English: Diolch, Llywydd. As Delyth has said, amendments 34 to 39 set out a range of longer alternative minimum notice periods that a landlord must give to end a periodic standard contract under section 173 of the 2016 Act. Amendments 40 to 45 do the same in relation to notices issued under a landlord's break clause in fixed-term standard contracts. The Bill, of course, is already increasing notice periods in both these instances from two to six months. The increased notice period represents a balance between the interests of landlords and contract holders, and it is a position previously supported by the Equality, Local Government and Communities Committee in its Stage 1 report on the Bill. Delyth, I understand entirely, wants to achieve a situation in which the private rented sector gives the sort of security of tenure that people in social housing would ideally get, but I would argue that there will be unintended consequences from some of these amendments, which we would need to take into account were we to try and extend the notice periods in this way, not least that people would simply withdraw from the private rented sector altogether if they had to wait several years in order to get a house back in circumstances where they may need it for perfectly good reasons. So, this is always about the balance between the need of the landlord to retain their property for their own use or for selling on or for whatever, and for the tenant to get a security of tenure that does allow them, as Delyth says and we have a lot of sympathy with that, to stay in the area where their children are at school and where they are established as a family. Absolutely, we want to get the balance right and we believe that what we are setting out in the Bill does get that balance right and will not have any unintended consequences. Furthermore, and it is a point I've made before but it's worth making again: under the Bill as drafted, tenants in Wales will have a greater security of tenure in relation to no-fault notice than anywhere else in the UK. In Scotland, for example, a tenant does not have to be at fault to receive only 28 days' notice in the first six months of a tenancy and less than three months' notice after that. The alternative minimum notice periods contained in these amendments would upset the balance between the rights of the contract holder and their landlord, and may well have unintended consequences in the private rented sector. As I indicated to the Equality, Local Government and Communities Committee when these same amendments were brought forward at Stage 2, I do not think these increases could be justified, and for these reasons, Llywydd, while I appreciate that they are well intentioned, I cannot support amendments 34 to 45.
Welsh: Diolch, Lywydd. Fel y mae Delyth wedi'i ddweud, mae gwelliannau 34 i 39 yn nodi ystod o gyfnodau rhybudd amgen hirach y mae'n rhaid i landlord eu rhoi er mwyn dod â chontract cyfnodol safonol i ben o dan adran 173 yn Neddf 2016. Mae gwelliannau 40 i 45 yn gwneud yr un peth mewn perthynas â hysbysiadau a roddir o dan gymal terfynu landlord mewn contractau safonol cyfnod penodol. Mae'r Bil, wrth gwrs, eisoes yn ymestyn cyfnodau rhybudd yn y ddau achos o ddau i chwe mis. Mae'r cyfnod rhybudd hirach yn gydbwysedd rhwng buddiannau landlordiaid a deiliaid contractau, ac mae'n safbwynt a gefnogwyd eisoes gan y Pwyllgor Cymunedau, Cydraddoldeb a Llywodraeth Leol yn ei adroddiad Cyfnod 1 ar y Bil. Rwy'n deall yn llwyr fod Delyth yn awyddus i gyrraedd sefyllfa lle mae'r sector rhentu preifat yn rhoi'r math o sicrwydd deiliadaeth y byddai pobl mewn tai cymdeithasol yn ei gael yn ddelfrydol, ond byddwn yn dadlau y bydd rhai o'r gwelliannau hyn yn arwain at ganlyniadau anfwriadol y byddai angen i ni eu hystyried pe baem yn ceisio ymestyn y cyfnodau rhybudd yn y ffordd hon, yn anad dim y byddai pobl yn ymadael â'r sector rhentu preifat yn gyfan gwbl pe bai'n rhaid iddynt aros sawl blwyddyn i gael tŷ yn ôl mewn amgylchiadau lle gallai fod ei angen arnynt am resymau da. Felly, mae hyn bob amser yn ymwneud â'r cydbwysedd rhwng angen y landlord i gadw eu heiddo at eu defnydd eu hunain neu er mwyn ei werthu neu beth bynnag, ac i'r tenant gael sicrwydd deiliadaeth sy'n caniatáu iddynt aros yn yr ardal lle mae eu plant yn yr ysgol a lle maent wedi ymsefydlu fel teulu, fel y dywed Delyth, ac mae gennym gryn dipyn o gydymdeimlad â hynny. Yn sicr, rydym yn awyddus i gael y cydbwysedd yn iawn, a chredwn fod yr hyn rydym yn ei nodi yn y Bil yn taro'r cydbwysedd hwnnw, ac na fydd yn arwain at unrhyw ganlyniadau anfwriadol. Yn ychwanegol at hynny, ac mae'n bwynt rwyf wedi'i wneud o'r blaen ond mae'n werth ei wneud eto: o dan y Bil fel y'i drafftiwyd, bydd gan denantiaid yng Nghymru fwy o sicrwydd deiliadaeth mewn perthynas â hysbysiad dim bai nag yn unrhyw le arall yn y DU. Yn yr Alban, er enghraifft, nid oes yn rhaid i denant fod ar fai i gael 28 diwrnod o rybudd yn unig yn ystod chwe mis cyntaf eu tenantiaeth a llai na thri mis o rybudd ar ôl hynny. Byddai'r cyfnod hysbysu byrraf amgen yn y gwelliannau hyn yn amharu ar y cydbwysedd rhwng hawliau deiliad y contract a'u landlord, ac mae'n ddigon posibl y byddai iddo ganlyniadau anfwriadol yn y sector rhentu preifat. Fel y nodais wrth y Pwyllgor Cymunedau, Cydraddoldeb a Llywodraeth Leol pan gyflwynwyd yr un gwelliannau hyn yng Nghyfnod 2, ni chredaf y gellid cyfiawnhau'r cynnydd hwn, ac am y rhesymau hyn, Lywydd, er fy mod yn deall eu bod yn llawn bwriadau da, ni allaf gefnogi gwelliannau 34 i 45.