English: Diolch yn fawr iawn, Lywydd. I too welcome the Secretary of State here, possibly for the last time before he returns to the oblivion of Westminster. He did his best to present the Queen's Speech as being something significant, whereas, in fact, everybody knows it's just a rag-bag of relatively trivial and insignificant measures, because the Prime Minister wanted to clear the decks of anything that could possibly be controversial in advance of the referendum. The commentary at the time was virtually uniform in its excoriation of the Queen's Speech. ITV's website described it as 'eyecatching but wholly uncontentious stuff: who could object to spaceports, tighter control of drones or faster broadband?' Well, I'm sure we're all in favour of faster broadband considering that most of Wales proceeds at a snail's pace in this respect. But, spaceports and drones, apart from some of the Members in this house, don't actually figure very much in people's imaginations. 'The Daily Telegraph' said of the Queen's Speech that: 'Traditionally-minded Conservatives packed into the House of Lords for the Queen's Speechcould be forgiven for thinking they are in the wrong room To some Tories, it will sound like a programme the last Labour government could have conceived.' Iain Duncan Smith accused the Prime Minister of deliberately avoiding controversy ahead of the vote on EU membership, saying: 'Many Conservatives have become increasingly concerned that in the Government's helter-skelter pursuit of the referendum, they have been jettisoning or watering down key elements of their legislative programme.' Well, far from it for me to intrude further upon that private grief. But, the Secretary of State in his preamble to his speech today said, rather surprisingly, and here I agree with the leader of the opposition, that the delays to starting the article 50 negotiating process was somehow going to instil confidence and bring about more stability to the process. That's the last thing that this will do. Actually, we need to get on with this process in order to resolve such uncertainties as there are. My experience, having been a member of the Council of Ministers - the internal market Minister - for two and a half years is that Parkinson's law certainly applies and work expands to fill the time available. So, the shorter the time frame the more we are likely to achieve. I personally don't see what difficulty there is about designing proper successor arrangements to our trading relationship with the EU. The EU has managed, in the course of 50 years, to negotiate only two proper free trade agreements - with Mexico and with South Korea. I can't see why we can't use those as templates for our own relationship with the EU in the future. There's been much talk in this place of the various models that exist for relationships - the Norway model or whatever; these are all totally irrelevant, because there is no way, following the referendum result, that we could accept total free movement of labour within the EU. That's the whole point of the referendum - we'd never have had one but for concern about the uncontrolled nature of our borders. And anything that is going to prevent us from having complete control of our own immigration policy is going to be rejected by the public at large. Again, I agree, in the spirit of cross-party agreement, with what the First Minister said in his remarks - and, indeed, the leader of the opposition - about an agreement on a fiscal framework to surround the Wales Bill. I can't see how it could possibly be acceptable to the people of Wales to have this Bill imposed upon us unless we can be absolutely certain, and it's there in hard fiscal fact, that Wales is not going to be a penny worse off after the Bill passes than before. And in that respect, of course, the EU compact is subject to the same demand that every penny that the EU currently spends in Wales must come to Wales after we leave the EU. So, consequently, this Queen's Speech takes us so far, but actually not very far. I really can't understand why something like the sugar tax, which the leader of the opposition highlighted in her speech, should be regarded as an advance; it's an absurd measure, actually, when you look at the nature of the tax. First of all, it's badly targeted because fruit juices and milk-based drinks are excluded, so that means that some of the most sugary drinks on the market actually escape the proposed levy. For example, a standard Starbucks extra-large hot chocolate contains 15 teaspoons of sugar, which is double the recommended daily maximum for an adult, but because it's a milk-based drink it's exempt from the levy. And the same could be said for other kinds of milkshakes, coffee and yoghurt-based drinks.
