प्रविश्य शयने शुभ्रे धृष्टद्युम्नं व्यलोकयत्

अभिद्रुते भीमसेने द्रौणिं नकुल सारथौ

तद् उद्भूतैः गणैर् घोरैर् नाना प्राणि मुख उदरैः

प्रतिविन्ध्ये हते वीरे सुतसोमे निपातिते

निद्रा शेष अरुण दृशाम् शस्त्राणि आनयताम् मिथः

अयं दिव्य अस्त्र सम्मर्दे हत वीरम् जगन्त् दहेत्

अपाण्डवं जगन्त् कर्तुम् ब्रह्म शीर्ष अस्त्रम् आददे

संजयेन इति कथिते श्रुत्वा राजा अम्बिकासुतः

पुनर् येन न यास्यामो दुर्योधन वध व्यथाम्

ददर्श भुवि राजानं भग्न शक्तिम् सुयोधनम्

चक्र आयुध सहस्राणि निःसृतानि स विस्मयः

ततः किरीटि प्रमुखाः सह सात्यकिना ययुः

घन अन्धकारे वीराणां रथ कुञ्जर वाजिनाम्

तमसाम् इव संघातम् अञ्जन अचल संनिभम्

उवाच द्रोण तनयम् व्यासो देव ऋषिणा सह

निन्दन् द्रोण सुतम् पार्थः तत् अस्त्रम् कुपितो ऽसृजत्

ततो वेद्यां महा वह्नौ ज्वलिते द्रोण नन्दनः

त्वम् अपि प्रतिशापेन मुने नित्यं भविष्यसि

असितं रक्त वसनम् रक्त माल्य अनुलेपनम्

येन अभवन् दिशः व्याप्ताः कम्प आतङ्क तरंगिताः

गृहाण खड्गम् एतेन दारय एतान् अशङ्कितः

तं दृष्ट्वा कोप शिखिना दह्यमानः स्मरन् पितुः

पार्थानां शोक विधुरा हृदयानि व्यदारयत्

इति शप्तो गुरु सुतः कोपात् व्यासम् अभाषत

द्रोणपुत्रो ऽपि खड्गेन क्रुद्धः तम् विदधे द्विधा

स्पृशन्ति अधर्म मर्यादाम् न ते तद् फल भागिनः

सहस्र शीर्ष नयनम् सहस्र चरण अद्भुतम्

काल पक्वाः तु पाञ्चाला न एषाम् रक्षा अस्ति कुत्रचित्

स्व कर्म मुद्रिते लोके नियतौ प्रलय उदधौ

शनकैस् लब्ध संज्ञा सा विलपन्ती सु लोचना

श्रुत्वा एतत् कूणित मनाः प्रसुप्त वध पातकम्

सो अब्रवीत् द्रोण तनयम् जिष्णुं च क्षय शङ्कितः

अस्थि शेषैः इव आपूर्णम् तारकाभिः अभूत् नभः

सर्व पाञ्चाल संहार कथया ववृषुः सुधाम्

सुराणाम् अपि पर्याप्ताः संहताः समरे वयम्

हत्वा उत्तमौजसम् पद्भ्यां कण्ठे कठिन विक्रमः

कुपित्वा पादयोः द्रौणिम् नखैः दन्तैः च विस्फुरन्

नारायणं नमस्कृत्य नरं च एव नरोत्तमम्

भक्त्या आत्मानम् त्रिनेत्राय निवेद्य अभ्यपतत् स्वयम्

जज्ञिरे पाण्डवाः कर्म दारुणं द्रौणिना कृतम्

गदा हस्तम् युधामन्युं निष्पिपेष विराविणम्

वध्यमानम् उलूकेन वायसानां च मण्डलम्

कृपः कृपा आकुलः निन्दन् अभाषत सुतं स्वसुः

व्यथया भक्षयन्तं वसुंधराम्

ध्वस्त छायम् क्रिया हीनम् कोपेन आकुल ताम् ययुः

निष्पिष्यमाणः संरम्भात् रक्त उद्गार आकुल आननः

लोकानां शस्त्र पूतानाम् न पापं गुरु घातिनाम्

द्रौणिः ततस् तद् आकार मरीचिभ्यः व्यलोकयत्

क्व गजः क्व रथः क्व अश्वः क्व चापं क्व शिलीमुखाः

ततो भीमः प्रिया शोक शूलेन अभ्याहतः हृदि

राजा राज सहस्राणाम् एकाकी विषम स्थितिः

इति उक्त्वा भैरवे दीप्तं खड्गं दत्त्वा तिरोहिते

पपात मूर्छितो मोहात् लीन शोक अनलः क्षणम्

ताम् एव पाण्डव वधे नीतिं द्रौणिः अचिन्तयत्

मत्स्य सृञ्जय पाञ्चालाः कालं ददृशुः अन्तिके

मुक्तान् महा भयात् तस्मात् कृष्णा श्रुत्वा हतान् सुतान्

अभाव निष्ठा पर्यन्तैः सतां न क्रियते भ्रमः

इत्यादि संजय मुखाः नृपम् उग्र मोह भग्नम् स्वयं विहित दुर्नय दृष्ट पारम्

देश कालौ समाश्रित्य वध्यः सर्व आत्मना रिपुः

व्यसने पतितः कस्मात् क्षिप्तः ऽहं संकटे त्वया

रथिनः स इषवः सर्वे पाण्डु पुत्राः युयुत्सवः

प्रययौ द्रोण तनयः मुनिः च मुनिना सह

क्रुधा क्रूरां धियं कृत्वा कृप भोजौ विबोध्य सः

द्रौणिः दारुण संकल्पम् इति उक्त्वा कृत निश्चयः

क्रोशतां वर्म वर्मा इति तेषाम् आसीत् महा स्वनः

भयंकरं भयस्य अपि कृतान्तस्य इव दैवतम्

तम् अब्रवीत् द्रोण सुतः पाप पद्भ्यां निहन्यसे

निर्ययौ रौद्र चरितः द्रौणिः भैरव विग्रहः

तत् किम् न विदितं लोके शेषं वक्तुं न पार्यते

इति उक्त्वा चरण आघातैः जर्जरम् तम् अपोथयत्

हसन्तं वीक्ष्य तं वीराः संहारं मेनिरे स्फुटम्

देव ऐन्द्रजालिक कृतैः छाया क्रीडनकैः इव