English: Yes, I can give the number precisely to the gentleman. It is nil. After the two-year notice period expires, our obligations under the treaty expire. Just as when we joined the European Union, they didn't compensate us for a notional amount for the pension contributions for people who had been working for them but not for us before we joined. When someone leaves a company, you have a contractual arrangement. In international law, you have an international treaty, based on the treaty of Rome and its successor treaties. They have provided, since the Lisbon treaty, a specified treaty pre-agreed mechanism for leaving, which is that you give two years' notice under article 50. The treaties then cease to apply. You have no further financial obligation, as was correctly observed by the House of Lords. Of course, if you want to stay in some programmes and participate in them, you will negotiate a price for doing so. But the idea that we owe this sum and that we are breaching a sovereign debt obligation is absolutely ludicrous. It comes from remainers who just seem to like the idea of giving their constituents' money to overseas organisations. We don't owe this money. Whether we want to pay something in return for something else is an entirely different matter. I also note that, in terms of trade, should we leave the European Union without a deal - in a 'no deal' or a WTO rules scenario - we are not obligated to impose these large tariffs on particular sectors. The idea that food prices will suddenly rise massively presumes that we would choose to apply the same tariff that the EU does to non-EU goods. Now, it is correct that if we are on WTO rules, we need to be non-discriminatory. So, whatever the tariff is, it would be applied on an equal basis to the EU, as outside the EU, if there isn't a trade agreement or if there isn't an article 24 GATT arrangement. But that tariff does not have to be the maximum amount that the EU is allowed to apply, according to its WTO schedules.
Welsh: Gallaf roi'r union ffigur i'r gŵr bonheddig, sef dim. Ar ôl i'r cyfnod rhybudd o ddwy flynedd ddod i ben, daw ein rhwymedigaethau o dan y cytuniad i ben. Yn union fel pan wnaethom ymuno â'r Undeb Ewropeaidd, pan na wnaethant hwy ein digolledu am swm tybiannol ar gyfer cyfraniadau pensiwn pobl a oedd wedi bod yn gweithio iddynt ond nid i ni cyn i ni ymuno. Pan fydd rhywun yn gadael cwmni, mae gennych gytundeb contract. Mewn cyfraith ryngwladol, mae gennych gytuniad rhyngwladol, yn seiliedig ar gytuniad Rhufain a'r cytuniadau a'i holynodd. Ers cytuniad Lisbon, maent wedi darparu mecanwaith cytuniad penodol a gytunwyd ymlaen llaw ar gyfer gadael, sef eich bod yn rhoi dwy flynedd o rybudd dan erthygl 50. Nid yw'r cytuniadau'n gymwys wedyn. Nid oes arnoch unrhyw rwymedigaethau ariannol pellach, fel y nodwyd yn gywir gan Dŷ'r Arglwyddi. Wrth gwrs, os ydych chi eisiau aros mewn rhai rhaglenni a chymryd rhan ynddynt, byddwch yn negodi pris am wneud hynny. Ond mae'r syniad fod arnom y swm hwn a'n bod yn torri rhwymedigaeth dyled sofran yn gwbl hurt. Daw gan bobl sydd am aros, ac sydd i'w gweld yn hoffi'r syniad o roi arian eu hetholwyr i sefydliadau tramor. Nid oes arnom yr arian hwn. Mae'r cwestiwn a ydym am dalu rhywbeth yn gyfnewid am rywbeth arall yn fater cwbl wahanol. Nodaf hefyd, o ran masnach, os ydym yn gadael yr Undeb Ewropeaidd heb gytundeb - mewn senario 'dim bargen' neu reolau Sefydliad Masnach y Byd - nid oes rheidrwydd arnom i osod y tariffau mawr hyn ar sectorau penodol. Mae'r syniad y bydd prisiau bwyd yn codi i'r entrychion yn sydyn yn rhagdybio y byddem yn dewis cymhwyso'r un tariff y mae'r UE yn ei gymhwyso ar gyfer nwyddau nad ydynt yn dod o'r UE. Nawr, os ydym yn gweithredu yn ôl rheolau Sefydliad Masnach y Byd, mae'n briodol fod angen i ni fod yn anwahaniaethol. Felly, beth bynnag yw'r tariff, byddai'n cael ei gymhwyso ar sail gyfartal i'r UE â'r hyn a fyddai y tu allan i'r UE os na cheir cytundeb masnach neu os na cheir trefniant erthygl 24 Cytundeb Cyffredinol ar Dariffau a Masnach (GATT). Ond nid oes rhaid i'r tariff hwnnw fod yr uchafswm y caniateir i'r UE ei osod, yn ôl ei atodlenni Sefydliad Masnach y Byd.