English: But there is no 200-mile - it doesn't exist as far as the UK is concerned. How can it? You've got Ireland on one side; you have the Scandinavian countries on the other; France is 20 miles away from the UK. So, the 200-mile limit exists as part of the United Nations Convention on the Law of the Sea from 1982, but only if there's no other country in the way, and the UK is hemmed in. And, of course, the problem that that creates as well is that, while it's correct to say that other fishing vessels might not be able to access UK waters, it also means that UK fishing vessels will now not be able to access any of the waters within the EU, including most of the Irish sea, because most of that will be controlled by the EU because it's within the Republic of Ireland's territorial waters. So, it will be absolutely crucial that there's joint management of fisheries in the future. The stocks will not recover overnight; I think that's fairly clear. If we look at the Grand Banks as an example, decades is what it would take for those stocks to recover, the cod stocks that were once so plentiful. And so, I am worried that the fishing industry will think that, suddenly, overnight, things will go back to what they used to be. That will not happen. A lot of our processes, particularly if we look at Grimsby, and the story about Grimsby last week, rely on imported fish to be able to process. If they don't get access to those fish, they cannot process. Now, it may be that they can substitute in the longer term, but they can't substitute in the shorter term for not being able to access those fish. If we look at Welsh fisheries, 90 per cent of our fish is exported. It's not in our interest to export further than Europe, because it's fish at the end of the day, and if you're going to export fresh fish, there is a limit to how far you can take it. It's not just tariffs that are a problem, it is delay. Any kind of delay, obviously with fish, means that you end up with a lorry full of fish that's gone off and no use to anybody. And the reality is that the Welsh fishing industry would collapse without having the same kind of access time-wise to the European market as it does now, quite simply because a lot of people in Britain don't eat the fish that's exported - razor clams are one example; it's very rarely you'll see those for sale in Wales, but it's a very big fishery as far as the Spanish market is concerned. So, we do need to approach this with a dose of reality. I entirely agree with the need for sustainable fisheries management, but I do think there will be pressure from some in the fishing community to move to something that is unsustainable because it can now be done more easily. I'd certainly caution all Ministers in the UK against going down that line, and, again, emphasise that having access to the European market is absolutely crucial to our fishing industry in Wales. And let's not raise expectations that can't be met. Yes, of course, let's promote our fisheries; let's of course promote sustainability in our fisheries, but let's of course be real. The decline started many, many decades before we entered the EU, and let's be careful about what we say to people in our fishing communities so that their expectations are not raised unrealistically, and, of course, they become angry as a result.
Welsh: Ond nid oes 200 milltir - nid yw'n bodoli ar gyfer y DU. Sut y gall fodoli? Mae gennych Iwerddon ar un ochr; mae'r gwledydd Sgandinafaidd ar y llall; mae Ffrainc 20 milltir i ffwrdd o'r DU. Felly, mae'r terfyn 200 milltir yn bodoli fel rhan o Gonfensiwn y Cenhedloedd Unedig ar Gyfraith y Môr yn 1982, ond dim ond os nad oes unrhyw wlad arall yn y ffordd, ac mae'r DU wedi'i hamgylchynu. Ac wrth gwrs, y broblem y mae hynny'n ei chreu hefyd, er ei bod yn gywir dweud na fydd cychod pysgota eraill yn gallu cael mynediad i ddyfroedd y DU, mae'n golygu hefyd na fydd cychod pysgota'r DU yn gallu cael mynediad i'r dyfroedd o fewn yr UE mwyach, gan gynnwys y rhan fwyaf o fôr Iwerddon, oherwydd bydd y rhan fwyaf o hwnnw'n cael ei reoli gan yr UE oherwydd ei fod o fewn dyfroedd tiriogaethol Gweriniaeth Iwerddon. Felly, bydd yn gwbl hanfodol rheoli pysgodfeydd ar y cyd yn y dyfodol. Ni fydd y stociau'n gwella dros nos; rwy'n credu bod hynny'n weddol glir. Os edrychwn ar y Grand Banks fel enghraifft, byddai'n cymryd degawdau i adfer y stociau hynny, y stociau penfras a arferai fod mor helaeth. Ac felly, rwy'n poeni y bydd y diwydiant pysgota yn meddwl, yn sydyn, dros nos, y bydd pethau'n dychwelyd i fod yr hyn yr arferent fod. Ni fydd hynny'n digwydd. Mae llawer o'n prosesau, yn enwedig os edrychwn ar Grimsby, a'r stori am Grimsby yr wythnos diwethaf, yn dibynnu ar bysgod wedi'u mewnforio i allu prosesu. Os nad ydynt yn cael y pysgod hynny, ni allant eu prosesu. Nawr, mae'n bosibl y gallant ddal pysgod yn eu lle yn y tymor hwy, ond ni allant ddal pysgod yn lle'r pysgod na fyddant yn eu cael yn y tymor byrrach. Os edrychwn ar bysgodfeydd Cymru, caiff 90 y cant o'n pysgod eu hallforio. Nid yw er ein lles ni i allforio ymhellach nag Ewrop, oherwydd mai pysgod ydynt yn y pen draw, ac os ydych yn mynd i allforio pysgod ffres, mae terfyn ar ba mor bell y gallwch fynd â hwy. Nid tariffau'n unig yw'r broblem, ond oedi. Mae unrhyw fath o oedi gyda physgod yn amlwg yn golygu yn y pen draw y bydd gennych lori lawn o bysgod wedi pydru nad ydynt o ddefnydd i neb. A'r realiti yw y byddai diwydiant pysgota Cymru'n chwalu heb gael yr un math o fynediad o ran amser at y farchnad Ewropeaidd ag sydd ganddo ar hyn o bryd, yn syml iawn am nad oes llawer o bobl ym Mhrydain yn bwyta'r pysgod sy'n cael eu hallforio - mae cyllyll môr yn un enghraifft; anaml iawn y gwelwch y rheini ar werth yng Nghymru, ond mae'n bysgodfa fawr iawn i'r farchnad yn Sbaen. Felly, mae angen inni feddwl am hyn gyda dos o realiti. Rwy'n cytuno'n llwyr â'r angen am reoli pysgodfeydd yn gynaliadwy, ond credaf y bydd pwysau gan rai yn y gymuned bysgota i symud at rywbeth sy'n anghynaliadwy oherwydd ei bod yn haws gwneud hynny yn awr. Buaswn yn sicr yn rhybuddio pob Gweinidog yn y DU rhag dilyn y trywydd hwnnw, ac unwaith eto, hoffwn bwysleisio bod cael mynediad i'r farchnad Ewropeaidd yn gwbl hanfodol i'n diwydiant pysgota yng Nghymru. A gadewch i ni beidio â chodi disgwyliadau na ellir mo'u bodloni. Ie, wrth gwrs, gadewch inni hyrwyddo ein pysgodfeydd; wrth gwrs, gadewch inni hyrwyddo cynaliadwyedd yn ein pysgodfeydd, ond gadewch inni wynebu realiti. Dechreuodd y dirywiad ddegawdau lawer cyn inni ymuno â'r UE, a gadewch inni fod yn ofalus ynglŷn â'r hyn a ddywedwn wrth bobl yn ein cymunedau pysgota fel na chaiff eu disgwyliadau eu codi'n afrealistig, a'u bod yn mynd yn gynyddol ddig o ganlyniad i hynny.