सा अपि अवादीत् त्वया ना एव देया कस्मैचिद् अपि अहम्

अनुराग अन्ध मनसाम् विचार सह ता कुतः

तस्य अधस्तात् च शुश्राव वीणा वेणु रव अन्वितम्

पृथ्वी विजय हेतोः ते यत्नो अस्माभिः इयम् कृतः

ततो ऽनपायिनौ तौ द्वौ उर्वशी च नृपः च सः

सा कन्या जात मात्रा एव कान्ति द्योतित वासका

हित एषिता हि या पत्युः सा देवी त्वस्य कारणम्

तत् यद् अर्थः अयम् आरम्भः तत् कुरु प्रणता वयम्

चक्रे स व्यक्तम् आलापम् उत्थाय उपविवेश च

दूतं पद्मावती पार्श्वम् प्रतिसंदेश लब्धये

आविष्टया इव तद् मन्त्र दूत दुर्ग्रहया अपि सः

आगत्य अलक्षिता अत्र एव प्रविवेश स्व मन्दिरम्

इति इन्द्रम् अपि तद् कालम् शपति स्म स गौतमः

तत् बुद्ध्वा स ततस् तस्मै स अनुकम्पः द्विजोत्तमः

अद्य आगतः महा तेजाः द्विजः कः अपि गृहेषु नः

विधास्यन् उद्योगम् त्वरितम् अथ संमन्त्र्य सचिवैः स चक्रे कौशाम्बीं प्रति गमन बुद्धिम् नरपतिः

बहु मेने च सो अपि एनाम् राजा प्राण प्रदायिनीम्

या सत् मार्ग तरोः एषा विद्वस् संगति मञ्जरी

बुद्ध्वा पद्मावती सृष्ट दूतेभ्यः ऽपि तुतोष सः

ब्राह्मणान् भोजयामास प्रत्यहं स कृत व्रतः

तत्र स्व विरह उद्घात प्रसङ्गे च महीपतिः

तत्र तस्मिन् हते मायाधर नाम्नि असुर अधिपे

मानुषेण शरीरेण रूप कान्त्या तु दिव्यया

इति उक्तः पुलक उत्कम्प संक्षोभ आकुलया तया

स गोपालकम् आनीय स रुमण्वत् वसन्तकम्

पुरा अभूत् गौतमो नाम त्रि काल ज्ञः महा मुनिः

एकदा ब्राह्मणो वृद्धः ताम् एकः भोजन आगतः

न च वासवदत्तातो भिन्ना पद्मावती मम

कदाचित् तस्य राज्ञश् च जज्ञे जीर्णज्वर आमयः

कः स्थितो अत्र इति सो अपृच्छत् अहल्याम् अथ गौतमः

ततः सोमप्रभा सा तं धर्मगुप्तम् अभाषत

यो यत् वपति बीजं हि लभते सो ऽपि तद् फलम्

ततः स कौतुक आविष्टः क्षणम् एवम् अचिन्तयत्

एवं कुकर्म सर्वस्य फलति आत्मनि सर्वदा

उपदिश्य च तां युक्तिं प्रभाते स तिरोदधे

प्रविश्य स यथावत् च राजानं प्रणतो ऽब्रवीत्

अस्ति पाटलिपुत्र आख्यम् पुरं पृथ्वी विभूषणम्

प्रिय कारि त्व मात्रेण देवी शब्दः न लभ्यते

ततो ऽस्य गुहसेन आख्यः पिता स्नेहेन याचितुम्

उर्वशी नाम कामस्य मोहन अस्त्रम् इव अपरम्

प्रवातम् इव पुष्पाणाम् अधःपात एक कारणम्

आश्चर्यं यत् न सा प्राणैः शाप अन्त आशा अवलम्बिनी

मन्त्रं पुनर् चकार एवम् सायं युक्तिं प्ररोचनीम्

निर्गत्य अदर्शयत् तस्य भार्यां तां गृह निर्गताम्

न अस्ति अत्र उपाय बुद्धिः नः किं कुर्मः तेन मन्त्रिणः

हरेः आराधनम् चक्रे ततो बदरिकाश्रमे

इति उक्त्वा गुहचन्द्रं स ब्राह्मणः तद् गृहम् ययौ

ईदृश् तु वाचा नियमो ग्राह्यः संबन्धिनां त्वया

भगवति अवतीर्णा असि का त्वं मम गृहेषु इति

विलोक्य भ्रामयामास यम आज्ञाम् इव तर्जनीम्

दूतो वत्स ईशम् अभ्येत्य तद् वाक्येन व्यजिज्ञपत्

दूतं वासवदत्ता तं सत्कृत्य प्राहिणोत् ततस्

देवी वासवदत्ता च कृत्वा साधारणं पतिम्

स्कन्ध देशे च तस्य एकाम् स्व भार्या सदृश आकृतिम्

साहायक अर्थम् आहूतः ययौ नाकं पुरूरवाः

आरोपय स्व भार्या हि कस्य अ शय्या भविष्यति

दूते प्रतिगते तस्मिन् स्मरन्ती पितृ वेश्मनः

गुहचन्द्रो ददर्श असौ एकम् न्यग्रोध पादपम्

नृपं विज्ञापयामास स वणिज् स्व अभिकाङ्क्षितम्

हर्म्य स्थाम् गुहचन्द्र आख्यः वणिज् पुत्रः ददर्श ताम्

अत्र एव आरुह्य वृक्षे च तस्या अर्धासने तदा

देवी पद्मावती दत्त संदेश परितोषिणा

तद् कालम् तुल्य कान्ती ते संगते दिव्य कन्यके

प्रभूणां हि विभूति अन्धा धावति अविषये मतिः

जगाद भद्र विज्ञाप्यः तातः ऽम्बा च गिरा मम

तत् एतद् सिद्धये मन्त्रं द्वार उल्लेख्यम् ददामि ते

असौ वर अङ्गना बद्धभावा मय्य् अहम् अद्य च

दृष्ट्वा निवार्य वामेन करेण तम् उवाच सा

पाप शीले शिला भावम् भूरि कालम् अवाप्नुहि

तस्य तेजोवती इति आसीत् भार्या क्षिति तल अप्सराः

उर्वश्याः तु तत् एव आसीत् मृतसंजीवनी औषधम्