English: I'd like to ask Members to imagine this: a bomb goes off and in a split second your life is turned upside down. A conflict has broken out and there's fighting in your street. The communities that you once called home are no longer safe, and your life, and your families lives, are at risk. You've got two options: to remain in your country, risk your life and the lives of your family members, or flee - get out, go abroad to live if you can. What would you do? I know what I would do if I was given that option. And that is the choice faced by many of the people who now find themselves far away from home in Pembrokeshire. While they wait for the Home Office to make decisions, they are housed in cramped and damp conditions in a former military camp, while some people claim to know that they are bogus or illegal, despite the fact that they are yet to have their cases heard. It is a particular cruelty to force people who have fled conflict to live in an army base. It's particularly problematic for those who've witnessed unspeakable barbarity at the hands of soldiers in their home countries. The far-right politicians who love an opportunity to attack immigrants, and who have milked this episode for all that it's worth, often cite the fact that asylum seekers and immigrants are offered accommodation while thousands of people are living on the streets. Two years ago, Plaid Cymru's Westminster team found that up to 66,000 ex-services veterans in the UK were either homeless, suffering with mental health problems, or were in prison. That's a damning indictment of the treatment of military personnel in the UK, and the homeless figures in Wales are also appalling and should be tackled with much greater urgency than we have seen, not just because this gives the far right ammunition to attack asylum seekers with, but because it's the right thing to do. It's also the right thing to give armed service personnel access to the support they need, not just when they're in active service, but upon leaving the military so that they can better adjust to civilian life. As long as there are people on the streets and as long as there are people who are having to go without basics like food as well as shelter, people will feel aggrieved and they will feel that the system is unfair. And I would agree, the system is unfair. As a Government, the Welsh Government is partly responsible for that system, too. The Welsh Government can also do much more to influence Westminster to get more suitable accommodation for asylum seekers in more suitable locations. As I've already said, this sorry episode has been whipped up by people with clear political agendas. One of them has tabled a set of crass amendments to the motion that we are debating today. Now I don't deny that some of these politicians were vile racists before they came to the Senedd, but some are also chancers and grifters, scrambling for a means to remain relevant and carry on with their career. People are sharing their poisonous propaganda online about asylum seekers, people who are struggling and falling for these easy explanations that people from abroad are coming here to take advantage of this fantastic benefits system that we all know about. Many of these people have every right to be angry with a society that has failed them and their families. What is not right is how they are, with encouragement, lashing out, but they're lashing out at the wrong target. We must tackle the conditions that allow the politics of hate to grow, and that responsibility lies with this Government as well as Westminster. I have been heartened by the counter-protests and the outpouring of support from local people, who have shown that Wales can be an understanding and compassionate country. That's the Wales that I want to see more of, and that's the Wales that I will continue to work for.
