Lokka Táttur - Texto em Faroense e Inglês.
Autor: Heiðið Hjarta | Publicado: 2012-05-18T06:37:00-07:00



Nesse texto podemos observar um lado pouco comum de Loki, sendo venerado e convocado como uma divindade, onde presta ajuda a um&nbsp;camponês&nbsp;aflito por perder seu filho para um Gigante por ter perdido uma aposta para o mesmo, Óðinn e Hønir também prestam seu socorro quando invocados mas só Loki resolve o problema, ao seu típico estilo engenhoso, não descaracterizando assim a divindade. Levando em consideração que não se trata de um texto traduzido por uma fonte claramente cristã como o caso de muitas Eddas e também pelo faroense estar tão próximo do nórdico antigo como o&nbsp;islandês, e devido a sociedade Faroense hoje ser cristã mas preservar no folclore de sua sociedade as lendas e costumes pagãos, chegando em muitos pontos a haver um sincretismo religioso, decidi por necessário mostrar essa visão não influênciada pelo monoteísmo e pela dualidade de bem e mal ao qual muitos mitos nórdicos estão atrelados. Não fiz uma tradução do texto mas a postagem anterior faz um resumo detalhado dos fatos, os créditos de texto original e tradução se encontram ao final de cada texto, bem como o link da fonte original. Boa leitura.



- Heiðinn Hjarta.&nbsp;

Lokka táttur
1.
Bóndin og risin leikaðu leik,
risin vann og bóndin veik.
Stevi:

Hvat skal mær harpan
undir míni hond,
vil ikki frægur fylgja mær
á onnur lond.

