English: Historians often say that British rule, while it often was unfair, was almost always polite, and here we are in this Welsh Parliament presented with a consent motion that, effectively, is asking for our consent to be removed. We are joining a very select club of national Parliaments, if we pass this motion today, that have voluntarily decided to cede their own authority. You have to cast about and think of the Scottish Parliament in 1707, the Irish Parliament in 1800, for examples in history - albeit, of course, we are ceding our authority for a time-limited period in certain areas. But the principle is there. Now, I was expecting the former honourable Member to intervene on me, and say, 'Well, isn't that what we did with the European Communities Act?' And, indeed, it was echoed, really, in David Melding's point. But an essential difference was there: we were joining a community of equals, and through mechanisms like weighted voting, et cetera, then the interests of small nations in particular were protected. That isn't the case in this unitary state. Effectively, the dominance of one nation in these four islands, it's almost a kind of Bagehot-like part of the dignified constitution of the UK; it's a principle that underpins everything, and, actually, it's now written into statute. And therein lies the problem. Indeed, this debate actually has laid bare, hasn't it, the fractures, the fault lines, of what is an entirely imbalanced and unstable constitution in these islands. What we're asking for is parity for this nation. That is surely a principle that we could all actually get behind. Now, of course, the constitution is where politics and law meet, and I think that the note that we got from the Assembly lawyers, it's incredible reading: 'The words "consent decision" suggest that the Minister can only lay the draft regulations before the UK Parliament if either the Assembly has consented to their making, or the Assembly has done nothing about them for 40 days. But this is misleading.' Those are rare words coming from any lawyer because, of course, as we know, as indeed Nicola Sturgeon, who was quoted earlier, I believe - as she said, if we say 'yes', UK Ministers will take that as consent, if we say 'no', they will take that as consent, and, if we say nothing at all, they can take that as consent. It is heads they win and tails we lose. Now, I've heard the argument that this is actually - [ Interruption. ] Yes, certainly.
Welsh: Mae haneswyr yn dweud yn aml y bu rheolaeth Prydain, er y bu yn aml yn annheg, bron bob amser yn gwrtais, a dyma ni yn y Senedd hon, Senedd Cymru, wedi ein cyflwyno gan gynnig cydsyniad sydd, yn ymarferol, yn gofyn am ddiddymu ein cydsyniad. Rydym ni'n ymuno â chlwb dethol iawn o seneddau cenedlaethol, os derbyniwn y cynnig hwn heddiw, sydd wedi penderfynu'n wirfoddol i ildio eu hawdurdod eu hunain. Mae'n rhaid i chi bendroni ychydig a meddwl am Senedd yr Alban ym 1707, Senedd Iwerddon ym 1800, am enghreifftiau mewn hanes - er, wrth gwrs, rydym ni'n ildio ein hawdurdod am gyfnod cyfyngedig o amser mewn rhai meysydd. Ond yr un yw'r egwyddor. Nawr, roeddwn yn disgwyl i'r cyn Aelod Seneddol ymyrryd, a dweud, 'Wel, onid dyna a wnaethom ni gyda Deddf y Cymunedau Ewropeaidd?' Ac, yn wir, cafodd hynny ei adleisio, mewn gwirionedd, yn sylw David Melding. Ond roedd gwahaniaeth hanfodol: roeddem ni'n ymuno â chymuned o aelodau cydradd, a thrwy ddulliau fel pleidleisio wedi'i bwysoli, ac ati, yna cai buddiannau cenhedloedd bychain yn benodol eu diogelu. Dyw hynny ddim yn wir yn y wladwriaeth unedol hon. Yn ymarferol, mae goruchafiaeth un genedl yn y pedair ynys hon bron iawn yn fath Bagehot-aidd o gyfansoddiad urddasol y DU; mae'n egwyddor sy'n sail i bopeth, ac, mewn gwirionedd, mae bellach wedi ei ysgrifennu i'r llyfr statud. A dyna ble mae'r broblem. Yn wir, mae'r ddadl hon mewn gwirionedd wedi dangos yn glir, onid yw, y toriadau, y diffygion, o'r hyn sy'n gyfansoddiad hollol anghytbwys ac ansefydlog yn yr ynysoedd hyn. Yr hyn yr ydym ni'n gofyn amdano yw cydraddoldeb ar gyfer y genedl hon. Siawns fod honno yn egwyddor y gallai pob un ohonom ni mewn gwirionedd ei chefnogi. Nawr, wrth gwrs, y cyfansoddiad yw lle mae gwleidyddiaeth a'r gyfraith yn cyfarfod, ac rwy'n credu bod y nodyn a gawsom ni gan gyfreithwyr y Cynulliad, yn ddeunydd darllen anhygoel: Mae'r geiriau "penderfyniad cydsynio" yn awgrymu y gall y Gweinidog dim ond gosod y rheoliadau drafft gerbron Senedd y DU os yw'r Cynulliad wedi cydsynio i'w gwneud, neu os nad yw'r Cynulliad wedi gwneud dim yn eu cylch am 40 diwrnod. Ond mae hynny yn gamarweiniol. Dyna eiriau anghyffredin o enau unrhyw gyfreithiwr oherwydd, wrth gwrs, fel y gwyddom ni, fel yn wir y gŵyr Nicola Sturgeon, a ddyfynnwyd yn gynharach, rwy'n credu - fel y dywedodd hi, os ydym ni'n yn dweud 'ie', bydd Gweinidogion y DU yn trin hynny fel cydsyniad, os dywedwn 'na', byddan nhw'n trin hynny fel cydsyniad, ac os ydym ni'n dweud dim byd o gwbl, gallan nhw drin hynny fel caniatâd. Pen, ac maen nhw yn ennill, cynffon, ac rydym ni'n colli. Nawr, rwyf wedi clywed y ddadl fod hyn mewn gwirionedd - [ Torri ar draws.] Cewch, yn sicr.