English: We see a Government in Westminster at the moment that is intent on trying not only to leave the European Union without a deal in the most reckless manner possible, but willing to carry out their threats to use any means to do so whatsoever, including - the main focus for us today, of course - the suspension of Parliament, but also, as we've seen - we've heard reference to some of the legal cases - the flouting of the rule of law itself, in flaunting the duty of candour that the Government is under in the legal cases on prorogation; the very, very late revelation of some of the information that the First Minister referred to just a moment ago. These are the most serious of times. Democracy wanes and dictatorship waxes not in one single moment, but in a series of fatal moments. Even in Rome - of course, the Prime Minister likes to talk about his classical education, though I saw that maybe his classics tutors may disagree - but, even in Rome, a dictator appointed by the Senate could not ignore the Senate, until one day a dictator came along who decided otherwise and claimed that he and the people were as one. Not content on modelling himself on Churchill, I think the Prime Minister now sees himself as a mini Caesar. You've got to say that even Cicero would probably have the whip removed under this Prime Minister. More Cabinet Ministers have had the whip removed in the last few days than has ever happened in history. Even his own brother now says he won't be standing in the next election. What does that say about what we are dealing with, the unique times that we are facing? Dictatorship does not happen in a single step but in a series of small wounds that, over time, fester and infect the entire body. It's no exaggeration, I think, to say that having a British Prime Minister with such a wilful disregard for probity and democracy means we are living through times as dangerous as those of the 1930s, and I don't just mean that this five-week prorogation is the longest since 1930 and that the 15 October election date that is again being pushed today by the Leader of the House would be the first not on a Thursday since 1931. The populist English nationalism of Boris Johnson conjures up the memory more of Oswald Mosley than that of Ramsay MacDonald. It's for this reason that we have no hesitation in joining with the Labour Party in promoting the substantive motion that is before us, and which I hope we will pass in this Chamber today, and also, hopefully, some of the amendments we may be able to persuade the Labour benches to support as well. Our opponents here declare that this debate is pointless and will achieve nothing. In doing so, they are revealing their contempt for our Welsh democracy. In doing so, they are laying bare their own utter inadequacy. Since the Senedd was established - I'm not going to refer to the party to my right here, to my hard right and probably more as well - Conservatives have struggled to slough off their identity and reputation as the English party in Wales. In the course of 20 years some of them managed to acquire the odd greenish tinge, maybe, but I say to the leader of the Conservative Party in Wales, your undemocratic behaviour as a party and as a Government in Westminster over these last few weeks and months has killed off the idea of a Welsh Conservative Party stone dead. Alun Cairns, as Secretary of State for Wales, carries just about legitimacy here in this country now as Carrie Lam does in Hong Kong. Now, I come on to the amendments. I think it is important to say that - [ Interruption.] Yes, go on.
