English: Diolch yn fawr, Llywydd. As you said, this is the final group and I move the lead amendment - amendment 12. This amendment will ensure that the abolition of the right to buy and associated rights may not come into effect until at least two years after the Bill receives Royal Assent. As currently drafted, abolition would come into effect after one year. Additionally, amendment 4 is a consequence of amendment 12. I believe that there is considerable scope for the right to buy grace period to be extended for two years, as it was in Scotland. During our Stage 1 committee proceedings, it was pointed out that the 2011 Measure provided that, where the right to buy was suspended for the maximum duration of 10 years, local authorities were required to wait two years before submitting a further application. According to the Welsh Government's guidance for local authorities on applications to suspend the right to buy and related rights, this was to allow, and I quote, 'a reasonable amount of time' for tenants to consider whether to exercise the right to buy before the authority could apply for another suspension, creating a very clear precedent, in my view. Given this, Mr Clarke of Welsh Tenants questioned why a shorter time period of 12 months was provided in the Bill for the purpose of enabling tenants to undertake the same considerations ahead of abolition. Additionally, concerns were raised about a potential spike in sales ahead of abolition, which some respondents linked to the 12-month notice period. Llywydd, these are all significant reasons, in my view, why the grace period should be extended from one year to two. The abolition of the right to buy will have a huge impact on the lives of many aspirational home owners living in the social sector. I have received lots of correspondence on this issue, and I'm sure that other Members have had a similar experience. Some committee members at Stage 2 raised the objection that this potential law we're considering this afternoon is already in the public domain, so people are already aware of it and its timescale. I have to say I do find this a fairly idealised view of how the public engage with the legislature, but, anyway, I simply don't accept the argument. We cannot implement a piece of fundamental legislation like this with a timescale that is based on the assumption that people will probably be aware of what we're discussing here in the Assembly. During Stage 1, and I reflect on my own constituents' cases, I heard from tenants who weren't even aware that suspension was going ahead in their area, and they were meant to have been consulted. So, I think we must realise this is going to land like a bombshell on the mats of some people when they get that information that the Minister's assured us, despite the lack of a duty to inform, they will get, and I'm pretty sure they will. I don't think the Government is playing fast and loose there, even if I don't think they've chosen the best method to inform tenants and landlords. So, what we don't want, I think, following the Bill's implementation, is a situation where tenants are taking decisions too quickly. A two-year period will provide reassurance to tenants that they still have a significant amount of time left, should they wish to proceed with the purchase of their homes. That's a second and powerful argument to have a two-year period. Also, a two-year grace period should dampen any expected spike in sales. It is more likely that tenants will take their time and this will lead to a spread of applications, rather than an immediate surge. This was, indeed, the case in Scotland, where a two-year grace period was given to tenants following the abolition of the right to buy in Scotland, and there wasn't any immediate influx of purchases. If you look at their sales, they stayed in a fairly similar pattern. So, I think there are very clear, practical reasons for extending the grace period from one to two years, and I urge the Assembly to support this amendment.
