'u triniaeth. Rwy'n siŵr nad fi yw'r unig Aelod yn y Siambr hon sydd wedi clywed etholwyr yn dweud eu bod wedi cael eu hannog a'u cynghori gan feddygon teulu neu feddygon ymgynghorol mewn ysbytai i gael triniaeth breifat am y byddai hynny'n sicrhau triniaeth gyflymach iddynt. Mae'r etholwyr hynny'n dweud wrthyf eu bod yn teimlo nad oes ganddynt unrhyw ddewis. Ni all darparwyr preifat ddechrau gwneud arian go iawn nes i yswiriant iechyd gynyddu, felly maent angen i restrau aros fynd yn hwy, i'r graddau fod pobl yn ofni am eu hiechyd. Felly, nid wyf yn credu ei bod yn debygol o gyrraedd cam pan fydd plaid wleidyddol brif ffrwd yn dadlau dros system wedi'i phreifateiddio'n llawn. Caiff ei wneud yn raddol, rwy'n credu, gan yr ychydig wir gredinwyr, a bydd yn ymddangos yn araf o ganlyniad i fil o benderfyniadau a wnaed gan bragmatyddion yn gweithredu mewn amgylchiadau ariannol cyfyng. Y canfyddiad yw bod cynnig gwasanaethau ar gyfer tendro cystadleuol yn sicrhau arbedion effeithlonrwydd neu ofal gwell. Bydd hyn yn digwydd ochr yn ochr â chamau i gael gwared ar unrhyw driniaeth am ddim ar gyfer pethau y tybir gan rai eu bod yn driniaethau moethusrwydd neu ffordd o fyw - IVF, efallai; hunaniaeth rywedd. Felly, dyma risg GIG y Ceidwadwyr: yn y tymor hir, bydd eu GIG wedi crebachu ac yn dod yn debyg i fersiwn y DU o Medicare. Os ydych yn lwcus - [Torri ar draws.] Yn bendant, fe ildiaf.