English: Freedom of movement opens horizons. People living amongst us in our communities have benefited from this freedom - people who will now see those horizons disappear. It is a remarkable and deeply sad phenomenon, but here we are. I mentioned the focus groups that we held as a committee, and their testimony was devastating: people who have lived much of their lives in Wales who no longer feel welcome because of Government policy, because of uncertainty and because of the deeply damaging rhetoric that has poisoned debate - those demons awoken by some elements of the referendum debate. The people in the focus groups talked about this dystopian situation that was facing them, the barriers in their way to applying for settled status, the hoops they have to jump through, the anxiety about finding out you've only been awarded pre-settled status, and the Kafkaesque fact that, even if you're granted settled status, you don't get any hard-copy proof of that status - like a nightmarish mirage. The thing that stung me to the heart was the stories we heard about children being picked on in school - as young as five or six - because their parents weren't born here, or because they weren't born here, and they were told by their classmates, 'We voted for you to go home.' What kind of nation do we want to be: one where people who've chosen to live their lives here are welcomed and supported, or one where we put up barriers? The report also makes clear how pernicious and damaging the £30,000 salary threshold will be for our economy. The price that the UK Government has chosen to put on the welcome that we give to some citizens doesn't fit with our needs in Wales. And our report makes it clear that the vast majority of EU nationals living and contributing to our economy in Wales already earn far less than that threshold. And they matter. They contribute. They are our neighbours, our colleagues, our friends. Unless this is challenged and changed it will have a terrible impact, yes, on our services, on our NHS, but also on us as a people. Llywydd, if you visit Shakespeare and Company in Paris - though that may be more difficult to do after Brexit, who knows? But, if you do go, there is a wonderful quotation on the wall: 'Be not inhospitable to strangers lest they be angels in disguise.' Now, in this, I'm a disciple of John Donne. I believe that no man is an island, that we are not truly strangers to one another, regardless of where we were born. I am an internationalist, and I believe firmly that the way we treat our fellow women and men pays dividends. EU nationals contribute to our society. That contribution won't diminish after Brexit, and our appreciation of them must not diminish either. We and our policies should follow the better angels of our nature, not our worst.
Welsh: Mae rhyddid i symud yn agor gorwelion. Mae pobl sy'n byw yn ein plith yn ein cymunedau wedi elwa o'r rhyddid hwn - pobl a fydd yn awr yn gweld y gorwelion hynny'n diflannu. Mae'n ffenomen hynod a thrist iawn, ond dyma ni. Crybwyllais y grwpiau ffocws a gynhaliwyd gennym fel pwyllgor, ac roedd eu tystiolaeth yn drychinebus: pobl sydd wedi byw am lawer o'u hoes yng Nghymru nad ydynt yn teimlo mwyach eu bod yn cael croeso oherwydd polisi'r Llywodraeth, oherwydd ansicrwydd ac oherwydd y rhethreg niweidiol iawn sydd wedi gwenwyno'r ddadl - y diafoliaid a gafodd eu dihuno gan rai elfennau o ddadl y refferendwm. Soniodd y bobl yn y grwpiau ffocws am y sefyllfa ddystopaidd oedd yn eu hwynebu, y rhwystrau yn eu ffordd rhag gwneud cais am statws preswylydd sefydlog, y cylchoedd y mae'n rhaid iddynt neidio drwyddynt, y pryder sy'n gysylltiedig â darganfod mai dim ond statws preswylydd cyn-sefydlog a roddwyd i chi, a'r ffaith Kafkaesgaidd, hyd yn oed os ydych chi'n cael statws preswylydd sefydlog, nad ydych yn cael unrhyw brawf copi caled o'r statws hwnnw - fel rhyw rith hunllefus. Y peth a'm trawodd i'r byw oedd y straeon a glywsom am blant yn dod yn destun gwawd yn yr ysgol - mor ifanc â phump neu chwech oed - am nad yw eu rhieni wedi'u geni yma, neu am na chawsant hwy mo'u geni yma, a bod eu cyd-ddisgyblion yn dweud wrthynt, 'Fe wnaethom bleidleisio dros eich gweld chi'n mynd adref.' Pa fath o wlad ydym ni eisiau bod: un lle mae pobl sydd wedi dewis byw eu bywydau yma yn cael croeso a chefnogaeth, neu un lle rydym yn codi rhwystrau? Mae'r adroddiad hefyd yn egluro pa mor ddinistriol a niweidiol fydd y trothwy cyflog o £30,000 i'n heconomi. Nid yw'r pris y mae Llywodraeth y DU wedi dewis ei roi ar y croeso a roddwn i rai dinasyddion yn cyd-fynd â'n hanghenion yng Nghymru. Ac mae ein hadroddiad yn dweud yn glir fod y mwyafrif helaeth o wladolion yr UE sy'n byw ac yn cyfrannu at ein heconomi yng Nghymru eisoes yn ennill llawer llai na'r trothwy hwnnw. Ac maent yn cyfri. Maent yn cyfrannu. Hwy yw ein cymdogion, ein cydweithwyr, ein ffrindiau. Oni chaiff hyn ei herio a'i newid fe gaiff effaith ofnadwy ar ein gwasanaethau, ar ein GIG, ond hefyd arnom ni fel pobl. Lywydd, os ymwelwch â Shakespeare and Company ym Mharis - er y gallai hynny fod yn anos i'w wneud ar ôl Brexit, pwy a ŵyr? Ond os ewch yno, mae ganddynt ddyfyniad bendigedig ar y wal: Peidiwch â bod yn anfoesgar wrth ddieithriaid rhag ofn mai angylion mewn cuddwisg ydynt. Nawr, yn hyn o beth, rwy'n un o ddisgyblion John Donne. Rwy'n credu nad oes yr un ohonom yn ynys, nad ydym yn ddieithriaid go iawn i'n gilydd, ni waeth ble y cawsom ein geni. Rwy'n rhyngwladolwr, a chredaf yn gryf fod y ffordd rydym yn trin ein cyd-ddyn yn talu ar ei ganfed. Mae gwladolion yr UE yn cyfrannu at ein cymdeithas. Ni fydd y cyfraniad hwnnw'n lleihau ar ôl Brexit, ac ni ddylai ein gwerthfawrogiad ohonynt leihau ychwaith. Dylem ni a'n polisïau ddilyn yr elfennau gwell yn ein natur, nid y rhai gwaethaf.