English: Although dyslexia does not mean that pupils are illiterate, a number, especially those that the system has missed out or forgotten, may well be. We will all have heard of adults saying they did not get diagnosed until much later in life and talking of the impact it has had on them. A study by KPMG finds that by the age of 37, each illiterate person has cost the taxpayer an additional £45,000 to £55,000 if you add in the extra costs relating to education, unemployment support and, very often, a tangle with the criminal justice system. We do not just have a duty to help those with dyslexia, but we also have a duty to wider society. Now, let's be clear: having dyslexia is not a bad thing. Many people with dyslexia are incredibly successful and are fantastic role models who show these youngsters what they can do. Entrepreneurs such as Sir Richard Branson and Sir Alan Sugar, giants of the entertainment industry Steven Spielberg and Anthony Hopkins, sports stars, including Scott Quinell and - probably shouldn't mention him, really, but - the former England manager Sam Allardyce, and historical figures such as Leonardo da Vinci and Galileo: all dyslexics. It's all about getting the right help and support and ensuring that coping strategies are in place. If they're not in place, then life becomes incredibly difficult for people with dyslexia. So, I'd just like you to hear what Hannah has to say - and these are her words: 'Dyslexia is a brain disorder that effects the way the brain understands words.' Hannah, by the way, is 15. 'Research shows that 3 genes are responsible for the disorder and because of this, it means that it is hereditary. A person can have dyslexia even if they are very smart and well- educated despite the stereotype that they are stupid and that they are just bad at spellings so they must be bad at English but instead it is more of a memory problem. 'Reading comprehension can be difficult, they have difficulty articulating ideas and points, words can move around on a page or in the head, Slow writing, can affect every-day things like paying for food and talking to friends and can be a genuinely life effecting disorder. 'Dyslexia differs from person to person, for example one person can have a mild case when another can have a severe case of dyslexia. People with severe dyslexia are even sensitive to loud noises, may have problems speaking, are unable to concentrate, also 60% of people diagnosed are also diagnosed with ADHD. All of the points I have just said relate to me. I was diagnosed by school in year 8 when I really should have been diagnosed earlier, in primary school. If I was, maybe I wouldn't be having as much trouble as I am having now in school now. My mum wanted me to be tested when I was younger but my teacher kept on saying "no" because "I was too cleaver to be dyslexic." The reason she wanted me tested was because my dad had it and like I said, it is hereditary. 'The effects later on in life and especially in GCSE can be damaging, not just because of the stress but because most of the questions are word based. Even maths can be hard for dyslexics especially numeracy. All of his can lead' - I'm reading it how Hannah wrote this: 'All of his can lead to a lot of dyslexic students not getting the results they want, which can lead people to not getting into sixth form and then maybe even university. Teachers say that our GCSE's are so important, well if they are so important, let us get the recognition and help we need. Students who know the risks get really stressed about not getting their work to a good enough standard. It can cause them great anxiety and may even lead them to depression. 