उवाच सर्व भूतेषु कारुण्य स्निग्ध लोचनः

चित्राङ्गद अभिधाने च तस्मिन् यौवनम् ईयिवसि

न एव अर्हन्ति परित्यागं माननीया हि योषितः

धृष्टद्युम्नो अनुजा वृत्तम् ज्ञातुं बभ्राम शङ्कितः

जघान सुरत आसक्तम् मृग रूपम् मुनिं शरैः

इति आह कम्प तरलाम् अलज्जा ललित अक्षरम्

निर्धूमे रोचिषां चक्रैः हैमम् जगन्त् इव अभवत्

हन्तुम् अभ्याययौ घोरो गर्जन् अशनि मेघ वत्

ताम् आमन्त्र्य ततो यातः स्मृत्वा समयम् अर्जुनः

सहजस्य अभिजातस्य गुणानां यशसां तथा

के यूयम् अस्मिन् विजने स्थिताः सुर सुत उपमाः

शौनकेन ततः पृष्टो रोमहर्षणः अभ्यधात्

परीक्ष्य शिष्यान् विदधे ज्ञान निर्धूत संशयान्

ततो गुरोः वरात् सः अभूत् ज्ञानवान् दिव्य लोचनः

इति उक्त्वा विष वेगेन न्यग्रोधं सो अदहत् क्षणात्

निष्फल आह्वान सदृशा न अवमान मही परा

ततः पाण्डु सुतान् दग्धान् ज्ञात्वा भीष्म पुरोगमाः

कुन्ती पृष्टा समभ्येत्य तत् एव आह नरेश्वरम्

ऋतुं प्रयत्ना प्रत्यग्र यौवन आरम्भ निर्भरा

तद् आलोकन संजात विस्मय आलोल कंधरः

अंशावतरणं श्रुत्वा पप्रच्छ जनमेजयः

शक्ति जायाम् अपश्यन्तीं तां दृष्ट्वा ज्ञात तद् कथः

हृष्टः चतुर्मुख आदिष्टः वर्ष विघ्न उपशान्तये

अहो स्वम् आत्मजम् राज्ञ् न अभिजानासि संनिभम्

इति गङ्गा वचः श्रुत्वा प्रहृष्टा वसवो ऽवदन्

स्फूर्जत् विषः तक्षक अग्निः सप्त अहेन एव धक्ष्यते

त्यजामि निरनुक्रोशः सहायं दैव निर्मितम्

दिष्ट्या कुशलिनो यूयं पुनर् आलिङ्गिताः श्रिया

स मातुः वचसा ज्ञात्वा पितरं स अनुजम् हतम्

वाञ्छन् सः जाह्नवी तीरे सिषेवे प्रणतो मुनिम्

विघ्नाय सुरराजेन विसृष्टा अप्सरसा वरा

वितते सर्प सत्त्रे वो भविष्यति अग्निः अन्तकः

विद्यया बाहु वीर्येण तपसा यशसा श्रिया

ते प्राहुः भासम् अखिलम् पश्यामः स्वं च कार्मुकम्

इति उक्त्वा शङ्कितः तत्र चिरं तस्थौ युधिष्ठिरः

राज्ञ् सुतः ते आयुष्मान् वसुर् द्यौः अयम् अष्टमः

तथा इति प्रेरितो धेनुं सो अहरत् स्मर मोहितः

तपांसि क्षयम् आयान्ति यशांसि इव सु दुर्नयैः

पुष्प वर्षैः सुर उत्सृष्टैः पार्थः शुभ्रो अभवत् ततस्

राज्यम् अर्हति तद् सूनुः निजम् प्राप्तं जन प्रियः

भजमानं स्वयं सुभ्रु कः त्वा न बहु मन्यते

इति उक्त्वा तां महीपालो बालं कमल लोचनम्

अन्धो भविष्यसि इति उक्ते तेन पौष्यः समभ्यधात्

ततः प्रवर्धमानं तत् पाण्डवैः मिश्रितम् ययौ

हविर्धाने चरन् वीर्यम् निदधे कलशे च्युतम्

दातुः दैत्य पतेः पुत्रीं मूढे माम् अवमन्यसे

शरीर भार वाहः हि जरी सर्व आपदाम् पदम्

यथेच्छं दृश्यते सर्वम् अनया ननु दत्तया

राज्ञो विचित्रवीर्यस्य वयं च क्षेत्रजाः सुताः

पुनर् तपस्यतः पूर्वं गौतमस्य शरद्वतः

महेश्वर वचः श्रुत्वा ते कृत्वा अञ्जलयः ततस्

सव्यसाची स चेद् जीवेत् वीरः मम सुतां परः

दीपात् दीपम् इव उत्पन्नम् पर लोके प्रकाशकम्

विदित्वा अन्धम् पतिं सा तु सती व्रत परायणा

अन्याय द्रविण आदानेषु उद्यमः क्रियते ऽन्यथा

तनया तपनस्य अहम् तपती नाम भूपते

सर्वज्ञं ज्ञात वृत्तान्तम् पूजितं तं पुरोधसा

महिष्याम् ऋतुमत्याम् स गिरिकायां नराधिपः

पार्थेभ्यः प्राहिणोत् कृष्णः धनं बहु हय द्विपम्

निगीर्य प्रययौ भीता पुच्छ शेषेण सूचितम्

शुशोच संजयस्य अग्रे स्मरन् पाण्डव विक्रमम्

कीर्णा इयम् इति जग्राह भीत्या तां पतग ईश्वरः

सर्व भक्ष त्वम् आसाद्य वह्निः शापात् महा मुनेः

कदाचिद् अथ कालिन्दी तट उपान्त वन स्थलीः

ततः पाण्डु सुतैः लब्धाम् कृष्णां ज्ञात्वा नरेश्वराः

खाण्डवं ब्रह्मना आदिष्टम् सत्त्व आढ्यम् दग्धुम् आययौ

भीष्मः पितामहो ऽस्माकं जाने माध्यस्थ्यम् आस्थितः

मृषावाद परिभ्रष्टा पश्चात्तापं ययौ पृथा

कश्यपस्य सुतो भूयात् इन्द्रजित् बलवान् इति

सार्वभौमः तद् सुतः ऽभूद् आराधीरस् तद् आत्मनः

सूतपुत्रो ऽपि राधेयः प्रययौ तस्य शिष्य ताम्

न सेहे समरे कर्णः खलः साधु गुणान् इव