English: Diolch yn fawr iawn, Llywydd. And I beg to move the amendment in Gareth's name on the agenda. Well, this is just the latest writhing of those who never accepted the result of the referendum two and half years ago. Tentatively at first, but now increasingly explicitly, they're coming forward with plans to first of all frustrate that result and, secondly, to reverse it, to remain in the single market and the customs union. Whatever infrastructure surrounds that effectively means that we do not leave the EU. That was made explicit in the referendum campaign itself, where all parties warned that if the people voted to leave, it would mean coming out of the single market, coming out of the customs union, and Armageddon would ensue just as night follows day. Well it didn't, of course, any more than it did when we had exactly the same predictions over the exchange rate mechanism when Britain was a member of that catastrophic organisation 25 years ago. When we left, of course, it opened up a new dawn that led to a period of unprecedented growth. And I think that when we've completed this process, as I hope we will, and leave the EU, the freedoms that it will give to us will, in the medium to long term, be quite evident. The kind of Hieronymus Bosch picture that was painted by the leader of Plaid Cymru is absurd when you look at the numbers, that we will go into the most protracted recession that we've known in living memory. Does he not remember a real recession 10 years ago? Or look at Greece or Italy today if you want to see what real deprivation is. Our exports to the European Union amounted to £274 billion last year - a very significant part of our gross domestic product, to be sure. We imported a lot more from them, of course, because we have a trade deficit with them of £67 billion a year, but nobody is talking about banning trade between the EU and the United Kingdom. The average level of tariffs in the non-agricultural sector - and agriculture is only 2 per cent of the UK's GDP, but in the non-agricultural sector, the average EU tariff is 2.6 per cent. And when you consider, as Adam Price pointed out, that there's been a devaluation of the pound since the referendum of six times that, the imposition of tariffs, if that were to happen - and I'm not in favour of tariffs; I want a free trade deal with the EU - . But if we were to have tariffs introduced on both sides then this would be a small fraction of that percentage of 16 per cent that might be affected. Many people are trading with the EU in sectors where there would be no tariffs at all; in others, they are trivial. There are, of course, sectors, such as automobiles, where the tariff rate is 10 per cent, but we have a massive deficit in automotive materials. Eighty-six per cent of all the new car registrations in the United Kingdom last year were imported vehicles. We've lost the bulk of our automotive manufacture in the United Kingdom over the years. Germany exports to Britain one in seven of every vehicle that is manufactured in Germany. They're not going to want - they'd be foolish if they did want to see tariffs introduced between us that would inhibit trade. Germany's problems are much greater in relation to what's happening in China than anything that is likely to occur in Britain in the next 18 months. So, they've got other fish to fry, I think. No, our interests, I think, lie not in ruling out a 'no deal', a so-called 'no deal', if we leave on 29 March without having even begun the negotiations to put something else in its place. We would leave on World Trade Organization terms, as we have with the rest of the world. Sixty per cent of our exports now go to the rest of the world, and we trade quite happily with them on WTO terms, and we cannot enter into free trade negotiations with