Welsh: Diolch yn fawr, Llywydd. Fel y dywedasoch, hwn yw'r grŵp olaf ac rwy'n cynnig y prif welliant - gwelliant 12. Bydd y gwelliant hwn yn sicrhau na chaiff diddymu'r hawl i brynu a hawliau cysylltiedig ddod i rym tan o leiaf ddwy flynedd ar ôl i'r Bil gael Cydsyniad Brenhinol. Ar hyn o bryd fel y'i drafftiwyd, byddai'r diddymu yn dod i rym ar ôl un flwyddyn. Hefyd, mae gwelliant 4 yn ganlyniadol i welliant 12. Rwy'n credu bod cwmpas sylweddol i ymestyn cyfnod gras hawl i brynu i ddwy flynedd, fel yr oedd yn yr Alban. Yn ystod ein trafodion pwyllgor Cyfnod 1, nodwyd bod Mesur 2011 yn darparu, pan fyddai'r hawl i brynu yn cael ei atal am y cyfnod hwyaf o 10 mlynedd, y byddai'n ofynnol i awdurdodau lleol aros dwy flynedd cyn cyflwyno cais arall. Yn ôl canllawiau Llywodraeth Cymru ar gyfer awdurdodau lleol ar geisiadau i atal yr hawl i brynu a hawliau cysylltiedig, roedd hyn er mwyn caniatáu, a dyfynnaf, 'cyfnod rhesymol o amser' i denantiaid ystyried pa un a fydden nhw'n arfer yr hawl i brynu cyn y gallai'r awdurdod wneud cais am ataliad arall, gan greu cynsail clir iawn, yn fy marn i. O gofio hyn, gofynnodd Mr Clarke o Tenantiaid Cymru pam mae'r Bil yn darparu cyfnod byrrach o amser, sef 12 mis, i'r diben o alluogi tenantiaid i ystyried yr un ystyriaethau cyn diddymu. Hefyd, codwyd pryderon ynghylch cynnydd sydyn posibl mewn gwerthiannau cyn y diddymu, yr oedd rhai o'r ymatebwyr yn ei gysylltu â'r cyfnod 12 mis o rybudd. Llywydd, mae'r rhain i gyd yn rhesymau pwysig, yn fy marn i, pam y dylid ymestyn y cyfnod gras o un flwyddyn i ddwy. Bydd diddymu'r hawl i brynu yn cael effaith enfawr ar fywydau llawer o berchnogion cartrefi uchelgeisiol sy'n byw yn y sector cymdeithasol. Rwyf wedi cael llawer o ohebiaeth ar y mater hwn, ac rwy'n siŵr bod Aelodau eraill wedi cael profiad tebyg. Cododd rhai aelodau'r pwyllgor yng Nghyfnod 2 y gwrthwynebiad bod y gyfraith bosibl hon yr ydym yn ei hystyried y prynhawn yma eisoes yn gyhoeddus, ac felly bod pobl eisoes yn ymwybodol ohoni a'i hamserlen. Mae'n rhaid imi ddweud fy mod yn ystyried hon yn farn weddol ddelfrydol o sut y mae'r cyhoedd yn ymgysylltu â'r ddeddfwrfa, ond, beth bynnag, nid wyf yn derbyn y ddadl. Ni allwn weithredu darn o ddeddfwriaeth sylfaenol fel hyn gydag amserlen sy'n seiliedig ar y dybiaeth y bydd pobl yn debygol o fod yn ymwybodol o'r hyn yr ydym yn ei drafod yma yn y Cynulliad. Yn ystod Cyfnod 1, ac rwy'n ystyried achosion fy etholwyr fy hun, clywais i gan denantiaid nad oedden nhw'n ymwybodol hyd yn oed fod atal yn mynd rhagddo yn eu hardal nhw, ac roedden nhw i fod yn rhan o'r ymgynghoriad. Credaf felly, fod yn rhaid inni sylweddoli bod hyn yn mynd i fod yn ergyd fawr i rai pobl pan fyddan nhw'n cael y wybodaeth honno y gwnaeth y Gweinidog ein sicrhau ni, er gwaethaf y diffyg dyletswydd i hysbysu, y byddan nhw'n ei chael, ac rwy'n eithaf siŵr y byddan nhw yn ei chael. Nid wyf yn credu bod y Llywodraeth yn bod yn anghyfrifol yn y fan yma, hyd yn oed os nad wyf i o'r farn ei bod wedi dewis y dull gorau o hysbysu tenantiaid a landlordiaid. Felly, yr hyn nad ydym ni ei eisiau, rwy'n credu, yn dilyn gweithredu'r Bil, yw sefyllfa lle mae tenantiaid yn gwneud penderfyniadau yn rhy gyflym. Bydd cyfnod o ddwy flynedd yn rhoi sicrwydd i denantiaid bod ganddyn nhw ddigon o amser ar ô o hyd, pe bydden nhw'n dymuno bwrw ymlaen â phrynu eu cartrefi. Mae honno'n ail ddadl bwerus i fod â chyfnod o ddwy flynedd. Hefyd, dylai'r cyfnod gras o ddwy flynedd leihau unrhyw gynnydd sydyn a ddisgwylir mewn gwerthiant. Mae'n fwy tebygol y bydd tenantiaid yn cymryd eu hamser ac y bydd hyn yn arwain at wasgaru ceisiadau, yn hytrach na chynnydd ar unwaith. Dyma'n wir a ddigwyddodd yn yr Alban, pan roddwyd cyfnod gras o ddwy flynedd i denantiaid yn dilyn diddymu'r hawl i brynu yn yr Alban, ac ni fu unrhyw gynnydd ar unwaith yn nifer y cartrefi a brynwyd. Os edrychwch chi ar eu gwerthiannau, fe wnaethon nhw aros mewn patrwm eithaf tebyg. Felly, rwy'n credu bod rhesymau ymarferol, eglur iawn dros ymestyn y cyfnod gras o un i ddwy flynedd, ac rwy'n annog y Cynulliad i gefnogi'r gwelliant hwn.