English: Thank you very much for that. So, 29 March is only a matter of weeks away, and for many businesses and organisations across Wales, the uncertainty about Brexit is very alarming. I know from conversations I've had in my own constituency with companies in Merthyr Tydfil and Rhymney that they are very concerned about that. I can only surmise that representatives of UKIP and the Conservatives have not been talking to companies in their constituencies, because otherwise they would be - [ Interruption.] No, I'm not taking an intervention. Because otherwise, they would have had the same response that I've had about the concerns that they have. And we know that yesterday's about-turn by the Prime Minister may have won her some extra time with her own backbenchers, but it does seem, Adam, that they suddenly like the way that this lady is turning. But all I can hear is the tick-tock of the clock, and while the clock continues to tick, I'm alarmed at the toxic nature of the debate about our future relationship with our EU partners, and that should be a worry for all of us. Daily talk of a wartime mentality, being in the trenches, the spirit of the blitz; this is not what our relationship with the other 27 EU nations is about. At times, I feel that we're only one step away from calling our EU colleagues 'Johnny Foreigner'. For goodness's sake - the EU did not bring us to this mess. It was the Tories and their internal divisions over Europe that did, and I won't sit back and accept that their anti-EU rhetoric isn't trying to make the EU to be the bad boys in this situation. The EU did not ask us to leave. They remain united as 27 nations while, in the UK, our own Government can't unite as one. So, for me, this is now a debate about protecting jobs in Merthyr Tydfil and Rhymney. It's about ensuring that the security of our people is not threatened. It's about making sure that we have uninterrupted access to the medicines that our citizens need. It's about ensuring the rights of our citizens. It's about ensuring that we do not endanger what, quite frankly, is still a fragile peace in Ireland. Llywydd, as far back as last July I asked the then Brexit and finance Minister, now the First Minister, whether it was time for a pause in article 50. It was clear to me then, as it is now, that we didn't have the time to get an acceptable agreement on the terms of our departure from the EU. Now, six months later, the UK Prime Minister has done exactly what she said was not possible. She is going to go back to try and reopen the negotiations after telling us for months that it was her deal or no deal. But I still believe that a pause would give us all time for more considered negotiations and, importantly, to resolve some of the conflicting tensions in our own nation. I'm clear that a pause in negotiations is not overturning the referendum, it is simply amending the timetable for talks under article 50. Let me draw one parallel: if I was to sell my house today, it would probably take me until the end of March, probably at the earliest, to complete that process, and that would be the legal transaction just to sell one house. I can't see, therefore, how a whole country is going to renegotiate and complete all of the associated legal arrangements that are required for withdrawal by 29 March. I may be wrong, but, for me, common sense tells me that logistically that just isn't possible. Having said that, I've no faith that this Prime Minister, however long she's got, is going to deliver what we need for our country. As I've said before, this is not about what is best for our country - this is now about holding the Tory party together. Running down the clock to a 'no deal' Brexit - [ Interruption. ] - to appease the DUP and the ERG would be a betrayal of monumental proportions. It's a risk that we cannot allow to happen. It would be the worst of all worlds, so I'm relieved that a majority of MPs last night gave an indication that no deal will not be the outcome after this next round of negotiations, but we do need to break any ongoing deadlock. Throughout this process, I have not been an advocate of a second vote or referendum. Representing a 'leave' constituency, I have felt that there was an obligation for the UK Government to try to negotiate an effective deal for our exit. Even though it's become increasingly clear that there is currently little hope of getting consensus in Westminster, my preference is to ask for that pause - that extension of article 50 - to see what consensus might yet be achievable. But, neither do I now dispute that it is also sensible to say that the UK Government should at least start preparing for the possibility of a second vote, because should the position remain deadlocked in Westminster, and if we do not have a general election to help resolve the issue, it is only the people who can have the final say on whether or not this final deal should be accepted, so I will be voting for this motion today.