'Do you know that in exams students get marked down for poor spelling, even if you are dyslexic and this isn't fair at all? Albert Einstein once said "Everybody is a genius, but once you judge a fish by the way it can climb a tree it will live is entire life thinking that it is stupid." There are no schools in Wales that specialise in dyslexia. My school only has a small department for dyslexia that only helps us until year 9. After that we are left to our own devices and expected to work and learn the same as everyone else. For some people it really does help but for other people it just isn't enough and we need to seek help in our free time. The fact that some teachers aren't even aware that certain pupils have dyslexia doesn't help either. 74% of teachers didn't feel happy with their training to provide them with the skill to teach dyslexic children. 2 thirds of parents felt that dyslexia is not recognised across he schooling system. But you don't need to be a parent to know that. 'Wales isn't falling behind though. From what I have found, not having enough support in schools with dyslexia is a worldwide problem, but to help Wales I sent a letter to the Minister of Education' - not the current one, I would add. [Continues.] - 'and the response was that they couldn't do anything about it and it was out of their control (it was up to local Authorities). I think that there should be so much more help for those who suffer. Pupils should be allowed to stay in the dyslexia lessons right the way up into year 11 if they wish to do so.' Now, you can't help but be moved by this letter, and it shouldn't take a child, albeit a bright child, to give us sensible guidance as to the way forward. The second, much shorter contribution is from an adult who wrote to me at the end of last week when he saw that I'd tabled this debate. He said: 'I always believe that dyslexia is something that anyone can overcome with support and methods. In my experience the hardest aspect of having dyslexia was firstly the recognition by the teachers. My first school would not accept that I had it, they just thought I was a slow learner. It was only down to my parents who persisted and ultimately ending in me moving schools and a private psychological assessment. The second aspect is the stigma associated with people with dyslexia. I think this could be because of the wide range of cases on a spectrum; some being worse than others - some life changing, and people just don't understand that.' Both of these communications, Minister, raise some very pertinent points. It is inexcusable in this day and age that only by having pushy parents things get done. There is no way, as Hannah pointed out, that over two thirds of parents should be feeling that dyslexia was not recognised across the system. Teachers also feel let down by the training they receive to deal with dyslexic pupils. If you think that every class will have at least two or three pupils with dyslexia, it becomes even more imperative that teachers know the best ways to address those problems. Seventy-four per cent of teachers surveyed recently said they did not feel that their training provided them with the skills they needed to identify and teach children with dyslexia. So, is it any wonder that, when the professionals feel so untrained, so many pupils slip through the net undiagnosed? Screening for dyslexia must be done consistently and in a fair manner. At the moment it still appears that local education authorities have differing threshold scores, which can lead to pupils who achieve the same scores, but in neighbouring counties, following completely different pathways for support. The January 2016 school census highlights some stark differences between authorities. For example, Pembrokeshire has 460 pupils under school action plans compared to only 45 in Neath Port Talbot; Caerphilly has 296 pupils under school action plus, compared to only 35 in Flintshire; Cardiff has 65 pupils with statements assessing them as having severe dyslexia, whereas 10 councils have between zero and five individuals with a statement of dyslexia. Given the foregoing, it does appear that there is a huge amount of subjectivity