English: The DUP deal keeps Theresa May in power through a confidence and supply agreement, and the size and the scope of the deal is unprecedented - £1.5 billion, including £1 billion of new cash, and flexibility of £500 million of existing funding, with no indication as to where that money is coming from. Well, perhaps it's magic. The Barnett formula has been bypassed completely, and we estimate the cost of this to Wales as being £1.7 billion, and that is after cuts to this Assembly's block grant of - how much? You've guessed it: £1.7 billion, according to the Welsh Government, as a result of austerity. This is money that Wales needs. To add insult to injury, we are told by the Tories that our funding floor and city deals are somehow comparable to this vast sum, even though the city deals include Welsh public sector money, both from the Government here and local authorities, and even though the funding floor has happened more by accident than by design. Aside from the specific effect on Wales, we have to consider where this leaves the UK as a state in the light of the Brexit negotiations. Are the negotiators in Brussels looking at the governance of the UK and seeing a situation that is strong and stable? I'd say probably not. But let's turn to the position of Wales in all of this. People in Wales shouldn't just be frustrated at this deal; they should be angry. Wales has always been third in the queue, behind Northern Ireland and Scotland, for both powers and funding. It's not as though this country doesn't need additional funds. This is the country that has kicked up the least fuss. We've been the quietest and most well-behaved of all the UK countries. We have never rocked the boat, and that has led to us being left behind, ignored. We - and I mean the Assembly as a whole, rather than any individual political party - have only decided, quite late in the day, that we should run our own police force, that we should have our own legal jurisdiction, and we've only got to that consensus years after Northern Ireland and Scotland have established those aspects of their democracy. We look as though we haven't been respecting ourselves or our own national institution, so it can be no wonder that we are not respected at Westminster. The current situation and the way that we've been doing things haven't created significant leverage. Westminster Governments don't perceive any real hunger for constitutional change from Wales. The Wales Office, now rebranded as the UK Government Wales, is doing what it says on the tin: acting as a spokesperson for Westminster in Wales, not as a voice for Wales in Westminster. That has to change, and that's why I call upon every single Tory MP to stand with Wales to vote against this Queen's Speech unless and until they can get extra funds for our country, too. Failure to do so will be letting Wales down, and they deserve to pay a heavy price for that. All of the political parties here need to consider how we can change this situation. It isn't just about our constitution. The effects of this political weakness can be seen all around us, in our infrastructure and our economy. It is an outrage that we are one of only three countries in Europe without any electrified railway, alongside Moldova and Albania. And when electrification does eventually happen it'll be years later than in England, Scotland and Northern Ireland - a stark symbol of where we are in that pecking order. Now, I don't say any of this to talk Wales down. I say this because my ambition for this country knows no bounds. Our potential is vast. It has not yet been unlocked or unleashed. But while condemning this deal we must also learn the lessons.
