English: Crises don't abate when it's inconvenient for them to be continuing. If we ignore them, they don't go away, and the cost-of-living crisis is not a crisis that has paled in significance, as one broadcaster put it, because of the events of the past week, nor had the turmoil and panic felt by people across the UK been put on hold when the Westminster Government put itself on hold over the summer. No, crises are all-consuming. People talk about the winter of discontent, but what we've had in this all-consuming crisis mode is a summer of disregard, of indifference being shown by those in power, of an absent Cabinet, of one tarnished Prime Minister handing power to another who is completely untested and who refused for months to tell us how she would deal with this crisis. But now, at last, we know how Truss plans to keep the most desperate people alive over winter, unless, of course, they happen to have the misfortune of being on pre-payment meters or being off the gas grid. Bills for everyone else will be frozen at an agonising level that will push people into excruciating debt. Destitution, real destitution is just at the door for thousands. If the price cap is not brought back down to pre-April levels as we have advocated, people will die avoidable deaths. That really is what we're talking about here, and not only is this cap too high, the way that Truss has determined it will be funded is underhanded. Energy firms who've made billions in excess, unearned profits will keep those profits. They won't face an extra tax on them. Instead, taxpayers will subsidise the bills. We'll keep paying through the nose, just drawn out over a longer period. The wealth at the top, that avaricious, immoral wealth, stays intact, untouched, untapped by people at the bottom. Is it any wonder that people say, 'Enough is enough'? Enough of this topsy-turvy system where Westminster favours the short-term fixes of fracking just to keep this moment in time and that glut of money fixed for the shareholders, those murky money makers that nobody sees, with no thought given to the future, the skies they're clogging, the earth they are poisoning. They failed to keep the stocks of gas we need because of this obsession with the here and now, maximising the money while the good times roll, with scant concern for what happens when the music stops. How differently might we have fared in Wales had the Swansea bay tidal lagoon been given permission? With powers over energy production, with proceeds from the Crown Estate, how differently might things look if we had a system that invested profits in our collective future, rather than locking them out of reach? Instead, of course the richest households will have twice as much help as the poorest, of course Truss's Cabinet is pouncing on this chance to undermine net zero - anything that keeps that moneyball spilling for the richest. The rest of it, to them, is just white noise. So, the uproar of dread, the clamour of consternation voiced by millions has never touched them, and they are deaf to the pleas of our planet. But that climate catastrophe, Dirprwy Lywydd, that will not abate while the billionaires get richer either. If we ignore that, it will not go away. Now is the time to bring energy companies into public hands, to invest in green energy, to insulate our homes, to save our planet, fortify our future. Now is the time for radical thinking, bringing down public transport costs, waiving council tax arrears, freezing rents, helping people to stay alive. Because crises are all-consuming, like flames, and if we don't put them out and quickly, the scars they'll leave will never heal.