2.
"Eg havi lúkað treytir mín',
nú vil eg hava sonin tín.
3.
Eg vil hava sonin frá tær,
uttan tú goymir hann fyri mær."
4.
Bóndin heitir á sveinir tvá:
"Biðið Óðin fyri meg inngá.
5.
"Heitið á Óðin Asakong,
tá man goymslan gerðast long."
6.
"Eg vildi, mín Óðin veri til,
vita hvussu goymslan ganga vil."
7.
Áður enn teir høvdu hálvtalað orð,
tá var Óðin inn fyri borð.
8.
"Hoyr tú Óðin, eg tali til tín,
tú skalt goyma sonin mín."
9.
Óðin fór við sveini út,
brúður og bóndi bóru sút,
10.
Óðin biður vaksa brátt,
akurin upp eftir eini nátt.
11.
Óðin biður vera svein,
mitt í akri aksið eitt.
12.
Mitt í akri aksið eitt,
mitt í aksi, byggkorn eitt.
13.
"Ver har í við onga pínu,
tá ið eg kalli, kom til mín!
14.
Ver har í við onga sút,
tá ið eg kalli, kom her út.
15.
Risin hevur hjarta hart sum horn,
ripar nú fangið fult við korn.
16.
Ripar nú korn í fang á sær,
og bitran brand í hendi bar.
17.
Og bitran brand í hendi bar,
hann ætlar at høgga sveinin har.
18.
Tá var sveini komin til sút,
byggkorn kreyp úr neva út.
19.
Tá var sveini komin til pína,
Óðin kallar hann til sín.
20.
Óðin fór við sveini heim,
bóndi og brúður fagna teim.
21.
"Her er ungi alvi tín,
nú er uppi goymslan mín."
22.
Bóndin heitir á sveina tvá:
"biðið Hønir fyri meg inngá!"
23.
"Eg vildi, mín Hønir veri til,
vita, hvussu goymslan ganga vil."
24.
Áður enn teir høvdu hálvtalað orð,
tá var Hønir inn fyri borð.
25.
"Hoyr tú Hønir, eg talið til tín,
tú skalt goyma sonin mín!"
26.
Hønir fór við sveini út,
brúður og bóndi bóru sút.
27.
Hønir gongur á grønari grund,
svanir sjey teir flugu um sund.
28.
Fyri eystan flugu svanir tveir,
niður hjá Hønir settust teir.
29.
Hønir biður nú vera svein,
mitt í knokki fjøður ein.
30.
"Ver har í við onga pínu,
tá ið eg kalli, kom til mín!
31.
Ver har í við onga sút,
tá ið eg kalli, kom her út!"
32.
Skrímslið loypur á grønari grund,
svanir sjey teir flugu um sund.
33.
Risin fell tá á sítt knæ,
tann fremsta svanin fekk hann har.
34.
Tann fremsta svanin hann av beit
hálsin niður í herðar sleit.
35.
Tá var sveini komin til sút,
fjøður smeyg úr kjafti út.
36.
Tá var sveini komi til pína,
Hønir kallaði hann til sín.
37.
Hønir fór við sveini heim,
brúður og bóndi fagna teim.
38.
"Her er ungi alvi tín,
nú er uppi goymsla mín."
39.
Bóndin heitir á sveinar tvá:
"biði Lokka fyri meg inngá!"
40.
"Eg vildi mín Lokki veri til,
vita, hvussu goymslan ganga vil!"
41.
Áður enn teir høvdu hálvtalað orð,
tá var Lokki inn fyri borð.
42.
"Tú veitst einki av mínari neyð,
skrímslið ætlar mín sonar deyð.
43.
Hoyr tú Lokki, eg talið til tín,
tú skalt goyma sonin mín!
44.
Goym hann væl, so sum tú kann,
lat ikki skrímslið fáa hann!"
45.
"Skal eg goyma sonin tín,
tá mást tú lúka treytir mín'!
46.
Tú skalt lata neystið gera,
meðan eg man burtur vera.
47.
Víðan glugga sker tú á,
jarnkelvi legg tú har í hjá!"
48.
Lokki fór við sveini út,
brúður og bóndi bóru sút.
49.
Lokki gongur eftir sandi,
sum skútan fleyt fyri landi.
50.
Lokki rør á igsta (ytsta) klakk,
so er í fornum frøði sagt.
51.
Lokki hevur ei fleiri orð,
ongul og stein hann varpar fyri borð.
52.
Ongur og steinur við grunni vóð,
snarliga hyggin hann flundru dró.
53.
Dregur hann eina, dregur hann tvá,
hin triðja, hon var svørt at sjá.
54.
Lokki biður nú vera svein,
mitt í rogni kornið eitt.
55.
"Ver har í við onga pínu,
tá ið eg kalli, kom til mín!
56.
Ver har í við onga sút,
tá ið eg kalli, kom her út!"
57.
Lokki rør nú aftur at landi,
risin stendur fyri honum á sandi.
58.
Risin mælti so orðum brátt:
"Lokki, hvar hevur tú verið í nátt?"
59.
"Lítla man eg hava ró,
flakkað og farið um allan sjó."
60.
Risin oman sín jarnnakka skjýtur,
Lokki rópar, at illa brýtur.
61.
Lokki talar so fyri sær:
"risin, lat meg fylgja tær."
62.
Risin tók sær stýri í hand,
Lokki rør nú út frá land.
63.
Lokki rør við langa leið,
ikki vil jarnnakkin ganga úr stað.
64.
Lokki svør við sína trú,
"eg kann betur stýra enn tú."
65.
Risin setist til árar at ró,
jarnnakkin fleyg um allan sjó.
66.
Risin rør við langan favn,
næstum Lokka aftur í stavn.
67.
Risin rør nú á ytsta klakk,
so er í fornum frøði sagt.
68.
Risin hevur ei fleiri orð,
ongul og stein hann varpar fyri borð.
69.
Ongul og steinur við grunni veður,
snarliga hyggin hann flundru dregur.
70.
Dregur hann eina, dregur hann tvá,
hin triðja hon var svørt at sjá.
71.
Lokki svør á sína list:
"risin, gev mær henda fisk."
72.
Risin svaraði og segði nei:
"nei, mín Lokki, tú fært hann ei."
73.
Hann setti fisk millum kníja á sær,
taldi hvørt korn, í rogni var.
74.
Taldi hvørt korn, í rogni var,
hann ætlaði fanga sveinin har.
75.
Tá var sveini komin til sút,
kornið leyp úr neva út.
76.
Tá var sveini komin til pína,
Lokki kallar hann til sín.
77.
"Set teg niður fyri aftan meg,
lat ikki risan síggja teg!
78.
Tú mást leypa so lættur á land,
ikki merkja spor í sand!"
79.
Risin rør so aftur til land,
beint ímóti hvítan sand.
80.
Risin rør at landi tá,
Lokki snýr jarnnakka frá.
81.
Risin skjýtur afturstavn á land,
sveinur loypur so lættur á land.
82.
Risin sær seg upp á land,
sveinur stendur fyri honum á sand.
83.
Sveinur leyp so lættur á land,
ikki merkti spor í sand.
84.
Risin leyp so tungur á land,
upp til kníja, niður í sand.
85.
Sveinur leyp sum hann kundi best,
leyp ígjøgnum faðirs neyst.
86.
Hann leyp ígjøgnum faðirs neyst,
risin eftir við fullgott treyst.
87.
Risin stóð í glugga fastur,
jarnkelvið í heysi brast.
88.
Lokki var tá ikki seinur,
hjó av risanum annað beinið.
89.
Risin heldur at tí gaman,
sárið grøddi snart til saman.
90.
Lokki var tá ikki seinur,
hjó av risanum hitt annað beinið.
91.
Hjó av honum, hitt annað bein,
kastaði millum stokk og stein.
92.
Sveinur hyggur á við gaman,
hvussu risin leyp bæði sundur og saman.
93.
Lokki fór við sveini heim,
brúður og bóndi fagna teim.
94.
"Her er ungi alvi tín,
nú er uppi goymslan mín.
95.
Eg havi hildið trú fyri vist,
nú hevur risin lívið mist."
(V. U. Hammershaimb, Færøiske Kvæder,
edited for the Nordiske Litteratur- Samfund, Copenhagen, 1851.)


