English: I'm a firm believer in equality, but there's one kind of inequality and one group of people that I've not heard mentioned in the Senedd yet, and, in relation to domestic abuse, that is men. I agree with Erin Pizzey, the founder of the first women's refuge in the UK, and she says that domestic abuse isn't gender-specific, it applies to both genders, because both males and females can be violent and can be abusive. I tend to feel that the abuse of males is tolerated in Wales; indeed, I believe it's institutionalised. The emotional abuse of males is permitted. If you take South Wales Police, for example, it's absolutely impossible to get them to accept a complaint from a man who is being emotionally abused. I've got another case on my books now; I'm going to see how we get on next week. In this city, it is shameful that, as a male, there is absolutely nowhere - nowhere - to go for non-judgmental domestic abuse support. I'm looking around this Chamber and, as I'm speaking, I'm seeing smiles and grins, and that really worries me. It also says a lot about the prejudice that we find in this Chamber. Now, 13.2 per cent of men are victims of domestic abuse; 23 per cent, a very large minority - it is a minority, but it's a large minority - 23 per cent of all victims are male; 19 men died at the hands of their partner or ex-partner two years ago, according to the figures; and what is really revealing is that 29 per cent of men are unlikely to talk about their experiences - they simply won't talk about their experiences. Twelve per cent of females find themselves in the same situation. So, what I'm here today to do, in just highlighting those facts, really, is to call for real equality amongst everybody, regardless of faith, gender, sexuality, class, colour. What we really need to embrace, as I said, is that very, very simple word and it is called equality, and it's something that I believe in absolutely passionately. Diolch. Thank you.
Welsh: Rwy'n credu'n gryf mewn cydraddoldeb, ond mae un math o anghydraddoldeb ac un grŵp o bobl nad wyf wedi clywed neb yn ei grybwyll yn y Senedd eto, ac, mewn cysylltiad â cham-drin domestig, dynion yw'r grŵp hwnnw. Rwy'n cytuno ag Erin Pizzey, sylfaenydd y lloches i fenywod gyntaf yn y DU, ac mae hi'n dweud nad yw cam-drin domestig yn benodol i ryw, ei fod yn berthnasol i'r ddau ryw, oherwydd gall dynion a menywod gam-drin a bod yn dreisgar. Rwy'n tueddu i deimlo y caiff cam-drin dynion ei oddef yng Nghymru; yn wir, rwy'n credu ei fod wedi ymwreiddio yn y drefn. Caiff cam-drin dynion yn emosiynol ei ganiatáu. O ystyried Heddlu De Cymru, er enghraifft, mae'n gwbl amhosibl eu cael nhw i dderbyn cwyn gan ddyn sy'n cael ei gam-drin yn emosiynol. Mae gennyf i achos arall yn fy ngofal yn awr; rwyf am weld sut yr ydym yn dod ymlaen yr wythnos nesaf. Yn y ddinas hon, mae'n gywilyddus nad oes unman o gwbl i mi, fel dyn - dim unman - i fynd iddo i gael cymorth heb feirniadaeth mewn cysylltiad â cham-drin domestig. Rwy'n edrych o gwmpas y Siambr hon ac, fel yr wyf i'n siarad, rwy'n gweld pobl yn gwenu, ac mae hynny wirioneddol yn fy mhoeni. Mae hefyd yn dweud llawer am y rhagfarn a geir yn y Siambr hon. Nawr, mae 13.2 y cant o ddynion yn dioddef cam-drin domestig; mae 23 y cant, lleiafrif mawr iawn - mae'n lleiafrif ond mae'n lleiafrif mawr iawn - mae 23 y cant o bob dioddefwr yn ddynion; lladdwyd 19 o ddynion gan eu partneriaid neu gynbartneriaid ddwy flynedd yn ôl, yn ôl y ffigurau; a'r hyn sy'n agoriad llygad mewn gwirionedd yw bod 29 y cant o ddynion yn annhebygol o siarad am eu profiadau - yn syml, ni fyddan nhw'n siarad am eu profiadau. Mae deuddeg y cant o fenywod yn yr un sefyllfa. Felly, yr hyn yr wyf yn ei wneud yma heddiw, wrth dynnu sylw at ffeithiau hynny, mewn gwirionedd, yw galw am wir gydraddoldeb i bawb, ni waeth beth yw eu ffydd, eu rhyw, eu rhywioldeb, eu dosbarth, eu lliw. Yr hyn y mae gwir angen inni ei gofleidio, fel y dywedais, yw'r gair syml iawn, iawn hwnnw sef cydraddoldeb, ac mae'n rhywbeth yr wyf yn credu yn gwbl angerddol ynddo. Diolch.