English: It's been 70 years since the United Nations universal declaration of human rights was adopted, and we've come a long way in the last seven decades, but we haven't come far enough. For millions of people around the world, those universal promises and protections are nothing but a distant dream. The 30 articles that we hold so dear have little meaning to the people in Yemen or Venezuela, Syria or South Sudan, Somalia or Saudi Arabia. Men, women and children who struggle and fight each day just to stay alive do not enjoy the rights and protections drafted following the horrors of the second world war and the Holocaust. Many are forced to flee their homes and their former lives in search of safety, faced with journeys that are often as dangerous as the one they hope to leave behind as they cross the Mediterranean, or Mexico, in pursuit of a safe haven. But it is not just those in war-torn regions that are denied basic rights; we see human rights abuses in western civilisation. In the so-called land of the free, US citizens are denied basic rights, human rights, on a daily basis, and it is evident that members of the BME community do receive harsher prison sentences than white members. The US has a leader who is hostile to refugees and he thinks it is okay to forcibly break up families and imprison children whose only crime is to flee famine, war and persecution. Some families are not reunited and despite this, he is sometimes idolised by some people on the far right who hope to emulate him. Closer to home, our wheelchair users cannot travel together for any distances and be companions on a train or bus because our infrastructure is not equipped to ensure that equality. Also close to home, just down the road in Swansea, in Cardiff, we have a homeless epidemic, where men and women, many of whom are ex-forces, are denied their article 25 rights. Rather than ensuring these poor unfortunate souls have a right to a standard of living adequate for the health and well-being of themselves and of their families - including food, clothing, housing and medical care - some politicians are concerned with ensuring homeless people do not make their high streets look unsightly. In a park in Swansea the other day, I came across a person sleeping behind the bushes, hidden from view, wrapped in a blanket, ashamed to be homeless, and at that moment in time I felt ashamed to be a politician. We also have politicians and entire political parties who attack people based upon their religious views or their choice of dress, and seek to pit communities against one another and make celebrities out of people who spread racism, bigotry and misogyny online. And we have a right - we have to stand up to these people: people who want to see this document torn up, people who would love to see legally binding human rights removed, people who put petty nationalism before humanism. On 10 December 1948, the majority of world leaders had the foresight to see that our future did not lie in more warfare and division but that recognition of the inherent dignity and of the equal and inalienable rights of all members of the human family is the foundation of freedom, justice and peace in the world. We have to defend these rights from those who would see them torn up and diluted, not just from the likes of Bashar al-Assad, Vladimir Putin, Tayyip Erdoğan or Kim Jong-un, but from the likes of Gerard Batten and Tommy Robinson - Gerard Batten, who obviously thought that a woman's place was not in politics. Hopefully, it won't take another 70 years before all 7 billion of us who share this planet enjoy the same inalienable rights ratified by world leaders on 10 December 1948. I will be supporting both the amendments, Rhun, and will acknowledge that extremism in any form, whether it be extreme left, extreme right - anywhere - is not conducive to our environment and society. Because we are all equal regardless of the colour of our skin, the religion we follow, our sex, our physical ability, our economic situation or the country we live in, and the sooner everyone accepts that, the more peaceful our planet will be. Diolch yn fawr.