Welsh: Diolch yn fawr iawn ichi am hynny. Felly, nid yw 29 Mawrth ond mater o wythnosau i ffwrdd, ac i lawer o fusnesau a sefydliadau ledled Cymru, mae'r ansicrwydd ynglŷn â Brexit yn frawychus iawn. Gwn o sgyrsiau a gefais yn fy etholaeth gyda chwmnïau ym Merthyr Tudful a Rhymni eu bod yn pryderu'n fawr ynglŷn â hynny. Ni allaf ond tybio nad yw cynrychiolwyr UKIP a'r Ceidwadwyr wedi bod yn siarad â chwmnïau yn eu hetholaethau, oherwydd fel arall byddent - [ T orri ar draws.] Na, nid wyf yn derbyn ymyriad. Oherwydd fel arall, byddent wedi cael yr un ymateb ag a gefais i ynglŷn â'r pryderon sydd ganddynt. A gwyddom y gallai'r tro pedol gan y Prif Weinidog ddoe fod wedi ennill peth amser ychwanegol iddi gydag aelodau ei meinciau cefn ei hun, ond mae'n ymddangos, Adam, eu bod yn sydyn iawn yn hoffi'r ffordd y mae'r ddynes hon yn troi. Ond y cyfan a glywaf yw tician y cloc, a thra bo'r cloc yn dal i dician, rwy'n bryderus ynghylch natur wenwynig y ddadl ynglŷn â'n perthynas gyda'n partneriaid yn yr UE yn y dyfodol, a dylai hynny fod yn destun gofid i bob un ohonom. Y siarad dyddiol am feddylfryd amser rhyfel, o fod yn y ffosydd, ysbryd y blits; nid dyma yw hanfod ein perthynas â 27 gwlad arall yr UE. Ar adegau, teimlaf ein bod ond un cam i ffwrdd o alw ein cyd-Aelodau yn yr UE yn 'Johnny Foreigner'. Er mwyn popeth - nid yr UE a aeth â ni i'r llanastr hwn. Y Torïaid a'u hadrannau mewnol ledled Ewrop a wnaeth hynny, ac nid wyf am eistedd yn ôl a derbyn nad yw eu rhethreg wrth-UE yn ceisio rhoi'r argraff mai'r UE yw'r bobl ddrwg yn y sefyllfa hon. Nid yr UE a ofynnodd inni adael. Maent yn parhau i fod yn unedig fel 27 gwlad wrth i'n Llywodraeth ni yn y DU fethu uno. Felly, i mi, dadl yw hon bellach ynglŷn â diogelu swyddi ym Merthyr Tudful a Rhymni. Mae'n ymwneud â sicrhau nad yw diogelwch ein pobl dan fygythiad. Mae'n ymwneud â gwneud yn siŵr fod gennym fynediad di-dor at y meddyginiaethau sydd eu hangen ar ein dinasyddion. Mae'n ymwneud â sicrhau hawliau ein dinasyddion. Mae'n ymwneud â sicrhau nad ydym yn peryglu'r hyn sydd, a dweud y gwir, yn dal i fod yn heddwch bregus yn Iwerddon. Lywydd, cyn belled yn ôl â mis Gorffennaf diwethaf gofynnais i'r Gweinidog Brexit a chyllid ar y pryd, y Prif Weinidog yn awr, a oedd hi'n bryd oedi erthygl 50. Roedd yn amlwg i mi bryd hynny, fel yn awr, nad oedd gennym amser i sicrhau cytundeb derbyniol ar delerau ein hymadaiad â'r UE. Nawr, chwe mis yn ddiweddarach, mae Prif Weinidog y DU wedi gwneud yn union yr hyn y dywedodd nad oedd yn bosibl. Mae hi'n mynd i fynd yn ôl i geisio ailagor y trafodaethau ar ôl dweud wrthym am fisoedd ei fod yn ddewis rhwng ei chytundeb hi a dim cytundeb. Ond credaf o hyd y byddai oedi yn rhoi amser i bawb gael trafodaethau mwy ystyrlon ac yn bwysicach, i ddatrys rhai o'r tensiynau sy'n gwrthdaro yn ein gwlad ein hunain. Rwy'n glir nad yw oedi yn y trafodaethau yn gwrthdroi'r refferendwm, mae'n diwygio'r amserlen ar gyfer trafodaethau o dan erthygl 50, dyna i gyd. Gadewch imi roi cymhariaeth: pe bawn yn gwerthu fy nhŷ heddiw, mae'n debyg y cymerai tan ddiwedd mis Mawrth, ar y cynharaf mae'n debyg, i gwblhau'r broses honno, a thrafodiad cyfreithiol i werthu un tŷ yn unig fyddai hwnnw. Ni allaf weld, felly, sut y mae'r wlad gyfan yn mynd i ailnegodi a chwblhau'r holl drefniadau cyfreithiol cysylltiedig sydd eu hangen ar gyfer gadael erbyn 29 Mawrth. Efallai fy mod yn anghywir, ond i mi, mae synnwyr cyffredin yn dweud wrthyf nad yw'n bosibl. Ar ôl dweud hynny, nid oes gennyf unrhyw ffydd y bydd y Prif Weinidog, ni waeth faint o amser sydd ganddi, yn cyflawni'r hyn sydd ei angen arnom ar gyfer ein gwlad. Fel y dywedais o'r blaen, nid ymwneud â beth sydd orau i'n gwlad y mae hyn - mae'n ymwneud bellach â dal y blaid Dorïaidd gyda'i gilydd. Byddai gadael i'r cloc dician tuag at Brexit 'dim cytundeb' - [ T orri ar draws. ] - er mwyn plesio'r DUP a'r Grŵp Diwygio Ewropeaidd yn frad anferthol. Mae'n risg na allwn ganiatáu iddi ddigwydd. Dyna fyddai'r gwaethaf o bob byd, felly rwy'n falch fod mwyafrif o ASau neithiwr wedi dynodi nad Brexit heb gytundeb fydd y canlyniad ar ôl y rownd nesaf o drafodaethau, ond mae'n rhaid inni dorri unrhyw sefylla ddiddatrys sy'n parhau. Drwy gydol y broses hon, nid wyf wedi cefnogi ail bleidlais neu refferendwm. A minnau'n cynrychioli etholaeth a bleidleisiodd dros adael, teimlwn fod dyletswydd ar Lywodraeth y DU i geisio negodi cytundeb effeithiol ar gyfer gadael. Er ei bod yn dod yn fwyfwy amlwg nad oes fawr o obaith ar hyn o bryd o gael consensws yn San Steffan, yr hyn a fyddai orau gennyf fyddai gofyn am oedi - ymestyn erthygl 50 - i weld pa gonsensws a allai fod yn gyraeddadwy o hyd. Ond nid wyf yn dadlau bellach chwaith nad yw'n synhwyrol dweud hefyd y dylai Llywodraeth y DU o leiaf ddechrau paratoi ar gyfer y posibilrwydd o ail bleidlais, oherwydd pe bai'r sefyllfa'n parhau'n ddiddatrys yn San Steffan, ac os na chawn etholiad cyffredinol i helpu i ddatrys y mater, y bobl yn unig a all gael y gair olaf i ddweud a ddylid derbyn y cytundeb terfynol hwn ai peidio, felly byddaf yn pleidleisio dros y cynnig hwn heddiw.