Welsh: Nid yw argyfyngau'n cilio pan fo'n anghyfleus iddynt barhau. Os ydym yn eu hanwybyddu, nid ydynt yn diflannu, ac nid yw'r argyfwng costau byw yn argyfwng sydd wedi pylu yn ei arwyddocâd, fel y gwnaeth un darlledwr ei roi, oherwydd digwyddiadau'r wythnos diwethaf, ac ni fu toriad yn y cythrwfl a'r panig a deimlid gan bobl ledled y DU pan roddodd Llywodraeth San Steffan doriad iddi hi ei hun dros yr haf. Na, mae argyfyngau'n difa popeth. Mae pobl yn siarad am y gaeaf o anniddigrwydd, ond yr hyn a gawsom yn yr argyfwng hwn sy'n difa popeth yw haf o anwybyddiad, o ddifaterwch ar ran y rhai sydd mewn grym, haf o Gabinet absennol, ac un Prif Weinidog baeddedig yn trosglwyddo pŵer i un arall cwbl amhrofedig a wrthododd ddweud wrthym am fisoedd sut y byddai'n ymdrin â'r argyfwng hwn. Ond yn awr, o'r diwedd, rydym yn gwybod sut y mae Truss yn bwriadu cadw'r bobl fwyaf enbyd eu byd yn fyw dros y gaeaf, oni bai, wrth gwrs, eu bod yn digwydd bod yn ddigon anffodus i fod â mesuryddion talu ymlaen llaw neu fod oddi ar y grid nwy. Bydd biliau i bawb arall yn cael eu rhewi ar lefel arteithiol a fydd yn gwthio pobl i ddyled echrydus. Mae tlodi, tlodi go iawn, wrth y drws i filoedd o bobl. Os na chaiff y cap prisiau ei dynnu'n ôl i lawr i'r lefelau a welwyd cyn mis Ebrill fel yr argymhellwyd gennym, fe welwn farwolaethau y gellid bod wedi'u hosgoi. Am hynny y soniwn yma mewn gwirionedd, ac nid yn unig y mae'r cap hwn yn rhy uchel, mae'r ffordd y mae Truss wedi penderfynu y bydd yn cael ei ariannu yn llechgïaidd. Bydd cwmnïau ynni sydd wedi gwneud biliynau o elw anhaeddiannol dros ben yn cadw'r elw hwnnw. Ni fyddant yn wynebu treth ychwanegol. Yn hytrach, bydd trethdalwyr yn sybsideiddio'r biliau. Byddwn ni'n dal i dalu drwy ein trwynau, ond dros gyfnod hirach. Mae'r cyfoeth sydd ar y brig, y cyfoeth anfoesol, trachwantus hwnnw, yn aros yn gyfan, heb ei gyffwrdd, heb ei gyrraedd gan y bobl ar y gwaelod. A oes unrhyw ryfedd fod pobl yn dweud, 'Digon yw digon'? Digon o'r system ben-i-waered hon lle mae San Steffan yn ffafrio atebion hawdd tymor byr fel ffracio er mwyn cynnal y foment hon mewn amser a'r ddogn honno o arian ar gyfer y cyfranddalwyr, y gwneuthurwyr arian amheus hynny nad oes neb yn eu gweld, heb unrhyw ystyriaeth o'r dyfodol, yr awyr y maent yn ei llygru, y ddaear y maent yn ei gwenwyno. Maent wedi methu cynnal y cyflenwadau nwy sydd eu hangen arnom oherwydd yr obsesiwn â'r presennol, a gwneud cymaint o arian â phosibl tra gallant, heb unrhyw ystyriaeth o'r hyn sy'n digwydd pan fydd ddaw'r cyfan i ben. Mor wahanol y gallai pethau fod wedi bod i Gymru pe bai morlyn llanw bae Abertawe wedi cael caniatâd? Gyda phwerau dros gynhyrchu ynni, gydag elw o Ystad y Goron, mor wahanol y gallai pethau edrych pe bai gennym system a fyddai'n buddsoddi elw yn ein dyfodol cyfunol, yn hytrach na'i gloi allan o gyrraedd? Yn lle hynny, wrth gwrs, bydd yr aelwydydd cyfoethocaf yn cael dwywaith cymaint o help o gymharu â'r rhai tlotaf, ac wrth gwrs, mae Cabinet Truss yn bachu ar y cyfle hwn i danseilio sero net - unrhyw beth sy'n cadw'r peiriant arian i droi ar gyfer y cyfoethocaf. Maent yn gwbl fyddar i'r cyfan arall. Felly, nid yw'r sgrech o ofn, y waedd o ofid a leisir gan filiynau o bobl erioed wedi'u cyffwrdd hwy, ac maent yn fyddar i apeliadau ein planed. Ond Ddirprwy Lywydd, ni fydd y trychineb hinsawdd yn cilio tra bydd y biliwnyddion yn mynd yn gyfoethocach ychwaith. Os ydym yn anwybyddu hwnnw, ni fydd yn diflannu. Dyma'r adeg i ddod â chwmnïau ynni i ddwylo cyhoeddus, i fuddsoddi mewn ynni gwyrdd, i inswleiddio ein cartrefi, i achub ein planed, i gryfhau ein dyfodol. Dyma'r adeg i feddwl yn radical, gostwng costau trafnidiaeth gyhoeddus, hepgor ôl-ddyledion y dreth gyngor, rhewi rhenti, a helpu pobl i aros yn fyw. Oherwydd mae argyfyngau'n difa popeth, fel fflamau, ac os nad ydym yn eu diffodd yn gyflym, ni fydd y creithiau y byddant yn eu gadael byth yn gwella.