Welsh: Hoffwn ofyn i'r Aelodau ddychmygu hyn: mae bom yn mynd i ffwrdd ac mewn eiliad mae eich bywyd wedi'i droi ben-i-waered. Mae rhyfel wedi torri allan ac mae ymladd yn eich stryd. Nid yw'r cymunedau yr arferech eu galw'n gartref yn ddiogel mwyach, ac mae eich bywyd chi, a bywydau eich teulu, mewn perygl. Mae gennych ddau ddewis: aros yn eich gwlad, peryglu eich bywyd a bywydau aelodau o'ch teulu, neu ffoi - gadael, mynd dramor i fyw os gallwch. Beth fyddech chi'n ei wneud? Gwn beth y byddwn i'n ei wneud pe bawn yn cael yr opsiwn hwnnw. A dyna'r dewis a wynebir gan lawer o'r bobl sydd bellach ymhell o'u cartref yn sir Benfro. Wrth iddynt aros i'r Swyddfa Gartref wneud penderfyniadau, cânt eu cartrefu mewn amodau cyfyng a llaith mewn hen wersyll milwrol, tra bod rhai pobl yn honni eu bod yn gwybod eu bod yn twyllo neu'n anghyfreithlon, er gwaethaf y ffaith nad yw eu hachosion wedi'u clywed eto. Creulondeb yw gorfodi pobl sydd wedi dianc rhag rhyfel i fyw mewn canolfan filwrol. Mae'n arbennig o broblemus i'r rhai sydd wedi gweld creulondeb na ellir ei ddychmygu dan law milwyr yn eu gwledydd cartref. Mae'r gwleidyddion ar yr asgell dde eithafol sy'n hoff iawn o gyfle i ymosod ar fewnfudwyr, ac sydd wedi godro'r digwyddiad hwn yn sych, yn aml yn cyfeirio at y ffaith bod ceiswyr lloches a mewnfudwyr yn cael cynnig llety tra bod miloedd o bobl yn byw ar y strydoedd. Ddwy flynedd yn ôl, canfu tîm Plaid Cymru yn San Steffan fod hyd at 66,000 o gyn-filwyr yn y DU naill ai'n ddigartref, yn dioddef problemau iechyd meddwl, neu yn y carchar. Dyna gondemniad damniol o'r modd y caiff personél milwrol eu trin yn y DU, ac mae ffigurau digartrefedd yng Nghymru hefyd yn warthus a dylid mynd i'r afael â hwy gyda llawer mwy o frys nag a welsom, nid yn unig am fod hyn yn rhoi arfau i'r asgell dde eithafol ymosod ar geiswyr lloches, ond oherwydd mai dyma'r peth iawn i'w wneud. Y peth iawn i'w wneud hefyd yw rhoi mynediad i bersonél y lluoedd arfog at y cymorth sydd ei angen arnynt, nid yn unig pan fyddant mewn gwasanaeth gweithredol, ond ar ôl gadael y fyddin fel y gallant addasu'n well i fywyd sifil. Cyn belled â bod pobl ar y strydoedd a chyn belled â bod pobl sy'n gorfod mynd heb hanfodion fel bwyd yn ogystal â chysgod, bydd pobl yn teimlo'n ddig a byddant yn teimlo bod y system yn annheg. A byddwn yn cytuno, mae'r system yn annheg. Fel Llywodraeth, mae Llywodraeth Cymru'n rhannol gyfrifol am y system honno hefyd. Gall Llywodraeth Cymru wneud llawer mwy i ddylanwadu ar San Steffan i gael llety mwy addas i geiswyr lloches mewn lleoliadau mwy addas. Fel y dywedais eisoes, mae'r bennod druenus hon wedi'i hysgogi gan bobl ag agendâu gwleidyddol clir. Mae un ohonynt wedi cyflwyno cyfres o welliannau di-glem i'r cynnig rydym yn ei drafod heddiw. Nawr nid wyf yn gwadu bod rhai o'r gwleidyddion hyn yn bobl hiliol ffiaidd cyn iddynt ddod i'r Senedd, ond mae rhai hefyd yn mentro'u lwc, yn straffaglu am fodd o barhau'n berthnasol a pharhau â'u gyrfaoedd. Mae pobl yn rhannu eu propaganda gwenwynig am geiswyr lloches ar-lein, i bobl sy'n ei chael hi'n anodd ac yn credu'r esboniadau hawdd hyn fod pobl o dramor yn dod yma i fanteisio ar y system fudd-daliadau wych hon y mae pawb ohonom yn gwybod amdani. Mae gan lawer o'r bobl hyn bob hawl i fod yn ddig gyda chymdeithas sydd wedi'u siomi hwy a'u teuluoedd. Yr hyn nad yw'n iawn yw'r ffordd y maent, gydag anogaeth, yn taro allan, ond maent yn taro allan yn erbyn y targed anghywir. Rhaid inni fynd i'r afael â'r amodau sy'n caniatáu i wleidyddiaeth casineb dyfu, a'r Llywodraeth hon yn ogystal â San Steffan sy'n gyfrifol am hynny. Rwyf wedi fy nghalonogi gan y gwrthdystiadau a'r gefnogaeth ddi-ben-draw gan bobl leol, sydd wedi dangos y gall Cymru fod yn wlad dosturiol sy'n deall. Dyna'r Gymru rwyf am weld mwy ohoni, a dyna'r Gymru y byddaf yn parhau i weithio drosti.