English: Llywydd, I think that is the quote of the decade, and I'm duly admonished. Of course, that wasn't a sensible suggestion, I was merely taking the argument to the absurd extreme. All I'm saying is that we will have the freedom to make rules and regulations to decide our internal policies for ourselves. If we choose to give some form of assistance to one sector rather than another, that is now within our decision-making power, not that of some opaque and unrecognisable collection of international civil servants based in Brussels, whose identities the overwhelming majority of people are unaware of. [Interruption.] I don't think, Llywydd, I've got time to - I've given way three times already, which I think is pretty generous. All I would say to Members in this debate is: of course, all change produces challenges and risks. It's not as though there were no risks from remaining in the EU on the terms that we had for the last 40 years. During the course of 43 years, we've seen massive changes and convulsions occur in the lives of hill farmers, for example, or dairy producers, and so on and so forth. The world is always an unknown quantity, but what this opportunity gives us is the freedom to take decisions for ourselves as a country, by elected politicians accountable to the people on a regular basis, and we will have to answer for our decisions to them, which is something that doesn't happen at the moment. Given that we are in such substantial deficit in our trade with the EU, and in surplus with our trade with the rest of the world, being part of the customs union, in fact, would be a huge inhibition upon the freedoms that Brexit gives. Not only do I think that it would be foolish for us to sacrifice free trade in the EU, although that's not within our power to control - that's an EU decision, which perhaps the First Minister could assist the British Government in achieving by having contact with his socialist colleagues on the continent - . A united front on the part of all parties in these negotiations will be advantageous to us. But, as regards trade with the rest of the world, being in the customs union would mean it would be impossible for us to complete any form of trade agreement with the United States, which President Trump - whatever you think of him - seems anxious to bring about, and many other countries as well, whether it be Australia or New Zealand. India and China are there also to begin negotiations with. This is a massive opportunity. I don't think it's anything to fear. What is a nationalist party for after all, if not for the people who run their own nation to make the key decisions? What is nationalist about wanting to be run by opaque civil servants who live and work in Brussels, unaccountable to the Welsh people? That is the very opposite of a nationalist party in my view. But I think I must now conclude my remarks because although this is a two-hour debate I mustn't take up more time than I have already. I don't know whether we'll have any more of these debates, but I'm sure the points will recur, nevertheless. So, all I would say is that this is an opportunity for us, not a threat. It's ours to make the best of or the worst of. If we go into the negotiations and if we go into the future with a spirit of pessimism - 'Oh, no, we can't do this; the fifth-largest economy in the world is incapable of surviving on its own strengths' - then, of course, we will not get the best out of it. [Inaudible.] Rhun ap Iorwerth, from a sedentary position, 'What about Wales?' If he hasn't noticed, Wales is part of the United Kingdom and is likely to remain so and, therefore, Wales must accept the reality that we are part of a wider negotiation. The idea that Scotland could be independent for these purposes is absurd and the preposterous suggestion of having a visa regime for Wales, as was mentioned earlier on is, of course, completely impractical. If -
