English: I don't need to reel off a long list of policies that have had a devastating, cumulative impact on the poorest people here in Wales. These policies are well documented, and as the recent proposed changes to universal credit illustrated, these impacts are quietly now being accepted, even by many Tories. It's been amusing on one level to see ex-Tories like Anna Soubry realise the scale of what has happened in their name, as illustrated on tv's The Last Leg recently. It's the attitudes within the civil service that I really want to highlight today, because I don't believe we can really create a human social security system worthy of the name unless we change the way in which staff interact with people in need on a day-to-day basis. The long list of sanctions given to people experiencing tragic circumstances - for example, the man who was sanctioned for a missed appointment due to being at hospital with his partner who had just had a stillborn child - is illustrative of this. This system is callous. Now, reviews into sanctions have denied that there has been an official policy of penalising bereavement, and have highlighted regional inconsistencies in that policy. I've no doubt, though, that the DWP would have used those reports to identify regions not sanctioning people enough, and probably asked questions as to why. But the rest of us reading those reports would acknowledge that something much more complex is going on. Official policy has been draconian and designed to punish the poor and, of course, has nothing to do with work incentives, as the DWP's own impact assessment on universal credit has shown. But more widely, these policies haven't been introduced in a vacuum - they've been part of a suite of policies that started when Lord Freud spent an entire three weeks reviewing welfare policy in detail for Tony Blair. Yes, that's sarcasm - what was really happening was it was an effort on the part of the Blairites to appease the Daily Mail. We know that appeasement doesn't work, so rather than change the way in which the tabloid media covers those issues around social security, the tabloids instead became more and more hysterical and inaccurate, when the real issues at the time were bureaucracy, inflexibility and the inability to support casual labour. That in turn created the culture whereby our entire political system was afraid of opposing many welfare cuts and the coalition, and it seemed seriously to think that the 2008 financial crash was caused by disabled people claiming too many benefits. That is a climate that can turn nasty very quickly and permeate throughout Government, as we've seen by the day-to-day interaction of DWP staff in sanctioning. Which brings me to my final point here - the attitudes remain evident, even in the Welsh Government's report. Now, I know the Minister didn't personally write this report, but I'll give an example as follows. On page 2, the report refers to the removal of the spare-room subsidy. Now, that's a loaded political term - it's the term the Tories tried to use to counter the labelling of the policy of the bedroom tax. The real name for the policy, as shown in official documents at the time, is the 'underoccupancy charge'. But by using the Tory term here, the Welsh Government officials have shown just how internalised the narrative of welfare cuts has become. All of this shows that the language we use to describe things matters and is rarely apolitical, and deference to Whitehall's terminology and mentality remains. That is one reason why we need devolution of welfare so that we can start to change attitudes and so that we can find some compassion.
