English: Yes, indeed, and I'm privileged to take part in this debate. I'm not a member of Lynne Neagle's excellent committee. I commend Lynne Neagle as Chair, in the first instance. I'm the lowly Chair of the health committee in this place, and I don't know if I've mentioned before that I'm a GP as well, in Swansea, for about the last 38 years. So, from the front-line experience of dealing with the children's mental health service, it is really, really frustrating, I've got to say. We need an absolute step change - more than a step change, an actual revolution in the provision, not just of the mental health service for children and young people but in all the emotional and counselling support services as well, both in the voluntary sector and in the statutory sector as well. We need to increase statutory and non-statutory provision - actually, more people working to help our children and young people. Why is that? Well, over the years - . I used to do the baby clinic years ago, and beautiful babies that would be all happy, smiling, but I see them growing up now - they're now grandparents, as I told you yesterday - but growing up - . Sometimes if you're unlucky to be in a traumatised household, you suffer a horrendous childhood - beautiful babies become brutalised toddlers - and then you become a traumatised teenager, mistrusting everybody in authority, even those trying to help you. You self-harm, you're emotionally damaged, and who can you turn to? So, you try your GP. So, GPs, yes, we're programmed to help people, but unless I can convince secondary care that you've got a describable mental health disorder, they won't take you. Referrals to CAMHS are bounced back to the GP. That's because the element of a young person's distress is not taken into account at all. There has to be a proper diagnosis - that's the missing middle that this excellent report is going on about. And we have to muddle through with the missing middle, and that's not how we should be doing things in Wales in the twenty-first century. So, I keep seeing people, they are still growing up, my children and my young people, and some of them are horrendously damaged. And yet, I've got to wait for them to be bad enough to access CAMHS. Now that's not the stuff of early intervention. It's not the stuff of early intervention; that is about reaching a threshold of treatment and that's not what we're about nowadays, since we passed the excellent Mental Health (Wales) Measure under Jonathan Morgan's leadership here in 2010. It's about early intervention, it's about prevention, and we're still not doing it. We have to get those services on the ground. I don't want to keep seeing people in distress with my limited capabilities, with nowhere to refer them to, because they're not bad enough or don't have a mental health diagnosis, to sort them out. We can't cope with young people so distressed because of things that have happened without there being an actual mental health disorder. Yes, some people have a mental health disorder as well, but some young people don't and the distress of the whole situation is just not bad enough for us as a society to do anything about. It hurts us as GPs, having letters from secondary care saying, 'No, you can't refer this person here because there's no recognisable mental health disorder.' So, what am I supposed to do then? Yes, back to the schools. I have no locus of control over school-based counselling services, though. I'm looking forward that the full implementation of the recommendations here means that primary care, the voluntary sector and schools will work together - GPs, primary care and teachers together. Because, at the moment, we're bombing back and forth by default, because I can't help them. Hopefully, the teachers can. But we've got to empower our teachers as well, let's be fair. Let's be fair here now, because we're muddling through. Parity of physical and mental illness people say - well, if I've got a physically ill child, I pick up the phone, I ring secondary care, and they deal with it. I try getting hold of secondary care for children who are emotionally distressed, and nothing happens. That has to change. Diolch yn fawr.
