English: Diolch, Dirprwy Lywydd. In the few minutes that I have, I'll just concentrate on replying to some of the contributions in what has been a difficult, at times, but very powerful debate. I think this Senedd is at its best, sometimes, when we have to confront issues that are very difficult and challenging for us all, and we manage to debate in a very mature and considerate way with one another, because lots of people have been touched here by suicide. We've had Helen Mary's personal experience, notably Jack Sargeant's obvious personal experience, even with Neil Hamilton, and people coming to see Rhun ap Iorwerth as well, and Lynne Neagle's obvious personal experience and powerful testimony that she provides both in the health committee and in the children and young people's committee. So, we know about suicide. Professionally, I don't know if I mentioned previously I've been a GP for so many hundreds of years now, and occasionally you get touched by suicide. You have that conversation where somebody vaguely threatens suicide and you try to do something about it, and that's the point. I can't get people into emergency psychiatric hospitals now, whereas 20 years ago I could, you know. I could just ring up, as if you had chest pain. I could get people into hospital. I can no longer do that, and people are saying, 'Where was the GP in all this?' Yes, we understand suicide, and we understand the devastation of it all. That's come through in this very powerful debate. And there's some excellent work happening on the ground. We need more of it. That's all we need - more talking therapies. 'Help is at Hand' is wonderful, as is the 'Talk to me 2' series. We need a step change in resourcing. The bereavement support organisations in the voluntary sector are excellent. We need more of them. They need more help, because, as we said, suicide is devastating. A GP that I knew some years ago in the practice that I am now a GP in killed himself, died by his own hand, and that's never left the practice. That was 18 years ago now, and there's still devastation in the practice that I'm still the GP in - absolute devastation. And people couldn't talk about it for years. Now they're talking about it, because it is suddenly becoming acceptable to talk about these issues, and we're slowly starting to understand that talking about suicide does not make it more likely to happen. There is still that prevailing idea that, if we talk about it, it's likely to happen. That is so utterly wrong. It is everybody's business, absolutely everybody's business, and I take Carl Sargeant's words to heart: look after each other. Diolch yn fawr.
Welsh: Diolch, Ddirprwy Lywydd. Yn yr ychydig funudau sydd gennyf, rwyf am ganolbwyntio ar ymateb i rai o'r cyfraniadau yn yr hyn a fu'n ddadl anodd ond pwerus iawn ar adegau. Credaf fod y Senedd hon ar ei gorau, weithiau, pan fydd yn rhaid inni fynd i'r afael â materion sy'n anodd ac yn heriol iawn i bawb ohonom, a'n bod yn llwyddo i ddadlau mewn ffordd aeddfed ac ystyriol iawn â'n gilydd, oherwydd mae llawer o bobl yma wedi cael eu cyffwrdd gan hunanladdiad. Cawsom brofiad personol Helen Mary, ac yn arbennig, profiad personol Jack Sargeant yn amlwg, a hyd yn oed gan Neil Hamilton, a phobl yn dod i weld Rhun ap Iorwerth yn ogystal, a phrofiad personol Lynne Neagle a'r dystiolaeth bwerus y mae'n ei darparu yn y pwyllgor iechyd ac yn y pwyllgor plant a phobl ifanc. Felly, rydym yn gwybod am hunanladdiad. Yn broffesiynol, nid wyf yn gwybod os soniais cyn hyn fy mod wedi bod yn feddyg teulu ers cymaint o gannoedd o flynyddoedd bellach, ac yn achlysurol rydych yn cael eich cyffwrdd gan hunanladdiad. Rydych yn cael y sgwrs honno lle mae rhywun yn rhyw led fygwth hunanladdiad ac rydych yn ceisio gwneud rhywbeth am y peth, a dyna'r pwynt. Ni allaf gael pobl i mewn i ysbytai seiciatrig brys yn awr, a gallwn wneud hynny 20 mlynedd yn ôl, wyddoch chi. Gallwn ffonio, fel pe bai gennych boen yn y frest. Gallwn gael pobl i mewn i'r ysbyty. Ni allaf wneud hynny mwyach, ac mae pobl yn dweud, 'Lle'r oedd y meddyg teulu yn hyn oll?' Iawn, gallwn ddeall hunanladdiad, ac rydym yn deall dinistr hyn i gyd. Daeth hynny'n amlwg yn y ddadl bwerus hon. Ac mae gwaith rhagorol yn digwydd ar lawr gwlad. Mae angen mwy ohono. Dyna'r cyfan sydd ei angen arnom - mwy o therapïau siarad. Mae 'Cymorth wrth Law' yn wych, fel y mae'r gyfres 'Siarad â fi 2'. Mae angen newid sylfaenol o ran darparu adnoddau. Mae'r sefydliadau cymorth profedigaeth yn y sector gwirfoddol yn rhagorol. Mae angen mwy ohonynt. Mae angen mwy o gymorth arnynt, oherwydd, fel y dywedasom, mae hunanladdiad yn ddinistriol. Fe wnaeth meddyg teulu yr oeddwn yn ei adnabod rai blynyddoedd yn ôl yn y practis rwyf bellach yn feddyg teulu ynddo gyflawni hunanladdiad, ac nid yw hynny byth wedi gadael y practis. Mae 18 mlynedd ers hynny, ac mae'r practis rwy'n dal i fod yn feddyg teulu ynddo'n dal i deimlo trallod - trallod llwyr. Ac ni allai pobl siarad amdano am flynyddoedd. Nawr, maent yn siarad amdano, oherwydd mae siarad am y materion hyn wedi dod yn dderbyniol yn sydyn iawn, ac rydym yn dechrau deall yn araf nad yw sôn am hunanladdiad yn ei wneud yn fwy tebygol o ddigwydd. Mae'n dal i fod syniad o hyd, os ydym yn sôn amdano, ei fod yn debygol o ddigwydd. Mae hynny mor gwbl anghywir. Mae'n fusnes i bob un, busnes i bawb yn bendant iawn, ac rwy'n cymryd geiriau Carl Sargeant i galon: edrychwch ar ôl ei gilydd. Diolch yn fawr.