English: Diolch, Dirprwy Lywydd. I'm very grateful to have this opportunity to introduce this motion on child poverty, which dovetails very neatly - completely unplanned, but serendipitously - with some of the theme of the last debate. Child poverty is one of the most persistent problems that we face as a society. In Wales relative child poverty has been in a band, essentially, between 36 per cent of all the children in Wales and 28 per cent, pretty much for 20 years - around about a third of the total. Wales in the latest year for which we have single-year figures, according to the End Child Poverty network, was the only UK nation to see a rise in child poverty of 1 per cent, up to 29.3 per cent, which equals 206,000 children throughout Wales. Of course, the forecast for Wales, and indeed across the UK, is that this trend now of rising child poverty will continue. There are some forecasts predicting it rising to 39 per cent in the early years of this decade coming. I think at the broadest level you could say the failure over child poverty is probably one of the greatest failures at the heart of our politics. Some of you may remember a young Tony Blair, in March 1999, heading over to Toynbee Hall, which was itself a symbol of regeneration efforts in that part of London over many generations, and announcing that this was to be the first generation ever to completely eradicate child poverty. And, of course, then we had the policy commitment to abolish child poverty within 20 years, and I think it always pays to remind ourselves of some of that gilded prose: 'Being poor should not be a life sentence. We need to break the cycle of disadvantage.' Well, that cycle has not been broken, and I think that is a cause for us to consider. The idea that's at the heart of this motion, really, is whether we need a radical shift in our thinking and in our practice, because, obviously, I think it's fair to say, the existing policies haven't worked, and that's been true over successive administrations of both political parties at Westminster. Now, clearly, almost by definition, the cause of child poverty is a lack of income. Income comes from two sources in our society, largely - employment and Government benefits. Now, we are, of course, very familiar with the narrative that points to the importance of worklessness in sustaining intergenerational poverty, but, actually, if you look at the evidence, the reduction that was there between 2000 and 2010, to give - . A small but significant reduction in the levels of child poverty did happen, but it was almost all of it down to the changes in benefits, not any change in the wider economy and the labour market, and, so, principally, the introduction of the working families tax credit and other changes to the benefits system. Conversely, the increase that we are now seeing is almost universally down to austerity, and the reduction in the welfare budget and associated changes since 2010. The key drivers there, of course, have been the benefit freeze, the failure to increase social security for working-age people in line with the cost of living. Child benefit, for example, a lifeline to many families with children, is projected to have lost 23 per cent by this year compared to where it was in 2010. In addition to that, then, you have the benefit cap, limiting total benefits for working-age households, and then, thirdly, the two-child limit, which restricts tax credit, housing benefit, universal credit to two children per family. Now, those are obviously all Westminster policies, and, clearly, much of the focus was last year about changes in those Westminster policies from a change of Government. Well, that's not going to happen now, is it, and it's not going to happen at least for five years, and I would hazard a guess that it's probable that we'll have a Conservative Government at Westminster for at least a decade, given the political arithmetic of where we are. So, I don't think that a solution is to come from that direction. I'm happy to give way.
