English: Diolch yn fawr iawn, Lywydd. I think, to begin with, it would be fair to acknowledge that this referendum would not be taking place at all but for my party, and my party would not exist but for the upswell of feeling against the European Union, which has existed for quite some time. When we joined the European Community, as it then was, in 1973, anybody would think, from what we've heard in the course of this campaign, that Britain was an isolationist country. In fact, we were already a member of an international organisation - the European Free Trade Association. The way that the EEC was sold to the British people all those years ago was merely as a kind of extension of the free trade area. But, of course, as we now know, and as anybody who had done any research about what we now call the European Union at that time would have known, it was always a political project to create a kind of united states of Europe. The British people never wanted political union. Indeed, Edward Heath, as Prime Minister, in 1973 made the astonishing claim that it involved no surrender of essential sovereignty. Well, the EU is a 1940s answer to a 1930s problem. Of course, nobody wants war again in Europe, but nobody can credibly, I think, advance the proposition that a resurgent Germany would have territorial designs upon its neighbours. So, the problem that the EU was created to resolve is totally irrelevant in the twenty-first century. When we joined all those years ago, nobody expected that, at this date, we would have 28 countries in the EU, 19 of them in a single currency. Nobody would have believed that 500 million people would now have the right, automatically, to come to this country to live and to work. And nobody would have believed also, I think, that the EU would be able to tell us what sort of vacuum cleaners we would be allowed to buy in this country, nor that the Prime Minister of this country would have to spend days and days locked up in darkened rooms, asking the EU's permission to change the rules on who is entitled to British welfare benefits. So, the European Union that we're in now is very different from the one that the British people expected to belong to as a result of joining all those years ago. Of course, in the 1970s, the United Kingdom was an economic basket case, and Europe had done much better economically in the post-war period. Now, the truth is the opposite. It's the EU that is the economic basket case and Britain is, at least relatively speaking, resurgent. Since the beginning of this century, there has been almost no economic growth in the European Union. In the 30-odd years since 1980, the proportion of world trade accounted for by the EU has plummeted. It stood at 30 per cent in 1980. It's now 15 per cent and rapidly going down. Unemployment throughout Europe is a scandal: 49 per cent youth unemployment in Greece, 45 per cent in Spain, 39 per cent in Italy, 30 per cent in Portugal and 25 per cent in France because of the eurozone. This is part of the utopian political project that was embarked upon all those years ago, and despite the devastation that it has caused to countries that have basically become less and less competitive with Germany, they still push on regardless of the cost in human suffering. Germany now has an endemic trade surplus in the EU, and all those other countries have an endemic trade deficit. The problem can only get worse, not better. Now, what this referendum is about is democracy, not nationalism. And the problem is that the EU is unresponsive to popular opinion. We have one European commissioner; I think that a very small number of people could actually name him if you asked people in the