वायुः चन्द्रः तथा ब्रह्मा रुद्रः क्षेत्रज्ञ एव च

परतन्त्रं स्वतन्त्रे अपि तद् अभावात् विचारात्

प्रसन्नं च यत् एकाग्रम् तदा ज्ञानम् इति स्मृतम्

क्षय सातिशय आद्यैः तु दुःखैः दुःखानि सुव्रताः

कौमारे यौवने च एव वार्द्धके मरणे अपि वा

जरा युक्तः द्विजो भूत्वा श्रद्धया च गुरोः क्रमात्

द्विसप्तति सहस्राणि नाड्यः सम्परिकीर्तिताः

न देयं यस्य कस्य अपि शिव उक्तम् मुनि पुंगवाः

अमृतं च अक्षरम् ब्रह्म परमात्मा परापरम्

त्यागेन एकेन मुक्तिः स्यात् तद् अभावात् भ्रमति असौ

न विषं कालकूट आख्यम् संसारो विषम् उच्यते

सत्त्व शक्तिम् समास्थाय शिवम् अभ्यर्चयेत् द्विजाः

वायवो नाडि मध्य स्थाः वाहकाश् च चतुर्दश

संत्यजेत् सर्व यत्नेन विरक्तः सः अभिधीयते

वायव्यं वै ललाट आद्यम् व्योम आख्यम् वा शिखा अग्रकम्

कला संशोषम् आयाति कर्मणा अन्य स्वभावात्

तस्मात् सर्व प्रयत्नेन चरेत् पाशुपत व्रतम्

न अन्तर् प्रज्ञः बहिस् प्रज्ञः न च उभय गतः तथा

सूत उवाच

आदित्यः अपि दिशः च एव पृथिवी वरुणस् तथा

आदातव्यं च गन्तव्यं च

सुषुप्तं हृदय स्थम् तु तुरीयं मूर्धनि स्थितम्

राज्ञी सुदर्शना च एव जिता सौम्या यथाक्रमम्

कूर्मकश् च तथा श्येनः श्वेतः कृष्णस् तथा अनिलः

यदा व्यवस्थितः तु एतैः स्वप्न इति अभिधीयते

धर्म कन्द समुद्भूतम् ज्ञान नालम् सु शोभनम्

तद् अ दृश्यम् तद् अ ग्राह्यम् अ गोत्रम् तद् अ वर्णकम्

असत् निकृष्टे तु अर्थे अपि शास्त्रं तद् श्रवणात् सताम्

क्षितौ शर्वः स्मृतो देवो ह्य् अपां भव इति स्मृतः

तत् आकाशम् च विज्ञानं शब्द जम् व्योम सम्भवम्

दुःखम् एव नृपाणां च राक्षसानां जगत्त्रये

ज्ञान अग्निः दहते क्षिप्रं शुष्क इन्धनम् इव अनलः

गन्ध आख्यम् पार्थिवं भूयस् चिन्तयेत् भास्करम् क्रमात्

भास्वती नाडयः च एताः चतुर्दश निबन्धनाः

हविषा कृष्णवर्त्मा इव भूय एव अभिवर्धते

अन्न मयः असौ भूतात्मा च अद्यते हि अन्नम् उच्यते

निवृत्ति लक्षणः धर्मः समर्थानाम् इह उच्यते

व्याप्य तिष्ठत् यतस् विश्वं स्थाणुः इति अभिधीयते

बुद्धीन्द्रियाणि विप्र इन्द्राः तथा कर्मेन्द्रियाणि च

वदन्त्य् एवम् अथ अन्ये ऽपि समस्त करणैः पुमान्

अपरा तत्र ऋग्वेदो यजुर्वेदो द्विजोत्तमाः

न जीवः प्रकृतिः सत्त्वं रजः च अथ तमः पुनः

सर्व रूप मयः शर्व इति मत्वा स्मरेत् भवम्

षष् कौशिकम् समुद्भूतं भजति एष कलेवरम्

तत् सर्वम् अहम् एव इति वेदितव्यं विजानता

एवं ज्ञानं विना न अस्ति ध्यानं ध्यातुर् द्विजर्षभाः

विहित अकरणात् च एव वर्णिनां मुनि पुंगवाः

अस्पर्शं तत् अरूपम् च रस गन्ध विवर्जितम्

एक एव हि सर्वज्ञः सर्व ईशः तु एकः एव सः

सदानन्द मयः भूत्वा महेशः परमेश्वरः

ननु स्वभावः सर्वेषां कामो दृष्टो न च अन्यथा

छिन्न मूल तरुः यद्वत् अवशः पतति क्षितौ

रुद्रेण कथितं प्राह गुहां प्राप्य महात्मनाम्

ज्ञानं धर्म उद्भवम् साक्षात् ज्ञानात् वैराग्य सम्भवः

क्रमः अयम् मल पूर्णस्य ज्ञान प्राप्त्याः द्विजोत्तमाः

जपात् श्रेष्ठतमम् प्राहुः ब्राह्मणाः दग्ध किल्बिषाः

एवं पाशुपतं योगं कथितं तु ईश्वरेण तु

परापरा इति कथिते न एव इह परमार्थतः

अ ह्रस्वम् तद् अ पारम् च तत् आनन्दम् तद् अ च्युतम्

अविद्यां विद्यया हित्वा स्थितस्य एव च योगिनः

उग्रैः तपोभिः विविधैः दानैः नानाविधैः अपि

दश प्राण वहाः नाड्यः प्रत्येकं मुनि पुंगवाः

प्राजापत्ये तथा ब्राह्मे प्राकृते पौरुषे तथा

भीमः सुषिर नाके ऽसौ भास्करे मण्डले स्थितः

द्वात्रिंशत् भेदम् अनघाः चत्वारिंशत् गुणम् पुनः

द्योतते चन्द्रमा वह्निः ज्वलति अपः वहन्ति च

अधस् दृष्ट्या वितस्त्यां तु नाभौ उपरि तिष्ठति

मत्तो न अन्यत् इति ईक्षेत मनस् वाच् पाणिभिः तथा

सहज आगन्तुकम् पापम् अस्थि वाच् उद्भवम् तथा

ध्यानं निर्विषयं प्रोक्तम् आदौ स विषयम् तथा

पुण्य वृक्ष क्षयात् तद्वत् गाम् पतन्ति दिवौकसः