English: Diolch, Dirprwy Lywydd. Today's debate promises to be a lively one. It's an issue on which nearly everyone has a strong feeling that they are right, and the stakes could not be higher. The motion before us calls on this place to declare its unequivocal support for a confirmatory referendum. Yes, we have called for unambiguous, uncouched in potential circumstance, clarity, because, goodness knows, the policies of the main Westminster parties have been a little confused of late, tacked together with tape to mask the deep division in their own ranks on this most divisive of issues. We welcome the Welsh Government's change of policy in support of a second referendum, come what may. It's the only way of untangling the Brexit knot. I've mentioned that Brexit is divisive; of course it is. It is difficult, and I understand why this issue is mired in tribulation for many elected representatives. But it is crucial that we think and do what is best for our constituents, not what is politically convenient. I recognise too why thousands of my constituents voted to leave, because of the apparent opportunity to take back control. That slogan resonated but it was cynical - cynical because it was untrue. The exact opposite has, in fact, happened, with events spiralling out of everyone's control - Westminster included. That misleading mantra promised an alternative to the frankly dire situation too many of my constituents are in, but the riches they were promised on the side of a bus will never reach them; we know that. The problems people face are not as a result of the EU, they're the result of the actions of the Westminster Government, negligence towards left-behind communities on one hand, and deliberately cruel policies targeting vulnerable individuals on the other. The hardship that people face is a result of the cuts, not the continent. Even many Brexiteer commentators have long since given up claiming that the UK's poorest communities will benefit from Brexit; it's now all about sovereignty or, to be more precise, the illusion of sovereignty. But in what guise does sovereignty entail losing control of our NHS, as Donald Trump has made clear it will have to be on the table in return for a trade deal? We are faced with a future where the next leader of the Tory party could very well be ready to throw our economy - my constituents' livelihoods - under that infamous bus in order to become Prime Minister. Most worryingly, there is a creeping, nefarious tendency amongst more and more advocates of Brexit, including the majority of conservative leadership hopefuls, to say that no deal is not only acceptable, not only falsely that people voted for it in 2016, which they did not, but also that no deal wouldn't be all that bad, really. I find it distasteful that Members here or in Westminster would claim that no deal would mean anything other than catastrophe and destitution for some of my constituents. This is not a parlour game. It is not a blinking contest. It will affect people's lives. So, we will support the Labour amendment, and it will come as a surprise to no-one that we will not be supporting the other amendments. Those who advocated leaving the EU have had one opportunity after another to deliver on the result, but when it came to the crunch, they had nothing to bring to the table except empty rhetoric, so they resigned instead. They've had their chance and they've failed, leaving us with no choice but to revisit the original decision, but this time knowing what's at stake, including our NHS. It is a far cry from the £350 million a week that was promised. Llywydd, one of the most worrying newspeak-esque