street. We have 8 per cent of the votes in the Council of Ministers, and we elect 73 out of 751 Members of the European Parliament. There is no European demos; therefore, Europe can never be a democracy. We have seen, in the course of the last few weeks, project fear rampant in the country. The uncertainties of making the decision tomorrow to leave the EU have been up in headlines. Very few people have spoken about the possibility that there is no vote tomorrow for the status quo. Whatever happens tomorrow, there will be change, and we can't predict what that change will be in the European Union. The five presidents' report, published not so long ago - a few months ago - forecasts that for at least the 19 countries in the eurozone, they're going to move to further integration and centralisation. We cannot be immune to the consequences of that because we will be one of the nine countries out of 28 who will be on the outside of that centralising force. And the idea that Britain is going to be exempt from those forces is, of course, moonshine. We are told that there will be a leap in the dark if we vote for national independence tomorrow. It's curious to reflect on the history of that remark, because, of course, it was what Lord Derby said of Disraeli's 1867 reform Bill, which gave the vote to the industrial working classes. That was the leap in the dark then. And, of course, it would be a leap in the dark in one sense tomorrow if we restore democracy to this country for exactly the same reason. And for exactly the same reason as the 1867 reform Act was a success, leaving the EU will be a success for Britain tomorrow. The worst case scenario is that by leaving the single market, we would have a hurdle of an average of 3 to 4 per cent tariffs to jump over. The consequence on the other hand would be that - .
Welsh: Diolch yn fawr iawn, Lywydd. Rwy'n meddwl, i ddechrau, y byddai'n deg cydnabod na fyddai'r refferendwm hwn yn digwydd o gwbl oni bai am fy mhlaid, ac ni fyddai fy mhlaid yn bodoli oni bai am yr ymchwydd o deimlad yn erbyn yr Undeb Ewropeaidd, sydd wedi bodoli ers peth amser. Pan ymunasom â'r Gymuned Ewropeaidd, fel roedd bryd hynny, yn 1973, byddai unrhyw un yn meddwl, o'r hyn rydym wedi'i glywed yn ystod yr ymgyrch hon, fod Prydain yn wlad ymynysol. Yn wir, roeddem eisoes yn aelod o sefydliad rhyngwladol - Cymdeithas Masnach Rydd Ewrop. Y ffordd y cafodd y Gymuned Economaidd Ewropeaidd ei gwerthu i bobl Prydain yr holl flynyddoedd hynny'n ôl oedd fel rhyw fath o estyniad o'r ardal masnach rydd. Ond wrth gwrs, fel y gwyddom bellach, ac fel y byddai unrhyw un a oedd wedi gwneud unrhyw ymchwil ar yr hyn rydym yn awr yn ei alw'n Undeb Ewropeaidd wedi gwybod bryd hynny, yr hyn ydoedd o'r cychwyn oedd prosiect gwleidyddol i greu rhyw fath o unol daleithiau Ewrop. Nid oedd pobl Prydain erioed eisiau undeb gwleidyddol. Yn wir, gwnaeth Edward Heath, y Prif Weinidog yn 1973, yr honiad rhyfeddol nad oedd yn galw am ildio unrhyw sofraniaeth hanfodol. Wel, mae'r UE yn ateb o'r 1940au i broblem o'r 1930au. Wrth gwrs, nid oes neb eisiau rhyfel eto yn Ewrop, ond ni chredaf y gall neb, yn gredadwy, hybu'r rhagdybiaeth y byddai Almaen sy'n cryfhau â bwriadau tiriogaethol mewn perthynas â'i chymdogion. Felly, mae'r broblem y crëwyd yr UE i'w datrys yn gwbl amherthnasol yn yr unfed ganrif ar hugain. Pan ymunasom yr holl flynyddoedd hynny'n ôl, nid oedd neb yn disgwyl y byddai gennym, ar y dyddiad hwn, 28 o wledydd yn yr UE, gydag 19 ohonynt ag arian sengl. Ni fyddai neb wedi credu y byddai 500 miliwn o bobl â hawl awtomatig yn awr i ddod i'r wlad hon i fyw ac i weithio. Ac nid wyf yn credu y byddai neb wedi credu ychwaith y byddai'r UE yn gallu dweud wrthym