English: Thank you, Deputy Presiding Officer. Today marks the thirtieth anniversary of the Towyn floods, and I can recall the event vividly, even though I was just 13 years old. I was sat in a classroom, waiting for the English teacher to arrive. I was amongst a small group of pupils that were fixated by the view towards Towyn through the window. We saw towering waves, 40 ft high, smashing into the sea wall, and it was an incredible spectacle. But what we didn't realise is that those waves were pounding a 400m hole in the sea defences and the tide was rushing in. Within 20 minutes, 400 homes were under water, and, an hour later, it was thousands. The water came two miles inland, and it affected communities five miles along the coast. Our home - a bungalow - was submerged. All our belongings were lost, and irreplaceable items like family photos and keepsakes from relatives were destroyed. Along with 6,000 other people, we were evacuated: the largest evacuation since the second world war. It was six months before we moved back into our home and finally got our lives together, and other families took even longer. Today, Towyn and Kinmel Bay are still thriving seaside resorts. They always have been, and no doubt always will be, but our daily lives are regularly interrupted by flood alerts when bad weather and high tides are forecast, and, even now, 30 years on, our sea defences remain vulnerable and are in need of further investment. Storms Ciara and Dennis have reminded us all of the power of the water. Let them and the events of 30 years ago in Towyn be a wake-up call to us all to do what we can to work together to prevent the devastation that flooding can cause.
Welsh: Diolch yn fawr, Ddirprwy Lywydd. Heddiw, mae'n 30 mlynedd ers llifogydd Towyn, a gallaf gofio'r digwyddiad yn glir, er mai dim ond 13 oed oeddwn i ar y pryd. Roeddwn yn eistedd mewn ystafell ddosbarth, yn aros i'r athro Saesneg gyrraedd. Roeddwn ymhlith grŵp bach o ddisgyblion a oedd yn rhythu ar yr olygfa tuag at Dowyn drwy'r ffenestr. Gwelsom donnau anferth, 40 troedfedd o uchder, yn taro'r morglawdd, ac roedd yn olygfa anhygoel. Ond yr hyn nad oeddem yn sylweddoli oedd bod y tonnau hynny'n torri twll 400m yn yr amddiffynfeydd môr a bod y llanw'n llifo i mewn. O fewn 20 munud, roedd 400 o gartrefi o dan ddŵr, ac awr yn ddiweddarach, roedd y nifer yn filoedd. Daeth y dŵr ddwy filltir i mewn i'r tir, ac fe effeithiodd ar gymunedau dros bum milltir ar hyd yr arfordir. Cafodd ein cartref - byngalo - ei foddi. Collwyd ein holl eiddo, a dinistriwyd eitemau amhrisiadwy fel lluniau'r teulu a chofroddion gan berthnasau. Gyda 6,000 o bobl eraill, cawsom ein symud oddi yno: yr achos mwyaf o symud pobl ers yr ail ryfel byd. Aeth chwe mis heibio cyn i ni symud yn ôl i'n cartref a chael ein bywydau yn ôl o'r diwedd, a chymerodd hyd yn oed yn hirach i deuluoedd eraill allu gneud hynny. Heddiw, mae Towyn a Bae Cinmel yn dal i ffynnu fel trefi glan môr. Maent bob amser wedi ffynnu, ac mae'n siŵr y byddant bob amser yn ffynnu, ond caiff ein bywydau bob dydd eu tarfu'n rheolaidd gan rybuddion llifogydd pan geir rhagolygon o dywydd garw a llanw uchel, a hyd yn oed yn awr, 30 mlynedd yn ddiweddarach, mae ein hamddiffynfeydd môr yn dal i fod yn fregus ac mae angen buddsoddiad pellach arnynt. Mae stormydd Ciara a Dennis wedi atgoffa pob un ohonom o rym y dŵr. Gadewch iddynt hwy a'r hyn a ddigwyddodd 30 mlynedd yn ôl yn Nhowyn fod yn rhybudd i bob un ohonom wneud yr hyn a allwn i gydweithio i atal y dinistr y gall llifogydd ei achosi.