Mar e Ana
Autor: . | Publicado: 2016-09-23T11:50:00-03:00





Aqueles&nbsp;olhos&nbsp;de&nbsp;cigana&nbsp;oblíqua&nbsp;e&nbsp;dissimulada.&nbsp;Era&nbsp;assim&nbsp;como&nbsp;eu&nbsp;a&nbsp;via,&nbsp;como&nbsp;se&nbsp;Capitu,&nbsp;misteriosamente,&nbsp;tivesse&nbsp;saído&nbsp;das&nbsp;páginas&nbsp;do&nbsp;livro&nbsp;e&nbsp;entrado&nbsp;em&nbsp;minha&nbsp;vida.

Conheci&nbsp;Mariana&nbsp;há&nbsp;um&nbsp;bom&nbsp;tempo,&nbsp;desde&nbsp;o&nbsp;1º&nbsp;ano&nbsp;do&nbsp;ensino&nbsp;médio,&nbsp;e&nbsp;desde&nbsp;então&nbsp;essa&nbsp;paixão&nbsp;me&nbsp;acompanhava&nbsp;sem&nbsp;dar&nbsp;sossego.&nbsp;Talvez&nbsp;fosse&nbsp;coisa&nbsp;de&nbsp;outras&nbsp;vidas,&nbsp;talvez&nbsp;fôssemos&nbsp;almas&nbsp;gêmeas&nbsp;e&nbsp;nem&nbsp;sabíamos&nbsp;ou&nbsp;talvez&nbsp;era&nbsp;apenas&nbsp;a&nbsp;minha&nbsp;teimosia&nbsp;em&nbsp;querer&nbsp;Mariana&nbsp;a&nbsp;todo&nbsp;custo.



Entre&nbsp;tantas&nbsp;idas&nbsp;e&nbsp;vindas,&nbsp;nunca&nbsp;a&nbsp;deixei&nbsp;ficar&nbsp;verdadeiramente&nbsp;em&nbsp;minha&nbsp;vida,&nbsp;não&nbsp;porque&nbsp;eu&nbsp;não&nbsp;quisesse,&nbsp;mas&nbsp;porque&nbsp;ela&nbsp;sempre&nbsp;me&nbsp;escapava&nbsp;como&nbsp;num&nbsp;passe&nbsp;de&nbsp;mágica.&nbsp;Eu&nbsp;já&nbsp;tinha&nbsp;feito&nbsp;até&nbsp;mapa&nbsp;astral,&nbsp;tentei&nbsp;entender&nbsp;cada&nbsp;signo&nbsp;que&nbsp;a&nbsp;regia,&nbsp;já&nbsp;tinha&nbsp;apelado&nbsp;pra&nbsp;tudo&nbsp;quanto&nbsp;é&nbsp;santo,&nbsp;já&nbsp;tinha&nbsp;até&nbsp;desistido&nbsp;de&nbsp;vez,&nbsp;mas&nbsp;toda&nbsp;vez&nbsp;que&nbsp;Mariana&nbsp;voltava,&nbsp;com&nbsp;aquele&nbsp;olhar&nbsp;de&nbsp;quem&nbsp;espera&nbsp;tudo,mas&nbsp;não&nbsp;diz&nbsp;nada,&nbsp;me&nbsp;fazia&nbsp;nascer&nbsp;com&nbsp;ela&nbsp;mais&nbsp;uma&nbsp;fagulha&nbsp;de&nbsp;esperança,&nbsp;aquela&nbsp;a&nbsp;quem&nbsp;eu&nbsp;tanto&nbsp;tentara&nbsp;deixar&nbsp;morrer.



Mas&nbsp;enfim&nbsp;tomei&nbsp;uma&nbsp;decisão:&nbsp;iria&nbsp;esquecer&nbsp;Mariana.&nbsp;Comecei&nbsp;a&nbsp;namorar&nbsp;uma&nbsp;colega&nbsp;da&nbsp;faculdade.&nbsp;Nada&nbsp;dela&nbsp;me&nbsp;atraía,&nbsp;mas&nbsp;era&nbsp;apenas&nbsp;para&nbsp;esquecer&nbsp;Mariana&nbsp;e&nbsp;isso&nbsp;eu&nbsp;sabia.&nbsp;Não&nbsp;sei&nbsp;como,&nbsp;até&nbsp;porque&nbsp;diferente&nbsp;dessa&nbsp;nova&nbsp;onda&nbsp;virtual,&nbsp;eu&nbsp;não&nbsp;espalhava&nbsp;meu&nbsp;“amor”&nbsp;aos&nbsp;quatro&nbsp;ventos,&nbsp;Mariana&nbsp;ficou&nbsp;sabendo&nbsp;desse&nbsp;namoro&nbsp;que&nbsp;eu&nbsp;só&nbsp;suportava&nbsp;a&nbsp;cada&nbsp;dia.



Esperei&nbsp;um&nbsp;telefone,&nbsp;um&nbsp;post&nbsp;de&nbsp;raiva,&nbsp;uma&nbsp;mensagem&nbsp;no&nbsp;whatsapp&nbsp;de&nbsp;ódio&nbsp;que&nbsp;fosse,&nbsp;mas&nbsp;Mariana,&nbsp;mergulhada&nbsp;em&nbsp;seu&nbsp;orgulho&nbsp;ferido&nbsp;não&nbsp;se&nbsp;pronunciou.&nbsp;Passaram&nbsp;anos....acabei,&nbsp;por&nbsp;força&nbsp;do&nbsp;destino,&nbsp;casando,&nbsp;tive&nbsp;filhos,&nbsp;adotei&nbsp;cachorros&nbsp;e&nbsp;gatos,&nbsp;já&nbsp;lembrava&nbsp;cada&nbsp;vez&nbsp;menos&nbsp;de&nbsp;Mariana.



Certo&nbsp;sábado&nbsp;acordei&nbsp;disposto,&nbsp;queria&nbsp;me&nbsp;livrar&nbsp;de&nbsp;todo&nbsp;o&nbsp;lixo&nbsp;que&nbsp;acumulara&nbsp;nesse&nbsp;tempo&nbsp;de&nbsp;estudo,&nbsp;comecei&nbsp;pelos&nbsp;livros,&nbsp;limpando&nbsp;cada&nbsp;um&nbsp;com&nbsp;um&nbsp;ar&nbsp;saudoso,&nbsp;revi&nbsp;as&nbsp;pastas&nbsp;cheias&nbsp;de&nbsp;textos,&nbsp;até&nbsp;chegar&nbsp;nos&nbsp;cadernos.



Quando&nbsp;abri&nbsp;o&nbsp;caderno&nbsp;do&nbsp;3º&nbsp;ano,&nbsp;eis&nbsp;que&nbsp;encontro&nbsp;uma&nbsp;carta&nbsp;escrita&nbsp;por&nbsp;Mariana&nbsp;na&nbsp;última&nbsp;folha&nbsp;contida&nbsp;apenas&nbsp;três&nbsp;palavras:&nbsp;Eu&nbsp;te&nbsp;amo!&nbsp;Assinado:&nbsp;Mariana.





Aline&nbsp;Lima

22/09/2016