at play in assessing the needs of a dyslexic and I am concerned that there are such huge discrepancies amongst these figures. It seems to me that each LEA and, perhaps, cluster of schools has a slightly different method of assessment and classification. If those pupils are identified as dyslexic but are failing to get the correct level of support, then, Minister, the Government must look at doing something more to address this issue. The then Minister for education said back in November 2014, 'We need to adopt approaches for dyslexia and specific learning difficulties that build on our current education policies, so that we have a consistent and robust approach across Wales'. Minister, I wonder if you could tell me how this is progressing following the publication of the specific learning difficulties framework, which was published in July 2015. Through my research and during my time as shadow education spokesman for the Welsh Conservatives, I have encountered some additional thinking that I would like to bring to the Minister's attention. One such piece of work has been undertaken by Simon Leyshon of the highly regarded Moon Hall College for dyslexics in Reigate, Surrey. He posits that the current public examination system makes it very difficult for dyslexics who are not mildly dyslexic to succeed in an exam system that is geared towards memory-based tests. To tackle this issue, three key educational interventions need to take place, alongside individual learning plans: the mindset of the dyslexic child has to be changed to a positive learning one - 'can do' rather than 'can't'; a clear focus on English and maths within the child's daily learning; and the development of an active curriculum, which would be a structured educational day with a focus on coaching and independent learning, broken up into variable blocks of time, with refocusing sessions and opportunities to explore studies of interest for the learner. A toolbox of English and maths is critical to the overall confidence and development of the dyslexic learner. And this chimes with much that I've heard from parents and carers. The frustrations of an exam system that insists on children sitting early exams - you could do something about this, Minister - when dyslexics need every possible minute to be prepared. The extra time never given during the yearly national reading and numeracy tests and mock exams, which promotes, then, a sense of failure and adds to the stress already faced by child and parent. I wonder if you would look at how an active curriculum might be interfaced with the Successful Futures developments in Welsh education. I was encouraged to see the additional learning needs transformation programme statement last week. I do hope that it will live up to its promise of putting learners, parents and carers at the heart of the process. The announcement of the ALN innovation fund is exciting and I would like to know, Minister, how this might be used, in part, to support dyslexic children. People can live very successful and full lives with dyslexia, but they require support. We shouldn't be seeing different rates of diagnosis across Wales and we should not have professionals saying they do not feel adequately trained to deal with the problem. Dyslexics have a unique way of seeing things. It is life through a different lens and it can often be challenging, but we must ensure that dyslexia is a difference and not a disability. Looking through a different lens is unique and can be incredibly rewarding. Thank you.
