English: Because the circumstances have changed, and I'll develop that argument in a moment, if I may. Mark Reckless can stand in this Chamber and he can argue that it was a vote to leave under any circumstances. He can make a case for that on the basis of the result in 2016, even though nobody argued it in 2016, but he can use that evidence to make a case. Similarly, I take the view that it was a vote to leave the EU but it was silent on the single market and the customs union, neither of which require EU membership, nor was it, to my mind, a vote to leave the European Medicines Agency and Euratom. I can make a case for that. This was simply leaving the EU and nothing else. We can't both be right. We know that people were offered a hard-ish Brexit in 2017 and they declined to support it. We saw what Theresa May did. We saw the headlines in the paper that said this would be an attempt to crush the saboteurs, who are apparently still uncrushed. We know that a fortnight ago, 32 per cent of people supported a party that was unequivocal, in fairness, about committing itself to a WTO deal. That is not a majority in favour of leaving the EU without a deal. That is not democracy. The numbers don't add up. And I have to say, I've heard this so many times about 'the establishment'. Well, let me say to those who claim that I and others are part of the establishment, I am the great-grandson, grandson and nephew of colliers. I am the first head of Government in the UK to have come from a comprehensive school. I didn't go to Eton, I didn't go to a private school and I didn't gamble on metal prices in the city. I had a proper job, and then I came to this place and carried on with the experience that I had as a lawyer. The analogy that's often used to describe Brexit is that of a cliff edge. Well, people were told that they could jump off the edge of a cliff, but there would be a hang glider there to help them, that it would soar in the air - nothing to be afraid of. 'Don't worry', they were told, 'the EU will make sure the hang glider's there and, if not, the German car manufacturers will make sure the hang glider is there.' But now the people have come to the edge of the cliff and there is no hang glider. 'Don't worry', they're told, 'you can jump off, it'll be fine, don't believe those people who tell you that gravity will cause you to plummet - that's part of project fear. And don't worry anyway, because the US will turn up with a parachute, maybe when you're in mid air, but only if you give them your shirt.' It's time to settle this once and for all; three years of incessant argument with no end. Britain is a laughing stock. It's not the EU that fell apart because of Brexit; it's Britain that's doing it. Government in London is paralysed. Nothing is happening there. No-one took any notice to what happened with British Steel; it's all about Brexit, utterly consuming. Jobs are being lost. Surely, the people of Britain deserve to consider whether they want to jump with or without the hang glider, or whether or not to jump at all. To me, that means we have to consider another referendum. And let's not pretend that if the result had gone the other way that Nigel Farage would not over the last three years have been agitating for a second referendum because the first one was so close. One of the London newspapers had its front page ready in anticipation of a remain vote with the headline implying that votes had been