English: An excellent introduction by Jack, and a really interesting debate by people from all parties, and that's how it should be. It seems to me that the COVID pandemic, and the collective action that has been required to beat it, is what has propelled radical responses into the spotlight. Who would have thought that a Chancellor of the Exchequer, in one of the most right-wing libertarian Governments the UK has had in living memory, would agree to pay 80 per cent of all this country's wages in order to save people's jobs? I've long supported the principle of a universal basic income. I was an early adopter of Wages for Housework, long before many Members, including Jack, were born. We need to remember that the original family allowance, which then became child benefit, was intended to recognise the important work of bringing up the next generation. Sadly, it's been allowed to wither on the vine and is a completely insufficient contribution by society to the cost of bringing up our children. But until recently, I didn't feel that now was the time to be pushing for a UBI, because I thought, in the middle of a pandemic, there were just far too many other immediate problems that Governments needed to deal with. And in addition to that, Welsh Government neither has the resources nor, indeed, the powers to make it happen. But I think the depth of the crisis we are now facing, that are coming together, make this something that we really, now, urgently need to look at, because we are not just facing a pandemic, we are also facing the real possibility of the UK severing its ties with our European neighbours after 40 years without achieving a workable trade deal. And in addition to that, we have the gathering climate crisis, which, if we do nothing about it, will simply get much, much worse very, very quickly. So, I am convinced that this is what we now need: a universal basic income to protect our country from the level of economic and social disintegration that is far greater and more devastating than anything we saw in 1973, 1982, 1989 and 2008. Above all, we have to avoid the violent political upheavals that are often triggered by the failure to manage economic shockwaves. Goodness knows what would have happened in 2008 if Gordon Brown and Alistair Darling hadn't managed to prevent the complete collapse of all our banks. So, before COVID, Wales was already suffering from very high levels of insecurity, as others have already said. We know that one in eight people have insecure employment, and Wales has one of the highest levels of zero-hours contracts, which is probably the most insecure way in which anybody is forced to try and juggle home and work responsibilities. But underpinning that disgraceful statistic is the fact that one third of children in this country live in households that struggle to put sufficient food on the table without skimping on other essentials like heating and school trips, and this in the sixth richest economy in the world. We also have this punitive and wasteful benefits system, designed to punish people for being unable to find a job, even if none exists. As Mick has already pointed out, universal benefit could have been, if properly funded and implemented differently, the reliable safety net that any civilised society needs when people get into difficulties, but it wasn't, and it isn't. It's just increased the misery and impoverishment of the most vulnerable. You can read on social media some of the appalling things that happen to people as soon as they have any change in their universal benefit. Simply forcing people to wait five weeks for any money on universal benefit is just a calling card for loan sharks and spiralling debt. Universal benefit is costing -
