English: I rise as somebody who had six years as a fisheries Minister, and who agrees wholeheartedly that the common fisheries policy is a disaster. It's encouraged over-fishing, encouraged mechanised forms of fishing that have literally dredged sea beds of their life and is still a problem now. So, I shed no tears for the common fisheries policy, but I think it is important that we are realistic about what can be delivered here. Britain's fisheries began their decline many, many, many decades ago, and by the 1960s most of the fisheries were dead, long before we entered the European Union. And I do caution Members who suggest that somehow those stocks can suddenly bounce back overnight; they clearly won't be able to do that. We were as guilty of over-fishing as the EU has been with the common fisheries policy. Secondly, I think it's again worth emphasising that the 200-mile zone, which I asked David Rowlands about, doesn't actually exist, in the main, for the UK around these islands. Ireland is 80 miles away from Wales. So, clearly, there's not a 200-mile zone around the UK in the western part, otherwise the whole of Ireland would be included in it, and it's the same in most of the North sea. And it does mean, of course, that not only does there have to be fisheries management between the four nations of the UK, but if we take the Irish sea, as an example, there has to be joint management with the EU. Otherwise, the management of the fisheries doesn't work, because fish, as Andrew R.T. Davies has rightly said, will swim back and forth over the boundaries. So, we still will need co-operation with the EU in the future.
Welsh: Rwy'n codi fel rhywun a gafodd chwe blynedd fel Gweinidog pysgodfeydd, ac sy'n cytuno'n llwyr fod y polisi pysgodfeydd cyffredin yn drychineb. Mae wedi annog gor-bysgota, wedi annog ffurfiau mecanyddol o bysgota sydd wedi carthu bywyd o wely'r môr yn llythrennol ac sy'n dal i fod yn broblem yn awr. Felly, ni fyddaf yn wylo dagrau dros y polisi pysgodfeydd cyffredin, ond credaf ei bod yn bwysig ein bod yn realistig ynglŷn â'r hyn y gellir ei gyflawni yma. Dechreuodd pysgodfeydd Prydain ddirywio ddegawdau lawer yn ôl, ac erbyn y 1960au roedd y rhan fwyaf o'r pysgodfeydd wedi marw, ymhell cyn inni ymuno â'r Undeb Ewropeaidd. Ac rwy'n rhybuddio'r Aelodau sy'n awgrymu bod y stociau hynny rywsut yn gallu llamu'n ôl yn sydyn dros nos; mae'n amlwg na fyddant yn gallu gwneud hynny. Roeddem ni lawn mor euog o or-bysgota ag y mae'r UE wedi bod gyda'r polisi pysgodfeydd cyffredin. Yn ail, rwy'n credu ei bod yn werth pwysleisio eto nad yw'r parth 200 milltir y gofynnais i David Rowlands yn ei gylch yn bodoli at ei gilydd i'r DU o gwmpas yr ynysoedd hyn mewn gwirionedd. Mae Iwerddon 80 milltir i ffwrdd o Gymru. Felly, yn amlwg, nid oes parth 200 milltir o gwmpas y DU yn y rhan orllewinol, fel arall byddai Iwerddon gyfan wedi'i chynnwys ynddo, ac mae'r un peth yn wir yn y rhan fwyaf o Fôr y Gogledd. Ac mae'n golygu, wrth gwrs, nid yn unig fod yn rhaid rheoli pysgodfeydd rhwng pedair gwlad y DU, ond os cymerwn fôr Iwerddon fel enghraifft, rhaid rheoli ar y cyd â'r UE. Fel arall, nid yw rheoli'r pysgodfeydd yn gweithio, oherwydd bydd pysgod, fel y dywedodd Andrew R.T. Davies yn gywir, yn nofio'n ôl ac ymlaen dros y ffiniau. Felly, bydd angen parhau i gydweithredu â'r UE yn y dyfodol.