English: Well, we've broken it down to four syllables in English here, but I believe that Paul there, in his wisdom, takes us to the second question, in a way, because one of the things about having an original, unique and Welsh name is that it says something, not only about our language but about our democracy. Because we are not borrowing the concept of democracy from elsewhere, another place that sometimes calls itself the mother of all Parliaments and so on; we're not following some alternative template. That's not what we're doing. We do have our own innate tradition, of course. There has already been a reference to the Glyndŵr Senedd; we've already heard about that. And the word in itself crystallises our history. It's some kind of an assimilation of our history and our Celtic and Romanitas traditions coming together in one word. It's the same word in old Cornish, ' senedh ', and in Breton, ' senezh', and also the upper house in the Republic of Ireland, the Seanad, and so on. And it's there in the poetry of Lewys Glyn Cothi, when he talks about Rhys ap Siôn: it's a great Senedd, / a lieutenant ruling his country. That's perhaps another term - lieutenant - for the First Minister, but we won't adopt that. But it's part of our history. But more than that, I believe it's a means for us to distinguish between that other Parliament in London that I have had to serve in, as many other Members have. We want to be different. The way in which we have interacted this afternoon with each other shows the different values of our Senedd. That Roman Senedd, Senatus Romanus, met in a half circle, as we do, rather than the other traditiona that we have seen in Westminster - which, unfortunately, has been at its very worst over the past weeks, where confrontation is all.
Welsh: Nawr, rŷn ni wedi'i dorri fe lawr i bedwar yn y Saesneg fan hyn, ond dwi'n credu bod Paul fanna, yn ei ddoethineb, yn mynd â ni ymlaen i'r ail gwestiwn yntefe, mewn ffordd, achos un o'r pethau am gael enw gwreiddiol, unigryw Gymreig ydy ei fod yn dweud rhywbeth, nid yn unig am ein hiaith ond am ein democratiaeth. Oherwydd nid benthyg y cysyniad democratiaeth o rywle arall ŷn ni, rhywle arall sydd weithiau'n galw'i hunan yn fam Senedd-dai ac yn y blaen; nid dilyn rhyw dempled arall mohonon ni, a dweud y gwir. Mi ydym ni â thraddodiad cynhenid ein hunain, wrth gwrs. Mae yna gyfeiriad tuag at Senedd Glyndŵr eisoes wedi bod. Mae'r gair ei hunan, mewn ffordd, yn crisialu ein hanes, ein gwareiddiad ni - rhyw asiad, yntefe, o'n traddodiad Celtaidd a'n traddodiad Rhufeinig - Romanitas a Cheltigrwydd yn dod at ei gilydd mewn un gair. Hynny yw, yr un gair yn hen Gernyweg, ' Senedh ', yr hen air yn Llydaweg, ' Senezh ', a nawr, wrth gwrs, yr uwch-dŷ yng Ngweriniaeth Iwerddon, y Seanad, ac yn y blaen. Mae yno ym marddoniaeth Lewys Glyn Cothi, yn dweud hyn am Rhys ap Siôn: 'Senedd vawr llys Nedd yw vo, / Lutenant a'i wlad tano.' Rhyw derm arall, efallai, ar gyfer Prif Weinidog, ond gwnawn ni ddim efallai mabwysiadu hynny. Ond mae'n rhan o'n hanes ni. Ond mwy na hynny, wrth gwrs, mae e, rwy'n credu, yn fodd inni wahaniaethu, yntefe, rhwng y Senedd arall yna yn Llundain dwi wedi gorfod gwasanaethu ynddi, fel sawl Aelod arall. Rŷn ni eisiau bod yn wahanol. Mae'r ffordd rŷn ni wedi ymwneud â'n gilydd y prynhawn yma, dwi'n credu, yn dangos gwerthoedd gwahanol. Ein Senedd ni. Mi oedd y Senedd Rufeinig yna, y Senatus Romanus, yn cwrdd mewn hanner cylch, fel ŷn ni, yn lle'r traddodiad arall yna dŷn ni wedi gweld yn San Steffan - sydd, yn anffodus, ar ei waethaf yn ystod yr wythnosau diwethaf, yn mynd yn ben ben â'i gilydd.