En þetta réttur hugsunarháttur að ef maður vill sættast og gefur eftir til þess, er maður þá um leið að tapa gildum sínum og gefast upp?
En er þetta réttur hugsunarháttur ef maður vill sættast? Og gefi maður eftir, er maður þá um leið að tapa gildum sínum og gefast upp?