English: You didn't take an intervention from me, Darren. I'm not going to take one from you. Llywydd, I wish to end the debate by explaining that Imam and the others on this strike are motivated in their actions by their desire to give Mr Öcalan a voice that has been denied him. To do that, they are willing to sacrifice their lives - not that they want to. A few weeks ago, I visited Imam in the Kurdish community centre in Newport. He's now living in that centre as he's too unwell to go elsewhere. I'd been anticipating the visit with a sense of foreboding. I thought it was going to be quite traumatic, but in reality it was life-affirming. Imam told me he's not on hunger strike because he wants to die. It's because he wants to celebrate life. At first, that might seem like a contradiction, but actually it's in keeping with this phenomenon that many sub-state nations experience - that of asserting a positive in the face of a challenging negative. That's something that small nations with more powerful neighbours, like the Kurds, like the Welsh, will have an affinity with, and in that light, Imam's resolution, though drastic, though concerning, is actually not paradoxical at all. The Kurdish centre in Newport where Imam is living was established with the aid of my predecessor, Steffan Lewis, and I know that this is something he would have supported wholeheartedly. Imam, too, is caring, thoughtful; he is an honourable man whose only concern is seeking justice for his brothers and sisters in their Kurdish homelands. I'm deeply concerned about his welfare, and I fear the worst may come to pass unless his reasonable demand for Mr Öcalan to be treated humanely is met, and I therefore implore my fellow Members to support our motion today, and Imam, we send our best wishes to you. Diolch.
Welsh: Ni wnaethoch dderbyn ymyriad gennyf fi, Darren. Nid wyf am gymryd un gennych chi. Lywydd, hoffwn gloi'r ddadl drwy esbonio bod Imam a'r lleill sydd ar y streic newyn hon wedi'u hysgogi yn eu gweithredoedd gan eu hawydd i roi llais i Mr Öcalan wedi iddo gael ei amddifadu o'i lais ei hun. I wneud hynny, maent yn barod i aberthu eu bywydau - nid eu bod yn dymuno gwneud hynny. Ychydig wythnosau yn ôl, ymwelais ag Imam yn y ganolfan gymunedol Gwrdaidd yng Nghasnewydd. Mae bellach yn byw yn y ganolfan honno am ei fod yn rhy sâl i fynd i unman arall. Roeddwn wedi rhagweld yr ymweliad gydag ymdeimlad o fraw. Roeddwn yn meddwl y byddai'n eithaf trawmatig, ond mewn gwirionedd roedd yn gwneud i rywun werthfawrogi bywyd. Dywedodd Imam wrthyf nad oedd ar streic newyn am ei fod eisiau marw. Mae ar streic newyn am ei fod eisiau dathlu bywyd. Ar yr olwg gyntaf, efallai fod hynny'n ymddangos fel gwrthddywediad, ond mewn gwirionedd mae'n gydnaws â'r ffenomen a brofir gan lawer o wledydd is-wladwriaethol - lle mae pobl yn pwyso ar y cadarnhaol yn wyneb negydd heriol. Mae hynny'n rhywbeth y bydd cenhedloedd bach sydd â chymdogion mwy pwerus, fel y Cwrdiaid, fel y Cymry, yn cydymdeimlo ag ef ac yng ngoleuni hynny, er ei fod yn eithafol, er ei fod yn peri pryder, nid yw penderfyniad Imam yn baradocsaidd o gwbl. Sefydlwyd y ganolfan Gwrdaidd yng Nghasnewydd lle mae Imam yn byw gyda chymorth fy rhagflaenydd, Steffan Lewis, a gwn fod hyn yn rhywbeth y byddai ef wedi ei gefnogi i'r carn. Mae Imam, hefyd, yn ofalgar, yn feddylgar; mae'n ŵr anrhydeddus a'i unig bryder yw ceisio cyfiawnder i'w frodyr a'i chwiorydd yn eu mamwlad Gwrdaidd. Rwy'n pryderu'n fawr am ei les, ac ofnaf efallai y daw'r gwaethaf i'w ran oni wireddir ei alwad resymol am driniaeth drugarog i Mr Öcalan, ac felly erfyniaf ar fy nghyd-Aelodau i gefnogi ein cynnig heddiw, ac Imam, anfonwn ein dymuniadau gorau atoch. Diolch.