other important trading partners, like the United States, until we leave the customs union, because the EU is the sole negotiator for every single member of the customs union. So, there are opportunities, which were wholly neglected in the doom and gloom scenario that was painted by Adam Price in his opening speech in this debate. Britain is the fifth largest economy in the world. We are a major player in all sorts of industries, and the industries of the future, like artificial intelligence and other technological industries. London is the world's leading financial centre. That isn't going to be undermined by Britain leaving the EU on WTO terms. We have financial infrastructure in this country that is unparalleled anywhere else apart from in the United States. Frankfurt is never going to overtake London as a major financial centre. The EU will still need to use London for most of the major capital-raising activities that are needed in Europe. Of course, there will be some structural change as a result of leaving the EU, and it will be necessary for banks and other financial institutions to set up offices in the EU in order to satisfy their regulatory requirements, but this is not going to cost us anything in the longer term. Certainly, in the short term, there will be transitional costs. Everybody has always accepted that. But if we go into the future simply believing that, as a country, we're finished, washed up, can't do anything in the world, not only do we misjudge our own people and also actually falsify our own history, but we are closing off the future of not only our younger generation currently in existence, but all future generations, because all we're seeking to do is what I would have thought Plaid Cymru want more than anything else, which is to have the right of self-government for our own country: in this case the United Kingdom, which includes Wales.
Welsh: Diolch yn fawr iawn, Lywydd. Ac rwy'n cynnig y gwelliant yn enw Gareth ar yr agenda. Wel, dyma'r gwingo diweddaraf ymhlith y rhai nad ydynt erioed wedi derbyn canlyniad y refferendwm ddwy flynedd a hanner yn ôl. Yn betrus ar y cychwyn, ond yn gynyddol amlwg bellach, maent yn cyflwyno cynlluniau i rwystro'r canlyniad hwnnw yn gyntaf, ac yn ail, i'w wrthdroi, i aros yn y farchnad sengl a'r undeb tollau. Mae pa seilwaith bynnag sy'n amgylchynu hynny i bob pwrpas yn golygu nad ydym yn gadael yr UE. Gwnaethpwyd hynny'n glir yn ymgyrch y refferendwm, lle y rhybuddiodd pob plaid pe bai pobl yn pleidleisio dros adael, y byddai'n golygu dod allan o'r farchnad sengl, dod allan o'r undeb tollau, a byddai Armagedon yn dilyn yn union fel y mae'r nos yn dilyn y dydd. Wel, ni wnaeth, wrth gwrs, fwy nag y gwnaeth pan gawsom yn union yr un proffwydoliaethau ynghylch mecanwaith y gyfradd gyfnewid pan oedd Prydain yn aelod o'r sefydliad trychinebus hwnnw 25 mlynedd yn ôl. Pan adawsom, wrth gwrs, agorodd wawr newydd a arweiniodd at gyfnod o dwf digyffelyb. A phan fyddwn wedi cwblhau'r broses hon, fel y gobeithiaf y gwnawn, ac wedi gadael yr UE, bydd y rhyddid y bydd yn ei roi i ni, yn y tymor canolig i'r tymor hir, yn amlwg iawn. Mae'r math o ddarlun Hieronymus Bosch a baentiwyd gan arweinydd Plaid Cymru yn hurt pan edrychwch ar y ffigurau, y byddwn yn mynd i mewn i'r dirwasgiad mwyaf hirfaith o fewn cof. Onid yw'n cofio dirwasgiad go iawn 10 mlynedd yn ôl? Neu edrychwch ar wlad Groeg neu'r Eidal heddiw os ydych am weld beth yw amddifadedd go iawn. Roedd ein hallforion i'r Undeb Ewropeaidd yn £274 biliwn y llynedd - rhan sylweddol iawn o'n cynnyrch domestig gros, yn sicr. Mewnforiwyd llawer mwy ganddynt hwy, wrth gwrs, am fod gennym ddiffyg masnach gyda hwy o £67 biliwn y flwyddyn, ond nid oes neb yn sôn am wahardd masnach rhwng yr UE a'r Deyrnas Unedig. Y lefel gyfartalog o dariff yn y sector anamaethyddol - a 2 y cant yn unig o gynnyrch domestig gros y DU yw amaethyddiaeth, ond yn y sector anamaethyddol, y tariff UE cyfartalog yw 2.6 y cant. A phan fyddwch yn ystyried, fel y nododd Adam Price, fod gostyngiad o chwe gwaith hynny wedi bod yng ngwerth y bunt ers y refferendwm, byddai gosod tariffau, pe bai'n digwydd - ac nid wyf o blaid tariffau; rwyf eisiau cytundeb masnach rydd gyda'r UE - . Ond pe baem yn gweld tariffau'n cael eu cyflwyno ar y ddwy ochr, ni fyddai ond yn gyfran fach o'r ganran honno o 16 y cant a allai gael ei heffeithio. Mae llawer o bobl yn masnachu gyda'r UE mewn sectorau lle na fyddai unrhyw dariffau o gwbl; mewn eraill, maent yn ddibwys. Wrth gwrs, ceir sectorau, megis y sector modurol, lle mae cyfradd y tariff yn 10 y cant, ond mae gennym ddiffyg enfawr mewn deunyddiau modurol. Roedd 86 y cant o'r holl gofrestriadau ceir newydd yn y Deyrnas Unedig y llynedd yn gerbydau a fewnforiwyd. Rydym wedi colli'r rhan fwyaf o'n gweithgynhyrchiant modurol yn y Deyrnas Unedig dros y blynyddoedd. Mae'r Almaen yn allforio un o bob saith o bob cerbyd a weithgynhyrchir yn yr Almaen i Brydain. Nid ydynt yn mynd i fod eisiau - byddent yn ffôl pe baent eisiau gweld tariffau'n cael eu cyflwyno rhyngom a fyddai'n cyfyngu ar fasnach. Mae problemau'r Almaen yn fwy o lawer o ran beth sy'n digwydd yn Tsieina nag unrhyw beth sy'n debygol o ddigwydd ym Mhrydain yn ystod y 18 mis nesaf. Felly, rwy'n credu bod ganddynt frwydrau eraill i'w hymladd. Na, nid oes a wnelo ein buddiannau ni â diystyru Brexit 'dim bargen', fel y'i gelwir, os byddwn yn gadael ar 29 Mawrth heb fod wedi dechrau ar y negodiadau hyd yn oed i roi rhywbeth yn ei le. Byddem yn gadael ar delerau Sefydliad Masnach y Byd, fel sydd gennym gyda gweddill y byd. Mae 60 y cant o'n hallforion bellach yn mynd i weddill y byd, ac rydym yn masnachu'n ddigon hapus gyda hwy ar delerau Sefydliad Masnach y Byd, ac ni allwn ddechrau negodiadau masnach rydd gyda phartneriaid masnachu pwysig eraill, fel yr Unol Daleithiau, hyd nes y byddwn wedi gadael yr undeb tollau, gan mai'r UE yw'r unig negodwr ar gyfer pob aelod o'r undeb tollau. Felly, mae yna gyfleoedd, sy'n cael eu hesgeuluso'n gyfan gwbl yn y senario lawn gwae a baentiwyd gan Adam Price yn ei araith agoriadol yn y ddadl hon. Prydain yw'r bumed economi fwyaf yn y byd. Rydym yn flaenllaw ym mhob math o ddiwydiant, a diwydiannau'r dyfodol, fel deallusrwydd artiffisial a diwydiannau technolegol eraill. Llundain yw prif ganolfan ariannol y byd. Ni chaiff hynny ei danseilio gan Brydain yn gadael yr UE ar delerau Sefydliad Masnach y Byd. Mae gennym seilwaith ariannol yn y wlad hon nad oes mo'i debyg yn unman arall heblaw yr Unol Daleithiau. Nid yw Frankfurt byth yn mynd i godi'n uwch na Llundain fel canolfan ariannol fawr. Bydd yr UE yn dal i orfod defnyddio Llundain ar gyfer y rhan fwyaf o'r gweithgarwch codi cyfalaf mawr sydd eu hangen yn Ewrop. Wrth gwrs, bydd rhywfaint o newid strwythurol o ganlyniad i adael yr UE, a bydd angen i fanciau a sefydliadau ariannol eraill sefydlu swyddfeydd yn yr UE er mwyn bodloni eu gofynion rheoliadol, ond nid yw'n mynd i gostio dim i ni yn fwy hirdymor. Yn sicr, yn y tymor byr, bydd yna gostau trosiannol. Mae pawb wedi derbyn hynny o'r cychwyn. Ond os awn tua'r dyfodol gan gredu'n syml ei bod hi ar ben arnom fel gwlad, ac na allwn wneud unrhyw beth yn y byd, nid yn unig y byddwn yn camfarnu ein pobl ein hunain a hefyd mewn gwirionedd yn ffugio ein hanes ein hunain, ond byddwn yn cau'r drws ar ddyfodol nid yn unig ein cenhedlaeth iau sydd yma yn barod, ond holl genedlaethau'r dyfodol, gan mai'r cyfan rydym yn ceisio ei wneud yw'r hyn y buaswn wedi credu y byddai Plaid Cymru ei eisiau yn fwy na dim arall, sef cael yr hawl i hunanlywodraeth ar gyfer ein gwlad ein hunain: y Deyrnas Unedig yn yr achos hwn, sy'n cynnwys Cymru.