Welsh: Diolch yn fawr iawn, Lywydd. Rwyf i hefyd yn croesawu'r Ysgrifennydd Gwladol yma, o bosibl am y tro olaf cyn iddo ddychwelyd i ebargofiant San Steffan. Gwnaeth ei orau i gyflwyno Araith y Frenhines fel rhywbeth arwyddocaol, er bod pawb yn gwybod, mewn gwirionedd, mai cybolfa o filiau cymharol ddibwys a di-nod ydyw, am fod y Prif Weinidog yn awyddus i gael gwared ar bopeth a allai fod yn ddadleuol cyn y refferendwm. Roedd y sylwebaeth ar y pryd bron yn unffurf yn y modd yr oedd yn fflangellu Araith y Frenhines. Disgrifiwyd yr araith gan wefan ITV fel stwff sy'n tynnu sylw ond sy'n hollol annadleuol: pwy allai wrthwynebu meysydd gofod, rheolaeth dynnach ar ddronau neu fand eang cyflymach? Wel, rwy'n siŵr ein bod i gyd o blaid band eang cyflymach o ystyried bod y rhan fwyaf o Gymru yn bwrw ymlaen ar gyflymder malwen yn hyn o beth. Ond nid yw meysydd gofod a dronau, ar wahân i rai o'r Aelodau yn y tŷ hwn, yn golygu llawer o ddim yn nychymyg pobl mewn gwirionedd. Dywedodd 'The Daily Telegraph' am Araith y Frenhines: Gellid maddau i'r Ceidwadwyr traddodiadol a oedd yn llenwi Tŷ'r Arglwyddi ar gyfer Araith y Frenhines am feddwl eu bod yn yr ystafell anghywir I rai Torïaid, bydd yn swnio fel rhaglen y gallai'r llywodraeth Lafur ddiwethaf fod wedi'i chreu. Cyhuddodd Iain Duncan Smith y Prif Weinidog o osgoi dadl yn fwriadol cyn y bleidlais ar aelodaeth o'r UE, gan ddweud: Wrth i'r Llywodraeth fynd ar drywydd chwyrligwgan y refferendwm, mae llawer o'r Ceidwadwyr yn gynyddol bryderus eu bod wedi gwanhau neu gael gwared ar elfennau allweddol o'u rhaglen ddeddfwriaethol. Wel, nid wyf am ymyrryd ymhellach yn y galar preifat hwnnw. Ond dywedodd Ysgrifennydd Gwladol yn ei ragymadrodd i'w araith heddiw, ac mae hyn yn peri cryn syndod, ac ar hyn rwy'n cytuno gydag arweinydd yr wrthblaid, y bydd yr oedi cyn cychwyn y broses o drafod telerau erthygl 50 rywsut yn ennyn hyder ac yn dod â mwy o sefydlogrwydd i'r broses. Dyna'r peth olaf y bydd hyn yn ei wneud. Mewn gwirionedd, mae angen i ni fwrw ymlaen â'r broses hon er mwyn datrys yr ansicrwydd sy'n bodoli. A minnau wedi bod yn aelod o Gyngor y Gweinidogion - Gweinidog y farchnad fewnol - am ddwy flynedd a hanner, fy mhrofiad i yw bod cyfraith Parkinson yn sicr yn berthnasol ac mae'r gwaith yn ehangu i lenwi'r amser sydd ar gael. Felly, po fyrraf yw'r amserlen, y mwyaf rydym yn debygol o'i gyflawni. Yn bersonol nid wyf yn gweld pa mor anodd yw llunio trefniadau olynydd priodol i'n perthynas fasnachu gyda'r UE. Dros 50 mlynedd, dau gytundeb masnach rydd priodol yn unig y mae'r UE wedi llwyddo i'w negodi - gyda Mecsico a De Korea. Ni allaf weld pam na allwn ddefnyddio'r rheini fel templedi ar gyfer ein perthynas ein hunain â'r UE yn y dyfodol. Mae llawer o sôn wedi bod yn y lle hwn am y gwahanol fodelau sy'n bodoli ar gyfer cysylltiadau - model Norwy neu beth bynnag; mae'r rhain i gyd yn gwbl amherthnasol gan nad oes unrhyw ffordd, yn dilyn canlyniad y refferendwm, y gallem dderbyn llafur yn symud yn rhydd o fewn yr UE. Dyna holl bwynt y refferendwm - ni fyddem byth wedi cael un oni bai am y pryder ynghylch natur ddireolaeth ein ffiniau. A bydd unrhyw beth sy'n mynd i'n hatal rhag cael rheolaeth lwyr ar ein polisi mewnfudo ein hunain yn cael ei wrthod gan y cyhoedd yn gyffredinol. Unwaith eto, rwy'n cytuno, yn ysbryd cytundeb trawsbleidiol, â'r hyn a ddywedodd y Prif Weinidog yn ei sylwadau - ac yn wir, arweinydd yr wrthblaid - am gytundeb ar fframwaith cyllidol o gwmpas Bil Cymru. Ni allaf weld sut y gallai fod yn dderbyniol o gwbl i bobl Cymru gael y Bil hwn wedi'i orfodi arnom oni bai ein bod yn gallu bod yn gwbl sicr, a'i fod yno mewn ffeithiau ariannol plaen, na fydd Cymru geiniog yn waeth ei byd ar ôl i'r Bil gael ei basio na chyn hynny. Ac yn hynny o beth, wrth gwrs, mae compact yr UE yn ddarostyngedig i'r un alwad fod yn rhaid i bob ceiniog y mae'r UE yn ei gwario yng Nghymru ar hyn o bryd ddod i Gymru ar ôl i ni adael yr UE. Felly, o ganlyniad, nid yw Araith y Frenhines eleni ond yn mynd â ni rywfaint o'r ffordd, ond nid yn bell iawn mewn gwirionedd. Ni allaf ddeall o gwbl pam y dylai rhywbeth fel y dreth ar siwgr, a nodwyd yn araith arweinydd yr wrthblaid, gael ei hystyried fel cam ymlaen; mae'n fil hurt, mewn gwirionedd, pan edrychwch ar natur y dreth. Yn gyntaf oll, mae wedi'i dargedu'n wael gan fod suddoedd ffrwythau a diodydd llaeth yn cael eu heithrio, felly mae hynny'n golygu bod rhai o'r diodydd â'r mwyaf o siwgr ar y farchnad yn osgoi'r ardoll arfaethedig mewn gwirionedd. Er enghraifft, mae siocled poeth mawr iawn o Starbucks yn cynnwys 15 llwy de o siwgr, dwbl yr uchafswm dyddiol a argymhellir ar gyfer oedolyn, ond am ei bod yn ddiod laeth caiff ei heithrio rhag yr ardoll. A gellid dweud yr un peth am fathau eraill o ysgytlaeth, coffi a diodydd iogwrt.