Versão em Inglês:


Loki's Tale

1.

A peasant and a giant [held] a match,

The giant won and the peasant lost.

Refrain:



What avails me this harp

That is by my hand,

Will no stalwart man follow me

To another land ?





2.

"I have fulfilled my [end of the] bargain,

Now I will have your son.

3.

I will have the son of yours

You'll not conceal him from me."

4.

The peasant said to his lad:

"Bid Odin to step in for me."

5

"Summon now Odin the Asa-king (4),

Who can guard him, hid away for long.

6.

"I wish Odin wert right here,

And knew where to hide the boy!"

7.

Ere he hath said the word,

There stood Odin before the table.

8.

"Hark thou Odin, I bid to thee,

Thou shalt hide mine son for me!"

9.

Odin fared off with the boy,

The wife and the peasant were woebegone.

10.

Odin commanded a field of crop,

To grow tall after scarce one night,

11.

Odin commanded the boy become

A single ear among the crop.

12.

A single ear among all the crop,

A barley-grain amid one ear.

13.

"Lie in there, do not pain,

When I should hail, come to me!

14.

Lie in there, don't you fear

When I should hail, come hither out!"

15.

The giant has a heart as hard as horn,

He grasps a whole arm's-ful at the corn.

16.

He now grasps the corn in his sight,

Bearing a keen-biting sword in hand

17.

And bearing a keen-biting sword in hand

He sets out to mow the boy down.

18.

Then was the boy affrighted,

The barley-corn squirmed out of the fist.

19.

Then was the boy overcome with pain

Odin hailed unto him.

20.

Odin fared with the boy back home

The peasant and his wife gave them embrace.

21.

"Here I have the young son of yours,

Now I am done with hiding him."

22.

The peasant said to his boy:

"Bid Hønir to step in for me!"

23.

"I wish Hønir wert right here,

And knew where to hide the boy!"

24.

Ere he had said the word,

There stood Hønir before the table.

25.

"Harken Hønir, I bid to thee

Thou shall hide mine son for me!"

26.

Hønir fared off with the boy,

The wife and the peasant were woebegone.

27.

Hønir gang over the green ground,

Seven swans flew across the sound.

28.

Eastward flew two swans

They alighted beside Hønir.

29.

Hønir commanded now the boy to become

A single feather in the head of the swan.

30.

"Lie in there, do not pain,

When I call you, come out to me!

31.

Lie in there, don't you fear,

When I call you, come hither out!

32.

The monster gang over the green ground,

Seven swans flew across the sound.

33.

The giant dropt down on his knees

And grabbed the swan which was at the forefront.

34.

He took a bite out of the forefront swan,

Gashing its throat down to the shoulder.

35.

Then was the boy turned affright,

A feather slipped out of the giant's clutches.

36.

Then was the boy overcome with pain,

Hønir hailed unto him.

37.

Hønir fared with the boy back homeward,

The wife and the peasant gave them embrace.

38.

"Here I have the young son of yours,

Now I am done hiding him.

39.

The peasant said to his lad:

"Bid Lokki step in for me!"

40.

"I wish Lokki wert right here,

And knew where to hide the boy!"

