English: As we hurtle towards midnight tomorrow, I can only summarise my feelings as those of resigned sadness. First, like others, I've been resigned to this outcome since the withdrawal agreement was adopted in January of this year. The rights and wrongs of the debates of the last decade are for history to consider, but the realities are for us all to face in a few hours' time, and in the weeks, months and years ahead. Secondly, I feel sadness, because whatever comes next - and so much of that is actually unknown at this point - I feel that we have let down the next generation. I fear that their lives will be impoverished by the implementation of this agreement, an agreement that, on the face of it, appears more concerned with sovereignty than economics, more to do with whether we have to abide by the EU rules in court than an agreement that delivers economic stability and growth in an uncertain future. Llywydd, I was struck by a recent statement by British in Europe, a body speaking for the 1.2 million UK citizens living and working in Europe. They said: 'A deal has been done but it does not and cannot replace the enormous and life-changing benefits of EU membership and citizenship that we have enjoyed since 1973.' They concluded: 'Any future relationship deal is better than no deal but today is not a day to celebrate all that has been lost.' I agree with that view, but I also accept that this agreement now has to be approved. It is no longer a debate about what the alternative might look like. The only alternative at this point is no deal, and I am not going there, but neither will I be a cheerleader for it. Because I'm very clear that this agreement and its consequential Bill are for Boris Johnson and the Tories to own. They will have to live with what they have done. But despite that, I actually do hope that, for all our sakes, the things that have been promised to the UK come to fruition - and that somehow, my fears are proved wrong, because I didn't stand for elected office to see the lives of my constituents made worse, so I hope the faith of many of my constituents placed in this change is at least partly fulfilled, and I hope beyond hope that they have not been lied to and mugged, but frankly, given the cavalier approach the UK Government has taken to scrutiny of their agreement and the Bill to implement it, and their total disregard for due process and the rights of the devolved nations, I fear it will be shown that people have indeed been lied to. In the grand sweep of history, our leaving the EU may just be another milestone in our complex relationship with Europe, a point at which many in the UK try to walk at a different pace, and possibly in a different direction, to the members of the European Union. It could also be the point that triggers many in the United Kingdom to want to set a different path to their neighbours within that union. How ironic it would be if this 'sovereignty over economy'-obsessed deal that's been placed before us leads to the loss of that very sovereignty. But that's for another day. For me, this UK-EU agreement shows, in fact, how complex such ideas would in reality be. The fact that this came - . At midnight tomorrow, a new bureaucracy is imposed on those who trade with the European Union as a result of this agreement, and that involves a significant number of employers in my constituency, and a new bureaucracy that involves the new partnership council, 19 committees, seven working groups, 15 declarations and so on. So, while I welcome the fact that there will be no tariffs, contrary to what we were told, there will in fact be more red tape. And we can already see some of the consequences of this agreement: the petitions from the performing arts industry; the loss of Erasmus+, unless of course you live in Northern Ireland. At the root of all this change, I still feel that there is a clear and continuing struggle - political struggle - in this nation, a struggle in which elites and their outriders have persuaded enough people that their problems are caused by others, and all so that those same elites can profit. So, finally, because I came into politics through the route of organised labour, a message to trade unions of this country: you now need to be ready, you now need to organise even stronger, and you now need to defend your working conditions and your jobs more than ever before, because the Tory elite will seek to blame yet more others when all this goes wrong. They will divide and rule inside the UK and seek to resurrect the enemy within. Following this agreement, the UK itself is changing in more ways than any of us may yet realise.
