English: Diolch. Well, it seems timely to have this debate today, because I started my career in 2007 with starting the cross-party group on eating disorders, and I finish this part of my career before going on maternity leave today with a debate on eating disorders and the eating disorders framework. So, it's an emotional day, and bear with me if I get out of breath or get emotional. We've had an event today with Beat Cymru to mark Eating Disorders Awareness Week, which is why I wanted to have this debate as well today, because I think that it's an important week that we should be marking every year to ensure that we can try to raise awareness of eating disorder services here in this National Assembly, and also to ensure that we put into place strong Government policies to ensure that we don't continually have to debate it, but that we have strong services in place to ensure that this most pervasive disease is targeted. It's often driven by a lack of awareness. People say many, many times that it's a diet gone wrong. Enormous pressures that people face in society, from childhood trauma to abuse, to the images that we see on social media every day - we all know it, and we all know that it affects not only women but everybody in society. A general lack of self-esteem or an association with other mental health conditions can obviously intensify that eating disorder. There are a variety of reasons behind every single case of eating disorder. Not one person I've ever met has had the same instance of an eating disorder. But what I do know is that it has the highest mortality rate of any mental health issue in the UK, and yet we still need to recognise the fact that there is a strong lack of investment, not only here in Wales but in other parts of the UK, and we need to change that. There are 1.25 million people in the UK living with an eating disorder, but this could be an undercount, because some people simply don't recognise that they have an eating disorder, because, as with other mental health problems, we don't often recognise it in ourselves. And often, and particularly men, they ignore it entirely and they don't know how to then approach people for support. Treatment is possible and support is possible. But I've had discussions with people who have eating disorders over the years about the word 'recovery' and some people say to me that they will never fully recover from an eating disorder, but what I would say is that the road to recovery is there for us all if we want to embrace it and that we can deal with that eating disorder even if it does stay with us for the rest of our lives. I'd like to say that there are - [ Interruption.] I'm sorry - Nick.
Welsh: Diolch. Wel, mae'r ddadl hon i'w gweld yn amserol heddiw oherwydd i mi ddechrau fy ngyrfa yn 2007 gyda dechrau'r grŵp trawsbleidiol ar anhwylderau bwyta, ac rwy'n gorffen y rhan hon o fy ngyrfa cyn mynd ar gyfnod mamolaeth heddiw gyda dadl ar anhwylderau bwyta a'r fframwaith anhwylderau bwyta. Felly, mae'n ddiwrnod emosiynol, a byddwch yn amyneddgar os ydw i'n mynd yn fyr o anadl neu'n emosiynol. Cawsom ddigwyddiad heddiw gyda Beat Cymru i nodi Wythnos Ymwybyddiaeth Anhwylderau Bwyta, a dyna pam roeddwn i eisiau cael y ddadl hon heddiw, oherwydd credaf ei bod hi'n wythnos bwysig y dylem ei nodi bob blwyddyn i sicrhau y gallwn geisio codi ymwybyddiaeth o wasanaethau anhwylderau bwyta yma yn y Cynulliad Cenedlaethol, a hefyd i sicrhau ein bod yn rhoi polisïau Llywodraeth cryf ar waith i sicrhau nad oes raid inni ei drafod yn barhaus, ond bod gennym wasanaethau cryf ar waith i sicrhau ein bod yn targedu'r clefyd hollbresennol hwn. Yn aml caiff ei yrru gan ddiffyg ymwybyddiaeth. Mae pobl yn dweud yn aml iawn mai deiet wedi mynd o'i le ydyw. Mae pobl yn wynebu pwysau enfawr mewn cymdeithas, o drawma yn ystod plentyndod i gamdriniaeth, i'r lluniau a welwn ar gyfryngau cymdeithasol bob dydd - mae pawb ohonom yn gwybod amdano, ac mae pawb ohonom yn gwybod ei fod yn effeithio nid yn unig ar fenywod ond ar bawb yn y gymdeithas. Gall diffyg hunan-barch cyffredinol neu gysylltiad â chyflyrau iechyd meddwl eraill ddwysau'r anhwylder bwyta hwnnw wrth gwrs. Mae yna nifer o resymau y tu ôl i bob achos unigol o anhwylder bwyta. Nid oes neb a gyfarfûm erioed wedi cael yr un enghraifft yn union o anhwylder bwyta. Ond rwy'n gwybod mai dyma'r broblem iechyd meddwl sydd â'r gyfradd uchaf o farwolaethau yn y DU, ac eto mae angen inni ddal i gydnabod y ffaith bod diffyg buddsoddiad enbyd, nid yma yng Nghymru yn unig ond mewn rhannau eraill o'r DU, ac mae angen inni newid hynny. Mae 1.25 miliwn o bobl yn y DU yn byw gydag anhwylder bwyta, ond gallai hwn fod yn dangyfrif, oherwydd yn syml iawn, nid yw rhai pobl yn cydnabod bod ganddynt anhwylder bwyta, oherwydd fel gyda phroblemau iechyd meddwl eraill, yn aml ni fyddwn yn ei adnabod ynom ein hunain. Ac yn aml, ac yn enwedig dynion, maent yn ei anwybyddu'n llwyr ac nid ydynt yn gwybod sut i droi at bobl i ofyn am gefnogaeth. Mae triniaeth yn bosibl ac mae cymorth yn bosibl. Ond cefais drafodaethau gyda phobl sydd ag anhwylderau bwyta dros y blynyddoedd ynglŷn â'r gair 'adferiad' ac mae rhai pobl yn dweud wrthyf na fyddant byth yn gwella'n llwyr o anhwylder bwyta, ond yr hyn y buaswn yn ei ddweud yw bod y ffordd i wellhad yno i bawb ohonom os ydym am ei dilyn ac y gallwn ymdopi ag anhwylder bwyta hyd yn oed os yw'n aros gyda ni am weddill ein hoes. Hoffwn ddweud bod - [ Torri ar draws. ] Mae'n ddrwg gennyf - Nick.