English: Yesterday, I had the opportunity to read through some of these ideas on the board in the Oriel and I stress that many people across this Chamber should go and have a look for themselves, because I wasn't surprised to see that so many children and young people refer to the need for better mental health services and to ensure that we end bullying in schools. This, of course, will take time, but with the right leadership we can ensure that, within our own political parties, we lead the way to end bullying within our ranks. I firmly believe that leadership is about listening, and for my party, it's about listening to the people of Wales and reaching out to our new members and those current members, and supporters of this Assembly and the Welsh Government. It's about involving people in our debates on policy and decision making. The public look to all our political parties, often without much trust, to lead by example, but they also look at us as individuals to act, and it's just not good enough to notice the need for kindness in our political opponents; we also have to look at ourselves. For democracy to be effective, parties, at the very least, have to function. Implosion and infighting attitudes are all impacts that parties across the board have, and ultimately, the current tribal nature of UK politics runs the risk of all MPs and AMs no longer being able to unite those people at the furthest end of society. The job of Government is to take the anger and frustration that so many groups across the UK and across Wales are feeling about their future and turn that anger and frustration into action and success. Governance is about healing those divisions and unifying the very best of all these ideals, not just the mainstream ones, but all those that stir the most emotions. We know that from our political division there has been an increase in hate crime, and the harsh reality is that race, ethnicity, religion, gender, disability status and all related categories all continue to determine the life chances and well-being of people in Britain in ways that are totally unacceptable. Now, some will argue whether a kinder politics is possible at all, but a kinder politics is only possible if more of those who will benefit can vote, for example. Politics should be the space where the battle of ideas allows our dialects between different political positions, and we've seen, in past years, the rise of identity politics as a simplistic answer to complex problems, but there is more to offer and it is important to start crafting new and competing political projects. A return to kinder politics means also the possibility to offer more viable policy alternatives for the people to choose from, rooted in fairness and social and factual analysis. A route to kinder politics also means tearing down the echo of the chambers and the disconnect between the public and elected Members. And, what happens on both sides of the Chamber and all sides of the Chamber, be it in the media, in Parliament and the Assembly and in public forums, is the creation of echo chambers, and we no longer see the exchange of proper ideas, but rather, a solidification of one's ready-formed mindset - the bubble mindset. One consequence of this is that extremist positions can thrive more easily than they used to. Personal interaction has now become virtual and that has allowed the radicalisation and the risk of radicalisation in a tone of discourse, with the news and debates on social networks being turned nasty. For politics to work at its best it also needs compromise, and compromise is a form of kindness. It is about respecting others to genuinely take their views on board. Sometimes in politics we agree to things that don't necessarily benefit us, but because it is the right thing to do, and in such circumstances, it is an unkind thing to try and reframe or redefine that compromise. It appears that some, including the powerful in our economy across the UK and in political life, cannot imagine that kindness works as a political strategy. Many see kindness as a weakness. It is a character trait avoided and mocked. Well, I do not agree with that, and I will not give in to those who suggest that a change in culture, a kinder politics and a kindness in life isn't possible. Diolch, Deputy Presiding Officer.
