English: Perhaps the first question with regard to this document is why the First Minister and the leader of Plaid Cymru, the Party of Wales, chose to launch it in London, given their oft-stated desire to demonstrate the Assembly's independence from the London establishment. We may also note at this point that the two other parties in the Assembly were not even given a sight of this massively important document for Wales, let alone be allowed to contribute to its content, effectively disenfranchising the many thousands of voters who voted for those parties and Brexit. We then scrutinise the comments of the second signatory to this document, who states in her introduction that it upholds the freedom of movement and is consistent with full free-market participation - in other words, full and uncontrolled immigration. But of course, this is understandable when she goes on to say: 'Regardless as to how people voted in the referendum.' It is a clear sign that Plaid is hellbent on ignoring the will of the Welsh people. As to the document itself, far from being a blueprint for the economic development of Wales, it has, in fact, a tone of doom, gloom and unrelenting despair. It is littered with such phrases as 'to avoid the chaos and uncertainty', '"cliff edge" departure', 'the overall economic impact is expected to be negative' and many other such comments, many of which have been reiterated by the First Minister in his introduction today, and all of which are based on the false premise that we shall not be allowed unrestricted access to the economic markets of Europe. Or, put another way, we shall, unless we are very careful not to accept the politicians of Europe, be locked out from the single market. Well, when will the remoaners realise that it will be the great industrialists of Europe who will decide our terms of trade with the European Union and not politicians? This, if one cares to take note, is witnessed by the many utterances of the industrial giants of Europe since Brexit. All industry in Europe will be desperate to continue with the unfettered trade, both for themselves to the UK markets and, pragmatically, for UK business to the EU. The First Minister's visit to Norway to explore its relationship to the EU was - and shall I put it as delicately as I can - misplaced. It may have escaped his and his advisers' notice that there is a huge chasm of difference between Norway's trade with Europe and ours. Norway trades at a large surplus with Europe, so it is in its interest to pay to be able to trade freely with the EU and, indeed, agree to certain other regulations imposed by Brussels. This is in complete contrast to the UK, which trades at a huge deficit with the EU to the tune of some £61 billion per year. Any pragmatist can see this as a huge bargaining tool in ensuring that we reach an agreement with the EU that will be very much to our advantage. Not to recognise this -
Welsh: Efallai mai'r cwestiwn cyntaf am y ddogfen hon yw pam dewisodd y Prif Weinidog ac arweinydd Plaid Cymru, the Party of Wales, ei lansio yn Llundain, o ystyried y dymuniad y maen nhw'n ei ddatgan yn fynych i ddangos annibyniaeth y Cynulliad ar sefydliad Llundain. Gallwn hefyd nodi yn y fan hon na chafodd y ddwy blaid arall yn y Cynulliad olwg hyd yn oed ar y ddogfen aruthrol bwysig hon i Gymru, heb sôn am gael cyfrannu at ei chynnwys, a oedd i bob pwrpas yn difreinio'r miloedd lawer o bleidleiswyr a bleidleisiodd dros y pleidleisiau hynny a dros Brexit. Yna, rydym yn craffu ar sylwadau ail lofnodwr y ddogfen hon, sy'n datgan yn ei chyflwyniad ei bod yn cadarnhau'r rhyddid i symud ac yn gyson â chyfranogiad llawn yn y farchnad rydd - mewn geiriau eraill, mewnfudo llawn heb ei reoli. Ond wrth gwrs, mae hyn yn ddealladwy wrth iddi fynd ymlaen i ddweud: 'Ni waeth sut y pleidleisiodd pobl yn y refferendwm.' Mae'n arwydd clir bod Plaid yn benderfynol o anwybyddu ewyllys y Cymry. O ran y ddogfen ei hun, mae'n bell o fod yn lasbrint ar gyfer datblygu economaidd Cymru - mae ganddi, mewn gwirionedd, dôn o ofid, gwae ac anobaith di-ildio. Mae'n frith ag ymadroddion fel 'i osgoi'r anhrefn a'r ansicrwydd', 'ymadawiad "ymyl y clogwyn"', 'mae disgwyl i'r effaith economaidd gyffredinol fod yn negyddol' a llawer o sylwadau eraill o'r fath, y mae llawer ohonyn nhw wedi cael eu hailadrodd gan y Prif Weinidog yn ei gyflwyniad heddiw, ac y mae pob un ohonyn nhw'n seiliedig ar y cynsail ffug na chawn fynediad anghyfyngedig i farchnadoedd economaidd Ewrop. Neu, mewn geiriau eraill, byddwn, oni bai ein bod yn ofalus iawn i beidio â derbyn gwleidyddion Ewrop, yn cael ein cloi allan o'r farchnad sengl. Wel, pryd fydd y remoaners yn sylweddoli mai diwydianwyr mawr Ewrop a fydd yn penderfynu ein telerau masnach â'r Undeb Ewropeaidd ac nid gwleidyddion? Mae tystiolaeth o hyn, i unrhyw un sy'n trafferthu i gymryd sylw, yn y nifer o ddatganiadau gan gewri diwydiannol Ewrop ers Brexit. Bydd pob diwydiant yn Ewrop yn awyddus iawn i barhau â'r fasnach ddilyffethair, iddyn nhw eu hunain â marchnadoedd y DU ac, yn ymarferol, i fusnesau'r DU â'r UE. Roedd ymweliad y Prif Weinidog â Norwy i archwilio eu perthynas â'r UE - ac rwy'n mynd i roi hyn mor ofalus ag y gallaf - yn anaddas. Efallai nad yw ef na'i gynghorwyr wedi sylwi ar y gagendor enfawr o wahaniaeth rhwng masnach Norwy ag Ewrop a'n masnach ni ag Ewrop. Mae Norwy yn masnachu mewn gwarged mawr ag Ewrop, felly mae o fudd iddyn nhw dalu i allu masnachu'n rhydd gyda'r UE ac, yn wir, i gytuno â rhai rheoliadau eraill a bennir gan Frwsel. Mae hyn yn gwbl wahanol i'r DU, sy'n masnachu mewn diffyg enfawr gyda'r UE o tua £61 biliwn y flwyddyn. Gall unrhyw bragmatydd weld bod hyn yn arf bargeinio enfawr i sicrhau y cawn gytundeb â'r UE a fydd yn fanteisiol iawn inni. Mae peidio â chydnabod hyn -