rubbed out on ballot papers. It was The Sun, and then, of course, everything changed. So, let's not kid ourselves that somehow it would all have been settled in 2016 if it had been a remain vote. So, how on earth do we settle it? Well, to me, it's a two-question referendum. Question one: in the light of current circumstances, remain or leave? It's a fair question. Question two: leave with a deal or without a deal? Settled. You ask those two questions, you get the answer one way or the other. If people vote to leave without a deal, well, there are many of us in this Chamber that wouldn't agree with it, but the decision's made, it can't be argued about. That's it. There is no question about it. And that will give us clarity. You cannot hijack the 2016 vote and give it the most extreme interpretation possible, especially given what happened in 2017 and, of course, what happened a fortnight ago when a WTO deal was not supported by two-thirds of those who voted. We know that such a referendum will give us clarity. The Scottish referendum had two questions in 1997, but there is a serious question mark - I am winding up, Llywydd - not just about the economic well-being of the UK, but whether the UK itself will continue to exist. It would surely be the ultimate irony if those who wish for the UK to leave without a deal become the architects of the UK's own demise. Our politics is poisoned. Our society is fractured. We need to settle it. The people had a voice in 2016. They deserve a voice now. In sense, in reason, in democracy, the people deserve a final say.
Welsh: Oherwydd bod yr amgylchiadau wedi newid, a byddaf yn datblygu'r ddadl honno mewn munud, os caf. Gall Mark Reckless sefyll yn y Siambr hon a gall ddadlau mai pleidlais dros adael o dan unrhyw amgylchiadau oedd hi. Gall gyflwyno achos dros hynny ar sail y canlyniad yn 2016, er na ddadleuodd neb hynny yn 2016, ond gall ddefnyddio'r dystiolaeth honno i gyflwyno achos. Yn yr un modd, rwyf o'r farn mai pleidlais dros adael yr UE ydoedd, ond nid oedd ganddi ddim i'w ddweud ar y farchnad sengl a'r undeb tollau nad yw'r naill na'r llall yn galw am fod yn aelod o'r UE, ac nid oedd yn bleidlais i adael yr Asiantaeth Feddyginiaethau Ewropeaidd ac Euratom chwaith yn fy marn i. Gallaf gyflwyno achos dros hynny. Gadael yr UE a dim byd arall oedd hyn. Ni allwn ein dau fod yn iawn. Gwyddom fod pobl wedi cael cynnig Brexit eithaf caled yn 2017 a'u bod wedi gwrthod ei gefnogi. Gwelsom yr hyn a wnaeth Theresa May. Gwelsom y penawdau yn y papur a oedd yn dweud y byddai hyn yn ymgais i drechu'r sabotwyr, sydd i bob golwg yn dal heb eu trechu. Bythefnos yn ôl, gwyddom fod 32 y cant o bobl wedi cefnogi plaid a oedd yn ddiamwys, a bod yn deg, ynglŷn ag ymrwymo i gytundeb sefydliad masnach y byd. Nid yw hynny'n fwyafrif o blaid gadael yr UE heb gytundeb. Nid democratiaeth mo hynny. Nid yw'r rhifau'n ddigon. Ac mae'n rhaid i mi ddweud, rwyf wedi clywed hyn gynifer o weithiau am 'y sefydliad'. Wel, gadewch imi ddweud wrth y rhai sy'n honni fy mod i ac eraill yn rhan o'r sefydliad, fy mod i'n ŵyr, yn or-ŵyr ac yn nai i lowyr. Fi yw'r arweinydd Llywodraeth cyntaf yn y DU i ddod o ysgol gyfun. Nid euthum i Eton, nid euthum i ysgol breifat ac ni wneuthum erioed gamblo ar brisiau metel yn y ddinas. Roedd gennyf swydd go iawn, ac yna deuthum i'r lle hwn a pharhau gyda'r profiad a gefais fel cyfreithiwr. Y gyfatebiaeth a ddefnyddir yn aml i ddisgrifio Brexit yw ymyl clogwyn. Wel, dywedwyd wrth bobl y gallent neidio oddi ar ymyl clogwyn, ond y byddai barcud hedfan yno i'w helpu, ac y byddai'n codi'n uchel i'r awyr - dim byd i'w ofni. 