Welsh: Lywydd, rwy'n credu mai dyna ddyfyniad y degawd, ac rwyf wedi fy ngheryddu'n briodol. Wrth gwrs, doedd hwnnw ddim yn awgrym synhwyrol; roeddwn yn mynd â'r ddadl i'r pen pellaf hurt. Yr unig beth yr wyf yn ei ddweud yw y bydd gennym y rhyddid i wneud rheolau a rheoliadau i benderfynu ar ein polisïau mewnol ein hunain. Os byddwn yn dewis rhoi rhyw fath o gymorth i un sector yn hytrach nag un arall, mae hynny nawr o fewn ein gallu ni i wneud penderfyniadau, nid gallu rhyw gasgliad afloyw ac amhosibl ei adnabod o weision sifil rhyngwladol wedi'u lleoli ym Mrwsel, nad yw'r mwyafrif llethol o bobl yn gwybod pwy ydyn nhw. [Torri ar draws.] Nid wyf i'n credu, Lywydd, bod gen i amser - rwyf i wedi ildio dair gwaith yn barod, sy'n eithaf hael, yn fy marn i. Yr oll a ddywedaf wrth yr Aelodau yn y ddadl hon yw: wrth gwrs, mae pob newid yn cynhyrchu heriau a risgiau. Dyw hi ddim fel pe nad oedd dim risgiau i aros yn yr UE ar y telerau a fu gennym am y 40 mlynedd diwethaf. Yn ystod 43 mlynedd, rydym wedi gweld newidiadau a dirdyniadau enfawr yn digwydd ym mywydau ffermwyr mynydd, er enghraifft, neu gynhyrchwyr llaeth, ac yn y blaen ac yn y blaen. Mae'r byd bob amser yn enigma, ond yr hyn y mae'r cyfle hwn yn ei roi inni yw'r rhyddid i wneud penderfyniadau drosom ein hunain fel gwlad, gan wleidyddion etholedig sy'n atebol i'r bobl yn rheolaidd, a bydd yn rhaid inni fod yn atebol am ein penderfyniadau iddyn nhw, sy'n rhywbeth nad yw'n digwydd ar hyn o bryd. O ystyried ein bod mewn diffyg mor sylweddol yn ein masnach â'r UE, ac mewn gwarged yn ein masnach gyda gweddill y byd, byddai bod yn rhan o'r undeb tollau, a dweud y gwir, yn ataliad enfawr ar y rhyddid y mae Brexit yn ei roi. Nid yn unig ydw i'n credu y byddai'n ffôl inni aberthu masnach rydd yn yr UE, er nad yw hynny o fewn ein gallu i'w reoli - penderfyniad i'r UE yw hwnnw, ac efallai y gallai'r Prif Weinidog gynorthwyo Llywodraeth Prydain i'w gyflawni drwy fod mewn cysylltiad â'i gyd-sosialwyr ar y cyfandir - . Bydd ffrynt unedig ar ran pob plaid yn y trafodaethau hyn yn fanteisiol inni. Ond, o ran masnach gyda gweddill y byd, byddai bod yn yr undeb tollau yn golygu y byddai'n amhosibl inni gwblhau unrhyw fath o gytundeb masnach â'r Unol Daleithiau, rhywbeth y mae'r Arlywydd Trump - beth bynnag yr ydych yn ei feddwl amdano - yn ymddangos yn awyddus i'w ffurfio, a llawer o wledydd eraill hefyd, boed yn Awstralia neu Seland Newydd. Mae India a Tsieina hefyd yno i ddechrau trafodaethau â hwy. Mae hwn yn gyfle enfawr. Nid wyf yn credu ei fod yn ddim byd i'w ofni. Beth yw diben plaid genedlaethol wedi'r cyfan, os nad sicrhau bod y bobl sy'n rhedeg eu cenedl eu hunain yn gwneud y penderfyniadau allweddol? Beth sy'n genedlaetholgar am ddymuno cael eich llywodraethu gan weision sifil di-draidd sy'n byw ac yn gweithio ym Mrwsel, yn anatebol i bobl Cymru? Dyna'r union wrthwyneb i blaid genedlaetholgar yn fy marn i. Ond rwy'n credu bod yn rhaid imi gloi fy sylwadau nawr oherwydd er bod hon yn ddadl dwy awr, mae'n rhaid imi beidio â chymryd mwy o amser nag yr wyf eisoes wedi ei gymryd. Dydw i ddim yn gwybod a gawn ni fwy o'r dadleuon hyn, ond rwy'n siŵr y bydd y pwyntiau'n codi eto, er hynny. Felly, yr oll y byddwn yn ei ddweud yw bod hwn yn gyfle inni, nid bygythiad. Ni fydd yn gwneud y gorau ohono, neu'r gwaethaf ohono. Os awn i mewn i'r trafodaethau ac os awn i mewn i'r dyfodol ag ysbryd o besimistiaeth - 'O, na, allwn ni ddim gwneud hyn; all y bumed economi fwyaf yn y byd ddim goroesi ar ei chryfderau ei hun' - wrth gwrs, chawn ni mo'r gorau ohono. [Anghlywadwy.] Rhun ap Iorwerth, o'i eistedd, 'Beth am Gymru?' Os nad yw wedi sylwi, mae Cymru yn rhan o'r Deyrnas Unedig ac yn debygol o aros felly ac, felly, mae'n rhaid i Gymru dderbyn y realiti ein bod yn rhan o drafodaeth ehangach. Mae'r syniad y gallai'r Alban fod yn annibynnol at y dibenion hyn yn hurt ac mae'r awgrym chwerthinllyd o gael trefn fisa i Gymru, fel y soniwyd amdano yn gynharach, wrth gwrs, yn gwbl anymarferol. Os -