English: The vote being held in Westminster today is a piece of pure political theatre. It's not necessary to ratify the treaty, as the Executive can do that without parliamentary approval. It isn't even necessary to implement it, as most of that can be done via secondary legislation. The proposition that this is somehow a vote on 'no deal' is an unalloyed barefaced lie that the Westminster opposition for their own strategic reasons have decided to swallow whole. The real rationale for today's parliamentary pantomime is to give Boris Johnson his moment of glory and the mandate for what comes next, and it's that very fact that should be focusing our minds and strengthening our opposition. 'The war is over,' says Nigel Farage, but the battle of Britain has just begun. As the European Research Group's blessing proves beyond doubt, this is the hard Tory Brexit of Jacob Rees-Mogg's darkest dreams. The ultra right wing of the Conservative Party didn't hold out for this deal rather than Mrs May's because of fishing or Northern Ireland; they have cheerfully sold out on the promises they made to both those communities. They held out for this deal because at its rotten core is what they truly represent: Brexit as the bridgehead to their vision of Britain as the world's hypermarket where the only thing that's made is profit. In this 'thin deal' - to use the First Minister's phrase - the commitments on labour and environmental standards are wafer thin. There is only a commitment not to lower protection which would affect trade or investment, but as the Institute for Public Policy Research has said, it's notoriously difficult to prove regulatory impact on trade or investment, so the deal in effect leaves protections for workers and for the environment completely vulnerable. We're about to see the UK turned into a laboratory for endless experiments in extreme right-wing economics, which is why every major party bar two in these islands is going to vote against this Bill today, and that includes the Scottish Labour Party in the motion before our sister Parliament there. I hope that Welsh Labour Members will declare their independence too, by voting for our amendments. The First Minister said that we shouldn't be in the business of instructing MPs, but in the absence of an LCM, the Plaid Cymru amendment is the only opportunity the Senedd now has to convey its view on the legislation before Parliament. If anyone thought for one minute that Brexit was about restoring the sovereignty of Parliament, then look at this entire sorry saga: the monarch lied to last year to illegally shut down Parliament, and today Parliament - as the First Minister set out - set to discuss 1,246 pages of a treaty and a Bill published overnight in a few hours, leaving the single market in one day, when 30 years ago, joining it took 25 days of parliamentary scrutiny and champion filibusters like Bill Cash even then complained it wasn't enough. This is not about democracy, and it's certainly not about our democracy in this institution. The treaty itself enshrines our position as a second-class, subordinate Parliament, ever vulnerable to Westminster's whims. Section 3.11.5 of the treaty makes it clear that only the Westminster Parliament can legislate to make subsidies immune from recovery, with huge implications for the exercise of our own powers over social and economic policy. For that reason alone, we should oppose the future relationship Bill today. I realise the difficulty that Labour Members will feel in following a different line to their leader at Westminster, but we have a Prime Minister who cynically changed his position on Brexit simply to become Prime Minister. The last thing we need is a leader of the opposition who does the same. Which of Starmer's six tests has this deal met? Does it prevent a race to the bottom? It enables it. Does it protect national security? It casts us adrift from Europol. Does it deliver the exact same benefits as the single market and customs union? It rips us out of both and leaves our businesses in manufacturing and food, our farmers and, yes, our fishermen and women too, wrapped in red, white and blue tape that will slowly but surely choke them. Can the Welsh economy adapt? Yes. We will have no choice, and there will be other changes in the next 10 years - artificial intelligence, net zero - that represent even bigger threats and opportunities. But the lesson of the last four years is that we should not allow our economic destiny as a nation to be decided by political whims at Westminster. We can only do that by claiming our own independence - not their fake sovereignty, but our own real democracy, rejecting their future and choosing our own.