Welsh: Cyflwyniad rhagorol gan Jack, a dadl ddiddorol iawn gan bobl o bob plaid, a dyna sut y dylai fod. Mae'n ymddangos i mi mai'r pandemig COVID, a'r cydweithredu sy'n rhaid ei gael i'w drechu, yw'r hyn sydd wedi dod ag ymatebion radical o dan y chwyddwydr. Pwy fyddai wedi meddwl y byddai Canghellor y Trysorlys, yn un o'r Llywodraethau rhyddewyllysol mwyaf asgell dde y mae'r DU wedi'i chael ers cyn cof, yn cytuno i dalu 80 y cant o holl gyflogau'r wlad hon er mwyn achub swyddi pobl? Rwyf wedi cefnogi'r egwyddor o incwm sylfaenol cyffredinol ers tro byd. Roeddwn yn un o gefnogwyr cynnar Wages for Housework, ymhell cyn i lawer o'r Aelodau, gan gynnwys Jack, gael eu geni. Mae angen inni gofio mai nod y lwfans teulu gwreiddiol, a ddaeth yn fudd-dal plant yn ddiweddarach, oedd cydnabod y gwaith pwysig o fagu'r genhedlaeth nesaf. Yn anffodus, mae wedi cael ei adael i ddihoeni ac mae'n gyfraniad cwbl annigonol gan gymdeithas at y gost o fagu ein plant. Ond tan yn ddiweddar, nid oeddwn yn teimlo mai nawr oedd yr amser i bwyso am incwm sylfaenol cyffredinol, oherwydd roeddwn yn credu, yng nghanol pandemig, fod llawer gormod o broblemau uniongyrchol eraill roedd angen i Lywodraethau fynd i'r afael â hwy. Ac yn ogystal â hynny, nid oes gan Lywodraeth Cymru adnoddau, na phwerau yn wir, i wneud iddo ddigwydd. Ond rwy'n credu bod dyfnder yr argyfwng a wynebwn yn awr, yr argyfyngau sy'n hel at ei gilydd, yn gwneud hyn yn rhywbeth y mae gwir angen inni edrych arno ar fyrder yn awr, oherwydd nid pandemig yn unig rydym yn ei wynebu, rydym hefyd yn wynebu'r posibilrwydd gwirioneddol y bydd y DU yn torri ei chysylltiadau â'n cymdogion Ewropeaidd ar ôl 40 mlynedd heb gael cytundeb masnach dichonadwy. Ac ar ben hynny, mae gennym argyfwng hinsawdd cynyddol, a fydd, os na wnawn unrhyw beth yn ei gylch, yn gwaethygu'n gyflym iawn. Felly, rwy'n argyhoeddedig mai dyma sydd ei angen arnom yn awr: incwm sylfaenol cyffredinol i ddiogelu ein gwlad rhag y lefel o chwalfa economaidd a chymdeithasol sy'n llawer mwy ac yn fwy dinistriol nag unrhyw beth a welsom yn 1973, 1982, 1989 a 2008. Yn anad dim, mae'n rhaid inni osgoi'r newidiadau gwleidyddol treisgar sy'n aml yn cael eu sbarduno gan fethiant i reoli ysgytiadau economaidd. Dyn a ŵyr beth fyddai wedi digwydd yn 2008 pe na bai Gordon Brown ac Alistair Darling wedi llwyddo i atal ein holl fanciau rhag mynd i'r wal. Felly, cyn COVID, roedd Cymru eisoes yn dioddef o lefelau uchel iawn o ansicrwydd, fel y mae eraill wedi'i ddweud eisoes. Gwyddom fod un o bob wyth o bobl mewn gwaith ansicr, ac mae gan Gymru un o'r lefelau uchaf o gontractau dim oriau, sef y ffordd fwyaf ansicr, mae'n debyg, i unrhyw un orfod ceisio jyglo cyfrifoldebau cartref a gwaith. Ond yn sail i'r ystadegyn gwarthus hwnnw mae'r ffaith bod traean o blant yn y wlad hon yn byw ar aelwydydd sy'n ei chael yn anodd rhoi digon o fwyd ar y bwrdd heb wneud arbedion ar hanfodion eraill fel gwres a theithiau ysgol, ac mae hyn yn digwydd yn y chweched economi gyfoethocaf yn y byd. Hefyd, mae gennym system fudd-daliadau gosbol a gwastraffus, a gynlluniwyd i gosbi pobl am fethu dod o hyd i swydd, hyd yn oed os nad oes swyddi'n bodoli. Fel y mae Mick eisoes wedi'i ddweud, pe bai budd-daliadau cyffredinol wedi cael eu hariannu'n briodol a'u gweithredu mewn ffordd wahanol, gallent fod yn rhwyd ddiogelwch ddibynadwy y mae unrhyw gymdeithas wâr ei hangen pan fydd pobl yn mynd i drafferthion, ond ni ddigwyddodd hynny, ac nid yw hynny'n wir. Y cyfan a wnaethant yw cynyddu diflastod a thlodi'r rhai mwyaf agored i niwed. Ar y cyfryngau cymdeithasol, gallwch ddarllen am rai o'r pethau gwarthus sy'n digwydd i bobl cyn gynted ag y bydd unrhyw newid yn digwydd i'w budd-daliadau cyffredinol. Mae gorfodi pobl i aros pum wythnos am unrhyw fudd-daliadau cyffredinol yn sicr o arwain at fenthycwyr arian didrwydded a dyled gynyddol. Mae budd-daliadau cyffredinol yn costio -