English: It's strange, Llywydd, looking back over the last 12 months or so at the journey that the continuity Act has taken since it was first mooted, and, indeed, contrary to Assembly folklore, I was not the first Member of this place to raise the prospect of a continuity Act on the floor of this Chamber. The person now occupying the role of Counsel General for Wales was the first Member - he was ahead of me, which probably explains why he has risen to bigger and better things in the meantime. It's been clear from the outset, though, that Members from almost all sides were able to agree that legislating in order to uphold devolution in the context of EU withdrawal was appropriate and necessary. I happen to believe that it was among the finest hours of this Parliament that we acted across party lines in the interest of something far greater than ourselves as individual politicians or as individual political parties: our very political nationhood. And let's not forget that was at stake when the withdrawal Bill was first drafted. I think tribute also should be paid especially to those who crafted the continuity Bill in the first place. This was not an easy piece of legislation to draft. It is highly technical and intricate and it is a credit to its authors. Like the Welsh Government, I would much rather there not be a need at all, or in the first place, for Welsh continuity legislation. It has always been my view that the UK Government, if they really cherished this union, if they genuinely respected the nations of the UK, then from the outset the mechanics of EU withdrawal could and should have been negotiated between the nations of the UK before article 50 was even triggered. I believe that an 'accession in reverse' model of withdrawal could have accomplished this comfortably. The UK Government chose not to engage with the devolved Governments on the basis of respect and partnership, and they deliberately decided not to do so at every stage of this process since the referendum. Continuity legislation, therefore, became essential, because there was no other way of securing the wishes expressed by the people of Wales in two devolution referenda. It is, Llywydd, with great sadness that the consensus that brought about the continuity Act has now evaporated in light of the inter-governmental agreement between Welsh Government and the Westminster Government. I genuinely and sincerely disagree with the Cabinet Secretary in terms of the continuing need for continuity legislation. I believe the continuity Act is still needed and should remain on the statute book, and I believe so for four primary reasons. Firstly, I believe the inter-governmental agreement fails to deliver the safeguards needed to ensure Welsh laws are free from unilateral interference from Ministers in London. Indeed, Llywydd, section 6 of the agreement makes it clear that UK Ministers can make changes in devolved fields even without the consent of Wales. Secondly, now that we know the UK Government's intention through the draft withdrawal agreement, given that we know it fails to meet the aspirations of securing Wales's future, it makes no sense to facilitate the UK Government's withdrawal agreement through repealing our legislative shield. That seems to me to be a clear contradiction politically. Thirdly, I do not believe the UK Government is in any position to be trusted to even attempt to seek agreement with Welsh Ministers on the future implementation of the withdrawal Act. They have form for breaking the Sewel convention, let's not forget, and in their new-found desperation I've no doubt they will do so again without a second thought. Fourthly, I find the timing of this proposed repeal puzzling. We are awaiting the judgment of the Supreme Court on the Scottish continuity Act. Would it not be best for Members here to make a proper decision on whether or not to repeal our legislation in full knowledge of the legal and constitutional ramifications that that judgment will provide us with. This issue, Llywydd, for me has always been bigger than personalities, parties and even politics itself. I very much fear that precedents set now during these extraordinary times may linger well into the future and cast lasting doubt over the ability of this place to legislate in key areas, and could well normalise a new-found Westminster habit of legislating in devolved matters into the future. I simply believe that no-one has the right to use Brexit or any other crisis as an excuse to change Welsh devolved laws without the agreement of the democratically elected Members of this Parliament. What's at stake here goes beyond a piece of legislation. This is about enshrining in Welsh law all those rights and standards that we cherish so that no-one can take them away from us. We often talk of future generations in this place. The generations that will be affected by decisions like this one today are countless, and I urge Members to reject the repeal of this much-needed continuity Act.