Welsh: Diolch, Ddirprwy Lywydd. Rwy'n ddiolchgar iawn am y cyfle i gyflwyno'r cynnig hwn ar dlodi plant, sy'n asio'n daclus iawn - yn gwbl annisgwyl, ond yn ffodus - â pheth o thema'r ddadl ddiwethaf. Tlodi plant yw un o'r problemau mwyaf cyson sy'n ein hwynebu fel cymdeithas. Yng Nghymru mae tlodi plant cymharol wedi bod mewn band rhwng 36 y cant a 28 y cant o'r holl blant yng Nghymru ers 20 mlynedd fwy neu lai - tua thraean o'r cyfanswm. Yn y flwyddyn ddiweddaraf y mae gennym ffigurau un flwyddyn ar ei chyfer, yn ôl y Rhwydwaith Dileu Tlodi Plant, Cymru oedd yr unig wlad yn y DU i weld cynnydd o 1 y cant mewn tlodi plant, i fyny i 29.3 y cant, sy'n cyfateb i 206,000 o blant ledled Cymru. Wrth gwrs, y rhagolwg ar gyfer Cymru, ac yn wir ar draws y DU, yw y bydd y duedd hon o gynnydd mewn tlodi plant yn parhau. Mae rhai rhagolygon yn rhagweld y bydd yn codi i 39 y cant ym mlynyddoedd cynnar y degawd sy'n dod. Rwy'n meddwl ar y lefel ehangaf y gallech ddweud mae'n debyg mai'r methiant ar fater tlodi plant yw un o'r methiannau mwyaf yn ein gwleidyddiaeth. Efallai fod rhai ohonoch yn cofio'r Tony Blair ifanc, ym mis Mawrth 1999, yn mynd draw i Neuadd Toynbee, a oedd ei hun yn symbol o ymdrechion adfywio yn y rhan honno o Lundain dros genedlaethau lawer, ac yn cyhoeddi mai hon oedd y genhedlaeth gyntaf erioed i gael gwared ar dlodi plant yn llwyr. Ac wrth gwrs, cawsom yr ymrwymiad polisi wedyn i ddileu tlodi plant o fewn 20 mlynedd, a chredaf ei bod bob amser yn talu inni atgoffa ein hunain ynglŷn â pheth o'r iaith oreurog honno: 'Ni ddylai bod yn dlawd fod yn ddedfryd oes. Mae angen inni dorri cylch anfantais.' Wel, nid yw'r cylch hwnnw wedi'i dorri, a chredaf fod hynny'n rhywbeth inni ei ystyried. Y syniad sydd wrth wraidd y cynnig hwn, mewn gwirionedd, yw p'un a oes angen newid radical yn ein meddylfryd ac yn ein hymarfer, oherwydd, yn amlwg, credaf ei bod yn deg dweud nad yw'r polisïau presennol wedi gweithio, ac mae hynny wedi bod yn wir dros weinyddiaethau olynol y ddwy blaid wleidyddol yn San Steffan. Nawr, yn amlwg, bron drwy ddiffiniad, yr hyn sy'n achosi tlodi plant yw diffyg incwm. Daw incwm yn bennaf o ddwy ffynhonnell yn ein cymdeithas - cyflogaeth a budd-daliadau Llywodraeth. Nawr, rydym yn gyfarwydd iawn wrth gwrs â'r naratif sy'n cyfeirio at effaith diffyg gwaith ar gynnal tlodi rhwng cenedlaethau, ond mewn gwirionedd, os edrychwch ar y dystiolaeth, y gostyngiad a oedd yno rhwng 2000 a 2010, i roi - . Digwyddodd gostyngiad bach ond arwyddocaol yn lefelau tlodi plant, ond roedd yn deillio bron yn gyfan gwbl o'r newidiadau mewn budd-daliadau, nid unrhyw newid yn yr economi ehangach a'r farchnad lafur, ac felly, yn bennaf, o gyflwyno'r credyd treth i deuluoedd sy'n gweithio a newidiadau eraill i'r system fudd-daliadau. Fel arall, mae'r cynnydd a welwn yn awr yn ymwneud bron yn llwyr â chyni, a'r gostyngiad yn y gyllideb les a newidiadau cysylltiedig ers 2010. Yr achosion allweddol yno, wrth gwrs, oedd rhewi budd-daliadau, y methiant i gynyddu nawdd cymdeithasol i bobl o oedran gweithio yn unol â chostau byw. Rhagwelir y bydd budd-dal plant, er enghraifft, achubiaeth i lawer o deuluoedd sydd â phlant, wedi colli 23 y cant o'i werth erbyn eleni o'i gymharu â lle'r oedd yn 2010. Yn ogystal â hynny felly, mae gennych y cap ar fudd-daliadau, gan gyfyngu ar gyfanswm y budd-daliadau i aelwydydd o oedran gweithio, ac yna, yn drydydd, y terfyn dau blentyn sy'n cyfyngu credyd treth, budd-dal tai, credyd cynhwysol i ddau blentyn ym mhob teulu. Nawr, mae'r rheini'n amlwg i gyd yn bolisïau San Steffan, ac yn amlwg, roedd llawer o'r sylw y llynedd ar newidiadau yn y polisïau hynny yn San Steffan a fyddai'n deillio o newid Llywodraeth. Wel, nid yw hynny'n mynd i ddigwydd nawr, ac nid yw'n mynd i ddigwydd am bum mlynedd o leiaf, ac rwy'n mentro dyfalu ei bod hi'n debygol y bydd gennym Lywodraeth Geidwadol yn San Steffan am ddegawd fan lleiaf, o ystyried y rhifyddeg wleidyddol sy'n ein hwynebu. Felly, nid wyf yn meddwl y daw ateb o'r cyfeiriad hwnnw. Rwy'n hapus i ildio.