English: What he did in that speech was to make it clear that he was willing to work with the members of the Commonwealth, and I'm more than happy to make it clear that he said that they can't commit this country to entering the European Union without the agreement of other members of the British Commonwealth. And he said, 'no time must be lost in discussing the question with the Dominions and seeking to convince them that their interests as well as ours lie in a United Europe.' That's why he didn't make that commitment at that point. He made it later, and that was the reason he didn't make it then. And I think it's scandalous that UKIP commandeered Churchill's image to support their malicious campaign of disinformation in the run-up to the referendum almost three years ago. Now, moving to the second point, I think it's untrue that the EU is somehow surreptitiously taking power away from member states without their consent. Under the Single European Act in 1986, the vast majority of decisions were made by unanimity. And any substantive changes to the treaties still require unanimity. But who was the architect to that move towards majority voting? None other than that second Brexiteer icon, Margaret Thatcher. And while it's true that qualified majority voting has expanded over the last 30 years, only a minority of the decisions made by the EU Council of Ministers are made other than by unanimity. And far from evidence of an unstoppable trend, there have been no further expansions in that area subject to majority voting since the Lisbon treaty in 2007. And, of course, it's simply not true to say that all power is concentrated in the hands of unelected institutions - I should know, I was there for 15 years as a Member of the European Parliament - and while the Council of Ministers also consists of Ministers each with their own accountability to their own legislatures. And as such, the Council of Ministers is no more undemocratic than the upper house of the German Parliament, the Bundesrat, which represents the Länder or the states in a constitution, which, again, was drawn up by the British in the wake of world war two. And whilst it's true that the Commission is appointed, not directly elected, it's completely bizarre to see it as a relentless force, always moving in one direction. Of course, on the contrary, successive Commissions have reflected the dominant political culture of member states at different times, from the progressive, from Jacques Delors, to the much more laissez-faire approach of Jean-Claude Juncker. And if there is, indeed, a danger, as the fourth point of the motion puts it, that the UK will remain in the European Union despite the referendum result, the fault for this lies firstly with the approach of the Prime Minister - initially egged on by UKIP and the Brexiteers to simply ignore the views and the interests of the 48 per cent, and they didn't even attempt to work on a cross-party basis - and secondly with those who sold a false prospectus to the people by claiming our negotiations with the EU would be the easiest in history. Well, that's gone really well, hasn't it? As for the view that remaining in the EU exposes us to ever closer integration against our will, of course the truth is somewhat different. If we leave, then it's true that there will be a change in the balance of power within the EU, and in some areas, for example military co-operation and closer regulation in the financial institutions, there are likely to be changes that the UK would have blocked or, at least, been uncomfortable with. But, as is becoming increasingly clear, unless we keep in close economic alignment with the EU, as huge swathes of our economy, above all our manufacturing base, depend on an integrated supply chain with the European Union and they are likely, then, to become uncompetitive. And keeping in close alignment with the EU means in practice accepting a large part of its regulatory systems, since, as we have seen in the negotiations to date, a market of 450 million has far more leverage than that of 65 million people. And it's a crowing irony in this Brexit debacle that, by leaving the EU, we'll have less control rather than more over the environment in which our businesses organise themselves. So, in conclusion, the motion is wholly misleading, wholly wrong-headed and it's no surprise that all three other parties in the Assembly have made amendments that start 'Delete all'. Now, it's also, I think, worth pointing out that Theresa May - . It's all very well her offering to stand down without a firm date - so we're not much further on, because we knew she was going before the next general election - but changing the leader won't change the substance of the debate.
