English: Okay. That's a good point, and I do address that later in my contribution. Right. The only addition I would make to the tariffs argument is this, and it goes along with what David Rees just raised: David rightly raised the important point - actually, it's the same point that Bethan raised as well - that the Conservative Government in Westminster has itself acted and voted against taking retaliatory tariffs against China. So, in this aspect - you're quite right, they have done that - the point I would make is that leaving the EU gives a UK Government a theoretical right to raise tariffs. It is up to the UK Government itself to decide whether or not to use that right. Unfortunately, at the moment, it has decided not to. It's far better to have that theoretical right to act than not to have it at all. At least the UK electorate has the right to vote out the UK Government if it disagrees with its industrial policy. It had no such right to vote out the EU bureaucrats who hitherto controlled our industrial policy. Please note, Bethan, I didn't call them faceless. Once we have left the EU and regain the measure of control over our industry, what can we then do as a nation to support Welsh steel? Is there, indeed, a viable future for Welsh steel? Well, in fact, if we look at the market situation currently, world demand for steel is likely to rise as advanced economies gradually recover from the slump of 2008 and as more emerging economies raise living standards. As they do so, more people want and can afford cars, domestic appliances and other products with a steel content. In the UK itself, the Government has pledged to buy more British steel as part of UK public sector contracts. Several of the large infrastructure and equipment programmes have a substantial steel content. However, another problem we have to overcome is the relatively high cost of energy for UK industry, compared with many of its European rivals. Much of this is due to carbon emissions penalties that were introduced, not by the EU, but by a previous UK Government. In 2008, Gordon Brown and his Labour Cabinet took the momentous decision to rename the Department of Energy as the Department of Energy and Climate Change. Under the stewardship of Ed Miliband - that man of wonderful foresight - this department then brought in the Climate Change Act 2008 and with it the stiff emissions taxes that the UK steel industry now faces. Many independently minded political pundits predicted at the time that this would lead to industrial disaster, and we may now be staring that disaster fully in the face. While the UK steel industry stands on the precipice, German and Dutch steelworkers face nowhere near such a menacing future. That is because, in part, but in large part -
Welsh: Iawn. Mae hwnnw'n bwynt da, ac rwy'n ymdrin â hynny yn nes ymlaen yn fy nghyfraniad. Iawn. Yr unig ychwanegiad y byddwn yn ei wneud i'r ddadl ar dariffau yw hyn, ac mae'n cyd-fynd â'r hyn y mae David Rees newydd ei grybwyll. Cyfeiriodd David yn briodol at y pwynt pwysig - yr un pwynt ag y gwnaeth Bethan hefyd mewn gwirionedd - fod y Llywodraeth Geidwadol yn San Steffan ei hun wedi gweithredu a phleidleisio yn erbyn gosod tariffau dialgar yn erbyn Tsieina. Felly, yn hyn o beth - rydych yn hollol iawn, maent wedi gwneud hynny - y pwynt y byddwn yn ei wneud yw bod gadael yr UE yn rhoi hawl damcaniaethol i Lywodraeth y DU godi tariffau. Mater i Lywodraeth y DU ei hun yw penderfynu a yw am ddefnyddio'r hawl honno ai peidio. Yn anffodus, ar hyn o bryd, mae wedi penderfynu peidio â gwneud hynny. Mae'n llawer gwell cael yr hawl ddamcaniaethol i weithredu na pheidio â'i chael o gwbl. O leiaf mae gan etholwyr y DU yr hawl i bleidleisio i gael gwared ar Lywodraeth y DU os ydynt yn anghytuno â'i pholisi diwydiannol. Nid oedd ganddynt hawl o'r fath i bleidleisio i gael gwared ar fiwrocratiaid yr UE a fu'n rheoli ein polisi diwydiannol hyd yn hyn. Sylwer, Bethan, na wneuthum eu galw'n ddiwyneb. Pan fyddwn wedi gadael yr UE ac yn adennill y mesur o reolaeth dros ein diwydiant, beth y gallwn ei wneud wedyn fel cenedl i gefnogi dur Cymru? A oes yna, yn wir, ddyfodol hyfyw i ddur Cymru? Wel, mewn gwirionedd, os edrychwn ar sefyllfa'r farchnad ar hyn o bryd, mae'r galw byd-eang am ddur yn debygol o godi wrth i economïau datblygedig ymadfer yn raddol ar ôl cwymp 2008 ac wrth i fwy o economïau sy'n dod i'r amlwg godi safonau byw. Wrth iddynt wneud hynny, mae mwy o bobl eisiau ac yn gallu fforddio ceir, offer domestig a chynhyrchion eraill sy'n cynnwys dur. Yn y DU ei hun, mae'r Llywodraeth wedi addo prynu mwy o ddur Prydain fel rhan o gontractau sector cyhoeddus yn y DU. Mae nifer o'r rhaglenni seilwaith ac offer mawr yn cynnwys cryn dipyn o ddur. Fodd bynnag, problem arall sy'n rhaid i ni ei goresgyn yw cost gymharol uchel ynni i ddiwydiant y DU, o'i gymharu â llawer o'i gystadleuwyr Ewropeaidd. Mae llawer o hyn yn ganlyniad i gosbau allyriadau carbon a gyflwynwyd, nid gan yr UE, ond gan Lywodraeth flaenorol yn y DU. Yn 2008, gwnaeth Gordon Brown a'i Gabinet Llafur y penderfyniad tyngedfennol i ailenwi'r Adran Ynni yn Adran Ynni a Newid Hinsawdd. Dan stiwardiaeth Ed Miliband - y dyn hynod o graff hwnnw - cyflwynodd yr adran hon Ddeddf Newid yn yr Hinsawdd 2008 wedyn a gyda hi, y trethi allyriadau llym y mae diwydiant dur y DU bellach yn eu hwynebu. Roedd llawer o bynditiaid gwleidyddol annibynnol eu barn yn rhagweld ar y pryd y byddai hyn yn arwain at drychineb diwydiannol, ac efallai ein bod bellach yn wynebu'r trychineb hwnnw. Tra bo diwydiant dur y DU yn sefyll ar ymyl y dibyn, nid yw gweithwyr dur yr Almaen a'r Iseldiroedd yn wynebu dyfodol mor fygythiol o bell ffordd. Y rheswm am hynny, yn rhannol, ond i raddau helaeth -