English: Diolch, Llywydd. I formally move the amendment in the name of Rhun ap Iorwerth. From the outset, I'd like to reaffirm Plaid Cymru's view, and a view, I think, that is shared across most of the Chamber, that those who come to this country and make this nation their home are welcome, that we value the skills they bring, the contribution they make to our economy, and the enrichment they add to our society. We also reaffirm our call for a speedy resolution to the status of EU nationals currently residing in the UK, and hope that an agreement is made soon in the Brexit negotiations that is humane and fair. It is regrettable that in recent years the language surrounding the issue of immigration has been divisive and demeaning. Indeed, it's always struck me as rather peculiar how some can regard a foreign national moving to the UK as an immigrant, but a British national moving overseas is romantically labelled an 'expat'. The truth is, of course, that we are all, somewhere along the line, migrants. That has been the common characteristic of our species since the dawn of time. In any case, I want to briefly touch upon the economic and policy implications of migrations. In terms of EU nationals in Wales, there are fewer than 80,000, around 80 per cent of whom are in employment, and a greater proportion of the remaining 20 per cent are probably students. Of that 80,000 or so EU nationals, a significant number are Irish nationals, who, it is proposed by even the most enthusiastic advocates of closed borders, would continue to have free-movement rights with the UK post Brexit. Indeed, I understand that it is the current position of the UK Independence Party that the 1949 Ireland Act and its provisions regarding the rights of Irish citizens to freely travel to and from the UK should remain in place post Brexit, which begs the question, I suppose, of why you are discriminating against the nationals of other nation states, when you're not discriminating against the nationals of the Republic of Ireland. That's a matter for you to answer. Some 13,000 academic staff in Welsh universities came from EU countries, and nearly 50 per cent of veterinary surgeons registering in the UK qualified elsewhere in the EU. In the health and social care sector, as of September 2015, around 1,400 EU nationals were employed in NHS Wales. Indeed, you are more likely to be treated by a migrant in the NHS than to be behind a migrant in an NHS queue. A report published by the London School of Economics this month on migration and the UK economy concluded that neither immigration as a whole, nor EU immigration in particular, has had significant negative effects on employment, wages and age inequality in the UK. The LSE paper also states that, at UK level, any falls in EU immigration are likely to lead to lower living standards for those who were born in the UK. Indeed, we're already seeing the real impact of the declining numbers of overseas applicants to our universities. It is worth noting, too, that, in countries with a points-based migration system, per capita migration levels are higher. As for the so-called 'one-in, one-out' policy, that would lead us to a damaging situation where a much-needed doctor could be stuck at Dover until a UK resident decides to leave the country, and that would be a preposterous position to be in. It is also - [Interruption.] It is also worth noting that Germany, with higher migration per capita than the UK, has stable GDP figures, public spending rose by 4.2 per cent last year, gross monthly earnings are on the rise, unemployment is at 3.9 per cent and there's higher than average productivity in that country than in this state, which would suggest that conditions for workers in the UK are a result of the intentional structure of the economy on the part of successive Governments at Westminster. Indeed, I recall, in 1998, Gordon Brown celebrating the fact that even with the introduction of such measures as the minimum wage, the UK labour market was among the least regulated around the world, and that was a cause for celebration. Now, of course, we are living with the consequences of a light-touch approach to our labour laws in the UK. Declining wages, exploitative working conditions, light-touch regulation and a diminishing industrial base have been the cornerstone of British economic policy since the 1980s at least, and working people, particularly in the former industrial communities of Wales, are paying the price, literally. So, we need an economic paradigm shift in this country that is place based, industry driven and centred on the worker and their rights, no matter where they were born.