sentiments that is parroted now is that having a second vote would be undemocratic. I cannot fathom how anyone can claim that putting a vote to the people undermines democracy. It is a contradiction in terms. Let me remind Members in this Chamber: a second vote would still involve a choice and people will be free to campaign for either side. I remain very concerned at how Brexit has poisoned debate - name calling, shouting from a sedentary position, jeering. Society is also divided and a referendum alone will not be enough to heal those divisions. I know that. That will involve a far more inclusive, cross-party, cross-community effort. But a referendum is a necessary step along this path, because every other scenario facing us is worse. The result of the 2016 referendum delivered a narrow win for a flawed, possibly criminally negligent campaign that made promises to the people I represent that will never be fulfilled. Worse, the people who made those claims knew this. They didn't care, so we have come to this. Members on the other side of this argument often talk about respecting democracy. Well, democracy is a constant, it is not a fixed moment. The most democratic thing is to give the people a final say; to pretend otherwise is to pull the wool over everyone's eyes. There is still time to step back from the brink, to protect the £245 million Wales receives every year from being in the EU, time to protect our industries, time to reaffirm workers' rights, time to take the path that offers the best and brightest future for Wales and our citizens by choosing to remain in the EU. It is not too late. I urge Members to support the motion and to allow the people of Wales the opportunity to make that choice.
Welsh: Diolch, Ddirprwy Lywydd. Mae'r ddadl heddiw'n addo bod yn un fywiog. Mae'n fater y mae bron bawb yn teimlo'n gryf eu bod yn iawn yn ei gylch, ac mae cymaint yn y fantol. Mae'r cynnig ger ein bron yn galw ar y lle hwn i ddatgan ei gefnogaeth ddigamsyniol i refferendwm cadarnhau. Do, rydym wedi galw am eglurder diamwys heb ei gymylu gan amgylchiadau posibl, oherwydd dyn a ŵyr, mae polisïau'r prif bleidiau yn San Steffan wedi bod braidd yn ddryslyd yn ddiweddar, wedi'u glynu at ei gilydd â thâp i guddio'r rhaniad dwfn yn eu rhengoedd eu hunain ar y mater tra chynhennus hwn. Rydym yn croesawu newid polisi Llywodraeth Cymru i gefnogi ail refferendwm, beth bynnag a ddaw. Dyma'r unig ffordd o ddatglymu cwlwm Brexit. Rwyf wedi crybwyll fod Brexit yn gynhennus; wrth gwrs ei fod. Mae'n anodd, ac rwy'n deall pam fod y mater yn llawn o drafferth i lawer o gynrychiolwyr etholedig. Ond mae'n hollbwysig ein bod yn meddwl ac yn gwneud yr hyn sydd orau i'n hetholwyr, yn hytrach na'r hyn sy'n wleidyddol gyfleus. Rwy'n cydnabod hefyd pam y pleidleisiodd miloedd o fy etholwyr o blaid gadael, oherwydd y cyfle ymddangosiadol i adfer rheolaeth. Roedd y slogan hwnnw'n canu clychau, ond roedd yn un sinigaidd - yn sinigaidd am nad oedd yn wir. Mae'r gwrthwyneb wedi digwydd mewn gwirionedd, gyda digwyddiadau'n chwyrlïo allan o reolaeth pawb - gan gynnwys San Steffan. Addawodd y mantra camarweiniol hwnnw ddewis arall yn lle'r sefyllfa druenus y mae gormod o fy etholwyr ynddi, ond ni fydd y cyfoeth a addawyd iddynt ar ochr bws byth yn eu cyrraedd; fe wyddom hynny. Nid bai'r UE yw'r problemau y mae pobl yn eu hwynebu, deilliant o weithredoedd Llywodraeth San Steffan, esgeulustra tuag at gymunedau a adawyd ar ôl ar y naill law, a pholisïau sy'n fwriadol greulon yn targedu unigolion agored i niwed ar y llall. Canlyniad y toriadau, nid y cyfandir, yw'r caledi y mae pobl yn ei wynebu. Mae llawer o sylwebyddion a gefnogai Brexit hyd