ตั้งแต่ราษฎรเมืองพะสิมเชิญเสด็จพระเจ้าราชาธิราชเข้าไปตั้งประทับอยู่ในเมือง แลพระเจ้าราชาธิราชเสด็จกลับกรุงหงสาวดี แล้วพระเจ้าราชาธิราชยกทัพยกออกไปรบกับพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาแพ้ จนถึงพระเจ้าราชาธิราชยกทัพบกทัพเรือไปตีเมืองอังวะ ฝ่ายสมิงโลกนรินทร์ สมิงนรธา สมิงพระคลัง เห็นผู้คนหนีไปเข้าหากองทัพพระเจ้าราชาธิราชเป็นอันมากดังนั้น ก็ตกใจกลัว เห็นจะอยู่สู้รบต้านทานมิได้ จึงจัดแจงช้างม้าเครื่องศัสตราวุธแลทรัพย์สิ่งของครอบครัวยกหนีออกจากเมืองพะสิมไปอยู่ป่า แต่สมิงนรธา สมิงพระคลังนั้น ยกแยกไปทางเมืองปรวน ฝ่ายชาวเมืองพะสิมทั้งปวงก็มาอัญเชิญเสด็จสมเด็จพระเจ้าราชาธิราชเข้าไปตั้งประทับอยู่ในเมือง ครั้นสมเด็จพระเจ้าราชาธิราชเสด็จเข้าไปในเมืองแล้ว สมิงละเบิดสังซึ่งเป็นข้าพระเจ้าช้างเผือกนั้นมาอยู่ในเมืองพะสิมเข้ามาเฝ้า สมเด็จพระเจ้าราชาธิราชก็ทรงโปรดมิได้เอาโทษ ให้กินน้ำพระพิพัฒน์สัตยา แล้วเลี้ยงสมิงละเบิดสังไว้ ขณะนั้น สมเด็จพระเจ้าราชาธิราชจึงแต่งให้สมิงพัชชะยกกองทัพไปตามสมิงโลกนรินทร์เป็นคนหมื่นเศษ ช้างสี่ร้อย ม้าหกร้อย ครั้นกองทัพติดตามไป สมิงโลกนรินทร์รู้ จึงหนีเข้าไปอาศัยอยู่ ณ เมืองทรางทวย สมิงพัชชะจึงยกติดตามไปถึงเมืองทรางทวย ฝ่ายเจ้าเมืองทรางทวยรู้จึงยกกองทัพออกมารับไว้ กองทัพสมิงพัชชะก็ได้รบพุ่งต่อต้านกันกับพม่าหลายครั้งยังไม่แพ้ชนะกัน ต่างคนต่างตั้งมั่นไว้ ฝ่ายเจ้าเมืองทรางทวยเห็นว่า กองทัพมอญยกรีบตีมาดังนั้น ไพร่บ้านพลเมืองไม่ทันรู้ตัว มิได้กวาดเอาข้าวปลาอาหารไว้ในเมือง เกรงทัพมอญอยู่ จึงให้มีหนังสือออกมาถึงสมิงพัชชะว่า ซึ่งท่านยกกองทัพรีบตีมาดังนี้ จะปรารถนาเอาบ้านเมืองหรือ หรือจะเอาผู้คนซึ่งหนีมาแต่เมืองพะสิมนั้น ก็บอกมาให้แจ้ง ครั้นแต่งหนังสือเสร็จแล้วจึงใช้คนให้ถือออกมาถึงสมิงพัชชะ สมิงพัชชะได้แจ้งในหนังสือแล้วจึงให้แต่งตอบเข้าไปมีความว่า เรายกทัพมาทั้งนี้จะได้ปรารถนาชิงเอาเมืองพม่าหามิได้ ด้วยว่า สมิงโลกนรินทร์เป็นขบถต่อสมเด็จพระเจ้าราชาธิราช พระเจ้าอยู่หัวของเรา หนีมาอยู่ในเมืองนี้ มีพระราชโองการตรัสสั่งให้เรามาตามจับ เราจึงปรารถนาจะเอาแต่ตัวสมิงโลกนรินทร์เท่านั้น ให้ท่านส่งตัวผู้ขบถออกมา ถ้าไม่ส่งแล้ว กองทัพเราก็จะไม่ไป ครั้นแต่งหนังสือเสร็จแล้วก็ส่งให้แก่พม่าซึ่งออกมานั้นกลับไป ครั้นเจ้าเมืองทรางทวยแจ้งในหนังสือนั้นแล้ว ก็ให้ทหารจับตัวสมิงโลกนรินทร์กับครอบครัวช้างม้าซึ่งหนีมาอยู่ด้วยนั้นส่งออกมาให้แก่สมิงพัชชะ ครั้นสมิงพัชชะได้ตัวสมิงโลกนรินทร์ก็สั่งให้ทหารจำคุมไว้มั่นคง แล้วจึงยกทัพกลับมาเมืองพะสิม เอาตัวสมิงโลกนรินทร์เข้าไปถวายสมเด็จพระเจ้าราชาธิราช สมเด็จพระเจ้าราชาธิราชก็ทรงพระพิโรธ จึงตรัสว่า เพราะอ้ายชาติชั่วคนนี้มันทำให้กูกับทแกล้วทหารได้ความเหนื่อยยากลำบาก จึงตรัสสั่งให้เอาตัวสมิงโลกนรินทร์ไปประหารชีวิตเสีย ทหารก็เอาสมิงโลกนรินทร์ไปฆ่าเสีย แล้วตัดศีรษะเสียไว้