'Peidiwch â phoeni', dywedwyd wrthynt, 'bydd yr UE yn gwneud yn siŵr fod y barcud hedfan yno ac os na fydd, bydd gweithgynhyrchwyr ceir yr Almaen yn gwneud yn siŵr fod y barcud hedfan yno.' Ond erbyn hyn mae'r bobl wedi dod i ymyl y clogwyn ac nid oes barcud hedfan yno. 'Peidiwch â phoeni', dywedir wrthynt, 'gallwch neidio i ffwrdd, bydd yn iawn, peidiwch â chredu'r bobl sy'n dweud wrthych y bydd disgyrchiant yn peri i chi blymio - rhan o brosiect ofn yw hynny. A pheidiwch â phoeni beth bynnag, oherwydd bydd yr UDA yn dod â pharasiwt, efallai pan fyddwch wrthi'n disgyn, ond dim ond os rhowch eich crys iddynt.' Mae'n bryd datrys hyn unwaith ac am byth; tair blynedd o ddadlau di-ddiwedd. Mae Prydain yn gyff gwawd. Nid yr UE a ddisgynnodd yn ddarnau oherwydd Brexit; Prydain sy'n gwneud hynny. Mae'r Llywodraeth yn Llundain wedi ei pharlysu. Nid oes dim yn digwydd yno. Ni chymerodd neb sylw o gwbl o'r hyn a ddigwyddodd gyda Dur Prydain; mae'r cyfan yn ymwneud â Brexit, mae'n eu llyncu'n llwyr. Mae swyddi'n cael eu colli. Does bosibl nad yw pobl Prydain yn haeddu ystyried a ydynt am neidio gyda neu heb y barcud hedfan, neu a ddylent neidio o gwbl. I mi, mae hynny'n golygu bod yn rhaid inni ystyried refferendwm arall. A gadewch i ni beidio ag esgus pe bai'r canlyniad wedi mynd y ffordd arall na fyddai Nigel Farage dros y tair blynedd diwethaf wedi bod yn swnian am ail refferendwm am fod y gyntaf mor agos. Roedd tudalen flaen un o'r papurau newydd yn Llundain yn barod ar gyfer pleidlais o blaid aros, gyda'r pennawd yn awgrymu bod pleidleisiau wedi'u rhwbio allan ar bapurau pleidleisio. The Sun oedd hwnnw, ac yna, wrth gwrs, newidiodd popeth. Felly, peidiwn â thwyllo ein hunain y byddai'r cyfan rywsut wedi'i ddatrys yn 2016 pe bai wedi bod yn bleidlais dros aros. Felly, sut ar wyneb y ddaear y gallwn ei ddatrys? Wel, i mi, mae'n fater o gynnal refferendwm dau gwestiwn. Cwestiwn un: yng ngoleuni'r amgylchiadau presennol, a ddylem aros neu adael? Mae'n gwestiwn teg. Cwestiwn dau: gadael gyda chytundeb neu heb gytundeb? Wedi'i ddatrys. Rydych yn gofyn y ddau gwestiwn, fe gewch ateb y naill ffordd neu'r llall. Os bydd pobl yn pleidleisio dros adael heb gytundeb, wel, mae llawer ohonom yn y Siambr na fyddem yn cytuno â hynny, ond mae'r penderfyniad wedi'i wneud, ni ellir dadlau yn ei gylch. Dyna fe. Nid oes cwestiwn yn ei gylch. A bydd hynny'n rhoi eglurder inni. Ni allwch herwgipio pleidlais 2016 a rhoi'r dehongliad mwyaf eithafol posibl iddi, yn enwedig o ystyried yr hyn a ddigwyddodd yn 2017 ac wrth gwrs, yr hyn a ddigwyddodd bythefnos yn ôl pan nad oedd dwy ran o dair o'r rhai a bleidleisiodd yn cefnogi cytundeb Sefydliad Masnach y Byd. Gwyddom y bydd refferendwm o'r fath yn rhoi eglurder inni. Roedd dau gwestiwn yn refferendwm yr Alban yn 1997, ond ceir marc cwestiwn difrifol - rwy'n dirwyn i ben, Lywydd - nid yn unig am les economaidd y DU, ond ynglŷn ag a fydd y DU ei hun yn dal i fodoli. Byddai'n sicr yn eithafol o eironig pe bai'r rheini sy'n dymuno i'r DU adael heb gytundeb yn dod yn benseiri tranc y DU ei hun. Mae ein gwleidyddiaeth wedi'i gwenwyno. Mae ein cymdeithas yn rhanedig. Mae angen inni ddatrys hyn. Roedd gan y bobl lais yn 2016. Maent yn haeddu llais yn awr. O ran synnwyr a rhesymeg, mewn democratiaeth, mae'r bobl yn haeddu'r gair olaf.