English: It's a strong point to make, and it is not the case that it's going to be easy to get agreement from 30 different bodies to a deal. It's just not going to happen. Spain has got the UK over a barrel when it comes to Gibraltar; it's seen its opportunity and it will argue for co-sovereignty. That's one country that has to be persuaded amongst, well, 27 different countries, two regional Parliaments and two institutions. We know that there are other countries that just don't see the UK as important in terms of their trade. Some countries will - Germany will, that's probably fair to say. Other countries won't see the UK as important at all, and persuading them that, somehow, they should sign up to a deal that they will see as favouring the UK unreasonably is going to be a major challenge. As I say, I think we should not kid ourselves that people think the UK is owed a living by other countries. That's not the way they see it - not the way they see it. This is not the nineteenth century. We have to be realistic and get the best deal that we can for the UK, given the fact that the EU is eight times our size, and we have to make sure we get the best deal when dealing with a much larger organisation. Another point I think it's worth making: in terms of the complexity of all this, if you look at it, actually, in some ways, it's more complex to see the UK leave the EU than it would have been for Scotland to become independent, because, at least in those circumstances, Scotland and the rest of the UK would still have been part of the EU. Actually, there would be no trade negotiations as part of that process, but there will be trade negotiations as part of this process. So, this is how complicated this is - in some ways, it's more complicated than Scottish independence, and it's a point that I have to make to Members. We must not think this is easy, we must not think the world owes us a living. We cannot appear arrogant over this, more than anything else, but we have to make it work. We have to make it work, and I think all Members in this Chamber understand that. If we look at it sensibly, we need to have an idea now of what the general principles are the UK Government will want to follow. It won't be good enough for the UK Government just to turn up and say, 'This is what we're going to do, like it or lump it.' I will not be silent publicly if that happens, but I don't want to start from a position of looking to undermine the UK Government's position. But the UK Government cannot expect to demand the support of the devolved administrations without consulting the devolved administrations properly. The best scenario would be, in March, for all of the Governments of the UK to have reached a common negotiating position, to show that unity and show that strength. I don't think the UK Government wants to go into a negotiation with the rest of the EU with Scotland and Wales and Northern Ireland publicly critical of the UK. It's not where I'm starting from; I don't want to be in that position. It's hugely important then that we get to a point where the UK Government produces its hand, as we have done, and Scotland has done and as Northern Ireland has done, so that we can make a success of the next two years.
Welsh: Mae'n bwynt cryf i'w wneud, ac nid yw'n wir y bydd yn hawdd cael 30 o gyrff gwahanol i gytuno i fargen. Yn syml, nid yw hynny'n mynd i ddigwydd. Mae'r DU ar drugaredd Sbaen o ran Gibraltar; mae wedi gweld ei chyfle a bydd yn dadlau dros gyd-sofraniaeth. Dyna un wlad y mae'n rhaid dwyn perswâd arni ymysg, wel, 27 o wahanol wledydd, dwy Senedd ranbarthol a dau sefydliad. Rydym yn gwybod bod yna wledydd eraill nad ydyn nhw'n ystyried bod y DU yn bwysig o ran eu masnach. Bydd rhai gwledydd yn - bydd yr Almaen yn, mae'n siŵr bod hynny'n deg i'w ddweud. Ni fydd gwledydd eraill yn ystyried bod y DU yn bwysig o gwbl, a bydd eu perswadio y dylen nhw, rywsut, ymrwymo i fargen a fydd, yn eu tyb nhw, yn ffafrio'r DU yn afresymol yn her fawr. Fel y dywedais, rwy'n credu na ddylem ni dwyllo ein hunain bod pobl o'r farn bod ar wledydd eraill fywoliaeth i'r DU. Nid dyna sut y maen nhw'n gweld y mater - nid dyna sut y maen nhw'n gweld y mater. Nid y bedwaredd ganrif ar bymtheg yw hi. Mae'n rhaid i ni fod yn realistig a chael y fargen orau y gallwn ar gyfer y DU, o ystyried y ffaith bod yr UE wyth gwaith yn fwy na ni o ran ei maint, ac mae'n rhaid i ni sicrhau ein bod yn cael y fargen orau wrth ymdrin â sefydliad llawer mwy. Pwynt arall y credaf ei fod gwerth ei wneud: o ran cymhlethdod hyn i gyd, os ydych yn ystyried y sefyllfa, mewn gwirionedd, mewn rhai ffyrdd, mae'n fwy cymhleth i weld y DU yn gadael yr UE nag y byddai i'r Alban fod yn annibynnol, oherwydd, o leiaf yn yr amgylchiadau hynny, byddai'r Alban a gweddill y DU yn dal yn parhau'n rhan o'r UE. A dweud y gwir, ni fyddai unrhyw drafodaethau masnach yn rhan o'r broses honno, ond bydd trafodaethau masnach yn rhan o'r broses hon. Felly, dyma ba mor gymhleth yw hyn - mewn rhai ffyrdd, mae'n fwy cymhleth nag annibyniaeth i'r Alban, ac mae'n bwynt y mae'n rhaid i mi ei wneud i'r Aelodau. Mae'n rhaid i ni beidio â meddwl bod hyn yn hawdd, mae'n rhaid i ni beidio â meddwl bod ar y byd fywoliaeth i ni. Ni allwn ymddangos yn drahaus ynglŷn â hyn, yn anad dim, ond mae'n rhaid i ni wneud iddo weithio. Mae'n rhaid i ni sicrhau ei fod yn gweithio, ac rwy'n credu bod yr holl Aelodau yn y Siambr hon yn deall hynny. Os ydym yn edrych arno yn synhwyrol, mae angen i ni gael syniad nawr o'r egwyddorion cyffredinol y bydd ar Lywodraeth y DU eisiau eu dilyn. Ni fydd yn ddigon da i Lywodraeth y DU droi i fyny a dweud, 'Dyma beth rydym yn mynd i'w wneud, pa un a ydych yn ei hoffi ai peidio.' Ni fyddaf yn brathu fy nhafod yn gyhoeddus os bydd hynny'n digwydd, ond nid wyf i eisiau dechrau o safbwynt sy'n tanseilio safbwynt Llywodraeth y DU. Ond ni all Llywodraeth y DU ddisgwyl mynnu cefnogaeth y gweinyddiaethau datganoledig heb ymgynghori â'r gweinyddiaethau datganoledig mewn ffordd briodol. Y sefyllfa orau fyddai, ym mis Mawrth, i bob un o Lywodraethau y DU gyrraedd safbwynt trafod cyffredin, i ddangos yr undod hwnnw ac i ddangos y nerth hwnnw. Nid wyf yn credu bod Llywodraeth y DU eisiau dechrau cyd-drafod â gweddill yr UE gyda Chymru a'r Alban a Gogledd Iwerddon yn beirniadu'r DU yn gyhoeddus. Nid dyna fy man cychwyn i; nid wyf i eisiau bod yn y sefyllfa honno. Mae'n hynod bwysig, felly, ein bod yn cyrraedd pwynt lle mae Llywodraeth y DU yn estyn ei llaw, fel yr ydym ni wedi ei wneud, ac fel y mae'r Alban wedi ei wneud ac fel y mae Gogledd Iwerddon wedi ei wneud, i allu sicrhau llwyddiant y ddwy flynedd nesaf.