Welsh: Diolch, Llywydd. Cynigiaf y gwelliant yn enw Rhun ap Iorwerth yn ffurfiol. O'r cychwyn cyntaf, hoffwn ailddatgan barn Plaid Cymru, a barn, rwy'n meddwl, a rennir ar draws y rhan fwyaf o'r Siambr, fod croeso i'r rhai sy'n dod i'r wlad hon ac yn gwneud eu cartref yn y wlad hon, ein bod yn gwerthfawrogi'r sgiliau sydd ganddynt, y cyfraniad a wnânt i'n heconomi, a'r modd y maent yn cyfoethogi ein cymdeithas. Rydym hefyd yn ailddatgan ein galwad am ateb cyflym i statws dinasyddion yr UE sy'n byw ar hyn o bryd yn y DU, ac yn gobeithio y sicrheir cytundeb sy'n drugarog ac yn deg yn fuan yn y trafodaethau Brexit. Mae'n drueni yn y blynyddoedd diwethaf fod yr iaith sy'n gysylltiedig â mater mewnfudo wedi bod yn ymrannol ac yn ddiraddiol. Yn wir, mae bob amser wedi fy nharo'n rhyfedd braidd sut y gall rhai ystyried dinesydd tramor sy'n symud i'r DU fel mewnfudwr, ond bod dinesydd Prydeinig sy'n symud dramor yn cael ei labelu'n rhamantaidd fel 'expat'. Y gwir yw, wrth gwrs, ein bod i gyd, yn rhywle ar hyd y llinell, yn ymfudwyr. Mae honno wedi bod yn nodwedd gyffredin o'n rhywogaeth ers dechrau amser. Beth bynnag, rwyf am gyffwrdd yn fyr ar oblygiadau ymfudo o ran yr economi a pholisi. Mewn perthynas â dinasyddion yr UE yng Nghymru, mae llai na 80,000, a thua 80 y cant ohonynt mewn gwaith, ac mae cyfran uwch o'r 20 y cant sy'n weddill yn fyfyrwyr yn ôl pob tebyg. O'r 80,000 neu lai o ddinasyddion yr UE, mae nifer sylweddol yn ddinasyddion Gwyddelig a fyddai, mae'n debyg, hyd yn oed ymhlith y rhai a fyddai'n dadlau'n fwyaf brwd dros gau'r ffiniau, yn parhau i gael hawl i symud yn rhydd yn y DU ar ôl Brexit. Yn wir, rwy'n deall mai safbwynt presennol Plaid Annibyniaeth y DU yw y dylai Deddf Iwerddon 1949 a'i darpariaethau ynglŷn â hawliau dinasyddion Gwyddelig i deithio'n rhydd i ac o'r DU barhau yn ei lle ar ôl Brexit, sydd, mae'n debyg, yn codi'r cwestiwn pam eich bod yn gwahaniaethu yn erbyn dinasyddion o wladwriaethau eraill, pan nad ydych yn gwahaniaethu yn erbyn dinasyddion Gweriniaeth Iwerddon. Mater i chi ei ateb yw hwnnw. Daeth oddeutu 13,000 o staff academaidd ym mhrifysgolion Cymru o wledydd yr UE, ac mae bron i 50 y cant o'r milfeddygon sy'n cofrestru yn y DU wedi cymhwyso mewn mannau eraill yn yr UE. Yn y sector iechyd a gofal cymdeithasol, o fis Medi 2015, roedd tua 1,400 o ddinasyddion yr UE yn cael eu cyflogi gan y GIG yng Nghymru. Yn wir, rydych yn fwy tebygol o gael eich trin gan ymfudwr yn y GIG nag i fod yn ymfudwr yn un o giwiau'r GIG. Daeth adroddiad a gyhoeddwyd gan Ysgol Economeg Llundain y mis yma ar ymfudo ac economi'r DU i'r casgliad nad oedd mewnfudo yn gyffredinol, na mewnfudo o'r UE yn benodol, wedi cael effeithiau negyddol sylweddol ar gyflogaeth, cyflogau ac anghydraddoldeb ar sail oedran yn y DU. Mae papur Ysgol Economeg Llundain hefyd yn datgan, ar lefel y DU, fod unrhyw ostyngiad yn y niferoedd sy'n mewnfudo o'r UE yn debygol o arwain at safonau byw is i'r rhai a gafodd eu geni yn y DU. Yn wir, rydym eisoes yn gweld effaith wirioneddol y nifer ostyngol o ymgeiswyr tramor i'n prifysgolion. Mae'n werth nodi, hefyd, mewn gwledydd sydd â system fewnfudo yn seiliedig ar bwyntiau, fod lefelau ymfudo y pen yn uwch. Ac o ran yr hyn a elwir yn bolisi 'un i mewn, un allan', byddai hwnnw'n ein harwain at sefyllfa niweidiol lle y gallai meddyg mawr ei angen fod yn cael ei gadw yn Dover hyd nes y byddai preswylydd yn y DU yn penderfynu gadael y wlad, a byddai honno'n sefyllfa afresymol i fod ynddi. Mae hefyd - [Torri ar draws.] Mae hefyd yn werth nodi bod gan yr Almaen, gyda lefelau ymfudo uwch y pen na'r DU, ffigyrau cynnyrch domestig gros sefydlog, cododd gwariant cyhoeddus 4.2 y cant y llynedd, mae enillion misol gros ar gynnydd, mae diweithdra ar 3.9 y cant a cheir cynhyrchiant uwch na'r cyfartaledd yn y wlad honno nag yn y wladwriaeth hon, a fyddai'n awgrymu bod amodau ar gyfer gweithwyr yn y DU yn deillio o strwythur bwriadol yr economi ar ran llywodraethau olynol yn San Steffan. Yn wir, rwy'n cofio Gordon Brown yn 1998 yn dathlu'r ffaith fod marchnad lafur y DU hyd yn oed gyda chyflwyno mesurau fel yr isafswm cyflog, ymhlith y rhai a reoleiddir leiaf o gwmpas y byd, ac roedd hynny'n achos dathlu. Nawr, wrth gwrs, rydym yn byw gyda chanlyniadau ymagwedd nad yw'n rhy llawdrwm tuag at ein cyfreithiau llafur yn y DU. Mae cyflogau sy'n lleihau, amodau gwaith ecsbloetiol, rheoleiddio llai manwl a sylfaen ddiwydiannol sy'n crebachu wedi bod yn gonglfaen i bolisi economaidd Prydain ers y 1980au fan lleiaf, a phobl sy'n gweithio, yn enwedig yn hen gymunedau diwydiannol Cymru, sy'n talu'r pris, yn llythrennol. Felly, mae angen newid y patrwm economaidd yn y wlad hon sy'n seiliedig ar le, wedi'i ysgogi gan ddiwydiant ac yn canolbwyntio ar y gweithiwr a'i hawliau, ni waeth ble y cafodd ei eni.