Welsh: Er nad yw dyslecsia yn golygu bod disgyblion yn anllythrennog, gallai nifer ohonynt yn hawdd fod, yn enwedig y rhai sydd wedi eu colli neu eu hanghofio gan y system. Byddwn i gyd wedi clywed am oedolion yn dweud na chawsant ddiagnosis tan yn llawer hwyrach mewn bywyd, ac yn siarad am yr effaith a gafodd arnynt. Mae astudiaeth gan KPMG yn canfod fod pob person anllythrennog, erbyn iddynt gyrraedd 37 oed, wedi costio £45,000 i £55,000 ychwanegol i'r trethdalwr os ychwanegwch y costau ychwanegol sy'n ymwneud ag addysg, cymorth diweithdra ac yn aml iawn, cysylltiad â'r system cyfiawnder troseddol. Mae gennym ddyletswydd nid yn unig i helpu'r rhai sydd â dyslecsia, ond i'r gymdeithas ehangach yn ogystal. Nawr, gadewch i ni fod yn glir: nid yw cael dyslecsia yn beth drwg. Mae llawer o bobl â dyslecsia yn hynod o lwyddiannus ac yn fodelau rôl gwych sy'n dangos i'r ieuenctid hyn beth y gallant ei wneud. Entrepreneuriaid fel Syr Richard Branson a Syr Alan Sugar, cewri'r diwydiant adloniant, Steven Spielberg ac Anthony Hopkins, sêr chwaraeon, gan gynnwys Scott Quinell ac - efallai na ddylwn sôn amdano, mewn gwirionedd, ond - cyn reolwr Lloegr Sam Allardyce, a ffigurau hanesyddol fel Leonardo da Vinci a Galileo: pob un â dyslecsia. Mae'n ymwneud â chael y cymorth a'r gefnogaeth gywir a sicrhau bod strategaethau yn eu lle ar gyfer ymdopi. Os nad ydynt yn eu lle, mae bywyd yn mynd yn anhygoel o anodd i bobl â dyslecsia. Felly, hoffwn i chi glywed yr hyn sydd gan Hannah i'w ddweud - a'i geiriau hi yw'r rhain: Anhwylder ar yr ymennydd yw dyslecsia sy'n effeithio ar y ffordd y mae'r ymennydd yn deall geiriau. Gyda llaw, 15 oed yw Hannah. Dengys ymchwil fod 3 genyn yn gyfrifol am yr anhwylder ac oherwydd hyn, mae'n golygu ei fod yn etifeddol. Gall rhywun fod â dyslecsia hyd yn oed os ydynt yn glyfar iawn ac wedi cael addysg dda er gwaethaf y stereoteip eu bod yn dwp a'u bod yn wael am sillafu ac felly mae'n rhaid eu bod yn wael yn Saesneg, ond yn hytrach, mae'n fwy o broblem cof. Gall fod yn anodd darllen a deall, maent yn ei chael yn anodd cyfleu syniadau a phwyntiau, gall geiriau symud o gwmpas ar y dudalen neu yn y pen, ysgrifennu araf, gall effeithio ar bethau bob dydd fel talu am fwyd a siarad gyda ffrindiau a gall fod yn anhwylder sy'n effeithio'n wirioneddol ar fywyd. Mae dyslecsia'n amrywio o berson i berson. Er enghraifft gall fod yn ysgafn yn achos un person a bydd yn ddyslecsia difrifol yn achos rhywun arall. Mae pobl sydd â dyslecsia difrifol yn sensitif i synau uchel hyd yn oed, efallai y byddant yn cael trafferthion wrth siarad, yn methu canolbwyntio, ac mae 60% o bobl sy'n cael diagnosis hefyd yn cael diagnosis o ADHD. Mae pob un o'r pwyntiau rwyf newydd eu dweud yn berthnasol i mi. Cefais ddiagnosis gan yr ysgol ym mlwyddyn 8 pan ddylwn fod wedi cael diagnosis yn gynt mewn gwirionedd, yn yr ysgol gynradd. Pe bawn i wedi, efallai na fyddwn yn cael cymaint o drafferth â rwy'n ei gael yn awr yn yr ysgol. Roedd fy mam am i mi gael profion pan oeddwn yn iau, ond roedd fy athro'n dweud "na" o hyd am "fy mod yn rhy glyfar i fod â dyslecsia." Y rheswm pam roedd hi eisiau i mi gael profion oedd oherwydd bod fy nhad â dyslecsia ac fel y dywedais, mae'n etifeddol. Gall yr effeithiau yn nes ymlaen mewn bywyd, ac yn arbennig adeg TGAU fod yn niweidiol, nid yn unig oherwydd y straen ond oherwydd bod y rhan fwyaf o'r cwestiynau'n seiliedig ar eiriau. Gall hyd yn oed mathemateg fod yn anodd i bobl ddyslecsig yn enwedig rhifedd. Gall hyn oll arwain - Rwy'n ei ddarllen fel y mae Hannah wedi'i ysgrifennu: Gall hyn oll arwain at lawer o fyfyrwyr dyslecsig yn methu cael y canlyniadau y maent eu heisiau, sy'n gallu arwain at bobl yn methu mynd i chweched dosbarth ac yna efallai i brifysgol hyd yn oed. Mae athrawon yn dweud bod ein TGAU mor bwysig. Wel, os ydynt mor bwysig, gadewch i ni gael y gydnabyddiaeth a'r cymorth sydd eu hangen arnom. Mae myfyrwyr sy'n gwybod am y risgiau yn gofidio'n fawr nad ydynt yn gallu cael eu gwaith i safon ddigon da. Gall achosi pryder mawr iddynt a gallai arwain at iselder hyd yn oed. A wyddoch chi fod myfyrwyr yn colli marciau am sillafu gwael mewn arholiadau, hyd yn oed os ydych yn ddyslecsig ac nad yw'n deg o gwbl? Dywedodd Albert Einstein unwaith "Mae pawb yn athrylith, ond pan fyddwch yn beirniadu pysgodyn yn ôl y ffordd y mae'n dringo