English: Diolch yn fawr, Llywydd. I beg to move the motion standing in the name of Gareth Bennett on the agenda today. I'd like to say right at the start of this debate that I very strongly believe in rehabilitation of prisoners and in prison reform. As a member of the bar for 40 years, I've many times in the past represented as an advocate pro bono prisoners sometimes convicted of very serious offences, in one case a double murder. And, subsequently, when they've been released from prison, I've continued to represent them to obtain justice where I think they've been unfairly treated and have been the victims of injustice. If I thought that there was any substantial rehabilitative value in extending votes to those serving custodial sentences, I would be very much in favour of it, but I'm afraid I don't. The change in the law that is in prospect in England, and Scotland and Wales too, arises from a case brought in the European court by a man who is about as unmeritorious as you could possibly imagine - John Hirst, a man who spent an entire lifetime in violent crime and killed a woman with whom he'd been lodging whilst on parole from a two-year burglary sentence with an axe, hitting her seven times, and said that, whilst he'd been lodging with her for a mere 11 days, because she nagged him consistently when he went out, he felt no remorse and bashed her with the axe. He pleaded not guilty to murder but guilty to manslaughter. Amazingly, the then head of the Crown Prosecution Service accepted that on grounds of diminished responsibility. But the judge, sentencing him to 15 years in prison, said: 'I have no doubt you are an arrogant and dangerous person with a severe personality defect Unfortunately, this is not suitable for treatment in a mental hospital.' Whilst in prison, Hirst attacked a prison officer, leading him to be transferred to a high security unit reserved for the most dangerous prisons and he served 25 years due to violent behaviour and other offences whilst in prison, being released in 2004. So, it's not a very good start, I think. The case went before the European Court of Human Rights and he succeeded ultimately in his claim that the law as it now stands in the United Kingdom was insufficient to protect the human rights of prisoners. Under protocol 1, article 3 of the European Convention on Human Rights he succeeded, which merely says that: 'The High Contracting Parties' - the United Kingdom being one of them - 'undertake to hold free elections at reasonable intervals by secret ballot, under conditions which will ensure the free expression of the opinion of the people in the choice of the legislature.' So, that's a very broad general principle, as is typical, in fact, of the legal language of the European Convention on Human Rights, giving immense freedom to judges to interpret in the way that they think fit. It is in my view an arrogation of the rights of democratic institutions like the Welsh Assembly or the Parliament of the United Kingdom, and I think it is dangerous for judicial activism of this kind of take place because, once the judges have taken a decision, there is ultimately no appeal, and the people are not able to change the judgments of judges in the European court because you can't do that unless you can change the convention, and that is an extremely difficult thing to do, and anyway the language in which it's cast makes it impossible to do in specific instances, which is why my belief is that we should repatriate the European Convention on Human Rights and legislate for our own Bill of Rights, which democratically elected persons can change in appropriate cases. The European Union's charter of fundamental rights in article 39 (2) provides a similar kind of provision, which has also been litigated in the European Court of Justice. All that says is that MEPs 'shall be elected by direct universal suffrage in a free and secret ballot.' In the Delvigne case of 2015, a similar result to the Hirst case arose out of it. Now, Lord Hoffman, who is no fire-breathing right winger, said of the European Court of Human Rights that it had been 'unable to resist the temptation to aggrandise its jurisdiction and impose uniform rules on member states', and Geoffrey Robertson QC, a paragon of liberalism, said in a pamphlet he wrote called 'Why we need a British Bill of Rights' that the European convention fails, actually, 'to include the rights Parliament won by the "Glorious Revolution" in 1689', and mounting evidence exists that the weasel words of the European convention are damaging other basic rights, and the convention is in some respects out of date. So, whatever one things about the substantive issue - [ Interruption. ] Yes, I will.