Welsh: Yn wir, ac mae'n fraint cael cymryd rhan yn y ddadl hon. Nid wyf yn aelod o bwyllgor ardderchog Lynne Neagle. Rwy'n cymeradwyo Lynne Neagle fel Cadeirydd, yn y lle cyntaf. Rwy'n Gadeirydd dinod y pwyllgor iechyd yn y lle hwn, ac nid wyf yn gwybod a wyf fi wedi crybwyll o'r blaen fy mod yn feddyg teulu hefyd, yn Abertawe, ers 38 mlynedd. Felly, o brofiad rheng flaen o ymdrin â gwasanaethau iechyd meddwl i blant, mae'n wirioneddol rhwystredig, rhaid i mi ddweud. Mae angen newid llwyr - mwy na newid sylweddol, ond chwyldro go iawn yn y ddarpariaeth, nid yn unig o ran y gwasanaeth iechyd meddwl i blant a phobl ifanc, ond yn yr holl wasanaethau cymorth emosiynol a chwnsela yn ogystal, yn y sector gwirfoddol ac yn y sector statudol hefyd. Mae angen inni gynyddu'r ddarpariaeth statudol ac anstatudol - mewn gwirionedd, mwy o bobl yn gweithio i helpu ein plant a'n pobl ifanc. Pam felly? Wel, dros y blynyddoedd - . Roeddwn i'n arfer cynnal y clinig babanod flynyddoedd yn ôl, a babanod bendigedig a fyddai'n gwenu'n hapus, ond rwy'n eu gweld yn tyfu i fyny yn awr - bellach maent yn neiniau a theidiau, fel y dywedais wrthych ddoe - ond yn tyfu i fyny - . Weithiau os ydych chi'n anlwcus i fod mewn cartref sydd wedi dioddef trawma, rydych yn dioddef plentyndod erchyll - bydd babanod bendigedig yn tyfu'n blant bach sy'n troi'n dreisgar - ac wedyn yn bobl ifanc yn eu harddegau sy'n wynebu trawma, yn methu ymddiried mewn neb sydd mewn awdurdod, hyd yn oed y rhai sy'n ceisio eich helpu. Rydych yn hunan-niweidio, rydych wedi eich niweidio'n emosiynol, a phwy y gallwch droi atynt? Felly, rydych chi'n rhoi cynnig ar eich meddyg teulu. Felly, meddygon teulu, ie, rydym wedi ein rhaglennu i helpu pobl, ond oni bai fy mod yn gallu argyhoeddi gofal eilaidd fod gennych anhwylder iechyd meddwl y mae modd ei ddisgrifio, ni fyddant yn eich cymryd. Mae atgyfeiriadau i CAMHS yn bownsio'n ôl at y meddyg teulu. Mae hynny oherwydd nad yw'r elfen o drallod i berson ifanc yn cael ystyriaeth o gwbl. Rhaid cael diagnosis priodol - dyna'r canol coll fel y mae'r adroddiad rhagorol hwn yn sôn amdano. Ac mae'n rhaid inni stryffaglu drwyddi gyda'r canol coll, ac nid dyna sut y dylem fod yn gwneud pethau yng Nghymru yn yr unfed ganrif ar hugain. Felly, rwy'n dal i weld pobl, maent yn dal i dyfu fyny, fy mhlant a fy mhobl ifanc, ac mae rhai ohonynt wedi'u niweidio'n ddychrynllyd. Ac eto, mae'n rhaid i mi aros iddynt fod yn ddigon gwael i gael mynediad at CAMHS. Nawr, nid dyna yw ymyrraeth gynnar. Nid dyna yw ymyrraeth gynnar; ymwneud â chyrraedd trothwy o driniaeth y mae hynny, ac nid dyna fel y gwnawn bethau y dyddiau hyn, ers inni basio'r Mesur Iechyd Meddwl (Cymru) ardderchog dan arweiniad Jonathan Morgan yma yn 2010. Mae a wnelo ag ymyrryd yn gynnar, mae a wnelo ag atal, ac rydym yn dal i fod yn methu ei wneud. Rhaid inni gael y gwasanaethau hynny ar lawr gwlad. Nid wyf eisiau dal ati i weld pobl mewn trallod gyda fy ngalluoedd cyfyngedig, heb unman i'w cyfeirio i ddatrys eu problemau am nad ydynt yn ddigon gwael neu am nad ydynt wedi cael diagnosis iechyd meddwl. Ni allwn ymdopi â phobl ifanc mewn cymaint o drallod oherwydd pethau sydd wedi digwydd heb fod anhwylder iechyd meddwl go iawn yn bresennol. Oes, mae gan rai pobl anhwylder iechyd meddwl yn ogystal, ond nid pob unigolyn ifanc ac nid yw trallod yr holl sefyllfa yn ddigon drwg i ni fel cymdeithas wneud unrhyw beth yn ei gylch. Fel meddygon teulu, mae cael llythyrau o ofal eilaidd yn dweud, 'Na, ni allwch gyfeirio'r person hwn yma am nad oes ganddynt unrhyw anhwylder iechyd meddwl adnabyddadwy' yn ein brifo. Felly, beth ddylwn i ei wneud? Ie, yn ôl i'r ysgolion. Nid oes gennyf unrhyw reolaeth dros wasanaethau cwnsela mewn ysgolion, er hynny. Rwy'n edrych ymlaen at weld gweithrediad llawn yr argymhellion yma yn golygu y bydd gofal sylfaenol, y sector gwirfoddol ac ysgolion yn gweithio gyda'i gilydd - meddygon teulu, gofal sylfaenol ac athrawon gyda'i gilydd. Oherwydd, ar hyn o bryd, nid oes gennym ddewis ond pasio bobl yn ôl ac ymlaen, am na allaf fi eu helpu. Gobeithio y gall yr athrawon wneud hynny. Ond rhaid inni rymuso ein hathrawon yn ogystal, gadewch inni fod yn deg. Gadewch inni fod yn deg yma, oherwydd rydym yn stryffaglu. Mae pobl yn sôn am gydraddoldeb rhwng salwch corfforol a salwch meddyliol - wel, os oes gennyf blentyn sy'n sâl yn gorfforol, rwy'n codi'r ffôn, rwy'n ffonio gofal eilaidd, ac maent hwy'n ymdrin ag ef. Rwy'n ceisio cael gafael ar ofal eilaidd ar gyfer plant sydd mewn trallod emosiynol, ac nid oes dim yn digwydd. Mae'n rhaid i hynny newid. Diolch yn fawr.