coeden, bydd yn byw ar hyd ei oes yn meddwl ei fod yn dwp." Nid oes unrhyw ysgol yng Nghymru sy'n arbenigo ar ddyslecsia. Uned fach yn unig ar gyfer dyslecsia sydd yn fy ysgol i ac nid yw ond yn ein helpu nes blwyddyn 9. Wedi hynny cawn ein gadael i ymdopi ar ein pen ein hunain a bydd disgwyl i ni weithio a dysgu yr un fath â phawb arall. I rai pobl mae'n helpu'n fawr, ond i bobl eraill nid yw'n ddigon ac mae angen i ni ofyn am help yn ein hamser rhydd. Mae'r ffaith nad yw rhai athrawon hyd yn oed yn ymwybodol fod rhai disgyblion â dyslecsia yn helpu chwaith. Nid oedd 74% o athrawon yn teimlo'n hapus gyda'u hyfforddiant i roi'r sgiliau iddynt ar gyfer dysgu plant dyslecsig. Roedd dwy ran o dair o rieni yn teimlo nad oedd dyslecsia yn cael ei gydnabod ar draws y system ysgolion. Ond nid oes angen i chi fod yn rhiant i wybod hynny. Nid yw Cymru ar ei hôl hi er hynny. O'r hyn rwyf wedi ei ganfod, mae methu cael digon o gymorth dyslecsia mewn ysgolion yn broblem ledled y byd, ond i helpu Cymru, anfonais lythyr at y Gweinidog addysg - nid yr un yma, carwn ychwanegu. [Yn parhau.] - a'r ymateb oedd na allent wneud dim am y peth ac roedd y tu hwnt i'w rheolaeth (mater i awdurdodau lleol oedd hyn). Rwy'n meddwl y dylai fod cymaint mwy o help ar gyfer y rhai sy'n dioddef. Dylai disgyblion gael yr hawl i barhau yn y gwersi dyslecsia yr holl ffordd at flwyddyn 11 os ydynt yn dymuno gwneud hynny. Nawr, ni allwch lai na chael eich cyffwrdd gan y llythyr hwn, ac ni ddylai fod angen i blentyn, er mor ddeallus yw hi, roi arweiniad call i ni ar y ffordd ymlaen. Daw'r ail gyfraniad, sy'n llawer byrrach, gan oedolyn a ysgrifennodd ataf ddiwedd yr wythnos diwethaf pan welodd fy mod wedi cyflwyno'r ddadl hon. Dywedodd hyn: Rwyf bob amser yn credu bod dyslecsia yn rhywbeth y gall unrhyw un ei oresgyn gyda chymorth a dulliau. Yn fy mhrofiad i, yr agwedd anoddaf ynglŷn â bod â dyslecsia oedd, yn gyntaf, y gydnabyddiaeth gan yr athrawon. Ni fyddai fy ysgol gyntaf yn derbyn ei fod arnaf, roeddent yn meddwl fy mod yn ddysgwr araf a dyna'i gyd. Bu'n rhaid i fy rhieni fynnu ac yn y pen draw cefais fy symud i ysgol arall a chefais asesiad seicolegol preifat. Yr ail agwedd yw'r stigma sydd ynghlwm wrth bobl sydd â dyslecsia. Rwy'n credu y gallai hyn fod oherwydd yr ystod eang o achosion ar sbectrwm; gyda rhai yn waeth nag eraill - mae'n newid bywydau rhai, ac nid yw pobl yn deall hynny. Mae'r ddau lythyr hwn, Weinidog, yn tynnu sylw at rai pwyntiau perthnasol iawn. Mae'n anfaddeuol yn yr oes hon mai drwy gael rhieni ymwthgar yn unig y mae pethau'n cael eu gwneud. Nid oes unrhyw ffordd, fel y nododd Hannah, y dylai mwy na dwy ran o dair o rieni fod yn teimlo nad yw dyslecsia yn cael ei gydnabod ar draws y system. Mae athrawon hefyd yn teimlo nad yw'r hyfforddiant a gânt i ymdrin â disgyblion dyslecsig yn ddigon da. Os meddyliwch y bydd dau neu dri disgybl â dyslecsia ym mhob dosbarth, mae'n dod yn hyd yn oed yn fwy hanfodol fod athrawon yn gwybod beth yw'r ffyrdd gorau o fynd i'r afael â'r problemau hynny. Dywedodd 74 y cant o athrawon a holwyd yn ddiweddar nad oeddent yn teimlo bod eu hyfforddiant wedi rhoi'r sgiliau y maent eu hangen i adnabod a dysgu plant â dyslecsia. Felly, a yw'n unrhyw syndod, pan fydd y gweithwyr proffesiynol yn teimlo bod eu hyfforddiant wedi bod mor annigonol, fod cymaint o ddisgyblion yn llithro drwy'r rhwyd heb gael diagnosis? Rhaid sgrinio ar gyfer dyslecsia yn gyson ac mewn modd teg. Ar hyn o bryd mae'n dal i ymddangos bod gan awdurdodau addysg lleol wahanol sgoriau trothwy, a all arwain at ddisgyblion yn cael yr un sgoriau mewn siroedd cyffiniol, ond eu bod yn dilyn llwybrau hollol wahanol o ran cael cymorth. Mae cyfrifiad ysgolion Ionawr 2016 yn tynnu sylw at rai o'r gwahaniaethau mawr rhwng awdurdodau. Er enghraifft, mae gan Sir Benfro 460 o ddisgyblion o dan gynlluniau gweithredu gan yr ysgol o gymharu â dim ond 45 yng Nghastell-nedd Port Talbot; mae gan Gaerffili 296 o ddisgyblion