Welsh: Diolch yn fawr, Lywydd. Rwy'n gwneud y cynnig a gyflwynwyd yn enw Gareth Bennett ar yr agenda heddiw. Hoffwn ddweud ar ddechrau'r ddadl hon fy mod yn credu'n gryf iawn mewn adsefydlu carcharorion a diwygio'r carchardai. Fel aelod o'r bar ers 40 mlynedd, cynrychiolais garcharorion ar sawl achlysur fel cyfreithiwr ar sail pro bono, ac roedd rhai ohonynt wedi'u cyhuddo o droseddau difrifol iawn, yn cynnwys llofruddiaeth ddwbl mewn un achos. Ac yna, wedi iddynt gael eu rhyddhau o'r carchar, rwyf wedi parhau i'w cynrychioli er mwyn cael cyfiawnder lle credaf eu bod wedi cael eu trin yn annheg ac wedi dioddef anghyfiawnder. Pe bawn yn credu bod unrhyw werth adsefydlol o sylwedd mewn cynnig pleidleisiau i rai sy'n bwrw dedfryd o garchar, buaswn yn bendant iawn o'i blaid, ond yn anffodus nid wyf yn credu hynny. Mae'r newid yn y gyfraith sydd yn yr arfaeth yn Lloegr, a Chymru a'r Alban hefyd, yn deillio o achos a gyflwynwyd yn Llys Ewrop gan ddyn sydd mor anhaeddiannol ag y gallech ddychmygu - John Hirst, dyn a dreuliodd oes gyfan yn cyflawni troseddau treisgar ac a laddodd ddynes y bu'n aros gyda hi â bwyell tra'i fod ar barôl wedi dedfryd o ddwy flynedd am fwrgleriaeth, gan ei tharo saith gwaith, ac er mai am 11 diwrnod yn unig y bu'n lletya gyda hi, oherwydd ei bod hi'n swnian arno'n gyson pan âi allan, fe ddywedodd nad oedd yn teimlo unrhyw edifeirwch ac fe'i tarodd hi â'r fwyell. Plediodd yn ddieuog o lofruddiaeth ond yn euog o ddynladdiad. Yn rhyfeddol, cafodd hynny ei dderbyn gan bennaeth Gwasanaeth Erlyn y Goron ar y pryd ar sail cyfrifoldeb lleiedig. Ond dywedodd y barnwr, wrth ei ddedfrydu i 15 mlynedd o garchar: Nid oes gennyf amheuaeth nad ydych yn unigolyn trahaus a pheryglus gyda gwendid difrifol yn eich personoliaeth Yn anffodus, nid yw hyn yn eich gwneud yn addas i gael triniaeth mewn ysbyty meddwl. Yn y carchar, ymosododd Hirst ar swyddog carchar, gan arwain at ei drosglwyddo i uned ddiogelwch wedi'i neilltuo ar gyfer y carcharorion mwyaf peryglus a bu yn y carchar am 25 mlynedd oherwydd ymddygiad treisgar a throseddau eraill tra'i fod yn y carchar, cyn ei ryddhau yn 2004. Felly, nid wyf yn meddwl bod hwnnw'n ddechrau da iawn. Aeth yr achos gerbron Llys Hawlau Dynol Ewrop ac yn y pen draw llwyddodd yn ei hawliad fod y gyfraith fel y mae ar hyn o bryd yn y Deyrnas Unedig yn anigonol i ddiogelu hawliau dynol carcharorion. O dan brotocol 1, erthygl 3 o'r Confensiwn Ewropeaidd ar Hawliau Dynol, sydd ond yn dweud bod: 'Partïon Contractu Uchel' - ac mae'r Deyrnas Unedig yn un ohonynt - 'yn ymgymryd i gynnal etholiadau rhydd ar gyfnodau rhesymol trwy bleidlais gyfrinachol, o dan amodau a fydd yn sicrhau mynegiant rhydd o farn y bobl wrth ddewis y ddeddfwrfa.' Felly, dyna egwyddor gyffredinol fras iawn, fel sy'n arferol, mewn gwirionedd, yn iaith gyfreithiol y Confensiwn Ewropeaidd ar Hawliau Dynol, sy'n rhoi rhyddid aruthrol i farnwyr ddehongli yn y modd y gwelant yn addas. Yn fy marn i, mae'n drahaus o hawliau democrataidd sefydliadau fel Llywodraeth y Cynulliad neu Senedd y Deyrnas Unedig, ac rwy'n credu ei bod yn beryglus fod actifiaeth farnwrol o'r fath yn digwydd oherwydd, pan fydd y barnwyr wedi gwneud penderfyniad, nid oes unrhyw apêl yn y pen draw, ac nid yw'r bobl yn gallu newid dyfarniadau barnwyr yn y llys Ewropeaidd oherwydd ni allwch wneud hynny oni bai eich bod yn gallu newid y confensiwn, ac mae hynny'n beth anodd eithriadol i'w wneud, a beth bynnag, mae'r iaith yn ei gwneud hi'n amhosibl ei wneud mewn achosion penodol, a dyna pam y credaf y dylem ddod â'r Confensiwn Ewropeaidd ar Hawliau Dynol yn ôl i'r wlad hon a deddfu ar gyfer ein Bil Hawliau ein hunain y gall unigolion a etholwyd yn ddemocrataidd ei newid mewn achosion priodol. Mae siarter hawliau sylfaenol yr Undeb Ewropeaidd yn erthygl 39 (2) yn darparu math tebyg o ddarpariaeth sydd hefyd wedi bod yn destun ymgyfreitha yn Llys Cyfiawnder Ewrop. Y cyfan y mae hwnnw'n ei ddweud yw bod Aelodau Senedd Ewrop i'w hethol drwy hawl gyffredinol uniongyrchol mewn pleidlais rydd a chudd. Yn achos Delvigne 2015, deilliodd canlyniad tebyg i achos Hirst ohono. Nawr, dywedodd yr Arglwydd Hoffman, nad yw'n ddadleuwr tanbaid dros yr asgell dde, fod Llys Hawliau Dynol Ewrop wedi methu gwrthsefyll y demtasiwn i ddyrchafu ei awdurdodaeth a gosod rheolau unffurf ar yr aelod-wladwriaethau, a dywedodd Geoffrey Robertson QC, sy'n baragon o ryddfrydiaeth, mewn pamffled a ysgrifennodd o'r enw 'Why we need a Brtish Bill of Rights' fod y Confensiwn Ewropeaidd yn methu cynnwys yr hawliau a enillodd y Senedd drwy'r "Chwyldro Gogoneddus" yn 1689, ac mae tystiolaeth gynyddol yn bodoli fod geiriau slec y confensiwn Ewropeaidd yn niweidio hawliau sylfaenol eraill, ac mae'r confensiwn mewn rhai ffyrdd yn hen ffasiwn. Felly, beth bynnag y mae rhywun yn ei feddwl o'r mater yn ei hanfod - [ T orri ar draws. ] Iawn, fe wnaf.