Welsh: Nid oes angen imi raffu rhestr hir o bolisïau sydd wedi cael effaith ddinistriol a chronnus ar y bobl dlotaf yng Nghymru. Mae'r polisïau hyn wedi cael eu dogfennu yn dda, ac fel y dangosodd y newidiadau arfaethedig i'r credyd cynhwysol yn ddiweddar, mae'r effeithiau hyn yn cael eu derbyn yn dawel erbyn hyn, hyd yn oed gan lawer o Dorïaid. Mae wedi bod yn ddoniol ar un ystyr gweld cyn-Dorïaid fel Anna Soubry yn sylweddoli graddfa'r hyn sydd wedi digwydd yn ei henw, fel y gwelwyd yn The Last Leg ar y teledu yn ddiweddar. Y meddylfryd o fewn y gwasanaeth sifil yw'r hyn yr wyf i am dynnu sylw ato heddiw mewn gwirionedd, oherwydd nid wyf i'n credu y gallwn mewn gwirionedd greu system o nawdd cymdeithasol ddynol sy'n deilwng o'r enw oni bai ein bod ni'n newid y ffordd y mae'r staff yn rhyngweithio gyda phobl mewn angen o ddydd i ddydd. Mae'r rhestr hir o gosbedigaethau a roddir i bobl sydd mewn amgylchiadau truenus - er enghraifft, y dyn a gafodd ei gosbi am golli apwyntiad oherwydd ei fod yn yr ysbyty gyda'i bartner a oedd newydd gael plentyn marw-anedig - yn darlunio hynny. Mae'r system hon yn ddideimlad. Nawr, mae adolygiadau o gosbedigaeth wedi gwadu fod yna bolisi swyddogol o gosbi'r rhai mewn profedigaeth, ac wedi tynnu sylw at anghysondebau rhanbarthol o ran y polisi hwnnw. Nid oes gennyf i amheuaeth, er hynny, y byddai'r Adran Gwaith a Phensiynau wedi defnyddio'r adroddiadau hynny i nodi'r rhanbarthau lle nad ydyn nhw'n cosbi digon ar bobl, ac wedi holi pam oedd hynny, mae'n debyg. Ond byddai'r gweddill ohonom ni sy'n darllen yr adroddiadau hynny yn cydnabod bod rhywbeth llawer mwy cymhleth yn digwydd. Mae polisi swyddogol wedi bod yn llym ac wedi cael ei lunio i gosbi'r tlodion ac, wrth gwrs, nid oes ganddo ddim i'w wneud â chymhellion i weithio, fel y mae asesiadau effaith yr Adran Gwaith a Phensiynau ar gredyd cynhwysol wedi dangos. Ond yn fwy eang, nid yw'r polisïau hyn wedi cael eu cyflwyno mewn gwagle - maen nhw wedi bod yn rhan o gyfres o bolisïau a ddechreuodd pan dreuliodd yr Arglwydd Freud dair wythnos gyfan yn adolygu polisi lles yn fanwl i Tony Blair. Ie, siarad yn goeglyd wyf i - yr hyn a oedd yn digwydd mewn gwirionedd oedd mai ymdrech gan y Blairites oedd hon i dawelu'r Daily Mail. Gwyddom nad yw tawelu'n gweithio, ac felly yn hytrach na newid y ffordd y mae'r papurau tabloid yn ymdrin â materion nawdd cymdeithasol, gwelwyd bod y papurau tabloid yn mynd yn fwy gorffwyll a chamarweiniol, pan mai'r materion gwirioneddol ar y pryd oedd biwrocratiaeth, anhyblygrwydd a'r anallu i gefnogi llafur achlysurol. Creodd hynny yn ei dro ddiwylliant a oedd yn gwneud i'r system wleidyddol gyfan ofni gwrthwynebu llawer o doriadau lles y glymblaid, ac roedd hi'n ymddangos felly mai'r hyn a achosodd y chwalfa ariannol yn 2008 oedd gormod o fudd-daliadau i bobl anabl. Mae honno'n hinsawdd a all droi'n annifyr yn gyflym iawn a threiddio drwy Lywodraeth, fel y gwelwyd gan ryngweithio staff yr Adran Gwaith a Phensiynau gyda chosbedigaethau o ddydd i ddydd. Daw hyn â mi at fy mhwynt olaf - mae'r agweddau yn parhau i fod yn amlwg, hyd yn oed yn adroddiad Llywodraeth Cymru. Nawr, gwn nad y Gweinidog ei hunan yn bersonol a ysgrifennodd yr adroddiad hwn, ond rhoddaf enghraifft fel a ganlyn. Ar dudalen 2, mae'r adroddiad yn cyfeirio at gael gwared ar y cymhorthdal ystafell sbâr. Nawr, dyna derm gwleidyddol llwythog - dyna'r term y ceisiodd y Torïaid ei ddefnyddio i wrthweithio labelu'r polisi o dreth ar ystafell wely. Enw gwirioneddol y polisi, fel y gwelir yn y dogfennau swyddogol ar y pryd, yw'r 'tâl am danddeiliadaeth'. Ond gan ddefnyddio'r term Torïaidd yn y fan hon, mae swyddogion Llywodraeth Cymru wedi dangos cymaint y mae'r naratif am doriadau lles wedi cael ei fewnoli. Mae hyn i gyd yn dangos bod yr iaith a ddefnyddiwn i ddisgrifio pethau yn bwysig ac anaml y bydd yn anwleidyddol, ac mae caethiwed i derminoleg a meddylfryd Whitehall yn parhau. Dyna un rheswm pam mae angen datganoli lles fel y gallwn ni ddechrau newid agweddau ac fel y gallwn ni ddod o hyd i rywfaint o drugaredd.