English: Can I first of all very much commend the work that Simon has done in this area on energy, and also the work the various parties on the various committees have looked so much at on the issue of community energy? This is an issue that isn't going to go away, and we are on a path where we will inevitably end up with community energy and the renationalisation or the re-public ownership, in whatever form, of energy, as we will with the other public services. My contribution, to some extent, is to talk about this within the concept of public ownership, because without public ownership there isn't public accountability of what the key services are that we all depend on that are essential to life. I think what is very, very clear is that privatisation in all the areas of public service has been an absolute disaster. It's been a mechanism for the legalised mugging and robbery of members of the public. I'm not aware of any public service - and I'm a user of all the public services, as we all are - . I look around to find any of those public services - water, gas, electricity, even transport - and say, 'To what extent am I any better off as a result of privatisation?' I'm faced, as everyone else is, with systems of payment for energy and public services that I don't understand. I can't work out what they actually mean to me. I can certainly not see that I'm any better off. What's very, very clear is that in all our public services, and energy being an absolutely fundamental one of them, there is a need for a new approach to public ownership in whatever form, whether it would be not-for-profit, whether it would be co-operative or whatever. The legacy of what the Tories have delivered us in terms of privatisation has actually resulted in some quite remarkable political changes. In terms of energy, 77 per cent of the population of the UK now want to return to public ownership of energy. They are sick to death of the system of confusion, the lack of accountability, never knowing who's in control, who is in charge. And maybe that was always part of the purpose of privatisation: to take away the route to, actually, at the end of the day, being able to hold public accountability, and maybe it is also an explanation as to why there has been such disillusionment in politics, because no longer are you able to say who you hold to account for those key services. Five point one per cent of energy only is renewable in the UK. Real-term prices are 10 to 20 per cent higher due to privatisation in energy, 10 per cent live in fuel poverty, and public ownership would save an estimated £3.2 billion per annum, which roughly offsets against the actual profits that are extracted out of the industry on a year by year basis. Countries are now returning to the concept of democratisation of public services. Germany's now moving back to a system of 15 per cent public co-op community ownership. In doing so, I think the area that we probably do need to explore much, much further is how this needs to fit within a UK-wide strategy in terms of the grid, and in terms of the actual production of energy, as well as the distribution and supply. You have to ask why the Tories have consistently resisted and opposed the re-ownership, the re-democratisation of energy, water and so on. Well, we know it's because, for example, solely in the energy sector alone, David Cameron received £2.6 million in donations from the energy industry, and before that general election received £3.4 million. So, clearly, the energy companies know where their own vested interests lie in terms of protecting the privatisation. Nine senior Tories had second jobs on boards of directors or as consultants of the energy companies, so the whole system has been corrupt and incestuous. That is why it actually has to happen. We see the same with water, raised this week at the GMB conference. The bosses of the five or six main water companies are paying themselves £58 million a year in salaries, a 40 per cent increase in pay over a period of several years - the chief executive of Severn Trent Water, £2.45 million; United Utilities, £2.3 million - and all of these are companies that make significant donations to the Conservative Party. We see again what's happening within the NHS - £4.1 billion privatisation budget of the NHS in 2009-10, which I don't agree with, but is now £8.7 billion. Theresa May couldn't even answer that statistic. We look again at the system with the railways, the buses, telecomms, postal services and housing. So, you're heading in exactly the right direction. I think this is a road we have to go down, and I take some comfort from reading out a quote from The Spectator, a Tory-supporting magazine, which says that 'Pragmatism will conclude that privatisation has been a failure and that continuing to defend it is beginning to look like an ideology of its own.' So, Simon, carry on the good work. I think there's very little in terms of what we disagree with on this, and we are inevitably moving to a system where there has to be a restoration of - I don't care whether you call it public ownership or whatever - the democratisation of those services that our lives and the people of our country actually depend on.