dan gynlluniau gweithredu gan yr ysgol a mwy, o gymharu â dim ond 35 yn Sir y Fflint; mae gan Gaerdydd 65 o ddisgyblion â datganiad yn asesu eu bod â dyslecsia difrifol, ac mae gan 10 cyngor rhwng dim un a phump o unigolion sydd â datganiad o ddyslecsia. O ystyried yr uchod, mae'n ymddangos bod yna lawer iawn o oddrychedd ar waith wrth asesu anghenion rhywun dyslecsig ac rwy'n pryderu bod yna anghysondebau anferth yn y ffigurau hyn. Mae'n ymddangos i mi fod pob awdurdod addysg lleol, a phob clwstwr o ysgolion o bosibl, â dull ychydig yn wahanol o asesu a dosbarthu. Os nodir bod y disgyblion hynny â dyslecsia, a'u bod yn methu cael y lefel gywir o gymorth, yna, Weinidog, mae'n rhaid i'r Llywodraeth geisio gwneud rhagor i fynd i'r afael â'r mater hwn. Dywedodd y Gweinidog addysg ar y pryd yn ôl ym mis Tachwedd 2014, 'Mae angen mabwysiadu dulliau gweithredu ar gyfer dyslecsia ac anawsterau dysgu penodol sy'n adeiladu ar ein polisïau addysg cyfredol, fel bod gennym drefniadau cyson a chadarn ledled Cymru'. Weinidog, tybed a allwch ddweud wrthyf sut y mae hyn yn dod yn ei flaen ar ôl cyhoeddi'r fframwaith anawsterau dysgu penodol, a gyhoeddwyd ym mis Gorffennaf 2015. Trwy fy ymchwil ac ystod fy nghyfnod fel llefarydd addysg yr wrthblaid dros y Ceidwadwyr Cymreig, rwyf wedi dod ar draws rhai syniadau ychwanegol yr hoffwn dynnu sylw'r Gweinidog atynt. Gwnaed gwaith o'r fath gan Simon Leyshon o Moon Hall College, ysgol sy'n uchel ei pharch ar gyfer rhai â dyslecsia yn Reigate, Surrey. Mae ef o'r farn fod y system bresennol o arholiadau cyhoeddus yn ei gwneud yn anodd iawn i rai â dyslecsia mwy difrifol i lwyddo mewn system arholi sydd wedi'i hanelu tuag at brofion sy'n seiliedig ar y cof. I fynd i'r afael â hyn, mae angen i dri ymyriad addysgol allweddol ddigwydd, ochr yn ochr â chynlluniau dysgu unigol: rhaid newid meddylfryd y plentyn dyslecsig yn feddylfryd tuag at ddysgu cadarnhaol - 'gallaf wneud' yn hytrach na 'ni allaf'; ffocws clir ar Saesneg a mathemateg yn nysgu dyddiol y plentyn; a datblygu cwricwlwm gweithredol, sef diwrnod addysgiadol strwythuredig gyda ffocws ar hyfforddi a dysgu annibynnol, wedi'i rannu'n flociau amrywiol o amser, gyda sesiynau ailffocysu a chyfleoedd i archwilio astudiaethau sydd o ddiddordeb i'r dysgwr. Mae pecyn adnoddau Saesneg a mathemateg yn hanfodol i hyder a datblygiad cyffredinol y dysgwr dyslecsig. Ac mae hyn yn cyd-fynd â llawer o'r hyn a glywais gan rieni a gofalwyr. Mae rhwystredigaeth system arholi sy'n mynnu bod plant yn sefyll arholiadau'n gynnar - gallech wneud rhywbeth am hyn, Weinidog - pan fo angen pob munud ar rywun â dyslecsia i fod yn barod, yr amser ychwanegol nad yw byth yn cael ei roi yn ystod y profion darllen a rhifedd cenedlaethol blynyddol a ffug arholiadau, sydd felly'n hybu ymdeimlad o fethiant ac yn ychwanegu at y straen y mae'r plentyn a'r rhiant eisoes yn ei wynebu. Tybed a wnewch chi edrych i weld sut y gellid sicrhau rhyngwyneb rhwng y cwricwlwm gweithredol a datblygiadau Dyfodol Llwyddiannus mewn addysg yng Nghymru. Roedd yn galonogol gweld datganiad y rhaglen trawsnewid anghenion dysgu ychwanegol yr wythnos diwethaf. Rwy'n gobeithio y bydd yn gwireddu ei haddewid i roi dysgwyr, rhieni a gofalwyr wrth wraidd y broses. Mae cyhoeddi cronfa arloesi Anghenion Dysgu Ychwanegol yn gyffrous a hoffwn wybod, Weinidog, sut y gellid ei defnyddio, yn rhannol, i gynorthwyo plant dyslecsig. Gall pobl â dyslecsia fyw bywydau llwyddiannus a llawn iawn, ond maent angen cymorth. Ni ddylem weld cyfraddau diagnosis gwahanol ar draws Cymru ac ni ddylem gael gweithwyr proffesiynol yn dweud nad ydynt yn teimlo eu bod wedi'u hyfforddi'n ddigonol i ymdrin â'r broblem. Mae gan bobl â dyslecsia ffordd unigryw o weld pethau. Mae'n fywyd drwy lens wahanol ac yn aml gall fod yn her, ond rhaid i ni sicrhau mai gwahaniaeth yw dyslecsia, nid anabledd. Mae edrych drwy lens wahanol yn brofiad unigryw a gall fod yn hynod o werth chweil. Diolch.