Welsh: Mae'n rhyfedd, Llywydd, wrth edrych yn ôl dros y 12 mis diwethaf, fwy neu lai, ar y daith y mae'r Ddeddf parhad wedi ei dilyn ers iddi gael ei chrybwyll am y tro cyntaf, ac, yn wir, yn groes i lên gwerin y Cynulliad hwn, nid fi oedd yr Aelod cyntaf o'r lle hwn i godi'r posibilrwydd o lunio Deddf parhad ar lawr y Siambr hon. Y person sydd bellach yn swyddogaeth Cwnsler Cyffredinol Cymru oedd yr Aelod cyntaf - roedd ef o fy mlaen i, sydd fwy na thebyg yn esbonio pam mae ef wedi mynd ymlaen i bethau gwell yn y cyfamser. Mae wedi bod yn glir o'r cychwyn cyntaf, er hyn, bod Aelodau o bron bob ochr yn gallu cytuno bod deddfu, er mwyn cynnal datganoli yng nghyd-destun ymadael â'r UE, yn briodol ac yn angenrheidiol. Rwy'n digwydd credu ei fod ymhlith gweithredoedd gorau y Senedd hon ein bod wedi gweithredu ar draws y pleidiau er budd rhywbeth sy'n llawer mwy na ni ein hunain fel gwleidyddion unigol neu fel pleidiau gwleidyddol unigol: ein cenedligrwydd gwleidyddol mewn gwirionedd. Ac ni ddylem anghofio bod hynny yn y fantol pan ddrafftiwyd y Bil ymadael i ddechrau. Credaf hefyd y dylid talu teyrnged arbennig i'r rhai a luniodd y Bil parhad yn y lle cyntaf. Nid oedd hwn yn ddarn hawdd o ddeddfwriaeth i'w ddrafftio. Mae'n hynod dechnegol a dyrys, ac mae'n glod i'w awduron. Fel Llywodraeth Cymru, byddai'n llawer gwell gennyf pe na byddai angen o gwbl, nac yn y lle cyntaf, ar gyfer deddfwriaeth parhad Cymru. Fy marn i, erioed, oedd y gallai Llywodraeth y DU, pe bydden nhw mewn gwirionedd yn gwerthfawrogi yr undeb hwn, pe bydden nhw wir yn parchu cenhedloedd y DU, yna gallai a dylai'r dull o ymadael â'r UE, o'r cychwyn, fod wedi cael ei drafod rhwng cenhedloedd y DU cyn y sbardunwyd Erthygl 50 hyd yn oed. Credaf y gallai model ymadael 'ymuniad wedi'i wrthdroi' fod wedi cyflawni hyn yn gyfforddus. Dewisodd Llywodraeth y DU beidio ag ymgysylltu a'r Llywodraethau datganoledig ar sail partneriaeth a pharch, ac yn fwriadol penderfynodd i beidio â gwneud hynny ar bob cam o'r broses hon ers y refferendwm. Daeth deddfwriaeth parhad, felly, yn hanfodol, oherwydd nid oedd unrhyw ffordd arall o sicrhau'r dymuniadau a fynegwyd gan bobl Cymru mewn dau refferendwm datganoli. Llywydd, mae'n drist iawn bod y consensws a luniodd y Ddeddf parhad bellach wedi diflannu yng ngoleuni'r cytundeb rhynglywodraethol rhwng Llywodraeth Cymru a Llywodraeth San Steffan. Rwy'n anghytuno yn ddiffuant ac yn ddidwyll ag Ysgrifennydd y Cabinet o ran yr angen parhaus am ddeddfwriaeth parhad. Credaf fod angen y Ddeddf parhad o hyd ac y dylai aros ar y llyfr statud, a chredaf hynny am bedwar rheswm sylfaenol. Yn gyntaf, rwy'n credu bod y cytundeb rhynglywodraethol yn methu â chyflawni'r camau diogelu angenrheidiol i sicrhau bod deddfau Cymru yn rhydd o ymyrraeth unochrog gan Weinidogion yn Llundain. Yn wir, Llywydd, mae adran 6 y cytundeb yn ei gwneud yn glir y gall Gweinidogion y DU wneud newidiadau mewn meysydd datganoledig heb gydsyniad Cymru hyd yn oed. Yn ail, gwyddom bellach fwriad Llywodraeth y DU drwy'r cytundeb ymadael drafft, o gofio ein bod yn gwybod ei fod yn methu â diwallu'r dyheadau o sicrhau dyfodol Cymru, nid yw'n gwneud unrhyw synnwyr i hwyluso cytundeb ymadael Llywodraeth y DU drwy diddymu ein hamddiffyniad ddeddfwriaethol. Mae hynny'n ymddangos yn wrthddywediad amlwg yn wleidyddol i mi. Yn drydydd, nid wyf yn credu bod Llywodraeth y DU mewn unrhyw sefyllfa i ni ymddiried ynddi i hyd yn oed ofyn i Weinidogion Cymru a ydyn nhw'n cytuno â gweithrediad y Ddeddf ymadael yn y dyfodol. Mae ganddyn nhw hanes o dorri Confensiwn Sewel, gadewch inni beidio ag anghofio, ac yn eu hanobaith newydd nid oes gen i unrhyw amheuaeth y byddan nhw'n gwneud hynny eto heb feddwl ddwywaith. Yn bedwerydd, mae amseru'r diddymu arfaethedig hwn yn annealladwy. Rydym ni'n aros am ddyfarniad y Goruchaf Lys ar Ddeddf parhad yr Alban. Oni fyddai'n well i Aelodau yn y fan yma wneud penderfyniad priodol ynghylch diddymu ein deddfwriaeth ai peidio ar sail yr wybodaeth lawn am y goblygiadau cyfreithiol a chyfansoddiadol y bydd y dyfarniad hwnnw yn ei roi inni. Mae'r mater hwn, Llywydd, i mi, erioed wedi bod yn fwy na phersonoliaethau, pleidiau a hyd yn oed gwleidyddiaeth ei hun. Rwy'n ofni'n fawr iawn y gallai cynseiliau a osodir yn awr yn ystod y cyfnod eithriadol hwn fod gyda ni ymhell i'r dyfodol a bwrw amheuaeth parhaol ar allu'r lle hwn i ddeddfu mewn meysydd allweddol, a gallai yn sicr normaleiddio arfer newydd San Steffan o ddeddfu mewn materion datganoledig yn y dyfodol. Rwy'n credu yn syml nad oes gan neb yr hawl i ddefnyddio Brexit nac unrhyw argyfwng arall fel esgus i newid cyfreithiau datganoledig Cymru heb gytundeb Aelodau'r Senedd hon a etholwyd yn ddemocrataidd. Mae'r hyn sydd yn y fantol yn y fan yma yn mynd y tu hwnt i ddarn o ddeddfwriaeth. Mae hyn yn ymwneud â diogelu mewn cyfraith Cymru yr holl hawliau a'r safonau hynny sydd mor bwysig inni fel na all unrhyw un eu cymryd oddi arnom. Rydym yn sôn yn aml am genedlaethau'r dyfodol yn y lle hwn. Mae'r cenedlaethau y bydd penderfyniadau fel hwn heddiw yn effeithio arnyn nhw'n ddirifedi, ac anogaf yr Aelodau i wrthod diddymiad y Ddeddf parhad hon y mae dirfawr angen amdani.