Welsh: Ar hyn o bryd, nid yn unig y mae'r Llywodraeth yn San Steffan yn benderfynol o geisio gadael yr Undeb Ewropeaidd heb gytundeb yn y modd mwyaf diofal posibl, ond maent hefyd yn barod i gyflawni eu bygythiadau i ddefnyddio unrhyw ddull o wneud hynny, gan gynnwys - y prif ffocws i ni heddiw, wrth gwrs - addoedi'r Senedd, ond hefyd, fel y gwelsom - rydym wedi clywed cyfeiriadau at rai o'r achosion cyfreithiol - y modd y mae'r gyfraith ei hun yn cael ei diystyru, wrth chwifio'r ddyletswydd gonestrwydd sydd ar y Llywodraeth yn yr achosion cyfreithiol ar addoedi; y datgeliad hwyr iawn, iawn o beth o'r wybodaeth y cyfeiriodd y Prif Weinidog ati ychydig funudau yn ôl. Mae hwn yn gyfnod difrifol iawn. Mae democratiaeth yn pylu ac mae unbennaeth yn cryfhau, nid mewn un foment, ond mewn cyfres o fomentau marwol. Hyd yn oed yn Rhufain - wrth gwrs, mae Prif Weinidog y DU yn hoffi siarad am ei addysg glasurol, er i mi weld efallai fod ei diwtoriaid clasurol yn anghytuno - ond hyd yn oed yn Rhufain, ni allai unben a benodwyd gan y Senedd anwybyddu'r Senedd, nes y daeth unben un diwrnod a benderfynodd fel arall a honni ei fod ef a'i bobl yn un. Nid oedd y Prif Weinidog yn fodlon ar fodelu ei hun ar Churchill yn unig, ac rwy'n credu ei fod bellach yn gweld ei hun fel Cesar bach. Mae'n rhaid i chi ddweud y byddai hyd yn oed Cicero wedi colli'r chwip o dan y Prif Weinidog hwn. Mae mwy o Weinidogion y Cabinet wedi colli'r chwip yn ystod y dyddiau diwethaf nag sydd erioed wedi digwydd mewn hanes. Mae hyd yn oed ei frawd ei hun bellach yn dweud na fydd yn sefyll yn yr etholiad nesaf. Beth y mae hynny'n ei ddweud am yr hyn rydym yn ymdrin ag ef, y cyfnod unigryw hwn rydym yn ei wynebu? Nid yw unbennaeth yn digwydd mewn un cam ond mewn cyfres o glwyfau bach sydd, dros amser, yn crawni ac yn heintio'r corff cyfan. Nid wyf yn credu fy mod yn gor-ddweud wrth ddweud bod cael Prif Weinidog Prydeinig sy'n diystyru gonestrwydd a democratiaeth mewn ffordd mor fwriadol yn golygu ein bod yn byw mewn cyfnod mor beryglus â'r 1930au, ac nid wyf ond yn dweud hynny oherwydd mai'r addoediad pum wythnos hwn yw'r hiraf ers 1930 ac mai dyddiad etholiad y 15 Hydref sydd wedi cael ei hyrwyddo eto heddiw gan Arweinydd y Tŷ fyddai'r cyntaf i beidio â bod ar ddydd Iau ers 1931. Mae cenedlaetholdeb Seisnig boblyddol Boris Johnson yn atgoffa rhywun yn fwy o Oswald Mosley na Ramsay MacDonald. Am y rheswm hwn, nid ydym yn petruso o gwbl rhag ymuno â'r Blaid Lafur i hyrwyddo'r prif gynnig sydd ger ein bron, a gobeithiaf y byddwn yn ei basio yn y Siambr hon heddiw, a gobeithio y gallwn berswadio'r meinciau Llafur i gefnogi rhai o'r gwelliannau hefyd. Mae ein gwrthwynebwyr yma yn datgan bod y ddadl hon yn ddibwrpas ac na fydd yn cyflawni dim. Wrth wneud hynny, maent yn datgelu eu dirmyg tuag at ddemocratiaeth Cymru. Wrth wneud hynny, maent yn arddangos eu hanghymhwyster llwyr eu hunain. Ers sefydlu'r Senedd - nid wyf am gyfeirio at y blaid ar fy llaw dde yma, ar y dde eithafol ac ymhellach hefyd, mwy na thebyg - mae'r Ceidwadwyr wedi cael trafferth diosg eu hunaniaeth a'u henw fel y blaid Seisnig yng Nghymru. Mewn cyfnod o 20 mlynedd, mae rhai ohonynt wedi llwyddo i fabwysiadu ambell arlliw o wyrdd, efallai, ond dywedaf wrth arweinydd y Ceidwadwyr Cymreig fod eich ymddygiad annemocrataidd fel plaid ac fel Llywodraeth yn San Steffan dros yr wythnosau a'r misoedd diwethaf hyn wedi lladd y syniad o Geidwadwyr Cymreig. Mae'r un faint o ddilysrwydd yn perthyn i Alun Cairns fel Ysgrifennydd Gwladol Cymru yn y wlad hon yn awr, ag sy'n perthyn i Carrie Lam yn Hong Kong. Nawr, dof at y gwelliannau. Rwy'n credu ei bod yn bwysig dweud - [ Torri ar draws.] Ie, ewch ymlaen.