English: Thanks to Steffan Lewis for raising this very important issue and for bringing the motion to us today, which I fully support, and I also fully support the comments of the majority of colleagues who have spoken already in this debate. As Steffan said, the issue does date back to 1994 when the John Major Conservative Government put in place the new arrangements that would underwrite the future loss, and we've already talked about that. In addition to the fact that the UK Government has already taken the estimated £8 billion out of the fund since its inception, pensioner miners will also remind us that the National Coal Board took pensions holidays for three years in 1987. They took further pensions holidays in 1991 and 1994, which delivered another £5 million on top of that for the Government. What we can't escape is the fact that this arrangement is part of an agreement that was concluded back in 1994. We're not discussing the legality of such an arrangement, just whether it's morally right for the Government to continue taking such huge sums out of the pension fund, when the fund has performed much better than anyone could have envisaged in 1994. Surely, therefore, it is right that the mineworkers should be the beneficiaries of this rather than the Government. In considering this issue, like other colleagues I'm thinking about the contribution that coal miners and their families - many of whom were from my constituency - have made to the economy, the history and the heritage of Wales. They gave their all, many paying the ultimate price. 'The hardest work under heaven', as Michael Pollard referred to in his book, 'Life and Death of the British Coal Miner'. And, for what? To find themselves crushed in 1985 by Thatcher and her acolytes, one of whom I'm afraid was Neil Hamilton at the time. In a vendetta against their union, the National Union of Mineworkers, or 'the enemy within' as the Tory Government of the time, including Neil Hamilton, preferred to call them. As Hefin David said, the sacrifice of those who worked in the coal industry goes on for many miners whose health has suffered irreversibly as a result of working in an industry that was the lifeblood of many of our communities across the length and breadth of Wales. There were all too many that, as a result of the injuries suffered while mining our coal, have never benefited to any significant degree or even at all from the miners' pension scheme. So, I am particularly pleased that we're now considering this here in the Assembly as I know that the NUM in Wales has campaigned over many years, going back even to the pre-privatisation days, for a fairer distribution of the surpluses arising out of the scheme. They've lobbied consistently for a review of the 50/50 arrangement, and I would say that in this they have been ably supported by the MPS-elected trustee for the region, Mr Anthony Jones, a former miner at Betws colliery in Hefin's constituency, and who has the wholehearted support of the south Wales NUM in this role. Deputy Presiding Officer, an argument has been used by successive Westminster Governments that the surplus they take was needed to assist and to subsidise the coal industry. I assume that no-one here in this Chamber needs any convincing on how unsustainable such an argument is today, now that the British coal industry is virtually a historic relic of our industrial past. I hope therefore that every Member will be able to support the call to maximise the benefits available to those who are still able to draw a pension from the scheme and will vote in favour of this motion calling for a review of the arrangements.
