English: I thank Dawn Bowden for that question and for drawing attention to this important report. The End Youth Homelessness coalition, of course, is led by Llamau, an organisation of which I had the privilege of being one of the first three founder members over 30 years ago now. I've read the report; it makes compelling reading, because it speaks in the voice of those young people in Wales who have found themselves threatened with homelessness, or actually experiencing homelessness. I think the reason why I find the report compelling is that those views are translated by the authors of the report into some very straightforward actions, which I think can still be made to improve the system. The simple idea, for example, that if a young person threatened with homelessness - or having experienced homelessness - who's been in care, presents themselves to a local authority, there should be a multidisciplinary case conference called, chaired at a senior level, to make sure that all the things that are needed for that young person are mobilised across the boundaries of services and organisations as fast as possible. The report says that if a local authority places a young person in a different local authority, that when that young person comes to the age of 18, they should not be turned down by that second local authority for help on the grounds that they have no local connection. It's for the young person to decide whether they feel most settled in their new local authority or in their original local authority. It's just that level of translating experiences into practical policy proposals that I think makes this report so valuable, and I know that my ministerial colleagues, both in social services and in housing, will be studying it very carefully to take those lessons and to apply them in the lives of those young people.
Welsh: Diolchaf i Dawn Bowden am y cwestiwn yna ac am dynnu sylw at yr adroddiad pwysig hwn. Arweinir cynghrair End Youth Homelessness, wrth gwrs, gan Llamau, sefydliad y cefais y fraint o fod yn un o'r tri aelod sylfaenydd cyntaf dros 30 mlynedd yn ôl erbyn hyn. Rwyf i wedi darllen yr adroddiad; roedd yn ddeunydd darllen diddorol iawn, oherwydd mae'n siarad yn llais y bobl ifanc hynny yng Nghymru sydd wedi canfod eu hunain mewn perygl o fod yn ddigartref, neu sydd yn ddigartrefedd mewn gwirionedd. Rwy'n credu mai'r rheswm pam mae'r adroddiad hwn mor ddiddorol yw bod y safbwyntiau hynny yn cael eu troi gan awduron yr adroddiad yn rhai camau syml iawn, y credaf y gellir eu gwneud o hyd i wella'r system. Mae'r syniad syml, er enghraifft, os bydd person ifanc mewn perygl o fod yn ddigartrefedd - neu wedi bod yn ddigartref - sydd wedi bod yn derbyn gofal, yn cyflwyno ei hun i awdurdod lleol, y dylid trefnu cynhadledd achos amlddisgyblaethol, o dan gadeiryddiaeth lefel uwch, i wneud yn siŵr bod yr holl bethau sydd eu hangen ar gyfer y person ifanc hwnnw yn cael eu paratoi ar draws ffiniau gwasanaethau a sefydliadau cyn gynted â phosibl. Mae'r adroddiad yn dweud, os bydd awdurdod lleol yn lleoli person ifanc mewn gwahanol awdurdod lleol, pan fydd y person ifanc hwnnw yn cyrraedd 18 oed, na ddylai'r ail awdurdod lleol hwnnw wrthod cymorth iddo ar y sail nad oes ganddo gysylltiad lleol. Mater i'r person ifanc yw penderfynu pa un a yw'n teimlo yn fwyaf cysurus yn ei awdurdod lleol newydd neu yn ei awdurdod lleol gwreiddiol. Rwy'n credu mai'r lefel honno o droi profiadau yn gynigion polisi ymarferol sy'n gwneud yr adroddiad hwn mor werthfawr, a gwn y bydd fy nghyd-Weinidogion, yn y gwasanaethau cymdeithasol ac ym maes tai, yn ei astudio yn ofalus iawn i ddysgu'r gwersi hynny a'u rhoi ar waith ym mywydau'r bobl ifanc hynny.