Welsh: A gaf fi yn gyntaf oll ganmol yn fawr y gwaith a wnaeth Simon yn y maes hwn ar ynni, a hefyd y gwaith y mae'r gwahanol bleidiau ar y gwahanol bwyllgorau wedi edrych cymaint arno mewn perthynas ag ynni cymunedol? Mae hwn yn fater nad yw'n mynd i ddiflannu, ac rydym ar lwybr lle byddwn yn anochel yn wynebu ynni cymunedol ac ailwladoli neu ailberchnogaeth gyhoeddus ar ynni, ar ba ffurf bynnag, fel y byddwn yn ei wynebu gyda gwasanaethau cyhoeddus eraill. Fy nghyfraniad, i ryw raddau, yw siarad am hyn o fewn y cysyniad o berchenogaeth gyhoeddus, oherwydd heb berchnogaeth gyhoeddus ni cheir atebolrwydd cyhoeddus ynglŷn â'r hyn sy'n wasanaethau allweddol y mae pawb ohonom yn dibynnu arnynt sy'n hanfodol i fywyd. Credaf mai'r hyn sy'n glir iawn yw bod preifateiddio yn yr holl feysydd gwasanaeth cyhoeddus wedi bod yn drychineb llwyr. Mae wedi bod yn fecanwaith ar gyfer mygio a dwyn wedi'i gyfreithloni oddi ar y cyhoedd. Nid wyf yn ymwybodol o unrhyw wasanaeth cyhoeddus - ac rwy'n defnyddio'r holl wasanaethau cyhoeddus fel pawb ohonom - . Rwy'n edrych o gwmpas i ganfod unrhyw un o'r gwasanaethau cyhoeddus hynny - dŵr, nwy, trydan, hyd yn oed trafnidiaeth - a dweud, 'I ba raddau rwy'n well fy myd o ganlyniad i breifateiddio?' Fel pawb arall, rwy'n wynebu systemau talu am ynni a gwasanaethau cyhoeddus nad wyf yn eu deall. Ni allaf ganfod beth yn union y maent yn ei olygu i mi. Yn sicr ni allaf weld fy mod yn well fy myd. Yr hyn sy'n glir iawn yw bod angen math newydd o berchnogaeth gyhoeddus ar ba ffurf bynnag ym mhob un o'n gwasanaethau cyhoeddus, ac mae ynni yn un cwbl sylfaenol ohonynt, boed hwnnw'n drefniant dielw, yn drefniant cydweithredol neu beth bynnag. Mewn gwirionedd mae'r hyn y mae'r Torïaid wedi'i drosglwyddo i ni o ran preifateiddio wedi arwain at newidiadau gwleidyddol cwbl ryfeddol. O ran ynni, mae 77 y cant o boblogaeth y DU bellach yn dymuno dychwelyd at berchnogaeth gyhoeddus ar ynni. Maent wedi cael llond bol ar y system o ddryswch, a diffyg atebolrwydd, heb wybod pwy sy'n rheoli, pwy sydd wrth y llyw. Ac efallai fod hynny bob amser yn rhan o ddiben preifateiddio: cael gwared ar y llwybr yn y pen draw at allu bod yn atebol i'r cyhoedd, ac efallai ei fod hefyd yn esbonio pam y cafwyd y fath ddadrithiad mewn gwleidyddiaeth, gan na allwch ddweud mwyach pwy sy'n atebol am y gwasanaethau allweddol hynny. Nid oes ond 5.1 y cant o ynni'r DU yn adnewyddadwy. Mewn termau real mae prisiau 10 i 20 y cant yn uwch oherwydd preifateiddio ynni, mae 10 y cant yn byw mewn tlodi tanwydd, a byddai perchenogaeth gyhoeddus yn arbed £3.2 biliwn amcangyfrifedig y flwyddyn, sy'n cyfateb yn fras i'r elw gwirioneddol sy'n deillio o'r diwydiant yn flynyddol. Bellach, mae gwledydd yn dychwelyd at y cysyniad o ddemocrateiddio gwasanaethau cyhoeddus. Mae'r Almaen erbyn hyn yn dychwelyd at system o 15 y cant o berchnogaeth gymunedol gydweithredol gyhoeddus. Wrth wneud hynny, credaf mai'r maes y mae angen inni ei archwilio'n llawer pellach, mae'n debyg, yw sut y mae angen i hyn gydweddu â strategaeth DU gyfan o ran y grid, ac o ran cynhyrchiant ynni, yn ogystal â dosbarthu a chyflenwi. Rhaid ichi ofyn pam y mae'r Torïaid yn gyson wedi gwrthsefyll a gwrthwynebu ailberchnogi, ailddemocrateiddio ynni, dŵr ac ati. Wel, gwyddom mai'r rheswm am hynny, er enghraifft, yw bod David Cameron, yn y sector ynni yn unig, wedi debyn £2.6 miliwn mewn rhoddion gan y diwydiant ynni, a chyn yr etholiad cyffredinol hwnnw, wedi derbyn £3.4 miliwn. Felly, yn amlwg, mae cwmnïau ynni yn gwybod ble mae eu buddiannau eu hunain o ran amddiffyn preifateiddio. Roedd gan naw o Dorïaid blaenllaw ail swyddi ar fyrddau cyfarwyddwyr neu fel ymgynghorwyr i gwmnïau ynni, felly mae'r system gyfan wedi bod yn llwgr ac y llosgachol. Dyna pam mae y mae'n rhaid iddo ddigwydd mewn gwirionedd. Rydym yn gweld yr un peth gyda dŵr, rhywbeth a gafodd sylw yr wythnos hon yng nghynhadledd y GMB. Mae penaethiaid y pum neu chwe phrif gwmni dŵr yn talu £58 miliwn y flwyddyn iddynt eu hunain mewn cyflogau, cynnydd o 40 y cant yn eu cyflogau dros gyfnod o sawl blwyddyn - prif weithredwr Severn Trent Water, £2.45 miliwn; United Utilities, £2.3 miliwn - ac mae pob un o'r rhain yn gwmnïau sy'n gwneud rhoddion sylweddol i'r Blaid Geidwadol. Gwelwn eto beth sydd yn digwydd o fewn y GIG - roedd cyllideb preifateiddio'r GIG, nad wyf yn cytuno â hi, yn £4.1 biliwn yn 2009-10, ond mae bellach yn £8.7 biliwn. Ni allai Theresa May ateb yr ystadegyn hwnnw hyd yn oed. Rydym yn edrych eto ar y system gyda'r rheilffyrdd, bysiau, telathrebu, gwasanaethau post a thai. Felly, rydych yn anelu i'r cyfeiriad hollol gywir. Credaf fod hon yn ffordd sy'n rhaid i ni ei cherdded, a chaf rywfaint o gysur o ddarllen dyfyniad yn The Spectator, cylchgrawn sy'n cefnogi'r Torïaid, sy'n dweud Bydd pragmatiaeth yn dod i'r casgliad fod preifateiddio wedi bod yn fethiant a bod parhau i'w amddiffyn yn dechrau edrych fel ideoleg ynddi'i hun. Felly, Simon, parhewch gyda'r gwaith da. Credaf mai ychydig iawn yr anghytunwn yn ei gylch ar hyn, ac rydym yn anochel yn symud at system lle mae'n rhaid adfer - nid wyf yn poeni a ydych yn ei alw'n berchnogaeth gyhoeddus neu beth bynnag - democrateiddio'r gwasanaethau y mae ein bywydau a phobl ein gwlad yn dibynnu arnynt.