English: Llywydd, Steffan's voice was a strong voice on the constitution. He had a depth of understanding that allowed him to soar to the heights of political thought. Llywydd, we were both elected in 1999, and I don't think I've ever heard a more generous voice on fundamental matters. His knowledge and use of the parliamentary process allowed him to promote the concept of the continuity Act, as we've heard, something that put pressure on the Welsh and the UK Governments at a key moment in our history as an institution. Steffan's authority, however, on constitutional matters was no dry or abstract thing; he spoke with energy and passion. But he also respected the views of others, like myself, who often reached different conclusions. What I found most noble and convincing in Steffan's constitutional insights was the need for a deliberative parliamentary democracy. That is what has been forged by the home nations of the United Kingdom. It is our taproot - something we should all cherish, whether our ultimate goal is an independent Wales or a rejuvenated devolved UK. How we need such wisdom today of all days, as Brexit arrives at a decision point in Parliament. One of the last conversations I had with Steffan was about Alan Watkins's funny and irreverent account of the fall of Mrs Thatcher, A Conservative Coup. And Steffan had that mischievous humour too, seeing the foolishness of politics when it drifts from its firm foundations, as that book masterfully describes. I extend my heartfelt condolences to Steffan's family and friends. Please be comforted by the knowledge that Steffan's was such a true voice it will never be lost to our memory.
Welsh: Llywydd, roedd llais Steffan yn llais cryf ar y cyfansoddiad. Roedd ganddo ddealltwriaeth ddofn a oedd yn caniatáu iddo droedio uchelfannau syniadaeth wleidyddol. Llywydd, cafodd y ddau ohonon ni ein hethol yn 1999, ac nid wyf yn meddwl i mi erioed glywed rhywun yn traethu mor hael ar faterion sylfaenol. Roedd ei wybodaeth am y broses seneddol a'i ddefnydd ohoni yn caniatáu iddo hyrwyddo cysyniad y Ddeddf parhad, fel rydym ni wedi'i glywed, rhywbeth a roddodd bwysau ar Lywodraethau Cymru a'r DU ar adeg allweddol yn ein hanes fel sefydliad. Fodd bynnag, nid oedd awdurdod Steffan ar faterion cyfansoddiadol, yn rhywbeth sych na haniaethol; roedd yn siarad gydag egni ac angerdd. Ond, roedd hefyd yn parchu barn pobl eraill, fel fi, a oedd yn aml yn dod i gasgliadau gwahanol. Yr hyn a welais yn fwyaf urddasol ac argyhoeddiadol yn syniadau cyfansoddiadol Steffan oedd yr angen am ddemocratiaeth seneddol ystyriol. Dyna'r hyn sydd wedi cael ei ffurfio gan wledydd cartref y Deyrnas Unedig. Dyma yw ein prif wreiddyn - rhywbeth y dylen ni i gyd ei drysori, pa un ai Cymru annibynnol neu DU ddatganoledig ar ei newydd wedd yw ein nod yn y pen draw. Ac mae angen doethineb o'r fath arnom ni heddiw o bob dydd, wrth i Brexit gyrraedd adeg penderfyniad yn y Senedd. Un o'r sgyrsiau diwethaf a gefais â Steffan oedd ynghylch hanes doniol ac amharchus Alan Watkins am gwymp Mrs Thatcher, A Conservative Coup. Ac roedd Steffan yn berchen ar yr hiwmor direidus hwnnw hefyd, gan weld ffolineb gwleidyddiaeth sy'n ymbellhau o'i sylfeini cadarn, fel y mae'r llyfr hwnnw yn ei ddisgrifio'n grefftus. Estynnaf fy nghydymdeimlad diffuant i deulu a ffrindiau Steffan. Gobeithio y byddwch yn cael eich cysuro o wybod na fydd llais diffuant Steffan byth yn mynd yn anghof i ni.