Welsh: Ddoe, cefais gyfle i ddarllen drwy rai o'r syniadau hyn ar y bwrdd yn yr Oriel ac rwy'n pwysleisio y dylai llawer o bobl ar draws y Siambr hon fynd i edrych drostynt eu hunain, oherwydd nid oeddwn yn synnu gweld bod cynifer o blant a phobl ifanc yn cyfeirio at yr angen i wella gwasanaethau iechyd meddwl a sicrhau ein bod yn rhoi diwedd ar fwlio mewn ysgolion. Wrth gwrs, bydd yn cymryd amser, ond gyda'r arweinyddiaeth gywir, gallwn sicrhau, o fewn ein pleidiau gwleidyddol ein hunain, ein bod yn arwain y ffordd tuag at roi terfyn ar fwlio yn ein rhengoedd. Rwy'n credu'n gryf fod arweinyddiaeth yn ymwneud â gwrando, ac i fy mhlaid i, mae'n ymwneud â gwrando ar bobl Cymru ac estyn allan at ein haelodau newydd a'r aelodau presennol, a chefnogwyr y Cynulliad hwn a Llywodraeth Cymru. Mae'n ymwneud â chynnwys pobl yn ein dadleuon ar bolisi a gwneud penderfyniadau. Mae'r cyhoedd yn disgwyl i'n pleidiau gwleidyddol, yn aml heb lawer o ffydd, i arwain drwy esiampl, ond maent hefyd yn disgwyl i ni fel unigolion weithredu, ac nid yw'n ddigon da inni sylwi ar yr angen am garedigrwydd yn ein gwrthwynebwyr gwleidyddol; rhaid inni edrych arnom ni ein hunain hefyd. Er mwyn i ddemocratiaeth fod yn effeithiol, rhaid i'r pleidiau allu gweithredu, fan lleiaf. Mae agweddau ymffrwydrol a brwydro mewnol oll yn effeithiau a welir mewn pleidiau o bob lliw, ac yn y pen draw, mae natur lwythol gyfredol gwleidyddiaeth y DU yn creu risg na fydd modd mwyach i ASau ac ACau uno'r bobl ar gyrion pellaf y gymdeithas. Gwaith y Llywodraeth yw cymryd y dicter a'r rhwystredigaeth y mae cynifer o grwpiau ar draws y DU ac ar draws Cymru yn ei deimlo am eu dyfodol a throi'r dicter a'r rhwystredigaeth yn weithgarwch a llwyddiant. Mae llywodraethu yn ymwneud â gwella'r rhaniadau a chyfuno'r gorau o'r holl ddelfrydau hyn, nid yn unig rhai prif ffrwd, ond y rhai sy'n cyffroi fwyaf o emosiynau. O'n rhaniadau gwleidyddol, gwyddom fod cynnydd mawr wedi bod mewn troseddau casineb, a'r gwir cas yw bod hil, ethnigrwydd, crefydd, rhyw, statws anabledd a'r holl gategorïau cysylltiedig yn parhau i benderfynu beth fydd cyfleoedd bywyd a lles pobl ym Mhrydain mewn ffyrdd sy'n gwbl annerbyniol. Nawr, bydd rhai yn dadlau nad yw gwleidyddiaeth fwy caredig yn bosibl, ond ni fydd gwleidyddiaeth fwy caredig yn bosibl heblaw bod mwy o'r rhai sy'n mynd i elwa yn gallu pleidleisio, er enghraifft. Dylai gwleidyddiaeth lenwi'r gofod lle mae'r frwydr rhwng syniadau yn caniatáu inni drafod rhwng gwahanol safbwyntiau gwleidyddol, ac rydym wedi gweld, yn ystod y blynyddoedd diwethaf, y cynnydd yng ngwleidyddiaeth hunaniaeth fel ateb gor-syml i broblemau cymhleth, ond mae mwy i'w gynnig ac mae'n bwysig dechrau ffurfio prosiectau gwleidyddol newydd sy'n cystadlu. Mae dychwelyd at wleidyddiaeth garedicach hefyd yn golygu'r posibilrwydd o gynnig dewisiadau polisi amgen sy'n fwy hyfyw i bobl i ddewis o'u plith, yn seiliedig ar degwch a dadansoddi cymdeithasol a ffeithiol. Mae'r llwybr at wleidyddiaeth fwy caredig hefyd yn golygu cael gwared ar y siambr atsain a'r diffyg cysylltiad rhwng y cyhoedd ac aelodau etholedig. A'r hyn fydd yn digwydd ar ddwy ochr y Siambr, a phob ochr i'r Siambr, boed yn y cyfryngau, yn y Senedd a'r Cynulliad ac mewn fforymau cyhoeddus, fydd creu siambr atsain, ac ni fyddwn yn gweld syniadau go iawn yn cael eu cyfnewid mwyach, ond yn hytrach, fe welwn galedu meddylfryd sydd wedi ymffurfio'n barod - meddylfryd y swigen. Un canlyniad i hyn yw y gall safbwyntiau eithafol ffynnu'n haws nag o'r blaen. Mae rhyngweithio personol wedi troi'n ryngweithio rhithiol bellach ac mae hynny wedi caniatáu radicaleiddio a'r perygl o radicaleiddio yng nghywair trafod, gyda'r newyddion a dadleuon ar rwydweithiau cymdeithasol yn troi'n gas. Er mwyn i wleidyddiaeth weithio ar ei gorau mae angen cyfaddawd hefyd, ac mae cyfaddawd yn ffurf ar garedigrwydd. Mae'n golygu parchu eraill er mwyn ystyried eu barn o ddifrif. Weithiau mewn gwleidyddiaeth rydym yn cytuno i bethau nad ydynt o reidrwydd o fudd inni ond oherwydd mai dyna'r peth cywir i'w wneud, ac mewn amgylchiadau o'r fath, mae'n angharedig i geisio ailfframio neu ailddiffinio'r cyfaddawd hwnnw. Mae'n ymddangos na all rhai, gan gynnwys y pwerus yn ein heconomi ar draws y DU ac mewn bywyd gwleidyddol, ddychmygu bod caredigrwydd yn gweithio fel strategaeth wleidyddol. Mae llawer yn gweld caredigrwydd fel gwendid. Mae'n nodwedd cymeriad sy'n cael ei hosgoi a'i gwawdio. Wel, nid wyf yn cytuno â hynny, ac nid wyf am ildio i'r rhai sy'n awgrymu nad yw newid diwylliant, gwleidyddiaeth fwy caredig a charedigrwydd mewn bywyd yn bosibl. Diolch, Ddirprwy Lywydd.