Welsh: Mae'r bleidlais sy'n cael ei chynnal yn San Steffan heddiw yn theatr wleidyddol llwyr. Nid oes angen cadarnhau'r cytuniad, gan y gall y Weithrediaeth wneud hynny heb gymeradwyaeth seneddol. Nid oes angen ei weithredu hyd yn oed, gan y gellir gwneud y rhan fwyaf o hynny drwy is-ddeddfwriaeth. Mae'r syniad fod hon rywsut yn bleidlais ar 'ddim cytundeb' yn gelwydd noeth y mae'r gwrthbleidiau yn San Steffan, am eu rhesymau strategol eu hunain, wedi penderfynu ei lyncu'n gyfan gwbl. Y gwir reswm dros y pantomeim seneddol heddiw yw er mwyn i Boris Johnson gael ei foment o olud a nodi'r mandad ar gyfer yr hyn a ddaw nesaf, a'r union ffaith honno a ddylai fod ar flaen ein meddyliau ac yn cryfhau ein gwrthwynebiad. 'Mae'r rhyfel ar ben,' meddai Nigel Farage, ond mae brwydr Prydain newydd ddechrau. Fel y mae sêl bendith y Grŵp Ymchwil Ewropeaidd yn ei brofi y tu hwnt i amheuaeth, dyma'r Brexit caled Torïaidd a oedd ym mreuddwydion tywyllaf Jacob Rees-Mogg. Ni arhosodd asgell dde eithafol y Blaid Geidwadol am y cytundeb hwn yn hytrach na derbyn un Mrs May oherwydd pysgota na Gogledd Iwerddon; buont yn fwy na pharod i fradychu'r addewidion a wnaethant i'r ddwy gymuned hynny. Fe wnaethant aros am y cytundeb hwn oherwydd mai dyma graidd llygredig yr hyn y maent yn ei gynrychioli go iawn: Brexit fel troedle tuag at eu gweledigaeth o Brydain fel archfarchnad y byd lle mai'r unig beth sy'n cael ei wneud yw elw. Yn y 'cytundeb tenau' hwn - i ddefnyddio ymadrodd y Prif Weinidog - mae'r ymrwymiadau ar safonau llafur a'r amgylchedd yn eithriadol o denau. Ceir ymrwymiad yn unig i beidio â gostwng amddiffyniadau a fyddai'n effeithio ar fasnach neu fuddsoddiad, ond, fel y dywedodd y Sefydliad Ymchwil Polisi Cyhoeddus, mae'n hynod o anodd profi effaith reoleiddiol ar fasnach neu fuddsoddiad, felly mae'r cytundeb i bob pwrpas yn gadael amddiffyniadau i weithwyr ac i'r amgylchedd yn gwbl agored. Rydym ar fin gweld y DU yn cael ei throi'n labordy ar gyfer arbrofion diddiwedd mewn economeg asgell dde eithafol, a dyna pam y bydd pob plaid fawr ond dwy ar yr ynysoedd hyn yn pleidleisio yn erbyn y Bil hwn heddiw, ac mae hynny'n cynnwys Plaid Lafur yr Alban yn y cynnig gerbron ein chwaer Senedd yno. Rwy'n gobeithio y bydd Aelodau Llafur Cymru yn datgan eu hannibyniaeth hefyd, drwy bleidleisio dros ein gwelliannau. Dywedodd y Prif Weinidog na ddylem fod yn cyfarwyddo ASau, ond yn absenoldeb cynnig cydsyniad deddfwriaethol, gwelliant Plaid Cymru yw'r unig gyfle sydd gan y Senedd bellach i gyfleu ei barn ar y ddeddfwriaeth sydd gerbron Senedd y DU. Os oedd unrhyw un yn meddwl am un funud fod Brexit yn ymwneud ag adfer sofraniaeth Senedd y DU, yna edrychwch ar y saga druenus hon yn ei chyfanrwydd: dywedwyd celwydd wrth y Frenhines y llynedd er mwyn cau Senedd y DU yn anghyfreithlon, a heddiw, bydd Senedd y DU - fel y nododd Prif Weinidog Cymru - yn trafod 1,246 tudalen o gytuniad a Bil a gyhoeddwyd dros nos mewn ychydig oriau, gan adael y farchnad sengl mewn un diwrnod, pan gymerodd 25 diwrnod o graffu seneddol i ymuno â hi 30 mlynedd yn ôl, a hyd yn oed bryd hynny, roedd ffilibystrwyr diguro fel Bill Cash yn cwyno nad oedd hynny'n ddigon. Nid yw hyn yn ymwneud â democratiaeth, ac yn sicr nid yw'n ymwneud â'n democratiaeth ni yn y sefydliad hwn. Mae'r cytuniad ei hun yn cadarnhau ein lle fel Senedd israddol, ail ddosbarth sy'n gwbl agored i fympwyon San Steffan. Mae adran 3.11.5 yn y cytuniad yn nodi'n glir mai Senedd San Steffan yn unig a all ddeddfu i wneud yn siŵr fod cymorthdaliadau'n rhydd rhag eu tynnu'n ôl, gyda goblygiadau enfawr o ran arfer ein pwerau ein hunain dros bolisi cymdeithasol ac economaidd. Am y rheswm hwnnw'n unig, dylem wrthwynebu'r Bil perthynas yn y dyfodol heddiw. Rwy'n sylweddoli y bydd yr Aelodau Llafur yn ei chael hi'n anodd dilyn llwybr gwahanol i'w harweinydd yn San Steffan, ond mae gennym Brif Weinidog y DU a newidiodd ei farn ar Brexit, yn gwbl sinigaidd, er mwyn dod yn Brif Weinidog y DU. Y peth olaf sydd ei angen arnom yw arweinydd yr wrthblaid sy'n gwneud yr un peth. Pa rai o chwe phrawf Starmer y mae'r cytundeb hwn wedi'u hateb? A yw'n atal ras i'r gwaelod? Mae'n ei galluogi. A yw'n sicrhau diogelwch cenedlaethol? Mae'n ein gwahanu oddi wrth Europol. A yw'n sicrhau'r un buddion yn union â'r farchnad sengl a'r undeb tollau? Mae'n ein rhwygo allan o'r ddau ac yn lapio ein busnesau ym maes gweithgynhyrchu a bwyd, ein ffermwyr, a'n pysgotwyr hefyd, mewn tâp coch, gwyn a glas a fydd yn sicr o'u tagu o dipyn i beth. A all economi Cymru addasu? Gall. Ni fydd gennym unrhyw ddewis, a bydd newidiadau eraill yn ystod y 10 mlynedd nesaf - deallusrwydd artiffisial, sero-net - yn cynrychioli bygythiadau a chyfleoedd hyd yn oed yn fwy. Ond gwers y pedair blynedd diwethaf yw na ddylem ganiatáu i fympwyon gwleidyddol yn San Steffan bennu ein tynged economaidd fel cenedl. Dim ond drwy hawlio ein hannibyniaeth ein hunain y gallwn wneud hynny - nid eu sofraniaeth ffug hwy, ond ein gwir ddemocratiaeth ein hunain, gan wrthod eu dyfodol hwy a dewis ein dyfodol ein hunain.