English: Okay. Well, you know, Mike, I've said that we need to build more houses. I've said that I'm happy with councils building houses now. In fact, I said that, I think, before colleagues in Westminster, in my party, came round to this. We just need to build. Whatever the necessary mechanisms or the help that would allow us to do that, I'm going to be very pragmatic. That's all I can say. So, it will remain, principally, an issue of supply. I have to say, on that issue, that certainly during the life of the fifth Assembly, in the housing debates and all the interventions I've been able to make, I have consistently challenged the housing projections, asked the Government to accept the alternative projection that they commissioned Professor Holmans to come up with, and pushed and pushed on this issue. Now we are seeing some intimations of change. I notice the sector out there is getting a bit more demanding about the number of social homes we should have, and I think that that is a good thing. We do need to build many, many more homes. But I believe, as do my colleagues, that the right to buy was a liberating and expansive policy for many, many people. How many? Well, 150,000 or so took this opportunity. It's become less popular because now it's perhaps not as attractive to as many people that remain in social housing. Given the price of houses, we are probably going to see the need for greater social housing provision anyway, but it was a fantastically successful policy. It remains a popular policy, as we saw in the evidence in the committee, and from views expressed by tenants and polling evidence out there. I do tell you this: I don't think we've seen the last of the right to buy. I think it is going to be an issue that will return, and there will always be its champions on this side, who will sing that song of a method of great home ownership that many people aspire to.
Welsh: Iawn. Wel, wyddoch chi, Mike, rwyf wedi dweud bod angen i ni adeiladu mwy o dai. Rwyf wedi dweud fy mod yn fodlon i gynghorau adeiladu tai nawr. Mewn gwirionedd, dywedais i hynny, rwy'n credu, cyn i gydweithwyr yn San Steffan, yn fy mhlaid i, gael eu hargyhoeddi o hyn. Mae angen inni adeiladu. Beth bynnag yw'r dulliau angenrheidiol neu'r cymorth a fyddai'n caniatáu inni wneud hynny, rwyf yn mynd i fod yn ymarferol iawn. Dyna'r cyfan y gallaf ei ddweud. Felly, bydd yn parhau, yn bennaf, yn fater o gyflenwad. Mae'n rhaid imi ddweud, ar y mater hwnnw, yn sicr yn ystod bywyd y pumed Cynulliad, yn y dadleuon am dai a'r holl ymyraethau yr wyf i wedi gallu eu gwneud, rwyf i wedi herio'r amcanestyniadau ar gyfer tai yn gyson, wedi gofyn i'r Llywodraeth dderbyn yr amcanestyniad amgen y gwnaeth gomisiynu yr Athro Holmans i'w lunio, ac wedi gwthio a gwthio ar y mater hwn. Rydym yn gweld rhai arwyddion o newid erbyn hyn. Rwy'n sylwi bod y sector allan yn y fan yna ychydig yn fwy taer o ran nifer y cartrefi cymdeithasol a ddylai fod gennym, ac rwy'n credu bod hynny'n beth da. Mae angen i ni adeiladu llawer iawn mwy o gartrefi. Ond rwyf i o'r farn, fel fy nghyd-Aelodau, fod y polisi hawl i brynu wedi bod yn un rhyddhaol a helaeth i nifer fawr iawn o bobl. Faint? Wel, cymerodd tua 150,000 y cyfle hwn. Mae wedi mynd yn llai poblogaidd oherwydd nad yw efallai mor ddeniadol nawr i faint bynnag o bobl sy'n dal i fod mewn tai cymdeithasol. O ystyried pris tai, byddwn yn gweld, mwy na thebyg, bod angen mwy o ddarpariaeth tai cymdeithasol beth bynnag, ond roedd yn bolisi anhygoel o lwyddiannus. Mae'n dal i fod yn bolisi poblogaidd, fel y gwelsom yn y dystiolaeth yn y Pwyllgor, ac o'r safbwyntiau a fynegwyd gan denantiaid a thystiolaeth o arolygon allan yn y fan yna. Rwy'n dweud hyn wrthych chi: dydw i ddim yn meddwl ein bod wedi gweld diwedd yr hawl i brynu. Rwy'n credu ei fod yn fater a fydd yn dychwelyd, a bydd ganddo hyrwyddwyr bob amser ar yr ochr hon, a fydd yn dweud ei fod yn ddull gwych o berchentyaeth y mae llawer o bobl yn dyheu amdano.