English: Diolch, Llywydd. I beg to move the amendment standing in the name of Caroline Jones. Just over two years ago, the Government published, at the taxpayers' expense, a glossy 16-page document, which went to every house in the country, predicting the end of the world if the British people had the temerity to vote for national self-government. David Cameron made speeches up and down the land warning of the dire consequences, assuming the role of the fat boy in The Pickwick Papers, who said, 'I wants to make your flesh creep'. The whole of the business and media establishment, Government, the civil service, were devoted to trying to browbeat the British people into voting to stay in the EU, and yet 17.4 million people - the largest democratic vote ever in the United Kingdom - voted to leave the EU. And in Wales, where a majority of the people voted to leave, the votes were highest in Valleys seats like Blaenau Gwent, which I think holds the prize for the highest percentage of 'leave' voters: two thirds voted to leave. Now, here, I - [ Interruption.] Here, I join the First Minister in that part of his speech where he referred to the shambolic negotiations that have been conducted by Theresa May and her Ministers in the last two years. This indicates a total lack of preparation on the part of the UK Government for life post Brexit, which is, I think, a betrayal of what those 17.4 million people voted for. Theresa May is one of those people for whom her indecision is final because the Government ping-pongs around day in and day out, as the First Minister has eloquently described. I never thought I would say this about anybody, but actually Theresa May makes John Major look like a paragon of decisiveness. At the end of two years, nearly, since we had that vote, the upshot is that we're about to become just a non-voting member of the EU, it seems. I'd like to quote from an article that was just a few days ago published by Daniel Hannan, a Conservative Member of the European Parliament, where he said, 'The United Kingdom is inching toward an open-ended transition period that will leave almost everything as it is. Brussels will continue to run our agriculture, our fisheries, our overseas trade, our employment laws. We shall continue to pump our squillions across the Channel. Our laws will remain subject to Euro-judges. Only one significant thing will change: we shall lose our representation in the EU institutions and, with it, our ability to block harmful new laws. Why is Britain, the world's fifth economy and fourth military power, contemplating a form of thraldom that none of the EU's other neighbours - not Albania or Ukraine, never mind Norway - would dream of accepting? Is it sheer ineptness, or do some of our officials actively want it?' I think the answer to those questions is 'both'. I give way.
Welsh: Diolch, Llywydd. Hoffwn i gynnig y gwelliant yn enw Caroline Jones. Ychydig dros ddwy flynedd yn ôl, cyhoeddodd y Llywodraeth, ar draul y trethdalwyr, ddogfen 16-tudalen sgleiniog, a aeth i bob tŷ yn y wlad, yn rhagfynegi diwedd y byd os oedd gan bobl Prydain yr hyfdra i bleidleisio o blaid hunanlywodraeth genedlaethol. Cyflwynodd David Cameron areithiau ar hyd a lled yr ynysoedd hyn yn darogan gwae, gan gymryd swyddogaeth y bachgen tew yn The Pickwick Papers, a ddywedodd, 'I wants to make your flesh creep'. Roedd yr holl sefydliad busnes a chyfryngau, y Llywodraeth, y gwasanaeth sifil, wedi ymgysegru i geisio gorfodi pobl Prydain i bleidleisio i aros yn yr UE, ac eto pleidleisiodd 17.4 miliwn o bobl - y bleidlais ddemocrataidd fwyaf erioed yn y Deyrnas Unedig - i adael yr UE. Ac yng Nghymru, lle pleidleisiodd mwyafrif y bobl i adael, roedd y pleidleisiau ar eu huchaf yn y Cymoedd mewn seddi fel Blaenau Gwent, sy'n dal y wobr am y ganran uchaf o b leidleiswyr ' gadael': pleidleisiodd dwy ran o dair i adael. Nawr, yma, rwyf - [ torri ar draws.] Ymunaf yma â'r Prif Weinidog yn y rhan honno o'i araith lle cyfeiriodd at y trafodaethau traed moch y mae Theresa May a'i Gweinidogion wedi eu cynnal yn y ddwy flynedd diwethaf. Mae hyn yn dangos diffyg paratoi llwyr ar ran Llywodraeth y DU ar gyfer bywyd ar ôl Brexit, sydd, rwy'n credu, yn bradychu'r hyn y pleidleisiodd yr 17.4 miliwn o bobl hynny o'i blaid. Mae Theresa May yn un o'r bobl hynny y mae ei amhendantrwydd yn derfynol oherwydd mae'r Llywodraeth yn gogr-droi ddydd ar ôl dydd, fel y disgrifiodd Prif Weinidog Cymru yn huawdl. Ni feddyliais y byddwn yn dweud hyn am neb, ond mewn gwirionedd mae Theresa May yn gwneud i John Major edrych yn batrwm o bendantrwydd. Ar ddiwedd dwy flynedd, bron, ers inni gael y bleidlais honno, y canlyniad yw ein bod ar fin dod yn ddim byd ond Aelod heb bleidlais o'r UE, yn ôl pob tebyg. Hoffwn i gyfeirio at erthygl a gyhoeddwyd ychydig ddyddiau yn ôl gan Daniel Hannan, Aelod Ceidwadol o Senedd Ewrop, pan ddywedodd fod y Deyrnas Unedig yn symud tuag at gyfnod pontio penagored a fydd yn gadael bron popeth fel y mae. Bydd Brwsel yn parhau i redeg ein hamaethyddiaeth, ein pysgodfeydd, ein masnach dramor, ein deddfau cyflogaeth. Byddwn yn parhau i anfon ein miliynau ar draws y sianel. Bydd ein cyfreithiau yn parhau'n ddarostyngedig i feirniaid Ewrop. Dim ond un peth pendant fydd yn newid: Byddwn yn colli ein cynrychiolaeth yn sefydliadau'r UE a, gyda hynny, ein gallu i atal cyfreithiau newydd niweidiol. Pam mae Prydain, pumed economi a ph edwerydd grym milwrol mwya'r byd, yn ystyried ffurf o gaethwasiaeth na fyddai unrhyw un arall o gymdogion yr UE - Albania na'r Wcráin, heb sôn am Norwy - yn breuddwydio ei derbyn? Ai anfedrusrwydd pur yw hyn, neu a yw rhai o'n swyddogion yn eiddgar i gael hynny? Rwy'n credu mai'r ateb i'r cwestiynau hynny yw 'y ddau'. Ildiaf.