English: Thank you for that answer, and I don't challenge you on your answer on the rise in the cap on payments towards domiciliary care, but I'm still struggling to find out what exactly it is that this £10 million will go on. What I'm picking up from your answer is that it's primarily to do with staff retention, and that may well be the case, but that's what I want to be able to see happening as a result of this extra money coming into the system. I think we probably agree that preventing avoidable reliance on social care is worth while, both to our citizens and obviously for the services that provide that care. In my meeting with members of the Welsh NHS Confederation today, the key players - and they are key players in this, there is no two ways about that - summed up the current situation like this: they said that Wales has the answers for growing demand for more complex social care, but it's the structure that gets in the way. I heard the Cabinet Secretary's reply to Lee Waters's question, and to the supplementaries, about how allied healthcare professionals can be part of this and that complete understanding that they are willing and ready to take part in different ways of working. Do you now have enough evidence about partnership working, pooled budgets and all the rest of it from local health authorities, local authorities and from the third sector even - evidence that is strong enough to start developing policy now on a Wales-wide basis, which is predicated on greater numbers and a greater responsibility for occupational therapists, physiotherapists and other allied healthcare professionals, releasing them from this silo of secondary intervention only?
Welsh: Diolch i chi am yr ateb hwnnw, ac nid wyf yn eich herio ar eich ateb ar y cynnydd yn y cap ar daliadau tuag at ofal cartref, ond rwy'n dal i gael trafferth i ganfod ar beth yn union y gwerir y £10 miliwn hwn. Yr hyn rwy'n ei gasglu o'ch ateb yw ei fod yn ymwneud yn bennaf â chadw staff, a gallai hynny'n bendant fod yn wir, ond dyna rwyf am allu ei weld yn digwydd o ganlyniad i'r arian ychwanegol hwn sy'n dod i mewn i'r system. Rwy'n credu ein bod yn ôl pob tebyg yn cytuno bod atal dibyniaeth y gellir ei osgoi ar ofal cymdeithasol yn werth chweil, i'n dinasyddion ac yn amlwg i'r gwasanaethau sy'n darparu'r gofal hwnnw. Yn fy nghyfarfod gydag aelodau o Gydffederasiwn y GIG yng Nghymru heddiw, crynhodd y rif chwaraewyr - a hwy yw'r prif chwaraewyr yn hyn, nid oes dwywaith am hynny - y sefyllfa bresennol fel hyn: dywedasant fod gan Gymru atebion ar gyfer y galw cynyddol am ofal cymdeithasol mwy cymhleth, ond mai'r strwythur sy'n mynd yn y ffordd. Clywais ymateb Ysgrifennydd y Cabinet i gwestiwn Lee Waters, ac i'r cwestiynau atodol, ynglŷn â sut y gall gweithwyr proffesiynol perthynol i iechyd fod yn rhan o hyn a bod dealltwriaeth lwyr eu bod yn barod i gymryd rhan mewn gwahanol ffyrdd o weithio. A oes gennych bellach ddigon o dystiolaeth am weithio mewn partneriaeth, cyllidebau cyfun a'r gweddill i gyd gan yr awdurdodau iechyd lleol, awdurdodau lleol a'r trydydd sector hyd yn oed - tystiolaeth sy'n ddigon cryf i ddechrau datblygu polisi ar sail Cymru gyfan bellach sy'n seiliedig ar niferoedd mwy a rhagor o gyfrifoldeb i therapyddion galwedigaethol, ffisiotherapyddion a gweithwyr proffesiynol eraill perthynol i iechyd, i'w rhyddhau o'r seilo hwn o ymyrraeth eilaidd yn unig?