English: Last week, I went to visit a job centre where I met a team of people rolling out universal credit. The individuals I met are doing what they can to support their claimants, but their operating system is broken, a system that has been designed without any regard for the lives of claimants, designed for how the Government feels people should live, not how people do live - no regard for the realities, the stress, and the sheer complication of getting by on a very low income. People who try to manage from week to week are having to wait for six weeks for their benefits. Who is not going to struggle without income for six weeks? Many people will be left in desperation, and we've all heard terrible personal stories of real hardship, of the six-week wait, of payment in arrears, of struggling to manage to pay the rent and to put food on the table. Now, we hear that some are being given an advance and some are being offered fortnightly payments, but delays are much more typical, and those discretions, where they exist, are exceptions and are at the individual decision of case handlers. Those decisions should not be based on individual discretion. They should be a matter of course. I'm certain that a Welsh Government with powers over the way in which universal credit was run and administered would do things differently: faster, more frequent payments reflecting the reality of people's lives and not the lives we wish they had. But let's be quite clear: it isn't just the roll out of universal credit that's the problem; the whole way in which it's designed is deeply flawed. It was intended to make work pay, but it won't make work pay whilst you lose 63p of benefit for every extra £1 that you earn, and, for those out of work, the situation is even worse. Universal credit doesn't even begin to meet any realistic living costs, including the cost of housing, and we all know that this is putting landlords off taking universal credit tenants. If you're unemployed in your early 20s, you're on £58 a week. In an economy where the cost of living continues to rise, who on earth can manage on that? Compare that with the support the state gives people in work: the personal tax allowance is worth £220 a week. The share of our national wealth going to personal tax allowance is going up, and the share of our national wealth going on universal credit benefits is going down. That tells you everything that you need to know. A benefit that was claimed to be about making work pay is actually about making claimants pay. And, as universal credit is being rolled out, the UK Tory Government will just steamroller on, not caring for the distress it causes, not bothered for the people this is hurting, too weak to see the flaws in its plan, too weak to stop and think again.
Welsh: Yr wythnos diwethaf, ymwelais â chanolfan waith lle y cyfarfûm â thîm o bobl a oedd yn cyflwyno'r credyd cynhwysol. Mae'r unigolion y cyfarfûm â hwy yn gwneud yr hyn a allant i gefnogi eu hawlwyr, ond mae eu system weithredu wedi torri, system a gynlluniwyd heb ystyried bywydau hawlwyr, un a gynlluniwyd ar gyfer sut y mae'r Llywodraeth yn teimlo y dylai pobl fyw, nid y ffordd y mae pobl yn byw - heb ystyriaeth i realiti, straen, a chymhlethdod pur ymdopi ar incwm isel iawn. Mae pobl sy'n ceisio dod i ben o wythnos i wythnos yn gorfod aros am chwe wythnos am eu budd-daliadau. Pwy sydd ddim yn mynd i gael trafferth heb incwm am chwe wythnos? Bydd llawer o bobl yn cael eu gadael mewn anobaith, ac mae pawb ohonom wedi clywed straeon personol erchyll am galedi go iawn, am amseroedd aros o chwe wythnos, am ôl-daliadau, am gael trafferth i lwyddo i dalu'r rhent a rhoi bwyd ar y bwrdd. Nawr, clywn fod rhai'n cael eu rhoi ymlaen llaw ac mae rhai yn cael cynnig taliadau bob pythefnos, ond mae oedi'n llawer mwy nodweddiadol, ac eithriadau yw'r disgresiynau hynny, lle y maent yn bodoli, sy'n dibynnu ar benderfyniadau unigol y bobl sy'n trin achosion. Ni ddylai'r penderfyniadau hynny fod yn seiliedig ar ddisgresiwn unigolion. Dylent ddigwydd fel mater o drefn. Rwy'n sicr y byddai Llywodraeth Cymru â phwerau dros y ffordd y caiff credyd cynhwysol ei weithredu a'i weinyddu yn gwneud pethau'n wahanol: taliadau cyflymach ac amlach i adlewyrchu realiti bywydau pobl ac nid y bywydau y byddem yn dymuno iddynt eu cael. Ond gadewch inni fod yn hollol glir: nid y broses o gyflwyno credyd cynhwysol yn unig yw'r broblem; mae'r holl ffordd y cafodd ei gynllunio yn ddiffygiol iawn. Y bwriad oedd gwneud i waith dalu, ond ni fydd yn gwneud i waith dalu tra byddwch yn colli 63c o fudd-dal am bob £1 ychwanegol a enillwch, ac i'r rhai sydd heb waith, mae'r sefyllfa hyd yn oed yn waeth. Nid yw credyd cynhwysol hyd yn oed yn dechrau talu unrhyw gostau byw realistig, gan gynnwys cost tai, ac rydym i gyd yn gwybod bod hyn yn anghymell landlordiaid rhag cymryd tenantiaid credyd cynhwysol. Os ydych chi'n ddi-waith yn eich 20au cynnar, rydych ar £58 yr wythnos. Mewn economi lle y mae costau byw'n parhau i godi, pwy ar y ddaear sy'n gallu ymdopi ar hynny? Cymharwch hynny â'r cymorth y mae'r wladwriaeth yn ei roi i bobl mewn gwaith: mae'r lwfans treth personol yn werth £220 yr wythnos. Mae'r gyfran o'n cyfoeth cenedlaethol sy'n mynd at y lwfans treth personol yn codi, ac mae'r gyfran o'n cyfoeth cenedlaethol sy'n mynd ar fudd-daliadau credyd cynhwysol yn disgyn. Mae hynny'n dweud popeth sydd angen i chi ei wybod. Mae budd-dal a oedd yn honni ei bod yn ymwneud â gwneud i waith dalu mewn gwirionedd yn gwneud i hawlwyr dalu. Ac wrth i'r credyd cynhwysol gael ei gyflwyno, bydd Llywodraeth Dorïaidd y DU yn bwrw yn ei blaen heb boeni dim am y trallod y mae'n ei achosi, heb falio am y bobl y mae'n eu brifo, yn rhy wan i weld y diffygion yn ei chynllun, yn rhy wan i roi'r gorau iddi ac ailfeddwl.