English: Diolch. Preparations are accelerating for a 'no deal' Brexit. Stockpiling medicine and food is getting the attention of the media, but the reality for the Welsh economy could be far more austere. Our economic policy has focused on providing support to so-called anchor companies - large multinationals with bases in Wales that we have favoured with grants and other financial inducements. But once barriers start popping up that create costly delays, the judgments made in the global head offices of where to put future investment will quickly disfavour Wales. As this week's comments by Ford in Europe signalled, we may find soon that anchors are pulled up. It seems to me that part of what we must do is confront the fact that we cannot continue to give large grants to huge corporations to entice them to stay in our communities when the going gets tough. The going is already tough, and we are pouring much needed resources into a sieve, watching our investments drained away to tax havens, for little lasting return on the ground. Wales has had great success in pursuing foreign capital. We've had record low levels of unemployment. We have record levels of foreign direct investment. And yet, many people are still profoundly disconnected, working in fragile jobs for low wages. Llywydd, the economy isn't just about GVA. It's also about people's lived experiences, and a foundational economy approach allows us to rethink. Almost half of the people in Wales are employed in what we might think of as the foundational economy: the mundane, everyday part of our economy; the parts delivering basic goods and services in their communities - care, food, energy and housing, to name just some - the parts that can't easily shift when the international economy dips. And this grounded sector has been neglected by policy right across the UK as we've focused on the next shiny project, and the next ribbon-cutting opportunity. And we have to change that.
Welsh: Diolch. Mae'r paratoadau'n cyflymu ar gyfer Brexit 'dim bargen'. Mae storio meddyginiaeth a bwyd yn cael sylw'r cyfryngau, ond gallai'r realiti i economi Cymru fod yn llawer gwaeth. Mae ein polisi economaidd wedi canolbwyntio ar roi cymorth i gwmnïau angori fel y'u gelwir - cwmnïau rhyngwladol mawr gyda chanolfannau yng Nghymru a gefnogwyd gennym â grantiau a chymhellion eraill. Ond pan fydd rhwystrau'n dechrau cael eu codi a fydd yn creu oedi costus, buan iawn y bydd y penderfyniadau a wneir yn y prif swyddfeydd byd-eang ynglŷn â ble i fuddsoddi arian yn y dyfodol yn anffafrio Cymru. Fel y dangosodd sylwadau Ford in Europe yr wythnos hon, mae'n bosibl y bydd yr angorau'n cael eu codi cyn bo hir. Mae'n ymddangos i mi mai rhan o'r hyn sy'n rhaid inni ei wneud yw wynebu'r ffaith na allwn barhau i roi grantiau mawr i gorfforaethau enfawr er mwyn eu denu i aros yn ein cymunedau pan fydd pethau'n mynd yn anodd. Mae pethau'n anodd eisoes, ac rydym yn arllwys adnoddau mawr eu hangen i mewn i ogr, ac yn gwylio ein buddsoddiadau'n llifo i hafanau trethi, a hynny am ychydig iawn o enillion ar lawr gwlad. Mae Cymru wedi cael llwyddiant mawr yn mynd ar drywydd cyfalaf tramor. Rydym wedi gweld y lefelau isaf erioed o ddiweithdra. Mae gennym y lefelau uchaf erioed o fuddsoddiad uniongyrchol tramor. Ac eto, mae llawer o bobl wedi'u datgysylltu'n enbyd, yn gweithio mewn swyddi bregus am gyflogau isel. Lywydd, nid â gwerth ychwanegol gros yn unig y mae a wnelo'r economi. Mae'n ymwneud hefyd â phrofiadau bywyd pobl, ac mae dull o weithredu ar sail economi sylfaenol yn caniatáu inni ailystyried ein sefyllfa. Mae bron i hanner pobl Cymru'n cael eu cyflogi yn yr hyn y gallwn ei hystyried yn economi sylfaenol: y rhan gyffredin, bob dydd o'n heconomi; y rhannau sy'n darparu nwyddau a gwasanaethau sylfaenol yn eu cymunedau - gofal, bwyd, ynni a thai, i enwi rhai yn unig - y rhannau nad ydynt yn gallu addasu'n hawdd pan fo'r economi ryngwladol yn dioddef. Ac mae'r sector sylfaenol hwn wedi cael ei esgeuluso gan bolisïau ar draws y DU wrth inni ganolbwyntio ar y prosiect sgleiniog nesaf, a'r cyfle nesaf i dorri rhuban. Ac mae'n rhaid i ni newid hynny.