English: In this group, amendments 73, 74 and our amendments - they specify that breaches of the duty of candour should be reported to Welsh Ministers, who, in turn, would have a requirement to report these breaches to the National Assembly, either via an annual report, or, when the Minister deems them serious, then immediately. I would say that that level of seriousness would be defined through guidance. Once again, I think the reason for these amendments - both ours and the Conservatives' - is about ensuring that we start to pass meaningful legislation in this place. Meaningful in the sense that there are consequences to breaking the law - something that we've already touched on earlier this evening. The arguments made against these amendments at Stage 2 were that the Minister didn't want to encourage a culture of punishment, as he feared that would deter reporting. But, of course, it's important to point out that reporting mistakes isn't a breach of the duty of candour - it's what the duty is supposed to be about. A breach of the duty of candour is the failure to report mistakes. So, discovering a breach is already effectively discovering an incident of dishonesty, therefore is surely already serious enough to warrant reporting to Welsh Government. We don't want to be too prescriptive and say that it will definitely result in punishment, but we do feel that breaching this duty is serious enough that we need to know about it. That's vital, we believe, in order to build the kind of trust that we want within health and care in Wales. So, these amendments would place a requirement to report these breaches to the National Assembly, either via an annual report or, as I said, if the Minister deems them serious, then immediately. But it's about, as we've heard already, teeth being given to this piece of legislation and ensuring that it actually acts in a way that means we see change and an improvement to the current situation.
Welsh: Yn y grŵp hwn, gwelliannau 73, 74 a'n gwelliannau ni - maen nhw'n nodi y dylid rhoi gwybod i Weinidogion Cymru am doriadau i'r ddyletswydd gonestrwydd, a fyddai, yn eu tro, yn ei gwneud yn ofynnol iddyn nhw adrodd am y toriadau hyn i'r Cynulliad Cenedlaethol, naill ai drwy adroddiad blynyddol, neu, pan mae'r Gweinidog yn barnu eu bod nhw'n ddifrifol, ar unwaith. Byddwn i'n dweud y byddai'r lefel honno o ddifrifoldeb yn cael ei diffinio drwy ganllawiau. Unwaith eto, rwy'n credu bod y rheswm dros y gwelliannau hyn - ein rhai ni a'r Ceidwadwyr - yn ymwneud â sicrhau ein bod yn dechrau pasio deddfwriaeth ystyrlon yn y lle hwn. Ystyrlon yn yr ystyr bod goblygiadau i dorri'r gyfraith - rhywbeth yr ydym eisoes wedi ei grybwyll yn gynharach heno. Y dadleuon a wnaed yn erbyn y gwelliannau hyn yng Nghyfnod 2 oedd nad oedd y Gweinidog am annog diwylliant o gosbi, gan ei fod yn ofni y byddai'n atal pobl rhag adrodd yn ôl. Ond, wrth gwrs, mae'n bwysig tynnu sylw at y ffaith nad yw camgymeriadau adrodd yn torri'r ddyletswydd gonestrwydd - dyna yw'r ddyletswydd. Torri dyletswydd gonestrwydd yw methu rhoi gwybod am gamgymeriadau. Felly, mae darganfod tor-amod eisoes yn darganfod achos o anonestrwydd, ac felly eisoes yn sicr yn ddigon difrifol i gyfiawnhau ei adrodd i Lywodraeth Cymru. Dydyn ni ddim eisiau bod yn rhy gyfarwyddol a dweud y bydd yn bendant yn arwain at gosbi, ond rydym yn teimlo bod torri'r ddyletswydd hon yn ddigon difrifol fel bod angen inni wybod amdano. Mae hynny'n hanfodol, yn ein barn ni, er mwyn meithrin y math o ymddiriedaeth yr ydym am ei chael o fewn iechyd a gofal yng Nghymru. Felly, byddai'r gwelliannau hyn yn gosod gofyniad i adrodd am y toriadau hyn i'r Cynulliad Cenedlaethol, naill ai drwy adroddiad blynyddol neu, fel y dywedais, os yw'r Gweinidog yn eu hystyried yn ddifrifol, yna ar unwaith. Ond mae'n ymwneud, fel y clywsom eisoes, â rhoi dannedd i'r darn hwn o ddeddfwriaeth a sicrhau ei fod mewn gwirionedd yn gweithredu mewn ffordd sy'n golygu ein bod yn gweld newid a gwelliant i'r sefyllfa bresennol.