English: We're clearly at a watershed moment and we have an 11-0 judgment - perhaps 'exorbitant' is a fair way of describing that. But, clearly, what has happened is that prerogative powers are not now considered to be beyond the rule of law and they are subject to judicial review. Given that prerogative powers are so vast, potentially, and are not amenable, or at least previously, to any other review, and we've clearly seen that in the way the Crown was involved - now, it is the case that in previous centuries the Crown could deny the exercise of the prerogative by the Prime Minister, but, clearly, in our democratic age we've gone a long way beyond that. Therefore, given all those grey areas in how far prerogative powers can be extended, we absolutely need the principle of judicial review, and I warmly welcome this morning's judgment. It really does establish beyond any question our democracy and the proper rule of law. Prorogation clearly needs a clearer set of rules, based on all-party agreement. It is about when Parliament can sit, and it's much more than a suspension, because, for that time, it wipes out all parliamentary activity. It seems to me that all this talk comes down to this: should Parliament sit during a national crisis? And are we seriously going to say that it should not? I know many people may not agree with what Parliament does with that time, but it seems to me extraordinary that we would think it fit that Parliament would not sit at that time of importance. If you accepted that, the most extreme would be that, in May 1940, Neville Chamberlain should have prorogued Parliament so the Government could concentrate fully on the external and vicious threat Britain was under. Clearly, that would have been wrong. You need the institution of Parliament and Crown, i.e. Government and Parliament, acting together. The independence of the judiciary is at the heart of the rule of law, and that means you've absolutely got to accept what the judgment is, especially when it is so emphatic. In private, you may not agree with it fully, but to come out then and question a judgment, however you do it, and there are elaborate ways of saying you disagree, is not at all helpful. I would however say this, given the tenor of some of the exchanges, in their proceedings the judges were very keen to divide this case away from the issue of Brexit, and I think we should do the same. It does come at this important time of the question of Brexit, but this is about much more than Brexit, it's about the viability of the British constitution.
Welsh: Rydym ni'n amlwg wedi cyrraedd trobwynt ac mae gennym ni ddyfarniad o 11-0 - efallai fod 'eithafol' yn ffordd deg o ddisgrifio hynny. Ond, yn amlwg, yr hyn sydd wedi digwydd yw na ystyrir bellach bod pwerau uchelfreiniol y tu hwnt i reolaeth y gyfraith ac maen nhw'n destun adolygiad barnwrol. O gofio bod pwerau uchelfreiniol mor enfawr, o bosibl, ac nad ydynt yn addas, neu o leiaf yn flaenorol, i unrhyw adolygiad arall, a'n bod ni wedi gweld yn eglur yn y ffordd yr oedd y Goron yn ymwneud â hyn - nawr, mae'n wir y gallai'r Goron fod wedi atal gweithrediad yr uchelfraint gan Brif Weinidog y DU mewn canrifoedd a fu, ond, yn amlwg, yn ein hoes ddemocrataidd ni rydym ni wedi mynd ymhell y tu hwnt i hynny. Felly, o ystyried yr holl feysydd annelwig hynny o ran pa mor bell y gellir ymestyn pwerau uchelfreiniol, rydym ni wir angen yr egwyddor o adolygiad barnwrol, a chroesawaf yn gynnes y dyfarniad y bore yma. Mae wir yn sefydlu y tu hwnt i unrhyw amheuaeth ein democratiaeth a rheolaeth briodol y gyfraith. Mae'n amlwg bod angen cyfres fwy eglur o reolau ar gyfer addoedi, yn seiliedig ar gytundeb pob plaid. Mae'n ymwneud â phryd y caiff y Senedd eistedd, ac mae'n llawer mwy na gwaharddiad, oherwydd, yn ystod y cyfnod hwnnw, mae'n atal pob gweithgarwch Seneddol. Mae'n ymddangos i mi bod yr holl drafod yn dod i lawr i hyn: a ddylai'r Senedd eistedd yn ystod argyfwng cenedlaethol? Ac a ydym ni o ddifrif yn mynd i ddweud na ddylai? Gwn efallai y bydd llawer o bobl nad ydyn nhw'n cytuno â'r hyn y mae'r Senedd yn ei wneud gyda'r amser hwnnw, ond mae'n ymddangos i mi yn rhyfeddol y byddem ni'n credu ei bod hi'n addas na fyddai'r Senedd yn eistedd ar yr adeg honno o bwysigrwydd. Pe byddech chi'n derbyn hynny, y mwyaf eithafol fyddai, ym Mai 1940, y dylai Neville Chamberlain fod wedi addoedi'r Senedd fel y gallai'r Llywodraeth ganolbwyntio'n llawn ar y bygythiad allanol a milain yr oedd Prydain yn ei wynebu. Yn amlwg, byddai hynny wedi bod yn anghywir. Rydych chi angen sefydliad y Senedd a'r Goron, h.y. Llywodraeth a'r Senedd, yn gweithredu gyda'i gilydd. Mae annibyniaeth y farnwriaeth yn ganolog i reolaeth y gyfraith, ac mae hynny'n golygu bod yn rhaid i chi dderbyn y dyfarniad yn llwyr, yn enwedig pan fo mor bendant. Yn breifat, efallai nad ydych chi'n cytuno ag ef yn llawn, ond nid yw dod allan wedyn a chwestiynu dyfarniad, sut bynnag y byddwch chi'n ei wneud, a cheir ffyrdd cymhleth o ddweud eich bod chi'n anghytuno, nid yw o gymorth o gwbl. Byddwn yn dweud hyn, fodd bynnag, o gofio tôn rhai o'r trafodaethau, yn eu trafodion, roedd y barnwyr yn awyddus iawn i wahanu'r achos hwn oddi wrth fater Brexit, ac rwy'n credu y dylem ni wneud hynny hefyd. Mae'n dod ar yr adeg bwysig hon o'r cwestiwn o Brexit, ond mae hyn yn ymwneud â llawer mwy na Brexit, mae'n ymwneud ag ymarferoldeb cyfansoddiad Prydain.