Welsh: Mae 70 mlynedd wedi bod ers i'r Cenhedloedd Unedig fabwysiadu'r datganiad cyffredinol o hawliau dynol, ac rydym wedi teithio'n bell yn y saith degawd diwethaf, ond nid ydym wedi teithio'n ddigon pell. I filiynau o bobl ledled y byd, nid yw'r amddiffyniadau a'r addewidion cyffredinol hynny'n ddim ond breuddwyd. Nid yw'r 30 erthygl sydd mor bwysig i ni yn golygu fawr ddim i bobl yn Yemen neu Venezuela, Syria neu Dde Swdan, Somalia neu Saudi Arabia. Nid yw dynion, menywod a phlant sy'n ymdrechu ac yn brwydro bob dydd i aros yn fyw yn mwynhau'r hawliau a'r amddiffyniadau a ddrafftiwyd ar ôl erchyllterau'r ail ryfel byd a'r Holocost. Mae llawer yn gorfod ffoi o'u cartrefi a'u bywydau blaenorol i chwilio am ddiogelwch, ac maent yn aml yn wynebu teithiau sydd yr un mor beryglus â'r sefyllfa y maent yn gobeithio ei gadael ar ôl wrth iddynt groesi Môr y Canoldir, neu Mecsico, ar drywydd hafan ddiogel. Ond nid y bobl mewn rhanbarthau sydd wedi'u rhwygo gan ryfel yw'r unig rai heb hawliau sylfaenol; gwelwn dorri hawliau dynol yn y byd gorllewinol. Yn yr hyn a elwir yn wlad y bobl rydd, caiff dinasyddion yn yr Unol Daleithiau eu hamddifadu o hawliau sylfaenol, hawliau dynol, ar sail ddyddiol, ac mae'n amlwg fod aelodau o gymunedau pobl dduon a lleiafrifoedd ethnig yn cael dedfrydau carchar llymach na phobl wyn. Mae arweinydd yr Unol Daleithiau'n elyniaethus tuag at ffoaduriaid ac mae'n credu ei bod yn iawn i chwalu teuluoedd drwy orfodaeth a charcharu plant nad ydynt wedi gwneud dim mwy na ffoi rhag newyn, rhyfel ac erledigaeth. Ni chaiff rhai teuluoedd eu haduno o gwbl ac er gwaethaf hyn, caiff ei addoli weithiau gan bobl ar yr asgell dde sy'n gobeithio ei efelychu. Yn nes adref, nid yw ein defnyddwyr cadeiriau olwyn yn gallu teithio gyda'i gilydd yn bell iawn a bod yn gyd-deithwyr ar drên neu fws am nad yw ein seilwaith wedi'i gyfarparu i sicrhau'r cydraddoldeb hwnnw. Hefyd yn nes adref, i lawr y ffordd yn Abertawe, yng Nghaerdydd, mae gennym epidemig o ddigartrefedd, lle'r amddifedir dynion a menywod, lawer ohonynt yn gyn-aelodau o'r lluoedd arfog, o'u hawliau erthygl 25. Yn hytrach na sicrhau bod gan y trueiniaid anffodus hyn hawl i safon byw sy'n ddigonol ar gyfer eu hiechyd a'u lles eu hunain a'u teuluoedd - gan gynnwys bwyd, dillad, tai a gofal meddygol - mae rhai gwleidyddion yn poeni ynglŷn â sicrhau nad yw pobl ddigartref yn gwneud i'r stryd fawr edrych yn ddiolwg. Mewn parc yn Abertawe y diwrnod o'r blaen, gwelais berson yn cysgu y tu ôl i'r llwyni, yn cuddio o olwg pawb, wedi'i lapio mewn blanced, yn teimlo cywilydd eu bod yn ddigartref, a'r foment honno, roeddwn yn teimlo cywilydd fy mod yn wleidydd. Mae gennym hefyd wleidyddion a phleidiau gwleidyddol cyfan sy'n ymosod ar bobl yn seiliedig ar eu barn grefyddol neu'r hyn y maent yn dewis ei wisgo, ac yn ceisio gosod cymunedau yn erbyn ei gilydd a gwneud enwogion o bobl sy'n lledaenu hiliaeth, rhagfarn a chasineb at wragedd ar-lein. Ac mae gennym hawl - mae'n rhaid i ni wrthsefyll y bobl hyn: pobl sydd eisiau i'r ddogfen hon gael ei rhwygo, pobl a fyddai wrth eu boddau'n gweld hawliau dynol sy'n rhwymo mewn cyfraith yn cael eu diddymu, pobl sy'n rhoi cenedlaetholdeb pitw o flaen dyngarwch. Ar 10 Rhagfyr 1948, roedd gan y rhan fwyaf o arweinwyr y byd y weledigaeth i weld nad rhyfeloedd a rhaniadau oedd ein dyfodol, ond yn hytrach, fod cydnabod urddas cynhenid a hawliau cyfartal ac anwahanadwy holl aelodau'r teulu dynol yn sylfaen i ryddid, cyfiawnder a heddwch yn y byd. Rhaid i ni amddiffyn yr hawliau hyn rhag y rhai sy'n dymuno eu distrywio a'u gwanhau, nid yn unig pobl fel Bashar al-Assad, Vladimir Putin, Tayyip Erdoğan neu Kim Jong-un, ond pobl fel Gerard Batten a Tommy Robinson - Gerard Batten, a oedd yn amlwg yn credu nad oes lle i fenywod mewn gwleidyddiaeth. Rwy'n gobeithio na fydd yn cymryd 70 mlynedd arall cyn y bydd y 7 biliwn ohonom sy'n rhannu'r blaned hon yn gallu mwynhau'r un hawliau anwahanadwy a gadarnhawyd gan arweinwyr y byd ar 10 Rhagfyr 1948. Byddaf yn cefnogi'r ddau welliant, Rhun, ac rwyf am gydnabod nad oes lle i eithafiaeth, ar unrhyw ffurf, boed yn eithafiaeth asgell chwith, eithafiaeth asgell dde - unrhyw le - yn ein hamgylchedd na'n cymdeithas. Oherwydd mae pawb ohonom yn gyfartal ni waeth beth yw lliw ein croen, pa grefydd rydym yn ei dilyn, ein rhywedd, ein gallu corfforol, ein sefyllfa economaidd na'r wlad rydym yn byw ynddi, a pho gyflymaf y bydd pawb yn derbyn hynny, y mwyaf heddychlon fydd ein planed. Diolch yn fawr.