Welsh: Yr hyn a wnaeth yn yr araith honno oedd ei gwneud yn glir ei fod yn barod i weithio gydag aelodau o'r Gymanwlad, ac rwy'n fwy na pharod i'w gwneud yn glir ei fod wedi dweud na allent ymrwymo'r wlad hon i fod yn aelod o'r Undeb Ewropeaidd heb gytundeb aelodau eraill o'r Gymanwlad Brydeinig. A dywedodd, ni ddylid colli unrhyw amser yn trafod y cwestiwn gyda'r tiriogaethau a cheisio eu darbwyllo bod eu lles hwy yn ogystal â'n lles ninnau yn gorwedd mewn Ewrop Unedig. Dyna pam na wnaeth yr ymrwymiad ar y pwynt hwnnw. Fe'i gwnaeth yn ddiweddarach, a dyna oedd y rheswm pam na wnaeth hynny ar y pryd. Ac rwy'n credu ei bod hi'n warthus fod UKIP wedi dwyn delwedd Churchill i gefnogi eu hymgyrch faleisus o gamwybodaeth yn y cyfnod cyn y refferendwm bron dair blynedd yn ôl. Nawr, i symud at yr ail bwynt, ni chredaf ei bod yn wir fod yr UE rywsut yn dwyn pŵer oddi wrth aelod-wladwriaethau heb eu caniatâd. O dan y Ddeddf Ewropeaidd Sengl ym 1986, gwnaed y mwyafrif helaeth o benderfyniadau drwy sicrhau barn unfrydol. Ac mae unrhyw newidiadau sylweddol i'r cytuniadau yn dal i alw am farn unfrydol. Ond pwy oedd pensaer y symudiad tuag at bleidleisio mwyafrifol? Yr ail eicon mawr i gefnogwyr Brexit, Margaret Thatcher. Ac er ei bod yn wir fod pleidleisio drwy fwyafrif cymwysedig wedi ehangu dros y 30 mlynedd diwethaf, mae'r rhan fwyaf o'r penderfyniadau a wneir gan Gyngor Gweinidogion yr UE yn deillio o farn unfrydol. Ac ymhell o fod yn dystiolaeth o duedd ddiatal, ni chafwyd unrhyw ehangu pellach yn y maes sy'n amodol ar bleidleisio mwyafrifol ers cytuniad Lisbon yn 2007. Ac wrth gwrs, nid yw'n wir i ddweud bod yr holl bŵer wedi'i grynhoi yn nwylo sefydliadau anetholedig - dylwn i wybod, roeddwn yno am 15 mlynedd fel Aelod o Senedd Ewrop - ac er bod Cyngor y Gweinidogion hefyd yn cynnwys Gweinidogion sy'n atebol i'w deddfwrfeydd eu hunain. Ac fel y cyfryw, nid yw Cyngor y Gweinidogion ronyn yn fwy annemocrataidd na thŷ uchaf Senedd yr Almaen, y Bundesrat, sy'n cynrychioli'r Länder neu'r gwladwriaethau mewn cyfansoddiad, unwaith eto, a luniwyd gan Brydain yn sgil yr ail ryfel byd. Ac er ei bod yn wir fod y Comisiwn yn cael ei benodi, nid ei ethol yn uniongyrchol, mae'n gwbl ryfeddol ei fod yn cael ei ystyried yn rym didrugaredd, bob amser yn symud i un cyfeiriad. Wrth gwrs, i'r gwrthwyneb, mae Comisiynau olynol wedi adlewyrchu diwylliant gwleidyddol amlycaf aelod-wladwriaethau ar wahanol adegau, o'r blaengar, o Jacques Delors, i ddull llawer mwy laissez-faire Jean-Claude Juncker. Ac os oes perygl, yn wir, fel y mae pedwerydd pwynt y cynnig yn ei roi, y bydd y DU yn aros yn yr Undeb Ewropeaidd er gwaethaf canlyniad y refferendwm, bydd y bai am hynny yn gyntaf ar ddull y Prif Weinidog o weithredu - wedi'i hannog yn wreiddiol gan UKIP a chefnogwyr Brexit i anwybyddu barn a buddiannau'r 48 y cant, ac ni wnaethant ymdrech hyd yn oed i geisio gweithio ar sail drawsbleidiol - ac yn ail ar y rhai a werthodd brosbectws ffug i'r bobl drwy honni mai ein trafodaethau gyda'r UE fyddai'r rhai hawsaf mewn hanes. Wel, onid yw hynny wedi mynd yn dda? O ran y farn y byddai aros yn yr UE yn ein gwneud yn agored i uno agosach fyth yn erbyn ein hewyllys, mae'r gwir ychydig yn wahanol wrth gwrs. Os byddwn yn gadael, mae'n wir y bydd newid yn y cydbwysedd grym o fewn yr UE, ac mewn rhai meysydd, er enghraifft cydweithio milwrol a rheoleiddio agosach yn y sefydliadau ariannol, mae'n debygol y ceir newidiadau y byddai'r DU wedi'u rhwystro neu o leiaf yn anghyfforddus yn eu cylch. Ond fel a ddaw'n fwyfwy eglur, mae angen inni gadw mewn aliniad economaidd agos gyda'r UE, gan fod rhannau mawr o'n heconomi, yn anad dim ein sylfaen weithgynhyrchu, yn dibynnu ar gadwyn gyflenwi integredig gyda'r Undeb Ewropeaidd ac maent yn debygol fel arall o fod yn anghystadleuol. Ac mae cadw mewn aliniad agos gyda'r UE yn ymarferol yn golygu derbyn rhan helaeth o'i systemau rheoleiddio, gan fod gan farchnad o 450 miliwn, fel y gwelwyd yn y negodiadau hyd yn hyn, lawer mwy o ddylanwad na marchnad o 65 miliwn o bobl. Ac mae'n eironi blinderus yn llanastr Brexit, y bydd gennym lai yn hytrach na mwy o reolaeth drwy adael yr UE ar yr amgylchedd y mae ein busnesau'n trefnu eu hunain ynddo. Felly, i gloi, mae'r cynnig yn gwbl gamarweiniol, yn gwbl gyfeiliornus ac nid yw'n syndod fod pob un o'r tair plaid arall yn y Cynulliad wedi llunio gwelliannau sy'n dechrau gyda 'Dileu popeth'. Nawr, mae'n werth nodi hefyd, rwy'n credu, fod Theresa May - . Un peth yw iddi gynnig camu lawr heb ddyddiad pendant - felly nid ydym fawr pellach ymlaen ar hynny, oherwydd fe wyddem ei bod hi'n mynd cyn yr etholiad cyffredinol nesaf - ond ni fydd newid arweinydd yn newid sylwedd y ddadl.