English: I welcome the fact that Janet Finch-Saunders says we need to double the amount of investment in social care, and I wish her well in her attempt to get that sort of money out of the UK Government - not likely with the current Government. But I also welcome the slightly more grounded position of Suzy Davies, that neither the Welsh Government nor the UK Government is a golden goose, and I think we have to look at this quite differently, really, particularly as there's unlikely to be any change in the levels of funding between now and 2020. I'm not sure that community hospitals are the answer as such, because, certainly based on my personal experience, older people nearing the end of their life want to be at home, most definitely. There is, of course, a role for respite hospices so that carers don't collapse under the strain of looking after their loved ones, but I think that - . So, there need to be various models of support given, and it's very important that, in line with the health and social care Act, we're looking holistically at people's needs and listening to what they want, and also understanding what level of support can come from their relatives, because, at the end of the day, they most want to be with their relatives or friends, where possible. But we cannot underestimate the strain that these cause to people who provide unpaid care, which particularly falls on women aged 50 to 64, but the gender inequality diminishes once people retire and, in fact, men are slightly more likely to be providing care than women after retirement age. The health of unpaid carers deteriorates incrementally with increasing levels of unpaid care. The burden of providing 50 hours or more unpaid care a week nevertheless, in terms of impact on their general health, is greatest amongst young carers under the age of 24. But we have to applaud the over 9,000 men and over 5,000 women who are in full-time employment and providing 50 hours or more of unpaid care. It seems to me that, in those circumstances, it's extremely important that we know who the unpaid carers are and that we're able to give them the support to make them not also become in need of care themselves. I think, if we look at what we are going to be able to do, the current situation, for example, in Cardiff - in Cardiff, in 2014, the last year that figures were available to me, they had 11 framework providers, plus spot contracts from another nearly 80 provider organisations. And the impact of competitive tendering drives down prices, depresses pay and conditions, and the race to the bottom, because of the return to the shareholders, is the key driver for private firms. And the continuity of care required is simply not there. If you think about the intimate care services that carers are having to provide, to not know the person who's changing your bed linen or helping you with toileting really is devastating, and we really do need to think of -
Welsh: Croesawaf y ffaith fod Janet Finch-Saunders yn dweud bod angen i ni ddyblu'r buddsoddiad mewn gofal cymdeithasol, ac rwy'n dymuno'n dda iddi yn ei hymgais i gael y math hwnnw o arian allan o Lywodraeth y DU - nid yw'n debygol gyda'r Llywodraeth bresennol. Ond rwyf hefyd yn croesawu safbwynt ychydig yn fwy cadarn Suzy Davies, nad yw Llywodraeth Cymru na Llywodraeth y DU yn wyddau aur, ac rwy'n meddwl bod yn rhaid i ni edrych ar hyn mewn ffordd eithaf gwahanol, mewn gwirionedd, yn enwedig gan ei bod yn annhebygol y bydd unrhyw newid yn lefelau'r cyllid rhwng nawr a 2020. Nid wyf yn siŵr mai ysbytai cymuned yw'r ateb fel y cyfryw, oherwydd, yn sicr ar sail fy mhrofiad personol, mae pobl hŷn sy'n agosáu at ddiwedd eu hoes eisiau bod gartref, yn bendant. Mae yna rôl, wrth gwrs, i hosbisau gofal seibiant fel nad yw gofalwyr yn disgyn o dan y straen o ofalu am eu hanwyliaid, ond rwy'n meddwl bod - . Felly, mae angen sicrhau bod modelau amrywiol o gymorth yn cael eu rhoi, ac mae'n bwysig iawn, yn unol â'r Ddeddf iechyd a gofal cymdeithasol, ein bod yn edrych yn holistaidd ar anghenion pobl a gwrando ar yr hyn y maent ei eisiau, a deall hefyd pa lefel o gefnogaeth a all ddod gan eu perthnasau, oherwydd yn y pen draw, gyda'u perthnasau neu eu ffrindiau y byddant fwyaf o eisiau bod, lle bo hynny'n bosibl. Ond ni allwn fychanu'r straen y mae'r rhain yn ei achosi i bobl sy'n darparu gofal di-dâl, gwaith sy'n dod i ran menywod rhwng 50 a 64 oed yn arbennig, ond mae'r anghydraddoldeb rhwng y rhywiau'n lleihau pan fydd pobl yn ymddeol ac mewn gwirionedd, mae dynion ychydig yn fwy tebygol o fod yn darparu gofal na menywod ar ôl oedran ymddeol. Mae iechyd gofalwyr di-dâl yn gwaethygu'n gynnyddrannol yn ôl y lefelau o ofal di-dâl. Mae'r baich o ddarparu 50 awr neu fwy o ofal di-dâl yr wythnos er hynny, o ran yr effaith ar eu hiechyd cyffredinol, ar ei uchaf ymysg gofalwyr ifanc o dan 24 oed. Ond mae'n rhaid i ni gymeradwyo'r 9,000 a mwy o ddynion a 5,000 a mwy o fenywod sy'n gweithio'n amser llawn ac yn darparu 50 awr neu fwy o ofal di-dâl. Mae'n ymddangos i mi, yn yr amgylchiadau hynny, ei bod yn hynod o bwysig i ni wybod pwy yw'r gofalwyr di-dâl a'n bod yn gallu rhoi cymorth iddynt er mwyn sicrhau na fyddant hwythau hefyd angen gofal eu hunain. Os edrychwn ar yr hyn yr ydym yn mynd i allu ei wneud, rwy'n meddwl bod y sefyllfa bresennol, er enghraifft, yng Nghaerdydd - yng Nghaerdydd, yn 2014, y flwyddyn ddiwethaf yr oedd ffigurau ar gael i mi, roedd ganddynt 11 o ddarparwyr fframwaith, yn ogystal â chontractau yn y fan a'r lle gyda bron i 80 o sefydliadau darparu eraill. Ac mae effaith tendro cystadleuol yn gwthio prisiau i lawr, yn gostwng cyflogau ac amodau, a'r ras i'r gwaelod, oherwydd yr enillion i'r cyfranddalwyr, yw'r sbardun allweddol i gwmnïau preifat. Ac yn syml iawn ni cheir y dilyniant gofal sy'n ofynnol. Os meddyliwch am y gwasanaethau gofal personol y mae gofalwyr yn gorfod eu darparu, mae cael person nad ydych yn ei adnabod i newid eich dillad gwely neu eich helpu i fynd i'r toiled yn ddinistriol iawn, ac mae gwir angen i ni feddwl -