Welsh: Diolch i Steffan Lewis am godi'r mater pwysig hwn ac am gyflwyno'r cynnig ger ein bron heddiw, ac rwy'n ei gefnogi'n llawn. Rwyf hefyd yn cefnogi'n llawn sylwadau'r mwyafrif o'r cyd-Aelodau sydd wedi siarad eisoes yn y ddadl hon. Fel y dywedodd Steffan, mae'r mater yn dyddio'n ôl i 1994 pan roddodd Llywodraeth Geidwadol John Major y trefniadau newydd ar waith a fyddai'n tanysgrifennu'r golled yn y dyfodol, ac rydym eisoes wedi siarad am hynny. Yn ogystal â'r ffaith fod Llywodraeth y DU eisoes wedi mynd â'r £8 biliwn amcangyfrifedig allan o'r gronfa ers ei sefydlu, bydd glowyr sy'n bensiynwyr yn ein hatgoffa hefyd fod y Bwrdd Glo Cenedlaethol wedi cymryd seibiant rhag talu cyfraniadau pensiwn am dair blynedd yn 1987. Cawsant seibiant pellach rhag talu cyfraniadau pensiwn yn 1991 a 1994, a ddarparodd £5 miliwn arall ar ben hynny i'r Llywodraeth. Yr hyn na allwn ddianc rhagddo yw'r ffaith fod y trefniant hwn yn rhan o gytundeb a ddaeth i ben yn ôl yn 1994. Nid trafod cyfreithlondeb trefniant o'r fath a wnawn, ond a yw'n foesol gywir i'r Llywodraeth barhau i gymryd symiau mor enfawr o'r gronfa bensiwn am fod y gronfa wedi perfformio'n llawer gwell nag y gallai neb fod wedi'i ragweld yn 1994. Yn sicr, felly, mae'n iawn mai'r glowyr ddylai gael budd ohoni yn hytrach na'r Llywodraeth. Wrth ystyried y mater hwn, fel cyd-Aelodau eraill, rwy'n meddwl am y cyfraniad a wnaeth glowyr a'u teuluoedd - gyda llawer ohonynt yn dod o fy etholaeth - i economi, hanes a threftadaeth Cymru. Rhoesant eu hunain yn llwyr, gyda llawer yn talu'r pris eithaf. Y gwaith caletaf sy'n bod, fel y dywedodd Michael Pollard yn ei lyfr, 'Life and Death of the British Coal Miner'. Ac i beth? Er mwyn cael eu malu gan Thatcher a'i chanlynwyr yn 1985, ac mae gennyf ofn mai Neil Hamilton oedd un o'r rheini ar y pryd. Mewn fendeta yn erbyn eu hundeb, Undeb Cenedlaethol y Glowyr, neu'r 'gelyn oddi mewn' fel roedd hi'n well gan y Llywodraeth Dorïaidd ar y pryd eu galw, gan gynnwys Neil Hamilton. Fel y dywedodd Hefin David, mae aberth y rhai a oedd yn gweithio yn y diwydiant glo yn parhau i lawer o lowyr y mae eu hiechyd wedi dioddef yn ddifrifol o ganlyniad i weithio mewn diwydiant a oedd yn asgwrn cefn i lawer o'n cymunedau ar hyd a lled Cymru. Roedd llawer gormod ohonynt nad ydynt, o ganlyniad i'r anafiadau a ddioddefwyd wrth gloddio ein glo, erioed wedi elwa i unrhyw raddau sylweddol neu hyd yn oed o gwbl o gynllun pensiwn y glowyr. Felly, rwy'n arbennig o falch ein bod bellach yn ystyried hyn yma yn y Cynulliad gan fy mod yn gwybod bod Undeb Cenedlaethol y Glowyr yng Nghymru wedi ymgyrchu dros nifer o flynyddoedd yn mynd yn ôl i'r dyddiau cyn preifateiddio hyd yn oed, dros gael dosbarthiad tecach o'r gwargedion sy'n codi o'r cynllun. Maent wedi lobïo'n gyson am adolygiad o'r trefniant 50/50, a byddwn yn dweud eu bod yn hynny o beth wedi cael eu cefnogi'n fedrus gan yr ymddiriedolwr a etholwyd gan gynllun pensiwn y glowyr ar gyfer y rhanbarth, Mr Anthony Jones, cyn löwr yng nglofa'r Betws yn etholaeth Hefin, ac sy'n cael cefnogaeth lwyr Undeb Cenedlaethol y Glowyr de Cymru yn y rôl hon. Ddirprwy Lywydd, defnyddiwyd y ddadl gan Lywodraethau olynol yn San Steffan fod angen y gwarged a gymerant i gynorthwyo ac i roi cymhorthdal i'r diwydiant glo. Rwy'n tybio nad oes angen argyhoeddi neb yma yn y Siambr hon ynglŷn â pha mor anghynaliadwy yw dadl o'r fath heddiw, nawr bod diwydiant glo Prydain bron iawn yn grair hanesyddol o'n gorffennol diwydiannol. Felly, rwy'n gobeithio y bydd pob Aelod yn gallu cefnogi'r alwad i wneud y gorau o'r manteision sydd ar gael i'r rhai sy'n dal i allu tynnu pensiwn o'r cynllun ac y bydd yn pleidleisio o blaid y cynnig hwn yn galw am adolygu'r trefniadau.