English: Thanks. Yes, I'd just like to congratulate those involved with the project up there and also Nick for raising this as a short debate. I think there are huge gaps in provision. I get men in my office traumatised by many events that they go through. There is no provision for those men, especially those who are victims of domestic abuse because there's just nowhere for them to turn. Many of them are excluded from their children's lives. Schools will routinely exclude dads - routinely - they won't get school letters, they don't know when the concerts are, they don't know when parents evening happens. Equally, doctors surgeries will routinely exclude men and refuse them information on their children, and some A&Es have done that as well. This is all factual, based on actual casework and experience. There's a lot of, I would say, institutionalised discrimination against dads. I'll say this now with a very personal comment about me being a dad as well. I grew up in the 1970s on a council estate and I was the only brown face around in those days, and I got very used to being called certain things and being treated in a certain way. And in my adult life, I got very accustomed to being treated, as I said, in a certain way, even in employment situations. But what I've experienced as a dad makes a whole lifetime of racism pale into insignificance with the discrimination that I've faced by simply wanting to be a father. So, I'm really glad that Nick has brought this up. I would thank, actually, those up there campaigning and carrying out these kinds of projects. These kinds of projects are crying out for funding and you've got other charities, like Both Parents Matter; they do great work. We need to start to discuss this issue of the value of fathers and the ability for dads to play roles in their children's lives without the prejudice that I sometimes encounter in this building. Thanks.
Welsh: Diolch. Ie, ond hoffwn longyfarch y rhai sy'n rhan o'r prosiect i fyny yno a Nick hefyd am roi sylw i hyn fel dadl fer. Credaf fod bylchau enfawr yn y ddarpariaeth. Rwy'n cael dynion yn fy swyddfa wedi'u trawmateiddio gan nifer o ddigwyddiadau y maent yn mynd drwyddynt. Nid oes unrhyw ddarpariaeth ar gyfer y dynion hynny, yn enwedig y rhai sy'n dioddef cam-drin domestig, am nad oes unman iddynt droi. Mae llawer ohonynt wedi'u cau allan o fywydau eu plant. Bydd ysgolion fel mater o drefn yn gwahardd tadau - fel mater o drefn - nid ydynt yn cael llythyrau ysgol, nid ydynt yn gwybod pryd mae'r cyngherddau, nid ydynt yn gwybod pryd y cynhelir nosweithiau rieni. Yn yr un modd, bydd meddygfeydd fel mater o drefn yn gwahardd dynion ac yn gwrthod rhoi gwybodaeth iddynt am eu plant, ac mae rhai adrannau damweiniau ac achosion brys wedi gwneud hynny yn ogystal. Mae hyn yn gwbl ffeithiol, ar sail gwaith achos go iawn a phrofiad. Buaswn yn dweud bod llawer o wahaniaethu sefydliadol yn digwydd yn erbyn tadau. Fe ddywedaf hyn yn awr gyda sylw personol iawn ynglŷn â'r ffaith fy mod i'n dad hefyd. Cefais fy magu yn y 1970au ar ystâd dai cyngor a fi oedd yr unig wyneb brown yn y lle yn y dyddiau hynny, a deuthum i arfer â chael fy ngalw'n rhai pethau a chael fy nhrin mewn ffordd benodol. Ac yn fy mywyd fel oedolyn, fe ddeuthum i arfer â chael fy nhrin, fel y dywedais, mewn ffordd benodol, hyd yn oed mewn sefyllfaoedd gwaith. Ond mae'r hyn a brofais fel tad yn gwneud i oes gyfan o hiliaeth bylu'n ddim gyda'r gwahaniaethu rwyf wedi'i wynebu yn syml am fy mod yn dymuno bod yn dad. Felly, rwy'n wirioneddol falch fod Nick wedi rhoi sylw i hyn. Hoffwn ddiolch, mewn gwirionedd, i'r rhai sydd i fyny yno'n ymgyrchu ac yn cyflawni'r mathau hyn o brosiectau. Mae prosiectau fel hyn angen arian yn enbyd ac mae gennych elusennau eraill, fel Both Parents Matter; maent yn gwneud gwaith gwych. Mae angen inni ddechrau trafod gwerth tadau a'r gallu i dadau i chwarae rolau ym mywydau eu plant heb y rhagfarn rwy'n dod ar ei draws weithiau yn yr adeilad hwn. Diolch.