Welsh: Mae'r cytundeb â'r DUP yn cadw Theresa May mewn grym drwy gytundeb hyder a chyflenwi, ac mae maint a chwmpas y cytundeb yn ddigynsail - £1.5 biliwn, gan gynnwys £1 biliwn o arian newydd, a hyblygrwydd o £500 miliwn o gyllid presennol, heb unrhyw arwydd o ble y mae'r arian hwnnw yn dod. Wel, efallai ei fod yn hud. Maent wedi anwybyddu fformiwla Barnett yn gyfan gwbl, ac rydym yn amcangyfrif bod cost hyn i Gymru yn £1.7 biliwn, ac mae hynny ar ôl toriadau i grant bloc y Cynulliad hwn o - faint? Rydych wedi ei ddyfalu: £1.7 biliwn, yn ôl Llywodraeth Cymru, o ganlyniad i gyni ariannol. Mae hwn yn arian sydd ei angen ar Gymru. I roi halen ar y briw, mae'r Torïaid yn dweud wrthym bod ein hariannu gwaelodol a'n bargeinion dinesig rywsut yn debyg i'r swm enfawr hwn, er bod y bargeinion dinesig yn cynnwys arian sector cyhoeddus Cymru, o'r Llywodraeth yma ac o awdurdodau lleol, ac er bod y llawr cyllid wedi digwydd yn fwy drwy ddamwain na drwy fwriad. Ar wahân i'r effaith benodol ar Gymru, mae'n rhaid inni ystyried ble mae hyn yn gadael y DU fel gwladwriaeth yng ngoleuni trafodaethau Brexit. A yw'r trafodwyr ym Mrwsel yn edrych ar lywodraeth y Deyrnas Unedig ac yn gweld sefyllfa sy'n gryf ac yn sefydlog? Annhebygol, byddwn i'n dweud. Ond dewch inni droi at sefyllfa Cymru yn hyn i gyd. Dylai pobl yng Nghymru fod yn fwy na rhwystredig am y fargen hon; dylent fod yn flin. Mae Cymru bob amser wedi bod yn drydydd yn y ciw, y tu ôl i Ogledd Iwerddon a'r Alban, o ran pwerau a chyllid. Dyw hi ddim fel pe bai angen arian ychwanegol ar y wlad hon. Hon yw'r wlad sydd wedi gwneud y lleiaf o ffwdan. Ni fu'r dawelaf o holl wledydd y DU, ac ni sydd wedi ymddwyn orau. Nid ydym erioed wedi cyffroi'r dyfroedd, ac mae hynny wedi golygu ein bod wedi cael ein gadael ar ôl, ein hanwybyddu. Rydym - ac rwy'n golygu y Cynulliad yn ei gyfanrwydd, nid unrhyw un blaid wleidyddol - newydd benderfynu, yn eithaf hwyr, y dylem gynnal ein heddlu ein hunain, y dylai fod gennym ein hawdurdodaeth gyfreithiol ein hunain, ac mae wedi cymryd blynyddoedd lawer inni gyrraedd y consensws hwnnw ar ôl i Ogledd Iwerddon a'r Alban sefydlu'r agweddau hynny ar eu democratiaeth. Rydym yn edrych fel nad ydym wedi bod yn ein parchu ein hunain na'n sefydliad cenedlaethol, felly does ryfedd nad ydym yn cael ein parchu yn San Steffan. Nid yw'r sefyllfa bresennol a'r ffordd yr ydym wedi bod yn gwneud pethau wedi creu rhyw lawer o drosoledd. Nid yw Llywodraethau yn San Steffan yn gweld unrhyw awydd go iawn am newid cyfansoddiadol o Gymru. Mae Swyddfa Cymru, sydd wedi'i hail-frandio nawr fel Llywodraeth y DU Cymru, yn gwneud yr hyn mae'n ei ddweud ar y tun: gweithredu fel llefarydd dros San Steffan yng Nghymru, nid fel llais dros Gymru yn San Steffan. Rhaid i hynny newid, a dyna pam yr wyf yn galw ar bob un AS Torïaidd i sefyll gyda Chymru i bleidleisio yn erbyn Araith y Frenhines oni bai a hyd nes y gallant gael arian ychwanegol i'n gwlad ni, hefyd. Os na allant wneud hynny, byddant yn siomi Cymru, ac maent yn haeddu talu pris trwm am hynny. Mae angen i bob un o'r pleidiau gwleidyddol yma ystyried sut y gallwn newid y sefyllfa hon. Nid dim ond mater o'n cyfansoddiad ni ydyw. Mae effeithiau'r gwendid gwleidyddol hwn i'w gweld o'n cwmpas i gyd, yn ein seilwaith a'n heconomi. Mae'n warth ein bod yn un o ddim ond tair gwlad yn Ewrop heb ddim rheilffordd wedi'i thrydaneiddio, ynghyd â Moldofa ac Albania. A phan fydd trydaneiddio yn digwydd yn y pen draw bydd flynyddoedd yn ddiweddarach nag yn Lloegr, yr Alban a Gogledd Iwerddon - symbol amlwg o ble yr ydym yn y drefn flaenoriaeth honno. Nawr, nid wyf yn dweud dim o hyn er mwyn bychanu Cymru. Rwy'n dweud hyn oherwydd bod fy uchelgais ar gyfer y wlad hon yn ddi-ben-draw. Mae ein potensial yn enfawr. Nid yw wedi'i ddatgloi na'i ryddhau eto. Ond wrth gondemnio'r cytundeb hwn, rhaid inni hefyd ddysgu'r gwersi.