yn oed wedi hen roi'r gorau i honni y bydd cymunedau tlotaf y DU yn elwa o Brexit; mae'r cyfan yn ymwneud yn awr â sofraniaeth, neu i fod yn fwy manwl, y camargraff o sofraniaeth. Ond ym mha wedd y mae sofraniaeth yn golygu colli rheolaeth ar ein GIG, rhywbeth y mae Donald Trump wedi dweud yn glir y bydd yn rhaid iddo fod ar y bwrdd yn gyfnewid am gytundeb masnach? Rydym yn wynebu dyfodol lle gallai arweinydd nesaf y blaid Dorïaidd fod yn barod iawn i daflu ein heconomi - bywoliaeth fy etholwyr - o dan y bws gwaradwyddus hwnnw er mwyn bod yn Brif Weinidog. Yr hyn sy'n peri'r pryder mwyaf yw bod tuedd lechwraidd ac ysgeler ymysg mwy a mwy o gefnogwyr Brexit, gan gynnwys y mwyafrif o'r ymgeiswyr am arweinyddiaeth y Ceidwadwyr, i ddweud bod dim bargen nid yn unig yn dderbyniol, nid yn unig, yn dwyllodrus, fod pobl wedi pleidleisio o'i blaid yn 2016, er na wnaethant hynny, ond hefyd na fyddai dim bargen mor ddrwg â hynny mewn gwirionedd. Mae'n gas gennyf feddwl y byddai Aelodau yma neu yn San Steffan yn honni na fyddai dim bargen yn golygu unrhyw beth heblaw trychineb ac amddifadedd i rai o fy etholwyr. Nid gêm mo hon. Nid cystadleuaeth i weld pwy sy'n ildio gyntaf. Bydd yn effeithio ar fywydau pobl. Felly, byddwn yn cefnogi gwelliant Llafur, ac ni fydd yn syndod i neb na fyddwn yn cefnogi'r gwelliannau eraill. Mae'r rheini a oedd o blaid gadael yr UE wedi cael un cyfle ar ôl y llall i wireddu'r canlyniad, ond pan ddaeth hi i'r pen, nid oedd ganddynt unrhyw beth i'w gynnig heblaw rhethreg wag, felly fe wnaethant ymddiswyddo yn lle hynny. Maent wedi cael eu cyfle ac maent wedi methu, gan ein gadael heb unrhyw ddewis ond ailedrych ar y penderfyniad gwreiddiol, ond y tro hwn gan wybod beth sydd yn y fantol, gan gynnwys ein GIG. Mae'n bell iawn o'r £350 miliwn yr wythnos a addawyd. Lywydd, un o'r safbwyntiau 'newspeak' newydd mwyaf gofidus sy'n cael eu hailadrodd yn awr yw y byddai cael ail bleidlais yn annemocrataidd. Ni allaf ddirnad sut y gall unrhyw un honni bod rhoi pleidlais i'r bobl yn tanseilio democratiaeth. Mae'n groesddywediad. Gadewch i mi atgoffa Aelodau yn y Siambr hon: byddai ail bleidlais yn dal i roi dewis a bydd pobl yn rhydd i ymgyrchu dros y naill ochr neu'r llall. Rwy'n dal i fod yn bryderus iawn ynghylch y modd y mae Brexit wedi gwenwyno dadleuon - gwleidyddion yn galw enwau, yn gweiddi ar eu heistedd, yn gwawdio. Rhennir cymdeithas hefyd ac ni fydd refferendwm ei hun yn ddigon i wella rhaniadau o'r fath. Rwy'n gwybod hynny. Bydd hynny'n galw am ymdrech fwy cynhwysol, trawsbleidiol ac ar draws y gymuned. Ond mae refferendwm yn gam angenrheidiol ar hyd y llwybr hwn, oherwydd mae pob senario arall sy'n ein hwynebu yn waeth. Cyflawnodd canlyniad y refferendwm yn 2016 fuddugoliaeth gul i ymgyrch wallus, troseddol esgeulus o bosibl, a wnaeth addewidion na chânt byth mo'u gwireddu i'r bobl rwy'n eu cynrychioli. Yn waeth na hynny, roedd y bobl a wnaeth yr honiadau'n gwybod hyn. Nid oeddent yn malio, felly mae hi wedi dod i hyn. Mae'r Aelodau ar yr ochr arall i'r ddadl yn aml yn sôn am barchu democratiaeth. Wel, mae democratiaeth yn wastadol, nid moment benodol yw hi. Y peth mwyaf democrataidd yw rhoi llais terfynol i'r bobl; mae esgus fel arall yn gyfystyr â lluchio llwch i lygaid pawb. Mae amser o hyd i gamu'n ôl o'r dibyn, i ddiogelu'r £245 miliwn y mae Cymru'n ei gael bob blwyddyn o fod yn yr UE, amser i amddiffyn ein diwydiannau, amser i ailgadarnhau hawliau gweithwyr, amser i ddilyn y llwybr sy'n cynnig y dyfodol gorau a disgleiriaf i Gymru a'n dinasyddion drwy ddewis aros yn yr UE. Nid yw'n rhy hwyr. Rwy'n annog yr Aelodau i gefnogi'r cynnig ac i roi cyfle i bobl Cymru wneud y dewis hwnnw.