Welsh: Wrth inni agosáu at hanner nos yfory, yr unig ffordd y gallaf ddisgrifio fy nheimladau yw tristwch wrth wynebu'r anorfod. Yn gyntaf, fel eraill, rwyf wedi derbyn y canlyniad hwn ers i'r cytundeb ymadael gael ei fabwysiadu ym mis Ionawr eleni. Bydd da a drwg dadleuon y degawd diwethaf yn cael eu trafod yn y llyfrau hanes, ond bydd pawb ohonom yn wynebu'r realiti ymhen ychydig oriau, ac yn yr wythnosau, y misoedd a'r blynyddoedd i ddod. Yn ail, rwy'n teimlo'n drist, oherwydd ni waeth beth a ddaw nesaf - ac mae cymaint o hynny'n ddirgelwch i bawb ar hyn o bryd - rwy'n teimlo ein bod wedi gwneud tro gwael â'r genhedlaeth nesaf. Rwy'n ofni y bydd eu bywydau'n dlotach drwy weithredu'r cytundeb hwn, cytundeb sydd i'w weld, ar yr wyneb, yn ymwneud mwy â sofraniaeth nag economeg, mwy â pha un a oes rhaid inni gadw at reolau'r UE yn y llys na chytundeb sy'n sicrhau sefydlogrwydd a thwf economaidd mewn dyfodol ansicr. Lywydd, cefais fy synnu gan ddatganiad diweddar gan British in Europe, corff sy'n siarad dros y 1.2 miliwn o ddinasyddion y DU sy'n byw ac yn gweithio yn Ewrop. Dywedant fod: cytundeb wedi'i wneud, ond nid yw'n cymryd lle, ac ni all gymryd lle'r manteision enfawr sy'n newid bywydau o fod yn aelodau o'r UE a dinasyddion yr UE ers 1973. Daethant i'r casgliad: fod unrhyw gytundeb ar y berthynas yn y dyfodol yn well na bod heb gytundeb, ond nid yw heddiw'n ddiwrnod i ddathlu'r cyfan sydd wedi'i golli. Rwy'n cytuno â'r farn honno, ond rwy'n derbyn hefyd fod yn rhaid cymeradwyo'r cytundeb hwn nawr. Nid yw'n ddadl mwyach ynglŷn â sut olwg fyddai ar y dewis arall. Yr unig ddewis arall ar y pwynt hwn yw bod heb gytundeb, ac nid wyf am fynd i'r fan honno, ond nid wyf am ganu ei glodydd ychwaith. Oherwydd rwy'n gwbl sicr y dylai Boris Johnson a'r Torïaid fod yn atebol am y cytundeb hwn a'i Fil canlyniadol. Bydd rhaid iddynt fyw gyda'r hyn y maent wedi'i wneud. Ond er gwaethaf hynny, rwy'n gobeithio, er lles pob un ohonom, y bydd y pethau a addawyd i'r DU yn dwyn ffrwyth - a bod fy ofnau rywsut yn cael eu profi'n anghywir, gan nad ymgeisiais am swydd etholedig i weld bywydau fy etholwyr yn cael eu gwaethygu, felly rwy'n gobeithio y bydd y ffydd a roddodd llawer o fy etholwyr yn y newid hwn yn cael ei gyflawni'n rhannol o leiaf, ac rwy'n gobeithio y tu hwnt i bob gobaith na chawsant eu twyllo, ond a dweud y gwir, o ystyried dull ffwrdd-â-hi Llywodraeth y DU o graffu ar eu cytundeb a'r Bil i'w weithredu, a'u difaterwch llwyr ynglŷn â'r drefn briodol a hawliau'r cenhedloedd datganoledig, rwy'n ofni y daw'n amlwg fod pobl wedi cael eu twyllo. Maes o law, efallai mai carreg filltir arall yn unig yn ein perthynas gymhleth ag Ewrop fydd gadael yr UE, adeg pan fu llawer yn y DU yn ceisio cerdded ar gyflymder gwahanol, ac i gyfeiriad gwahanol o bosibl, i aelodau'r Undeb Ewropeaidd. Gallai hefyd fod yn adeg sy'n sbarduno llawer yn y Deyrnas Unedig i ddymuno dilyn llwybr gwahanol i'w cymdogion o fewn yr undeb hwnnw. Byddai'n eironig iawn pe bai'r cytundeb a osodwyd ger ein bron, sy'n canolbwyntio i'r fath raddau ar 'sofraniaeth dros economi', yn arwain at golli'r union sofraniaeth honno. Ond mae hynny ar gyfer rhyw dro arall. I mi, mae'r cytundeb hwn rhwng y DU a'r UE yn dangos pa mor gymhleth fyddai syniadau o'r fath mewn gwirionedd. Mae'r ffaith i hyn ddod - . Am hanner nos yfory, bydd y rheini sy'n masnachu gyda'r Undeb Ewropeaidd yn wynebu biwrocratiaeth newydd o ganlyniad i'r cytundeb hwn, ac mae hynny'n cynnwys nifer sylweddol o gyflogwyr yn fy etholaeth, a biwrocratiaeth newydd sy'n cynnwys y cyngor partneriaeth newydd, 19 pwyllgor, saith gweithgor, 15 datganiad ac ati. Felly, er fy mod yn croesawu'r ffaith na fydd unrhyw dariffau, yn groes i'r hyn a ddywedwyd wrthym, bydd mwy o fiwrocratiaeth. A gallwn eisoes weld rhai o ganlyniadau'r cytundeb hwn: deisebau'r diwydiant celfyddydau perfformio; colli Erasmus+, oni bai eich bod yn byw yng Ngogledd Iwerddon, wrth gwrs. Wrth wraidd yr holl newid hwn, rwy'n dal i deimlo bod brwydr glir a pharhaus - brwydr wleidyddol - yn y wlad hon, brwydr lle mae elitiaid a'u hystlyswyr wedi perswadio digon o bobl mai pobl eraill sy'n achosi eu problemau, a hynny oll er mwyn i'r elitiaid hynny elwa. Felly, yn olaf, gan imi ddod i'r byd gwleidyddol ar hyd llwybr llafur cyfundrefnol, neges i undebau llafur y wlad hon: mae angen ichi fod yn barod nawr, mae angen ichi drefnu hyd yn oed yn gryfach, ac mae angen ichi ddiogelu eich amodau gwaith a'ch swyddi yn fwy nag erioed, gan y bydd yr elitiaid Torïaidd yn ceisio beio mwy fyth o bobl eraill pan aiff hyn i gyd o'i le. Byddant yn rhannu ac yn rheoli y tu mewn i'r DU ac yn ceisio atgyfodi'r gelyn mewnol. Yn dilyn y cytundeb hwn, mae'r DU ei hun yn newid mewn mwy o ffyrdd nag y mae unrhyw un ohonom yn sylweddoli eto.