English: I think this conversation, the conversation we've had and regularly have within this place and around it, is part of dealing with that stigma, for people to recognise that more and more people have dementia and will do in the future. It is a society-wide challenge and not something that people need to feel ashamed about at all. The stigma, though, often comes from people not wanting to acknowledge that they have the condition, and their families and carers not always wanting to. And that's difficult because, if you see someone's personality changing in particular, whether that's about a loss of memory or other changes that sometimes happen - because dementia affects different people in different ways - it's, if you like, a basket of potential conditions and outcomes. It can be difficult to accept that person, who you know and who you love, is somebody different in who they are and how they behave, even if they're still the same person who has brought you up, who has loved you and cared for you. And it's very difficult. I know that there are people in this Chamber who have gone through that experience, and outside as well. So, this is a genuine cross-party and cross-society campaign for decency and dignity and having better outcomes for people living with dementia and, of course, the research we will want to undertake to try and improve outcomes and, if at all possible, prevent dementia taking place in the first place. And in that, as with so many other things, we can do more ourselves to make choices that mean that we are less likely to have dementia ourselves in the future.
Welsh: Credaf fod y sgwrs hon, y sgwrs rydym wedi'i chael a'r sgwrs rydym yn ei chael yn rheolaidd yn y lle hwn ac o'i amgylch, yn rhan o ymdrin â'r stigma, er mwyn i bobl sylweddoli bod mwy a mwy o bobl yn dioddef o ddementia ac y bydd hynny'n parhau i fod yn wir yn y dyfodol. Mae'n her i'r gymdeithas gyfan ac nid yw'n rhywbeth y mae angen i bobl deimlo cywilydd ohono o gwbl. Fodd bynnag, mae'r stigma yn aml yn deillio o amharodrwydd pobl i gydnabod bod y cyflwr arnynt, a'r ffaith nad yw eu teuluoedd a'u gofalwyr eisiau cydnabod hynny bob amser. Ac mae hynny'n anodd oherwydd, os ydych yn gweld personoliaeth rhywun yn newid mewn ffordd benodol, boed yn ymwneud â cholli cof neu newidiadau eraill sy'n digwydd weithiau - oherwydd mae dementia'n effeithio ar wahanol bobl mewn gwahanol ffyrdd - mae'n fasged o gyflyrau a chanlyniadau posibl, os mynnwch. Gall fod yn anodd derbyn bod yr unigolyn rydych yn ei adnabod ac yn ei garu yn rhywun gwahanol o ran pwy ydynt a sut y maent yn ymddwyn, hyd yn oed os mai'r person sydd wedi eich magu, y person sydd wedi eich caru ac wedi gofalu amdanoch ydyw o hyd. Ac mae'n anodd iawn. Gwn fod yna bobl yn y Siambr hon sydd wedi cael y profiad hwnnw, a thu hwnt i'r Siambr yn ogystal. Felly, mae hon yn ymgyrch drawsbleidiol go iawn ac yn ymgyrch ar draws y gymdeithas dros sicrhau parch ac urddas a chael canlyniadau gwell i bobl sy'n byw gyda dementia ac wrth gwrs, y gwaith ymchwil rydym yn awyddus i ymgymryd ag ef er mwyn ceisio gwella canlyniadau ac os yn bosibl, er mwyn atal dementia rhag digwydd yn y lle cyntaf. Ac yn hynny o beth, fel gyda chynifer o bethau eraill, gallwn wneud mwy o ymdrech ein hunan i wneud dewisiadau sy'n golygu ein bod yn llai tebygol o gael dementia ein hunain yn y dyfodol.