अथ कञ्चुकिना आनीताम् वीणां दृष्ट्वा अहम् उक्तवान्

अलपत् सानुदासस्य प्रीतः परिजनस् ततः

ते ऽपि नागरकाः शेषाः स्थिते तिष्ठति दत्तके

आसनानां चतुःषष्टिं महा पट्ट ऊर्ण वेष्टितम्

तथा गन्धर्वदत्ता अपि धृष्टम् आज्ञापिता मया

तां च प्रवर्तयन् भीतां त्रपा जनित मूक ताम्

आकाशात् पातितः प्राप्तो दत्तकेन सु जन्मना

स तद् अध्यास्त शेषाश् च यथासनम् उपाविशन्

माम् आलोक्य तथाभूतम् उक्तं नागरकैर् इति

तद् एव गीतकं दिव्यम् अहं मन्दम् अवादयम्

किं तत् सत्यं मृषा इति एतद् देवैर् विज्ञायताम् इति

अथ उद्यमित हस्तैः तैः समस्तैर् उक्तम् उच्चकैः

क्रुद्धया मुग्धया वा अपि यया स्व अर्थः न चेतितः

मां च प्रदक्षिणीकृत्य स विकार तनूरुहः

समाकर्ण्य एव कर्णाभ्यां मनो नीतं विधेय ताम्

अवग्रहे हि जीमूतो विस्फूर्जन्न् अपि शोभते

अथ हंस इव उत्सार्य नलिनी दल मण्डलम्

तेन यो ऽयं न जानाति न चेद् अभ्युपगच्छति

तेन उक्तम् स अभिमान त्वात् अयं माम् अवमन्यते

अथ मां जनित उत्साहम् आसनात्

तेजसो ऽभिभवात् तस्याः संकुचन्ति स्म नागराः

अथ अशृणवम् आलापान् स्वस्माद् वासगृहाद् बहिः

क्व च प्रिय गुणा यक्षी गुण ऋद्धिः क्व च ईदृशः

संभाविततमस् तेषां गत्वा वीणाम् अवादयत्

यथा परिचित श्रीकः तथा मां प्रति शोभते

गन्धर्वदत्ताम् अवदं भीरु संगीयताम् इति

आलेख्य वादकाः के ऽपि न नष्ट दृष्टिना

प्रत्याख्यानं च नितराम् इयं न अर्हति निन्दितम्

अयं तु कोमल अग्राभिः तन्त्रीर् अङ्गुलिभिः स्पृशन्

तां वीणां त्वरया नागदन्तके

भवद्भिर् वर्ण सम्पन्नैः अन्तर् सारैः इदं गृहम्

कदा वादयिता वीणां वेद वेदाङ्ग पारगः

इदं तावन् महद् दुःखं यद् यक्षी कामुकः ऽनया

आज्ञापयत यानं च करेणु तुरग आदिकम्

परीक्षित् प्राप्नुयान् मातुस् ततो ऽपि जनमेजयः

ह्रीताः स दिशम् आकाशम् अपश्यन् प्रोषित उत्तराः

न नाम स्वयम् एतेन यदि वीणा न वादिता

नेत्र श्रोत्राणि नो यान्ति पवित्र कर ताम् इति

वीणायाः सार्यमाणायाः स्वनस्य उदयः ईदृशः

येन साहसम् आरब्धं स्व गुण आख्यापन उपमम्

सभा नागरकैः सा अभात् भिन्न प्रभ विभूषणैः

जिज्ञासे तावद् इत्य् एनां विचार्य अहम् गृहीतवान्

ततस् तम् उक्तवान् अस्मि किम् इदं न त्वया श्रुतम्

चन्द्र लेखा इव संध्या अभ्रम् अध्यास्त चतुर् अन्तकम्

कल्पितं च सभा मध्ये पद्मराग शिला मयम्

अनर्थो ऽयम् उपन्यस्तः सानुदासेन दारुणः

गान्धार ग्राम सम्बद्धम् क्व गान्धारः क्व मानुषाः

ततो मत् कथम् उत्कृष्टा ब्राह्मणी ब्राह्मणाद् इयम्

वीणा च वादनीया स्याच् चिर उत्सृष्टा च सा मया

त्वं नः पूज्यः प्रवीणश् च तस्माद् उत्थीयताम् इति

कथयामि कथं रूपं तस्याः संक्षिप्तम् उच्यते

उपर्य् उपरि पाणि अन्तैः पाणिभिर् योजितं मया

परिव्राजक निर्ग्रन्थ भिक्षु पाशुपत आदयः

अथ प्रसुप्त एव अस्मि निराशे ते च जग्मतुः

दत्तकेन उक्तम् आचार्य विरूपं मन्त्रितं त्वया

तद् गन्धर्व समस्यायै युष्माभिर् अपि गम्यताम्

यत् किंचिद् अपि बालानां चेतस् तोषाय कल्पते

स निषादो निषादं मे षड्ज इति उपदिष्टवन्

यक्षी कामुकम् आलोक्य पञ्चषष्टम् अनासनम्

लोके सुखं जीवन्ति निस्त्रपाः

परिणेतुं न मे युक्तम् असवर्णाम् इमाम् इति

अहं तु पाद चारेण गच्छामि शनकैर् इति

हंस पक्ष अंशुक प्राय कोमल आस्तरण आस्तृतम्

श्लाघ्यो गन्धर्वदत्तायाः करः संस्क्रियताम् इति

अमी नागरकाः प्राप्ताश् चित्र यान प्रसाधनाः

यस्माद् अ खण्डित आज्ञेन दापिता गुरुणा एव मे

अहो साहसम् इत्य् उक्त्वा तूष्णींभावम् उपेयिवान्

विद्या च आराध्यमाना अपि दुःखेन परिचीयते

कच्छप आकार फलकाम् आदाय स्वयम् आगतः

अन्येन च निमित्तेन चलितो ऽहं किल आसनात्

सा अथ प्रज्ञा वचस् शून्याम् रूप मात्रक शालिनीम्

आसीच् च मम किं मत्तः किम् उन्मत्तः किम् आर्जवः

स वीणादत्तकः ऽहं तु श्रेष्ठिना अभ्यन्तरीकृतः

पुरो नागरकाणां च यथासामर्थ्यम् उत्सहे