41.

Ere he said the word,

There stood Lokki before the table.

42.

"Thou canst but imagine my dire need,

The monster means to have my son dead.

43.

Harken, thou Lokki, I bid to thee,

Thou shall hide mine son for me!

44.

Hide him so good, as well as you can,

So the lad can never captured be!"

45.

"If I am to hide your son,

You must do my bidding!

46.

You shall build a boathouse,

While I am gone away.

47.

You shall cut out a window wide,

And bar it with an iron rod!

48.

Lokki fared off with the boy,

The wife and the peasant were woebegone.

49.

Lokki appears over the strand,

With a skiff ashore by the land.

50.

Lokki rows out to the remotest fishing banks

That was told in the lore of yore.

51.

Lokki utters not another word,

He casts the hook and sinker overboard.

52.

He casts the hook and sinker overboard

And anon hauls in a halibut (helliflounder).

53.

He hauls in one, he hauls in two,

The third had a blackish hue.

54.

Lokki commands now the boy become,

An egg-grain in the halibut(helliflounder)'s roe.

55.

"Lie in there, do not pain,

When I call you, come out to me!

56.

Lie in there, don't you fear,

When I call you, come out hither!"

57.

Lokki now rows back towards land,

The giant awaiting in the sand.

58.

The giant asked him straightaway:

"Lokki, where have you been tonight?"

59.

"Little peace had I,

For I sailed and fared all over the sea."

60.

The giant rushes for the iron skiff,

Lokki shouts: "The waves are bad".

61

Lokki speaks, and here's what he said:

"Giant, let me tag along."

62.

The giant took the tiller by the hand

Lokki now rowed away from land.

63.

Lokki rows a good long ways,

But the iron skiff doesn't budge a bit,

64.

Lokki swears by the truth,

"I can steer one better than you."

65.

The giant then takes the oars,

The iron skiff sped over the sea.

66.

The giant rows a good long ways,

Nigh did Lokki to the sternpost stay.

67.

The giant rows out to the remotest fishing banks,

That was told in the lore of yore.

68.

The giant utters not another word,

He casts the hook and sinker overboard

69.

He casts the hook and sinker overboard

And anon did catch a halibut (helliflounder).

70.

He hauls in one, he hauls in two,

The third was of blackish hue.

71.

Lokki swears by his faith,

"Giant, let me have the fish"

72.

The giant replies and nay says he,

"No, my Lokki, you shan't have it."

73

He put the fish between his knees,

And counted each egg in the roe.

74.

He counted each egg in the roe.

He meant to catch the boy.

75.

Then was the boy turned affright,

And an egg leapt out of the hand.

76.

Then was the boy overcome with pain,

Lokki hailed unto him

77.

"Sit yourself behind me,

Let not the giant see you.

78.

You must leap lithely upon the land,

Do not leave a track in the sand!"

79.

The giant then rows back to land.

Straight into the white sand.

80.

The giant rows onto land,

Lokki turns 'round the iron skiff.

81.

The giant runs the sternpost aground on land,

The boy leaps lithely upon the land.

82.

The giant gave gaze to the land,

There stood the boy on the sand.

83.

The boy leapt so lithely on to land,

He left no track upon the sand.

84.

The giant leapt heftily on to shore,

Sinking knee-deep in the sand,

85.

The boy scurries away as best as he could,

Scurries right through his father's boathouse.

86.

He scurries right through his father's boathouse,

The giant, after him in hot pursuit.

87.

The giant gets himself stuck in the window,

Smashing his head on the iron bar.

88.

Loki then did not bide,

He struck off one of the giant's shins.

89.

To giant was rather amused by this,

The wound mended back to whole again.

90.

Loki then did not bide,

He struck off giant's other shin.

91.

He struck off the giant's other shin.

And tossed in-between, a stick and stone.

92.

To the boy was rather amused by this,

Watching the giant sundered to pieces altogether.

93.

Lokki fared with the boy back homeward,

The wife and the peasant gave them embrace.

94.

"Here I have the young son of yours,

Now I am done with hiding him.

95.

I've kept my words to you,

Now the giant has lost his life."

(translated using the Danish translation and Old Icelandic dictionary, and with the indispensible help of Anker Eli Petersen)



Fonte de pesquisa do site:&nbsp;http://www.northvegr.org/misc%20primary%20sources/lokka_tattur/index.html