pa fath o sugnwyr llwch y caem eu prynu yn y wlad hon, nac ychwaith y byddai'n rhaid i Brif Weinidog y wlad hon dreulio dyddiau lawer wedi'i gloi mewn ystafelloedd tywyll yn gofyn am ganiatâd yr UE i newid y rheolau ar bwy sydd â hawl i fudd-daliadau lles Prydain. Felly, mae'r Undeb Ewropeaidd rydym ynddo yn awr yn wahanol iawn i'r un y disgwyliai pobl Prydain berthyn iddo o ganlyniad i ymuno yr holl flynyddoedd hynny'n ôl. Wrth gwrs, yn y 1970au, roedd y Deyrnas Unedig yn anobeithiol yn economaidd, ac roedd Ewrop wedi gwneud lawer yn well yn economaidd yn y cyfnod ar ôl y rhyfel. Yn awr, mae'r gwrthwyneb yn wir. Yr UE sy'n anobeithiol yn economaidd ac mae Prydain ar gynnydd, i raddau o leiaf. Ers dechrau'r ganrif hon, ni chafwyd y nesaf peth i ddim twf economaidd yn yr Undeb Ewropeaidd. Yn yr oddeutu 30 mlynedd ers 1980, mae cyfran yr UE o fasnach y byd wedi plymio. Roedd yn 30 y cant yn 1980. Mae bellach yn 15 y cant ac yn gostwng yn gyflym. Mae diweithdra ledled Ewrop yn gywilyddus: diweithdra o 49 y cant ymysg pobl ifanc Gwlad Groeg, 45 y cant yn Sbaen, 39 y cant yn yr Eidal, 30 y cant ym Mhortiwgal a 25 y cant yn Ffrainc oherwydd ardal yr ewro. Mae hyn yn rhan o'r prosiect gwleidyddol iwtopaidd a ddechreuwyd yr holl flynyddoedd hynny'n ôl, ac er gwaethaf y dinistr a achosodd i wledydd sydd wedi dod yn llai ac yn llai cystadleuol gyda'r Almaen yn y bôn, maent yn dal i wthio yn eu blaenau beth bynnag y gost mewn dioddefaint dynol. Erbyn hyn mae gan yr Almaen warged masnach endemig yn yr UE, ac mae gan yr holl wledydd eraill hynny ddiffyg masnach endemig. Gwaethygu'n unig y gall y broblem ei wneud, nid gwella. Nawr, yr hyn y mae'r refferendwm hwn yn ymwneud ag ef yw democratiaeth, nid cenedlaetholdeb. A'r broblem yw nad yw'r UE yn ymateb i farn boblogaidd. Mae gennym un comisiynydd Ewropeaidd; rwy'n meddwl mai nifer fach iawn o bobl mewn gwirionedd a fyddai'n gallu ei enwi pe baech yn gofyn i bobl ar y stryd. Mae gennym 8 y cant o'r pleidleisiau yng Nghyngor y Gweinidogion, ac rydym yn ethol 73 o 751 Aelod o Senedd Ewrop. Nid oes unrhyw ddemos Ewropeaidd; felly, ni all Ewrop byth fod yn ddemocratiaeth. Yn ystod yr ychydig wythnosau diwethaf, gwelsom brosiect ofn yn rhemp yn y wlad. Mae'r ansicrwydd o wneud y penderfyniad yfory i adael yr UE wedi bod yn y penawdau. Ychydig iawn o bobl sydd wedi siarad am y posibilrwydd na fydd yna bleidlais yfory dros y status quo. Beth bynnag fydd yn digwydd yfory, fe fydd yna newid, ac ni allwn ragweld beth fydd y newid yn yr Undeb Ewropeaidd. Mae adroddiad y pum llywydd, a gyhoeddwyd heb fod mor bell yn ôl - ychydig fisoedd yn ôl - yn rhagweld eu bod yn mynd i symud tuag at integreiddio a chanoli pellach, ar gyfer yr 19 o wledydd yn ardal yr ewro fan lleiaf. Ni allwn fod yn ddiogel rhag canlyniadau hynny oherwydd byddwn yn un o'r 9 gwlad o 28 a fydd ar y tu allan i'r grym canolog hwnnw. Ac mae'r syniad y caiff Prydain ei heithrio rhag y grymoedd hynny'n nonsens wrth gwrs. Dywedir wrthym y byddwn yn neidio i'r tywyllwch drwy bleidleisio dros annibyniaeth genedlaethol yfory. Mae'n rhyfedd meddwl am hanes y sylw hwnnw, oherwydd, wrth gwrs, dyna a ddywedodd yr Arglwydd Derby am Fil diwygio Disraeli, a roddodd bleidlais i'r dosbarthiadau gweithiol diwydiannol. Dyna oedd y naid yn y tywyllwch bryd hynny. Ac wrth gwrs, byddai'n naid i'r tywyllwch mewn un ystyr yfory os byddwn yn adfer democratiaeth i'r wlad hon am yr un rheswm yn union. Ac am yr un rheswm yn union ag roedd Deddf diwygio 1867 yn llwyddiant, bydd gadael yr UE yn llwyddiant i Brydain yfory. Y senario waethaf yw y byddai gennym, drwy adael y farchnad sengl, rwystr o 3 i 4 y cant o dariffau i'w goresgyn. Y canlyniad ar y llaw arall yw y byddai - .